Dié soort van ding was al sedert 1912 aan die orde van die dag, en sal sonder twyfel vir nog ’n generasie of twee aanhou totdat ons die sinneloosheid daarvan insien.
Ten spyte van ons rusiemakery, was ek baie goed bevriend met sommige van ons vyande, van wie die vernaamste my opvolger, die nuwe minister van lande, mnr. Piet Grobler was. Hy was ’n familielid van die ontslape Paul Kruger en ’n heer van die ou skool van wie almal gehou het ongeag die partyverdeeldheid.
Mnr. Grobler het in die beskerming van die wild en natuurlewe in Suid-Afrika belanggestel, en as gevolg van my vorige ywer in die Sabie-omgewing, het hy die wens uitgespreek dat ek dié saak moes ondersoek. Ek het met genoeë die taak aanvaar. Ek is van ’n motorkar en ’n paar amptenare voorsien, en terwyl die parlement aan hulle pratery oorgelaat is, het ons die pad gevat.
Die bontebok (Damaliscus Pygargus) is ’n groot bok, wit van gesig en wit om die maag met sjokolade-kleurige rug en lieste, en hulle spog met liervormige horings. Vroeër jare het hulle in hulle ontelbare duisende in die kusstreke van die Kaapprovinsie rondgeswerf, maar hulle getalle het nousedae so afgeneem dat hulle amper verdwyn het.
Saam met my twee metgeselle het ek ’n opname van die situasie gemaak. Ons het die lang strook grond wat tussen Kaap Agulhas en Algoabaai lê, ondersoek, want daar is gesê dat slegs in hierdie omgewing nog ’n paar van hulle oorleef het. Dit was harde werk om so oor die heuwels en valleie van die suide te beweeg, maar na ’n deeglike soektog het ons gevind dat daar altesaam minder as sewentig bontebokke in Suid-Afrika – en dus in die hele wêreld – oorgebly het, so skraal het hulle ruimte van veiligheid geword. Hulle het uit klein groepies bestaan, meestal in die omgewing van Kaap Agulhas (die mees suidelike punt van Afrika), en dit was duidelik dat, as daar nie dadelik opgetree sou word nie, hulle dieselfde paadjie as die uitgestorwe kwagga sou loop.
Met my terugkeer parlement toe, was ek bly om te hoor dat mnr. Grobler ’n wetsontwerp ingedien het om die Sabie te verander in ’n statutêre wildreservaat wat die Nasionale Krugerwildtuin genoem sou word. Kragtens die wet is daar ’n raad van kuratore aangewys en ek is as een van hulle aangestel.
Dit was ’n vriendelike en gawe gebaar, en hoewel dit geensins my renons in die Nasionale regering laat afneem het nie, was ek opreg verheug, want dit het ’n hele nuwe vêrgesig vir my geopen.
Van nou af aan sou dit vir my moontlik wees om gereeld, elke af en toe, die laeveld te besoek, en ek het al hoe meer onder sy bekoring gekom.