Min diere vang mense se verbeelding net soos die wolf. Vir duisende jare het die wolf ons gefassineer, ons bang gemaak en ons ingetrek. Miskien is dit omdat daar 'n deel van ons is wat met die wilde, ongetemde gees wat ons in die wolf sien, identifiseer. Die wolf is prominent in mites en legendes van baie Noord-Amerikaanse en Europese kulture, sowel as van ander plekke regoor die wêreld.
Kom ons kyk na die stories wat vandag nog oor die wolf vertel word.
In die verhale van die Ulster-siklus word die Keltiese godin Morrighan soms as 'n wolf getoon. Die verband met die wolf, saam met die koei, dui daarop dat in sommige gebiede sy dalk aan vrugbaarheid en grond gekoppel is. Voor haar rol as 'n vegter godin, was sy gekoppel aan soewereiniteit en koningskap.
In Skotland word die godin wat bekend staan ​​as Cailleach dikwels geassosieer met wolfolklore . Sy is 'n ou vrou wat vernietiging en winter met haar bring, en regeer die donker helfte van die jaar. Sy word uitgebeeld om 'n spoedwolf te ry, met 'n hamer of 'n muur van menslike vlees. Benewens haar rol as vernietiger word sy uitgebeeld as 'n beskermer van wilde dinge, soos die wolf self, volgens die Carmina Gadelica.
Dan Puplett van TreesForLife beskryf die status van wolwe in Skotland. Hy sê,
"In Skotland, so vroeg as die 2de eeu vC, het koning Dorvadilla besluit dat enigiemand wat 'n wolf doodgemaak het, met 'n bees beloon moes word, en in die 15de eeu het die Eerste van Skotland beveel dat die wolwe in die koninkryk uitgeroei word." Laaste wolf 'Legendes word in baie dele van Skotland aangetref, hoewel die heel laaste na bewering in 1743 naby die rivier Findhorn deur 'n stalker genaamd MacQueen vermoor is. Die historiese akkuraatheid van hierdie storie is egter twyfelagtig. Weerwolf legende was veral algemeen in dele. van Oos-Europa tot onlangs. Die Skotse ekwivalent is die legende van die Wulver op Shetland. Die Wulver het gesê dat die liggaam van 'n man en die hoof van 'n wolf moet wees. "
Inheemse Amerikaanse verhale
Die wolf verskyn prominent in 'n aantal inheemse Amerikaanse stories. Daar is 'n Lakota-verhaal oor 'n vrou wat beseer is tydens die reis. Sy is gevind deur 'n wolfpak wat haar in die hande geneem het. Gedurende haar tyd met hulle het sy die weë van die wolwe geleer en toe sy na haar stam terugkeer, gebruik sy haar nuwe kennis om haar mense te help.
In die besonder weet sy ver van iemand anders as 'n roofdier of vyand nader.
'N Cherokee-verhaal vertel die verhaal van die hond en die wolf. Oorspronklik het die hond op die berg gewoon, en Wolf het langs die vuur gewoon. Toe die winter egter kom, het die hond koud geword, en hy het afgekom en Wolf van die vuur af gestuur. Wolf het na die berge gegaan en gevind dat hy dit daar gehou het. Wolf het in die berge voorspoedig gegaan en 'n eie stam gevorm, terwyl die hond by die mense by die vuur gebly het. Uiteindelik het die mense Wolf vermoor, maar sy broers het afgekom en wraak geneem. Sedertdien is Dog die man se getroue metgesel, maar die mense is wys genoeg om nie meer Wolf te jag nie.
Vir die Romeinse heidene is die wolf inderdaad belangrik. Die stigting van Rome - en dus 'n hele ryk - was gebaseer op die verhaal van Romulus en Remus, weeskinders wat deur 'n sywolf opgevoed is. Die naam van die Lupercalia-fees kom van die Latynse Lupus , wat wolf beteken. Lupercalia word elke jaar in Februarie gehou en is 'n veeldoelige gebeurtenis wat die vrugbaarheid van nie net die vee vier nie, maar ook mense.
In Turkye word die wolf in hoë aansien gehou en word dit in 'n soortgelyke lig aan die Romeine gesien; die wolf Ashina Tuwu is die moeder van die eerste van die groot Khans.
Ook Asena genoem, het sy 'n beseerde seun gered, hom teruggee na die gesondheid en hom dan tien halfwolfhalf-menslike kinders gebaar. Die oudste van hierdie, Bumin Khayan, het hoofman geword van die Turkse stamme. Vandag word die wolf nog steeds gesien as 'n simbool van soewereiniteit en leierskap.
In die Noorse legende is Tyr (ook Tiw) die eenhandige krygsman ... en hy het sy hand aan die groot wolf, Fenrir, verloor. Toe die gode besluit het, het Fenrir te veel moeite veroorsaak, het hulle besluit om hom in kettings te sit. Fenrir was egter so sterk dat daar geen ketting was wat hom kon hou nie. Die dwerge het 'n magiese lint genaamd Gleipnir geskep - dat selfs Fenrir nie kon ontsnap nie. Fenrir was nie dwaas nie en het gesê hy wil hom net toelaat om met Gleipnir vasgebind te word as een van die gode bereid was om 'n hand in Fenrir se mond te hou.
Tyr het aangebied om dit te doen, en toe sy hand in Fenrir se mond was, het die ander gode Fenrir vasgebind sodat hy nie kon ontsnap nie. Tyr se regterhand het in die stryd gebyt. Tyr is in sommige verhale bekend as die "Leavings of the Wolf."
Die Inu-volke van Noord-Amerika hou die groot wolf Amarok in hoë opsigte. Amarok was 'n eensame wolf, en het nie met 'n pak gery nie. Hy was bekend dat hy op jagters dwaas genoeg was om in die nag uit te gaan. Volgens die legende het Amarok by die mense gekom toe die kariboe so volop geword het dat die kudde verswak en siek geword het. Amarok het gekom op die verswakte en siek karibou, sodat die kudde weer gesond kon word, sodat die mens kon jag.
Wolf Mites en Wanopvattings
In Noord-Amerika het wolwe vandag 'n redelik slegte rap gekry. Oor die afgelope paar eeue het Amerikaners van Europese afkoms stelselmatig baie van die wolfpakke wat bestaan ​​en in die Verenigde State floreer, vernietig. Emerson Hilton van die Atlantiese Oseaan skryf: "'n Oorsig van Amerikaanse populêre kultuur en mitologie toon die verrassende mate waarin die konsep van die wolf as 'n monster sy weg in die volk se kollektiewe bewussyn gewerk het."