Wat veroorsaak outisme? Wat ons weet, weet nie en vermoed nie
Een van die groot en blywende raaisels van outisme is wat veroorsaak dat die brein so ontwikkel ...
'N Geestelike onderneming begin dikwels as 'n bybelangstelling wat uit inspirasie begin het. As jy reeds ...
Is pop sterre bestem om jonk te sterf?
Prins se lykskouing het vasgestel dat die kunstenaar dood is aan 'n toevallige oordosis van die sintetiese ...
Image deur Sabrina Ripke
Kulture op elke kontinent regoor die wêreld het 'n geheue van 'n tyd toe hul voorouers jagter-versamelaars was en in die bos gewoon het as deel van die natuur. Dit was byvoorbeeld bekend dat die Aborigines van Australië al in die vroeë tot middel 1800's 'n landelike, jagter-versamelaar-leefstyl geleef het totdat hulle gedwing is om hul lewenswyse prys te gee.
Voor kolonisasie kon die Aborigines meer as 150,000 XNUMX jaar volgens hul eie tradisies leef, en die aarde het in al hul behoeftes voorsien. Hulle het liggies daarin geleef, in volle harmonie met die seisoene en siklusse van die natuur.
Die jagter-versamelaar-leefstyl van die Aborigines was heeltemal afhanklik van die seisoene, wat die beskikbaarheid van hul kos beïnvloed het. Hulle het as 'n integrale deel van die natuur geleef en het hulself nie anders as die plante en diere in hul omgewing beskou nie. Al die natuurlike hulpbronne het tot die natuur behoort. Niemand het grond, kontant of enige ander persoonlike eiendom besit nie.
Die vertroue dat die natuur sal bied
Hierdie jagter-versamelaarsstamme het die natuur so volkome vertrou om in al hul behoeftes te voorsien dat hulle nooit die noodsaaklikheid gevoel het om te jag en selfs meer as een keer in een maaltyd in te samel nie. Hulle het nie hul kos ooreet, opgaar, opgaar, verwerk, gis, bewaar of vries nie. Hulle het net geneem wat hulle absoluut nodig gehad het om te oorleef, en vertrou dat die natuur hul volgende maaltyd sou voorsien.
Die Aborigines het eintlik baie min tyd aan jag en versameling bestee. Nadat hulle geëet het, het hulle die res van hul dag uitgebreide seremonies deurgebring om seisoene te vier, hul voorvaders te respekteer en deurgangsrites te eer; stories vertel; dans; sing; ontspan; en die skep van abstrakte kuns oor hul voorvaderlike geskiedenis en die mag van hul land. Hulle het hul tyd deurgebring in stil kontemplasie sowel as speelse interaksie met hul lede van die stam. Hulle het ook rotstekeninge op hul heilige terreine geskep wat die skeppingsverhale beskryf wat hulle by hul ouderlinge geleer het.
Hierdie natuurlike, vreedsame leefstyl het die aarde en die natuur gerespekteer, en in hul 150,000-jarige bestaan ​​het die Aborigines nie hul land uitgeput, vernietig of vernietig nie. Hierdie Aboriginal jagter-versamelaar-leefstyl het 'n ingebore begrip van die Ayurvediese beginsels van gesondheid en welstand. In werklikheid was Ayurveda hul lewenswyse.
Op een plek gaan sit
Terwyl die antieke aboriginale stamme 'n idilliese lewe gelei het, heeltemal in pas met die natuur en haar ritme, het die praktyke van boerdery en veeteelt volgens die Vediese tydlyn ongeveer 1,728,000 jaar gelede in die Indusvallei begin. Mense het op een plek begin vestig. Die verbouing van grond en die grootmaak van mak diere wat vir die landbou en vleisproduksie gebruik kon word, het vereis dat die boere eienaarskap van grond moes neem, op een plek moes bly en na hul grond en vee moes omsien.
Gedurende hierdie tye het mense op sommige van hul kos gejag en ook bestaansboerdery gedoen. Hulle het klein stukke grond bewerk, gewasse, groente en vrugte in die streek geplant, en diere vir vleis grootgemaak en in hul eie agterplaas gewerk. In wese het hul stuk grond alles wat hulle nodig gehad het, aan die boer en sy gesin voorsien.
Alhoewel hierdie kleinskaalse jag-, boerdery- en veeteelt in stryd was met die jagter-versamelaar-leefstyl, was dit steeds in pas met die ritme van die natuur. Die boere moes die natuurwette respekteer. Hulle kon nie appels kweek in die somer en muurbal in die winter nie. Die natuur, grond en die hulpbronne wat hulle besit, is gebruik, maar nie benut nie.
Maar die bevolking het gegroei, en hierdie lewenstyl van jag- en bestaansboerdery en veeteelt kon nie volgehou word nie. Om die massas te voed, is jag- en versamelingspraktyke gestaak en gevestigde landbou en vaste veeteelt het die norm geword. In die huidige era word hierdie vordering eerstehands gesien in die Suid-Amerikaanse Shuar-stam in die Amazone-oerwoud, waar die vermindering van die natuurlike habitat die jagversamelingspraktyke uitgeskakel het, en die bestaansboer nou 'n professionele boer is wat een soort gewasse verbou.
Harmoniese bestaan ​​ontwrig
Westerse kolonisasie het die harmonieuse bestaan ​​van die inheemse jagter-versamelaars ontwrig. Inboorlinge is as onbeskaafd beskou en van negentigduisend tot twee miljoen van hulle is dood toe Australië deur die Britte oorgeneem is. Meer as vyfhonderd verskillende tale wat deur die Aborigines gepraat word, is ook uitgewis.
Soortgelyke gebeure van kolonisasie en vernietiging van antieke jagter-versamelaarskulture is in Noord-, Sentraal- en Suid-Amerika, Afrika en dele van Asië gerapporteer. Die antieke lewenswyse wat hulself met die natuur vereer en geïntegreer het, is redelik uitgewis.
Die mees opvallende element van die Aboriginale lewenswyse is dat hulle volgens die seisoen geëet het, want daar is inderdaad 'n seisoen vir alles. Hulle het geëet wat op hul land gegroei het. Om plaaslike seisoenale voedsel te verbruik, was 'n manier van lewe, en niemand moes sukkel om dit te doen nie. Hul liggame het gesonde voeding van lewende, plaaslike en seisoenale voedsel ontvang.
Hulle het nie kos ingevoer of opgegaar nie. As 'n bepaalde vrugte in die seisoen was, sou hulle daaraan smul en hierdie besondere oorvloed van die natuur geniet solank dit geduur het. Toe die seisoen verby was en hierdie vrugte nie meer beskikbaar was nie, het hulle die volgende kos geëet wat beskikbaar was. As gevolg van hierdie praktyk is die diversiteit van hul dieet deur die natuur beheer, en elke maaltyd was natuurlik, vars en heeltemal gesond.
Vaste was 'n gereelde gebruik onder hierdie ou mense en is wat die natuur ook vir ons moderne mense bedoel, want ons is ook 'n klein deel van die ingewikkelde, onderling verbonde lewensweb. Dit blyk dat so ook wilde diere in die natuur leef. Hulle jag of voer, eet wat hulle kan kry, en in maer tye of na 'n groot eetroes verminder hulle hul voedselinname. In hierdie 'maer jare' het die mense een maaltyd per dag geëet. Vaste vir lang tydperke is ingebou in hul natuurlike ritme.
Europese setlaars het die inheemse stamme in boere begin omskep en het slawe in diens geneem om harde arbeid in die lande en myne te verrig, wat hulle baie lang ure moes verrig. Net om die maksimum hoeveelheid werk gedoen te kry, het hulle die stamvolk en slawe drie maaltye per dag gevoer sodat hulle genoeg energie vir harde arbeid sou hê.
Nou is die grootste deel van ons lewe die behoefte aan harde fisiese arbeid verdwyn, maar die roetine om drie volle maaltye te eet, het ons bygebly. Die maklike beskikbaarheid van industriële verboude en verwerkte voedsel, elektrisiteit, verkoeling en lang werksure dra alles by tot die gewoonte van drie maaltye per dag.
Die hele jaar beskikbaar
Industriële boerderye het gelei tot die oorproduksie en die beskikbaarheid van voedsel die hele jaar deur wat ons nou ervaar. Nuwe metodes vir die voorbereiding en verpakking van gereedgemaakte voedsel het 'n seën vir supermarkte en stedelinge geword, en die konstante aanbod van hierdie voedsel hang nie van die seisoen af ​​nie.
Revolusionêre industriële en wetenskaplike ontwikkelings het rysvariëteite geskep wat binne negentig dae groei en volwasse word, en die boer kan elke jaar drie gewasse kry in plaas van net een. Oorproduksie beteken dat as die geoesde rys bewaar en goed geberg word, dit die hele jaar beskikbaar kan wees en sodoende het rys 'n stapelvoedsel in die land geword. Dieselfde geld koring. Dit is die hele jaar beskikbaar as gevolg van industriële landbou-, vervoer- en opbergingspraktyke.
Die rakleeftyd van stapelvoedsel en gereed-vir-eet-voedsel word verbeter met behulp van metodes en stelsels wat deur die voedselbedryf ontwikkel is. Vir 'n beter raklewe is die krammetjies afhanklik van die swaar gebruik van chemikalieë wat plae afskrik en skimmel voorkom. Gereed-of-verpakte voedsel, aan die ander kant, het 'n baie lang rakleeftyd, want tydens vervaardiging word kunsmatige kleure en geure, preserveermiddels en baie chemikalieë gebruik om die smaak en voorkoms te verbeter. Hierdie voedsel word verdrink in suiker, sout en gehidrogeneerde vette.
Van die kweek tot in die massaproduksie- en uitstallingsproses word die voedsel in die supermark gestroop van natuurlike mikro-elemente, vesels, ensieme en vitamiene. 'N Voedsel wat in die supermark beskikbaar is, verwerk en verpak word, bevat 'n minimum hoeveelheid natuurlike voedingstowwe en bevat eenvoudig kalorieë uit suikers en vette.
Die industriële vervaardigingsproses maak dit moontlik om alle soorte voedsel die hele jaar deur te bekom. Elke soort kos is beskikbaar in elke supermark in die land en in elke land van die wêreld. Dit is die ware uitdrukking van globalisering. U kan mango's in Alaska koop gedurende die winter. U kan roomys in die Sahara koop, swartbone in die Himalajas en groentesamosas in die Suidpool.
Die voedselbedryf mislei mense om te glo dat hulle kos koop. In werklikheid bestee hulle hul swaar verdiende geld aan nywerheidsprodukte wat niks anders as 'n samestelling van giftige bestanddele is wat gekook, verpak en soos kos gemaak is nie.
'N Stad-gebaseerde lewenstyl
'N Lewenstyl in die stad verseker ook dat alhoewel mense moeg word vir hul herhalende roetine-werk en tyd in verkeer, skare en lawaai deurbring, hulle nie voldoende en goeie kwaliteit oefening kry nie. Hul kantoorwerk by die industriële of kantoorwerk laat hulle geen tyd in die natuur of blootstelling aan sonlig toe nie, en dit verhoog hul fisiese en fisiologiese stresvlakke.
Boonop, as mense die hele jaar deur dieselfde voedingsdood voedsel eet, leer hul liggaam vinnig dat daar geen ander voedingsbron is nie, en om al die noodsaaklike voedingstowwe te kry, begin dit afhang van die verbruik van groter en groter hoeveelhede dieselfde eentonige kos. Wat kwaliteit verloor, word vervang met kwantiteit.
Die moderne leefstyl wat deur die industrialisering van voedselproduksie ondersteun word, is in werklikheid 100 persent teenoor die manier waarop ons voorouers geleef het. Dit het niks met seisoen of ligging te doen nie. Dit word geproduseer en vir wins verkoop, en dit word gekoop uit vrees dat daar nie kos beskikbaar is vir die volgende maaltyd nie. Dit word met chemikalieë bewaar, in die yskas en vrieskas geskuif en ontelbare kere gaargemaak, in mikrogolfoond gebak, gebraai, gebraai, verhit en weer verhit.
Mense moet baie kos eet om die minimum voedingswaarde te kry. Die eenvoudige koolhidrate wat beskikbaar is in 'n sny brood gemaak van verfynde meel en geen vesel bevat nie, word so vinnig verteer dat die vrygestelde suikers vinnig in die bloedstroom opgeneem word, en baie gou nadat ons so 'n sny brood geëet het, wil ons eet iets meer, of ons wil addisionele snye van dieselfde brood hê. Ons honger en behoefte aan voeding word nie bevredig deur 'n sny brood gemaak van ultra-verfynde wit meel nie.
Aan die ander kant het 'n sny brood gemaak van ongeraffineerde meel natuurlike vesels wat dit baie langer neem om te verteer. As gevolg hiervan neem die suikers van die vertering van die brood se koolhidrate baie langer om volledig in die bloedstroom op te neem, en voel ons nie gou honger nadat ons so 'n sny brood geëet het nie.
Die kern van die industriële vervaardiging van voedsel is wins vir die vervaardiger en verlies aan seisoenaliteit en plaaslike, natuurlike, gesonde voedsel vir die verbruiker. Dit is nie 'n wen-wen-situasie nie.
Kan ons teruggaan?
Die vraag wat hier by ons opkom, is hoe ons kan teruggaan na die leefstyl van ons voorvaders vir jagter-versamelaars? Ons is seuns en dogters van die oomblik. Ons het 'n lewenslange gewoonte om drie maaltye per dag te eet en tussenin te peusel. Hoe kan ons wegdraai van 'n gewoonte wat so diep ingeburger is in die kollektiewe kultuur en psige van ons tyd?
Niemand kan ooit teruggaan na die verlede nie. Dit is hier waar Ayurveda kan inspring om te help. Met die Ayurvediese tegnieke kan u nou op hierdie oomblik u eie program begin om u liggaam te help genees.
Maak nie saak waar u in u lewe is nie, u kan die volgende drie Ayurvediese beginsels ter harte neem en dit oefen:
Vinnig van tyd tot tyd om u liggaam weer te begin.
Leef jou lewe in harmonie met die natuur deur klein hoeveelhede eenvoudige kos te eet wat in die seisoen groei of gejag kan word, want daar is inderdaad 'n seisoen vir alles.
Kombineer voedsel op 'n sinvolle manier, sodat u liggaam beter in staat is om volledige voeding uit die voedsel wat u eet, te put.
Vatsala Sperling, Ph.D., PDHom, CCH, RSHom, is 'n klassieke homeopaat wat in Indië grootgeword het en haar doktorsgraad in kliniese mikrobiologie verwerf het. Voordat sy in die negentigerjare na die Verenigde State verhuis het, was sy die hoof van kliniese mikrobiologie in die Childs Trust-hospitaal in Chennai, Indië, waar sy baie gepubliseer en navorsing gedoen het by die Wêreldgesondheidsorganisasie.
Sy is 'n stigterslid van Hacienda Rio Cote, 'n herbebossingsprojek in Costa Rica. Sy bestuur haar eie homeopatiese praktyk in Vermont en Costa Rica.
Hoe gaan dit met die tye in ons lewe, hoe moeilik ons ​​ook al lyk, ons lyk nie of dit sinkroniseer nie?
Ironies genoeg, om vir my 'n dierekommunikator te wees, het saamgeval met die wegbeweeg van my vorige ...