#Refugees: Heroorweging van die EU se benadering tot hervestiging en hervestiging van vlugtelinge - EU-verslaggewer
Vlugtelinge hervestiging aan en binne die Europese Unie het tot dusver vergestalt een van die swakste skakels in die vlugtelinge beleid van die EU skryf Solon Ardittis.
Die kommentaar van twee figure:
Onder die bestaande vrywillige skema EU om 22,000 vlugtelinge hervestig in die Europese Unie meer as twee jaar, het ingestem in 2015, minder as 3,500 tot dusver hervestig in 10 lidlande.
Vanaf 11 April 2016, het net 1,145 asiel aansoekers uit die 160,000 beplan, is verskuif uit Griekeland en Italië na ander EU-lidlande onder die EU Hervestiging Plan in 2015 ooreengekom.
Op grond van hul huidige ontwerp, is hervestiging en hervestiging beleid EU versuim om traksie in die meeste lidlande kry, hetsy as gevolg van hul verpligte aard of as gevolg van hulle grootliks beperkende omvang.
Trouens, een van die probleme met so 'n beleid is dat hul besluitneming proses gaan voort om alleen te rus met die sentrale regering owerhede, in teenstelling met die manier hervestiging in 'n paar groot nie-EU-lande is genader; Nog 'n probleem is die streng en univocally humanitêre aard van so 'n beleid.
As die EU-hervestigingsplan tot dusver nie sy doelwitte kon bereik nie, is dit hoofsaaklik omdat die verspreidingsleutel binne die EU slegs op 'objektiewe, kwantifiseerbare en verifieerbare kriteria' gebaseer is. (Dws grootte van die bevolking, BBP, werkloosheidsyfer en gemiddelde aantal spontane asiel aansoeke en hervestig vlugtelinge per 1 miljoen inwoners oor die tydperk 2010-2014). Wat die plan het grootliks oor die hoof gesien is die behoefte om ook 'n verskeidenheid van ander potensieel bemagtigende faktore insluit soos die gewilligheid van plaaslike owerhede, nie-regeringsorganisasies, ander ondersteuningsgroepe, besighede en burgers by te dra tot die finansiële en organisatoriese aspekte van hervestiging.
Dit is dus tyd vir die EU om die omvang van sy hervestigings- en hervestigingsbeleid uit te brei ten einde rekening te hou met die bereidheid om geselekteerde nie-staatsaktore om wesenlik by te dra tot die finansiering en implementering van sulke beleide. In hierdie verband is die moontlike lewensvatbare opsie wat elders suksesvol getoets is, die ontwikkeling van programme van 'private borgskap van vlugtelinge', wat burgers, ondersteuningsgroepe en ondernemings in staat stel om baie van die finansiële en nie-finansiële koste van die hervestiging van vlugtelinge te ondersteun. Kanada se ervaring op hierdie gebied is verhelderend.
Sedert 1979 implementeer Kanada 'n 'Private Sponsorship of Refugees (PSR)' -program wat Kanadese burgers en permanente inwoners in staat stel om vlugtelinge wat in die buiteland woon, geleenthede te bied om 'n nuwe lewe in Kanada op te bou. Op grond van 'n formele ooreenkoms met die Kanadese owerhede, onderneem private borge om die vlugtelinge sorg, huisvesting, nedersettinghulp en ondersteuning te gee vir die duur van die borgtydperk. Normaalweg is dit 12 maande vanaf die aankoms van die vlugteling in Kanada of totdat die vlugteling selfonderhoudend word, wat ook al eerste kom.
Private borge gewoonlik onderneem om items soos kos, huur, huishoudelike nuts en ander lewenskoste dag-tot-dag te ondersteun; klere, meubels en ander huishoudelike goedere; tolke en mediese dokters, bystand met die aansoek om provinsiale gesondheidsorg dekking; inskryf kinders in skole en volwassenes in taal opleiding; bekendstelling van nuwelinge mense met 'n soortgelyke persoonlike belang; die verskaffing van leiding met betrekking tot bankdienste, vervoer, ens .; en die hulp van vlugtelinge in hul soeke na werk.
Sedert sy bekendstelling in 1979, bied die privaat borgskap van vlugtelinge-program Kanada beskerming aan ongeveer 250,000 7,000 vlugtelinge - ongeveer 7 7,000 per jaar. Dit is natuurlik aanvullend tot die hervestigingsprogram wat deur die regering ondersteun word. Aangesien Kanada se bevolking 114,000% van die EU uitmaak, sal die jaarlikse syfer van XNUMX private geborgde vlugtelinge in die geval van die Europese Unie ongeveer XNUMX bedra.
Onder ander belangrike nie-EU gasheerlande, het Australië in werking gestel het 'n soortgelyke program op 'n vlieënier basis tussen 2013 en 2016, en word nou oorweeg dit uit te brei. In die Verenigde State van Amerika, is daar toenemende druk vir die vestiging van 'n soortgelyke skema.
Binne die Europese Unie, net Duitsland is tans die uitvoering van so 'n skema, al is dit teen Länder eerder Federale vlak (di 15 van die 16 Länder implementeer 'n private borgskap skema). Die Verenigde Koninkryk is in die proses van die finalisering van 'n soortgelyke beleid, na aanleiding van 'n aankondiging deur die minister van binnelandse sake op 6 Oktober 2015. Ierland en Switserland het 'n soortgelyke skema ontwikkel op 'n tydelike basis, spesifiek fokus op die hereniging van die Siriese families.
Die potensiaal van sodanige alternatiewe en nie-tradisionele benaderings tot vlugteling hervestiging is nog nie ondersoek en ten volle benut binne die EU.
Soos die VN se hoëkommissaris vir vlugtelinge, Filippo Grandi, beklemtoon het tydens die vergadering op hoë vlak oor 'Wereldwye verantwoordelikheidsdeel deur toelating tot Siriese vlugtelinge' wat op 30 Maart 2016 in Genève gehou is, voeg private borgskap nie net meer plekke vir hervestiging by nie maar ook "dra by om hierdie gevoel in die burgerlike samelewing te skep dat dit 'n positiewe ding is om te doen". Studies wat gebaseer is op Kanada se ervaring, dui veral daarop dat die langtermyn-uitkomste vir privaat gefinansierde vlugtelinge dié van staatsondersteunde mense dikwels oorskry, deels as gevolg van 'n sterker ondersteuning van die gemeenskap.
Privaat geborg vlugteling hervestiging blyk dus om die potensiaal om te vergoed vir baie van die swakhede in die huidige beleid en maatreëls van die EU in hierdie gebied het. Maar vir so 'n skema te bedryf tot sy volle potensiaal, in die besonder deur die opwekking van voldoende aanvraag gebaseer op 'n verskeidenheid van kriteria, sy in aanmerking te kom reëls en modus operandi kan nie uitsluitlik gebruik maak van streng humanitêre oorwegings. Terwyl dit sou natuurlik denkbare, en inderdaad wenslik dat enige toekomstige EU-gebaseerde private borgskap skema vestig 'n verpligte kwota op kwesbare groepe wees, sou daar beperk rasionaal vir die skema ook meer besigheid gedryf vorme van hervestiging, sodat werkgewers sluit om in aanmerking kom vlugtelinge gebaseer op kriteria soos onderwys, vaardighede en professionele ervaring te borg.
Vlugtelinge in aanmerking kom vir privaat geborg hervestiging word gewoonlik verwys deur UNHCR in elk geval, en dus hul behoefte aan humanitêre beskerming is vasgestel voor enige privaat geborg hervestiging ooreenkoms. Op grond van hierdie uitgangspunt, en met inagneming van die huidige ekonomiese en politieke klimaat van die EU sowel as die teëspoed van sy hervestiging en hervestiging maatreëls tot op datum, sou daar beperkte grond vir nie die uitbreiding van die omvang van enige toekomstige EU-beleid in hierdie gebied tot 'n meer aanvraaggedrewe in aanmerking te kom en bedryfsomgewing.
Solon Ardittis is direkteur van Eurasylum, 'n Europese navorsings- en konsultasie organisasie wat spesialiseer in migrasie en asielbeleid namens nasionale owerhede en EU-instellings. Hy is ook mede-redakteur van Migration Policy Practice, 'n tweemaandelikse tydskrif wat saam met die International Organization for Migration (IOM) gepubliseer word.
Verwante onderwerpe:asielsoekerseuEU Hervestiging PlanGewildeFilippo Grandifull-beeldPrivate Borgskap van Vlugtelinge (PSR)beleid vlugteling