1) Daar is al heelwat mans wat gehospitaliseer is na ‘n rusie met ‘n vrou. Maar hierdie week is ‘n man iewers oorsee hospitaal toe na ‘n rusie met ‘n rissie. Die rissie se naam is die Carolina Reaper en het 1.6 miljoen op die Scoville-skaal gehaal teenoor die jalapeno sissie-rissie wat maar 5 000 gehaal het. Die man het begin kla van moerse kopseer en dat hy net nie kan russie en dis toe dat die vabond van ‘n rissie as die brandpunt geïdentifiseer is. Siestog. Kan jy net dink hoe sy holwande geprotesteer het soos ‘n regeringsamptenaar wat oor lunchtyd moes werk.
2) Jy weet daai speletjie wat mense speel waar jy iets moet soek en dan sê iemand vir jou of jy warm of koud is? Wel, as jy hierdie week na lyke gesoek het in ‘n Pick n Pay in Rayton, was jy dalk fokken warm. Rumours dat die Pick n Pay en ‘n lykshuis dieselfde gebou gebruik het vir die berging van, erm, koue vleis, is hewig ontken. Maar stel jou voor… jy vroetel op soek na jou Smart Shopper Card en dan kry jy hoendervleis as jy vir Neef Egmont tussen die bevrore hoenderstukke raaksien. Of dan ten minste iemand wat soos hy, erm, jy weet, lyk.
3) Daar hardloop Faster Semenya haarself toe in die rekordboeke in deur Zola Budd se 1984-rekord in die 1 500m by die Statebondspele te verbeter. Man/vrou, dit was nou lekker. Die ander drawwers was almal mans/vrouens genoeg om haar geluk te wens met haar manjifieke/vroujifieke vertoning. Gevra oor hoe sy voel, het sy geantwoord dat dit vir haar ‘n groot eer is om die mantel/vroutel as kampioen te dra vir alle Suid-Afrikaners.
4) Toe die KwaZulu-Natalse departement van onderwys hierdie week bevraagteken is oor hul besluit om R40 miljoen se sanitêre ware aan leerders te verskaf, is daar glad nie sanitêre doekies omgeruil nie. As deel van begrotingsverhore in die KZN-wetgewer, het dit aan die lig gekom dat daar soveel van die goed aan skole verskaf is, dat dit in skole se biblioteke gestoor moes word en aan kinders so jonk as Graad 1 verskaf is. Dit terwyl die geld eerder bestee kon word aan die aanstel van meer onderwysers of die aankoop van leermateriaal. Iewers pocket iemand weer ‘n kakhuis vol geld en blyk die hele storie ‘n variasie van daai ou gesegde te wees van “Die maandstond het goud in die mond.”
5) En terwyl die hele land… ok, amper die hele land… regmaak vir Winnie Madikizela-Mandela se begrafnis hierdie naweek, is daar hierdie week op ‘n memorial diens deur die regering hulde aan haar gebring. Jessie Duarte, die ANC se adjunk-sekretaris-generaal, en overall fokop, het gesê dat die ANC ter ere van Winnie, die land moet teruggee aan sy mense. Niemand is seker of sy hiermee geïmpliseer het dat die regering actually landdiewe is in plaas van wit mense nie. Behalwe vir dit, is die jaarlikse vergadering van die KDISP-vereniging wat hierdie week sou plaasvind, met ‘n week uitgestel. Die KDSIP (Kopdoek Dra Is Sommer Piele) het in ‘n verklaring gesê hulle lede sukkel hul gatte af om kopdoeke te kry vir die vergadering aangesien die hele fokken land en sy Chihuahua kopdoek-befok geraak het in ‘n poging om hulde te bring aan Winnie. ‘n Aanbod uit KZN dat mense sanitêre doekies kon dra, is van die hand gewys.
In Rolbees Reviews deur Rolbees April 12, 2018 1 Eiertjies
Piet Botha se Suitcase vol Winter (1997) was een van daai influential albums in my lewe. Dit was nog varsity jare, daai. Mandela se tyd. Ons het nog ons identiteit probeer vind in die aftermath van die totale aanslag van die tagtigerjare se aakligheid op ons psiges. Dis Afrikaanse musiek wat die moeite werd is om oor en oor te luister, om meaning in die woorde te soek en musiek waarteen jy jou siel wil skuur. Real deal stories wat jou iets kan leer van jou eie menswees en van die lewe wat hard kan wees op gewone, goeie mense. Hel, sulke musiek was maar bitter, bitter skaars daai tyd. Has it really changed?
Dis nogal ironies dat die helfte van Piet Botha se Afrikaanse albums net by my verby is toe ek in die nege-tot-vyf gevangenis was. Ek luister nou elke liewe een weer. Dis befok! Ek luister dit almal sommer uit protes ook. Wat begin het as “net ‘n bietjie tyd spandeer met die nuwe album” het geëindig in ‘n binge sessie van die hele collection Afrikaanse albums. What a journey! Van die oorspronklike classic Suitcase sound wat hy ook in Jan Skopgraaf (1999) en die Die Hits compilation (2001) voortgesit het, Die Mamba (2003) met ‘n bietjie Afrikana folk en jazz gevoel en classic Jack Hammer wat duidelik deurslaan, die stripped down The Demos 2001/2002 en die gothic folk en boerejazz klank van Spookpsalms (2011) – met een arabesque song ook in die mix. Ek sal nog by die live bootlegs ook uitkom. Ek voel soos ‘n speurder wat al die leidrade probeer vind om ‘n grusame moord op te los. Hopelik is hondkak musiek die victim hierdie keer. One can only hope.
The Hammer en sy trusted band of misfit vagrants het soos oudergewoonte, kort na Die Middernagtrein (2018) uitgereik is, die land begin plat toer en hulle is nog steeds besig. Net so paar weke terug, op ‘n reënerige Vrydagaand, het Piet op ‘n nederige wyse die CD van Die Middernagtrein aan my oorhandig, daar by een van die album launch venues, Shere View Function Venue. Die plek was ‘n aangename verrassing. Net so klipgooi van my huis af daar in Shere, Pretoria. Dit het ‘n lekker vibe en lekker kos ook en die mense is gasvry, on the ball en het almal ‘n liefde vir goeie musiek ook. Ek hoop daar is meer makieties by die venue in die toekoms.
Die show was ‘n absolute rock and roll recharge vir my siel. Uitstekende musikante, julle weet mos, die hele spul van hulle. Hulle het ‘n mengsel van ou bekende treffers en tunes van die nuwe album aan almal daar teenwoordig gegee en die crowd het vir meer en meer geskree tot aan die einde. It was a beautiful thing. The Hammer word ouer ja, maar hy is nog springlewendig van gees en vol van sy ou streke. An old dog (or lion) will almost always teach you new tricks. Die volgende dag, terwyl hy vir Tertius de Plessis (Jack Hammer se baskitaarspeler) gewag het om hom ‘n lift lughawe toe te gee, het ek die geleentheid gekry om met hom te praat, saam met my bra’s van Bright Lights Big City, wat ook tydens die middag daar ge-gig het. Dit was lekker casual. Ons het nie eens rêrig oor die nuwe album gepraat nie; meer oor die lewe, die hartseer feit dat al die songwriters die planeet in sulke stringe verlaat, die music industry, wat rock and roll vir ons beteken en wat real en fokken goeie musiek is. Ek het geweet ek sal Die Middernagtrein later op my eie ontdek anyway, because that’s how I roll.
Dit het nie lank gevat om te besef dat my vermoede by die launch reeds in die kol was nie. Dis ‘n comeback-album in die ware sin van die woord. Soos AC/DC se Back in Black (1980) of Johnny Cash se American Recordings (1994) om net ‘n paar te noem. Ek kan net nie aan ‘n bekende voorbeeld dink waar iemand in ‘n ernstige ongeluk was, of iets soortgelyks beleef het as Piet nie, en toe uit eie experience ‘n genuine comeback album geskep het daarna nie. Rick Allen se herstel na sy motorongeluk was ‘n inpsirasie en sy vindingrykheid, net voor Def Leppard se Hysteria (1987), het sekere aspekte van die album beïnvloed, maar dis nie ‘n comeback album nie. Alhoewel Robert Plant die vocals vir Presence (1976) in ‘n rystoel record het na sy motorongeluk op die Griekse eilande, was dit ook nie rêrig een nie. Dis ‘n rare ding waarna ek soek. Dis ‘n rare album, hierdie.
Op Die Middernagtrein kan ek die harde lesse van isolasie, skok, pyn en introspeksie duidelik hoor (en dis op meeste van die songs, mind you, nie net een of twee nie). Drie maande in die hospitaal met ‘n gebreekte rug? Dit kan jou gees breek of dit kan ‘n muse word wat die beste uit jou siel trek. Die beproewing van gestremd wees, selfs al is dit net tydelik, verander hoe jy dink oor jou lewe en ek kan dit hoor in die donker, persoonlike lirieke en musiek. In ‘n tyd van social media hype wat menigte oë verblind oor wat real is, is Die Middernagtrein ‘n baie belangrike mylpaal in die Suid-Afrikaanse rock continuum. This needs to be acknowledged. As jy wil hê ek moet die Afrikaanse rock-and-roll-kaart speel, dan is hierdie een van die bestes wat ek nog gehoor het!
Dit het meer van ‘n Jack Hammer rock-sound, maar die ou Piet Botha standards met klavier en brass slaan ook deur. Wat is anders vir my hierdie keer? Wel, die lirieke is kort en kragtig en daar is baie langer instrumentals ook. As basic lyrics deel is van die package, raak die gevoel, spasie en timing van die songs meer belangrik. “Swart Kraai. Morsdood. Innie pad. Dalk is dit die een wat my wou kom vat.” Jirre, net daai een line maak alreeds die album vir my. Maar ‘n hele paar songs vat my na soortgelyke plekke toe. Piet Botha-oomblikke. Hier is nog ‘n oomblik op Eendag op ‘n Reëndag: “maar ek was nooit ‘n goeie danser nie, miskien partykeer in die reën.”
Dis ook nie net die lirieke nie, maar ook hoe dit oorgedra word wat ultimately saak maak. Dis sulke oomblikke waarna ek opsoek is as ek ouer blues en classic folk tunes ontdek wat ek nog nie gehoor het nie, of as ek van hierdie “nuwe” Americana en Alternative Country musiek probe. Daar is nog songwriters in daai scene, believe it or not, maar jy kan nie meer authentic kry as Ou Leeu Blues nie, meer close to the bone as Moordenaarskaroo nie – ek word deel van die storie en sit saam met die ou man wat wag en Bachus Nel, vreesloos sonder enige hoop, daar in die middel van fokken nêrens. Jy kan ook nie meer persoonlik kry as Die Brief nie. Daai JJ Cale blues licks, die donker, moerige temperament en cautionary tale lirieke het my hook, line en sinker gevang. Jy kan ook nie meer beautiful kry as Ou Swerwer en Die Goue Strand nie. Koos Doep het sulke songs geskryf, man! Of Tom Petty? Neil Young is darem nog met ons. Tom Waits. Die songwriters.
Piet het hierdie bekommernis oor wat gaan gebeur as Willie Nelson eendag doodgaan, maar ek is meer bekommerd oor ‘n wêreld sonder Piet Botha en ander stalwarts soos hy. Ons het nog minder songwriters aan die onderpunt van Afrika. Aah, maar voor ek te despondent raak is daar die title track – die silwer randjie en die spil waarom die hele album draai. Rock and Roll en “die road” was nog altyd die verlosser vir The Hammer en sy movement. Hierdie album gee vir ons almal ‘n bietjie insig oor die lesse van die hele Margate experience en die dankbaarheid dat hy dit nie alles verloor het nie.
Ons is almal dankbaar, in fact.
To many more albums!
Rolbees‘n Brief van soorte aan Piet Botha oor Die Middernagtrein 04.12.2018
In Snotstories, Watkykjy Interviews deur griffin April 12, 2018 1 Eiertjies
Ons het so paar weke terug op ‘n befokte video op Facebrag afgekom van ‘n trailer van ‘n nuwe video game genaamd Jengo. Aanvanklik was die rede vir ons interest die kief animation, maar ons het gou agtergekom dat daar so paar levels van kief betrokke was. Dit het aan die lig gekom dat die game locally develop word en dat een van ons tjommies in die Black Cat Bones, Chris Van Der Walt, saam met die ouens werk om die game se sound track te skryf.
By nadere inspeksie van die game se trailer het die twee karakters ook baie suspiciously soos Chris en Rot (Kobus de Kock Jnr) gelyk: Rot kompleet met die varkpenne in sy hare en Chrissie as ‘n satansbok (hy speel mos in baie metal bands) met sy kenmerkende poeshoed:
Louis Du Pisani, die bra wat die game animate, het ons interest raakgesien en ‘n bottel wyn, ‘n pak effies en sulke hartjie tjoklit in ‘n mandjie gestuur om dankie te sê. Ons het besluit om hom oor te nooi vir ‘n interview met koffie (te poes arm vir drank) want wanneer laas het jy gehoor van local game developers wat die internasionale mark aanvat? Dis kind of ‘n big deal, veral vir hulle. Daar het ‘n paar interessante gesprekspunte opgeduik. Louis is ‘n freelance animator/kunstenaar wat back in the day verantwoordelik was vir MK Ondergrond – die program, sowel as die befokte art work. Hy was self ook in so paar bands gewees, onder andere Knave en The Rift. Iets wat duidelik uit die gesprek na vore gekom het, was dat wanneer jy (veral in Suid-Afrika) in ‘n band jol, dit jou tot ‘n mate equip om ander skills aan te leer, soms noodgedwonge. Stuff soos poster design, bemarking, om nie Comic Sans as ‘n fint te gebruik nie en PR. Artists kom dit net nie altyd agter dat hulle besig is met al hierdie verskillende job titles nie. Jy gaan miskien ook na jy die interview gekyk het so bietjie rondkrap en ander artists se kuns opsoek en kyk hoe dit inpas by verskillende bands en music videos. Dis nogal ‘n diep tonnel om in af te duik as jy eers jou Google flippers aanhet.
Hier is ons gesprek met Louis:
O ja, iets wat nie deel van die verfilmde interview was nie: Du Pisani het nie eers geweet dat Kobus se bynaam Rot was nie, maar het hom toevallig in die karakter van ‘n rot geskets en animate. Hoe fokken weird is dit?
Dan is hier ook so bietjie van ‘n behind-the-scenes konteks sover dit die sound track van die game aangaan. Dis opvallend wat die verskil is tussen musikante wat musiek vir ‘n lewe doen versus musos wat day jobs het om hulle naweek-gigs en dronkword mannewales te support. Musikante wat musiek as ‘n job doen, is altyd besig; of dit nou met rehearsals, admin, beplanning of commerial werk is. Loki Rothman is byvoorbeeld amper altyd besig om films se scores te skryf wanneer hy nie gig nie; Cito van Wonderboom doen music direction vir corporate events waar hy komponeer, sound design doen en omsien na die algemene music direction.
Daar is ‘n hele paar musos daarbuite wat musiek skryf en komponeer vir films, advertensies en events en soos in Chris van Der Walt en kie se geval, musiek maak vir ‘n video games:
Die gamer brasse het ook ‘n moerse lekker vinnige explainer video gemaak wat cover waaroor die game gaan en hoe jy hulle kan support. Soos Louis in die interview genoem het, is daar verskeie levels van rewards wanneer jy hulle help met hulle crowd funding. Vir so min as $20 kan jy jou naam in die credits kry, die volle weergawe van die game kry en terselfde tyd help om Suid-Afrikaanse gaming development op die map te sit. Daar is baie tyd, moeite en kreatiwiteit in hierdie projek ingeploeg en sover lyk die results fantasties.
As jy jouself as ‘n serious gamer of mediocre patriot beskou, ondersteun die ouens by Robot Wizard en sit handjie en geldjie by. Tydens die skrywe van hierdie artikel het die fondse op $29,240 gestaan wat hulle 20% op target sit – en dit alles geback deur slegs 269 backers. Dit sit die backers op average van $100 elk, amper 5 keer meer as wat nodig is om die game te kry. Onthou, dis average. Dit sê vir ons een ding: die ouens wat sover die game back, gaan vir die groter rewards. Nog ‘n opsie is om in die game self te invest teen $1000 ‘n shot. Dis iets wat ons nie in die interview gecover het nie, maar dit lyk of jy kan zak maak uit die sales uit, wat hulle regoor alle platforms license, so lees op daaroor as jy daarin belangstel.
O ja, en as jy pledge, moenie nou worry oor die zak nie. Hulle trek dit eers af wanneer en indien die ouens wel slaag met hulle campaign. Andersins bly jou skille in jou beursie. Kom ons hoop dit is nie die geval nie. Ons het sopas self ook ge-pledge. Ka-ching!
As jy way back in jou kinderdae ‘n fan was van Police Quest, Space Quest, King’s Quest, Leisure Suit Larry en dies meer, gaan hierdie game vir jou ‘n moerse aangename nostalgiese trip wees as jy hom eers in jou kloue het. Deur te pledge raak jy deel van die game se ontwikkeling ook agter die scenes deur feedback en idees en terigvoer te gee. In die ouens se eie woorde:
“You know how it goes: you’re looking for the most inappropriate item combination possible and test it out to see if the developers have the same kind of sick mind as yours. As much as we want to make this project, we are still two mere mortals with grumbling bellies and families to support. So please back this project and FIG and help us point and click our way into history”
Support die ouens, samblief. Kyk hoe mooi het ons almal vir Fokofpolisiekar gehelp met hulle album. Jirre, ons is poescool. Al die geld word deur FIG administrate – hulle is ‘n crowd funding platform wat UITSLUITLIK campaigns run en manage wat fondse insamel vir games. Al die geld gaan vir die development. Gaan krap gerus rond en kyk of daar miskien ander games ook is wat jou fancy tickle. Dis dalk ‘n cheaper manier om van nou af jou games aan te skaf. Jy gaan dalk net bietjie moet wag elke keer, maar jy sal elke keer van die eerstes wees wat daai game het. Op die oog af lyk $20 vir Jengo byvoorbeeld aansienlik minder as die standaard R800 waarvoor dit moontlik sal gaan sodra dit ge-license word aan Xbox en Playstation.
Looi ons gerus met vrae en comments wat ons vir Louis kan aanpass met ‘n opvolg interview, hopelik om die suksesstorie met almal te deel.
Happy gaming! Pew-pew!
griffinJengo lyk na ‘n kaklekker game! En dis locally developed! 04.12.2018