REALISMEDie Realisme in die literatuur het betrekking op 'n waarheidsgetroue, ongeïdealiseerde uitbeelding van die werklikheid waarby die hier en nou van leser en skepper (kunstenaar) 'n sentrale plek inneem. Die Realisme staan teenoor die geïdealiseerde uitbeelding van die ROMANTIEK. Breed gesien, beperk die Realisme hom natuurlik nie tot die literatuur nie; dit het ook betrekking op die beeldende kunste. Die Realisme in die literatuur is afhanklik van die geskrewe woord, terwyl dit in die beeldende kunste om die hantering van die penseel of die beitel gaan.
In die twintigtal romans wat hy geskryf het, het hy die daaglikse lewe in 'n klein dorpie so getrou uitgebeeld dat hy meermale met die gereg gebots het vanweë dié lewensgetrouheid wat mense in die verleentheid gestel het.Ander bepleiters van die Realisme was Henri Murger (1822—1861) en Louis E.E. Duranty (1833—1880), wat 'n tydskrif met die naam Réalisme (1856—1857) begin het en waarin Realisme as 'n literêre term gemunt is. Die opkoms van die Realisme is o.a. filosofies gerugsteun deur die werke van Auguste Comte (1798—1857), wat met sy propagering van die POSITIVISME tegelyk pleit dat die wetenskap hom slegs beperk tot die beskrywing van die gegewe feite in die ervaring, en dat metafisiese begrippe as kragte en oorsake buite die ervaring geen rol in die wetenskapbeoefening — en by implikasie ook in die kuns — mag speel nie. Bydraend tot die opkoms van die Realisme was die bevraagtekening in Europa van die Christendom en Christelike waardes, trouens, van transendentale waardes oor die algemeen.
'n Ander belangrike literêre figuur in die Realisme van Frankryk is Émile Zola (1840-1902) met sy Roman expérimental (1880), hoewel sy werk sterk naturalistiese trekke vertoon.Ten slotte kan 'n mens ook nog na Honoré de Balzac verwys (1799-1850).