Dis die groot lekkerte van ‘n kompleks soos die een waarin ons woon – die bure se tuine kan nie hulle geheime vir ons verberg nie. Ons geniet alles so saam-saam. En ons sien om na mekaar se belange.
Die foto hierbo is geneem vir my ma se verjaardag. Sy sou hierdie jaar 101 gewees het. Die 5de verjaardag weg van ons af. Sy sou hierdie gesamentlike tuinerye geniet het.
Die outjie hier onder is ‘n boompaddatjie wat Karen daar onder op die teerpad aangetref en huis toe gebring het. Klein paddatjies word maklik plat paddatjies as hulle onder die motorwiele beland. En hy is besonder klein – niks groter as die voorste lit van my duim nie. Hy woon nou in die waterbessieboom agter die huis. Is dit nie die oulikste paddaboudjies nie?
Daar anderkant in die hoek het ‘n familie met drie vreeslike klein kindertjies ingetrek. Kyk net so – ook niks groter as my duim se kop nie. Ek glo nie die bure daar is bewus van hierdie aanwas in hulle tuin nie en ons gaan ook nie ‘n woord sê nie. Ons is buitendien nie seker dat hulle gaan oorleef nie, want net langsaan woon vier katte. Ons laat dit maar oor aan die natuur. Maar intussen geniet ons die cuteness overload.
Ek het ‘n rukkie met hierdie outjie gespeel en hy het glad nie omgegee nie – nog nie met die lelike kant van die lewe kennis gemaak nie.
Jy speel lekker pop…of wat noem mens die minidiertjies? Ons bure het nou ‘n kanarie en wat ‘n lieflike aanwins. Baie baie beter as hulle keffende brak wat Ken met ysblokkies gegooi het.