Nader aan die meer by die warm Septembermôre, ek het 'n klein mewing klank gehoor. My eerste neiging was om die krete te ignoreer. Ek het die afgelope tyd genoeg deurgemaak, het ek gedink; Ek kan skaars vir myself sorg.
Drie maande vroeër, op die ouderdom van sewe en dertig, is ek met borskanker gediagnoseer. Omdat die kanker op meer as een plek was, het die dokter 'n radikale mastektomie aanbeveel. Dit was geskeduleer vir later dieselfde maand. Ek onthou nog die skok en ontkenning wat ek gevoel het toe ek my man, Gary, gehoor het, het iemand aan die telefoon gesê: "Sy gaan haar bors verloor." Daardie woorde het deur my soos 'n mes gesmeer. Nee Nee! Ek het stil gehuil na God, ek is te jonk hiervoor.
'N Paar weke later, terwyl ek van die mastektomie herstel het, het die chirurg met meer slegte nuus gebel; "Die kanker het versprei na jou limfknope. Chemoterapie bied die beste kans op oorlewing." Al wat ek kon doen, was daar verbaas, dink, o God, ek gaan doodgaan.
Die Vrees van Dood
Ek was bang om dood te gaan. Baie van my vriende trek troos uit hul oortuigings oor die hiernamaals of reïnkarnasie. Maar ek het probleme gehad om blindelings te glo in dinge wat ek nie kon sien of raak nie. Ek wou bewys hê. Ek het tot God gebid om my die waarheid oor die dood te wys.
Met die vrees om in my hart te sterf, het ek besluit om deel te neem aan 'n aggressiewe kliniese proef wat 'n kombinasie van hoë dosis chemoterapie en 'n vyfjaar-opvolg met 'n hormoonblokkering insluit. Die chemoterapie het my heeltemal uitgewis. Selfs met die anti-missemiddels was ek elke keer siek.
Twee maande in die behandeling was dit alles wat ek kon doen om aan te trek en elke dag 'n bietjie kos te hou. Benewens werk het my man sy bes gedoen om vir die huis en ek te sorg. Wonderlik soos hy was, dit was moeilik vir ons almal. Ek was die meeste van die tyd geïrriteerd en eensaam. Hierdie kort lewenswandel na die meer was my eerste keer in die buitelug.
Miaau! Miaau! Die aanhoudende pleidooie het voortgegaan.
Nee, ek kan regtig nie nou vir 'n dier omgee nie, ek het gedink toe ek verbygegaan het. Skielik het die oorskietende skreeuende en squawking die lug gevul. Vier blou jays het die bos waar die mewinggeluide vandaan kom, duik. Ek het die voëls weggejaag, ek het gehardloop en onder die bos gekyk.
Staan op wobbly bene was 'n klein, drie weke oue oranje tabby, met blou blou oë, met sy kop af. Hy het in my arms bymekaargekom en na die meer gegaan in die hoop om sy eienaar te kry of iemand anders te oortuig om hom huis toe te neem.
Die wind het oral om ons geslinger soos die kaketjie wat geknut was, naby die dood gewurg. Ons het by die meer gesit en probeer om hom 'n huis te kry. Nadat ek 'n aantal mense gevra het en geen takers gevind het nie, het ek besluit om hom tydelik huis toe te neem totdat ek hom 'n eie huis kon kry. Ek voel nog steeds uit die chemo uitgeput, ek het die meeste van die dag op die rusbank spandeer met die klein kitty wat op my borskas gekrul is.
Later die aand, toe my man weg was om na 'n vergadering te gaan, het ek hom gevra om die katjie saam met hom te neem. "Probeer om hom 'n goeie tuiste te kry," het ek gesê, die katjie in 'n boks geplaas. Min het ek geweet, my hart is reeds gesteel.
'N uur later het ek my man gebiep. "Het jy hom nog 'n tuiste gekry?" Ek het gevra.
"Ek het hom net aan iemand gegee," het Gary geantwoord.
"Moenie," sê ek sonder huiwering. "Bring hom huis toe. Ek het hom nodig."
Toe Gary en die katjie by die huis kom, het die oranje tabby krul regop op my bors soos hy nog nooit weg was nie.
Vir die volgende week, terwyl ek bedroeg was, was Dharma en ek konstante metgeselle. Hy het net liefgehad, en soms probeer ek regkry onder my ken. Hy het nie eens my gebrek aan hare of ongelyke bors opgemerk nie. Dit voel goed om lief te hê en so onvoorwaardelik lief te hê.
Alles het 'n doel
Ek het die naam Dharma gekies omdat dit in Indië beteken "om jou lewensdoel te vervul." Kanker navorsing het getoon dat bevinding en die gevolg van 'n mens se geluk of doel die immuunstelsel ondersteun en die kanse op oorlewing verhoog. Vir my het ek gehoop dit sal my twee diepgaande begeertes insluit: skryf en diens aan ander. Dharma se naam het my daaraan herinner en soveel meer.
As gevolg van chemoterapie en die hormoonblokkers wat ek binnekort sou neem, was kinderbeheersing buite die vraag. My man en ek het al jare probeer om kinders te hê, maar nou was dit finaal: ons kon nie kinders hê nie. My hart was swaar en het soveel verliese gelyktydig. Dharma het my trane gelik en gehelp om die koesterende kant van my uit te bring.
Toe ek by my tweeweeklikse dokterbesoeke huis toe kom, het ek hom dadelik opgetel soos 'n baba en hom saam met my om die huis gebring. Ek het hom selfs na die motorhuis gedra terwyl ek wasgoed gedoen het. Ons was onafskeidbaar. Met Dharma om, was ek nie so behoeftig en grof met Gary nie. En seun, het Dharma hard gewerk! Dit was so troosend om die liefde wat hy so vrylik uitgedruk het, te hoor en te voel.
Terwyl hy geveg het, het hy byt, en klou meubels het sy gunsteling tydverdryf geword. Ons het 'n omheinde agterplaas, so toe hy te wild vir my geword het, sou ek hom laat terug laat speel om te speel.
Dharma het ook liefgehad om vlinders te jaag. Verlede lente het ek Porter's Weed spesiaal geplant om hulle te lok. Die hele agterplaas, met sy menigte kleurvolle skoenlappers, was een groot speelpen vir Dharma. Ek dink nie hy het ooit gevang nie, maar ek het ontelbare middae op die agterplaas gesit en kyk hoe Dharma sy geluk beleef. So vry. Geen omgee nie. My gees het gestyg toe ek gesien het hoe hy sy lewe so voluit leef, en besluit dit is tyd dat ek dieselfde doen.
Laat Desember het ek my finale rekonstruktiewe operasie geskeduleer en my kantoor laat weet dat ek in Februarie weer in die werk sal wees.
Toe, drie dae na my laaste operasie, het die ondenkbare gebeur. Ontsnapping van die agterplaas, Dharma is deur 'n motor getref en onmiddellik vermoor. Ook my lewe was op daardie oomblik klaar. Ek was verwoes, en niemand, nie eens Gary, kon my troos nie. Ek het op daardie selfde rusbank gesit waar Dharma en ek soveel liefde gedeel het en huil en huil vir ure. "Hoekom, God, hoekom?" Ek het wanhopig gevra. Ek wou die tyd omdraai en nooit buite laat nie. Ek kon nie aanvaar dat hy weg was nie. Dit was net nie so nie. Met al my mag, wou ek dit nie wees nie. En nogtans was dit so.
Laastens het Gary gevra: "Wil jy hom sien?" Alhoewel ek nog nooit 'n dooie dier in die verlede wou sien nie, het ek geantwoord: "Ja." Gary het Dharma dan in 'n handdoek toegedraai en hom in my arms geplaas. Ek het hom gehou en geween. Ons het besluit om hom in die agterplaas te begrawe deur die Porter's Weed.
Terwyl Gary die gat gegrawe het, het ek die laaste keer Dharma gehou, en vertel hom alles wat hy vir my bedoel het en hoeveel ek hom liefgehad het. Ek het terug gedink aan al die gawes wat hy my gebring het in die kort tyd wat hy by my was: onvoorwaardelike liefde, lag, 'n speelse gees, 'n herinnering om ten volle te leef en 'n gevoel van die lewe van my lewe.
My man het gesê, "Jy weet, ek glo dat Dharma deur God gestuur is om jou te help deur 'n baie moeilike tyd. Nou dat jy die ergste is, is dit tyd vir Dharma om voort te gaan en iemand anders te help."
"Dink jy regtig so?" Ek het gevra, omdat ek so erg wou glo dat dit waar was.
"Kyk na die tydsberekening," het Gary gesê. "Jy was nie maande lank in die meer nie, en op die een dag wat jy waag, vind jy Dharma-blokke uit ons huis in die noodsaaklike hulp, en as jy hom red, word jy gered. Hy was jou klein maatjie, net toe die chemiese newe-effekte op hul ergste was. Toe jou immuunstelsel so verswak het dat jy nie rondom mense kon wees nie, was Dharma daar. Hy het die hele week in die bed met jou gebly. toe jy so siek was. Toe jy beter geword het, het hy meer speelse geword en jou ure van glimlag en vreugde gebring. En nou, letterlik dae na jou finale operasie, as jy goed op jou pad na herstel is, is hy weg. hiervan kan nie toevallig wees nie. Daar is beslis 'n rede waarom hy in jou lewe was, toe hy was en ook uitgetrek toe hy was. Hy was jou klein engel. "
"Dankie," het ek gesê, sodat my man se genesende woorde oor my was.
Daar is niks om te vrees nie
As ek Dharma so vredig in my arms sien lê, het ek die broodnodige antwoord op my gebede oor die dood. Ek het besef dat hy vir ewig in my sal voortgaan, soos ek sou in die lewens van almal wat ek aangeraak het.
Ek glo dat Dharma sy lewe gegee het sodat ek vrede kan ken. Toe Dharma gesterf het, was ek geestelik wakker gemaak. Ek is nie meer bang om te sterf nie. Deur Dharma het God my gewys daar is niks om te vrees nie. Daar is net vrede. En liefde.
Ons het hom begrawe aan die voet van sy vlinderbos en op sy kopsteen het ek geskryf, "Dharma - My Klein Engel." Nou, wanneer ek op die agterste trappe sit, sien ek Dharma jag vlinders vir die ewigheid.
Laat jou hart sing: 'n daaglikse tydskrif vir die siel
deur Deborah Tyler Blais.
Deborah Tyler Blais lei transformasie werkswinkels en lesings regoor die land oor 'n verskeidenheid geestelike onderwerpe, insluitend "Laat jou hart sing as middel tot welsyn." Haar storie, "Dharma" is in Kindersoep vir die Ondenkbare Soul gepubliseer. 'N Inheemse Floridian, me. Blais woon tans in Hollywood, Florida, saam met haar man, Gary, en is passievol gewy aan inspirerende en ander motiveer om lewens te skep met vreugde, vrede en oorvloed.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Huis en tuin > Troeteldiere & Jy > Dharma - My Little Furry Angel
Breek deur: Ontdek die pad wat lei tot genesing
Bewusmaking van opdragte: strek verder as ons gemaksones