Matisyahu is die verhoognaam van Matthew Miller. Tans trek hy wêreldwyd baie aandag vanweë die feit dat hy ’n ortodokse Jood is en hoofsaaklik reggae-musiek maak. Nou ja, dit blyk nie nodig te wees om ’n Rastafariër te wees om eksklusief te kwalifiseer vir die eer om reggae-musiek te maak nie. ’n Mens twyfel of Matisyahu dagga rook, alkohol drink en hoer en rumoer, want hy is so ’n ortodokse Judaïs dat sy geloof hom byvoorbeeld verbied om saam met vroue op te tree. Hy weier ook om op die Joodse Sabbat op te tree en luidens ’n berig in die Britse koerant The Independent (20 April 2006) het hy ’n uitnodiging van die hand gewys om saam met Shakira te toer, ’n advertensie vir Burger King op te neem en op die sogenaamde shockjock-omroeper Howard Stern se radiogeselsprogram te verskyn.
Dalk is hy net ’n onwaarskynlike popheld, want hy klee hom ook soos ’n ortodokse Judaïs – hoedjie en ernstige bril en baard, die works – dus lyk hy soos ’n rabbi, al is hy nie een nie.
Matisyahu het eers ’n helse groot indruk gemaak met ’n semi-bootleg-opname van ’n konsert, Live at Stubb’s. Dat hy daarin slaag om nuwe lewe in reggae te blaas en boonop sy eie stempel daarop af te druk, is voor die oor liggend. Reggae het lanklaas so lekker en vars en oorspronklik geklink. Matisyahu meng dit ook met ander style, soos rap en rock en beatbox, en sy lirieke handel hoofsaaklik oor die spirituele leegheid waartoe materialisme en geldgierigheid en Babilon lei, en al die sosiale verskynsels wat daarmee saamhang, soos gebrek aan respek vir lewe en hoër waardes as alledaagse banaliteit. Dis ook nie asof Matisyahu preek en veroordeel nie; voordat hy ortodoks geraak het, was hy self ’n wilde mannetjie wat baie gejol en dwelms gebruik het. Op ’n dag het hy toevallig met ’n rabbi in ’n park gepraat, en dit het gelei tot sy bekering. Dié rabbi het aan hom gesê hy moet sy kreatiwiteit op ’n konstruktiewe manier uitleef, en so het Matisyahu begin om liedjies te skryf in die musiekstyl waarvan hy nog altyd gehou het: reggae.
Mensig, ek het in my dag des lewens nog nooit so iets aanskou nie. Gedink jy het al ’n show gesien wat jou kop laat draai het omdat dit nie net ’n klomp ooms is wat daar staan en tokkel nie, maar ’n hele skouspelagtige multimedia-produksie? Wel, dink weer. The Rolling Stones kan gaan slaap-my-kleintjie-slaap-sag-onder-sterre-vannag. Groot opblaaspoppe van figure uit Jurassic Park en Hustler is nou al behoorlik holrug gery, as jy weet wat ek bedoel (soos in het afgesaag geraak). Jean-Michel Jarre kan gaan dronk word en sy gesondheid-slaai op ’n supermodel braak - sy soniese laserspektakels is niks teen wat jy op hierdie DVD sien nie. Volgens my vriendin Jana-Mariana, wat daarvan hou om haar musiek saam met versnaperings, sigarette en drankies te geniet, is Jarre se skouspelle ’n mindfuck as ’n mens LSD gevat het, maar sy kan Pulse as ’n soortgelyke mindfuck ervaar sonder dat sy enige cocktails of opjackers gevat het. Pulse gee jou vanself vlerke; jy het nie Rooi Bul of so iets nodig nie. Aldus Jana-Mariana.
Daar is mense wat sê Pink Floyd is nie dieselfde sonder Roger Waters nie. Kyk, ek laaik Roger Waters fokken kwaai, maar hierdie DVD is ’n stralende bewys daarvan dat Pink Floyd beter af is sonder sy skynbare primadonnateite. Maar ’n mens moet ook nooit Waters se reuse-aandeel aan hierdie musiek vergeet nie.
Ek sal nie sommer weer na Riot City Blues luister nie; een keer is genoeg, dan bly daar niks meer oor nie – daar is genoeg ander goeie rock beskikbaar. Ek sien in die Junie-uitgawe van Uncut hulle gee die CD vyf sterre. Gelukkig is Sound Bites nie ’n hotel, ’n gastehuis of ’n kunswedstryd nie. Jana-Mariana sê hulle verdien nie net vyf sterre nie, maar ook tien punte. Wat my betref moes hulle die CD maar eerder Cock City Blues genoem het.
Hierdie CD het ’n moerse lekker gatskop vibe en die tunes is kwaai en die groove lekker. Ongelukkig word dit bederf deur die sanger se stem. Hy klink soos ’n mix tussen Prince en die sanger van AC/DC (wie se naam ek nie kan onthou nie – Angus Young of so iets). Dis iets verskrikliks. Hy klink soos ’n spoiled vrot brat en jy wil hom net ’n klap gee sodat daai stem ’n bietjie minder soos dié van ’n gremlin op tik klink. Die songs is egter super (’n oulike uitdrukking wat ek by my Duitse konneksies gehoor het). As die meneertjie se stem jou nie irriteer nie, sal hierdie CD jou op die plafonne van die balsale van blymoedigheid laat dans.
Donker, intens. Ek het Jana-Mariana gevra om dit vir Sound Bites te beskryf. Die resultaat: as die musiek speel en jy probeer om in jou kop te verbeel hoe die musiekvideo vir die song lyk, sal jy kaalgestroopte bome sien wat teen ’n ysreën (eerder acid rain) beur teen ’n silwergrys metaalagtergrond, ’n vervalle muur waaroor die skaduwee van ’n spook of ’n roofdier beweeg, die vlerkgeklapper van krysende kraaie wat kriskras deur kopbene wat soos tolbosse in die wind rol. En dan skielik bars alle donder en vulkaniese energie uit, en terwyl daai kitare so hard donder soos Metallica, kreun en steun die sanger onheilspellend (en effens lewensmoeg) oor al die gevare waardeur hy omring word in die vorm van die stemme van die spoke van dooie voorvaders, verlore girlfriends, oorlog, menseslagtings, geweld en bloed en derms op TV, en die outomatisering van die postmoderne mens. Ek kan nie dadelik dink watter soort prentjies die beste sal wees in ’n musiekvideo van hierdie harde klankslagtings nie, en elke mens sal anyway iets anders sien. Aldus Jana-Mariana.
Get the picture? Luister eers voor jy oorweeg om dit te koop. En sorg voor die tyd dat jy sterk is. Staal jouself. Dis ’n metaalaanslag soos in die dae van radiators.
Die multinasionale musiekkorporasie wat hierdie album uitgereik het, bemark dit as ’n prioriteitsproduk. Daar is selfs ’n rooi sticker agterop wat sê PRIORITY. Lily is ’n skrale 21 en volgens die groupie in die platemaatskappy se reklame-afdeling wat haar persversklaring geskryf het, is daar ’n vreemde glinstering in haar oë. Haar liedjie “Smile” boer bo-aan die Britse trefferparades. Dit is lig soos blink borrels, dit wil sê helaas ook effens leeg, aldus Jana-Mariana.
Almal cash in op The Da Vinci Code. Hierdie CD is egter so afgryslik dat dit selfs ’n pyniging is om daaroor te skryf. Ek sien in ’n nasionale Afrikaanse weekblad het iemand geskryf die musiek is baie mooi, maar dit is nie - Gregoriaanse monnike wat soos breindood zombies klink, ambience musiek wat klink of dit geskryf is vir ’n dokumentêre rolprent oor New Age of pop-psycho-selfhelp of katedraalargitektuur en met ’n piepklein budget opgeneem is. Sy wens net daar kom nou ’n Da Vinci Cockroach sodat sy dit met die hak van haar stewel kan verbrysel, sê Jana-Mariana.