Stel: Op die regterkant van die verhoog is twee enkelbeddens; foto’s en ’n plakaat van die Eiffeltoring is teen die muur geplak – tipiese jongmeisie slaapkamer. Op die linkerkant is ’n podium en ’n tafel met ’n trofee op.
VROU: Ek was vyftien toe my tweelingsuster voor my oë deur ’n dronkbestuurder vertrap is. Ek het gesien hoe die slag haar rug in die helfte deur breek. Ek het gehoor toe haar skedel vergruis word deur die wiel wat oor haar kop ry en ek het gesien hoe dit oopbars en... en als...
Hoe herstel ’n mens daarvan? My ander helfte is skielik net weg. Ek het gevoel soos iemand wat skielik in die hospitaal wakker word en agterkom haar arms en bene is afgesaag. Hoe oorleef mens dit? Ek het amper nie.
Ek was nie begrafnis toe nie. Dis nie omdat ek nie wou afskeid neem nie – inteendeel, ek was gereed om van almal afskeid te neem.
Ek het my pa se pistool uit die kluis gehaal en dit vasgehou soos ’n kind ’n duif sal vashou. Ek was al klaar dood, so ek kon dit net sowel amptelik maak.
Ek was gereed om die skoot te trek. Ek was kalm, my hande het nie gebewe nie. Ek kon nie wag vir die verligting wat dit sou bring nie – die heerlike niks!
Die pistool is uit my hande uit geklap en op dieselfde oomblik het ek ’n stem hoor skree “Moenie!” Dit het geklink soos my eie stem maar ek het nie ’n woord gesê nie. Ek het begin skud en opgestaan om die pistool op te tel, toe sien ek ons gesinsfoto teen die muur raak. Die foto was net ’n paar weke vroeër geneem. My ouers, ek en my suster – laggend en gelukkig in ’n fotoraam.
Die koeël moes seker teen iets vasgeskiet en teruggespring het, maar al wat ek weet is dat daar skielik ’n gat in die foto was -
- ’n gat wat my en my suster se koppe uitgeskeur het. Toe ek dit sien is dit asof ek ook in twee skeur. Ek het na die foto gekyk en toe ek my ouers alleen daar sien kon ek dit nie meer hou nie.
’n Paar jaar later was ek klaar met skool. My suster was altyd die slim een gewees, die uitblinker. Ek was tevrede daarmee om in haar skaduwee te bly leef vir die res van my lewe maar toe sy dood is was ek skielik doelloos. Ons plan was altyd om saam te gaan studeer en dan ’n besigheid te begin. Maar ek het drome gehad – geheime drome van die wêreld deurreis en foto’s neem en boeke skryf. Ek het eintlik al daarvan vergeet – toe gebeur daar nog ’n vreemde ding.
“Die skaduwee het verdwyn. Die son skyn nou op jou. Gaan leef jou lewe – gaan wys die wêreld wie jy is! Moenie ’n dooie droom probeer bewaar nie. Gaan wys hulle wat jy het om te gee.”
Ek het gaan werk en geld gespaar om oorsee te gaan – Frankryk toe. En my hele lewe lank was sy daar. Nie alles was so dramaties soos daardie eerste dag nie, maar sy was daar in die klein dingetjies – klein ‘toevallighede’ wat ’n mens net nie kan verklaar nie en net nie kan vergeet nie.
Sy was daar toe ek ’n verlore beursie kry en die eienaar my ’n R1000 se beloning gee – die presiese bedrag wat ek nog nodig gehad het vir ’n kaartjie Parys toe. Sy was definitief daar toe ek amper my vlug verpas het maar die vliegtuig as gevolg van “tegniese probleme” in elk geval laat was. Sy was daar toe ek in die laatnagtrein oor my eie voete geval het en amper bo-op ’n aantreklike ou beland het, en toe ons daarna so lekker begin gesels het dat hy my uitgevra het vir ete.
Sy is ook vanaand hier. Ek voel haar aan in ’n manier wat ek nie kan verklaar nie. En as sy nie hier was nie dan sou ek ook nie hier gewees het nie.
Die monoloog is geskryf deur An-Mari Fouché. An-Mari is 'n Skryfkunsstudent aan die Noordwes-Universiteit (Potchefstroomkampus) 2015.