LOFLIEDERE oor dié twee Nederlandse musici met die verwarrende vanne het hulle vooruit geloop lank voordat hulle in Bloemfontein aangekom het, maar niks, nie eens die luister na hul twee CD’s, kon ’n mens voorberei op ’n lewende uitvoering nie.
Hul vingers beweeg blitsig en akkuraat oor die menigte knoppies terwyl hulle verskeie tegnieke inspan vir ’n variasie van klankkleure en emosie wat jy nie van ’n akkordeon verwag nie.
Juis vanweë dié timbre het Grieg se Holberg-suite ’n gewigtiger atmosfeer verkry, maar die vertolking het danksy die musici se musikaliteit steeds oortuig.
Werke wat spesiaal vir twee akkordeons geskryf is, soos Uitsig van ’n trein deur Ter Veldhuis, is ’n toonvenster vir die instrument se spektrum van moontlikhede, wat weer ’n platform bied vir die musici se byna grenslose vernuf. Daar is oënskynlik niks wat hulle nie uit ’n akkordeon kan optower nie.
In Sebastiaan Klein se “Caricias” is daar ’n aandoenlike weemoedigheid wat nooit clichéagtig raak nie, terwyl hy duidelik weet hoe om die ongelooflik subtiele timbremoontlikhede van die instrument op ’n uitdagende manier te manifesteer, soos byvoorbeeld in die chromatiese neerdalende frase waarmee die werk afsluit.