Versindaba jeugherinneringe Archives : Versindaba
Posts Tagged 'jeugherinneringe'
Nini Bennett. Die magiese eensaamheid van my kindertyd
We are ourselves before we are actually ourselves. Clay waiting to be shaped by experience, perhaps, but there's something pre-formed about our personalities before they are even molded. So beweer Michele Filgate in 'n artikel op Literary Hub waarin sy besin waarom skrywers, van al die kunstenaars dwarsoor die artistieke spektrum, die eensaamste mense is.
Hierdie eensaamheid kom waarskynlik al van kleintyd af. En van eensaamheid gepraat: sedert die inperking is al meer mense aangewese op die Internet, wat gedwonge isolasie aanvaarbaar maak. Sommiges geniet selfs die vervreemdende en verskietende werklikheid van die 'ou normaal' en leef aanlyn, 'n soort virtuele solipsisme.
Digters is, as 'n reël, alleenmense. (Dit is egter relatief en ek veralgemeen nie.) Ek het met verloop van tyd baie verse – jeugherinneringe – raakgelees, en tot die volgende gevolgtrekkings gekom. Dit is bloot waarnemings wat geïllustreer word aan die hand van 'n seleksie van vyf gedigte.
In dié verse is 'n element van verrukking; die bloedjong digter is alleen, intens bewus van sy of haar alleenheid. Meermale is 'n dubbellensfokalisator teenwoordig: die 'volwasse' digter kyk oor die kind se skouer, wat die gedig klee in 'n stemming van nostalgie. Ruimtelikheid tree voorop in heelwat verse, byvoorbeeld verwysings na wolke, veld, klein dorpies, ensovoort. Die magiese faset word verder uitgebou in die bewuswees van 'n groter krag, byvoorbeeld 'n godheid, natuurelemente, ensomeer – 'n gevoel van verlange of sereniteit. Die bloudruk van 'n jong digter se eensaamheid is amper in alle gevalle teenwoordig en die verse lees besonders atmosferies en aangrypend.
– Edgar Allan Poe, American Poetry: The Nineteenth Century, 1993
Poe (1809—49) het hierdie gedig geskryf toe hy 21 was; dit is egter eers 'n kwarteeu na sy dood gepubliseer. Poe, bekend vir sy donker en misterieuse skryfstyl en oeuvre, word vandag op die hande gedra deur die Gotiese beweging wêreldwyd. Die tragedie van 'n wanaangepaste kind; van anders wees; anders waarneem; alleenwees te midde van die ontvouende misterie van die lewe word treffend verbeeld. Poe was 'n Outsider tot en met sy eienaardige dood in die strate van Baltimore. Die mildelike gebruik van die aandagstreep herinner aan die poësie van Emily Dickinson, wat ná Poe sou kom.
Die eensaam hemele van my kindertyd
Die eensaam hemele van my kindertyd,
God was aanwesig in hul dag en nag.
Hy't in hul bloutes wolke wit soos kryt
gestapel, aambeeldtoppe; die hamerslag
van somer-donderweer teruggehou totdat
geen wese asemhaal, geen voël durf roer.
Van ster tot sidderende ster het Hy
Sy magtige meetkunde uitgesprei
oor die swart vlak. Met Sy smal weerlig-lat
het Hy in nagte van rukwind en rumoer
my oë geteister waar ek lê omring
van engele—o veilige omsingeling!
Bo in die stormwolk God die Almagtige.
– Olga Kirsch, Geil gebied, 1976
Dekades nadat Kirsch Suid-Afrika verlaat het en geëmigreer het na Israel, het sy steeds bly droom oor Koppies waar sy grootgeword het. Die droomlandskap van die jeug is grensloos, het die digter Adonis tydens 'n onderhoud gesê (sy gedig is die vyfde een hier onder wat ek bespreek). En soos Adonis, was Kirsch in ballingskap. Die Vrystaatse veld wat wyd uitgestrek lê met sy siedende storms reflekteer dwarsdeur die digter se oeuvre, in haar Afrikaanse, sowel haar Engelse poësie.
Daar gaat een dame, schapen met een herder,-
Maar 'k zag dat mijn moeder met een glimlach weende.
Toen kwam de tijd dat ik niet naar boven keek,
Ik greep niet naar de vlucht van 't vreemde ding,
Nu schrei ik zelf, en zie ik in het verschiet
– Martinus Nijhoff, Vormen, 1924
Hierdie bekende en geliefde vers van Nijhoff sinspeel (indirek) op pareidolia, die kuns, of spel om gesigte of vorms in vormlose dinge raak te sien. Die spreker is weer klein en herroep hoe hy en sy moeder na die wolke kyk en sy hom vra wat hy daarin sien. Die vers is verdeel in drie 'tydperke', naamlik die herinnering van 'n jong kind, die proses van ouerword met sy gepaardgaande ontgogeling, en ten laaste, die spreker, wat op sy beurt vir sý seuntjie vra wat hy in die wolke sien. Die volwasse spreker verstaan waarom sy moeder gehuil het: die vorms in die wolke dui op die ongekontamineerde lewensbeskouing van 'n kind; sonder ontnugtering, nog onaangeraak deur die lewe.
– Robert Hayden, Collected Poems by Robert Hayden,1985
Robert Hayden is deur pleegouers grootgemaak, maar het 'n traumatiese jeug beleef. Hierdie biografiese opgaaf dui op 'n pynlike verwerking van konflik: sy vader het selfs Sondae vroeg opgestaan om vuur te maak en sy skoene skoon te maak, maar die verhouding met die vader is afstandelik. Die vers is getint in die melankoliese "blueblack" en die volwasse spreker besef hoeveel sy pa vir hom moes opoffer, al het hy nooit 'n dankie daarvoor gekry nie. Die magiese eensaamheid van die jongeling is een van onbegrip – en ambivalensie – want, alhoewel daar liefde in die huis was, was daar ook konflik.
– Adonis, soos vertaal deur Khaled Mattawa. Selected Poems, translated by Khaled Mattawa, 2010
Die 91-jarige Ali Ahmad Sai'd Esber (Adonis) word bestempel as die grootste lewende Arabiese digter. Adonis is gebore in 'n klein dorpie in 'n arm boerderygemeenskap in Sirië, en het informele onderrig ontvang tot en met die ouderdom van 14, toe hy begin skoolgaan het. Sy buitengewone talent en intellek het van kleins af aandag getrek. Die digter het in 1956 in ballingskap gegaan in Beiroet, nadat hy gevangenisskap vir sy politieke sienings moes uitdien. Hy het hom ook gevestig in Parys tydens die burgeroorlog in Libanon. Oor die bostaande gedig, "Celebrating Childhood", het Adonis die volgende gesê:
I said childhood has no boundaries. It is inside you. Wherever a human being goes, he takes his childhood with him. This is why nobody can cross the boundaries of childhood. It is with me wherever I go.
Tags: Adonis, Edgar Allan Poe, jeugherinneringe, kindertyd, magiese eensaamheid, Martinus Nijhoff, Michele Filgate., Olga Kirsch, Robert Hayden
Posted in Binneblik, Nini Bennett | Comments Off on Nini Bennett. Die magiese eensaamheid van my kindertyd