Manlike eiendom: hoe het ek sy slaaf geword - Verhoudings - 2020
My storie begin as almal se pragtige - ons het ons toekomstige man deur middel van wedersydse vriende ontmoet, op die eerste gesig verlief geraak. Dan was daar 'n vernuftige romanse - blomme, verrassings, hartstog en hart, en sink saggies om te wag om hom te ontmoet. Dit het so gebeur dat ek na ses maande swanger geword het en Andrei en ek het besluit om te teken dat die kind grootword in 'n ware familie.
Die troue is klein gespeel, net die naaste familie en vriende. My man het sy eie woonstel onderskeidelik besluit om daar te woon. Die prentjie van 'n gelukkige gesinslewe het ineengestort toe my maag gegroei het. Andrew het al meer in homself gelos, begin praat oor die huwelikskontrak, oor die feit dat ek so gou as moontlik na die geboorte van 'n kind uitgegaan het, dikwels in die aande geslaap en feitlik van my vervreem. Die man met wie ek een keer verlief geraak het, het sonder om teruggekyk, verdwyn. Ons het vreemdelinge geword, soos bure gewoon, wat soms weens die alledaagse lewe sweer.
Swangerskap was moeilik, bevalling was moeilik, die dogter is vroegtydig gebore en het elke tweede versorging gevra. Andrei het feitlik nie die kind benader nie, sy minagting en selfs afkeer van sy hele voorkoms laat sien. Hy het voortdurend die onderwerp van geld opgehef, gesê dat alles op sy skouers lê, en hy voed twee monde langs homself. Deur middel van twis en skandale het ons ooreengekom dat hy elke maand 'n klein bedrag aan my kaartjie aan my dogter sal oordra. Terselfdertyd het hy van my 'n skoonheid by die huis gevra, 'n driegang-ete, volgestrykte hemde en volle verantwoordelikheid vir my dogter. "Ek sal nie die kind oefen nie," het hy vir my gesê.
Andrew het my 'n las gesien, sy slavin, slavin, slaaf. Omdat ek op kraamverlof gesit het en nie genoeg kon verdien nie, moes ek hom terugbetaal met my nederigheid, huishoudelike werk en die status van "jy is nie een nie." Vir baie jare het ek dit verduur, soos baie vroue verduur. Ek was bang om alleen te wees met 'n klein kind, ek was bang dat ek nie sou kon hanteer nie, ek was bang vir die status van 'n egskeiding.
Toe my dogter 3 jaar oud was, het ek besluit om te skei. Ja, dit was moeilik vir my, maar ek het my oorwin. Ek was in staat om 'n goeie werk te kry, die kind na die kleuterskool te gee, 'n woonstel te huur en op my eie te begin - sonder konstante vernedering, eise en twis. Ek was nie meer 'n slaaf vir iemand nie, ek het 'n selfversekerde en selfversorgende vrou geword. En ek moet dit baie moeilik maak, dit maak my nie jammer nie, want dit het my gemaak wat ek nou is.
Die belangrikste ding wat ek vir myself geleer het - moenie bang wees nie. Geen vrou het ooit sonder 'n man verdwyn nie. Veral as 'n man in alle opsigte haar verneder en vertrap in die vuil. Oorkom jouself en vind die krag om voort te gaan en gelukkig te wees - dit is die ware vroulike doel.