Dankie, dan doen ons dit maar selfDeur Francois Redelinghuys Francois Redelinghuys In Maart 1707 roep ene Hendrik Biebouw tydens die Vryburgeropstand onomwonde en met selfvertroue uit: “Ik ben een Afrikaander – al slaat de landdrost mij dood, of al zetten hij mij in de tronk, ik zal, nog wil niet zwijgen!” Hierdie uitroep deur die jong 16-jarige Biebouw word wyd beskou as die eerste verwysing na die bewuswording van ŉ groep wat hulself Afrikaners begin noem het. Biebouw was destyds deur die oppergesag as ŉ oproerige jongeling gesien en is weens hierdie uitroep gegesel en na Australasië verban. Die geskiedenis lui dat die skip waarop hy weggestuur is op pad na Australasië, gesink het. Sommige geskiedskrywers reken egter dat Biebouw dit wel tot by die hedendaagse Australië gemaak het. Alhoewel Biebouw se lewe van korte duur was, sou dít wat hy verkondig het, egter vir eeue neerslag vind. Daar steek iets in kultuur Soos Biebouw, het die Nederlanders en die Duitsers en die Franse Hugenote nie hierheen gekom as Afrikaners nie, maar hulle het hier Afrikaners geword – ŉ bevolkingsgroep wat sy eie taal en kulturele erfenis, gerugsteun deur sekere Westerse lewensuitkyke en waardes, hier kom vind en bou het. Dít waarvan Biebouw hom deel gevoel het, was ŉ groep mense wat hul geboorteland vir goed verlaat het op soek na iets anders; iets waarbinne hulle hulself kon wees. ŉ Hunkering om hulself weg van die soms onderdrukkende regeerders te kon regeer en self ŉ toekoms vir hulself en hul nageslag te kon bou. Dit was die betekenis van Afrikaner-wees wat ek meen Biebouw geweet het hy ŉ deel van is. “Al slaan die landdros my dood.” Meer staat nie die antwoord Ons het egter onlangs té afhanklik van die staat geword. Eintlik ly ons aan ŉ inherente kwaal waar ons geïndoktrineer is om te wag dat die staat vir ons oplossings bied, al weet ons diep in ons binneste dat dit nie gaan gebeur nie. Inteendeel. Die mediumtermynbegroting wat verlede week week deur minister Tito Mboweni gelewer is, was die katalisator vir hierdie skrywe. Ek het, soos oudergewoonte wanneer daar “belangrike” besprekingspunte op die parlementêre agenda is, myself gereedgemaak en geluister. Ons almal is dit eens; iets moet nou bes gee. Ons besef dat ons werklik nie meer op die huidige trant kan aangaan nie. Ons ekonomie is op die rand van die afgrond en regeringsbeleid en -inmenging is besig om dit erger te maak, nie beter nie. Die steierende ekonomie word deur staatsentiteite soos Eskom lamgelê, terwyl die staat nie daarin kan slaag om sy uitgawes wat, onder meer, deur ŉ opgeblase staatsalarisrekening verhoog word waar meer as 29 000 amptenare in die openbare sektor elk meer as ŉ R1 miljoen per jaar verdien, verder in te perk nie. Meer staatskuld word aangegaan om kop bo water te hou en ons besef dat indien daar nie nou indringende ingryping kom nie, die volgende geslag die spit gaan afbyt. Ons besef dit als. Maar tog… Hoe langer ek egter gesit en luister het na ŉ louwarm toespraak waar geen oplossings aangebied word nie, hoe meer wil ek myself skop. Ek het self – al weer – in daardie strik getrap waar ek wag op die staat en die oppergesag om met oplossings vorendag te kom. Ek besef als is nie pluis nie, en tog sit en luister ek in die hoop dat ander mense ons uit die penarie sal red in plaas daarvan dat ons self eienaarskap neem en self aan daardie toekoms bou soos wat die Afrikaners van ouds lank voor ons reeds gedoen het. Die alternatief is ondenkbaar Afrikaans is aan die kwyn in die openbare sektor. Wetgewing wat aktief op ras geskoei is, maak dat jou velkleur nie “punte” kan verdien nie. Suksesvolle Afrikaanse skole probeer nog ŉ laaste weerstand teen rasse-idealiste soos Panyaza Lesufi se aanslae bied. Artikel 9-instellings, waaronder die Menseregtekommissie, wat veronderstel is om jou te beskerm, ly duidelik aan dubbele standaarde. Die howe bied nie veel weerstand nie en is eintlik bloot ŉ uitvoerder van die staat se rasse-ideologie, terwyl hulle uitsprake lewer oor “grondwetlike teenwigte” wat jou hare sal laat rys. Boonop is die media en allerlei kommentators dit eens: “Die DA kan nie bekostig om ŉ wit leier te hê nie.” Ons sien die realiteite en voel magteloos. Ons weet dat hierdie dinge nie gaan verander nie. Trouens, ons besef dat die ideologie van verteenwoordigendheid en transformatisme nog meer gaan verskerp. Dit gaan lei tot die ondenkbare alternatief: selfdood teenoor selfdoen. Laat ons nie wag dat regeerders vir ons besluit nie. Laat ons nie op ons laat wag nie – kom ons bou skole, universiteite, kolleges, werkende dorpe en veiligheidstelsels, maatskaplike dienste, kultuurgemeenskappe en nog meer. “Ik ben een Afrikaander!” Biebouw het daardie iets wat in hom gebruis het, baie goed verstaan. Hy het verstaan dat dit wat hy inherent gevoel het, uniek was; iets waarvan hy onbeskaamd deel wou wees. Dit het tyd geword dat ons onomwonde weer kan sê: “Ek is ŉ Afrikaner en dit is in my DNS om vir my en my nageslag te bou.”