Strategiese bombardement - Inligting - 2022
Die teorie van strategiese swaar bombardement is ontwikkel aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog. Teen die dertigerjare het leiers van die Luftwaffe en die Royal Air Force geglo dat massale langafstandbomaanvalle die potensiaal het om die vyand tot oorgawe te dwing.
Aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog het alle lugmagte egter die beleid gehad om slegs militêre teikens aan te val. Dit verander in September 1940, toe die Luftwaffe grootskaalse nagaanvalle op Londen, Liverpool, Birmingham, Plymouth, Bristol, Glasgow, Southampton, Coventry, Hull, Portsmouth, Manchester, Belfast, Sheffield, Newcastle, Nottingham en Cardiff begin het. Nagaanvalle het die akkuraatheid dramaties verminder en dit was vir vlieëniers onmoontlik om te konsentreer op die bombardering van militêre teikens.
Die Royal Air Force het gereageer deur nagaanvalle op Duitsland uit te voer. Die vlieëniers was swak opgelei vir hierdie soort werk en het nie die navigasiehulpmiddels vir hierdie taak gehad nie. Teen die einde van 1941 het die RAF 45 000 ton bomme op Duitsland laat val, maar hierdie aanvalle kon nie die einde van die oorlog nader bring nie.
Charles Portal van die British Air Staff het aangevoer vir 'n verandering van beleid. Hy bepleit dat hele stede en dorpe gebombardeer moet word. Portal beweer dat dit vinnig die ineenstorting van die burgerlike moraal in Duitsland sou veroorsaak. Toe Air Marshall Arthur Harris in Februarie 1942 die hoof van RAF Bomber Command geword het, het hy 'n beleid van gebiedsbomaanvalle (in Duitsland bekend as terreurbomaanvalle) ingestel waar hele stede en dorpe geteiken is.
Deur die gebruik van brandbomme om teikens te verlig, konsentreer die RAF op die swaar nywerheidsgebiede van die Ruhr. Harris het ook massiewe aanvalle op die klein kusstede Lubeck en Rostock gelas. Alhoewel baie skade aangerig is, het hierdie aanvalle min invloed op die Duitse ekonomie of die burgerlike moraal gehad.
Massiewe lugaanvalle op Duitsland duur voort en in Mei 1942 beveel Arthur Harris 'n 1050 bomaanval op Keulen. Dit het behels dat die Royal Air Force elke beskikbare vliegtuig gebruik en binne twee uur is meer as 'n derde van die stad erg beskadig.
Die bekendstelling van die Avro Lancaster in die tweede helfte van 1942 het die doeltreffendheid van strategiese bombardemente verbeter. Hierdie nuwe vliegtuig het hobo, 'n verbeterde navigasietoestel wat op radar gebaseer was, en dit het die bombardering akkuraatheid verhoog. Die gebruik van padzoekers en die gebruik van die muskiet as 'n foto-verkenningsvliegtuig op groot hoogte het ook gehelp om die sukses van hierdie aanvalle te verbeter.
Arthur Harris het geëis dat Winston Churchill meer hulpbronne vir Bomber Command verskaf. Saam met Charles Portal het hy aangevoer dat as hy 6000 bomwerpers tot sy beskikking het, hy die Duitse regering sou dwing om oor te gee en dat daar geen behoefte sou wees aan 'n Geallieerde inval in Europa nie.
In 1942 het wetenskaplikes in Brittanje 'n idee ontwikkel wat volgens hulle die radarstelsel van Duitsland sou verwar. Gegewe die kodenaam van Window, het die strategie behels dat die Pathfinder Force repies gemetalliseerde papier oor die beoogde teiken laat val. Vroeg in 1943 het 'n reeks toetse aan Bomber Command getoon dat Window baie suksesvol sou wees. Die Britse regering was egter bevrees dat die Duitsers dit eers sou gebruik om die radarstelsel van Brittanje te verstop sodra die geheim uit is. Eers in Julie 1943 is toestemming verleen om Venster tydens die bombardement op Hamburg te gebruik.
Window was 'n groot sukses en was die res van die oorlog in diens van die RAF. Die Duitsers was gedwing om sy strategie in die hantering van bomaanvalle te verander. Soos Air Marshall Arthur Harris later uitgewys het: "Die Observer Corps het nou die belangrikste bomwerpersstroom geplot en bevele is aan 'n groot aantal vegters uitgesaai met 'n lopende kommentaar wat die hoogte, rigting en plek van die bomwerperstroom en die waarskynlike teiken vir wat dit gemaak het of die werklike teiken wat dit aangeval het. "
Gedurende 1943 het die Royal Air Force in die nag Duitse stede gebombardeer terwyl die United States Army Air Force (USAAF) onder Carl Spaatz sy B-17-vliegtuie gebruik het vir sy presiese dagligbedrywighede. In Augustus 1943 het herhaalde brandaanvalle op Hamburg 'n brandstorm veroorsaak en 50 000 Duitse burgerlikes is dood. Einde 1943 het die geallieerde lugmag altesaam 200 000 ton bomme op Duitsland laat val.
Vroeg in 1944 het die USAAF die langafstand Mustang P-51B-vegvliegtuig bekendgestel. Hierdie nuwe vliegtuig kan bomwerpers vergesel tot by die doelwitte diep in Duitsland. Dit was 'n uitstaande gevegsvliegtuig en het die Luftwaffe aansienlike skade aangerig.
Ondanks besware van Arthur Harris en Carl Spaatz, het die bomaanval gedurende die somer van 1944 verander. As deel van Operation Overlord was die taak van die RAF en die USAAF om die Duitse kommunikasie- en toevoerlyne in Europa te vernietig. Die vernietiging van die Duitse olieproduksie was ook 'n prioriteitsdoelwit en teen September 1944 is die brandstofvoorraad van Luftwaffe verminder tot 10.000 ton oktaan uit 'n maandelikse behoefte van 160.000 ton.
Teen die einde van 1944 het die Geallieerdes volledige lugheerskappy oor Duitsland verkry en kon hulle teikens vernietig. Op 3 Februarie het 1 000 bomwerpers van die Amerikaanse weermag se lugmag na raming 25 000 mense in Berlyn doodgemaak.
Arthur Harris het nou Operation Thunderclap bedink, 'n lugaanval wat uiteindelik die moreel van die Duitse volk sou breek. Om die maksimum impak moontlik te maak, het Harris Dresden as sy doelwit gekies. Hierdie middeleeuse stad is nie tydens die oorlog aangeval nie en was feitlik onverdedig deur lugafweergewere. Op 13 Februarie 1945 het 773 Avro Lancaster -bomwerpers Dresden aangeval. Gedurende die volgende twee dae het die USAAF 527 swaar bomwerpers gestuur om die RAF -aanval op te volg. Die gevolglike vuurstorm het ongeveer 135 000 mense doodgemaak.
Die strategiese bomaanvalveldtog van die Amerikaanse weermag teen Japan is ook verskerp. Die groot aantal Japannese geboue van hout het dit vir die bomwerpers maklik gemaak om vuurstorms te maak. Op die 9de en 10de Maart 1945 het 'n aanval op Tokio die stad verwoes. Dit is gevolg deur aanvalle op ander Japannese stede.
Teen die somer van 1945 was die USAAF gereed om sy laaste strategiese bomaanval te begin. Op 6 Augustus 1945 gooi 'n B29 -bomwerper 'n atoombom op Hiroshima. Japan het aanhou veg en 'n tweede bom is drie dae later op Nagasaki neergegooi. Op 10 Augustus het die Japannese oorgegee. Die Tweede Wêreldoorlog was verby.
Die missie vlieg dikwels bo die wolk tot naby die doelwit, wanneer hulle afkom en die teiken so min as moontlik moet haal. Die ingewikkelde en oorbelaste voorkoms van 'n nywerheidsgebied is veral bekend vir die bemanning van vliegtuie, en dit is onmoontlik om hulle te veel hulp te verleen om hul spesifieke doel uit die deurmekaar detail te kies.
Bomaanvalle deur die R.A.F. Is uitgebrei van die Duitse voorwag in Frankryk na Leipzig, ongeveer 400 myl ver in Duitsland. Die nuutste bulletins van die Air Ministry rapporteer suksesvolle bombardemente van troepekonsentrasies, militêre vervoer op paaie en spoorweë, insluitend 'n ammunisietrein, die hoofkwartier van 'n Duitse pantserdivisie en 'n kragstasie.
'N Duitse ammunisietrein is opgeblaas, ander treine is ontspoor en aan die brand gesteek, spore is ontspoor en aan die brand gesteek, spore is afgebreek en die vyand se pad- en spoorkommunikasie oor 'n wye gebied is onderbreek tydens uitgebreide operasies deur die RAF bomwerperbevel Woensdagaand. Doelstellings wat aangeval is, sluit in spoorwegaansluitings, optogbane, troepekonvooie en pad- en spoorbruggies in baie dele van Noordwes-Duitsland en soortgelyke teikens in die besette gebied van België, onmiddellik agter die gevegsgebied.
Die verlies van sewe Blenheims uit sewentien in die daglig aanval op handelskepe en dokke in Rotterdam is ernstiger. Sulke verliese lyk onproportioneel as 'n aanval op handelsvaart wat nie noodsaaklike verskaffingswerk doen nie. Die verliese in ons bomwerpers was hierdie maand baie swaar, en Bomber Command brei nie uit soos verwag is nie. Alhoewel ek die dapperheid van die vlieëniers baie bewonder, wil ek nie hê dat hulle te hard moet druk nie.
Britse propaganda adverteer die vooruitsig om Duitsland se moraal dodelik te beseer deur aanvalle. Dit veronderstel 'n gebrek aan moed by die Duitsers, wat nie deur die verlede van die Duitse geskiedenis of hul huidige optrede geregverdig is nie, of deur die reaksie van Engelse op die vernietigende Blitz van Engeland die voorafgaande jaar.
Britse bomwerpers het die nag van 3 Maart 'n vernietigende aanval op die Renault-motorwerke in die noordelike voorstede van Parys uitgevoer, en 500 is dood en 1200 beseer, meestal nie-vegters. Gewelddadige anti-Britse gevoel het onmiddellik opgevlam in beide die besette en onbesette gebiede van Frankryk.
Dit is aaklig. 'N Mens kan jou goed voorstel hoe so 'n vreeslike bombardement die bevolking beïnvloed. Ons kan nie daarvan wegkom dat die Engelse lugaanvalle in omvang en belang toegeneem het nie; as dit vir weke op hierdie reëls voortgesit kan word, kan dit moontlik 'n demoraliserende uitwerking op die bevolking hê.
Hy het gesê dat hy hierdie klopjagte nag na aand sal herhaal totdat die Engelse siek en sat is vir terreuraanvalle. Hy deel my mening absoluut dat kulturele sentrums, gesondheidsoorde en burgerlike oorde nou aangeval moet word. Daar is geen ander manier om die Engelse tot hul reg te laat kom nie. Hulle behoort aan 'n klas mense met wie u eers kan praat nadat u hul tande eers geslaan het.
Ons in Brittanje weet redelik genoeg van lugaanvalle. Tien maande lank het u Luftwaffe ons gebombardeer. Eers het jy ons bedags gebombardeer. Toe ons dit onmoontlik maak, kom hulle snags. Dan het u 'n groot vloot bomwerpers gehad. Jou vlieëniers het goed baklei. Hulle bombardeer Londen vir twee en negentig nagte agtereenvolgens. Hulle het hewige aanvalle op Coventry, Plymouth, Liverpool en ander Britse stede uitgevoer. Hulle het baie skade aangerig. Drie-en-veertigduisend Britse mans, vroue en kinders het hul lewens verloor; Baie van ons mees gekoesterde historiese geboue is vernietig.
U het gedink, en Goering het u belowe dat u veilig teen bomme sou wees. En inderdaad, gedurende al die tyd kon ons slegs 'n klein aantal vliegtuie terugstuur. Maar nou is dit net andersom. Nou stuur u slegs 'n paar vliegtuie teen ons. En ons bombardeer Duitsland swaar.
Waarom doen ons dit? Dit is geen wraak nie-alhoewel ons nie Warskou, Belgrado, Rotterdam, Londen, Plymouth en Coventry vergeet nie. Ons bombardeer Duitsland, stad vir stad, en nog erger, om dit vir u onmoontlik te maak om met die oorlog voort te gaan. Dit is ons doel. Ons sal dit genadeloos nastreef. Stad vir stad; Liibeck, Rostock, Keulen, Emden, Bremen; Wilhelmshaven, Duisburg, Hamburg - en die lys sal langer en langer word. Laat die Nazi's u saam met hulle na 'n ramp sleep as u wil. Dit is vir jou om te besluit.
In mooi weer bombardeer ons u snags. Reeds 1000 bomwerpers gaan na een stad, soos Keulen, en vernietig 'n derde daarvan in 'n uur se bombardement. Ons weet; ons het die foto's. In bewolkte weer bombardeer ons u fabrieke en skeepswerwe bedags. Ons het dit tot in Danzig gedoen. Ons kom bedags en snags. Geen deel van die Ryk is veilig nie.
Ek sal eerlik praat oor of ons enkele militêre teikens of hele stede bombardeer. Dit is duidelik dat ons verkies om fabrieke, skeepswerwe en spoorweë te tref. Dit beskadig Hitler se oorlogsmasjien die meeste. Maar die mense wat in hierdie plante werk, woon naby hulle. Daarom tref ons u huise en u. Ons betreur die noodsaaklikheid hiervoor. Die werkers van die Humboldt-Deutz, die dieselenjinfabriek in Keulen, byvoorbeeld, waarvan sommige die laaste aand op 30 Mei dood is, moet noodwendig die risiko loop om oorlog te voer. Net soos ons koopvaarders wat skepe beman wat die U-bote (toegerus met Humboldt-Deutz-enjins) sou probeer torpedo. Was die vliegtuigwerkers, hul vrouens en kinders in Coventry nie net soveel 'burgerlikes' as die vliegtuigwerkers by Rostock en hul gesinne nie? Maar Hitler wou dit so hê.
Dit is waar dat u verdediging ons bomwerpers verliese berokken. U leiers probeer u troos deur 'te vertel dat ons verliese so swaar is dat ons u nie langer sal kan bombardeer nie. Wie dit glo, sal bitter teleurgesteld wees. Ek, wat die Britse bomwerpers beveel, sal jou vertel wat ons verliese is. Minder as 5 persent van die bomwerpers wat ons oor Duitsland stuur, gaan verlore. So 'n persentasie is baie min om die konstante toename van die steeds toenemende produksie van ons eie en die Amerikaanse fabrieke te verseker.
Amerika het pas in Europa die stryd aangegaan. Die eskaders, voorlopers van 'n hele lugvloot, het uit die Verenigde State van Amerika in Engeland aangekom. Besef u wat dit vir u sal beteken as hulle ook Duitsland bombardeer? Net in 'n Amerikaanse fabriek, die nuwe Ford-fabriek in Willow Run, Detroit, is daar reeds 'n viermotorige bomwerper wat elke twee uur vier ton bomme na enige deel van die Ryk kan vervoer. Daar is talle ander sulke fabrieke in die Verenigde State van Amerika. U kan nie die fabrieke bombardeer nie. U duikbote kan nie eers probeer om te keer dat die Atlantiese bomwerpers hierheen kom nie; want hulle vlieg oor die Atlantiese Oseaan.
Binnekort kom ons elke aand en elke dag, reën, blaas of sneeu-ons en die Amerikaners. Ek het pas agt maande in Amerika deurgebring, so ek weet presies wat kom. Ons gaan die Derde Ryk van die een tot die ander plaag, as u dit vir ons nodig het. U kan dit nie stop nie, en u weet dit.
Jy het geen kans nie. U kon ons nie in 1940 verslaan nie, toe ons amper ongewapen was en alleen was. U leiers was gek om Rusland sowel as Amerika aan te val (maar dan is u leiers mal; die hele wêreld dink so behalwe Italië).
Hoe kan u hoop om te wen noudat ons nog sterker word, met Rusland en Amerika as bondgenote, terwyl u al hoe meer uitgeput raak?
Onthou dit: hoe ver jou leërs ook al marsjeer, hulle kan nooit na Engeland kom nie. Hulle kon nie hier kom toe ons ongewapen was nie. Wat ook al hul oorwinnings, u sal steeds die lugoorlog met ons en Amerika moet besleg. Jy kan dit nooit wen nie. Maar ons doen dit nou al.
Een laaste ding: dit is aan u om die oorlog en die bombardement te beëindig. U kan die Nazi's omverwerp en vrede maak. Dit is nie waar dat ons 'n vrede van wraak beplan nie. Dit is 'n Duitse propaganda -leuen. Maar ons sal dit beslis vir enige Duitse regering onmoontlik maak om weer 'n totale oorlog te begin. En is dit nie so nodig in u eie belang as in ons eie nie?
Dit is moeilik om die morele gevolge van 'n skaal van bombardement te skat wat enigiets binne menslike ervaring sou oortref. Maar ek het geen twyfel dat dit in die geval van 'n agtergrond van toenemende ongevalle, toenemende ontbering en sterwende hoop werklik diep sou wees.
Ek is oortuig dat 'n Anglo-Amerikaanse bomwerperskorps in die Verenigde Koninkryk met 'n hoogtepunt van 4,000-6,000 swaar bomwerpers teen 1944 in staat sou wees om die Duitse oorlogspotensiaal te ver onder die vlak waarop 'n Anglo-Amerikaanse inval in die vasteland sou prakties moontlik word. Ek sien inderdaad alle rede om te hoop dat hierdie resultaat behaal sou word voordat die gekombineerde krag tot sy sterkte opgebou het.
Die belangrikste beswaar teen die gebruik van 'Window' (die stroke gemetalliseerde papier), wat die belangrikste en doeltreffendste was van al die wapens wat teen vyandelike radar gebruik word, was steeds die vrees vir die uitwerking daarvan op ons eie verdediging. Daar is gehoop dat ons eie radar so ontwikkel sou word dat die repies papier nie baie ernstige inmenging sou veroorsaak nie, maar defensiewe radar sou na die bekendstelling daarvan nog nooit so effektief wees as voorheen nie. Toe ek voortdurend aandring op die bekendstelling van hierdie wapen, is daar ook ander besware gemaak. Dit blyk dat ons nie 'n geskikte fabriek het om die strokies in hoeveelheid te vervaardig nie, en dat dit baie moeilik sal wees om voorrang te kry vir die benodigde aluminium. Daar is min twyfel dat as ons hierdie wapen in die eerste maande van 1943 kon en toegelaat het, ons honderde vliegtuie en duisende lewens moes gered het en die akkuraatheid van ons bombardement baie sou verhoog het.
Daar was alle rede om te glo dat as die owerhede ons slegs sou toelaat om repies gemetalliseerde papier tydens ons aanvalle te laat val, ons die radar van die vyand waarop hy staatgemaak het, hopeloos moet verwar vir die beheer van sy nagvegters en die akkuraatheid van sy geweervuur. Vroeg in 1943 is daar reeds 'n geskikte vorm van hierdie wapen ontwikkel om die vyand se grondbeheerstasies, radarsiende gewere en lugradar vir die onderskep vas te steek. En ons het reeds die hoeveelheid repies papier wat nodig is, uitgewerk, die tempo waarteen dit moet val, en die gebiede waaroor dit moet vrygestel word. Daar kan nie gesê word dat daar ooit 'n geleentheid was dat ons nie hierdie wapen hoef te gebruik nie, maar ons het dit soveel as ooit tevore nodig gehad, einde Julie 1943, en dit was presies op daardie tydstip dat die lugdiens na het al maande lank herhaaldelik met die gebruik van hierdie wapen aangedring en besluit dat dit nou moontlik is om die risiko te aanvaar dat die vyand dieselfde wapen teen ons eie verdediging gebruik. Die repies papier-hulle het die kodenaam "venster" gekry-is die eerste keer in die nag van 24 tot 25 Julie laat val. Die teiken was Hamburg, buite Oboe -bereik.
Ek glo dat die eerste en groot beginsel van oorlog is dat u eers u luggeveg moet wen voordat u u land- en seestryd voer. As u die verloop van die veldtog van Alamein deur Tunisië, Sicilië en Italië ondersoek, sal u agterkom dat ek nog nooit 'n landgeveg gevoer het totdat die lugslag gewen is nie. Ons hoef ons nooit oor die vyandelike lug te steur nie, want ons het eers die luggeveg gewen.
Die tweede groot beginsel is dat Army plus Air so gebrei moet word dat die twee saam uit een entiteit is. As u dit doen, sal die gevolglike militêre poging so groot wees dat niks daarteen kan weerstaan ​​nie.
Die derde beginsel is dat die lugmag bevel. Ek meen dat dit heeltemal verkeerd is dat die soldaat die bevel oor die lugaanvalle mag wil uitoefen. Die hantering van 'n lugmag is 'n lewensstudie, en daarom moet die lugdeel onder die bevel van die lugmag gehou word.
Die Desert Air Force en die Agtste Weermag is een. Ons verstaan ​​nie die betekenis van 'weermagsamewerking' nie. As u een entiteit is, kan u nie saamwerk nie. As u die mag van die weermag op die land en die krag van die lug in die lug saamsmelt, sal niks teen u staan ​​nie en sal u nooit 'n stryd verloor nie.
Die bombardement op vriendelike dorpe tydens die veldtog en die aandrang van die weermagkommandante dat dit 'n militêre noodsaaklikheid was, het my meer persoonlike kommer en hartseer veroorsaak as wat ek kan sê.My weerstand, afgesien van humanitêre gronde, was te danke aan 'n skuldigbevinding, aangesien dit bevestig het dat ons in die meeste gevalle ons bondgenote en onsself uiteindelik meer skade berokken as die vyand. Ek het ook gedink aan die goeie naam van ons magte, en veral aan die lugmag. Dit is 'n treurige feit dat die lugmag feitlik die skuld kry vir die vernietiging wat in byna elke geval te wyte was aan die eis van die weermag. Vanweë die organisasie van bevel was ek by baie geleenthede onder die leiding en toe kom die "blotting" deur strategiese bomwerpers, wat op hul ervaring met Duitse teikens geneig was om te slaan. Daar sal nou genoegsame feitelike bewyse kom, en ek hoop dat daar nie in die toekoms gedink sal word dat die sig en die geluid van bomwerpers en hul opheffende uitwerking op die moreel eweredig is aan die skade wat hulle die vyand aanrig nie.
Taktiese bombardement van die Duitse kommunikasiekanale was baie ver van ons enigste verbintenis. Binne 'n paar dae na die landing in Normandië is ons versoek om deel te neem aan 'n lang veldtog teen Duitse sintetiese olie -aanlegte in Duitsland en, sodra die eerste vlieënde bomme gelanseer is, baie hoë prioriteit te gee aan die nuwe vlieënde bomlanseer. terreine en voorraaddepots in die Pas de Calais. Daarbenewens was daar 'n nog dringender oproep om die vyand se groot vloot E-bote en ander te vernietig
ligte seevaartuig in die Kanaal wat die Vloot as 'n uiters ernstige bedreiging vir die indringende weermag se seekommunikasie beskou het.
Dit lyk vir my asof die oomblik aangebreek het dat die kwessie van bomaanval op Duitse stede bloot ter wille van die toename in terreur hersien moet word. Anders kom ons in beheer van 'n heeltemal verwoeste land. Ons sal byvoorbeeld nie huisvestingsmateriaal vir ons eie behoeftes uit Duitsland kan haal nie, want daar moet tydelik vir die Duitsers self voorsiening gemaak word. Ek voel die behoefte aan meer presiese konsentrasie op militêre doelwitte, soos olie en kommunikasie agter die onmiddellike gevegsgebied, eerder as op blote terreur en vernietiging.
Ondanks alles wat in Hamburg gebeur het, was bombardemente 'n betreklik menslike metode. Eerstens, dit het die blom van die jeug van hierdie land en van ons bondgenote gered om nie deur die weermag in die veld gesny te word nie, net soos in Vlaandere in die oorlog van 1914-1918.
Die groot immoraliteit wat ons in 1940 en 1941 oopgemaak het, was om die oorlog teen Hitler se Duitsland te verloor. Om die enigste manier van direkte aanval wat ons tot ons beskikking gehad het, te laat vaar, sou 'n lang stap in die rigting gewees het.
Daar was twee breë strategieë. Die Britte het snags gebombardeer en na die sentrale stede gegaan, want dit was al wat hulle kon vind. Uiteraard is die werkersklasgebiede die ergste beskadig. Die middelklasse het aan die buitewyke gewoon en is skaars geraak. Dit was die geval met die meeste stede, ons en hulle. Oor die algemeen het arm mense in die middel gewoon en die gegoede aan die rand. Dit was die East End van Londen wat die swaarste deur die Luftwaffe getref is. Of 'n werkersklasstad
soos Coventry. Dieselfde geld vir Duitse stede.
Amerikaanse strategie behels dagligaanvalle. Ons het gemik op die plante self. Die probleem was gerig. In 'n groot aantal gevalle kon ons dit nie tref nie. Daar was 'n gesegde in 1945: Ons het 'n groot aanslag op die Duitse landbou gemaak.
Ek wil nie oordryf nie. Van die groot plante is getref. Een in Sentraal -Duitsland, wat sintetiese brandstof vervaardig het, is herhaaldelik getref. Die aanvalle op die Duitse olietoevoer het 'n aansienlike uitwerking op die mobiliteit van hul grondmagte gehad. Hulle was slegs suksesvol, want dit was 'n enorme plant wat hektaar en hektaar beslaan. En ons het dit herhaaldelik getref. Die Duitsers het 'n paar honderdduisende mense aan die werk gehad om die fabriek heeltyd te herstel.
Ons het tot die gevolgtrekking gekom dat die Japannese bedryf oor die algemeen nie dieselfde herwinningskapasiteit as die Duitser het nie. Toe die Japannese oorlogsaanlegte getref word, was dit meer geneig om uit produksie te bly. U moet onthou dat Japan van 1941 tot 1945 'n baie klein land was met 'n ewe klein industriële basis. Dit was baie styf gespan en het weinig van die veerkragtigheid van die Duitse ekonomie.
Tog was die brandbom van Japanse stede nie 'n deurslaggewende faktor in die oorlog nie. Die oorlog in Asië is gewen deur die harde, stadige vordering uit die suide en oor die Stille Oseaan.
Die hele oorlog is wreed en onnodig, maar die bombardemente het hierdie een veral so gemaak. Die vernietiging van Dresden was onvergeeflik. Dit is baie laat in die oorlog gedoen, as deel van 'n militêre dinamika wat buite beheer was en geen verband gehad het met militêre behoeftes nie.
'N lugbom is 'n tipe plofbare of aansteeklike wapen wat bedoel is om deur die lug te reis op 'n voorspelbare baan, gewoonlik ontwerp om uit 'n vliegtuig te laat val. Lugbomme bevat 'n groot verskeidenheid en kompleksiteit van ontwerpe, van onbegeleide swaartekragbomme tot geleide bomme, met die hand uit 'n voertuig geslinger, tot 'n groot spesiaal geboude afleweringsvoertuig of miskien wees die voertuig self, soos 'n glybom, onmiddellike ontploffing of bom met vertragingsaksie. Die daad word lugaanval genoem. Soos met ander soorte plofbare wapens, is lugbomme ontwerp om mense dood te maak en seer te maak en materiaal te vernietig deur die ontploffing en fragmentasie na buite vanaf die ontploffingsprojek.
Winston Churchill oor strategiese bombardement
Memorandum van Churchill aan die lugdienshoof, 7 Oktober 1941, oor die RAF -planne vir 'n strategiese bomaanval teen Duitsland:
& quot Die lugpersoneel sou 'n fout maak om hul eis te hoog te stel. Voor die oorlog is ons baie mislei deur die foto's wat hulle geskilder het van die verwoesting wat deur lugaanvalle veroorsaak sou word. Dit word geïllustreer deur die feit dat daar in werklikheid 250 000 beddens vir lugaanvalle voorsien is, en nooit meer as 6 000 is nodig nie. Hierdie prentjie van lugvernietiging was so oordrewe dat dit die staatsmanne wat vir die vooroorlogse beleid verantwoordelik was, depressief gemaak het en 'n besliste rol gespeel het in die verlating van Tsjeggo-Slowakye in Augustus 1938. Weereens het die Lugpersoneel, nadat die oorlog begin het, ons verleidelik geleer om glo dat as die vyand die Lae Lande sou bekom, om niks van Frankryk te sê nie, ons posisie onmoontlik sou wees as gevolg van die lugaanvalle. Maar deur nie te veel aandag aan sulke idees te gee nie, het ons 'n goeie manier gevind om aan te hou. & Quot
'N Paar idees waaroor ons kan praat:
1. Het die Britte en Franse deels in München oorgegee omdat hulle bang was vir lugaanvalle in die Guernica-styl?
2. Waarom het die Britte soveel hulpbronne in hul strategiese bombardement -veldtog belê as hulle reeds in 1941 skepties was oor die resultate daarvan, voordat die bomaanval werklik begin het?
Die Britte en Franse het nie in München oorgegee nie. Hulle het diplomatieke middele gebruik om te verhoed dat hulle 'n oorlog begin waarvoor hulle onvoorbereid was. 'N Deel van die vrees wat Groot -Brittanje in die gesig gestaar het, was dat die lugverdediging daarvan bewustelik onvoldoende was, sodat Londen en ander stede oopstaan ​​vir 'n aanval.
Wat moes hulle nog doen? Hulle verloor in Frankryk, verloor in Griekeland, verloor in Kreta, verloor in Noord -Afrika. Om Duitsland te bombardeer, hoe ondoeltreffend dit ook al was, was die enigste manier om ter wille van die Britse moraal terug te veg.
Daarbenewens was die Britse bombardement destyds toe die memorandum geskryf is grootliks 'n grap. Harris het eers vroeg in 1942 die bevel oor Bomber Command geneem en die Britte het nie gebiedsbomaanvalle tot begin 1942 bevorder nie, en die eerste "Bomber Raid" is eers in die lente van '42 gelanseer. Namate RAF Bomber Command in omvang en vermoëns groei, het Harris en Churchill (wat albei 'n groot deel was van die Douhet -teorieë van strategiese bombardemente) ten volle geglo dat die nuwe lugveldtog baie effektief was, ten minste die oorlog baie sou verkort, of soos Harris het volstrek geglo dat veldtogte onnodig sou wees en dat die RAF alleen die Duitsers sou verslaan.
Nie in die memorandum nie, nee. Maar in sy volgehoue ​​ondersteuning van Bomber Command, wat gedurende die oorlog 'n oneweredige toewysing van produksiemateriaal, mannekrag en ander hulpbronne ontvang het.
Nadat die Butt Report in die somer 1941 onthul het hoe ondoeltreffend strategiese bombardemente op daardie stadium was, was hy ten minste nie meer onder die indruk dat Harris (en ander, veral in die USAAC/F) bly dat bomwerpers self die oorlog sou wen nie, maar hy was nog steeds 'n promotor van die gebruik daarvan. En dit het as sodanig politieke sin gemaak.
Hulle het Brittanje toegelaat om voort te gaan met die opname van "oordeels" teen die vasteland van Duitsland, nog meer, wat aan Brittanje meer mag gegee het onder die Geallieerdes, veral die Sowjetunie, waar Stalin voortdurend op Churchill gesukkel het om meer en meer te doen. Churchill het veral Berlyn aangeval en druk voortdurend op Harris geplaas, hoofsaaklik vir die boodskap.
Met die toetrede van die VSA, wou die meeste van die Amerikaanse leërs se generaals vroeg geen tyd mors met die voorbereiding van 'n invalsmag om in Frankryk te land en op te gaan na Duitsland nie, wat Churchill onder geen omstandighede wou hê nie. Hy kon dus kragte aflei vir sy Soft Underbelly -strategie deur FDR te manipuleer, terwyl hy ook 'n lugfront in Duitsland behou, wat genoeg was om Stalin ten minste te kalmeer.
Wat 'n kunstenaar
Agterna kyk kritici van RAF Strategic Air Bombing teen Duitsland gedurende die 1940-45-era dat nie net die voorste RAF-bevelvoerders nie, maar ook pioniers van die lugvaart in die vooroorlogse era soos Douhet, Mitchell en politici soos Stanley Baldwin van mening was dat lugaanval op stedelike sentrums die uiteindelike wapen sou wees dit sou die geteikende stad vernietig, alle vorme van orde, organisasie in die teikenstad, ens. uitwis en enige oorlog in 'n kort tydjie wen, en bowenal sonder veel aanvalle in die aanvallers. Sommiges soos H.G. Wells (skrywer van Time Machine, The War of Worlds) het selfs verder beweer dat lugbomaanvalle op stede die beskawing self sou beëindig. Strategiese bomwerpers word beskou as 'n uiteindelike wapen, wat ten minste die moraal van die vyandelike burgerbevolking sou in duie stort as dit nie die vyand se oorlogskapasiteit vernietig nie, en omdat bittere herinneringe aan slootoorlog op die grond en uiterste gevalle tydens die Groot Oorlog nog onthou word, sou 'n toekomstige oorlog gewen word goedkoop in een slag 'n groot beroep op Britse oorlogsbeplanners en politici voor die oorlog. Gedurende die jare twintig en dertig was die tienjaarreël (basies sou Brittanje in die komende tien jaar nie 'n groot oorlog teen die vasteland sou voer nie, en die verdedigingsbegroting daarvolgens toegewys) van krag en nadat dit opgehef is, is groot beleggings gemaak om te verbeter, RAF Strategic Bomber Force uit te brei. Die Britse premier Stanley Baldwin het tydens die Rynlandkrisis in 1935 gesê: "Bomwer sou altyd deurkom" Hoofgedagte was dat bomwerpers 'n afskrikmiddel sou wees teen die vyande van Brittanje (soos kernwapens van hierdie era) om oorlog te voorkom of 'n uiteindelike instrument sou wees wat sou wen enige inkomende oorlog goedkoop en sluit die oorlog binnekort af.
Toe die oorlog begin ná die val van Frankryk in 1940, wou almal, van politici tot Britse keiserlike generale staf, RAF Air Marshalls en teoretici, die resultate sien van alle vooroorlogse beleggings aan die RAF Strategic Bomber Force en as dit geregverdig was. Meer ondoeltreffende resultate (ten minste aanvanklik gedurende 1940-41) van lugaanvalle oor Ryk, meer personeel van die RAF het hulpbronne gevra en bekom, sodat meer bomme tot 'n netjiese bestaan ​​van so 'n groot strategiese lugarm geval het en die oorlog goedkoop gewen het en RAF Bomber Command meer uitgebrei het en nog meer tot 1945 toe die Royal Air Force genoeg bomwerpers gehad het om puin op te vang wat in vyandelike stede opgehoop is, net deur bombardemente, maar uiteindelik het dit steeds grondtroepe (baie van hulle) geneem wat nodig was om Berlyn te bereik en die oorlog met oorwinning te beëindig.
Luftwaffe en strategiese bombardering Redigeer
In die twintiger- en dertigerjare het lugmagteoretici soos Giulio Douhet en Billy Mitchell beweer dat lugmagte oorloë kan wen, wat die noodsaaklikheid van land- en seegevegte vermy.  Daar word gedink dat bomwerpers altyd sou deurkom en dat hulle nie weerstaan ​​kon word nie, veral nie in die nag nie. Die nywerheid, regerings setels, fabrieke en kommunikasie kan vernietig word, wat 'n teenstander die middele om oorlog te voer ontneem. Om bombarde te bombardeer, sal 'n ineenstorting van moraal en produksieverlies in die oorblywende fabrieke veroorsaak. Demokrasieë, waar die openbare mening toegelaat is, word as besonder kwesbaar beskou. Die RAF en die United States Army Air Corps (USAAC) het baie van hierdie apokaliptiese denke aangeneem. Die beleid van RAF Bomber Command het 'n poging geword om die oorwinning te behaal deur die vernietiging van burgerlike wil, kommunikasie en nywerheid. 
Die Luftwaffe het versigtig gekyk na strategiese bomaanvalle en OKL was nie gekant teen die strategiese bombardement van nywerhede of stede nie. Hy het geglo dat dit die magsbalans op die slagveld baie kan beïnvloed deur produksie te ontwrig en die burgerlike moraal te beskadig. OKL het nie geglo dat lugkrag alleen deurslaggewend kan wees nie en die Luftwaffe het eers in 1942 'n amptelike beleid van die doelbewuste bomaanval op burgerlikes aangeneem. 
Die noodsaaklike nywerhede en vervoersentrums wat vir stilstand gemik sou wees, was geldige militêre teikens. Daar kan beweer word dat burgerlikes nie direk geteiken moet word nie, maar die afbreek van produksie sal hul moraal en wil om te veg beïnvloed. Duitse regsgeleerdes van die dertigerjare het noukeurig riglyne uitgewerk vir watter tipe bomaanvalle onder die internasionale reg toelaatbaar is. Alhoewel direkte aanvalle op burgerlikes uitgesluit is as 'terreurbomaanval', is die konsep om belangrike oorlogsbedrywe aan te val - en waarskynlik swaar burgerlike ongevalle en die ineenstorting van burgerlike moraal - as aanvaarbaar beskou. 
Vanaf die begin van die Nasionaal -Sosialistiese regime tot 1939 was daar 'n debat in Duitse militêre tydskrifte oor die rol van strategiese bombardement, met 'n paar bydraers in die rigting van die Britte en Amerikaners.  Generaal Walther Wever (hoof van die Luftwaffe Algemene Staf 1 Maart 1935 - 3 Junie 1936) het strategiese bomaanvalle en die bou van geskikte vliegtuie beywer, hoewel hy die belangrikheid van lugvaart in operasionele en taktiese terme beklemtoon het. Wever het vyf punte van lugstrategie uiteengesit:
Om die vyandelike lugmag te vernietig deur sy basisse en vliegtuigfabrieke te bombardeer en vyandelike lugmagte wat Duitse teikens aanval, te verslaan.
Om die beweging van groot vyandelike grondmagte na die beslissende gebiede te voorkom, deur spoorweë en paaie te vernietig, veral brûe en tonnels, wat onontbeerlik is vir die beweging en toevoer van magte
Om die operasies van die weermagformasies te ondersteun, onafhanklik van spoorweë, dit wil sê gepantserde magte en gemotoriseerde magte, deur die vyand se opmars te belemmer en direk aan grondoperasies deel te neem.
Om vlootoperasies te ondersteun deur vlootbasisse aan te val, Duitse vlootbasisse te beskerm en direk aan vlootgevegte deel te neem
Om die vyandelike weermag te verlam deur die produksie in wapensfabrieke te stop. 
Wever het dit aangevoer OKL moet nie net opgelei word in taktiese en operasionele aangeleenthede nie, maar ook in groot strategie, oorlogsekonomie, wapensproduksie en die mentaliteit van potensiële teenstanders (ook bekend as spieëlbeeld). Wever se visie is nie verwesenlik nie, personeelstudies in die vakke het verval en die Air Academies het gefokus op taktiek, tegnologie en operasionele beplanning, eerder as op onafhanklike strategiese lugaanvalle. 
In 1936 word Wever dood in 'n lugongeluk en die versuim om sy visie vir die nuwe te implementeer Luftwaffe was grootliks toe te skryf aan sy opvolgers. Personeel van die weermag en sy opvolgers as hoof van die Luftwaffe Algemene personeel, Albert Kesselring (3 Junie 1936-31 Mei 1937) en Hans-Jürgen Stumpff (1 Junie 1937-31 Januarie 1939) kry gewoonlik die skuld dat hulle die strategiese beplanning vir nabye lugondersteuning laat vaar het. Twee prominente entoesiaste vir grondondersteuningsoperasies (direk of indirek) was Hugo Sperrle, die bevelvoerder van Luftflotte 3 (1 Februarie 1939 - 23 Augustus 1944) en Hans Jeschonnek (hoof van die Luftwaffe Algemene personeel van 1 Februarie 1939 - 19 Augustus 1943). Die Luftwaffe is nie gedruk tot grondondersteuningsoperasies nie weens druk van die weermag of omdat dit gelei is deur oud-soldate, die Luftwaffe het 'n model van gesamentlike interdiensbedrywighede verkies, eerder as onafhanklike strategiese lugveldtogte. 
Hitler, Göring en lugmag Edit
Hitler het minder aandag gegee aan die bombardering van teenstanders as lugverdediging, hoewel hy die ontwikkeling van 'n bomwerperskorps in die dertigerjare bevorder en verstaan ​​het dat dit moontlik is om bomwerpers vir strategiese doeleindes te gebruik. Hy het vertel OKL in 1939, daardie genadelose diens van die Luftwaffe teen die hart van die Britse wil om te weerstaan ​​sou volg op die regte tyd. Hitler ontwikkel vinnig skeptisisme oor strategiese bombardemente, bevestig deur die resultate van die Blitz. Hy het gereeld gekla oor die Luftwaffe se onvermoë om nywerhede voldoende te beskadig en sê: "Die ammunisiebedryf kan nie effektief deur lugaanvalle belemmer word nie. Gewoonlik word die voorgeskrewe teikens nie getref nie". 
Terwyl die oorlog beplan word, het Hitler nooit aangedring op die Luftwaffe die beplanning van 'n strategiese bombardementveldtog en nie eens genoeg waarskuwing aan die lugpersoneel gegee het nie, dat oorlog met Brittanje of selfs Rusland moontlik is. Die hoeveelheid operasionele en taktiese voorbereiding vir 'n bomaanval was minimaal, hoofsaaklik as gevolg van die versuim van Hitler as opperbevelvoerder om op so 'n verbintenis aan te dring. 
Uiteindelik was Hitler vasgevang in sy eie visie van bombardering as 'n terreurwapen, wat in die dertigerjare gevorm is toe hy kleiner nasies gedreig het om die Duitse bewind te aanvaar eerder as om hulle aan lugbombardement te onderwerp. Hierdie feit het belangrike implikasies gehad. Dit het getoon in watter mate Hitler die Geallieerde strategie persoonlik beskou het as 'n morele breek in plaas van 'n ekonomiese oorlogvoering, met die ineenstorting van die moraal as 'n ekstra bonus.  Hitler was baie meer aangetrokke tot die politieke aspekte van bombardemente. Aangesien die blote dreigement daarvan in die dertigerjare diplomatieke resultate opgelewer het, het hy verwag dat die dreigement van Duitse vergelding die Geallieerdes sou oorreed om 'n gematigde beleid te aanvaar en nie 'n beleid van onbeperkte bombardemente te begin nie. Sy hoop was - vanweë politieke aansien in Duitsland self - dat die Duitse bevolking teen die geallieerde bombardemente beskerm sou word. Toe dit onmoontlik blyk te wees, het hy begin vrees dat die volksgevoel teen sy regime sou draai, en hy het pogings om 'n soortgelyke 'terreuraanval' teen Brittanje te verdubbel, verdubbel om 'n dooiepunt tot stand te bring waarin beide partye sou aarsel om hoegenaamd bombardemente te gebruik. 
'N Groot probleem in die bestuur van die Luftwaffe was Göring Hitler geglo die Luftwaffe was "die doeltreffendste strategiese wapen", en in antwoord op herhaalde versoeke van die Kriegsmarine want beheer oor vliegtuie dring daarop aan: 'Ons sou nooit in hierdie oorlog ons eie kon vashou as ons nie 'n onverdeelde gehad het nie Luftwaffe. " Sulke beginsels het dit baie moeiliker gemaak om die lugmag in die algemene strategie te integreer en het in Göring 'n jaloerse en skadelike verdediging van sy 'ryk' veroorsaak, terwyl Hitler vrywillig uit die sistematiese rigting van die Luftwaffe op strategiese of operasionele vlak. Toe Hitler later in die oorlog meer probeer inmeng in die bestuur van die lugmag, het hy 'n politieke konflik tussen hom en Göring gehad wat eers heeltemal opgelos was, toe die oorlog amper verby was.  In 1940 en 1941 weier Göring om saam te werk met die Kriegsmarine die hele ontken Wehrmacht militêre magte van die Ryk die kans om Britse seekommunikasie te verwurg, wat moontlik 'n strategiese of beslissende uitwerking gehad het in die oorlog teen die Britse Ryk. 
Die doelbewuste skeiding van die Luftwaffe uit die res van die militêre struktuur het die opkoms van 'n groot 'kommunikasiegaping' tussen Hitler en die Luftwaffe, wat ander faktore gehelp het om te vererger. In die eerste plek het Göring se vrees vir Hitler daartoe gelei dat hy die inligting wat beskikbaar was in die rigting van 'n onkritiese en te optimistiese interpretasie van lugsterkte verkeerdelik voorgestel of verkeerd voorgestel het. Toe Göring in 1937 besluit het om nie die oorspronklike program vir swaar bomwerpers van Wever voort te sit nie, het die Reichsmarschall's sy eie verduideliking was dat Hitler net wou weet hoeveel bomwerpers daar is, nie hoeveel enjins elkeen het nie. In Julie 1939 reël Göring 'n vertoning van die Luftwaffe se mees gevorderde toerusting by Rechlin, om die indruk te wek dat die lugmag meer voorbereid was op 'n strategiese lugoorlog as wat eintlik die geval was. 
Alhoewel dit nie spesifiek bereid is om onafhanklike strategiese lugoperasies teen 'n teenstander uit te voer nie, het die Luftwaffe sou na verwagting dit oor Brittanje doen. Van Julie tot September 1940 het die Luftwaffe het Fighter Command aangeval om lug superioriteit te verkry as 'n voorspel tot inval. Dit behels die bomaanval op konvooie, hawens en RAF -vliegvelde en ondersteunende nywerhede. Die vernietiging van RAF Fighter Command sou die Duitsers in staat stel om beheer oor die lug oor die invalsgebied te verkry. Dit was veronderstel Bomber Command, Coastal Command en die Royal Navy kon nie onder toestande van Duitse lug superioriteit werk nie. 
Die Luftwaffe 'Die swak intelligensie het daartoe gelei dat hul vliegtuie nie altyd hul doelwitte kon opspoor nie, en daarom kon aanvalle op fabrieke en vliegvelde nie die gewenste resultate bereik nie. Die Britse vegvliegtuigproduksie het voortgegaan teen 'n tempo wat Duitsland met 2 tot 1. oortref.  Die Britte het in 1940 10.000 vliegtuie vervaardig, in vergelyking met Duitsland se 8.000.  Die vervanging van vlieëniers en vliegtuigbemanning was moeiliker. Beide die RAF en Luftwaffe het gesukkel om mannekragverliese te vervang, alhoewel die Duitsers groter reserwes van opgeleide vliegtuigbemanning gehad het. Die omstandighede het die Duitsers meer geraak as die Britte. Britse vliegtuie wat oor hul tuisgebied werk, kan weer vlieg as hulle sou oorleef om neergeskiet te word. Duitse bemanning, selfs al het hulle dit oorleef, het gevange geneem. Bomwerpers het boonop vier tot vyf bemanningslede aan boord gehad, wat 'n groter verlies aan mannekrag verteenwoordig.  Op 7 September het die Duitsers wegbeweeg van die vernietiging van die RAF se ondersteunende strukture. Duitse intelligensie het voorgestel dat Fighter Command verswak, en 'n aanval op Londen sou dit tot 'n finale uitwissingstryd dwing terwyl die Britse regering gedwing word om oor te gee. 
Die besluit om strategie te verander word soms as 'n groot fout aangevoer OKL. Daar word aangevoer dat die voortbestaan ​​van aanvalle op RAF -vliegvelde moontlik lug superioriteit vir die Luftwaffe.  Ander voer aan dat die Luftwaffe het in die laaste week van Augustus en die eerste week van September min indruk op Fighter Command gemaak en dat die verandering in strategie nie deurslaggewend was nie.  Daar is ook aangevoer dat dit twyfelagtig was oor die Luftwaffe kon lug superioriteit gewen het voordat die "weervenster" in Oktober begin versleg het.   Dit was ook moontlik, as RAF -verliese ernstig word, dat hulle na die noorde kan trek, kan wag vir die Duitse inval en dan weer na die suide kan herontplooi.  Ander historici voer aan dat die uitkoms van die luggeveg nie relevant was vir die massiewe numeriese meerderwaardigheid van Britse vlootmagte en die inherente swakheid van die Kriegsmarine sou die geprojekteerde Duitse inval, Unternehmen Seelöwe (Operasie Seeleeu), 'n ramp gemaak het met of sonder Duitse lug superioriteit. 
Verandering in strategie Wysig
Ongeag die vermoë van die Luftwaffe Hitler was baie gefrustreerd omdat dit nie vinnig genoeg gebeur het nie. Met geen teken van die verswakking van die RAF en die Luftflotten ly baie verliese, OKL was gretig vir 'n verandering in strategie. Om die verliese verder te verminder, het die strategie verander na nagaanvalle, wat die bomwerpers groter beskerming gebied het onder die duisternis.  [a]
Daar is besluit om eers in die daglig te fokus op die bombardering van Brittanje se industriële stede. Die hooffokus was Londen. Die eerste groot aanval het op 7 September plaasgevind. Op 15 September, op 'n datum wat bekend staan ​​as die Battle of Britain Day, is 'n grootskaalse inval in die daglig geloods, maar het 'n aansienlike verlies gely sonder enige blywende wins. Alhoewel daar later in die maand en tot in Oktober 'n paar groot luggevegte in daglig was, het die Luftwaffe het sy hoofpoging oorgeskakel na nagaanvalle. Dit het op 7 Oktober amptelike beleid geword. Die lugveldtog het spoedig begin teen Londen en ander Britse stede. Die Luftwaffe beperkings in die gesig gestaar. Sy vliegtuie-Dornier Do 17, Junkers Ju 88 en Heinkel He 111s-was in staat om strategiese missies uit te voer , maar was weens hul klein bomlading nie in staat om groter skade aan te rig nie.  Die Luftwaffe Die besluit in die tussenoorlog om op medium -bomwerpers te konsentreer, kan aan verskeie redes toegeskryf word: Hitler was nie van plan om 'n oorlog met Brittanje in 1939 te beoog of te voorspel nie OKL het geglo dat 'n medium bomwerper strategiese missies net so goed as 'n swaar bomwerperskorps kon uitvoer, en Duitsland het nie die hulpbronne of tegniese vermoë gehad om vier-motorige bomwerpers voor die oorlog te vervaardig nie. 
Alhoewel dit oor toerusting beskik wat ernstige skade kan aanrig, het die Luftwaffe het 'n onduidelike strategie en swak intelligensie. OKL is eers vroeg in 1938 ingelig dat Brittanje as 'n moontlike teenstander beskou sou word. Verder, OKL kon nie besluit oor 'n gepaste strategie nie. Duitse beplanners moes besluit of die Luftwaffe moet die gewig van sy aanvalle teen 'n spesifieke segment van die Britse industrie, soos vliegtuigfabrieke, of teen 'n stelsel van onderling verwante nywerhede, soos Brittanje se invoer- en verspreidingsnetwerk, lewer, of selfs in 'n hou wat daarop gemik is om die moraal van die Britse bevolking te verbreek.  Die Luftwaffe se strategie het in die winter van 1940–1941 toenemend doelloos geraak.  Geskille onder OKL personeel draai meer oor taktiek as strategie.  Hierdie metode het die offensief oor Brittanje tot mislukking veroordeel voordat dit begin het. 
In 'n operasionele hoedanigheid maak beperkings in wapentegnologie en vinnige Britse reaksies dit moeiliker om 'n strategiese effek te bereik. Die aanval op hawens, skeepvaart en invoer sowel as die ontwrigting van spoorverkeer in die omliggende gebiede, veral die verspreiding van steenkool, 'n belangrike brandstof in alle industriële ekonomieë van die Tweede Wêreldoorlog, sal 'n positiewe resultaat oplewer. Die gebruik van bomme met vertraagde aksie, hoewel dit aanvanklik baie effektief was, het egter geleidelik minder impak gehad, deels omdat dit nie kon ontplof nie. [b] Die Britte het die verandering in strategie verwag en die produksiefasiliteite daarvan versprei, wat hulle minder kwesbaar maak vir 'n gekonsentreerde aanval. Streekskommissarisse het volmag gekry om kommunikasie te herstel en die verspreiding van voorrade te organiseer om die oorlogsekonomie aan die gang te hou. 
Vooroorlogse voorbereidings en vrese Redigeer
Londen het nege miljoen mense - 'n vyfde van die Britse bevolking - in 'n oppervlakte van 1 940 vierkante kilometer, wat moeilik was om te verdedig, vanweë die grootte daarvan gewoon.  Op grond van ervaring met Duitse strategiese bombardemente tydens die Eerste Wêreldoorlog teen die Verenigde Koninkryk, beraam die Britse regering na die Eerste Wêreldoorlog dat 50 slagoffers-met ongeveer 'n derde gedood-sou lei vir elke ton bomme wat op Londen neergelê word. Die skatting van tonne bomme wat 'n vyand per dag kan laat val, het gegroei namate vliegtuigtegnologie gevorder het, van 75 in 1922 tot 150 in 1934, tot 644 in 1937. Daardie jaar het die komitee vir keiserlike verdediging beraam dat 'n aanval van 60 dae sou lei 600 000 dood en 1,2 miljoen gewondes. Nuusberigte oor die Spaanse burgeroorlog, soos die bomaanval op Barcelona, ​​ondersteun die skatting van 50 slagoffers per ton. Teen 1938 het kenners oor die algemeen verwag dat Duitsland in die eerste 24 uur van oorlog tot 3500 ton sou probeer daal en gemiddeld 700 ton per dag vir 'n paar weke. Benewens hoog-plofbare en brandbomme, kon die Duitsers gifgas en selfs bakteriologiese oorlogvoering gebruik, alles met 'n hoë akkuraatheid.  In 1939 het militêre teoretikus Basil Liddell-Hart voorspel dat 250 000 sterftes en beserings in Brittanje in die eerste oorlogsweek kan plaasvind.  ​​Londense hospitale het voorberei op 300 000 ongevalle in die eerste oorlogsweek. 
Britse sirenes vir lugaanvalle het die eerste keer geblaas 22 minute nadat Neville Chamberlain oorlog teen Duitsland verklaar het. Alhoewel bomaanvalle onverwags nie onmiddellik tydens die Phoney -oorlog begin het nie, was  burgers bewus van die dodelike krag van lugaanvalle deur nuusberigte van Barcelona, ​​die bombardement van Guernica en die bombardement van Sjanghai. Baie gewilde fiksiewerke gedurende die 1920's en 1930's het lugaanvalle uitgebeeld, soos die roman van H. G. Wells Die vorm van toekomstige dinge en die filmverwerking van 1936, en ander soos Die lugoorlog van 1936 en Die gifoorlog. Harold Macmillan het in 1956 geskryf dat hy en ander om hom 'aan lugoorlog in 1938 gedink het eerder as wat mense vandag dink aan kernoorlog'. 
Gedeeltelik gebaseer op die ervaring van Duitse bombardemente in die Eerste Wêreldoorlog, was politici bang vir massapsychologiese trauma van lugaanvalle en die ineenstorting van die burgerlike samelewing. In 1938 het 'n komitee van psigiaters drie keer soveel sielkundige as fisiese ongevalle as gevolg van lugbomme voorspel, wat drie tot vier miljoen psigiatriese pasiënte impliseer.  Winston Churchill het in 1934 aan die parlement gesê: "Ons moet verwag dat ten minste drie of vier miljoen mense onder die druk van voortdurende aanval op Londen in die oop land rondom die metropool verdryf sou word".  ​​Paniek tydens die krisis in München, soos die migrasie deur 150 000 mense na Wallis, het tot vrees vir sosiale chaos bygedra. 
Die regering beplan die ontruiming van vier miljoen mense - meestal vroue en kinders - uit stedelike gebiede, waaronder 1,4 miljoen uit Londen. Dit het verwag dat ongeveer 90% van die ontruimdes in privaat huise sou bly, 'n uitgebreide opname gedoen om die hoeveelheid beskikbare ruimte te bepaal en gedetailleerde voorbereidings getref vir die vervoer van ontruimdes. 'N Proefonderbreking is op 10 Augustus 1939 gehou en toe Duitsland Pole op 1 September binnedring, het 'n onderbreking teen sononder begin. Byna ses jaar lank was dit nie toegelaat om donker te word nie, en die verduistering het verreweg die mees ongewildste aspek van die oorlog vir burgerlikes geword, selfs meer as rantsoenering.  Die hervestiging van die regering en die staatsdiens was ook beplan, maar sou slegs plaasgevind het indien nodig om nie die burgerlike moraal te beskadig nie. 
Baie voorbereiding op burgerlike verdediging in die vorm van skuilings is in die hande van die plaaslike owerhede gelaat en baie gebiede soos Birmingham, Coventry, Belfast en die East End van Londen het nie genoeg skuilings gehad nie.  ​​Die onverwagte vertraging van burgerlike bombardemente tydens die Phoney -oorlog het beteken dat die skuilingprogram in Junie 1940, voor die Blitz, klaar was.  Die program bevoordeel Anderson -skuilings in die agterplaas en klein skuilings van baksteenoppervlaktes, en baie van die laasgenoemde is in 1940 as onveilig laat vaar. Die owerhede het verwag dat die aanvalle kort en daglig sou wees, eerder as aanvalle in die nag, wat Londenaars gedwing het om in skuilings te slaap. 
Gemeenskaplike skuilings Wysig
Diep skuilings bied die meeste beskerming teen 'n direkte treffer. Die regering het dit nie voor die oorlog vir groot bevolkings gebou nie, vanweë die koste, die tyd om dit te bou en die vrees dat die veiligheid die inwoners sou laat weier om terug te keer werk toe, of dat daar teenoorlogsgevoel sou ontstaan ​​in groot gemeentes burgerlikes. Die regering beskou die leidende rol van die Kommunistiese Party in die bepleit van die bou van diep skuilings as 'n poging om die burgerlike moraal te beskadig, veral na die Molotov -Ribbentrop -verdrag van Augustus 1939.  
Die belangrikste bestaande gemeenskaplike skuilings was die Londense metrostasies. Alhoewel baie burgerlikes dit tydens die Eerste Wêreldoorlog as skuiling gebruik het, het die regering in 1939 geweier dat die stasies as skuilings gebruik word om nie die pendel- en troepe -reis te belemmer nie en die vrese dat die insittendes kan weier om te vertrek. Ondergrondse amptenare is beveel om ingange van stasies tydens aanvalle te sluit, maar teen die tweede week van swaar bombardemente het die regering berou gegee en beveel dat die stasies oopgemaak moet word. Elke dag staan ​​ordelike rye mense in die ry tot 16:00, toe hulle die stasies kon binnegaan. In die middel van September 1940 het ongeveer 150 000 mense per nag in die metro geslaap, hoewel die getalle teen die winter en lente tot 100 000 of minder gedaal het. Slaggeluide is gedemp en slaap was makliker in die diepste stasies, maar baie mense is dood as gevolg van direkte treffers op stasies.  In Maart 1943 is 173 mans, vroue en kinders doodgeslaan by die Bethnal Green -metrostasie in 'n menigte, nadat 'n vrou by die trappe in die trap geval het. 
Gemeenskaplike skuilings het nooit meer as een sewende van die inwoners van Groot -Londen gehuisves nie.  Die maksimum gebruik van die ondergrondse as skuiling was 177,000 op 27 September 1940 en 'n sensus van Londen in November 1940, het bevind dat ongeveer 4% van die inwoners die Tube en ander groot skuilings gebruik het, 9% in openbare oppervlakteskuilings en 27% in private huisskuilings, wat impliseer dat die oorblywende 60% van die stad tuis gebly het.   Die regering het Anderson -skuilings tot 1941 versprei en daardie jaar begin die Morrison -skuiling, wat in huise gebruik kan word, versprei. 
Openbare aanvraag het daartoe gelei dat die regering in Oktober 1940 nuwe diep skuilings in die ondergrondse gebied bou om 80 000 mense te huisves, maar die tydperk van die swaarste bombardement het verbygegaan voordat dit klaar was.  Teen die einde van 1940 is verbeterings aangebring in die metro en in baie ander groot skuilings. Die owerhede het kaggels en badkamers voorsien, en kantientreine het kos verskaf. Kaartjies is uitgereik vir stapelbeddens in groot skuilings, om die hoeveelheid tyd wat daaraan bestee is, te verminder. Komitees het vinnig as informele regerings binne skuilings gestig, en organisasies soos die Britse Rooi Kruis en die Heilsleër het gewerk om die omstandighede te verbeter. Vermaak het konserte, films, toneelstukke en boeke van plaaslike biblioteke ingesluit. 
Alhoewel slegs 'n klein aantal Londenaars die massaskuilings gebruik het, het joernaliste, bekendes en buitelanders dit besoek as deel van die Beveridge -verslag, deel van 'n nasionale debat oor sosiale en klasverdeling. Die meeste inwoners het gevind dat sulke verdeeldheid in die skuilings voortduur en dat daar baie argumente en gevegte ontstaan ​​het oor geraas, ruimte en ander sake. Anti-Joodse sentiment is gerapporteer, veral rondom die East End van Londen, met antisemitiese graffiti en antisemitiese gerugte, soos dat die Joodse mense lugaanvalle skuil.  In teenstelling met die vooroorlogse vrees vir antisemitiese geweld in die East End, het een waarnemer bevind dat die "Cockney en die Jood saamgewerk het teen die Indiër". 
"Blitz Spirit" wysig
Alhoewel die intensiteit van die bombardement nie so groot was as die vooroorlogse verwagtinge nie, is 'n gelyke vergelyking onmoontlik, maar daar was geen psigiatriese krisis nie, selfs tydens die grootste bombardement van September 1940. 'n Amerikaanse getuie het geskryf "By elke toets en maatreël wat ek kan toepas, hierdie mense is vasbeslote tot op die been en sal nie ophou nie. Die Britte is sterker en in 'n beter posisie as in die begin ". Mense verwys na klopjagte asof dit weer is, en sê dat 'n dag 'baie blitsig' is. 
Volgens Anna Freud en Edward Glover het burgerlikes in Londen verbasend genoeg nie gely aan wydverspreide dopskok nie, anders as die soldate tydens die ontruiming van Duinkerken.  Die psigoanaliste was korrek, en die spesiale netwerk van psigiatriese klinieke het geopen om geestelike slagoffers van die aanvalle te ontvang weens 'n gebrek aan behoefte. Alhoewel die spanning van die oorlog tot baie angsaanvalle, eetversteurings, moegheid, huil, miskrame en ander fisiese en geestelike siektes gelei het, het die samelewing nie in duie gestort nie. Die aantal selfmoorde en dronkenskap het afgeneem, en Londen het in die eerste drie maande van bomaanvalle slegs ongeveer twee gevalle van 'bomneurose' aangeteken. Baie burgerlikes het gevind dat die beste manier om geestelike stabiliteit te behou, was om by die gesin te wees, en na die eerste weke van bombardemente het vermyding van ontruimingsprogramme toegeneem.   
Die vrolike skare wat bomaanlegte besoek het, was so groot dat hulle met reddingswerk ingemeng het,  kroegbesoeke het toegeneem (bier is nooit gerantsoeneer nie) en 13 000 het krieket by Lord's bygewoon. Mense het skuilings verlaat toe hulle gesê is in plaas daarvan om te weier om te vertrek, hoewel baie huisvroue na bewering die huisvrye geniet het. Sommige mense het selfs aan die landmeters gesê dat hulle lugaanvalle geniet as dit af en toe gebeur, miskien een keer per week. Ondanks die aanvalle, die nederlaag in Noorweë en Frankryk en die bedreiging van inval, het die moraal in die algemeen hoog gebly, volgens 'n Gallup -peiling het slegs 3% van die Britte verwag om die oorlog in Mei 1940 te verloor; 'n ander een het in Julie 'n 88% goedkeuring gekry vir Churchill, en 'n derde het 89% steun vir sy leierskap in Oktober gekry. Ondersteuning vir vredesonderhandelinge het van 29% in Februarie afgeneem. Elke terugslag het daartoe gelei dat meer burgerlikes vrywillig gewerk het om onbetaalde plaaslike verdedigingsvrywilligers te word, werkers het langer skofte gewerk en oor naweke het die bydraes tot £ 5 000 "Spitfire Funds" gestyg om vegters te bou en die aantal werksdae wat in 1940 weens stakings verlore gegaan het, was die laagste in geskiedenis. 
Burgerlike mobilisering Redigeer
Burgerlikes van Londen het 'n enorme rol gespeel in die beskerming van hul stad. Baie burgerlikes wat onwillig was of nie by die weermag wou aansluit nie, het teen Julie 1939 by die Huiswag, die Air Raid Precautions Service (ARP), die Hulpbranddiens en baie ander burgerlike organisasies aangesluit. Die AFS het 138 000 personeel gehad. was slegs 6 600 voltydse en 13 800 deeltydse brandweermanne in die hele land.  Voor die oorlog het burgerlikes 50 miljoen asemhalingsmasjiene (gasmaskers) ontvang, ingeval bombardement met gas sou begin voor ontruiming.  Tydens die Blitz het The Scout Association brandweerwaens gelei na waar hulle die nodigste was en het dit bekend gestaan ​​as die "Blitz Scouts". Baie werkloses is by die Royal Army Pay Corps en by die Pioneer Corps aangestel om te red en op te ruim.  Die Women's Voluntary Services for Civil Defense (WVS) is in 1938 gestig deur die minister van binnelandse sake, Samuel Hoare, wat dit as die vroulike tak van die ARP beskou het.  Die WVS het die ontruiming van kinders georganiseer, sentrums vir diegene wat deur bombardemente verplaas is, opgerig en kantines, bergings- en herwinningskemas bedryf. Teen die einde van 1941 het die WVS 'n miljoen lede gehad. 
Vooroorlogse voorspellings van massale lugaanvalneurose is nie bevestig nie. Voorspellings het burgerlike aanpasbaarheid en vindingrykheid onderskat, en daar was ook baie nuwe rolle vir burgerlike verdediging wat 'n gevoel van terugveg eerder as wanhoop gegee het. Amptelike geskiedenis het tot die gevolgtrekking gekom dat die geestesgesondheid van 'n land moontlik verbeter het, terwyl paniek skaars was. 
Britse lugleerstelling, sedert Hugh Trenchard die bevel van die Royal Flying Corps (1915–1917) was, het oortreding beklemtoon as die beste verweermiddel , wat bekend geword het as die kultus van die offensief. Om te voorkom dat Duitse formasies teikens in Brittanje raak, sou Bomber Command vernietig Luftwaffe vliegtuie op hul basisse, vliegtuie in hul fabrieke en brandstofreserwes deur olie -aanlegte aan te val. Hierdie filosofie was onprakties, aangesien Bomber Command nie die tegnologie en toerusting vir massa-nagoperasies gehad het nie, aangesien hulpbronne in die middel van die dertigerjare na Fighter Command oorgedra is en dit tot 1943 geneem het om in te haal. Dowding het ooreengekom dat lugverdediging aanvallende optrede sou verg en dat vegters Brittanje nie alleen kon verdedig nie.  Tot September 1939 het die RAF nie 'n spesialis-naggevegsvliegtuig gehad nie en staatgemaak op lugafweer-eenhede, wat swak toegerus was en 'n gebrek aan getalle het. 
Die gesindheid van die ministerie van lugdienste was in teenstelling met die ervarings van die Eerste Wêreldoorlog toe Duitse bomwerpers fisiese en sielkundige skade aangerig het, buite verhouding tot hul getalle. Ongeveer 280 kort ton (250 ton) (9 000 bomme) is laat val, wat 1,413 mense dood en 3,500 meer beseer het. Baie mense ouer as 35 onthou die bomaanval en was bang vir meer. Van 1916 tot 1918 het Duitse aanvalle verminder teen teenmaatreëls wat bewys het dat verdediging teen nagaanvalle moontlik was.  Alhoewel naglugverdediging voor die oorlog groter kommer veroorsaak het, was dit nie in die voorpunt van RAF-beplanning ná 1935 nie, toe fondse aangewend is vir die nuwe grondgebaseerde radar day fighter-onderskeppingstelsel. Die moeilikheid van RAF -bomwerpers in nagnavigasie en doelwitbevinding het die Britte laat glo dat dit dieselfde sou wees vir Duitse bomwerpers. Daar was ook 'n mentaliteit by alle lugmagte dat bedags vlieg die behoefte aan nagoperasies en hul inherente nadele sou vermy. 
Hugh Dowding, lugdiensbevelvoerder, het die Luftwaffe in die Slag van Brittanje, maar die voorbereiding van dagvliegtuie -verdediging het min nagbeskerming gelaat. Wanneer die Luftwaffe 'n aantal burgerlike en politieke leiers wat op 7 September 1940 vir die eerste keer in Britse stede getref is, was bekommerd oor die skynbare gebrek aan reaksie van Dowding op die nuwe krisis.  Dowding het aanvaar dat hy as AOC verantwoordelik was vir die dag en nag verdediging van Brittanje, maar dit was onwillig om vinnig op te tree en sy kritici in die lugpersoneel was van mening dat dit te wyte was aan sy koppige aard. Dowding is op 17 Oktober ontbied om die swak toestand van die nagweer en die veronderstelde (maar uiteindelik suksesvolle) "mislukking" van sy strategie oor die dag te verduidelik. Die minister van vliegtuigproduksie, Lord Beaverbrook en Churchill het afstand geneem. Die versuim om voldoende lugbeskerming voor te berei was onmiskenbaar, maar dit was nie die verantwoordelikheid van die AOC Fighter Command om die beskikking oor hulpbronne te bepaal nie. Die algemene verwaarlosing van die RAF tot laat in 1938, het min hulpbronne vir nagweer en die regering gelaat, deur die ministerie van lug en ander burgerlike en militêre instellings wat verantwoordelik was vir die beleid. Voor die oorlog het die Chamberlain -regering verklaar dat die nagbeskerming teen lugaanvalle nie veel van die nasionale inspanning sou verg nie. 
Duitse nagnavigasietoestelle Redigeer
As gevolg van die onakkuraatheid van hemelse navigasie vir nagnavigasie en doelwitbevinding in 'n vinnig bewegende vliegtuig, het die Luftwaffe het radionavigasietoestelle ontwikkel en op drie stelsels staatgemaak: Knickebein (Krom been), X-generasie (X-toestel) en Y-Gerät (Y-toestel). Dit het daartoe gelei dat die Britte teenmaatreëls ontwikkel het, wat bekend geword het as die Battle of the Beams.  Bomwerpers het reeds ervaring met die Lorenz-balk, 'n kommersiële blindlandingshulp vir nag- of slegte weer. Die Duitsers het die Lorenz-stelsel op kort afstand aangepas Knickebein, 'n 30–33 MHz stelsel, wat twee Lorenz -strale gebruik het met baie sterker seine. Twee antennes by grondstasies is gedraai sodat hul balke oor die teiken kom. Die Duitse bomwerpers sou langs albei balke vlieg totdat hulle die sein van die ander balk opgetel het. Toe 'n deurlopende geluid van die tweede straal gehoor word, het die bemanning geweet dat hulle bo die teiken was en hul bomme laat val.  
Knickebein was in algemene gebruik, maar die X-generasie (X -apparaat) is gereserveer vir spesiaal opgeleide padzoekers. X-generasie ontvangers is in He 111's aangebring, met 'n radiomas op die romp. Die stelsel werk op 66–77 MHz, 'n hoër frekwensie as Knickebein. Grondsenders het pulse gestuur teen 'n snelheid van 180 per minuut. X-generasie ontvang en ontleed die pulse, wat die vlieënier visuele en gehoorrigtings gee. Drie dwarsbalke sny die balk waarlangs die He 111 vlieg. Die eerste dwarsbalk het die bomwyser gewaarsku, wat 'n bomhorlosie geaktiveer het toe die tweede dwarsbalk bereik is. Toe die derde dwarsbalk bereik is, het die bomwyser 'n derde sneller geaktiveer, wat die eerste hand van die horlosie gestop het, terwyl die tweede hand aangegaan het. Toe die tweede hand weer in lyn kom met die eerste, is die bomme vrygelaat. Die klokmeganisme was gekoördineer met die afstande van die kruisende balke van die teiken af, sodat die teiken direk onder was toe die bomme vrygelaat is.  
Y-Gerät was 'n outomatiese balkopsporingstelsel en die mees komplekse van die drie toestelle, wat met 'n outomatiese piloot bestuur is. Die vlieënier vlieg langs 'n naderingsbalk, gemonitor deur 'n grondbeheerder. Seine van die stasie is weer oorgedra deur die toerusting van die bomwerper, waardeur die afstand wat die bomwerper langs die balk afgelê het, presies gemeet kon word. Rigtingondersoeke het die bestuurder ook in staat gestel om die vlieënier op koers te hou. Die bemanning sou beveel word om hul bomme te laat val óf deur 'n kodewoord van die grondbeheerder, óf aan die einde van die seintransmissies wat sou stop. Die maksimum omvang van Y-Gerät was soortgelyk aan die ander stelsels en dit was soms akkuraat genoeg om spesifieke geboue te tref.  
Britse teenmaatreëls Redigeer
In Junie 1940 word 'n Duitse krygsgevangene gehoor wat daarop roem dat die Britte dit nooit sou vind nie Knickebein, al was dit onder hulle neuse. Die besonderhede van die gesprek is deurgegee aan 'n tegniese adviseur van RAF Air Staff, dr R. V. Jones, wat 'n soektog begin het wat ontdek het dat Luftwaffe Lorenz-ontvangers was meer as blind-landingstoestelle. Jones het 'n soektog na Duitse balke begin. Avro Ansons van die Beam Approach Training Development Unit (BATDU) is op en af ​​gevlieg in Brittanje met 'n 30 MHz -ontvanger. Binnekort is 'n balk opgespoor na Derby (wat in genoem is Luftwaffe transmissies). Die eerste blokkeringsoperasies is uitgevoer met die nodige hospitaal -elektriese toerusting.  Die teenoperasies is uitgevoer deur die Britse Electronic Counter Measures (ECM) -eenhede onder Wing Commander Edward Addison, nr. 80 Wing RAF. Die vervaardiging van vals radionavigasie-seine deur die oorspronklikes weer oor te dra, het bekend geword as meaconing met maskeringsbakens (meacons).  Tot nege spesiale senders het hul seine op die balke gerig op 'n manier wat hul paaie subtiel verbreed het, wat dit vir bomwerperpersoneel moeiliker gemaak het om teikens te vind, want die vertroue in die toestel het verminder toe die Luftwaffe was gereed om groot aanvalle uit te voer. 
Duitse bakens werk op die mediumfrekwensieband en die seine behels 'n Morse-identifiseerder van twee letters, gevolg deur 'n lang tydsverloop wat die Luftwaffe spanne om die sein van die sein te bepaal. Die meacon -stelsel behels afsonderlike plekke vir 'n ontvanger met 'n rigtingantenne en 'n sender. Die ontvangs van die Duitse sein deur die ontvanger is behoorlik na die sender gestuur, die sein wat herhaal moet word. Die aksie het nie outomatiese sukses verseker nie. As die Duitse bomwerper nader aan sy eie balk vlieg as die meacon, sou die eerste sein deur die sterker op die rigtingwyser kom. Die omgekeerde sou slegs van toepassing wees as die meacon nader was.  Oor die algemeen sou Duitse bomwerpers waarskynlik te veel moeite bereik. Dit sou 'n paar maande duur voordat 'n effektiewe nagvegmag gereed sou wees, en verdediging teen lugvliegtuie het eers voldoende geword nadat die Blitz verby was. Gedurende 1940 is dummy -vliegvelde voorberei, goed genoeg om vaardig waar te neem. 'N Onbekende aantal bomme het op hierdie afwykings ("Starfish") teikens geval. 
Vir industriële gebiede is brande en beligting gesimuleer. Daar is besluit om normale straatbeligting vir huise te herskep, en in nie-noodsaaklike gebiede beligting om swaar industriële teikens te herskep. Op daardie terreine is koolstofbooglampe gebruik om flitse by tram se oorhoofse drade na te boots. Rooi lampe is gebruik om hoogoonde en lokomotiewe kaste te simuleer. Weerkaatsings wat deur die dakvensters van die fabriek gemaak is, is gemaak deur ligte onder hoekige houtpanele te plaas.  Die gebruik van afwykingstegnieke soos brande moes versigtig gemaak word. Die vals brande kon eers begin toe die bombardement oor 'n aangrensende teiken begin het en die gevolge daarvan onder beheer was. Te vroeg en die kans op sukses het te laat teruggekeer en die werklike brand by die teiken sou die afleidingsbrande oorskry. 'N Ander vernuwing was die ketelvuur. Hierdie eenhede is gevoer uit twee aangrensende tenks met olie en water. Die vure wat met olie gevoer is, is dan af en toe met water ingespuit; die flitse was soortgelyk aan dié van die Duitse C-250 en C-500 Flammbomben. Die hoop was dat, as dit Duitse bombardeerders kon mislei, dit meer bomwerpers van die werklike teiken sou verwyder. 
Loge en Seeschlange Redigeer
Die eerste doelbewuste lugaanvalle op Londen was hoofsaaklik op die hawe van Londen gemik, wat ernstige skade aangerig het.  Laat in die middag van 7 September 1940 begin die Duitsers met Operasie London (Unternehmen Loge) (die kodenaam vir Londen) en Seeschlange (Sea Snake), die lugaanvalle teen Londen en ander industriële stede. Loge het 57 nagte aangehou.  Altesaam 348 bomwerpers en 617 vegters het aan die aanval deelgeneem.  
Aanvanklik het die verandering van die strategie die RAF onkant betrap en groot skade en burgerlike ongevalle veroorsaak. Ongeveer 107,400 bruto ton seevaart is beskadig in die rivier die Teems, en 1 600 burgerlikes is dood.  Van hierdie totaal is ongeveer 400 dood.  Die gevegte in die lug was meer intens by daglig. Loge die gekos het Luftwaffe 41 vliegtuie 14 bomwerpers, 16 Messerschmitt Bf 109's, sewe Messerschmitt Bf 110's en vier verkenningsvliegtuie.  Fighter Command verloor 23 vegters, met ses vlieëniers wat dood is en nog sewe gewond.  Nog 247 bomwerpers van Luftflotte 3 (Air Fleet 3) die aand aangeval.  Op 8 September het die Luftwaffe teruggekeer 412 mense is dood en 747 ernstig gewond. 
Op 9 September het die OKL blyk te wees ondersteun twee strategieë. Sy 24-uur-bombardement op Londen was 'n onmiddellike poging om die Britse regering te dwing om te kapituleer, maar dit was ook opvallend oor Brittanje se noodsaaklike seekommunikasie om 'n oorwinning deur beleg te behaal. Alhoewel die weer swak was, het die middag hewige aanvalle plaasgevind op die voorstede van Londen en die vliegveld by Farnborough. Die dag se gevegte het Kesselring en Luftflotte 2 (Air Fleet 2) 24 vliegtuie, insluitend 13 Bf 109's. Fighter Command het 17 vegters en ses vlieëniers verloor. Oor die volgende paar dae was die weer swak en die volgende hoofpoging sou eers op 15 September 1940 gedoen word. 
Op 15 September het die Luftwaffe het twee groot dagligaanvalle op Londen langs die rivier die Teems gemaak, met die fokus op die hawe en spoorkommunikasie in die stad. Sy hoop was om sy teikens te vernietig en die POF te lok om dit te verdedig, sodat die Luftwaffe om hul vegters in groot getalle te vernietig en sodoende lug superioriteit te behaal.  Groot luggevegte het uitgebreek en die grootste deel van die dag geduur. Die eerste aanval het die spoornet net drie dae lank beskadig,  en die tweede aanval het heeltemal misluk.  Die lugslag is later herdenk deur Battle of Britain Day. Die Luftwaffe verloor 18 persent van die bomwerpers wat die dag op die operasies gestuur is, en het nie daarin geslaag om lug superioriteit te kry nie. 
Terwyl Göring optimisties was, was die Luftwaffe kan oorwin, was Hitler nie. Op 17 September stel hy Operasie Seeleeu uit (soos dit blyk, vir onbepaalde tyd) eerder as om die nuut opgedane militêre aansien van Duitsland te waag op 'n riskante operasie oor die Kanaal, veral in die gesig van 'n skeptiese Joseph Stalin in die Sowjetunie. In die laaste dae van die geveg het die bomwerpers lokaas geword in 'n poging om die RAF met Duitse vegters te bestry. Maar hul bedrywighede was tevergeefs, want die verslegtende weer en die onvolhoubare verslaping in daglig het dit tot gevolg gehad OKL 'n verskoning om oor te skakel na nagaanvalle op 7 Oktober.   
Op 14 Oktober het 380 Duitse bomwerpers van die swaarste nagaanval tot nog toe plaasgevind Luftflotte 3 het Londen getref. Ongeveer 200 mense is dood en nog 2 000 beseer. Britse verdediging teen vliegtuie (generaal Frederick Alfred Pile) het 8 326 rondtes afgevuur en slegs 2 bomwerpers neergeskiet. Op 15 Oktober het die bomwerpers teruggekeer en ongeveer 900 brande is gestig deur die mengsel van 415 kort ton (376 t) hoë plofstof en 11 kort ton (10.0 ton) brandstowwe. Vyf hoofspoorlyne is in Londen gesny en rolmateriaal beskadig. 
Loge gedurende Oktober voortgesit. 9 000 kort ton (8 200 ton) bomme is daardie maand neergegooi, ongeveer 10 persent in daglig, meer as 6 000 kort ton (5,400 ton) gedurende die nag op Londen. Birmingham en Coventry was in die laaste 10 dae van Oktober onderworpe aan 500 kort ton (450 ton) bomme tussen hulle. Liverpool het 200 kort ton (180 ton) bomme laat val. Hull en Glasgow is aangeval, maar 800 kort ton (730 ton) bomme is oor die hele Brittanje versprei. Die Metropolitan-Vickers-werke in Manchester is deur 12 kort ton (11 ton) bomme getref. Min tonnels is op Fighter Command -vliegvelde laat val Bomber Command -vliegvelde is eerder getref. 
Luftwaffe beleid op hierdie stadium was hoofsaaklik om progressiewe aanvalle op Londen voort te sit, hoofsaaklik in die tweede nag aanval, om produksie in die uitgestrekte nywerheidswapenfabrieke van die West Midlands te belemmer, weer hoofsaaklik deur 'n nagaanval en derde om plante en fabrieke gedurende die dag te ontwrig deur middel van vegbomwerpers. 
Kesselring, bevelvoerend Luftflotte 2, is beveel om 50 soorte per nag teen Londen te stuur en oostelike hawens in daglig aan te val. Sperrle, bevelvoerend Luftflotte 3, is beveel om 250 soorte per nag, waaronder 100 teen die West Midlands, te stuur. Seeschlange uitgevoer sou word deur Fliegerkorps X (10th Air Corps) wat gefokus het op mynboubedrywighede teen skeepvaart. Dit het ook deelgeneem aan die bombardement oor Brittanje. Teen 19/20 April 1941 het dit 3,984 myne laat val, 1⁄3 van die totaal gedaal. Die myne se vermoë om die hele strate te vernietig, het hulle in Brittanje gerespekteer, maar verskeie het onontplof in Britse hande geval, sodat teenmaatreëls ontwikkel kon word wat die Duitse skeepvaartbestryding beskadig het. 
Teen die middel van November 1940, toe die Duitsers 'n gewysigde plan aanvaar het, het meer as 13 000 ton (12 000 ton) hoë plofstof en byna 1 000 000 branders op Londen geval. Buite die hoofstad was daar wydverspreide teistering deur enkele vliegtuie, sowel as redelike sterk afleidingsaanvalle op Birmingham, Coventry en Liverpool, maar daar was geen groot aanvalle nie. Die Londense hawe en spoorwegkommunikasie het swaar gestamp, en baie skade is aangerig aan die spoorwegstelsel buite. In September was daar nie minder nie as 667 treffers op spoorweë in Groot -Brittanje, en op 'n stadium het tussen 5 000 en 6 000 waens ledig gestaan ​​as gevolg van vertraagde aksiebomme. Maar die grootste deel van die verkeer het voortgegaan, en Londenaars - alhoewel hulle elke oggend benoud na die lys geslote lyne op hul plaaslike stasie gekyk het, of vreemde ompaaie in die strate in die busse gemaak het - het steeds aan die werk gegaan. Vir al die vernietiging van lewens en eiendom het die waarnemers wat deur die ministerie van binnelandse veiligheid gestuur is, nie die geringste teken van 'n breuk in die moraal ontdek nie. Meer as 13 000 burgerlikes is in September en Oktober alleen dood, en byna 20 000 beseer, , maar die dodetal was baie minder as wat verwag is. Aan die einde van 1940 erken Churchill die skuilings. 
Waarnemers uit die oorlog het die bombardement as onoordeelkundig beskou. Die Amerikaanse waarnemer Ralph Ingersoll het berig die bombardement was onakkuraat en het nie teikens van militêre waarde getref nie, maar het die omliggende gebiede vernietig. Ingersol het geskryf dat Battersea Power Station, een van die grootste bakens in Londen, slegs 'n geringe treffer gekry het.  Trouens, op 8 September 1940 is beide Battersea en die West Ham -kragstasie albei gesluit na die 7 September -dagligaanval op Londen.  In die geval van Battersea -kragstasie is 'n ongebruikte verlenging gedurende November getref en vernietig, maar die stasie is nie buite werking gestel tydens die nagaanvalle nie. Dit is nie duidelik of die kragstasie of 'n spesifieke struktuur tydens die Duitse offensief as die Luftwaffe kon nie doelwitte tydens die nagoperasies akkuraat bombardeer nie.  In die aanvanklike operasies teen Londen het dit gelyk asof spoordoelwitte en die brûe oor die Teems uitgesonder is: Victoria -stasie is deur vier bomme getref en het groot skade gely.  Die bombardement het spoorverkeer deur Londen ontwrig sonder om enige van die kruisings te vernietig.  Op 7 November is St Pancras-, Kensal- en Bricklayers Arms -stasies raakgery en verskeie lyne van Southern Rail is op 10 November gesny. Die Britse regering het gedurende die maand angstig geraak oor die vertragings en ontwrigting van voorraad. Verslae dui daarop dat die aanvalle die beweging van steenkool na die Greater London -streke geblokkeer het en dringende herstelwerk was nodig.  Aanvalle teen East End -dokke was effektief en baie Thames -bakke is vernietig. Die Londense ondergrondse spoorstelsel is ook geraak deur hoë plofbomme wat die tonnels beskadig het, wat sommige onveilig gemaak het.  Die London Docklands, veral die Royal Victoria Dock, het baie treffers gekry en die handel in Port of London is ontwrig. In sommige gevalle het die konsentrasie van die bombardement en die gevolglike aanranding vuurstorms van 1000 ° C veroorsaak.  Die Ministerie van Binnelandse Veiligheid het berig dat hoewel die skade wat veroorsaak is, 'ernstig' was, dit nie 'verlammend' was nie en dat die kaaie, wasbakke, spoorweë en toerusting in werking was. 
Verbeterings in Britse verdediging Redigeer
Britse nagweerweer was in 'n swak toestand.  Min lugafweergewere het vuurbeheerstelsels gehad, en die onderligte soekligte was gewoonlik ondoeltreffend teen vliegtuie op hoogtes van meer as 3.700 m.   In Julie 1940 is slegs 1 200 swaar en 549 ligte gewere in die hele Brittanje ontplooi. Van die "swaar" was ongeveer 200 van die verouderde 76 mm -tipe, die res was die effektiewe 110 mm- en 94 mm -kanonne, met 'n teoretiese "plafon" van meer as 30.000 voet (9 100 m) maar 'n praktiese limiet van 7 600 m (25 000 voet) omdat die voorspeller wat gebruik word nie groter hoogtes kan aanvaar nie. Die ligte gewere, waarvan ongeveer die helfte van die uitstekende Bofors 40 mm was, het slegs met vliegtuie tot 1.800 m gery.  Alhoewel die gebruik van die gewere die burgerlike moraal verbeter het, met die kennis dat die Duitse bomwerpers die spervuur ​​in die gesig staar, word daar nou geglo dat die lugafweergewere min bereik het en dat die dalende skulpfragmente meer Britse slagoffers veroorsaak het grond. 
Min vegvliegtuie kon snags opereer. Radar op die grond was beperk, en radar in die lug en RAF-nagvegters was oor die algemeen ondoeltreffend.  RAF -dagvegters het oorgeskakel na nagoperasies en die tussentydse omskakeling van die ligte bomwerper in Bristol Blenheim is vervang deur die kragtige Beaufighter, maar dit was slegs in baie klein getalle beskikbaar.  Teen die tweede maand van die Blitz het die verdediging nie goed gevaar nie.  Die verdediging van Londen is vinnig herorganiseer deur generaal Pile, die opperbevelhebber van die lugvaartkommando. Die verskil wat dit gemaak het aan die doeltreffendheid van lugverdediging, is twyfelagtig. Die Britte was nog 'n derde onder die vestiging van die swaar lugafweerartillerie AAA (of ack-ack) in Mei 1941, met slegs 2 631 wapens beskikbaar. Dowding moes staatmaak op nagvegters. Van 1940 tot 1941 was die suksesvolste nagvegter die Boulton Paul Defiant, sy vier eskaders het meer vyandelike vliegtuie neergeskiet as enige ander soort.  AA -verdediging verbeter deur 'n beter gebruik van radar en soekligte. Oor 'n paar maande is die 20 000 skulpe bestee per raider wat in September 1940 neergeskiet is, in Januarie 1941 tot 4.087 verminder en in Februarie 1941 tot 2 963 skulpe. 
Airborne Interception radar (AI) was onbetroubaar. Die hewige gevegte in die Slag om Brittanje het die meeste van Fighter Command se hulpbronne opgeëet, en daar was min belegging in naggevegte. Bomwerpers is uit wanhoop met soekligte in die lug gevlieg, maar tevergeefs. Van groter potensiaal was die GL (Gunlaying) radar en soekligte met vegterigting van RAF-vegkamerbeheerkamers om 'n GCI-stelsel (Ground Control-led Interception) te begin onder beheer op groepvlak (nr. 10 Group RAF, No. 11 Group RAF en 12 Group RAF).  Whitehall se onrus oor die mislukkings van die RAF het daartoe gelei dat Dowding (wat reeds met pensioen sou gaan) op 25 November vervang is deur Sholto Douglas. Douglas het meer eskaders bekendgestel en die paar GL -stelle versprei om 'n mateffek in die suidelike provinsies te skep. Tog het daar in Februarie 1941 slegs sewe eskaders met 87 vlieëniers oorgebly, onder die helfte van die vereiste krag. Die GL-mat is ondersteun deur ses GCI-stelle wat radar-toegeruste nagvegters beheer. Teen die hoogte van die Blitz het hulle meer suksesvol geword. Die aantal kontakte en gevegte het in 1941 gestyg, van 44 en twee in 48 soorte in Januarie 1941, tot 204 en 74 in Mei (643 soorte). Maar selfs in Mei was 67 persent van die uitstappies visuele kat-oog-missies. Vreemd genoeg, terwyl 43 persent van die kontakte in Mei 1941 deur visuele waarnemings was, was dit 61 persent van die gevegte. Tog in vergelyking met Luftwaffe dagligbedrywighede, was daar 'n skerp afname in die Duitse verliese tot een persent. As 'n waaksaam bomwerperbeampte die vegter eers kon sien, het hulle 'n goeie kans om dit te ontduik. 
Tog was dit radar wat vanaf hierdie tydstip die kritieke wapen was in die naggevegte oor Brittanje. Dowding het die konsep van radar in die lug bekendgestel en die gebruik daarvan aangemoedig. Uiteindelik sou dit 'n sukses word. In die nag van 22/23 Julie 1940 het vlieënde offisier Cyril Ashfield (vlieënier), vlieënieroffisier Geoffrey Morris (lugwaarnemer) en vlugsersant Reginald Leyland (radaroperateur van die Air Intercept) van die Fighter Interception Unit die eerste vlieënier en bemanning geword onderskep en vernietig 'n vyandelike vliegtuig met behulp van 'n radar aan boord om hulle na 'n visuele onderskepping te lei, toe hul AI -nagvegter 'n Do 17 van Sussex af neerval.  Op 19 November 1940 het die beroemde RAF -nagvegter -aas John Cunningham 'n Ju 88 -bomwerper met behulp van lugradar neergeskiet, net soos Dowding voorspel het.  Teen middel November was nege eskaders beskikbaar, maar slegs een was toegerus met Beaufighters (nr. 219 eskader RAF by RAF Kenley). Teen 16 Februarie 1941 het dit gegroei tot 12 met 5 toegeruste, of gedeeltelik toegeruste met Beaufighters versprei oor 5 groepe. 
Van November 1940 tot Februarie 1941 het die Luftwaffe sy strategie verander en ander industriële stede aangeval.  In die besonder is die West Midlands geteiken. In die nag van 13/14 November het 77 He 111s van Kampfgeschwader 26 (26ste Bomber Wing, of KG 26) het Londen gebombardeer terwyl 63 van KG 55 Birmingham getref het. Die volgende aand het 'n groot mag Coventry getref. "Pathfinders" vanaf 12 Kampfgruppe 100 (Bomb Group 100 of KGr 100) het 437 bomwerpers gelei van KG 1, KG 3, KG 26, KG 27, KG 55 en Lehrgeschwader 1 (1st Training Wing, oftewel LG 1) wat 394 kort ton (357 t) hoë plofstof, 56 kort ton (51 t) branders en 127 valskermmyne laat val het.  Ander bronne sê 449 bomwerpers en 'n totaal van 530 kort ton (480 ton) bomme is laat val.  Die aanval op Coventry was veral verwoestend en het gelei tot wydverspreide gebruik van die uitdrukking "om te coventreer".  Meer as 10 000 brandstowwe is laat val.  Ongeveer 21 fabrieke is ernstig beskadig in Coventry, en die verlies aan openbare nutsdienste het by nege ander werk gestaak, wat die industriële produksie vir etlike maande ontwrig het. Slegs een bomwerper het verlore gegaan weens lugafweervuur, ondanks die RAF wat 125 nagte gevlieg het. Geen opvolgaanvalle is gedoen nie OKL onderskat die Britse herstelkrag (soos Bomber Command oor Duitsland sou doen van 1943 tot 1945).  Die Duitsers was verbaas oor die sukses van die aanval. Die konsentrasie is per ongeluk bereik.  Die strategiese uitwerking van die aanval was 'n kort daling van 20 persent in vliegtuigproduksie. 
Vyf nagte later is Birmingham deur 369 bomwerpers van KG 54, KG 26 en KG 55 getref. Teen die einde van November was 1 100 bomwerpers beskikbaar vir nagaanvalle. Gemiddeld 200 kon per nag toeslaan. Hierdie gewig van aanval duur twee maande aan, met die Luftwaffe 13 900 kort ton (12 600 t) bomme laat val.  In November 1940 is 6 000 sorteer en 23 groot aanvalle (meer as 100 ton bomme laat val) gevlieg. Twee swaar (50 tonne bomme) aanvalle is ook gevlieg. In Desember is slegs 11 groot en vyf swaar aanvalle uitgevoer. 
Waarskynlik die verwoestendste aanval het plaasgevind op die aand van 29 Desember, toe Duitse vliegtuie die stad Londen self aangeval het met brandende en hoogplofbare bomme, wat 'n vuurstorm veroorsaak het wat die Tweede Groot Brand van Londen genoem is.  Die eerste groep wat hierdie branders gebruik het, was Kampfgruppe 100 wat 10 "pathfinder" He 111s gestuur het. Om 18:17 het dit die eerste van 10 000 vuurbomme vrygestel, wat uiteindelik 300 per minuut laat val het.  [ mislukte verifikasie ] Altesaam het 130 Duitse bomwerpers die historiese sentrum van Londen vernietig.  Siviele ongevalle in Londen regdeur die Blitz beloop 28,556 sterftes en 25,578 gewondes. Die Luftwaffe het 18 291 kort ton (16 593 t) bomme laat val. 
Nie al die Luftwaffe pogings is aangewend teen die binnelandse stede. Hawestede is ook aangeval om handel en seekommunikasie te probeer ontwrig. In Januarie is Swansea vier keer gebombardeer, baie swaar. Op 17 Januarie het ongeveer 100 bomwerpers 'n hoë konsentrasie brandstowwe laat val, in totaal ongeveer 32,000. Die belangrikste skade is aangerig aan die kommersiële en huishoudelike gebiede. Vier dae later is 230 ton laat val, insluitend 60 000 branders. In Portsmouth Southsea en Gosport het golwe van 150 bomwerpers groot dele van die stad vernietig met 40 000 branders. Pakhuise, spoorlyne en huise is vernietig en beskadig, maar die dokke was grootliks onaangeraak.  In Januarie en Februarie 1941 het Luftwaffe diensbaarheidsyfer het gedaal totdat slegs 551 van 1 214 bomwerpers gevegwaardig was. Sewe groot en agt swaar aanvalle is gevlieg, maar die weer het dit moeilik gemaak om die druk vol te hou. Tog, in Southampton, was aanvalle so effektief dat die moraal kortliks meegegee het deur die burgerlike owerhede wat mense gelei het in hul massas uit die stad. 
Strategiese of "terreur" bombardering Redigeer
Alhoewel die amptelike Duitse lugleer wel die burgerlike moraal geteiken het, het dit nie die aanval op burgerlikes ondersteun nie. Dit het gehoop om die moreel te vernietig deur die vyand se fabrieke en openbare nutsdienste sowel as sy voedselvoorraad te vernietig (deur die skeepsaanval aan te val). Tog het sy amptelike opposisie teen aanvalle op burgerlikes 'n toenemend belangrike punt geword toe grootskaalse aanvalle in November en Desember 1940 uitgevoer is. Alhoewel dit nie deur amptelike beleid aangemoedig is nie, was die gebruik van myne en brandstowwe vir taktiese doeleindes naby aan onoordeelkundige bombardemente. . Deur doelwitte op te spoor in die lug wat deur industriële waas bedek was, moes die teikenarea verlig word en geraak word "sonder inagneming van die burgerlike bevolking".  Spesiale eenhede, soos KGr 100, het die Beleuchtergruppe (Firelighter Group), wat brandstowwe en hoë plofstof gebruik het om die teikenarea te merk. Die taktiek is uitgebrei tot Feuerleitung (Blaze Control) met die skepping van Brandbombenfelder (Brandveld) om teikens te merk. Dit is gemerk deur valskermvlamme. Daarna is bomwerpers met SC 1000 (1.000 kg (2.205 lb)), SC 1400 (1.400 kg (3.086 lb)) en SC 1800 (1.800 kg (3.968 lb)) "Satan" bomme gebruik om strate en woongebiede gelyk te maak. Teen Desember is die SC "Max" -bom van SC 2500 (2,500 kg (5,512 lb)) gebruik. 
Hierdie besluite, blykbaar geneem by die Luftflotte of Fliegerkorps vlak, beteken dat aanvalle op individuele teikens geleidelik vervang word deur wat vir alle doeleindes 'n onbeperkte gebiedsaanval was of Terreurgevoel (Terreuraanval).  'n Deel van die rede hiervoor was die onakkuraatheid van die navigasie. Die doeltreffendheid van Britse teenmaatreëls teen Knickebein, wat ontwerp is om gebiedsaanvalle te vermy, het die Luftwaffe om hierdie metodes te gebruik.  Die verskuiwing van presisiebomaanval na gebiedsaanval word aangedui in die taktiese metodes en wapens wat laat val is. KGr 100 het die gebruik van brandstowwe van 13 tot 28 persent verhoog. Teen Desember het dit toegeneem tot 92 persent.  Die gebruik van brandstowwe, wat inherent onakkuraat was, het aangedui dat daar baie minder sorg gedra is om burgerlike eiendom naby industriële terreine te vermy. Ander eenhede het opgehou om valskermvlamme te gebruik en gekies vir plofbare teikenmerkers.  Gevange Duitse vliegtuigbemanning het ook aangedui dat die huise van industriële werkers doelbewus geteiken is. 
Richtlijn 23: Göring en die Kriegsmarine Redigeer
In 1941 het die Luftwaffe strategie weer verskuif. Erich Raeder — opperbevelhebber van die Kriegsmarine- het lankal aangevoer die Luftwaffe moet die Duitse duikbootmag ondersteun (U-Bootwaffe) in die Slag van die Atlantiese Oseaan deur skeepvaart in die Atlantiese Oseaan aan te val en Britse hawens aan te val.  Uiteindelik oortuig hy Hitler van die noodsaaklikheid om Britse hawefasiliteite aan te val.  Op versoek van Raeder het Hitler tereg opgemerk dat die grootste skade aan die Britse oorlogsekonomie aangerig is deur die vernietiging van handelsvaart deur duikbote en lugaanvalle deur 'n klein aantal Focke-Wulf Fw 200 vlootvliegtuie en die Duitse lugwapen beveel. om sy pogings teen Britse konvooie te vestig. Dit het beteken dat Britse kusentrums en skeepsvaart op see wes van Ierland die belangrikste doelwitte was. 
Hitler se belangstelling in hierdie strategie het Göring en Jeschonnek genoop om die lugoorlog teen Brittanje in Januarie 1941 te hersien. Dit het daartoe gelei dat Göring en Jeschonnek ingestem het tot Hitler se richtlijn 23, Aanwysings vir operasies teen die Britse oorlogsekonomie, wat op 6 Februarie 1941 gepubliseer is en lugbesmetting van Britse invoer oor see hoogs prioriteit gegee het.  Hierdie strategie is voor die oorlog erken, maar Operation Eagle Attack en die daaropvolgende Slag om Brittanje kon die Britse kommunikasie in die see belemmer en die Duitse lugsterkte herlei na die veldtog teen die RAF en sy ondersteunende strukture.  Die OKL was nog altyd van mening dat die interdik van seekommunikasie van minder belang was as die bombardement van vliegtuiebedrywe op land. 
Direksie 23 was die enigste toegewing wat Göring aan die Kriegsmarine oor die strategiese bombarderingstrategie van die Luftwaffe teen Brittanje. Daarna sou hy weier om enige lugeenhede beskikbaar te stel om Britse hawens, hawens, hawe -fasiliteite of skeepsvaart in die hawe of op die see te vernietig, sodat Kriegsmarine kry beheer oor meer Luftwaffe eenhede.  Raeder se opvolger - Karl Dönitz - sou - na die ingryping van Hitler - beheer oor een eenheid kry (KG 40), maar Göring sou dit binnekort herwin. Göring se gebrek aan samewerking was nadelig vir die eenlugstrategie met 'n potensieel beslissende strategiese uitwerking op Brittanje. In plaas daarvan, mors hy vliegtuie van Fliegerführer Atlantik (Flying Command Atlantic) oor die bombardement van die vasteland van Brittanje in plaas van aanvalle op konvooie.  Vir Göring is sy aansien beskadig deur die nederlaag in die Slag van Brittanje, en hy wou dit herwin deur Brittanje alleen deur lugmag te onderwerp. Hy was altyd huiwerig om met Raeder saam te werk. 
Tog is die besluit deur die OKL om die strategie in richtlijn 23 te ondersteun, is aangevuur deur twee oorwegings, wat albei min te doen gehad het met die wil om Brittanje se seekommunikasie te vernietig in samewerking met die Kriegsmarine. Eerstens het die moeilikheid om die impak van bomaanvalle op oorlogsproduksie te skat, duidelik geword, en tweedens het die gevolgtrekking dat die Britse moraal onwaarskynlik sou breek, daartoe gelei dat OKL om die vlootopsie aan te neem.  Die onverskilligheid wat deur die OKL Richtlijn 23 is miskien die beste aangetoon in operasionele voorskrifte wat die effek daarvan verdun het. Hulle beklemtoon die belangrikste strategiese belang om hawens aan te val, maar hulle dring daarop aan om druk te behou of krag af te lei na nywerhede wat vliegtuie, lugafweergewere en plofstof bou. Ander teikens sal oorweeg word as die primêre as gevolg van die weerstoestande nie aangeval kan word nie. 
'N Verdere opskrif in die richtlijn beklemtoon die noodsaaklikheid om die grootste moontlike verliese te berokken, maar ook om die lugoorlog te verskerp om die indruk te skep dat 'n amfibiese aanval op Brittanje vir 1941 beplan word. Weerkundige omstandighede oor Brittanje was egter nie gunstig vir vlieg nie en het 'n eskalasie in lugoperasies voorkom. Vliegvelde het water aangeteken en die 18 Kampfgruppen (bomwerpergroepe) van die Luftwaffe 's Kampfgeschwadern (bomwerpervlerke) is na Duitsland verplaas vir rus en toerusting. 
Britse hawens Redigeer
Vanuit Duitse oogpunt was daar 'n verbetering in Maart 1941. Die Luftwaffe het daardie maand 4000 soorte gevlieg, waaronder 12 groot en drie swaar aanvalle. Die elektroniese oorlog het toegeneem, maar die Luftwaffe het slegs op binnelandse nagte groot binnelandse missies gevlieg. Hawens was makliker om te vind en het beter teikens gemaak. Om die Britte te verwar, is radiostilte waargeneem totdat die bomme geval het. X- en Y-Gerät balke is oor vals teikens geplaas en eers op die laaste minuut geskakel. Vinnige frekwensieveranderings is ingestel vir X-Gerätwie se groter frekwensieband en groter taktiese buigsaamheid verseker het dat dit effektief bly in 'n tyd toe Britse selektiewe storing die doeltreffendheid van Y-Gerät. 
Teen hierdie tyd was die dreigende bedreiging van inval bykans verby soos die Luftwaffe het nie daarin geslaag om die voorvereiste lug superioriteit te verkry nie. Die lugbomaanval was nou hoofsaaklik gemik op die vernietiging van industriële teikens, maar het ook voortgegaan met die doel om die moraal van die burgerlike bevolking te verbreek.  Die aanvalle was in Maart op westelike hawens gerig. Hierdie aanvalle het 'n paar breek in die moreel veroorsaak, met burgerlike leiers wat uit die stede gevlug het voordat die offensief sy hoogtepunt bereik het. Maar die Luftwaffe se poging verslap in die laaste 10 aanvalle as sewe Kampfgruppen verhuis na Oostenryk ter voorbereiding van die Balkan -veldtog in Joego -Slawië en Griekeland. Die tekort aan bomwerpers het veroorsaak OKL te improviseer.  Sowat 50 Junkers Ju 87 Stuka duikbomwerpers en Jabos (vegvliegtuie) is gebruik, amptelik geklassifiseer as Leichte Kampfflugzeuge ("ligte bomwerpers") en soms genoem Leichte Kesselringe ("Light Kesselrings"). Die verdediging kon nie wydverspreide skade voorkom nie, maar het soms verhinder dat Duitse bomwerpers op hul doelwitte konsentreer.Soms het slegs 'n derde van die Duitse bomme hul teikens getref. 
Die afleiding van swaarder bomwerpers na die Balkan het beteken dat die bemanning en eenhede wat agtergelaat is, gevra is om twee of drie soorte per nag te vlieg. Bomwerpers was lawaaierig, koud en het erg gevibreer. Bygevoeg tot die spanning van die missie wat bemannings uitgeput en uitgeput het, het moegheid baie ingehaal en vermoor. In een voorval op 28/29 April vlieg Peter Stahl van KG 30 op sy 50ste missie. Hy het aan die slaap geraak by die kontroles van sy Ju 88 en het wakker geword toe hy die hele bemanning aan die slaap raak. Hy het hulle opgewek, verseker dat hulle suurstof en Dextro-Energen-tablette inneem, en dan die missie voltooi. 
Die Luftwaffe kon nog baie skade berokken en na die Duitse verowering van Wes -Europa het die lug- en duikbootaanval teen Britse seekommunikasie baie gevaarliker geword as die Duitse offensief tydens die Eerste Wêreldoorlog. Liverpool en sy hawe het 'n belangrike bestemming geword vir konvooie wat deur die Westerse benaderings uit Noord -Amerika gegaan het, en het voorrade en materiaal gebring. Die aansienlike spoornetwerk versprei na die res van die land.  Lugaanvalle het 39,126 lang ton (39,754 t) seevaart laat sink, met nog 111,601 lang ton (113,392 t) beskadig. Minister van binnelandse veiligheid Herbert Morrison was ook bekommerd dat die moraal breek, en let op die nederlaag wat deur burgerlikes uitgespreek word.  Ander bronne wys daarop dat die helfte van die 144 kooise in die hawe onbruikbaar is en die laaivermoë met 75 persent verminder is. Paaie en spoorweë is versper en skepe kon nie die hawe verlaat nie. Op 8 Mei 1941 is 57 skepe vernietig, gesink of beskadig, ten bedrae van 80 000 ton (81 000 ton). Ongeveer 66 000 huise is verwoes en 77 000 mense is dakloos gemaak ('uitgebombardeer' ), met 1 900 mense dood en 1450 ernstig beseer op een aand.  Operasies teen Londen tot Mei 1941 kan ook 'n ernstige impak op die moraal hê. Die bevolking van die hawe van Hull het 'trekkers' geword, mense wat voor, tydens en na aanvalle 'n massa uittog uit die stede gemaak het.  Die Luftwaffe aanvalle kon nie spoorweë of hawe -geriewe lank uitskakel nie, selfs in die Londense hawe, 'n teiken vir baie aanvalle.  Veral die Port of London was 'n belangrike doelwit en het 'n derde van die buitelandse handel ingebring. 
Op 13 Maart is die boonste Clyde -hawe van Clydebank naby Glasgow gebombardeer (Clydebank Blitz). Altesaam sewe van sy 12 000 huise is beskadig. Baie meer hawens is aangeval. Plymouth is vyf keer voor die einde van die maand aangeval terwyl Belfast, Hull en Cardiff getref is. Cardiff is op drie nagte gebombardeer. Die sentrum van Portsmouth is verwoes deur vyf aanvalle. Die tempo van burgerlike huisverlies was gemiddeld 40 000 mense per week wat in September 1940 gehuisves is. In Maart 1941 het twee aanvalle op Plymouth en Londen 148 000 mense gehuisves.  Terwyl die Britse hawens swaar beskadig is, het hulle steeds die oorlogsbedryf ondersteun en het voorraad uit Noord -Amerika daardeur geloop terwyl die Royal Navy in Plymouth, Southampton en Portsmouth opereer.   Plymouth, veral vanweë sy kwesbare posisie aan die suidkus en naby die Duitse lugbase, is aan die swaarste aanvalle blootgestel. Op 10/11 Maart het 240 bomwerpers 193 ton hoë plofstof en 46 000 brandstowwe laat val. Baie huise en kommersiële sentrums is erg beskadig, die elektrisiteitstoevoer is uitgeskakel en vyf olietenks en twee tydskrifte het ontplof. Nege dae later het twee golwe van 125 en 170 bomwerpers swaar bomme laat val, waaronder 160 ton hoogplofstof en 32 000 branders. 'N Groot deel van die middestad is vernietig. Skade is aangerig aan die hawe -installasies, maar baie bomme het op die stad self geval. Op 17 April is 346 ton plofstof en 46 000 brandstowwe uit 250 bomwerpers onder leiding van die polisie laat val KG 26. Die skade was aansienlik, en die Duitsers het ook lugmyne gebruik. Meer as 2 000 AAA -skulpe is afgevuur, wat twee Ju 88's vernietig het.  Teen die einde van die lugveldtog oor Brittanje is slegs agt persent van die Duitse poging teen Britse hawens met behulp van myne gedoen. 
In die noorde is aansienlike pogings aangewend teen Newcastle-upon-Tyne en Sunderland, wat groot hawens aan die Engelse ooskus was. Op 9 April 1941 Luftflotte 2 het 150 ton hoë plofstof en 50 000 branders van 120 bomwerpers in 'n aanval van vyf uur laat val. Riool-, spoor-, hawe- en elektriese installasies is beskadig. In Sunderland op 25 April, Luftflotte 2 60 bomwerpers gestuur wat 80 ton hoë plofstof en 9 000 brandstowwe laat val het. Baie skade is aangerig. 'N Verdere aanval op die Clyde, hierdie keer by Greenock, het op 6 en 7 Mei plaasgevind. Soos met die aanvalle in die suide, het die Duitsers egter nie daarin geslaag om maritieme bewegings of verlammende industrie in die streke te voorkom nie. 
Die laaste groot aanval op Londen was op 10/11 Mei 1941, waarop die Luftwaffe het 571 soorte gevlieg en 800 ton bomme laat val. Dit het veroorsaak dat meer as 2 000 brande 1.436 mense dood en 1 792 ernstig beseer is, wat die moraal erg geraak het.  Nog 'n klopjag is uitgevoer op 11/12 Mei 1941.  Westminster Abbey en die Law Courts is beskadig, terwyl die Kamer van die Laerhuis vernietig is. Een derde van die strate in Londen was onbegaanbaar. Alles behalwe een spoorwegstasie is vir etlike weke geblokkeer.  Hierdie aanval was beduidend, want 63 Duitse vegters is saam met die bomwerpers gestuur, wat dui op die toenemende doeltreffendheid van RAF -nagvegte se verdediging. 
RAF nagvegters Redigeer
Duitse lugheerskappy in die nag is ook nou bedreig. Britse nagvegvegte op die kanaal was suksesvol.  Dit was nie onmiddellik duidelik nie.  Die Bristol Blenheim F.1 het vier .303 in (7,7 mm) masjiengewere gehad, wat nie die vuurkrag gehad het om maklik 'n Do 17, Ju 88 of Heinkel He 111 af te skiet nie.  Die Blenheim het slegs 'n klein snelheidsvoordeel gehad om 'n Duitse bomwerper in 'n agtervolging op te knap. Daarbenewens is 'n onderskep wat gebaseer is op visuele waarneming, 'n doodslag onwaarskynlik, selfs in die toestande van 'n maanverligte hemel.  Die Boulton Paul Defiant was, ondanks sy swak prestasie tydens dagligte, 'n baie beter nagvegter. Dit was vinniger en kon die bomwerpers vang en sy opset van vier masjiengewere in 'n toring kon (baie soos Duitse nagvegters in 1943–1945 met Musiek) betrek die Duitse bomwerper van onder. Aanvalle van onder bied 'n groter doelwit in vergelyking met die aanval op 'n stert, sowel as 'n groter kans dat die bemanning dit nie kan sien nie (dus minder kans op ontduiking), sowel as 'n groter kans om die bomlading te ontplof. In die daaropvolgende maande sou 'n bestendige aantal Duitse bomwerpers na nagvegters val. 
Verbeterde vliegtuigontwerpe was aan die gang met die Bristol Beaufighter, wat toe ontwikkel is. Dit sou formidabel wees, maar die ontwikkeling daarvan was stadig.  Die Beaufighter het 'n maksimum spoed van 320 mph (510 km/h), 'n operasionele plafon van 7.900 m (26.000 ft), 'n klimtempo van 760 m (2.500 ft) per minuut en 'n battery van vier 20 mm ( 0.79 in) Hispano -kanon en ses .303 in Browning -masjiengewere was baie dodeliker.  Op 19 November het John Cunningham van nr. 604 eskader RAF 'n bomwerper neergeskiet wat met 'n AI-toegeruste Beaufighter vlieg, die eerste lugoorwinning vir die radar in die lug.  In November en Desember 1940 het die Luftwaffe het 9 000 afslae teen Britse teikens gevlieg en RAF -nagvegters beweer dat slegs ses neergeskiet is. In Januarie 1941 het Fighter Command 486 soorte gevlieg teen 1 965 wat deur die Duitsers gemaak is. Net drie en twaalf is deur die RAF en AA verdedig.  In die slegte weer van Februarie 1941 het Fighter Command 568 soorte gevlieg om die Luftwaffe wat 1 644 soorte gevlieg het. Nagvegters kan slegs vier bomwerpers eis vir vier verliese. 
Teen April en Mei 1941 het die Luftwaffe was nog steeds besig om hul doelwitte te bereik, met nie meer as een tot twee persent verliese per missie nie.  Op 19/20 April 1941, ter ere van Hitler se 52ste verjaardag, het 712 bomwerpers Plymouth met 'n rekord van 1 000 ton bomme getref.  Die verliese was minimaal. In die daaropvolgende maand het 22 Duitse bomwerpers verlore gegaan, waarvan 13 bevestig is deur nagvegters.  Op 3/4 Mei is nege in een nag doodgeskiet.  Op 10/11 Mei het Londen ernstige skade opgedoen, maar 10 Duitse bomwerpers is neergeslaan.  In Mei 1941 het RAF -nagvegters 38 Duitse bomwerpers neergeskiet.  Einde Mei het Kesselring's Luftflotte 2 is teruggetrek, wat Hugo Sperrle's agtergelaat het Luftflotte 3 as 'n teken om die illusie van strategiese bombardemente te handhaaf.  Hitler wou nou die USSR aanval met Operasie Barbarossa, en die Blitz het tot 'n einde gekom. 
Luftwaffe verliese Redigeer
Tussen 20 Junie 1940, toe die eerste Duitse lugoperasies oor Brittanje en 31 Maart 1941 begin het, OKL het die verlies van 2,265 vliegtuie op die Britse Eilande aangeteken, 'n kwart van hulle vegters en 'n derde bomwerpers. Minstens 3.363 Luftwaffe vliegtuigbeamptes is dood, 2 641 vermis en 2 117 gewond.  Totale verliese kon tot 600 bomwerpers gewees het, slegs 1,5 persent van die soorte gevlieg. 'N Aansienlike aantal van die vliegtuie wat nie neergeskiet is nadat die oord na nagbomaanvalle verwoes is tydens die landings of neergestort het in slegte weer nie. 
Doeltreffendheid van bombardering Redigeer
Britse produksie -indeks
September 1940 - Mei 1941  [c]
Die militêre doeltreffendheid van bomaanvalle was uiteenlopend. Die Luftwaffe het tydens die Blitz ongeveer 45 000 kort ton (41 000 t) bomme laat val, wat produksie en vervoer ontwrig het, voedselvoorraad verminder het en die Britse moraal geskud het. Die bombardement het ook gehelp om die U-boot-blokkade te ondersteun deur ongeveer 58 000 ton (59 000 ton) seevaart te laat sink en 450 000 lang ton (460 000 ton) meer te beskadig. Ondanks die bombardement het die Britse produksie gedurende hierdie tydperk geleidelik gestyg, hoewel daar gedurende April 1941 aansienlike dalings was, waarskynlik beïnvloed deur die vertrek van werkers vir Paasvakansies, volgens die Britse amptelike geskiedenis. Die amptelike geskiedenis volume Britse oorlogsproduksie (Postan, 1952) het opgemerk dat die grootste uitwerking op die produksie van oorlogsugtige winkels die verskaffing van komponente en verspreiding van produksie eerder as volledige toerusting was.  
In die vervaardiging van vliegtuie is die Britte die geleentheid geweier om binne 'n maand die beoogde mikpunt van 2500 vliegtuie te bereik, waarskynlik die grootste prestasie van die bombardement, aangesien dit die verspreiding van die bedryf gedwing het, eers as gevolg van skade aan vliegtuigfabrieke en daarna deur 'n beleid van voorsorgverspreiding.  In April 1941, toe die doelwitte Britse hawens was, het die geweerproduksie met 25 persent gedaal, die produksie van gevulde dop met 4,6 persent en die produksie van handwapens met 4,5 persent.  Die strategiese impak op industriële stede het baie gevarieer, van 10 tot 15 dae, voordat dit herstel het van swaar aanvalle, hoewel Belfast en Liverpool langer geneem het. Die aanvalle op Birmingham het ongeveer drie maande geneem om ten volle te herstel. Die uitgeputte bevolking het drie weke geneem om die gevolge van 'n aanval te oorkom. 
Die lugaanval teen die RAF en die Britse bedryf het nie die gewenste uitwerking gehad nie. Meer sou moontlik bereik gewees het OKL het die kwesbaarheid van Britse seekommunikasie uitgebuit. Die Geallieerdes het dit later gedoen toe Bomber Command spoorkommunikasie aangeval het en die Amerikaanse weermag se lugmagte olie geteiken het, maar dit sou 'n ekonomies-industriële ontleding vereis het waarvan die Luftwaffe onbekwaam was.  OKL in plaas daarvan gesoek na trosse doelwitte wat pas by die nuutste beleid (wat gereeld verander het), en geskille binne die leierskap het oor taktiek eerder as strategie gegaan.  Alhoewel dit militêr ondoeltreffend was, het die Blitz ongeveer 41,000 lewens gekos, moontlik nog 139,000 mense beseer en die Britse infrastruktuur en behuising groot skade aangerig. 
RAF -evaluering Wysig
Die Britte het die impak van die Blitz in Augustus 1941 begin evalueer en die RAF Air Staff het die Duitse ervaring gebruik om die aanval van Bomber Command te verbeter. Hulle het tot die gevolgtrekking gekom dat bomwerpers elke aand 'n enkele teiken moet tref en meer brandstowwe moet gebruik omdat hulle 'n groter impak op die produksie as hoë plofstof het. Hulle het ook opgemerk dat streekproduksie ernstig ontwrig is toe middestede verwoes is deur die verlies van administratiewe kantore, nutsdienste en vervoer. Hulle het geglo die Luftwaffe het nie in presisie -aanval misluk nie en tot die gevolgtrekking gekom dat die Duitse voorbeeld van gebiedsaanval met behulp van brandstowwe die weg vorentoe was vir operasies oor Duitsland. 
Sommige skrywers beweer dat die lugpersoneel 'n kritiese les geïgnoreer het, dat die Britse moraal nie gebreek het nie en dat die aanvallende Duitse moraal nie voldoende was om 'n ineenstorting te veroorsaak nie. Lugvaartstrateë betwis dat moraal ooit 'n belangrike oorweging vir Bomber Command was. Gedurende 1933–39 het geen van die 16 opgestelde Western Air Plans die moraal as 'n teiken genoem nie. Die eerste drie voorskrifte in 1940 het op geen manier melding gemaak van burgerlike bevolking of moraal nie. Moraal is eers genoem in die negende oorlogsriglyne op 21 September 1940.  Die 10de richtlijn in Oktober 1940 noem moraal by die naam, maar industriële stede sou slegs geteiken word as die weer aanvalle op oliedoelwitte verhinder. 
Die AOC Bomber Command, Arthur Harris, wat die Duitse moraal as 'n doel beskou het, het nie geglo dat die moraal-ineenstorting kan plaasvind sonder die vernietiging van die Duitse ekonomie nie. Die primêre doel van Bomber Command was om die Duitse industriële basis (ekonomiese oorlogvoering) te vernietig en sodoende die moreel te verminder. Aan die einde van 1943, net voor die Slag van Berlyn, het Harris verklaar dat die mag van Bomber Command dit in staat sou stel om ''n toestand van verwoesting te verkry waarin oorgawe onvermydelik is'.   'n Opsomming van Harris se strategiese bedoelings was duidelik,
Van 1943 tot aan die einde van die oorlog het hy [Harris] en ander voorstanders van die offensief in die gebied dit [die bomwerperoffensief] minder verteenwoordig as 'n aanval op die moreel as 'n aanval op die behuising, nutsdienste, kommunikasie en ander dienste wat ondersteun is die oorlogsproduksiepoging.
in vergelyking met die geallieerde bomaanval teen Duitsland, was die slagoffers as gevolg van die Blitz relatief laag; die bombardement op Hamburg alleen het ongeveer 40 000 burgerlike ongevalle veroorsaak. 
Gewilde beelde en propaganda Redigeer
'N Gewilde beeld het ontstaan ​​van Britse mense in die Tweede Wêreldoorlog: 'n versameling mense wat vasgevang is in nasionale solidariteit. [ aanhaling nodig ] Hierdie beeld kom in die geskiedskrywing van die Tweede Wêreldoorlog in die 1980's en 1990's, [ twyfelagtig - bespreek ] veral na die publikasie van Angus Calder se boek Die mite van die blits (1991). Dit word deur die regse en linkse politieke faksies in Brittanje in 1982, tydens die Falklandoorlog, opgeroep toe dit uitgebeeld word in 'n nostalgiese vertelling waarin die Tweede Wêreldoorlog patriotisme aktief en suksesvol verteenwoordig as 'n verdediger van demokrasie.   Hierdie beeldmateriaal van mense in die Blitz is ingebed deur film, radio, koerante en tydskrifte te wees.  ​​Destyds is dit beskou as 'n nuttige propaganda -instrument vir binnelandse en buitelandse verbruik.  Geskiedkundiges se kritiese reaksie op hierdie konstruksie fokus op wat beskou word as te beklemtoonde bewerings van patriotiese nasionalisme en nasionale eenheid. In die Mite van die blitsCalder het sommige van die teenbewyse van anti-sosiale en verdelende gedrag blootgestel. Wat hy as die mite beskou het - rustige nasionale eenheid - het 'historiese waarheid' geword. In die besonder was die klasverdeling die duidelikste tydens die Blitz. 
Aanvalle tydens die Blitz het die grootste verdeeldheid en morele gevolge in die werkersklasgebiede meegebring, met gebrek aan slaap, onvoldoende skuilings en ondoeltreffendheid van waarskuwingstelsels. Die verlies aan slaap was 'n besondere faktor, aangesien baie nie die moeite gedoen het om ongerieflike skuilings by te woon nie. Die Kommunistiese Party het uit hierdie probleme politieke kapitaal gemaak.  In die nasleep van die Coventry Blitz was daar wydverspreide woelinge van die Kommunistiese Party oor die behoefte aan bomvrye skuilings. Baie Londenaars het veral die ondergrondse spoorwegstelsel, sonder gesag, gebruik om te skuil en deur die nag te slaap. Die regering was so bekommerd oor die skielike veldtog met pamflette en plakkate wat deur die Kommunistiese Party in Coventry en Londen versprei is, dat die polisie gestuur is om beslag te lê op hul produksiefasiliteite. Die regering was tot November 1940 gekant teen die gesentraliseerde organisasie van skuiling. Binnelandse sekretaris sir John Anderson is kort daarna deur Morrison vervang, na die hervorming van die kabinet toe die sterwende Neville Chamberlain bedank. Morrison het gewaarsku dat hy nie die kommunistiese onrus kan bestry nie, tensy daar skuilings gemaak word. Hy erken die reg van die publiek om op buisstasies beslag te lê en het planne goedgekeur om hul toestand te verbeter en uit te brei deur tonnels. Tog het baie Britse burgers, wat lid was van die Arbeidersparty, self inert oor die kwessie, hulle tot die Kommunistiese Party gewend. Die kommuniste het gepoog om die skade en die ongevalle van die aanval op Coventry op die ryk fabriekeienaars, groot sake- en grondeienaars te blameer en het gevra vir 'n onderhandelde vrede. Alhoewel hulle nie daarin slaag om 'n groot invloed te verkry nie, het die lidmaatskap van die party teen Junie 1941 verdubbel.  Die "kommunistiese bedreiging" is belangrik genoeg geag vir Herbert Morrison om, met die steun van die kabinet, die staking van aktiwiteite van die Daaglikse werker en Die week die Kommunistiese koerant en tydskrif. 
Die kort sukses van die kommuniste het ook oorgegaan in die hande van die British Union of Fascists (BUF). Antisemitiese gesindhede het wydverspreid geraak, veral in Londen. Gerugte dat Joodse steun die kommunistiese oplewing onderlê, was gereeld. Gerugte dat Jode pryse verhoog het, verantwoordelik was vir die Swartmark, was die eerste wat paniekbevange geraak het (selfs die oorsaak van die paniek) en het die beste skuilings verseker deur middel van onderduimse metodes, was ook wydverspreid. Daar was ook 'n geringe etniese teenstelling tussen die klein swart, Indiër en Joodse gemeenskappe, maar ten spyte hiervan het hierdie spanning stil en vinnig bedaar.  In ander stede het klasverdelings duideliker geword. Meer as 'n kwart van die Londense bevolking het die stad teen November 1940 verlaat. Burgers het na meer afgeleë gebiede van die land vertrek. Opbloei in die bevolking in Suid -Wallis en Gloucester het aangedui waarheen hierdie ontheemdes gegaan het. Ander redes, insluitend die verspreiding van die bedryf, was moontlik 'n faktor. Wrok oor ryk self-ontruimdes of vyandige behandeling van armes was egter tekens van volharding in klasgeeste, hoewel hierdie faktore nie die sosiale orde bedreig het nie. Die totale aantal ontruimdes was 1,4 miljoen, insluitend 'n groot deel van die armste gesinne in die stad. Ontvangskomitees was heeltemal onvoorbereid op die toestand van sommige van die kinders. Die plan was ver van die eenheid van die land in tye van oorlog, maar het die klag teengehou, en dit vererger dikwels klasantagonisme en versterk vooroordeel oor die stedelike armes. Binne vier maande is 88 persent van die ontruimde moeders, 86 persent van die klein kinders en 43 persent van die skoolkinders teruggekeer huis toe. Die gebrek aan bombardemente tydens die Phoney -oorlog het aansienlik bygedra tot die terugkeer van mense na die stede, maar klaskonflik is nie 'n jaar later verlig toe ontruimingsoperasies weer in werking gestel moes word nie. 
Argief klankopnames Bewerk
In onlangse jare is 'n groot aantal oorlogsopnames met betrekking tot die Blitz beskikbaar gestel op oudioboeke soos Die Blits, Die Tuisfront en Britse oorlogsuitsending. Hierdie versamelings sluit onderhoude in met periodes met burgerlikes, dienspligtiges, vliegtuigbemanning, politici en personeel van die burgerlike verdediging, sowel as Blitz -werklikheidsopnames, nuusbulletins en openbare inligtingsuitsendings. Opmerklike onderhoude sluit in Thomas Alderson, die eerste ontvanger van die George Cross, John Cormack, wat agt dae lank onder puin op Clydeside vasgekeer het, en Herbert Morrison se beroemde "Britain shall not burn" beroep op meer brandweermanne in Desember 1940. 
Bombs puin Wysig
In 'n tydperk van 6 maande is 750 000 ton borrelplase uit Londen per spoor op 1700 goederetreine vervoer om aanloopbane op Bomber Command-vliegvelde in East Anglia te maak. Bom puin uit Birmingham is gebruik om aanloopbane op die Amerikaanse lugmagbase in Kent en Essex in die suidooste van Engeland te maak.  Baie terreine van gebombardeerde geboue, toe dit van puin verwyder is, is verbou om groente te verbou om voedseltekorte in die oorlog te verlig en staan ​​bekend as oorwinningstuine. 
Hieronder is 'n tabel per stad oor die aantal groot aanvalle (waar ten minste 100 ton bomme neergegooi is) en tonnemaat bomme tydens hierdie groot aanvalle. Kleiner strooptogte is nie by die hoeveelheid ingesluit nie.
Bomaanvalle, Etiek van
Bomaanvalle, Etiek van. Debat oor die etiek van bombardemente fokus grootliks op strategiese bombardemente: aanvalle wat uitgevoer word deur aanvalle op die vyandelike nasie vir doeleindes soos die belemmering van produksie, die ontwrigting van vervoer en kommunikasie en die vermindering van burgerlike steun vir die oorlogspoging. Strategiese bomaanvalle is moreel problematies omdat dit van nature aard (of opsetlik) vir nie -militêre teikens behels, terwyl taktiese bombardement slegs op militêre doelwitte gerig is. Soos oorspronklik bedink deur Giulio Douhet en Billy Mitchell in die 1920's, was strategiese bombardemente bedoel om bevolkingsentrums te teiken om die sosiale struktuur van die vyandelike nasie te ontwrig en sodoende die vermoë om effektief oorlog te voer te vernietig. Minder ekstreme voorstanders van lugmag, begin in die dertigerjare, het aangevoer vir 'n opvatting van strategiese bomaanvalle waardeur die werklike doelwitte gedefinieer is as militêre basisse en produksiemiddele, vervoer en kommunikasie ter ondersteuning van militêre aktiwiteite, hoewel dit moontlik in of naby bevolkingsentrums.
In terme van etiese analise, terwyl taktiese bombardement slegs die etiese beginsel van proporsionaliteit betrek (geen vernietiging verder as wat nodig is vir die taktiese doel nie), behels strategiese bombardement sowel proporsie as die beginsel van diskriminasie of nie -mededingende immuniteit. Twee historiese kontekste het die etiese debat grootliks toegespits: die ervaring van strategiese bombardemente van stede in Brittanje, Duitsland en Japan tydens die Tweede Wêreldoorlog, en die ontwikkeling van strategiese kernteikens in die tydperk 1945 �. Drie verskillende soorte etiese argumente teen sulke bombardemente is aangevoer.
Eerstens is 'n argument in terme van die verpligting om nie -mededingers te beskerm, wat verstaan ​​word as persone wat nie in die geveg betrokke is nie, of om funksionele ondersteuning van die militêre poging te bied en van direkte, opsetlike skade deur oorlogshandelinge. Dit is die klassieke argument uit die Just War -teorie, wat lank voor die tydperk van lugoorlog toegepas is op vroeëre vorme van aanval teen nie -bestrydende of gemengde vegters, soos die artillerie -bombardement van vyandelike stede tydens beleg. Die invloedryke vroeg -moderne teoretikus Francisco de Vitoria het geredeneer dat hierdie argument bombardement van 'n versterkte stad as 'n soms noodsaaklike deel van regverdige oorlogvoering aanvaar, maar dring daarop aan dat slegs die versterkings en die strydmagte in so 'n stad met reg geteiken kan word. Gesamentlike skade aan nie -mededingers is slegs geregverdig as dit 'n indirekte en onbedoelde uitwerking van sulke wettige oorlogshandelinge is (die "rule of double effect "). Die totale skade wat veroorsaak is, moet boonop nie in verhouding staan ​​tot die geregverdigde doelwitte wat bereik is nie. In die sewentiende en agtiende eeu het skrywers soos John Locke en Emmerich de Vattel die tradisionele idee van nie -bestrydende immuniteit uitgebrei om oorlogshandelinge op burgerlike eiendom en waardes van gemeenskaplike voordeel vir die mensdom te verbied.
Die kodifikasie van positiewe internasionale reg oor oorlog, begin in die laat negentiende eeu, bevat hierdie gevestigde etiese begrip van nie -bestrydende immuniteit. Die Haagse konvensie IV van 1907 oor grondoorlogvoering verbied uitdruklik aanvalle of bombardemente op onverdedigde dorpe, dorpe, wonings of geboue, en vereis dat alle nodige stappe geneem moet word om verskillende soorte nie -stridende eiendom te spaar . Soortgelyke bepalings is uiteengesit in Konvensie IX oor vlootbombardement. Die Haagse reëls vir lugoorlogvoering uit 1923 het hierdie beperkings uitgebrei tot lugbombardeer, en 'n uitdruklike verbod op sodanige bombardement bygevoeg vir die terrorisme van die burgerlike bevolking, die vernietiging of beskadiging van privaat eiendom wat nie van militêre aard is nie, of om nie -mededingers te beseer. " Hierdie bepalings bly die letter van positiewe internasionale reg oor oorlog, alhoewel die toepassing daarvan die onderwerp was van regs- en etiese geskil.
Vreemd genoeg, in die konteks van die Tweede Wêreldoorlog, kom argumente vir die noodsaaklikheid om nie -mededingers in strategiese bombardemente te vermy meer voor in debatte binne militêre kringe as in etiese bespreking. 'N Prominente en invloedryke uitsondering was 'n artikel (1944) deur ds. John C. Ford, S.J., wat hierdie vorm van morele redenering toepas op 'n#x201Cobliteration bombardement. In 'n onlangse etiese debat het invloedryke denkers soos Paul Ramsey en Michael Walzer die argument teen 'n strategiese doelwit van nie -mededingers kragtig uitgespreek, terwyl Ramsey Ford gebruik het, maar 'n nuwe basis gegee het vir sy argument en om te reageer op die plig van nonmeficence, soos gedefinieer deur die Christelike liefdesideaal, en Walzer fokus op die inherente reg van nie -mededingers om nie direk en opsetlik deur oorlogshandelinge benadeel te word nie. Beide aanvaar die morele wreedheid van dubbele effek wat x201D werklik onbedoelde, indirekte skade aan nie -mededingers moontlik maak as gevolg van 'n andersins geregverdigde oorlogshandeling, onderhewig aan 'n oordeel oor die proporsionaliteit daarvan. Daar is 'n vraag of bombardement deur kernwapens ooit aan hierdie toetse kan voldoen. Byvoorbeeld, die Amerikaanse Katolieke biskoppe in hul pastorale brief uit 1983 het die gebruik van kernwapens uitdruklik verwerp as 'n inherente onoordeelkundige en onproportionele vernietiging van kollateraal, selfs as dit direk op militêre teikens in bevolkte gebiede gerig is. Verskeie outeurs in die onlangse morele debat het soortgelyke redenasies toegepas om terugwerkende brandende en atoombomme in die Tweede Wêreldoorlog te veroordeel.
Die tweede redenasie oor die etiek van bombardemente word gestel in terme van 'n proporsionele berekening van die goedere wat verkry is teenoor die verlore en die kwaad wat gedoen is teenoor die afgeweer. In teenstelling met die eerste reël, wat afhang van 'n etiese onderskeid tussen vegters en nie -mededingers, veronderstel hierdie tweede argument in die algemeen dat elke lid van 'n strydende samelewing in moderne oorlogvoering in 'n sekere sin medepligtig is en dus deur oorlogshandelinge geteiken kan word. Met die strydende en nie -mededingende onderskeid, het die onderskeid skerp verminder of heeltemal ontken, of en hoe ver om burgerlikes te rig, hang af van die relatiewe nut daarvan om die oorlog te vervolg. In die praktyk het hierdie argument gewoonlik die etiese berekening verminder tot die telling van die werklike of potensiële lewens wat verlore is en die ongevalle wat deur strategiese bombardemente veroorsaak is, teenoor die lewens- en ongevallekoste van ander militêre middele sonder so 'n bombardement. So 'n argument, wat Douhet en Mitchell weerspieël, is wyd gebruik in die Britse en Amerikaanse debat oor die strategiese bombardement van Duitsland en Japan in die Tweede Wêreldoorlog (insluitend die gebruik van atoombomme teen Japan, waar die besluit uitdruklik was om teikens van 'n gemengde burgerlike en militêre aard), en dit het voortgegaan met vroeë debatte oor Amerikaanse strategiese kernafdeling. Oor die algemeen lê die morele krag van hierdie argument in die bewering dat strategiese bombardement die konflik verkort en dus lewens red. President Truman regverdig dus die atoombomaanval op Hiroshima en Nagasaki deur Japan daartoe aan te dring om die oorlog te beëindig, en redenasies weerklink deur onlangse skrywers soos Paul Fussell en gee 'n wye gewilde stem in die debat oor die Enola gay uitstalling by die Smithsonian Institution. In die konteks van strategiese kernafdeling het afskrikkingsteoretici hierdie redenasie uitgebrei tot die idee dat die bedreiging van sulke bombardemente met kernwapens die begin van oorlog kan voorkom.
Die derde tipe argument is deur Walzer die naam "s Supreme emergency " genoem. Dit hou in beginsel verband met die moraliteit van die vegter en nie -strydende onderskeid en ander vorme van terughoudendheid in oorlog, maar beweer dat 'n besondere bedreiging so ernstig kan wees dat as die vyand wen, hierdie en alle ander vorme van morele orde wat deur die oorwonne samelewing gehandhaaf word. verlore sou gaan. Onder sulke uiterste omstandighede word dit as regverdig beskou om middele te gebruik wat die aanvaarde etiese beperkings tydelik skend om dit vir die toekoms te beskerm en te bewaar. Walzer identifiseer dit as die argument wat gebruik word om die onoordeelkundige bombardement van Duitse stede deur die Britse bomwerperkommando in die Tweede Wêreldoorlog te regverdig. Oortone van soortgelyke redenasies kan egter gevind word in debatte oor die etiek van kerndoelwitte, byvoorbeeld in vroeë naoorlogse argumente wat atomiese teenstryd regverdig en die stryd teen die "rime " van aggressie, en later argumente oor kernstrategie as hul uitgangspunt die morele meerderwaardigheid van die Verenigde State bo die Sowjetunie.
In die Tweede Wêreldoorlog en gedurende die grootste deel van die Koue Oorlog het die tegnologie van lugbombardeer nie noue operasionele diskriminasie tussen veg- en nie -bestrydende teikens moontlik gemaak nie. In hierdie konteks word die morele argument wat gebaseer is op die strydende en nie -mededingende onderskeid, deur advokate van die tweede argumentreël as 'n onbereikbare ideaal afgemaak en dus irrelevant vir die werklike oorlogvoering, wat slegs morele redenasies in verhouding laat. Terselfdertyd het moderne oorlogspasifiste die eerste argument van 'n ander kant aangeval en die reël van dubbele effek gekritiseer dat dit in die praktyk daartoe gelei het dat die beskerming van nie -mededingers wat naby militêre teikens woon of werk, verwyder word. Ook hiervoor was die kritiese morele toets om doktrine te rig, proporsionaliteit.
In teenstelling met hierdie standpunte, hou sowel die internasionale reg as die hedendaagse Amerikaanse militêre leerstelling eksplisiet in op die strydende en nie -strydende onderskeid wat sentraal staan ​​in die eerste vorm van etiese redenasie oor strategiese bombardement. Die huidige konteks het egter aansienlik verander namate die teiken- en afleweringstegnologie vir "smart " -bomme en beide vaartuig- en ballistiese missiele aansienlik verbeter het, waardeur besluite geteiken kan word wat realisties kan onderskei tussen vegters en nie -bestryders, selfs al is die twee in nabye ligging. Alhoewel dit op die oog af beteken dat etiese argumente wat afhanklik is van 'n strydende verskil, nie langer gekritiseer kan word as 'n onmoontlik hoë etiese standaard vir oorlogvoering nie, is dit ook waar dat sulke verhoogde akkuraatheid minder vernietigende hoofkoppe moontlik maak, sodat die etiese maatstaf van proporsionaliteit is ook meer geneig om te voldoen wanneer sulke wapens gebruik word vir strategiese bombardement.
Edward Meade Earle, red., Makers of Modern Strategy, 1943 repr. 1971.
Paul Ramsey, Oorlog en die Christelike gewete, 1961.
James Turner Johnson, Ideologie, rede en die beperking van oorlog, 1975.
Michael Walzer, Just and Unjust Wars, 1977.
William V. O'Brien, The Conduct of Just and Limited War, 1981.
Nasionale konferensie van katolieke biskoppe, The Challenge of Peace, 1983.
James Turner Johnson, Kan moderne oorlog regverdig wees? , 1984.
In Europa neem die kritici kennis dat die Duitse ekonomie 'n hoogtepunt in die oorlogstyd bereik het (1944) twee jaar nadat Amerika se strategiese bombardement begin het. Dat baie van die Amerikaanse teikens, soos die vervaardiging van kogellagers, die vervaardiging van Duitsland nie noemenswaardig benadeel het nie. Die tenk- en vliegtuigproduksie het toegeneem, terwyl dit spesifiek geteiken is deur Amerikaanse strategiese bombardemente teen daglig. Die strategiese bombardemente wat die grootste sukses behaal het en die olieproduksie van Duitsland in 1944 vernietig het, het in werklikheid meer te doen gehad met Rusland wat belangrike olievelde in Oos -Europa oorskry het. (Roemenië het in die oorlog van 23 Augustus 1944 van kant verander, Die Roemeense velde by Ploiești is in Augustus 1944 deur die Rooi Leër herower. Die verlies aan gebied in Oos -Europa was verantwoordelik vir meer as die helfte van die olieproduksie van Duitsland in 1944.
Ploiești (Ploiești) was 'n beduidende bron van olie vir Nazi -Duitsland. Die Geallieerdes het Ploiești as 'n teiken vir die olie -veldtog van die Tweede Wêreldoorlog gemaak en dit herhaaldelik aangeval, soos tydens die HALPRO en Operation Tidal Wave met 'n groot verlies, sonder om beduidende vertragings in die werking of produksie te veroorsaak. Ploiești is in Augustus 1944 deur Sowjet -troepe gevange geneem.
Die Verenigde State se eerste aanval op Europese grond teen petroleumputte was 11-12 Junie 1942.
In Japan merk die kritici daarop dat Amerika se visie op strategiese bomaanvalle 'n volslae mislukking was. Die strategiese bombardement van militêre en vervaardigingsplekke in die daglig is byna onmiddellik laat vaar ten gunste van nagaanvalle op groot hoogtes teen stede. Dat slegs ongeveer 10% van die daglig strategiese bombardemente naby hul teikens tref.
Die Amerikaanse bombardement van die tuiseilande van Japan het eers in Junie 1944 eers begin, en net soos in Europa was dit slegs een van 'n aantal faktore wat die nederlaag van Japan bygedra het.
Die American Bomber Summary Survey lui dat "Ongeveer 800 ton bomme deur die China-gebaseerde B-29's op die Japanse tuisteilande van Junie 1944 tot Januarie 1945 laat val het. Hierdie aanvalle was onvoldoende gewig en akkuraat om beduidende resultate te lewer." Bomber Command het nie daarin geslaag om die strategiese doelwitte te bereik wat die beplanners vir Operation Matterhorn bedoel het nie, hoofsaaklik as gevolg van logistieke probleme, die meganiese probleme van die bomwerper, die kwesbaarheid van Chinese stadiums (sien Operasie Ichi-Go) en die uiterste omvang wat nodig is om te bereik belangrikste Japannese stede.
Oor die algemeen beskou kritici die USSBS -verslag as 'n "Boondoggle", wat tot die gevolgtrekking min aandag gegee het aan die data wat dit self versamel het oor die gevolge van bombardemente oor Japan of Duitsland.
Die Washington Merry Go Round. Pearson, Drew. Washington Post, (13,1945 September). 'Een van die beste leërs boogoggend projekte "
Dat die onafhanklike burgerraadslede polities aangestel is en soms gedwing is om lugmagposisies te druk deur 'n militêre burokrasie wat sy eie agenda wou ondersteun. Die posisie was dat lugmag die deurslaggewende instrument was om die oorloë te wen. Die USSBS -kritici word in hierdie betoog ondersteun in die geskrifte van JK Galbraith, een van die direkteure van die United States Strategic Bombing Survey. Wie het in 2004 geskryf:
'N Wolk oor beskawing JK Galbraith
Die strategiese bombardement van die Duitse nywerheid, vervoer en stede was baie teleurstellend. Aanvalle op fabrieke wat oënskynlik belangrike komponente soos kogellagers en selfs aanvalle op vliegtuigaanlegte gemaak het, was ongelukkig nutteloos. Met die verskuiwing van masjinerie en masjinerie en meer vasberade bestuur, het die produksie van vegvliegtuie eintlik vroeg in 1944 toegeneem ná groot bombardemente. In die stede het willekeurige wreedheid en dood uit die lug geen noemenswaardige uitwerking op die oorlogsproduksie of die oorlog gehad nie.
Hierdie bevindings is sterk deur die Geallieerde gewapende dienste weerstaan ​​- veral, onnodig om te sê, die lugkommando, al was dit die werk van die bekwaamste geleerdes en word dit ondersteun deur Duitse amptenare van die bedryf en onberispelike Duitse statistieke, sowel as deur die direkteur van die Duitse wapenproduksie, Albert Speer. Al ons gevolgtrekkings is ter syde gestel. Die openbare en akademiese bondgenote van die lugkommando het verenig om my aanstelling in 'n professor in Harvard te arresteer en daarin geslaag om dit vir 'n jaar te doen.
Vraag (Deel II):
Ek het hierdie historici sonder sukses op die internet gesoek en is nuuskierig of iemand hier my kan help om die spesifieke gebreke in die Amerikaanse strategiese bomaanval op te spoor. Dankie.
Hier is 'n paar van die kritici wat ek gevind het. Daar is baie geleerdes aan beide kante van hierdie debat, aangesien dit aansluit by die breër debat oor Atoombomaanval van Japan.
Gegee deur Spencer C. Tucker Deur James Coan Universiteit van Alabama Press, Tuscaloosa, 2004 Con Thien was 'n vuurbasis en buitepos in die noordelike I -korps wat tydens die grootste deel van die Viëtnam -oorlog deur die Amerikaanse mariniers gehou is. Slegs 14 myl van die see af en twee.
Boekresensie: Die ontwikkeling van RAF Strategic Bombing Doctrine 1919-1939 (Scot Robertson)
The Development of RAF Strategic Bombing Doctrine 1919-1939, deur Scot Robertson, Praeger Publishers, Westport, Conn., $ 55. Die geskiedenis van strategiese bombardemente is onlosmaaklik verweef met die Royal Air Force van Brittanje. Dit hoogs.
Boekresensie: America's Pursuit of Precision Bombing, 1910-1945 (Stephen McFarland): AH
Die akkuraatheid van presisiebomme was 'n simbool van die bedoeling van Amerika om vinnig oorloë te wen. Deur Michael D. Hull Hulle noem dit naïef die oorlog om alle oorloë te beëindig, en daar was baie mense wat seker was dat die wêreld.
Tweede Wêreldoorlog: Maart 1998 Van die redakteur
Debat woed steeds oor die doeltreffendheid van die geallieerde strategiese bomaanval in Europa. Feitlik van die begin af het die geallieerde strategiese bomaanval teen Duitsland kontroversie veroorsaak. Verskillende filosofieë en.
Malcolm Gladwell waai in die debat oor strategiese bomaanvalle in die Tweede Wêreldoorlog
In Die Bomber Mafia, Malcolm Gladwell wyk af van die gebiede van sosiale sielkunde wat hy so goed ken (Die kantelpunt, praat met vreemdelinge, uitskieters) en waag die geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog. Die boek, ondertiteld "'N Droom, 'n versoeking en die langste nag van die Tweede Wêreldoorlog, " dramatiseer die debat in die kern van die toenemende gebruik van lugmag in die oorlog-die geskil tussen die twee denkrigtings oor strategiese bombardemente in die Tweede Wêreldoorlog: akkuraatheid op hoë hoogte en onbeperkte bombardemente van stede. Gladwell beskryf dit as 'n gevallestudie in drome wat skeefgeloop het. In sy vertelling is die debat verpersoonlik deur die uiteenlopende loopbane van twee generaals van die Amerikaanse weermag, Haywood Hansell en Curtis LeMay. LeMay was destyds die wenner, en hy word die held van die skrywer.
Bomme in 'n pekelvat gooi "
Presisiebomaanvalle was die droom van die dosyn of so jong maverick -vlieëniers wat die Bomber Mafia genoem is wat in die 1930's die Amerikaanse lugmagvlieëniers opgelei het. Hulle het die Air Corps Tactical School naby Montgomery Alabama beman by die destydse Maxwell Field. Hulle hoop berus op 'n briljante innovasie genaamd die Norden bombsight. In toetse het die uitvinding van Carl Norden wonderbaarlik gelyk, wat die leiding van die weermag en die vloot aangemoedig het om te glo dat hul vliegtuie 'n bom van 30.000 voet in 'n pekelvat kon gooi. "
Ongelukkig was die temperamentvolle toestel baie minder suksesvol onder gevegstoestande. In Januarie 1945 het die Army Air Force-koper tot die gevolgtrekking gekom dat die Norden-strategie in Japan misluk het. Hulle het die man in die Stille Oseaan, genl Hansell, afgedank en genl LeMay ingebring om hom te vervang. As iemand 'n meer suksesvolle benadering kon bedink, het hulle gedink dat dit LeMay was. 'N Militêre historikus het LeMay later' die uiteindelike probleemoplosser van die lugmag 'genoem.
Die Bomber Mafia: 'N Droom, 'n versoeking en die langste nag van die Tweede Wêreldoorlog deur Malcolm Gladwell (2021) 179 bladsye ★★★★ ☆
Die mees vernietigendste bombardement in die geskiedenis
Gladwell beskryf LeMay se vroeë, grootliks onsuksesvolle pogings om die resultate van Hansell te verbeter. Maar dit het die algemene bietjie meer as 'n maand geneem om die afhanklikheid van die Norden -botsing op te skort en in plaas daarvan na die onoordeelkundige bombardement van Tokio te gaan. In die nag van 9-10 Maart 1945 begin hy Operation Meetinghouse, die mees vernietigendste bombardement in die geskiedenis. Bomme val uit 279 Boeing B-29 Superfortress swaar bomwerpers het groot dele van die ooste van Tokio uitgebrand. Meer as 90 000 en moontlik meer as 100 000 Japannese mense is dood, meestal burgerlikes, en een miljoen is dakloos gelaat. En LeMay het sulke aanvalle keer op keer oor Tokio en byna elke ander Japannese stad uitgevoer.
Teen die tyd dat LeMay die Enola gay oor Hiroshima op 6 Augustus, het hy die geskikte teikens gehaal. In totaal is 'n paar honderdduisend mense dood in gebiedbomaanvalle in Japan se stede, baie meer as die atoombomme op Hiroshima en Nagasaki. Dit was in 'n groter mate die uiteindelike uitdrukking van strategiese bombardemente in die Tweede Wêreldoorlog as die baie meer bekende vuuraanval van Dresden en ander Duitse stede.
Bombardeer die choke -punte en 8221 van Japan se militêre produksie
Tot in die laaste maande van 1944 was Japan grootliks buite bereik. The Doolittle Raid (18 April 1942) op Tokio was 'n stunt in openbare betrekkinge. Dit het min skade berokken, maar het die Amerikaanse moraal versterk en twyfel by baie in Japan laat ontstaan ​​oor die wysheid om die Verenigde State uit te daag. Later aanvalle van verre Indiese en daarna Chinese vliegvelde het 125 B-29's en meer as 'n duisend Amerikaanse vlieëniers gekos. Hulle het slegs daarin geslaag om een ​​Japanse vliegtuigfabriek uit die sak te sit. Maar toe die Amerikaanse vloot en mariniers die Mariana-eilande in die somer van 1944 verower, lê die Japannese tuiseilande uiteindelik binne die bereik van die nuwe B-29.
Die Superfortress was die duurste enkele onderneming van die Tweede Wêreldoorlog. Die ontwikkeling daarvan het meer gekos as die Manhattan -projek. Binnekort probeer Haywood Hansell en die manne wat hy in die twintigste lugmag beveel het om die droom van die Bomber Mafia met die nuwe superwapen te verwesenlik. Hulle was daarop uit om Japan op sy knieë te bring deur die presisiebom van die " choke points " van die Empire's militêre produksie te tref. Volgens hulle was die verstikkingsstrategie die sleutel tot strategiese bombardemente in die Tweede Wêreldoorlog. Maar hulle het misluk.
Lugmag in die Europese teater
Sedert die tyd in die middel van 1942 toe die Amerikaanse weermag se lugmag die eerste keer met groot operasies in Europa begin het, was die Amerikaanse en Britse vlieëniers sterk verskil oor die strategie. Soos Gladwell die verhaal vertel in Die Bomber Mafia, Het die Bomber Command van die Royal Air Force lankal tot die gevolgtrekking gekom dat presisiebomme nie doeltreffend was nie. Die Britse bevelvoerder, Arthur "Bomber " Harris, was ten volle verbind tot die strategiese bombardement van Duitse stede toe die Amerikaners half in die Tweede Wêreldoorlog in Europa van krag geword het. (Gladwell noem hom 'n "psychopath. " Hy was onder sy eie mans bekend as "Butcher Harris. ")
Harris was getuie van die ontsaglike verliese wat Bomber Command gely het toe hy probeer het - sonder sukses - om die Duitse militêre produksie in die Rynland te teiken. Anders as die nuut aankomende Amerikaners, weet Harris goed dat die mantra "Die bomwerper altyd sal deurkom, is onsin. Die daaglikse aanvalle wat nodig is vir bomwerpers om hul teikens te sien, laat toe Luftwaffe en Duitse lugvliegtuigbatterye om die Britte baie te eis. Hulle het gou besluit op 'n nagbomaanval om hul verliese te verminder.
Beide Amerikaners en Britte was ontken
Dit is agterna duidelik dat beide die Britte en die Amerikaners ontken is - die Amerikaners omdat hulle daarop aangedring het dat presisiebomme kan en moet werk, alhoewel dit byna nooit die geval was nie, omdat die Britte nie die les herken het wat hulle in die gesig staar nie. Blits. Soos Gladwell verduidelik, het die Britte vasgestel dat meer as drie-en-veertigduisend mense dood en tienduisende beseer is [in die Blitz]. Meer as 'n miljoen geboue is beskadig of vernietig. En dit het nie gewerk nie! Nie op Londen of Londenaars nie. Dit het hul moraal nie gekraak nie. En ten spyte van die les, net twee jaar later, het die Royal Air Force voorgestel om presies dieselfde aan die Duitsers te doen.#8221 Maar min daarvan was destyds duidelik. Sowel die Britte as die Amerikaners het die illusie aangehou dat strategiese bombardemente die Tweede Wêreldoorlog sou wen.
In die bombardement van Duitse stede het die Britte een ding reggekry. Deur hulself grootliks tot nagaanvalle te beperk, het hulle daarin geslaag om hul verliese skerp te beperk - al het die vernietiging wat hulle veroorsaak net so min invloed op die Duitse moraal as die Luftwaffe in die Britte vervaardig het. Maar die Amerikaners het die Britse ervaring geïgnoreer en daarop aangedring dat hulle beter kan doen, en Amerikaanse vlieëniers het veel groter sukses as die geval berig. Nou weet ons wat werklik gebeur het. Hulle het nie 't.
Die twee tweeledige lugmaggeneraals
Gladwell se tweestrydgeneraals - Hansell en LeMay - het albei ervaring opgedoen in Europa. Hansell was 'n agterkamer -generaal, 'n briljante beplanner. Soos 'n historikus wat deur Gladwell aangehaal is, Hansell later beskryf het, was hy nie die soort man wat bereid was om honderde duisende mense dood te maak nie. Hy het dit net nie gehad nie. Het dit nie in sy siel nie. '" LeMay was gemaak van verskillende goed. Hy het uitgeblink deur sy manne van voor af te lei, en hulle het hom daarvoor liefgehad. Toe hy 'n waaghalsige en uiters gevaarlike aanval op 'n lae vlak bedink, het hy self die hoofbomwerper geloods, alhoewel die kans groot lyk dat hy kan sterf. En Gladwell speel die verhaal vir alles wat dit werd is.
Dit is moeilik om te weet wat die twee generaals van mekaar dink. Maar dit is duidelik genoeg uit die skrywer se verslag dat Hansell verneder gevoel het toe hy later uit sy bevel verwyder is en vervang word deur die man wat Gladwell beskryf as sy " antitese " - " die grootste lugbevelvoerder in die geskiedenis, " soos die skrywer hom beskryf. LeMay verteenwoordig 'n draai van 180 grade in die strategie van strategiese bombardemente in die Tweede Wêreldoorlog.
" Bom hulle terug na die Steentydperk "
Gladwell berig dat LeMay in die loop van 'n half jaar 68,9 persent van Okayama, 85 persent van Tokushima, 99 persent van Toyama - altesaam sewentig Japannese stede afgebrand het. Hirohito oor te gee. Maar historici verskil. Sommige meen dat die brandbom van die stede ten minste ewe invloedryk was. En die bombardement van die stede is die fokus van Gladwell in hierdie boek. Hy verwys slegs na die loopbaan van LeMay in die jare wat volg op die oorlog, en noem dit een van die mees beroemde loopbane wat 'n lugmagoffisier ooit sou gehad het. kernarsenaal as hoof van die Strategic Air Command. "
Maar LeMay het later jare 'n omstrede figuur geword. Hy was moontlik die model vir die onbeskaamde generaal Buck Turgidson soos gespeel vir die lag deur George C. Scott in die klassieke Stanley Kubrick -film Dokter Strangelove, Of: hoe ek geleer het om op te hou om bekommerd te wees en die bom lief te hê. En LeMay word toegeskryf aan die dreigement om Noord -Viëtnam terug te keer na die Steentydperk. " Hy is miskien 'n held vir Malcolm Gladwell, maar hy is geen held van my nie.
Soos Gladwell tot die gevolgtrekking kom, met verwysing na die buitengewone presisie van "slimme bomme " en rakette vandag, " Curtis LeMay het die stryd gewen. Haywood Hansell het die oorlog gewen. "
Malcolm Gladwell (1963-) is in Engeland gebore, maar noem Kanada sy tuiste. Sedert 1996 was hy 'n Inwoner van New York personeel skrywer. Hy het bekendheid verwerf in 2000 met die publikasie van Die keerpunt: hoe klein dingetjies 'n groot verskil kan maak, 'n briljante ondersoek na mode en tendense en hoe dit begin en volgehou word. Elkeen van sy boeke was 'n New York Times beste verkoper. Hy publiseer ook 'n podcast, Revisionistiese geskiedenis.
Vir meer lees
Ek het al sewe boeke van Malcolm Gladwell gelees, behalwe die een wat 'n versameling van sy joernalistieke stukke is. Die twee mees onlangse boeke word op hierdie webwerf hersien:
David en Goliath: Underdogs, Misfits en the Art of Battling Giants (Gestremdheid kan 'n groot voordeel wees)
Praat met vreemdelinge (Die nuutste boek van Malcolm Gladwell verduidelik die onlangse geskiedenis)
Vir 'n lang oorsig van hierdie boek, sien die resensie deur die militêre historikus Thomas E. Ricks in die New York Times Boekresensie (2 Mei 2021) getiteld "Malcolm Gladwell on the Hard Decisions of War. "
En u kan altyd my gewildste en die mees onlangse resensies, plus 'n gids vir die hele webwerf, op die tuisblad vind.