'N Kort geskiedenis van my verhouding met Starbucks - Versamelings
Toe die eerste Starbucks van Indië in Mumbai geopen is, was die lyn so lank dat die plaaslike chai-wallahs 'n moord op die verkoop van tee en koffie verkoop aan diegene wat op die internet wag vir tee en koffie.
Ek het dit nie vreemd gevind dat mense in Indië so lank op Starbucks sou wag nie. Die glans van Starbucks was die glans van die buiteland, en as kind wat in Indië grootgeword het, was Starbucks-koffie vir my net so legendaries soos die meermin wat in sy logo verskyn het. As ek nooit op 10-jarige ouderdom na Amerika verhuis het nie, sou ek op die lyn gewag het en 'n 5-rupee ($ 0,092) chai gryp. Maar ek het 6711 seemyl ver na Closter, New Jersey, verhuis - 'n burg met 'n verlate skoolgebou, ryk en nie-so-ryke dele, 'n Korea-stad, drie bevrore jogurtverbindings, vyf masseersale, tien spyker-salonne, en 'n Starbucks.
Daar was vroeër 'n onafhanklike koffiehuis op Closter Dock Road, genaamd Mr. Rohr's. Die meisie wat voor my in die algebra gesit het, het my eenkeer gesê dat as jy daar gebak het terwyl jy gebak het, dit soos Hogwarts gelyk het. Mense het opgehou om na mnr. Rohr's te gaan toe die Starbucks in die nabygeleë strip mall oopgaan. Die Starbucks was voorheen 'n onafhanklike boekwinkel, en al die mense wat vroeër daar gewerk het, werk nou by die openbare biblioteek.
Die eerste keer dat ek genooi is om saam met mense "in die middestad" te gaan kuier, het ons by Starbucks gaan kuier. Ek was in die vyfde klas en het vyf dae van vooraf my uitrusting beplan. Dit het die dag swaar gereën. Ek het kop-tot-toon geklee in Limited Too, en ek loer in die winkel, terwyl my sambreel teen die venster klap.
'Ons het besluit om êrens anders heen te gaan en nie weet hoe om u te bereik nie,' het my vriend die Maandag daarna gesê. Net die gewilde kinders het dan selfone gehad.
"Dis werklik OK !! " Ek het aangedring, 'n bietjie te gretig. Spore van Indië hang nog steeds op my stem.
Ek het die volgende paar jaar met omsigtigheid na die Starbucks genader en verwag dat ontnugtering na koffiebone sou ruik. Rohr's het my gemakliker gevoel met hul koninklike leeu-logo en barista wat kitaar geoefen het tydens sy pouses. Dit kan moeilik wees om 'n leeu te verjaag, maar 'n meermin bestaan ​​nie.
Uiteindelik het ek by daardie Starbucks ingegaan, nie sonder krag nie. Ek het seker gemaak dat ek 'n handelsmerk het wat die barista's my sou herken - 'n 'kort' drankbestelling. Ek en my vriendin Camilla sou lieg om onderwysers te vervang wat badkamer toe gaan, Starbucks toe gaan en terugkeer. Ek het daar gestudeer vir my SAT's. Ek is gevra om in die buitelug-sitarea te prom, en my jeug in die jeug van die tafel gesink in 'n jeugdige ellende nadat my prom-datum met iemand anders aangesluit het. Hy het 'n werk by klavier op cruiseschepen gekry, en ek is 'n vryskutskrywer wat nog tuis bly. Ek gaan terug Starbucks toe om te gaan werk, alhoewel ek altyd geïrriteerd bly. Ek dink selfs as u alleen is, dra selfs die mees erkende erkenning in mense se oë 'n sekere gewig.
Terwyl ek my 'kort' drankie drink, staar ek dolk na die gesels tieners wat oor hul iPhones sit, wat blykbaar net praat oor die gesprekke wat hulle elders op Facebook of Instagram of Snapchat voer, hoewel baie van my gesprekke in die dieselfde plekke (OK, miskien nie Snapchat nie). Die Starbucks het vroeër 'n eenvoudige, bos-groen-en-swart uitleg gehad toe ek die tiener tiener was, terwyl ek skreeuend om die grappies van my vriende gelag het, terwyl ek agterkom dat die blik van ouer mense agter hulle koerante uitkom. Nou is daar foto's met swart beeldmateriaal van mans en vroue in Afrika wat op billike handel koffieplase werk, met die af en toe inheemse Latyns-Amerikaners êrens in die collage geplaas. Dit laat die winkel meer druk lyk as wat dit al is.
'Ek dink dit is beledigend,' het my vriend vir my gesê.
'Ek dink dit is globalisering,' wou ek weergee, vreemd verdedigend teen hierdie surrogaathuis van my, hoewel ek met haar saamgestem het.
Snaaks - toe ek 'n plaaslike Closter geword het, het my Starbucks die wêreld omseil.
Die laaste keer toe ek daar was, het ek opgemerk dat mnr. Neblung, my wêreldgeskiedenis-onderwyser in die 6de graad, in die ry wag. Hy het knap gelyk, waarskynlik in die middel-dertig, en het dieselfde langwerpige gesig. Ek het besef dat hy sekerlik op my ouderdom was toe hy begin onderwys gee het. Ek hou van hom, want sy naam klink soos Neptunus, wat my gunsteling planeet was. Hy het geweet dat ek pas uit Indië verhuis het en vir my foto's van hom op kitaar gespeel het in die dorpies Tamil Nadu kaalvoet, wat my nie minder laat verlang het nie, maar ek het die gebaar tog waardeer.
Ek het 'n ekstra lang tyd geneem om half en half in my koffie te sit om die ongemaklikste manier waarop ek kon hallo te sê, te besluit, maar besluit om terug te gaan na my tafel en na hom toe te gaan op pad uit. Ek kan onthou dat hy ons kreatiewe vryheid gegee het met ons groepprojekte; een groep het die klas oor antieke Rome geleer volgens die "Waterfalls" van TLC ("Don't Go Chasing Charlemagne"). Ons het piramides opgerig uit leë Halloween-lekkergoedkaste of Domino-suikerblokkies. Ek was lief vir sy klas om dieselfde rede as wat ek van Neptune, sy foto's en aanvanklik Starbucks gehou het - dit was gehul in die glans van elders.
Terwyl mnr. Nublung by my tafel verbystap, probeer ek my hand lig of groet, maar kon nie, asof die woorde in my windpyp in 'n suikergoed verander. Hy het haastig en doelgerig gelyk, terwyl ek die ruimte soos 'n bitter poltergeist bewoon het. Ek kyk hoe hy in sy motor klim en wegry, verbeel my dat ek sou sê dat die tyd net een minuut sou intrek.
Meneer Neblung? Onthou jy my? Ek redigeer nou boeke. Ek sny al my hare af en laat mense nie meer oor my heen stap nie. Die eerste Starbucks van Indië is 'n paar weke gelede in Bombay geopen. Jammer, Mumbai. Dit is die post-koloniale naam. Die meermin het na Mumbai gekom.
Kyk die video: Starbucks Spring Jazz 2020 - Background Rain Spring - Relax Music for Wake Up, Work, Study