This was in prepartion for the Freedom Challenge Race Across South Africa which I completed in June 2014. In May 2014, my wife Sue was diagnosed with breast cancer, but has over come that by the grace of God. I am also doing this in memory of my son who died in a cycling accident on 20/01/2015. Op 18 Junie 2019 pak ek weer FCRASA aan om die eerste persoon oor 70 jaar te wees wat dit voltooi, wat ek op 7 Julie 2019 reggekry het!
Tankwa Trek Dag 4
Dag 4 is die "maklike" dag van die Tankwa Trek. Die roete is van vanjaar 'n bietjie aangepas. Waar ons in die verlede die eertse 35 km oop gronpad gehad het, het hulle nou 16 km se jeep track en single track in gebou en voordat ons by die grondpad aansluit.
Ons spring weer 6:55 weg. Die pas is geweldig. Dit lyk of ons besig is met 'n 10 km "sprint"! Aanvanklik is ons op 'n goei plaaspad. Dan word ons afgelei na 'n jeep track en dan 'n afwisseling van single tracks en jeep tracks. Ek besluit en gaan my nie breek nie en ry teen 'n pas wat my pas. Heelwat ryers kom by my verby. Ek is alleen toe ek by die hoof pad uit kom. Daar is ryers voor en agter my, maar ons vorm nie bondels nie. Na 'n rukkie kom twee ouens verby en ek kry dit reg om by hulle te hou. Die groep word al groter en die pas al warmer! Ons ry teen 'n pas wat wissel tussen 25 en 35 kpu. Die pad oppervlakte is goed en redelik gelyk. Ek hou by tot so 'n kilometer van die waterpunt. Hier volg ek die normale prosedure van olie, Coke en peisangbrood.
Wat nou volg is van die beste single tracks dinkbaar met 'n redelike bult in die middel. Ons spoed oor die single track wissel so tussen 15 en 25 kpu met 'n paar tegniese gedeeltes wat teen minder as 10 kpu aangedurf moet word. Dit hou vir ongeveer 13 kilometer aan en is bergfietsry uit die boonste rakke! Dit word gevolg deur bult af op 'n redelike grondpad en dan 'n enkelspoor teen die hang van 'n berg met 'n angel in die middel om oor die nek te kom. Anderkant die nek behou ons die kontoer op 'n jeep track totdat ons afdaal na Waterpunt 2.
Hierna is dit 'n mengsel van plaas paaie, paadjies deur vrugte boorde en so hier en daar 'n behoorlike grondpad. Ek tel twee ouens op wat dieselfde pas as ek ry en ons gesels lekker, onder andere oor die Freedom Challenge. Ons ry so vir ongeveer 10 kilometer saam. Ek kom na 74 km en 4:26 se ry tyd by die laaste waterpunt aan. Ek was van mening dat daar nog 14 km oor is, en reken ek behoort nog so 'n uur te ry. Ek ry meesal op my eie met ryers wat by my verby kom, by wie ek nie kan hou nie en ryers by wie ek verby gaan omdat hulle te stadig ry! Niemand ry my pas nie, maar ek is tevrede. Ons is nou weer op redelik lekker enkelspoorjies met 'n paar jeep tracks ingegooi om dit interessant te maak. Die laaste 3 km is dieselfde as dag 2 se einde en ek maak in 5:01 klaar. Die totale afstand was toe net 83 km. Ek eindig die dag 253ste uit 302 spanne en enkel ryers wat klaar maak.
So eindig nog 'n baie aangename en suksesvolle Tankwa Trek. Total tyd 18:47:17; totale afstand 282.1 km; totale meters geklim 4,773
Posted by Philip Erasmus at Sunday, February 09, 2020 No comments:
Die dag sluit die Du Toit Drop en die Marino Monster in. Die Du Toit Drop is baie lekker en redelike rit van Bo op die Berg af tot op die vlak van Prince Alfred Hamlet. Die Marino Monster is 'n monster klim oor 8 km, gevolg deur 'n baie klipperige en tegnies afdraand van ongeveer 10 km.
Ons spring weer 6:55 weg. Die eerste paar kilometer tot by die hoofpad is dieselfde as gister, maar dan draai ons links en byna onmiddelik weer regs deur die vrugte boorde. Na 8 km kom ons by die bopunt van Du Toit Drop. Soos gewoonlik is daar 'n oponthoud en ons moet wag voordat ons aan die gang kan kom. Dit bly 'n ongelooflik lekker ondervinding om hier af te ry. Dit is redelik uitgery as gevolg van al die deelnemers wat al hier af is en mens moet mooi konsentreer om jou balans te hou. Ek haal darem die einde sonder enige voorvalle.
Na die drop volg 'n stukkie baie vinnige afdraand op 'n goeie pad voordat ons herlei word na 'n enkelspoor deur die veld. Die moeilikheids graad is redelik, maar dit is moeilik om by iemand verby te gaan. Die pas is egter redelik en ons vorder goed. Daar is 'n paar redelike tegniese afdraandes . By een van hulle word ek opgehou wat veroorsaak dat ek my balans verloor, net voordat ek kan stop en ek eindig tussen die bossies. Ek het 'n rukkie van tevore 'n ryer met "13,500 km en 27,500 meter se klim" op sy hemp gesien. Ons begin gesels. Naam is James Texeira, hy is van Jhb en die hemp verwys na 'n rit van Madrid na Lisabon. Kom gou weer aan die gang en na 'n rukkkie kom ons by die eerste waterpunt aan.
Nadat my fiets se ketting ge-olie is en ek 'n paar glasies Coke afgesluk het, val ek weer in die pad. Die roete van hieraf is baie dieselfde as voor die waterpunt. Ons vorm 'n redelik groot groep en handhaaf 'n goeie tempo. Na 'n rukkie gaan ons onderdeur die teerpad. Dit word gevolg deur 'n redelike rowwe entjie in 'n ou rivierloop af. Nadat ons deur 'n paar plase is, sluit ons by 'n distriks pad aan wat ons na waterpunt 2 neem.
Olie weer die ketting, drink 'n paar glasies Coke, eet piesangbrood en val in die pad. Van hier klim ons tot bo-op Marino Monster. Eerste op die agenda is die ou Theronsbegpas. Dit is nie baie styl nie, maar klim gelydelik oor 'n afstand van ongeveer 5 km.
Bo kruis ons weer die teerpad en ry deur plaas gronde na die begin die Marino Monster waar waterpunt 3 is. Na die gewoonlike begin die groot klim van die dag. Langs die pad kom ek weer vir James Rexeira tee. Hy sê hy hou van my pas. Dit laat hom aan 'n John Deere dink! Ek ry die hele Monster en stop twee keer om fotos the neem en 'n biejie asem te skep. Dit neem my 1:22 om die 8 km af te lê.
Bogekom volg ek die normale prosedure, laat 'n foto neem en pak dan die tegniese en moeilike roete af aan. Dit neem my 40 minute om die 10 km tot by die distrikspad af te lê. Teen daardie tyd is my gewrigte "sat" van rem en my voorwiel oor klippe te navigeer! Voorwaar nie 'n maklike afdraand nie.
Onder vorm ons 'n groepie en James Texeira is deel daarvan. Ons werk lekker saam en handhaaf 'n goeie pas. Ons verlaat die grootpad en klim op plaaspaadjies en enkelspore. Ons bly by mekaar en ry dat die stof staan. Met 3 km oor tel James 'n probleem met sy waterbottel op en raak 'n bietjie agter. Twee ryers kom verby en ek spring op hulle agterwiele. Met 2 km versnel ek by hulle verby en lê die rieme neer. Met 'n kilometer oor kom een by my verby ek bly by maar oor laaste 500 meter verloor ek die wiel en eindig so 50 meter later. Ek is kaput. 6:43 vir 89 km! Eindig 231 uit 304 wat die spanne insluit.
Posted by Philip Erasmus at Saturday, February 08, 2020 No comments:
Die elite manne spring 06:30 weg. Ons kom 6:55 aan die gang.
Ons begin weer met van die jeep tracks net agter Kaleo, maar vandag begin sommer gou klim. Daarna volg 'n paar kilometer deur die appel boorde tot wanneer ons die ou wapad roete deur ba die Witzenbergvallei volg. Dit is redelik tegnies en ons klim baie, wat dit nog 'n bietjie moeiliker maak. Ons kruis die teerpad vallei toe en daal af na die vallei met 'n enkelpaadjie wat weerens die ou wa roete volg.
Onder in die vallei volg ons 'n roete regs aan die voet van die berg. Die roete is baie mooi met heelwat tegnies stukkies en baie op en af. Op 27 km kry ons die eerste waterpunt na 'n kort entjie op die teerpad. Dit word gevolg deur 'n lang klim met 'n redelike maklike gradient. Daarna volg ons weer die voet van die berg. Hier is die roete baie meer tegnies en op en af. Dit verg konsentrasie om momemtum te behou en aan die gang te bly. Dit eindig net na ongeveer 44 km en na 'n kort jeeptrack sluit ons by 'n distrikspad. Na 'n paar kilometer draai ons weer tussen die boorde in. Ek begin agterkom dat my agterband redelik pap is. Dit is egter net 'n paar kilometer tot by die volgende waterpunt en ek besluit om deur te druk. Gelukkig hou die wiel en daar is 'n voet pomp by die waterpunt. Ek laat hom lekker styf pomp en kan sien waar die lek is. Hoop egter dat die "sealant" die gat sal toe maak. Toe ek daar wegtrek is die band nog styf so die "sealant" werk.
Die volgende groot klim begin nou! Van hier klim ons tot bo op die berg tussen die Witzenbergvallei en Tulbagh. Ons kan self vir Tafelberg in die verte sien. Die daal af na die vallei is baie rof en dit verg goeie konsentrasie om regop te bly. Ek bereik darem die volgende waterpunt sonder enige voorvalle. Nou het ons 6 km teer en dan is die wapad, maar nou in die teenoorgestelde rigting. Alles verloop darem goed en ek handhaaf 'n goeie pas tot by die laaste waterpunt.
Hier vertoef ek nie lank nie en val in die pad om te kyk of ek nie 'n paar manne jan inhaal nie. Ek vorder goed en kry dit ook reg om heelwat ander ryers in te haal, toe ons die laaste enkelspoor met nog 5 km oor bereik. Om iemand by 'n enkelspoor verby te gaan is bykans onmoontlik en ek sit maar die laaste per kilometers agter twee manne wat darem redelik goed is en eindig 261st in 'n tyd van 5:41. Op die stadium is ek 262de met 'n totale tyd van 7:44
Dit begin 15:00 maar my groep spring eers 15:25 weg. Dit is net 'n kort "warmmaker" van 24 km met 332 meter se klim. Ons ry eers 'n paar jeep tracks tot by die hoofpad. Dan draai ons links en volg 'n enkel paadjie al langs die teerpad. Na so 9 km kruis ons die hoofpad en begin klim. Dit duur tot net na die waterpunt (10km). Hierna volg "single track heven"! Dit is bergfietsry uit die boonste rakke. Ons kruis weer die hoofpad en sluit vir die laaste paar kilometer aan by die pad waarmee ons Saterdag gaan klaar maak. Ek voltooi die 23 km in 1:23. Die wentyd was 53 minute en die laaste man het op 1:43 in gekom.
2019 To Hell and Back
To Hell and Back 2019
Na 2016 se To Hell and Back het ek gesê ek sal die wedren slegs weer ry indien iemand my vra om te ry! Dit gebeur toe middel Oktober toe Garreth Sexton, saam met wie ek Trans Baviaans gedoen het, my vra of ek nie iemand, wat onttrek het, se plek wil in neem. Nadat ek Sue se goedkeuring gekry het, het die onderhandelinge begin. Die voordeel van te “sub” is dat die koste gewoonlik verminder. Dit was toe ook die geval en ek het die inskrywing teen ‘n afslag beding.
Die reling was dat ons twee groepe van drie sou maak en so Oudtshoorn toe ry. Ek moes vir Johan de Bruyn in Pinehurst, Durbanville optel en dan deur ry na Garreth in De Wynlanden en dan sou ons drie saam ry. Maandag begin nie goed nie! Ek ontwikkel ‘n loop maag! Teen Donderdag het dit nog nie opgeklaar nie, maar gelukkig voel ek nie “pap” nie.
Donderdagoggend kry ek ‘n oproep van SARS wat my die geleentheid gee vir ‘n 08:00 afspraak op Vrydag om ‘n BTW aansoek in te dien. So ‘n geleentheid laat mens nie verby gaan nie! Ons relings verander toe so ‘n bietjie met Garreth wat die Stellenbosch se drie tal 09:00 optel en ek en Johann wat 10:00 vanaf Pinehurst vertrek. Alles werk mooi uit en ons kom ooreen om op Barrydale te groepeer. Ek en Johann kom so ‘n halfuur na die ander daar aan. Hulle het toe al klaar ge-eet, maar ons bestelling, wat ons per WhatsApp aangestuur het, is oppad. Hulle verterk so 15-minute voor ons. Ons kom almal veilig by Ou Tol Gastehuis, so 10 km vanaf die wegspring plek, aan. Nadat ons begasie afgelaai het, ry ons De Hoek toe om te registreer en nommers op te tel. Terug by die gastehuis, bestel ons pizza’s van die restaurant in die pad af. Dit is ‘n bestelling wat ons beslis nie sal herhaal nie, maar ons het darem vol gekom. Intussen hou my maag.
Saterdagoggend is dit vroeg opstaan want ons begasie moet teen 06:15 op die trok wees wat dit na die kampterrein in Gamkaskloof moet neem. Ons motors los ons by De Hoek. Ek beleef ‘n oomblik van “spanning” toe ek agter kom dat my Garmin by my begasie op die trok is terwyl ek reg is om weg te spring. Gelukkig is my sak by die vragmotor se agterdeur en is daar nog laat kommers wie se begasie ingelaai word. Ek haal die gou uit my sak en plaas die sak terug in die trok.
Die weer het heel week aangedui dat ons reën kan verwag. Die lug is nou egter redelik oop en dit is nie koud nie. Ons spring op die kop 07:00 weg. Na ‘n aanvanklike afdraend, begin ons met ‘n gelydelike klim op die teerpad Swartbergpas toe. Na ‘n paar kilometer word ons afgely na jeep tracks deur ‘n plaas wat later weer by die teerpad aansluit. Kort na die aansluiting verander die teer in grond. Van nou af sal ons nie weer teer sien voordat ons Sondag weer by die pad met die terugkeer, aansluit nie. Die Swartbergpas klim klink erger as wat dit is. Ons klim 840 meter in die eerste 19 kilometer to op die hoogste punt van die pas. Dit neem my 1:41. Dit word gevolg deur ‘n kort afdraend (3 km) na die afdraai pad Hell toe. Hier is ‘n kennisgewingsbord wat sê “ 37 km maar laat twee uur se ry tyd toe”! Dit is per motor! Die toestand van die pad is oor die algemeen baie rof. Oor die volgend 30 km verloor ons geleidelik hoogte tot ‘n laagte punt van 703 meter. Indien daar na die profiel gekyk word lyk dit maklik, maar ry hom en jy kom gou agter dat daar heelwat klimme oor daardie 30 km is.
Die eerste waterpunt is kort na die afdraai en ons groep “hergroepeer” hier. Dit is nou behalwe vir Andy wat almal al teen Swartbergpas agter gelaat het. Ons sal hom eers weer by die einde sien. Ons bly redelik bymekaar tot by waterpumt 2 waar ons ‘n halwe Spur Burger kry. Ons spring weer as ‘n groep weg, maar die die groep verdeel gou in twee met ek en Johann aan die voorpunt en die ander drie so ‘n entjie agter ons. Ek en Johann handhaaf ‘n lekker pas en begin die laaste paar bulte na 3:14 in die saal. Johann voel hy kan miskien nog in onder 4 uur klaar maak en stoot aan. Ek vat die bulte teen ‘n meer gemaklike pas en bestyg die laaste kruin na net mooi 4 uur. Ek het gelukig hierdie pad gedurende Julie tydens die Freedom Challenge gery, so ek ken al “Heartbreak Hill” se valse eindpunte! Daar is ten minste drie van hulle! Van hier is dit alles afdraend einde toe. Ek maak in 4:09 klaar, 15-minute langer as 2016. Ek eindig 93ste!
Ons kry ons tente en gaan staan in die ry om te stort. Almal wat uit die storte kom, kla oor die te kort aan waterdruk in die storte. Toe ek uiteindelik my beurt kry en die kraan oopdraai, kan ek nie lekker verstaan wat die problem is nie. Die water loop goed en ek maak myself goed nat en net daar droog die water op! Ek is naderhand verplig om die wasbak se water te gebruik om myself af te spoel! Ek is darem redelik skoon en droog maar die orige seep af. Middag ete is in die tent. Ons sit in ‘n groep en eet en drink baie water. Die temperatuur moet in die dertigs wees. Die res van die die middag word deurgebring deur rond te sit en te gesels. Van die ouens dra hulle mattrasse na ‘n koelte kol en slaap. Ek gaan sit later in die vermaaklikheidstent en luister musiek. So verwyl ons die tyd. Teen 17:00 kom almal so een-een by die tent aan. Die gaskunstenaar vermaak ons met musiek. ‘n Paar prys vir dit en dat, word uitgedeel en 18:00 begin aandete.
Aandete bestaan uit ‘n steak, hoender sosatie en stuk wors, wat jy self moet braai, op kole wat hulle voorsien. Daar is ook heerlike slaaie en vars plaas brood. Ons is teen 19:00 reg om te gaan slaap. Hier is nie veel anders om te doen nie! Die gas unstenaar het weer begin musiek maak, maar dit het teen 20:00 tot ‘n einde gekom. Teen 21:00 is dit doodstil.
Sondagoggend is ons weer vroeg aan die gand om seker te maak dat ons begasie teen 06:15 op die trok is. Onbyt word vanaf 05:30 bedien en bestaan uit ‘n keuse van Oats, Weetbix of Museli. Geen rede om honger te begin nie. Toe ek my fiets neem, sien ek ‘n lap op die grond. Tot my verbassing is dit my Buff wat ek die vorige dag oor my fiets gehang het om droog te word. Dit sou my later in die dag goed te pas kom!
Ons is teen 06:30 reg om te begin. Die gesig van waar ons die eerste 5-kilometer moet uit, is nie baie bemoedigend nie! Ons moet 500 meter in die eerste 4.75-kilometer klim! Die wiele begin so kort na 07:00 rol. Dit is aanvanklik ‘n problem om aan die gang te kom. Dit neem seker so 5-minute vir die bottelnek om voldoende uit te dun sodat ons behoorlik aan die gang kan kom. Ek neem 46-minute om tot bo te kom. Vandag begin ek as agter os en kom laaste van ons groep by waterpunt 1. Johann het die hasepad gekies en ons sal hom eers weer by die einde sien. Shaun, Garreth en Johannes is so ‘n paar meter voor my. Ons is nou besig om by Heartbreak Hill af te gaan, so die pas is warm. Ek haal die ander drie manne na ‘n rukkie in en ons ry tydelik saam. Waar ons die vorige dag 30-kilometer se afdraend gehad het, het ons nou 30-kilometer se opdraend! Daar is darem so elke nou en dan ‘n afdraend. By waterpunt 2 word ons ingelig dat dit 6 gade en nat op Swartbergpas is! Dit is nie iets om na uit te sien nie. Dit is nou bewolk en daar is ‘n klammigheid in die lug. Gelukkig reën dit nie en dit is nie te koud nie. Ek is nou redeiik jammer dat ek nie my baadjie, wat by my begasie is, by my het nie. Die grond is ook klam en die son is baie skaars. By waterpunt 3 vra ek die ouens om my te help om die Buff, wat ek vroeër by my fiets gekry het, op my bors onder my fietsry hemp in te sit om te help om die koue uit te hou! Dit was nou voorwaar ‘n geluk dat ek vergeet het om dit saam met my begasie te sit. Dit help baie om die koue so ‘n bietjie te beperk oor die laaste paar kilometers.
By die aansluit van die Oudsthoorn/Prins Albert-pad is dit heelwat natter. Daar val ook so elke nou en dan ‘n regte Kaapse reënbui. Ons klim nou die laaste deel na die bopunt van die pas en dit help om die liggaam warm te hou. Die mis is so dig dat mens nie meer as 50-meter ver kan sien nie. Bo-oor die top is die pad heelwat natter en ook baie modderig. Die reën was nou net genoeg om die bolaag in ‘n modderige laag te verander. Die pad is ook redelik glad met die gevolg dat ek nie die kans wil neem om te vining te ry nie. Ek wil nie op die laat stadium van die wedren val nie! Die motors op die pas is ook baie versigtig en ons fietsryers gaan by die meeste van hulle verby. My hart verbly toe ons eindelik by die teer uitkom. Dit is egter van korte duur aangesien ons weer afgely word na die jeep tarck deur die plaas. Die jeep track is nog meer modderig as die pas! Ek is redelik bly toe ons weer die teer bestyg. Van hier af is dit gelukkig teer tot die einde, maar daar is so ‘n lastige bult net voor die einde. Die bene hou darem en ek maak in 4:39 in die 103de plek klaar.
So eindig ‘n heel suksesvolle To Hell en Back. Dit bly ‘n uitdaging en ‘n wedren wat weereens die bevrediging gee van die genoegdoening wat saam met die suksesvolle voltooiing daarvan gaan.
Dag 1 4:09:02; 93/254; 1,707 meter geklim en 1,802 gedaal; 2,255 kalorië verbrand; maksimum temperatuur 32 en minimum 11.
Dag 2 4:37:29; 103/242; 1,875 meter geklim en 1,751 gedaal; 2,323 kalorië verbrand;
Maksimum temperatuur 19 en minimum 5.
Algeheel 107de uit 275 deelnemers; totale tyd 8:46:31
Posted by Philip Erasmus at Tuesday, November 19, 2019 2 comments:
2019 Trans Baviaans
Die plan was dat ek en Coenraad Fick weer die Trans Baviaans saam sou aandurf. As derde lid het hy vir Garreth Sexton, wat saam met hom werk, nader getrek. Nettie Fick het egter ‘n pos in Nederland aanvaar en die Ficks is middle Junie oor Nederland toe. Coenraad het beplan om vir middle Augustus in SA te wees vir werk en wel deel te neem. Ons drie het dus op 8 Junie saam ‘n oefen rit op Durbanville se agterpaaie gehad. Coenraad se relings het egter skeef geloop en hy moes onttrek. Ek en Garreth het toe besluit om as tweeman span deel te neem. Op 29 Julie het ons ondersteunings bestuurder ook onttrek. Die problem het ons opgelos gekry deur met my broer te reël om ons ‘n geleentheid te gee vanaf Jeffreysbaai na Willowmore, waar ons een van die motors sou agter laat.
Ek het net na 08:00 op Vrydag uit Bloubergstrand vertrek. By Garreth se huis het ons die fietse op sy feitsrak gesit en mer sy motor die rit Willowmore toe aangepak. Langs die pad het ons, soos gewoonlik, by Diesel en Cream stil gehou vir middagete. Ons was net na 16:00 in Willowmore. Registrasie het glad verloop, die houer vir waterpunt 4 (Bergplaas), met ekstra klere en warm baadjies, is afgegee en ons was voor 18:00 by Marlu Gasteplaas. My broer, wat vir sy seun ondersteun het, was ook reeds daar en sy seun en die se spanmaat het ongeveer 19:00 daar ge-arriveer. Martin, die gasheer, het soos gewoonlik gebraai en ons het lekker gesellig in hulle braaikamer saam gekom vir aandete.
Ontbyt was 07:00 reg en ons vat net na 07:30 die pad Willowmore toe. Gee houer vir Waterpunt 3, wat my ligte en ‘n warm baadjie in gehad het, af en gaan na die gastehuis waar ons gereël het om die ekstra motor te parkeer. Nou was dit net die groot wag toe 10:00 vir die begin van die wedren.
Ons het die vorige aand na die weer gekyk en tot ons ontsteltenis agtergekom dat daar Vrydag ‘n Weste wind gewaai het, wat Sateradg sou omdraai na Suid-Oos (reg van voor) en dan Sondag weer Wes sou waai. Ons moes dus maar verlief daarmee neem dat ons heeldag teen die wind sou ry. Dit was dan ook so, maar gelukkig was die darem nie te sterk nie. Net sterk genoeg om ‘n bietjie ekstra energie uit ons bene te trek. Die gevolg was dan dat ons 20 minute langer as verlede jaar geneem het om by die eerste waterpunt uit te kom. Die eerste deel van die pad was omtrent in die selfde toestand as verlede jaar met heelwat sinkplaat maar darem ook groot dele waar ons dit kon vermy.
Na die aanvanklik klim is daar natuurlik meer afdraand as opdraand tot by die Waterpunt 1. Oor die eerste 30 kilometer klim ons 330 meter en oor die volgende 80 kilometer sou ons 900 meter daal! Wanneer jy ry kom jy nie agter dat jy so baie hoogte verloor nie. Die wil voorkom asof groot dele van die pad wel gelyk is, maar dit voel beslis nie heelpad afdraand nie. Ons het ‘n redelik goeie tempo oor die stuk gehandhaaf en ek en Garreth het vir groot gedeeltes ‘n hele tou ander deelnemers op ons agter wiele gehad. Die pas waarteen ons gery het was blykbaar so dat niemand by ons wou oorneem nie, maar ons het ons self darem ook nie ooreis nie. Om die waarheid te sê ek het dit nogal geniet om voor te ry. Jy bepaal dan die pas en hoef jou nie te bekommer oor die person voor jou se pas nie. Ons het ook nou in groepe van eenderse sterkte gery, met die gevolg dat dieselfde deelnemers gewoonlik in ons omgewing was.
Ons lê die eerste 114 kilometer (halfpad) in 5:40 af. Net voor Waterpunt 3 klim ons Grasnekpas uit. Ons bereik waterpunt 3 na 6:25. Teen hierdie tyd het die baie water in van die laagwaterbruggies en die rowwe pad oppervlakte, ons momentum negatief begin affekteer. Daar was een heel komies geval by ‘n langerige en modderige waterstrook,. Ek het ses weke van tevore tydens die Freedom Challenge in die teenoorgestelde rigting hier deur gery. Almal was nou egter besig om deur te stap want hulle was nie bewus hoe diep die poel was nie. Hulle verbassing was redelik groot toe ek heel gemaklik deurry. Vooraf kennis van omstandighede is gewoonlik voordelig! Garreth se rug het hom so ‘n bietjie begin pla maar dit het ons pas te erstig be-invloed nie.
Na Waterpunt 3 kom “langwater”, die “fangs”en dan Holgatpas of te wel MAC (Mother of All Climbs). Die afstand tusse Waterpunt 3 en 4 is 12.5 kilometer en ons klim 490 meter, Dit neem ons 1:50 en ons kom na 8:40 in die saal daar aan. Teen hierdie tyd is dit al donker. Die donkerte het ons net voor die einde van die klim gevang. Hier word ons ingewag deur lekker sop en vars klere! Ek en Garreth raak ontslae van ons nat gesweette tops en sokkies, wat deur die water is, trek droë klere en ‘n paar ekstra lae aan. Ek het ‘n paar Sealskinz sokkies, wat waterdig is, ingepak en kan dus dubbel sokkies aan elke voet trek om hitte in te hou en die Sealskinz sal die klamheid van die natskoene uithou. Garreth oorkom sy natskoen problem deur ‘n plastiek sak oor elke voet te trek! Ons spandeer 38 minute hier.
Dit is redelik mistig op die berg en ons daal versigtig teen die Combrinckpas af. Links van ons is daar donker afgronde en regs is daar kranse! Wanneer ons onder kom is dit redelik aanskoulik om die liggies teen die pas te sien af kom. Die padoppervlakte teen die pas af is ook baie rof, maar wanneer ons onder kom is dit heel wat beter en ook redelik gelyk met ‘n klein klimmetjie elke nou en dan. Dit neem ons 40 minute om die 15 kilometer van die pas af te ry Die volgende 20 kilometer sluit grootendeels die Grootrivierpoort in. Ons handhaaf hier ‘n goeie pas en kom na 10:51 by die Hadley pakstoor, Waterpunt 5, aan. Ons eet vining ‘n “chip roll”en val na 12 minute weer in die pad.
Die einde is nou in sig met nog net 50 kilometer oor. Ongelukkig lê die “neverender”en ‘n paar lastige bultjies nog in ons pad. Oor die volgende 20 kilometer klim ons amper 300 meter. Dit sluit die “neverender” en die “onbemande” kontrole punt 6 in. Dit word gevolg deur 7 kilometer, wat meesal afdraand is, na Waterpunt 7. Hier word ons ingewag deur ‘n waffel en Milo! Garreth het teen hierdie tyd beslis die einde geruik en ek moet my litte roer om by te hou. Die pad einde toe sluit ‘n verskydenheid pad oppervlaktes in. Aanvanklik is dit ‘n kort enkelspoor wat ons na ‘n plaaspad toe neem.
Dit sluit die “MiniMAC”, ‘n 80 meter klim oor ‘n afstand van 1 kilometer, in. Daarna sluit ons by ‘n goeie distrikspad aan tot by die begin van die laaste 6 kilometer. Dit is ‘n enkelspoor is wat al langs die treinspoor loop. Dit neem ons 26 minute om die 6 kilometer af te lê.
Ons kom na 14:47 by die einde aan. Moeg maar tevrede! Totale afstand volgens my Garmin was 227.02 kilometer en ons het 2,749 meter geklim en 3,419 meter gedaal. Totale ry tyd was 13:13, dus het ons stoptyd by waterpunte 1:34.
Posted by Philip Erasmus at Tuesday, August 20, 2019 No comments:
Freedom Challenge RASA 2019 Reflection
FCRASA 0219 Reflection
So what do you say after such an epic journey? The Freedom Challenge motto of Adventure Guaranteed was achieved. This was a journey that was very adventurous and I had a great adventure. My expectation from the race was fulfilled. Having done it before in 2014, I knew what I was letting myself in for and this time was even better. This year my aim was to be the first 70 year old to complete this challenge.
My original plan was to ride 19 and half days, and I managed to keep to that schedule all the way. I was greatly helped in achieving this objective by the people of Group two, with whom I departed from Pietermaritzburg on 18 June. Up to Rhodes we rode as a unit, and although there were some splits towards the end of some of the days, we always gathered together again at the end of the day and planned the next day’s start as a unit. This was reduced to six as Sarah was always only going as far as Rhodes and RG du Toit had a plane to catch!
From Rhodes the six of us stuck together up to Jakkalsfontein, where cracks stated to appear. My schedule had the next stop as Toekomst, but some of the people in the group wanted a shorter day. Willem Kamstra also decided to follow his own strategy and left us. Johan Radcliffe and myself decided to split from the other three after Struishoek and had a fantastic ride together from there on.
What can I say about Johan Radcliffe! This guy, who made it very clear at the briefing that we do not share the same religious believes, did more for me during the rest of the journey than anybody could expect from his best and most loyal friend, and we only met on 17 June for the first time! Our relationship started forging when we were the only two who decided to go around and cross the Umkomaas on the bridge and not get our feet wet by walking through the river. He is 20 years younger than me and could have left me whenever he felt like it, but he liked this “old man’s” race schedule and strategy and decided to sick with me. Every now and then he would leave me and skittle up a hill or down the road, only to wait for me to catch up again a little later. When we encountered head winds, he would spend more time in front, but we also worked together quite well on a number of occasions by rotating every kilometer. Sometimes I did not know where the strength came from, but I managed to do my share. We had a wonderful time together, stopping for snacks and chatting as we cycled along. Johan is great conversationist and loves talking. I tend to listen more, but we gelled! He would share his mussels or sardines with me and I would share my biltong and droëwors with him. We became a great team and I really enjoyed his company!
Then came Stettyns. I had my doubts and fears about getting up the last hill of Stettyns and as it turned out, it was not unfounded. By this stage, my strength was low and I really had trouble getting up that hill. A while before we got to that point, Johan saw that I was struggling with carrying my bike. He then suggested that I take my saddlebag, which weighed about 5 kg (probably the same weight as Johan’s rucksack), off and he stuffed it into his rucksack and carried it for the rest of the way. During the first half of the final hill, Johan would carry his bike some way up the hill, leave it there and then come back and take my bike up to his bike, while I struggle up the hill. This carried on until we were half way up, when Leon Erasmus, my brother’s son and a racing snake who joined us at 02:00 that morning, appeared on top of the hill. He directed us, but seeing how I was struggling, came down and carried my bike up the rest of the way. I am not sure if I would have made it up that hill without this help!
Leon Erasmus said that he would stay with me once he caught up with me and was true to his word. It is a bit of a shame that it only happened at the top of Stettyns as I would have loved to spend more time in his company, but it was a great joy to do the last number of kilometers in one another’s company and cross the finish line together. It must also have been a great feeling for my brother to be able to witness and experience this.
The low point of my journey was when I crashed on the hill down towards Killian Pass just before Rossouw. That could have ended my race, but I came through with only a brased knee and no headlight. Here I must thank Harko de Boer, who lent me his second light for the rest of the journey.
At the end of something as mammoth as this, there must be some thank yous! The first must go to my wonderful wife Sue, who was at the other end of the line every night when we had cell phone or wi-fi and we could phone her. Initially she was not too keen on me doing this grueling race again, but after I completed it she said she was glad I did it and that she was proud of what I achieved! Her encouragement carried me daily. Also all the people on my WhatsApp Group with their positive commentary! That helped me to make sure I do not disappoint them. The race organisers for putting up and excellent event again. We were blessed with the most wonderful weather! We had a number of difficult days with the wind, but generally the weather was just about perfect. There were a number of days when I just had to hang in there and give my best to survive! My motto then was "we shall prevail" and prevailed we did!
I must also thank the Lord Jesus Christ for giving me the strength; faith and self believe to achieve this journey. I worked out a schedule and in spite of some very difficult days, managed to keep to it right to the end.
Total time 19 days 13 hours 55 minutes; total riding time 247 hours 34 minutes; total distance 2,168 kilometers; 33,195 meters of climbing; average speed 8.74 k.p.h.; fastest day 11.92 from Willowmore to Prince Albert; slowest day 3,62 from Trouthaven to Diemersfontein via Stettynskloof; longest day 170 km from Kudukaya, Cambria to Willowmore at 170 km; shortest day Hadley to Kudukaya via the Osseberg and Grootriver at 48 km, which was also to second slowest day; lonest day 16 hours 28 minutes from Prince Albert to Rouxpos via Gamkaskloof and the Ladder; shortest day 8 hours 9 minutes from Vuvu to Rhodes via Mcambalala and Naudesnek Pass at 8 hours and 9 minutes.
Posted by Philip Erasmus at Sunday, July 14, 2019 No comments: