Hoe u op reis kan gaan - Diverse
Hoe u op reis kan gaan
VIR ENIGE MENSE IS DAAR NIE 'N WERKLIKE UITDAGING om fok te raak nie. Hulle hoef nie hulself te verdeel nie. Hulle vloei net met die res van die koshuis daardie aand op pad na 'n klub genaamd "Die Koepel", waar daar skuimkanonne en gloeiende stokke is, en mense wat met koele / sweet deurdrenk, bal-, tits- en kuiltjies diep dans om na LMFAO. Hulle is almal in. Hulle het alreeds die nag se Ongestoordes gereël.
Intussen weet jy dat as jy gegaan het, jy net vals sou voel. U sal uiteindelik op die periferie sit, die skare / musiekkeuse dekonstrueer en bespot; u klein melankoliese sywaartse skandering vir ander "waarnemers" (van die teenoorgestelde geslag) maak u net soveel 'n cliché as almal.
Wat u nodig het, is 'n soort verskoning om daar te wees. 'N Joernalistieke missie. 'N Betaalde opdrag om daar te wees om dit te fotografeer en te verfilm. Navorsing. Dan kan u dit op een of ander manier regverdig.
Maar hierdie soort selfaktualisering is ongelukkig nog jare weg.
VIR NOU IS JY NET REIS. Jy is jonk. U kan dit amper as 'n verskoning op sigself gebruik, maar tog voel u nie "jonk nie." Jy voel op dieselfde manier as wat jy altyd gevoel het, soos die verdeelde en onverdeelde. Verdeel is wat u meestal gevoel het dat u in klasse gaan sit. Dit is wat jy voel as jy hoor dat mense in die koshuiskombuis oor The Dome praat. Dit is die kwantitatief van hoe u voel gedeel deur die beskikbare samelewingslandskappe om die gevoelens te navigeer.
Maar dan is daar die skielike onverdeeldheid. Dit kom minder voor as 'n ander emosie as 'n soort visuele, 'n mikro-toneel in 'n self-realiserende film. Dit lyk soms as jy op die rivier of op die rivier is, terwyl ligte skielik die lyn verlig deur die vinnige of die volgende plek om op die golfvlak te slaan. En daar is dit nou weer: 'n toneel waar u vanaand met 'n bus vertrek, die hoofstad verlaat en terugkeer na die stad campo, die strand, alleen.
En so sê jy chau vir die bemanning. U voeg iets daaraan om die "skuim" te geniet. En jy voel al asof 'n beter film begin speel, een wat byna perfek sal oorvleuel met die silhoeët van die Amazone-oerwoudhoogtes wat deur die venster van 'n oornagbus na Montañita fases.
En dit is eintlik die eerste fase vir u, die sielkundige voorbereiding om waarlik op u reis te kom.
DEUR MID-MORNING - die bus met 'n lae rat klim en dan langs die kusvlaktes afdaal - lyk die son onmoontlik helder, die seeruik dring deur alles, ruk en verplaas u film met iets soos liggaamlike intimidasie, voorspel. Groot swels rol in strande onder die kranse uit. Naderende dorpie sien jy jong verkopers wat karre glinsterende visse rondspoel. Busbestuurders staan ​​vir 'n oggendrook rondom die depots. Alles lyk oorversadig, beide met agtergrond en in die kollig, op 'n manier wat vir hulle natuurlik lyk, maar sal, sodra u van die bus afstap, slegs 'n kontras maak van hoe wit en uit plek u is.
Dus begin jy jouself weer verdeel.
Dit is makliker as jy nou weg is, stap en jou rugsak dra met jou boordsak oor jou skouer. Jy is weer in vermomming. En amper sodra jy die stad binnekom, sien jy hierdie kunsmeisie, donker, bra-minder, amper elfin in voorkoms, wat iets kerf, werk met haar piepklein hande, gehurk oor 'n kombers vol pype. Jy nader haar direk, op 'n manier wat vaagweg registreer as om jouself te bedrieg om nie selfbewus te voel oor die helder plaza nie, en haar bewus te maak van u teenwoordigheid deur u boordjiesak in die sand voor haar neer te sit.
'Hola,' sê jy.
"Hola." Sy kyk op na jou en glimlag. Daar is klein gapings tussen haar tande. Haar oë is groot en nuuskierig. Sy vra 'n vraag. Dit het die klank "te" (soos "TAY") daarin. U hoor voortdurend hierdie geluid oor en oor, trek dit uit 'n stroom van andersins onbegryplike woorde as die verlede tyd van 'n werkwoord wat op u gerig is - van waar het u gekom? - en wat u sal naboots, reflekteer direk terug in die stroom: 'Ja. Quito. Jy? Wanneer het jy kom? "
Dit skep die gevoel dat die hede amper soos 'n plek is waarheen u almal net bereik het, en die verlede is soos 'n ver land.
En op een of ander manier - miskien in die foutiewe kognitiewe bedrading en die pogings van een of ander taalverwerwing in u brein om dit weer aanmekaar te sit - voel u asof dit eintlik die geval is. Dit gee u 'n vreemde selfvertroue, sodat as u na hierdie meisie kyk (wat oorgeskakel het van die werk aan 'n pyp na die rol van 'n sigaret) en 'n slangbegrip gebruik wat voorstel dat u dagga rook, u terselfdetyd bewus is van die cliché Gringo Asking Vir Bud, maar vir 'n keer vrygespreek, amper salig oor die rol van hierdie rol.
Sy sê iets wat jy nie verstaan ​​nie, behalwe dat jy bang is 'kêrel' en dan 'vinnig'. Sy staan ​​op, steel weg en draai dan terug en sê nog iets, lag nou en waai vir jou om saam met haar te kom.
Matador se eerste groot boek, 101 PLEKKE OM F * OP TE WORD VOORDAT JY DIE STERF IS, word deur St. Martin's Press uitgegee en is nou beskikbaar vir voorafbestelling. Gedeeltelike reisgids, deel dronk kulturele antropologie, 101 Plekke om op te pas voordat u dood is, het 'n paar van die snaaksste tonele en reguit waarnemings van die jeugkultuur in enige boek wat u nog ooit gelees het. Dit word op 7 Januarie 2014 gepubliseer en sal landwyd by boekhandelaars beskikbaar wees, insluitend Barnes & Noble, Indiebound, Amazon, en Books a Million.