Vandag is die openingswedstryde van die Sokker Wereld Beker. In die strate en in die winkels is dit 'n oorverdowende geraas van die Vuvuzelas. Ons kan net raai hoe die geraas in die sokker stadions moet wees.
By Sune en Piet se huis pak ons die karretjie uit, en sit alles in die motorwoonwa. Toe alles aan die kant is, neem ons die eerste tree in die rigting HUISWAARTS. Dit sal ons 50 dae neem om daar te kom, maar vandag is minstens die eerste dag van ons terugtog. Die 2 manne is baie opgewonde om die week by ons te kuier en kan nie wag dat ons ry nie.
Langs ons kamp Indiers van die Kaap met 'n tent. Ons is die hele aand lastig geval, eers vir vuurhoutjies, toe vir 'n byl, en toe weer vir charcoal sodat hulle kan braai. Teen hierdie tyd van die charcoal het ons gesêe nee magtig gaan koop julle eie goed in die dorp! Hoe kom jy vir 'n naweek kamp en jy het nie die basiese goed nie?
Dis maar 'n koue nag en die temperatuur buite die motorwoonwa daal oornag tot by 5°c. Binne bly dit net oor die 20°c. Johann en die twee seuns gaan stap die oggend en verken die karavaanpark en al die speelplekke.
Daar is twee putt-putt bane en hulle kry stokke en balle en speel die hele oggend. Later ry ons deur die dorp en soek 'n rietbos sodat ons riete kan kap om stokbrood mee te maak.
Die weer trek toe en 'n koue front wys sy gesig oor die bergspitse om die dorp. Ons is dalk in vir 'n paar koue dae wat voorlê
Dit reen gedurende die nag en tot etenstyd glo meer as 50mm hier in Ceres. Ons gaan laai ons wasgoed af by die wassery, en op pad daarheen, by 'n stopstraat, ry 'n ou met 'n hengse slag agter in ons motor vas. Ons ruite was toegewasem, en ons dink syne seker ook, daarom dat hy ons nie behoorlik gesien het nie. Die kinders skrik hul boeglam. Die ander bestuurder werk by die plaaslike hospitaal en onderneem om die skade, die nommerplaatliggie wat losgekom het en gloeilampie wat geblaas het, die volgende dag te kom herstel.
Teen etenstyd tref 'n hengse wind- en reenstorm die dorp, en toe dit opklaar en effe oop trek, sien ons die berge rondom die dorp is wit van die sneeu. Johann en die twee seuns ry in die rigting van Touwsrivier tot bo-op die Theronsberg bergpas en orals sien hulle net sneeu. Die twee seuns speel lekker in die sneeu, gooi mekaar met sneeuballe en bou selfs 'n klein sneeuman. Dit was hulle eerste kennismaking met sneeu, en hul kon nie genoeg daarvan kry nie. Toe dit later weer toetrek, kies ons weer koers terug Ceres toe. Die opwinding het die koue skoon weggeneem!
Dis aanvanklik weer effe bewolk, maar toe dit opklaar, ry ons weer na die Theronsbergpas. Die keer gaan Elsie saam om na die sneeu te kyk. Bo-op die pas is 'n afdraai na links en op die hoogste punt van die grondpad is daar lekker dik, sagte vars sneeu. Die sneeu lê tot teenaan die pad. Daar is ander kinders van Worcester, en die twee manne en die ander maatjies gooi mekaar met sneeuballe en bou 'n lekker groot sneeuman. Die een seun verloor sy selfoon in die sneeu, en na 'n lang gesoek, kry ons dit wraggies.
Op 'n stadium val daar ligte sneeuvlokkies, en die manne is baie opgewonde daaroor. Hulle is later doodmoeg en lekker koud, en ons ry terug Ceres toe. Ons gaan kyk of daar sneeu op die Gydo-pas is, maar ons sien net sneeu hoog op teen die berge. Die pas is baie mooi en van 'n uitkykpunt byna bo-op die pas het mens 'n mooi uitsig oor die hele Ceres vallei.
Ons ry later oor die Mitchells pas via Wolseley na Tulbagh. Van uit die dorp tot anderkant Mitchellspas en vir kilometers ver staan die motors bankvas op pad na die sneevelde. Dit moet hulle ure (?) geneem het net om deur Ceres te kom. Honderde, dalk duisend of meer voertuie wat in die lang tou staan, is glad nie 'n oordrywing nie.
In Tulbagh besoek ons Kerkstraat waar al die ou geskiedkundige huise staan. Dit is werklik 'n belewenis om die pragtige gerestoureerde huise te sien. Die meeste van hulle is ernstig bekadig in die aardbewing van 29 September 1969, en is netjies herstel. Die berge rondom Tulbagh was bewolk en ons kon ongelukkig geen sneeu sien nie.
Ons gebruik ons Wynroete paspoort wat ons by Klipdrift in Robertson gekoop het, en besoek Drostdyhof, een van die deelnemende kelders. Die kelder is net buite Tulbagh, en is ook 'n pragtig herstelde ou gebou wat dateer uit 1804. Die wynproe word aangebied in die ou tronksel in 'n kelder onder die Drostdy en skep 'n baie interessante atmosfeer. Die wynproe word baie informeel aangebied, en jy skink self die wyne wat jy wil proe. Die manne kry die geleentheid om aan hul heel eerste wynproe deel te neem, en geniet nogal van die lae alkohol wyne. Ons koop 'n paar bottels van die Adelpracht wyne.
So teen laat oggend ry ons weer in die rigting van Klondyke om te kyk of die sneeu nog daar is. Vandag is die sneeu net op die hoogste pieke sigbaar. Al die sneeu wat eergister (Dinsdag) nog op die grond was, is gesmelt. Ons ry met 'n baie mooi grondpad tot by Matjiesrivier. Die pad is na al die besoekers gister so glad soos 'n teerpad gery. Van Matjiesrivier ry ons weer die Theronberg-pas uit, maar daar is ook geen sneeu meer oor waar ons Dinsdag so lekker in die sneeu gespeel het nie.
Ons ry na Worcester om die dag daar deur te bring. Elsie doen inkopies by die winkelsentrum buite die dorp, en Johann en die twee seuns ry na die Kleinplasie museum. Hulle was baie ge-interesseerd in die ou geboue en aktiwiteite wat daar gebeur, soos broodbak, seep maak, tabak rol, yster smee, en kerse maak. Hulle eet van die vars gebakte "plaasbrood" met "plaasbotter" en konfyt op. 'n Rit op die donkiekar sluit die besoek daar af.
Piet en Sune bly oor in een van die chalets van die woonwapark. Ons gaan ry tot bo-op die Gydo-pas om vir Sune die Ceres omgewing te wys. Sanmarie daag ook later op en na ete vertrek almal en is ons weer alleen. Ons het die kinders se kuiertjie baie geniet.
Ons is so teen 9vm by die dam weg en het die pad aan die oostekant van die rivier geneem tot naby Groblersdal waar ons toe afgedraai het na Stoffberg. Langs die pad is 'n groot aantal jagplase en lodges.
Na die oorlog tussen die Transvaalse Rebubliek en die Ndebeles in 1830 is die grondgebied van Mapoch afgeneem en aan die vrywilligers wat aan die oorlog deelgeneem het, gegee. Die naam van die dorpie is saamgestel uit die name van Stephanus Roos en Frederick Senekal, trwee boere leiers van die oorlog teen Mapoch.
By Laersdrift, naby Roossenekal, het die NG Kerk na die oorlog 'n nedersetting gestig vir hawelose blanke gesinne. 'n Baie mooi klipkerk is hier opgerig.
Agtergrond: lê tussen die Drakensberg platorand en die Steenkampberge. Die dorp is in 1850 deur 'n faksie van die Voortrekkers onder leiding van Hendrik Potgieter gestig. Die dorp was eers daar naby begin, maar as gevolg vam 'n water tekort, is die dorp verskuif na die plek by die sameloop van die Sterkstroom en Spekboomrivier. Die NG gemeente is die derde oudste gemeente in die Transvaalse Republiek. Die NG Kerkgebou is in 1852 voltooi en is die oudste kerkgebou noord van die Oranje Rivier
05/05/2007: Op pad vanaf Roossenekal na Lydenburg is ons oor 'n bergpas genaamd "Die Berg" ( hoekom het hulle nie 'n beter naam gekry nie?). Oral langs die pad is foreldamme te sien met heelwat lodges waar hengelaars kan tuisgaan.
In Lydenburg self is nie besienswaardighede wat ons die moeite geag het om te besoek nie, en ons is vort na Sabie, via die Long Tom pas
Ons het gestop by die Long Tom kanon halfpad teen die berg af. Die replika wat nou daar vertoon word, is in 1984 te Barberton vervaardig. Die oorspronklike kanon was 'n Creusot kanon wat 42kg koeëls oor 9 km ver afvuur. Die oorspronklike kanon is in Frankryk vervaardig en die Britte het hom die naam "Long Tom" gegee.
Die Sabie waterval, wat in die dorp is, was vuil, stink en 'n skande. Dit het geruik na 'n rioelplaas. Die ander drie wat ver buite die dorp is, was mooi skoon en netjies versorg. Raai?