Brel was egter lief om self die relatiewe digterlike gehalte van chanson-tekste te beklemtoon. “’n Ware digter,” so haal J. Anthierens in ’n 1998-biografie oor Brel dié “keiser van die chanson” aan, “laat hom nie met liedjies in nie, iemand met ’n waaragtige talent het by ons niks verloor nie. Hulle sal daarna uitsien om ná die verdrukking saam met Christus terug te kom aarde toe en hier as konings te regeer (Op. 5:9-10). Ek is nie ‘n goeie passassier nie (mens sou dalk inderdaad kon sê ek is ‘n bietjie soos Atropos, “onbuigbaar” oor die “onvermydelike” – al sukkel ek om daaroor te skryf, sien ek net botsings, oftewel wat [logies moet/sou moes] gebeur [het], maar Einstein het al gesê, moenie kyk hoe val die klip nie, kyk na die botsings?!), maar ek ry ook nie graag met Jantuisbly se karretjie nie. In haar beskouing oor corpse poems, wys Diana Fuss (2003:1) daarop dat die idee van ’n lyksgedig eintlik paradoksaal is: ’n kada wer en ’n poëtiese diskoers sluit mekaar wedersyds uit. ’n Poëtiese diskoers veronderstel ’n stem, terwyl die lyk gewoonlik geassosieer word met die afwesigheid van ’n stem.