Geskiedenis van voetbal - Inligting
Geskiedenis van voetbal
Vroeë voetbalwedstryde in Brittanje is gespeel met opgeblaasde diereblase. Volgens 'n historikus van hierdie tydperk was die bal "gewoonlik 'n leerbedekking gevul met kurkskaafsels of 'n soortgelyke materiaal."
In 1493 het Christopher Columbus opgemerk dat plaaslike manne in Kuba voetbal gespeel het met 'n bal wat so hoog gestamp het dat hy gedink het dit is lewendig. Hy het later ontdek dat die bal van rubber gemaak is.
Volgens George Owen (omstreeks 1550) in Wallis was die voetbal effens anders as die wedstryd wat in Engeland gespeel is: "Daar is 'n ronde bal voorberei ... sodat 'n man dit in sy hand kan hou ... Die bal is gemaak van hout en in talg gekook om dit glad en moeilik te hou. "
In die grootste deel van Europa was die bal steeds 'n opgeblase dierblaas. In 1801 beskryf Joseph Strutt die spel van voetbal in sy boek, The Sports and Pastimes of the People of England: "Die bal, wat gewoonlik van 'n blaasblaas gemaak is en met leer omhul is, word in die middel van die grond gelewer, en die doel van elke party is om dit deur die doel van hul antagoniste te dryf, wat bereik word deur die wedstryd te wen. "
In die vroeë deel van die 19de eeu was voetbalvoëls leerblase. Daar is eksperimente gedoen met balle van natuurlike rubber, maar dit het te hoog gestyg om in voetbalwedstryde gebruik te word. In 1830 het Charles Macintosh 'n manier ontdek om dun rubbervelle te vervaardig. Dit het die vervaardiging van opblaasbare rubberblase vir leervoetbal moontlik gemaak.
In 1855 het Charles Goodyear, sy rubberbedekte bal, bedek met ander materiale, 'n goue medalje op die Paris Exposition Universelle gewen. Alhoewel dit deur tennis en gholf opgeneem is, is die Goodyear -bal deur die meeste sokkerklubs geïgnoreer.
Die Sokkervereniging het in 1872 besluit dat die sokker bolvormig moet wees met 'n omtrek van 68 sentimeter. Dit moes ook in leer wees en aan die begin van 'n wedstryd tussen 453 en 396 gram geweeg word. Soos uitgewys deur Die ensiklopedie van Britse voetbal: "Op nat dae het die bal al hoe swaarder geword namate die leer groot hoeveelhede vloeistof opgeneem het. Dit, tesame met die veters wat die klep van die blaas beskerm het, het die bal nie net onaangenaam nie, maar ook pynlik en gevaarlik gemaak."
'N Groot aantal voetbalspelers het in die verlede breinskade opgedoen as gevolg van herhaaldelike kop van 'n swaar, nat bal. Stan Cullis, die middel-helfte van die Wolwe en Engeland was bewusteloos tydens 'n wedstryd teen Everton in die seisoen 1938-39. Hy het erge harsingskudding opgedoen wat intensiewe mediese sorg vereis het. Sy dokters het hom gewaarsku dat nog 'n ernstige harsingskudding hom kan doodmaak. 'N Paar jaar later tref 'n geweldige skoot hom in die gesig. Weer het hy erge harsingskudding opgedoen en was hy vyf dae lank op die gevaarlys. Hy is deur 'n dokter gewaarsku dat as gevolg van sy vorige kopbeserings, selfs die hoof van 'n swaar leervoetbal, dodelik kan wees, en ondanks die feit dat hy Engeland se kaptein was, het Cullis besluit om terug te keer om voetbal te speel. In sy latere jare het Cullis, soos baie sokkerspelers uit hierdie tydperk, aan demensie gely. In 2002 het 'n lykskouing gesê dat die dood van die voormalige voorspeler van die West Bromwich Albion, Jeff Astle, die gevolg was van 'herhaalde klein trauma aan die brein'.
Navorsing wat deur D. R. Williams in 2002 gedoen is, het tot die gevolgtrekking gekom dat herhalende ligte koptrauma in die loop van 'n amateur- en professionele voetballer se loopbaan 'n individu se risiko om demensie te ontwikkel in die latere lewe kan verhoog. Voormalige spelers wat aan hierdie siekte gely het, sluit in Joe Mercer en Bob Paisley.
In die 1970's was leervoetbal bedek met 'n spesiale poliuretaanpreparaat, wat wateropname tydens wedstryde uitskakel. Voetbal wat vandag gebruik word, kombineer 'n latexblaas met 'n buitenste omhulsel van sintetiese leer.
Die meeste moderne voetbal is gemaak van 32 panele waterdigte leer of plastiek: 12 gewone vyfhoeke en 20 gewone seshoeke. Die 2006 FIFA Wêreldbeker-toernooi het die Adidas-bal van 14 panele gebruik. Die maatskappy het sedert 1970 die amptelike wedstrydballe vir die toernooi verskaf, en is 'n 'termies gebinde' masjiengedrukte bal, eerder as 'n tradisioneel gestikte bal.
Daar word 'n ronde bal voorberei ... Die bal is van hout en in talg gekook om dit glad en moeilik te hou ... Die bal word 'n knappan genoem, en een van die geselskap gooi dit in die lug ... Hy wat die bal kry, gooi dit na die doel toe ... die knappan word agtertoe en vorentoe geslinger ... Dit is 'n vreemde gesig om te sien hoe duisend of vyftienhonderd man agter die knappan aanjaag ... Die spelers keer terug van hierdie spel met gebreekte koppe, swart gesigte, gekneusde lywe en lam bene ... Tog lag en grap hulle en vertel stories oor hoe hulle hul koppe gebreek het ... sonder wrok of haat. "
As 'n voetbalwedstryd gemaak word, neem twee partye, elk met 'n gelyke aantal deelnemers, die veld en staan ​​tussen twee doele, geplaas op die afstand van tagtig of honderd meter die een van die ander. Die doel word gewoonlik gemaak met twee stokke wat in die grond gedryf word, ongeveer twee of drie voet uitmekaar. Die bal, wat gewoonlik uit 'n blaasblaas gemaak is en met leer omhul is, word in die middel van die grond gelewer, en die doel van elke party is om dit deur die doel van hul antagoniste te dryf, wat bereik word deur die wedstryd te wen . Die vaardighede van die kunstenaars word die beste vertoon in die aanval en verdediging van die doelwitte; en daarom word die tydverdryf meer gereeld 'n doel by voetbal genoem as 'n voetbalwedstryd. As die oefening geweldig gewelddadig raak, skop die spelers mekaar se skene sonder die minste seremonie, en sommige word omvergewerp met die gevaar van hul ledemate.
Walter Camp is gebore op 17 April 1859 in New Haven, Connecticut. Hy woon Yale van 1876 tot 1882 by, waar hy medisyne en besigheid studeer. Walter Camp was 'n skrywer, atletiese direkteur, voorsitter van die direksie van die New Haven Clock Company en direkteur van die Peck Brothers Company. Hy was die algemene atletiese direkteur en hoofadviserende sokkerafrigter aan die Yale Universiteit van 1888-1914, en voorsitter van die Yale-sokkerkomitee van 1888-1912. Camp het by Yale sokker gespeel en gehelp om die spelreëls weg van die rugby- en voetbalreëls te verander tot die reëls van Amerikaanse voetbal soos ons dit vandag ken.
Een voorloper van Walter Camp se invloed was William Ebb Ellis, 'n student aan die Rugby School in Engeland. In 1823 was Ellis die eerste persoon wat die bal opgetel het tydens die sokkerwedstryd en daarmee gehardloop het, en sodoende die reëls oortree en verander het. In 1876, tydens die Massosoit -byeenkoms, is die eerste pogings aangewend om die reëls van Amerikaanse voetbal neer te skryf. Walter Camp het elke Amerikaanse voetbalreëlboek tot sy dood in 1925 geredigeer.
Walter Camp het die volgende veranderinge van Rugby en Soccer tot Amerikaanse voetbal bygedra:
1. Universiteit van Arizona Symphonic Marching Band (Super Bowl I) Kollege-optogorkeste, nie groot musiekoptredes nie, het die eerste Super Bowl-halfvertonings vertoon. By Super Bowl I in Los Angeles het die University of Arizona Symphonic Marching Band ''n musikale besoek aan die . lees meer
1. Een span was nie deel van die National Football League nie. In Junie 1966 onderteken die eerbiedwaardige National Football League (NFL) 'n ooreenkoms om saam te smelt met die opkomende, sewejarige American Football League (AFL) na die voltooiing van die 1969-seisoen. Intussen het die twee mededingers . lees meer
Sedert 1991 het die entiteit 'n maandelikse klubwêreldranglys opgestel.
Die ranglys neem die resultate van twaalf maande kontinentale en interkontinentale kompetisies, nasionale ligawedstryde (insluitend uitspeelwedstryde) en die belangrikste nasionale beker in ag (uitgesluit punte wat voor die ronde van 16 gewen is).
Alle lande word op vier vlakke gegradeer, gebaseer op die prestasie van die nasionale liga - klubs in die ligas op die hoogste vlak ontvang 4 punte vir elke gewenste wedstryd, 2 vir 'n gelykop uitslag en 0 vir 'n nederlaag. Vlak 2 word 3 punte toegeken. (wen), 1.5 (gelykop) en 0 (verloor), ensovoorts met die volgende laer vlakke.
In kontinentale kompetisies ontvang alle klubs in elke stadium dieselfde aantal punte, ongeag die prestasievlak van hul ligas. Die UEFA Champions League en die Copa Libertadores lewer egter meer punte as onderskeidelik UEFA Europa League en Copa Sudamericana. Die puntetoekenningstelsel is steeds laer vir die AFC, CAF, CONCACAF en OFC kontinentale toernooie. Kompetisies tussen twee kontinente word geëvalueer na gelang van die belangrikheid daarvan. Kompetisies wat nie deur 'n kontinentale konfederasie gereël word nie, of interkontinentale geleenthede wat nie deur FIFA erken word nie, word nie in ag geneem nie.
Kriteria vir nasionale kompetisies: 
Punte vir 'n oorwinning
Punte vir gelykop
Nasionale ligas op vlak 1 4.00 2.00
Nasionale ligas op vlak 2 3.00 1.50
Nasionale ligas op vlak 3 2.00 1.00
Nasionale ligas op vlak 4 1.00 0.50
Kriteria vir internasionale kompetisies: 
Punte vir 'n loslootjie
CAF -beker 7.0 3.5
AFC -beker 7.0 3.5
FIFA Club World Cup (halfeindronde) 14.0 7.0
FIFA Wêreldbeker -klubbeker (eindstryd)  21.0 10.5
Huidige posisie Wysig
Laaste opdatering: 18 Januarie 2021 
3 Paris Saint-Germain UEFA 226
4 Inter Milaan UEFA 223
5 Manchester stad UEFA 221
6 Milaan UEFA 220
8 Sevilla UEFA 213
Die wêreld se klubspan van die jaar wysig
Die volgende tabel toon die klubs wat sedert 1991 boaan die ranglys vir elke jaar geëindig het: 
1991 - Roma 
1992 - Ajax 
1993 - Juventus 
1994-Paris Saint-Germain 
1995 - Milaan 
1996 - Juventus 
1997 - Barcelona 
1998 - Inter Milaan 
1999 - Manchester United 
2000 - Real Madrid 
2001 - Liverpool 
2002 - Real Madrid 
2003 - Milaan 
2004 - Valencia 
2005 - Liverpool 
2006 - Sevilla 
2007 - Sevilla 
2008 - Manchester United 
2009 - Barcelona 
2010 - Inter Milaan 
2011 - Barcelona 
2013 - Bayern München 
2014 - Real Madrid 
2015 - Barcelona 
2016 - Atlético Nacional 
2017 - Real Madrid 
2018 - Atlético Madrid 
2019 - Liverpool 
Die IFFHS het hierdie klubs erken as Die wêreld se klubspan van die jaar en ontvang 'n goue trofee en 'n sertifikaat tydens die Wêreld Sokker Gala. 
Die wêreld se klubspan van die dekade wysig
In 2012 erken die IFFHS Barcelona as die Wêreld se beste klubspan van die dekade vir die eerste dekade van die 21ste eeu (2001–2010).  In 2021 word Barcelona ook vir die tweede dekade (2011–2020) erken as die beste klub ter wêreld.
In 2009 het die IFFHS die resultate van 'n statistiese studie bekend gemaak wat die beste kontinentale klubs van die 20ste eeu bepaal het.  Die ranglys het nie die prestasie van die spanne in nasionale sokkertoernooie in ag geneem nie (behalwe in die Oseaan se klubranglys weens beperkte uitgawes wat onder OFC -klubkompetisies gehou word), die prestasie in die interkontinentale of wêreldwye klubkompetisies of dié wat in die IFFHS ingedien is Club World Ranking, beskikbaar sedert 1991. 
Op grond van hierdie statistiese studie -reeks, is die onderstaande ses klubs tussen 10 September en 13 Oktober 2009 deur die IFFHS aangewys as 'kontinentale klubs van die eeu'. Hierdie klubs is tydens die Wêreld Sokker Gala gevier te Fulham, Londen, op 11 Mei 2010.  
Afrika Asante Kotoko
Oseanië Suid -Melbourne
2012 Lionel Messi  Barcelona
2016 Lionel Messi  Barcelona
Hierdie toekenning word toegeken aan die speler wat die meeste doele in 'n ligaseisoen in een van die top 60 ligas ter wêreld aangeteken het (soos deur IFFHS ingedeel vir die gegewe jaar).
2002 Joaquín Botero Club Bolívar 49
2009 Marc Janko Red Bull Salzburg 39
2017 Lionel Messi  Barcelona 37
2018 Lionel Messi Jonas  Barcelona Benfica 34
2020 Cristiano Ronaldo  Juventus 33 [nota 1]
^ Terwyl Ronaldo die seisoen 2019–20 van Serie A met 31 doele voltooi het, vyf minder as topskieter Ciro Immobile van Lazio, is die resultate van 1 Januarie tot 31 Desember 2020 getel.
Die IFFHS World's Best Playmaker is 'n voetbalprys wat sedert 2006 jaarliks ​​aan die beste speelmaker van die jaar toegeken word, soos gekies deur die International Federation of Football History & amp Statistics (IFFHS). 
Die toekenning word aan die einde van die jaar by die Wêreld Sokker Gala: 'n goue trofee word toegeken aan die wenmaker. Die Argentynse Lionel Messi en die Spaanse Xavi het die toekenning vier keer elk gewen (Xavi vier agtereenvolgende kere), en die Spaanse landgenoot Andrés Iniesta het die toekenning twee keer gewen. Barcelona is die klub met die meeste oorwinnings, met tien in totaal.
Lionel Messi is sedert 2006 aangewys as die beste speelmaker en die beste speelmaker van die dekade 2011–2020.
Van 1991 tot 2009 het FIFA hierdie onderskeiding met die naam "FIFA Wêreldspeler van die Jaar" voortgesit, hierdie toekenning is later vervang deur die FIFA Ballon d'Or in 2010 en Die beste FIFA -manspeler in 2016.
In 2017, IFFHS begin om 'n wêreldspan van die jaar aan te wys. 
Kevin De Bruyne (Manchester stad) Neymar (Barcelona/Paris Saint-Germain)
Trent Alexander-Arnold (Liverpool) Kevin De Bruyne (Manchester stad)
Bernardo Silva (Manchester stad) Sadio Mané (Liverpool)
Kevin De Bruyne (Manchester stad) Cristiano Ronaldo (Juventus)
IFFHS World's Man Team of the Decade 2011–2020 Wysig
IFFHS UEFA Man Team of the Decade 2011–2020 Wysig
IFFHS CONMEBOL Man Team of the Decade 2011–2020 Wysig
IFFHS CONCACAF Man Team of the Decade 2011–2020 Wysig
IFFHS CAF Man Team of the Decade 2011–2020 Wysig
IFFHS AFC Man Team of the Decade 2011–2020 Wysig
IFFHS OFC Man Team of the Decade 2011–2020 Wysig
Wêreld  Lionel Messi Cristiano Ronaldo Andrés Iniesta
CONCACAF  Keylor Navas Javier Hernández Clint Dempsey
CAF  Mohamed Salah Sadio Mané Riyad Mahrez
AFC  Son Heung-min Keisuke Honda Salem Al-Dawsari
OFC  Chris Wood Winston Reid Marco Rojas
Op 24 April 1990, voor die FIFA Wêreldbeker in 1990, het IFFHS 'n toekenning uitgereik vir die beste Europese speler met inagneming van spelers wat op die kortlys van die Franse voetbal se Ballon D'Or van 1956 tot 1989 gestem is. 
1 Franz Beckenbauer Wes -Duitsland
2 Michel Platini Frankryk
3 Johan Cruyff Nederland
4 Eusébio Portugal
5 Gerd Müller Wes -Duitsland
6 Karl-Heinz Rummenigge Wes -Duitsland
7 Luis Suárez Spanje
8 Bobby Charlton Engeland
9 Alfredo Di Stéfano Spanje
10 Raymond Kopa Frankryk
11 Lev Yashin Soviet Unie
- Gianni Rivera Italië
- Kevin Keegan Engeland
14 John Charles Wallis
15 Marco van Basten Nederland
16 Ferenc Puskás Hongarye
- Bernd Schuster Wes -Duitsland
- George Best Noord-Ierland
19 Ruud Gullit Nederland
20 Preben Elkjær Denemarke
Dzsenifer Marozsán is aangewys as die beste speelmaker van die dekade 2011–2020.
In 2017, IFFHS begin om 'n wêreldspan van die jaar aan te wys. 
Steph Houghton (Manchester stad)
Lucy Brons (Lyon) Dzsenifer Marozsán (Lyon)
Sari van Veenendaal (Arsenal/Atlético Madrid) Crystal Dunn (Noord -Carolina moed)
Sarah Bouhaddi (Lyon) Lucy Brons (Lyon/Manchester City)
Lena Goesling (VfL Wolfsburg)
Dzsenifer Marozsán (Lyon) Delphine Cascarino (Lyon)
IFFHS World's Woman Team of the Decade 2011–2020 Wysig
IFFHS UEFA Woman Team of the Decade 2011–2020 Wysig
IFFHS CONMEBOL Vrouespan van die dekade 2011–2020 Wysig
IFFHS CONCACAF Vrouespan van die dekade 2011–2020 Wysig
IFFHS CAF Woman Team of the Decade 2011–2020 Wysig
IFFHS AFC Vrouespan van die dekade 2011–2020 Wysig
IFFHS OFC Vrouespan van die dekade 2011–2020 Wysig
Wêreld  Marta Carli Lloyd Dzsenifer Marozsán
UEFA  Dzsenifer Marozsán Ada Hegerberg Wendie Renard
CONMEBOL  Marta Cristiane Formiga
CONCACAF  Carli Lloyd Alex Morgan Megan Rapinoe
CAF  Asisat Oshoala Gabrielle Onguéné Ngozi Okobi
AFC  Huisgenoot Sawa Samantha Kerr Saki Kumagai
OFC  Ria Percival Abby Erceg Rebekah Stott
IFFHS het 'n toekenning uitgereik met stemme wat met die deelname van joernaliste en voormalige spelers gedoen is (geen verdere besonderhede word verskaf nie). 
1 Mia Hamm Verenigde State 442
2 Michelle Akers Verenigde State 411
3 Heidi Mohr Duitsland 250
4 Carolina Morace Italië 230
5 Sissi Brasilië 212
6 Linda Medalen Noorweë 181
8 Kristine Lilly Verenigde State 160
9 Heidi Støre Noorweë 141
10 Pia Sundhage Swede 129
Karl Lennartz, 'n sporthistorikus en professor aan die Universiteit van Keulen, Duitsland, noem die organisasie 'obskuur' en beskryf dit as 'n eenmanvertoning van die stigter Alfredo Pöge. 
IFFHS se ranglys en die betekenis daarvan was 'n kwessie van kritiek en die grootste Duitse nuusagentskap, Deutsche Presse-Agentur, weier om dit te publiseer.  Verder is gesê dat die ranglys van die IFFHS nie amptelik is nie en dat dit 'n toekenning is wat hulle skaars bloot vir publisiteit dien. 
Voordat die Bundesliga gestig is, is Duitse voetbal op amateurvlak gespeel in 'n groot aantal sub-streeksligas (tot 1945), wat in die naoorlogse tye 'n boonste laag semi-professionele streeks Oberligen (Premierligas). Streekskampioene en vanaf 1925 naaswenners het 'n reeks uitspeelwedstryde gespeel vir die reg om in 'n laaste wedstryd om die nasionale kampioenskap deel te neem. Op 28 Januarie 1900 is 'n nasionale vereniging, die Deutscher Fussball-Bund (DFB) in Leipzig gestig met 86 lidklubs. Die DFB was van die begin af - en is steeds - 'n federasie van streekverenigings. Die eerste erkende nasionale kampioenspan was VfB Leipzig, wat DFC Praag 7–2 geklop het in 'n wedstryd wat op 31 Mei 1903 in Altona gespeel is.
Die ontluikende Duitse vereniging het spanne van buite die land toegelaat in hul nuwe kampioenskap, solank hulle lid was van een van sy streekverenigings. Dit is hoe Praag, 'n span van Oostenryk-Hongarye, 'n verskyning in die Duitse nasionale eindstryd behaal het. Toe die DFB in 1904 by FIFA (Fédération Internationale de Football Association) aansluit, mag klubs van buite die land nie meer in Duitsland speel nie.
Van 1903 tot 1944 het spanne vir die Viktoria (Victoria -kampioenskapstrofee). In 1908 word 'n bekerkompetisie genoem Kronprinzenpokal want die streekverteenwoordiger XI's is begin, die trofee is geskenk deur kroonprins Wilhelm van Pruise. Die Viktoria was oorspronklik bedoel om jaarliks ​​afwisselend aan die kampioenspanne van die DFB en die land se rugbyspanne toegeken te word, maar voetbal het die meer dominante sport geword, die rugbyklubs het die federasie verlaat en die trofee het by die DFB gebly . Die kampioenskapswedstryd word in 1904 'n jaar oorgeslaan, tussen 1914 en 1918 deur die Eerste Wêreldoorlog onderbreek, en weer aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog tussen 1944 en 1946.
Die laaste span wat die Viktoria gewen het, was Dresdner SC, wat die lugmagklub Luftwaffen SV Hamburg in die Berlynse Olympiastadion met 4–0 geklop het om die kompetisie van 1943–44 te beëindig. In die verwarring aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog het die trofee verdwyn. Dit is dekades later weer ontdek in 'n bankbank in Oos-Duitsland waar dit deur 'n ondersteuner van Dresden vir bewaring geplaas is. Dit is sedertdien aan die DFB terugbesorg. Intussen het 'n nuwe kampioenskapstrofee, die Meisterschale ("Kampioenskapsbord"), soms die bynaam "die Salatschüssel" (die slaaibak), is in 1949 geskep.
In 1919 was daar teen 1932 150 000 geregistreerde voetbalspelers in Duitsland, daar was meer as 'n miljoen. Ten spyte van die stigting van 'n nasionale vereniging, het die Duitse voetbal 'n ideaal van amateurisme gehou rondom plaaslike en plaaslike sportverenigings wat van mening was dat professionaliteit sportmanskap en plaaslike deelname aan die spel sou verminder. In die vroeë 1930's het die president van die DFB, Felix Linnemann, aangedring op die oprigting van 'n professionele liga, of Reichsliga, waarin die land se beste spanne om die nasionale kampioenskap sou meeding. Die idee is verwerp deur die streeksfederasies wat die sport oorheers.
Die struktuur van die Duitse voetballiga / 1903 tot hede
2. Bundesliga 2. Bundesliga 2. Bundesliga Regionalliga 2. Oberliga Bezirksliga Bezirksliga DDR Liga
3. Liga Regionalliga Am. Oberliga 1. Amateurliga 1. Amateurliga ▼ . ▼ . Bezirksliga
Verbandsliga¹ Landesliga A-klas A-klas Kreisklasse
Landesliga Bezirksoberliga² ▼ . B-Klasse B-Klasse
Bezirksoberliga Bezirksliga C-klas C-klas
¹ in sommige dele van die land 'Landesliga' genoem, in ander dele 'Verbandsliga', en in sommige dele is daar 'n Verbandsliga (V) en 'n Landesliga (VI).
² die Bezirksoberliga is nie in alle gebiede van die land gevestig nie, bv. in Mittelrhein.
³ die Kreisliga is nie in alle gebiede van die land gevestig nie, bv. in Mittelrhein.
Die bereik van die totalitêre Nazi -regime van Duitsland het op alle vlakke tot by sosiale instellings gestrek, insluitend hul sokkerligas. Die meeste sport- en sokkerverenigings is ontbind of vervang deur organisasies wat deur Nazi's geborg is. Om by 'n DFB-klub aan te sluit, het 'n speler aanbevelings van twee nie-marxiste nodig gehad om te mag speel. Die DFB verloor geleidelik sy onafhanklikheid omdat dit in die Deutscher Reichsausschuss für Leibesübungen (DRA) (Rykskomitee vir Liggaamlike Opvoeding) opgeneem is.
Onder Hans von Tschammer und Osten as Reichssportsführer, aangestel deur die Nazi's, het voorheen onafhanklike sportorganisasies afdelings geword van 'n nuwe organisasie wat die DRA vervang - Deutscher Reichsbund für Leibesübungen (DRL, later NSRL of Nationalsozialistischer Reichsbund für Leibesübungen). Soos in die destydse meeste van die Duitse samelewing, het sportverenigings en voetbalspanne deelgeneem aan die suiwering van Jode uit hul organisasies soos deur die regime beveel. 'N Paar klubs, soos Alemannia Aachen en Bayern München, het hulle lede probeer ondersteun of beskerm teen hierdie optrede.
Voetbal is herorganiseer in sestien Gaue (DRL-onderafdelings) in die Gauliga, wat van 1933 tot 1945 van krag was. Die algehele effek hiervan was positief vir Duitse voetbal. Voor 1933 het byna 600 klubs aan die topvlug deelgeneem. Die herorganisasie van die liga het dit tot ongeveer 170 partye verminder en die mededingingsvlak aansienlik verhoog. Dit was die begin van 'n proses van konsolidasie van die magdom klein plaaslike ligas wat sou uitloop op 'n sterker, verenigde nasionale ligastruktuur. Die Duitse beker is bekendgestel in 1935. Aanvanklik bekend as die Tschammerpokal, na Hans von Tschammer, was die eerste bekerwenner 1. FC Nürnberg. Die spel vir die Tschammerpokal duur tot 1943 en word eers weer in 1953 onder sy nuwe naam hervat.
In die vooroorlogse tydperk het 'n aantal Duitse partye uit Saarland, Danzig en die Memel-streek in die Duitse liga- en bekerkompetisies gespeel, alhoewel die Versailles-verdrag daardie streke aan die Volkebond oorgegee het na die einde van die Eerste Wêreldoorlog. Inderdaad, hulle het binne die DFB (of onderskeidelik DRL) gebly. In die naoorlogse tye het 1. FC Saarbrücken (voorheen FV Saarbrücken) vir een seisoen in die Franse Tweede Divisie gespeel. Hulle het die afdeling behoorlik gewen, maar is geweier om na die eerste afdeling te styg. Die Saarland sou sy eie FIFA-lidmaatskap kry totdat dit in 1956 weer met Duitsland herenig is.
Twintig jaar terug het FC Schalke 04 die Duitse voetbal gedurende die Nazi -era oorheers en word dit dikwels as propaganda vir die nuwe Duitsland vir propagandadoeleindes aangehou. Namate die Ryk uitgebrei het deur verowering, is spanne uit Oostenryk, Pole, Tsjeggo-Slowakye, Elsas-Lotharingen en Luxemburg by die Gauliga opgeneem. Na die Anschluss, die gedwonge unie van Oostenryk met Duitsland, het Rapid Wien van Wene die Tschammerpokal in 1938 en die Duitse nasionale kampioenskap in 1941 verower, laasgenoemde met 'n oorwinning van 4–3 oor Schalke, wat met net vyftien minute drie doele voor was. speel in die spel.
Tydens die oorlog is voetbal gebruik as 'n morele versterking vir die bevolking en word dit deur die regime ondersteun. Baie spanne is geborg deur die Luftwaffe, die SS of ander takke van die weermag. Toe die gety teen Duitsland draai, het die Gauliga begin verbrokkel namate spelers na militêre diens geroep is of tydens die konflik doodgemaak is, stadions gebombardeer was en reis moeilik geword het. Die oorspronklike sestien Gauligen verdeel in meer as dertig kleiner, meer plaaslike kringe. Die spelpeil het versleg en verkeerde tellings het algemeen geword, met 'n rekord van 32-0 van Germania Mudersbach oor FV Engen. Die kampioenskap van 1943–44 is aanvanklik gekanselleer, maar het uiteindelik voortgegaan na wydverspreide protes. Die seisoen 1944–45 het minder as twee weke later begin, eerder as na die gewone somermaande van drie maande. Die laaste aangetekende wedstryd in die Derde Ryk was op 23 April 1945 toe Bayern München 1860 München met 3–2 verslaan het. Minder as drie weke later het Duitsland onvoorwaardelik oorgegee.
Onder geallieerde besetting is alle organisasies, insluitend sportklubs en verenigings, aanvanklik verbied. Binne 'n jaar is sportorganisasies sonder politieke verbintenis egter toegelaat, en in die Amerikaanse, Britse en Franse besettingsgebiede is die meeste vooroorlogse klubs herbou. Oberliga-spel hervat in 1945–46 op streeksbasis in die suidelike en suidweste van Berlyn en die ander streke het gevolg en in 1948 het 1. FC Nürnberg 1. FC Kaiserslautern met 2–1 verslaan om die eerste na-oorlogse nasionale kampioene te word. . Destyds was daar geen 'prys' om voor te speel nie. Die Viktoria-trofee wat tradisioneel aan die beste span van die land toegeken is, het in die chaos van die naoorlogse Duitsland verdwyn. In 1949 sou Nürnberg en elke wenkant sedert VfB Leipzig in 1903 hul name op die nuutgemaakte Meisterschale laat graveer, met die bynaam "die slaaibak" vanweë sy vorm. Die Duitse bekerkompetisie wat voor die oorlog ingestel is, het ook teruggekeer, met Rot-Weiss Essen se oorwinning van 2–1 oor Alemannia Aachen in 1953.
Gedurende die vyftigerjare was daar voortgesette oproepe tot die stigting van 'n sentrale professionele liga, veral omdat professionele ligas in ander lande die beste spelers van Duitsland van die amateur -binnelandse ligas begin trek het. Op internasionale vlak het die Duitse spel begin wankel, aangesien Duitse spanne dikwels swak gevaar het teen professionele spanne uit ander lande. 'N Belangrike voorstander van die sentrale liga -konsep was die nasionale afrigter, Sepp Herberger, wat gesê het:' As ons internasionaal mededingend wil bly, moet ons ons verwagtinge op nasionale vlak verhoog. '
Desondanks het Duitsland (as Wes-Duitsland) daarin geslaag om sy eerste Wêreldbeker-toernooi in 1954 te wen, met 'n baie gunstige Hongarye met 3–2, die enigste "amateur" (dws semi-professionele) span wat dit ooit kon doen. Die onverwagte oorwinning is deur 'n verheugde nasie 'The Miracle of Bern' genoem. 'N Eienaardigheid van die voorronde van die Wêreldbeker -toernooi in 1954 was dat die Duitse deelstaat Saarland 'n aparte kant opgestel het, wat eers na 'n volksbesluit en verdrag onderhandel is. Die Saarlanders het hulself goed vrygespreek en tweede in hul groep geëindig voor Noorweë en agter die groepwenner Wes -Duitsland.
Intussen is daar in Oos-Duitsland 'n aparte liga gestig met die stigting van die DS-Oberliga (Deutscher Sportausschuß Oberliga of German Sports Association) in 1949. Die liga is in 1958 herdoop tot die Fußball Oberliga DFV en word in die algemeen eenvoudig die DDR genoem -Liga of DDR-Oberliga. Die liga het 14 spanne opgestel met 2 plekke om af te steek.
Die nederlaag van die nasionale span deur Joego -Slawië (0–1) in 'n kwarteindstryd van die Wêreldbeker -toernooi in Chili in 1962, was 'n impuls (van baie) tot die stigting van 'n nasionale liga. Onder die nuwe DFB -president, Hermann Gösmann (op dieselfde dag verkies), is die Bundesliga op 28 Julie 1962 in Dortmund by die Westfalenhallen geskep om te begin met die seisoen 1963–64. Die nuwe Duitse professionele liga was gebaseer op die gevestigde Engelse liga, wat in 1888 gestig is.
Destyds was daar vyf Oberligen, oftewel Premierligas, wat Noord -Suid, Suid, Wes, Suidwes en Berlyn in Wes -Duitsland verteenwoordig. Oos -Duitsland, onder Sowjet -besetting, het sy aparte ligastruktuur gehandhaaf. Ses en veertig klubs het aansoek gedoen om toelating tot die nuwe liga. Sestien spanne is gekies op grond van hul sukses op die veld, ekonomiese kriteria en verteenwoordiging van die verskillende Oberligen.
Die eerste Bundesliga -wedstryde is op 24 Augustus 1963 gespeel. Vroeë gunsteling 1. FC Köln (45:19) was die eerste Bundesliga -kampioen bo die tweedeklubs Meidericher SV en Eintracht Frankfurt (albei 39:25).
2003–04 SV Werder Bremen
2012–13 FC Bayern München
2013–14 FC Bayern München
2016–17 FC Bayern München
2017–18 FC Bayern München
2019-2020 FC Bayern München
2020-2021 FC Bayern München
Die nuwe liga is vroeg reeds met entoesiasme ontmoet en 'n groot menigte het na die topspanne van die land gekyk. Geen enkele span kon deur die 1960's oorheers nie - in sewe seisoene van 1963–64 tot 1969–70 het sewe verskillende spanne die kampioenskap gewen. In die seisoen 1965 - 66 is Bayern München tot die hoogste liga bevorder, en in 1968 - 69 wen hulle hul eerste kampioenskap op pad na die mees dominante span in die Bundesliga -geskiedenis.
In die 1960's was dit ook een van die vreemdste voorvalle in die geskiedenis van die Bundesliga. Die lisensie van Hertha BSC Berlyn is ingetrek vir die seisoen 1964-65 en die span het na die Regionalliga Berlin (destyds streeksligas, wat die ligas onder die Bundesliga was) teruggetrek omdat hulle die salarisreëls van die liga oortree het, deels in 'n poging om spelers te lok na Berlyn ten tyde van die bou van die Berlynse muur en hoë spanning in die Koue Oorlog. Die laaste plekke, klubs, Karlsruher SC en FC Schalke 04, het probeer om te verhoed dat hulle afgeskakel word deur aanspraak te maak op Hertha se plek. Daar is besluit om die degradasie vir een seisoen op te skort en die aantal spanne in die liga van 16 na 18 te vergroot om die twee spanne wat normaalweg uit die Regionalligen bevorder word, te akkommodeer. Die politiek van die Koue Oorlog -era het daartoe gelei dat 'n ruimte oopgemaak is vir 'n Berlynse kant om Hertha te vervang in 'n bewys van solidariteit met die voormalige hoofstad. Wat gevolg het, was die debakel van die promosie van Tasmanië 1900 Berlyn, wat die ergste seisoen in die geskiedenis van die liga aangegaan het.
Wes -Duitsland het in 1966 weer in die eindstryd van die Wêreldbeker -toernooi verskyn en verloor (4–2) teen Engeland in ekstra tyd wat 'n beroemde omstrede doel behels.
Die jong liga het 'n moeilike begin in die dekade begin, aangesien 'n skandaal breek met die president van Kickers Offenbach, Horst-Gregorio Canellas, wat bewys lewer dat spelers omgekoop word om die uitslag van die wedstryde te beïnvloed. Bewerings was dat 'n aantal klubs, waaronder Bielefeld, Hertha, Schalke en Köln, betrokke was. Die skandaal het 'n rampspoedige verlies aan vertroue in die Bundesliga veroorsaak en die wedstrydbywoning het gedaal. Ondersoeke deur die DFB het daartoe gelei dat baie spelers verbied is, hoewel die meeste van hierdie vonnisse verander is.Arminia Bielefeld, geïdentifiseer as die sentrale klub in die skandaal, is gestroop van alle punte wat hulle tydens die seisoen 1971-1972 verdien het en het daarna na die onderstaande liga gedelegeer.
Die entoesiasme vir die sport is herstel deur die oorwinning van Wes -Duitsland in die Wêreldbeker -toernooi in 1974 en die eerste oorwinnings deur die Bundesliga -span in die Europese Kampioenebeker ('n drievoud deur Bayern München in 1974, 1975 en 1976) en die UEFA -beker (Borussia Mönchengladbach in 1975) ). Die bywoning het gestadig gestyg na die einde van die omkoperskandaal, wat sommige spanne op finansieel goeie voet geplaas het om die eerste buitelandse sterre in die seisoen 1977–78 na die liga te lok.
Die Bundesliga is deur die sewentigerjare oorheers deur twee partye. Borussia Mönchengladbach het die eerste span geword wat sy titel suksesvol verdedig het met sy oorwinning in 1970–71. Bayern München het die eerste driemalige kampioen geword met oorwinnings in 1971–72, 1972–73 en 1973–74. Borussia Mönchengladbach het in die daaropvolgende drie seisoene toe sy eie drievoud geword. Na oorwinnings deur Köln en Hamburg, het Bayern die dekade afgesluit deur Mönchengladbach se vyf titels te pas.
Die 1980's was 'n taamlik somber dekade vir die Bundesliga. Daar was 'n algemene afname in die bywoning in die hele liga: in die seisoen 1977–78 was die gemiddelde bywoning vir 'n Bundesliga -wedstryd meer as 26 000 - die beste sedert 1964 - 65. Teen 1985–86 het die syfer slegs 17 600 toeskouers per wedstryd bereik. Die land se voetbal is ook geraak deur die algemene Europese probleem van rampokkery en die voorkoms van neo-Nazi-ondersteunersgroepe. Die Duitse binnelandse wedstryd het 'n grasieuse, growwe, brutale fisiese wedstryd geword sonder die soorte sterre-spelers wat aanhangers dit geniet het om vroeër dekades te kyk. Die beste Duitse spelers is gereeld suid gelok om in Serie A deur kontantryke Italiaanse klubs te speel. Bayern München se oorheersing van die Bundesliga het gevoelloos herhaal toe hulle in die 1980's ses van tien titels gewen het.
Maar teen die einde van die dekade was die tyd gereed vir 'n paar fundamentele veranderinge aan die Bundesliga. Die liga het sy eerste ryk televisiekontrak en Duitse hereniging onderteken en die daaropvolgende samesmelting van die voetballigas van Oos- en Wes-Duitsland was op die horison.
In 1991, 'n jaar na die Duitse hereniging, is die Deutscher Fußball-Verband der DDR van Oos-Duitsland, oftewel die voetbalbond van die Duitse Demokratiese Republiek, in Wes-Duitsland se DFB saamgesmelt. Oos -Duitse kante is op verskillende vlakke binne die Wes -Duitse ligastruktuur ingedeel en is aangepas om die toeloop van nuwe klubs te akkommodeer. Om die unie met die oostelike liga te vergemaklik, het die Bundesliga tydelik uitgebrei na 20 klubs in die seisoen 1991-1992 en die twee voorste span van die DDR-Oberliga, Dynamo Dresden en Hansa Rostock, bygevoeg. Die Bundesliga het in die daaropvolgende seisoen teruggekeer na 'n span van 18 span, terwyl Dresden daarin geslaag het om in die hoogste liga te bly, terwyl Rostock is degradeer. Hierdie twee spanne het gedurende die 1990's steeds in die Bundesliga verskyn. Die enigste ander voormalige Oos -Duitse partye wat tot dusver tot die Bundesliga bevorder is, is FC Energie Cottbus, VfB Leipzig en RB Leipzig, terwyl 'n halfdosyn ander van hierdie klubs in 2. Bundesliga gespeel het.
Vanaf die seisoen 1995 - 1996 het die liga 'n nuwe tellingstelsel aangeneem. Spanne het nou drie punte gekry vir 'n oorwinning eerder as twee, soos tradisioneel, met die oog daarop om meer moeite aan te moedig deur 'n groter beloning in die posisie.
Sedert die begin van die 1990's het die Bundesliga weer 'n toenemende gewildheid in Duitsland geniet. Dit was aan die een kant te danke aan die sukses van die Duitse nasionale sokkerspan (derde Wêreldbeker -titel in 1990 en derde Europese kampioenskapstitel in 1996). Die Bundesliga het ook 'n meer doelbewuste benadering tot bemarking en bevordering van homself en sy lidklubs begin volg, volgens die voorbeeld van ander meer algemeen erkende Europese ligas.
In 1998 word 1. FC Kaiserslautern die eerste (en tot dusver, enigste) span in die Bundesliga en die Duitse geskiedenis wat die ligakampioenskap as 'n nuut bevorderde span verower het, nadat hy die vorige jaar die 2. Bundesliga -titel gewen het.
Tot 2001 was die Bundesliga direk onder beheer van die Duitse voetbal se beheerliggaam, Deutscher Fußball-Bund (DFB of German Football Association). Dit het verander met die stigting van die Deutsche Fußball-Liga (DFL of German Football League) toe die Bundesligen onder die vaandel van hierdie nuwe liggaam was. Die DFL, terwyl dit ondergeskik is aan die DFB, bestuur die professionele ligas van Duitsland en is verantwoordelik vir die uitreiking van lisensies aan klubs, algemene fiskale toesig oor die Bundesligen en bemarkingsregte vir die twee boonste ligas.
Sedert die bekendstelling van die Bundesliga op 24 Augustus 1963 het vyf en vyftig klubs in die liga geledere gespeel. Om die 40ste herdenking van die liga te vier, ontmoet twee klubs met 'n uitstekende Bundesliga -geskiedenis in 'n wedstryd op 24 Augustus 2003: Hamburger SV, eens bekend as die 'dinosourus' omdat hy die enigste klub was wat in elke seisoen van die bestaan ​​van die liga gespeel het tot in 2018, en Bayern München, die suksesvolste span in Duitse voetbal, wat pas hul sewentiende Bundesliga -titel verower het.
In 2005 is die Duitse voetbal weer in die skadu gestel deur die ontdekking van 'n wedstrydknoeiery-skandaal waarin die skeidsregter van die tweede afdeling, Robert Hoyzer, erken dat hy reggemaak het en wed op wedstryde in die 2. Bundesliga, die DFB-Pokal (Duitse beker) en die Regionalliga (III). Die wedstryde het 'n DFB-Pokal-wedstryd in die eerste ronde tussen die streekspan Paderborn en die Bundesliga-swaargewigte Hamburg op 21 Augustus 2004 ingesluit. Hamburg verloor (2-4) deur strafskoppe en 'n rooi kaart wat aan die kant gehef word en word uit die winsgewende kompetisie uitgeskakel.
Hoyzer is lewenslank geskors en het 'n gevangenisstraf van 29 maande gekry. Hy het gou ander amptenare, spelers en 'n groep Kroatiese dobbelaars betrek, wat gelei het tot 'n deurlopende ondersoek. Teen hierdie punt, aan die einde van 2005, blyk dit dat die skandaal nie direk die Bundesliga betrek het nie en beperk was tot laer afdelings:
skeidsregter Dominik Marks is lewenslank geskors en het 'n vonnis van 18 maande gekry vir sy betrokkenheid
die eenmalige Bundesliga-speler Jürgen Jansen het 'n boete en 9 maande opgeskorte vonnis gekry omdat hy omkoopgeld aanvaar het om die wedstryde waarin hy gespeel het, te beïnvloed
drie Kroaties -broers wat die skema behartig het, het verskillende vonnisse gekry (35 maande tot 12 maande - opgeskort)
skeidsregter Torsten Koop het 'n verbod van drie maande gekry omdat hy nie dadelik 'n benadering van Hoyzer aangemeld het nie, 'n vergoeding ter waarde van minstens 2 miljoen euro ontvang het vir sy gedwonge vroeë uittrede uit die DFB-Pokal.
Na hersiening is herhalings bestel vir 'n aantal wedstryde in die laer afdeling, terwyl ander uitslae bly
'n aantal veranderings is aangebring om noukeuriger toesig oor skeidsregters en ander spelbeamptes te verseker
Ondanks die skandaal gaan die Bundesliga steeds nuwe bywoningsrekords op. In die Bundesliga se 43ste seisoen was die totale bywoning ongeveer 12,41 miljoen in 306 wedstryde, gemiddeld 40,572 per wedstryd, 'n toename van 6,9% in vergelyking met die vorige jaar, wat die seisoen 2005–06 die 5de agtereenvolgende rekordbywoningjaar gemaak het. Na 'n afname in 2006-07 en 'n effense herstel in 2007-08, is nuwe rekords in 2008-09 opgestel, met 12,82 miljoen totale bywoning en 'n gemiddelde wedstryd per wedstryd van 41,904. Die syfer van 2008-09 maak die Bundesliga die beste bygewoonde nasionale sokkerliga ter wêreld deur bywoning per wedstryd. Dit is ook die derde plek by die bywoning van elke wedstryd onder die groot professionele sportligas ter wêreld, effens voor die Australian Football League (Australiese reëls) en ver agter die tweede posisie in die Indiese Premierliga (Twintig20 krieket) en die NFL (Amerikaans top-posisie) voetbal) in die Verenigde State. Die beste trekkingsklubs gebaseer op gemiddelde bywoning sluit in: Borussia Dortmund 72.850 FC Bayern München 67.214 FC Schalke 04 61.177 en Hamburger SV 53.298. Die belangstelling in die liga is gewek deur die 2006 FIFA Wêreldbeker wat in Duitsland aangebied is. 'N Ambisieuse program van stadionopgraderings is onderneem ter voorbereiding van die toernooi.
Die 2. Bundesliga het 'n geweldige toename in gewildheid in 2006–07 beleef, met ongeveer 4,67 miljoen toeskouers vir gemiddeld 15 253. Dit het nie net die vorige bywoningsrekord van die liga verslaan nie, maar ook 'n toename van meer as 20% in die seisoen 2005-2006. Die gewildheid het in 2007–08 weer 'n geweldige toename in gewildheid gekry, met 'n gemiddeld van 18,140 5.55 miljoen toeskouers, 'n toename van byna 19% in vergelyking met die vorige seisoen, wat die 2. Bundesliga kortliks die mees professionele sport op die tweede vlak gemaak het liga ter wêreld per wedstryd. Die liga sou egter byna al hierdie winste in 2008-09 verloor, met 'n totale bywoning van 4,76 miljoen en 'n gemiddelde van 15,550. Alhoewel die Tweede Bundesliga nou tweede is by die Engelse se voetballiga-kampioenskap onder professionele sportligas op die tweede vlak, lok dit steeds meer toeskouers per wedstryd as die topligas in gevestigde voetbalnasies soos Turkye, Rusland en Portugal.
Vanaf die seisoen 2008–09 is 'n nuwe liga op derde vlak, die 3. Liga, van stapel gestuur tussen die 2. Bundesliga en die Regionalliga in die ligapiramide. Anders as die Bundesligen, word die 3. Liga direk deur die DFB bedryf. Terselfdertyd het die Regionalliga van twee afdelings na drie gegaan.
Een van die probleme wat die liga tans ondervind, is die prestasie en die lot van klubs uit die voormalige Oos -Duitsland, wat dit moeilik vind om met die welgestelde, gevestigde westerse kant te kompeteer. Eenmalige DDR-klubs is nie in staat om winsgewende borgskappe aan te trek nie, kan nie die salarisse bekostig wat nodig is om hul "tuisgemaakte" talent vas te hou nie en speel in verkrummelende of primitiewe stadionfasiliteite. Van die 36 klubs in die boonste twee vlakke van die ligastelsel in die seisoen 2011-12, kom vyf uit die voormalige Oos -Duitsland, 'n toename van twee van 2010-11. Soos in die vorige twee seisoene, sal niemand in die eerste Bundesliga wees nie. Die vyf voormalige Oos -klubs in die 2. Bundesliga is Energie Cottbus, wat laas in die Eerste Bundesliga in Union Union Berlin 2008–09 verskyn het, uit die voormalige Oos -Berlyn, wat in die 2. Bundesliga was sedert hulle as kampioen van die inhuldiging bevorder is. seisoen van die 3. Liga Erzgebirge Aue, teenwoordig sedert die seisoen 2010-11 Hansa Rostock, wat onmiddellik teruggekeer het van 'n seisoen in die 3. Liga en Dynamo Dresden, wat hul eerste verskyning op die tweede vlak in vyf jaar gemaak het. Vier ander oostelike klubs speel in die 2011–12 3. Liga — Carl Zeiss Jena, Chemnitz, Rot-Weiß Erfurt en die Potsdam-klub Babelsberg.
Ter voorbereiding vir die Wêreldbeker -toernooi in 2006 het die DFB gepoog om die aantal plekke tussen die oostelike en westelike helfte van die land op 'n billike wyse te balanseer. Die organisasie moes egter die realiteit onder oë neem dat daar nie genoeg geskikte fasiliteite in die ou DDR was nie - nie net stadions nie, maar hotelle, restaurante en ander besoekersbehoeftes en vervoerinfrastruktuur insluit - met die gevolg dat die ooste bevind self onderverteenwoordig. Slegs een van die plekke in 2006 was in die voormalige Oos -Duitsland (in Leipzig). Net so was slegs een van die nege plekke vir die FIFA Wêreldbeker -sokkertoernooi in 2011, wat ook in Duitsland gehou is, in die voormalige Oos -Duitsland (in Dresden). Die situasie pas in die breër konteks van die gevolge van die Duitse hereniging op Oos -Duitsland en die wrok wat baie Ossi vir hul westerse neefs voel.
RB Leipzig is 'n opvallende klub wat 'n groot herlewing van sokker in die voormalige Oos -Duitsland veroorsaak het. Hierdie klub het binne 'n kort tydperk verskeie opeenvolgende promosies behaal en promosie gekry vir die Bundesliga vir die seisoen 2016-17. Die sukses van die klub was omstrede. RB Leipzig is gestig op inisiatief van die drankmaatskappy Red Bull GmbH, wie se betrokkenheid by die klub nuwe besprekings oor kommersialisme in professionele voetbal veroorsaak het.
In die 2012-13-seisoen het FC Bayern München die eerste klub ooit geword wat die dubbelspel behaal het deur die Bundesliga, DFB-Pokal en die Europese beker te wen.
Bayern München het die Duitse sokkergeskiedenis nog verder gemaak deur 'n rekord vierde agtereenvolgende Bundesliga -titel in 2016 te behaal,  en uiteindelik die eerste Duitse klub geword wat meer as vier kampioenskappe agtereenvolgens behaal het deur hul vyfde en sesde titels in onderskeidelik 2017 en 2018 te wen [ 3]   vir die klub se 27ste ligatitel en hul 28ste nasionaal, albei nuwe rekords.
Intussen, na 55 seisoene, is Hamburger SV vir die eerste keer in die klubgeskiedenis van die Bundesliga gedelegeer na die 2. Bundesliga.  Gedurende die seisoen 2017-18 was 'n oorwinning op Gladbach op die laaste dag nie genoeg om die val te vermy nie, aangesien Wolfsburg teen Keulen gewen het. Hamburg moes 'n rampspoedige seisoen onder verskeie bestuurders verduur nadat hy twee wedstryde in die voorafgaande vier seisoene oorleef het.
Gedurende die vroeë middel negentiende eeu het verskillende reëls vir voetbal by skole, universiteite en klubs begin opgestel. Die eerste stel reëls wat gepubliseer is, was dié van Rugby School in 1845, gevolg deur Eton College in 1847.
Gedurende die 1850's is daar baie klubs wat nie aan skole of universiteite verbonde was nie, in die Engelssprekende wêreld gestig om verskillende soorte sokker te speel. Sommige het hul eie uiteenlopende reëls opgestel, veral die Sheffield Football Club, wat in 1857 gestig is, wat gelei het tot die stigting van 'n Sheffield Football Association in 1867.
Volgens die herinneringe van Henry Charles Malden is 'n stel reëls vir gebruik aan die Universiteit van Cambridge in 1848 opgestel, wat funksies uit die verskillende openbare skoolspeletjies bevat.   'n Latere stel "Cambridge Rules" uit 1856 oorleef in 'n eksemplaar by Shrewsbury School.  
Gedurende die vroeë 1860's was daar toenemende pogings in Engeland om die verskillende sokkerwedstryde wat in die openbare skole sowel as in die industriële noorde onder die Sheffield -reëls gespeel is, te verenig en te versoen. In 1862 was J. C. Thring, wat een van die dryfkragte agter die oorspronklike Cambridge -reëls was, 'n meester aan die Uppingham -skool en het sy eie reëls uitgereik oor wat hy 'The Simplest Game' genoem het (aka die Uppingham -reëls). Begin Oktober 1863 is 'n nuwe stel "Cambridge Rules" opgestel deur 'n komitee van sewe lede wat voormalige leerlinge van Eton, Harrow, Shrewsbury, Rugby, Marlborough en Westminster verteenwoordig.
Ebenezer Cobb Morley, 'n prokureur van Hull, skryf aan Bell se lewe koerant in 1863, wat 'n beheerliggaam vir sokker voorstel. Morley sou die FA se eerste sekretaris word (1863–66) en sy tweede president (1867–74), maar word veral onthou vir die opstel van die eerste Laws of the Game in sy huis in Barnes, Londen, wat vandag wêreldwyd gespeel word . Hiervoor word hy beskou as nie net die vader van die Football Association nie, maar ook Association Football self.
Openbare skole soos Charterhouse en Westminster School was invloedryk in die vorming van die nuwe reëls; by albei skole het die omgewing van die leerlinge beteken dat hulle beperk was tot die speel van hul voetbal in die kloosters. soos Rugby onmoontlik en 'n ander reëlskode vereis. Forest School was ook invloedryk in die formulering van die nuwe reëls, was teenwoordig op die vyfde vergadering van die FA op 1 Desember 1863 en het verskeie lede by die invloedryke Forest Club.  Tydens die formulering van die reëls van Verenigingsvoetbal in die 1860's het verteenwoordigers van Charterhouse en Westminster aangedring op 'n verbygaande spel, veral reëls wat vorentoe gee ("deurgee"). Ander skole (veral Eton College, Shrewsbury School en Harrow) het 'n dribbelwedstryd verkies met 'n streng buitekantreël. Daar word beweer dat Stoke Ramblers in 1863 gestig is toe voormalige leerlinge van die Charterhouse School 'n sokkerklub gestig het terwyl vakleerlinge by die North Staffordshire Railway in Stoke-on-Trent werk.  Teen 1867 het die voetbalvereniging ten gunste van die Charterhouse- en Westminster-wedstryd gekies en 'n 'los' buitekantreël aanvaar wat vorentoe gee. 
Op die aand van 26 Oktober 1863 vergader verteenwoordigers van verskeie sokkerklubs in die Greater London -omgewing by die Freemasons 'Tavern op Long Acre in Covent Garden. Dit was die eerste vergadering van The Football Association (FA). Dit was die wêreld se eerste amptelike voetballiggaam en word om hierdie rede nie die woord Engels voorafgegaan nie. Die eerste vergadering het gelei tot die uitreiking van 'n versoek vir verteenwoordigers van die openbare skole om by die vereniging aan te sluit. Met die uitsondering van Thring in Uppingham, het die meeste skole afgeneem. In totaal is ses vergaderings van die FA tussen Oktober en Desember 1863 gehou. Komiteelid J. F. Alcock het gesê: "Die Cambridge -reëls blyk die wenslikste te wees vir die vereniging om aan te neem."
Na die derde vergadering is 'n konsep stel reëls deur die FA gepubliseer. Aan die begin van die vierde vergadering is die aandag egter gevestig op die onlangs gepubliseerde Cambridge -reëls van 1863.  Die Cambridge -reëls verskil van die konsep -FA -reëls op twee belangrike gebiede naamlik hardloop met (die dra) van die bal en inbraak (skop teenstanders in die skene). Die twee omstrede FA -reëls was soos volg:
IX. 'N Speler is geregtig om met die bal in die rigting van sy teëstanders se doel te hardloop as hy 'n regverdige vangskop maak, of as hy die bal op die eerste grens vang, maar as hy 'n regverdige vangkans kry, mag hy nie hardloop nie.
X. As 'n speler met die bal in die rigting van sy teenstanders se doel hardloop, het 'n speler aan die teenoorgestelde kant die vryheid om hom aan te kla, vas te hou, te kap of om die bal van hom af te gooi, maar geen speler mag vasgehou en gekap word nie op dieselfde tyd.
Op die vyfde vergadering is 'n mosie voorgestel dat hierdie twee reëls uit die FA -reëls verwyder word. Die meeste afgevaardigdes ondersteun hierdie voorstel, maar F. W. Campbell, die verteenwoordiger van Blackheath en die eerste FA -tesourier, maak sterk beswaar daarteen. Hy het gesê: 'inbraak is die ware voetbal'. Die mosie is nietemin goedgekeur en - tydens die laaste vergadering - onttrek Campbell sy klub aan die FA. Na die laaste vergadering op 8 Desember publiseer die FA die "Laws of Football", die eerste omvattende stel reëls vir die spel, later bekend as verenigingsvoetbal. Die spel word ook 'sokker' genoem as 'n verkorting van 'Vereniging', ongeveer dieselfde tyd as wat Rugbyvoetbal, in die volksmond 'rugger' genoem word, ontwikkel as die belangrikste weergawe van Engelse voetbal, en 'sokker' bly 'n algemene beskrywer in lande met ander prominente sokkerkodes vandag. [ aanhaling nodig ]
Hierdie eerste FA -wette bevat elemente wat nie meer deel uitmaak van verenigingsvoetbal nie, maar wat steeds herkenbaar is in ander wedstryde (bv.Rugbyunie en Australiese voetbalreëls): as 'n speler byvoorbeeld eers die bal agter die doellyn van die teenstanders aangeraak het, was sy span geregtig op 'n 'vryskop' op die doel, vanaf daardie punt en ongeveer 14 meter in voor die doellyn en 'n speler 'n vangplek kan maak en 'n "punt" kan eis, wat hom geregtig het op 'n vryskop van of agter daardie punt (sien onderskeidelik wet 7 en 8). Die wette van die spel waaroor die FA -lede ooreengekom het, het 'n maksimum lengte en breedte vir die veld bepaal, die afskopprosedure en die definisie van terme, insluitend doel, ingooi, onkant. Dit was steeds toegelaat om die bal met die hand te gee, mits die bal gevang is "redelik of met die eerste weiering". Ten spyte van die spesifikasies van skoene sonder"taai spykers, ysterplate en gutta percha'Daar was geen spesifieke reël oor die aantal spelers nie, strafskoppe, vuilspel of die vorm van die balkapteins van die deelnemende spanne.
Fundamente van 'n kompetisie Redigeer
Die wette wat deur die FA neergelê is, het onmiddellike effek gehad, met Sheffield F.C. en Nottingham (nou Notts County) speel onder meer jaarliks ​​'n wedstryd oor die FA -kode. Namate meer spanne in die 1860's by die kode aangesluit het, het die sport van sy oorsprong in openbare skole afgewyk, met ronde balle gespeel en deur spanne wat elk op 11 spelers geklop het. Die reël om die bal vorentoe te laat uitskakel deur alle spelers voor die bal 'onkant' te maak (net soos in rugby vandag), is laat vaar. 'N Sheffield -wedstryd teen Londen in 1866 het die FA in staat gestel om te sien hoe die reëls die spel beïnvloed, en daarna is die hantering van die bal afgeskaf, behalwe een speler in elke span, die doelwagter. 'N Rompslomp is bygevoeg tussen die twee doelpale om die bokant van die doel aan te dui, en 'n nasionale kompetisie is voorgestel. In 1867 word die eerste kompetisie en die oudste bestaande trofee in sokker, die Youdan Cup, bekendgestel.
Eerste FA Cup Edit
Op 20 Julie 1871 stel C. W. Alcock, 'n heer uit Sunderland en 'n voormalige leerling van Harrow School, voor dat "'n Uitdaagbeker moet in die verband met die [Football] Association gestig word",  die idee wat die kompetisie laat ontstaan ​​het. By die eerste FA -beker in 1872 ontmoet Wanderers en Royal Engineers in die eindstryd voor 2 000 betalende toeskouers. Ondanks dat die Royal Engineers die gunsteling was, was een van hul spelers hy het vroeg al 'n gebreekte kraagbeen opgedoen, en aangesien daar nog nie plaasvervangings aangebring is nie, speel die ingenieurs 'n man vir die res van die wedstryd, wat uiteindelik met 1-0 verloor het.
Die FA Cup was 'n sukses en binne 'n paar jaar wou al die klubs in Engeland deelneem. Om dit te kon doen, moes hulle die FA -kode aanvaar, wat gelei het tot die vinnige verspreiding van 'n universele stel reëls. Hierdie reëls is die basis waarvan alle verenigingsvoetbalreëls vandag voortspruit.
Later kompetisies het die 'Gentleman' of die Suidlanders oorheers met Old Etonians, Wanderers, Royal Engineers en Oxford University, wat onder hulle 19 titels behaal het. Queens Park onttrek hom in die halfeindronde van die 1873-beker (wat as gevolg van die formaat wat daardie jaar gespeel is, beteken dat al die uitdagers van Wanderers se trofee 'n kompetisie gespeel het om die reg om die handskoen te gooi en die houers te speel, vandaar die volle FA -uitdagingsbeker genoem) omdat hulle probleme ondervind het met die verhoging van reiskoste om vir die voortdurende reise na Engeland te betaal, het dit direk gelei tot die stigting van die Skotse FA. Desondanks het Queens Park steeds aan die FA Cup deelgeneem en twee keer die eindstryd gehaal, voordat die Skotse FA in 1887 Skotse klubs verbied het.
In 1872 het Alcock die Football Association Cup vir £ 20 gekoop. Daardie jaar het vyftien klubs vir die kompetisie deelgeneem. Queen's Park het weens onttrekkings die halfeindronde gehaal sonder om te speel, maar nadat hulle 'n doellose trekking met Wanderers gehad het, moes hulle onttrek soos voor die koms van strafskoppe en ekstra tyd, hulle kon dit nie bekostig om terug te keer Londen toe vir die herhaling nie. Wanderers het die beker in 1878 regstreeks gewen nadat een van die twee driekuns ooit nog behaal is. Hulle het die beker egter aan die FA terugbesorg sodat die kompetisie kon voortgaan, op voorwaarde dat geen ander klub die beker ooit weer kon wen nie.
Eerste liga Edit
In 1888 was William McGregor, 'n heer uit Perthshire en 'n direkteur van Aston Villa FC, die belangrikste krag tussen vergaderings in Londen en Manchester waarby 12 sokkerklubs betrokke was, met die oog op 'n ligakompetisie. Hierdie 12 klubs sou later die 12 stigterslede van die Football League word. Die vergaderings is in Londen gehou, die grootste bekommernis was dat 'n vroeë uittrede in die uitklopformaat van die FA -beker klubs vir byna 'n jaar sonder wedstryde kan laat, en as dit gebeur, kan hulle nie net swaar finansiële verliese ly nie, maar ondersteuners het dikwels nie so lank sonder 'n wedstryd vasgehou nie, maar eerder na ander spanne gegaan. Sake is op 17 April in Manchester afgehandel.
McGregor het teen die naam The Football League gestem, omdat hy bekommerd was dat dit met die Irish Land League geassosieer sou word.  Maar hierdie naam het steeds met 'n meerderheid van stemme gewen en is gekies. Die kompetisie het wedstryde en lede vir al sy lidklubs gewaarborg. Die klubs is gelykop verdeel tussen Noord- en Midlands -spanne. Dit het suidelike spanne, wat nog steeds streng amateur was, uitgesluit.
'N Mededingende Engelse liga genaamd die Football Alliance werk van 1889 tot 1892. In 1892 is besluit om die twee ligas formeel saam te smelt, en daarom is die Football League Second Division gevorm, wat meestal uit Football Alliance -klubs bestaan. Die bestaande ligaklubs, plus drie van die sterkste Alliance -klubs, het die Football League First Division uitgemaak.
Eerste internasionale redigering
Die eerste internasionale wedstryd is op 30 November 1872 in Skotland gespeel. Charles Alcock, wat op 28-jarige ouderdom tot sekretaris van die FA verkies is, het die idee van 'n internasionale kompetisie bedink en 'n jaarlikse wedstryd vir Skotland en Engeland ingehuldig. In 1870 en 1871 plaas hy advertensies in die koerante van Edinburgh en Glasgow en vra spelers vir 'n internasionale tussen die twee lande. Die enigste antwoord wat hy ontvang het, het gesê: "aanhangers van die" assosiasie "-reëls vind geen vyande wat hul staal waardig is in Skotland nie  Om hierdie rede was die wedstryde van 1870 en 1871 geheel en al saamgestel uit Skotte wat in Engeland woon. Maar veral Smith van die Queen's Park -sokkerklub het aan die meeste van die 1870 en 1871 internasionale wedstryde deelgeneem. Reeds in 1870 was Alcock vasberade dat hierdie vuurhoutjies was oop vir elke Skot [Kursief van Alcock] of sy lyne noord of suid van die Tweed gegiet is en dat die verteenwoordigende elf hoofsaaklik uit Anglo-Skotse bestaan ​​uit die uitnodigings wat in die openbaar deur die kolomme van vooraanstaande tydskrifte van Skotland gegee is. die fout lê by die spelers van die noorde, nie by die bestuur wat onpartydig die dienste van almal gesoek het nie. Om die span London te noem, dra niks by nie. Die wedstryd was, soos aangekondig, vir alle doeleindes tussen Engeland en Skotland ". 
In 1872 is die uitdaging uiteindelik deur Queens Park FC aangeneem.  Die eerste internasionale speler wat tans deur FIFA erken word (wat op 30 November 1872 in Glasgow, Skotland plaasgevind het), het geëindig in 'n doellose gelykopstelling tussen die twee partye en dus is een van die ergste betwiste wedstryde in die voetbalgeskiedenis gebore. Die tweede wedstryd tussen die twee partye, op 8 Maart 1873, eindig met 4–2 ten gunste van Engeland, en die Skotte wen dan die volgende wedstryd met 2–1. Die vierde wedstryd eindig gelykop met 2-2, waarna die Skotte 'n wenreeks van 3 wedstryde geniet het.
Die eerste nie-Europese internasionaal is op 28 November 1885 in Newark, New Jersey, tussen die VSA en Kanada betwis, en die Kanadese wen 1-0. [ aanhaling nodig ]
Van amateurisme tot professionaliteit Redigeer
Toe sokker in die 1870's en 1880's gewild geword het, is professionele persone in Engeland en Skotland verbied. Toe in die 1880's, kort nadat Wanderers ontbind het, in die noorde van Engeland, het spanne spelers aangestel wat bekend staan ​​as 'professore in voetbal', wat dikwels professionele persone uit Skotland was (wat destyds 'Scotch Professors' genoem is). Dit was die eerste keer dat professionaliteit in sokker begin. Die klubs in die werkersklasgebiede, veral in Noord -Engeland en Skotland, wou professionele voetbal hê, behalwe om te kan speel. Verskeie klubs is daarvan beskuldig dat hulle professionele persone in diens geneem het.
Die noordelike klubs wat uit laer klas betaalde spelers bestaan, het momentum begin kry oor die amateur 'Gentleman Southerners'. Die eerste noordelike klub wat die FA Cup -eindstryd gehaal het, was Blackburn Rovers in 1882, waar hulle verloor het teen Old Etonians, wat die laaste amateurspan was wat die trofee gewen het.
Gedurende die somer van 1885 is daar druk op die Football Association geplaas om professionaliteit in Engelse voetbal te aanvaar, wat uitloop op 'n spesiale vergadering op 20 Julie, waarna aangekondig is dat dit "in die belang van Association Football, om die aanstelling van professionele voetbalspelers te wettig, maar slegs onder sekere beperkings". Klubs is toegelaat om spelers te betaal, op voorwaarde dat hulle gebore is of twee jaar geleef het binne 'n radius van ses myl van die grond. Daar was ook reëls wat verhoed dat professionele spelers in 'n seisoen vir meer as een klub speel, sonder om spesiale toestemming, en alle professionele spelers moes by die FA geregistreer wees 
Alhoewel Engelse klubs professionele persone in diens geneem het, het die Skotse voetbalvereniging die praktyk verbied. Gevolglik het baie Skotse spelers suidwaarts gemigreer. Aanvanklik het die FA huishoudelike beperkings ingestel om dit te voorkom, maar dit is teen 1889 laat vaar.  In die eerste seisoen van die Football League (1888–89) het kampioene Preston North End tien Skotse professionele persone bygewoon. 
Een van die spanne wat baat gevind het by die skuif van Skotse spelers na Engeland, met die bynaam Scotch Professors, was Sunderland A.F.C. Die klub het in 1885 professioneel geword, en die klub het dieselfde jaar 'n aantal Skotte gewerf, hul eerste spelers wat internasionaal toegesluit is.  Stigter James Allan verlaat Sunderland in 1888 vanweë sy afkeer van die 'professionaliteit' wat die klub binnegedring het, en vorm daarna Sunderland Albion. 
Die ryk mynwerker Samuel Tyzack, wat saam met en skeepsbouer Robert Turnbull die nou professionele 'span van alle talente' befonds het, het dikwels voorgegee dat hy 'n priester is terwyl hy na spelers in Skotland soek, aangesien Sunderland se werwingsbeleid in Skotland baie Skotse aanhangers woedend gemaak het. Trouens, die hele Sunderland -reeks in die Wêreldkampioenskap van 1895 is gemaak van heeltemal Skotse spelers.  Op 5 April 1890 het die stigter van die Football League, William McGregor, Sunderland as 'die span van alle talente' bestempel en gesê dat hulle ''n talentvolle man in elke posisie' 'het. 
'N Ander span wat by die Scotch Professors baat gevind het, was Preston North End, die eerste Engelse span wat die kampioenskap en die "dubbele" beker gewen het, wat die meeste van hul span uit Skotse spelers uitgemaak het.  
Die Skotse FA het sy verbod op professionaliteit in 1893 opgehef, waarna 560 spelers as professionele persone geregistreer is. 
Vroeë Engelse vrouespanne, soos die Dick, Kerr's Ladies van Preston, was so gewild dat hul wedstryde geld ingesamel het vir liefdadigheidsorganisasies. Die eerste aangetekende damesvoetbalwedstryd, op 23 Maart 1895, is in Engeland tussen 'n noordelike en suidelike span gehou. Die fondsinsamelingswedstryde het voortgegaan, ten spyte van besware. 'N Maksimum loon is op spelers geplaas, spelers het dit uitgedaag en in 1909 naby staking gekom, maar dit sou nog nie vyftig jaar duur voordat die maksimum loon afgeskaf is nie. In 1921 is vroue verbied om op die FA -liga te speel. Volgens die FA -geskiedenis het hierdie verbod vir die volgende 40 jaar in Engeland die spel effektief vernietig.  Hakoah Wene was waarskynlik die eerste nie-Britse klub wat hul spelers gedurende die 1920's betaal het [ aanhaling nodig ] .
In 1934 word die Sweedse klub Malmö FF uit die boonste afdeling gedelegeer nadat ontdek is dat hulle hul spelers betaal het, iets wat destyds nie in Sweedse sokker toegelaat is nie.
Oorlogstyd sokker Redigeer
Tussen 1915 en 1919 is mededingende verenigingsvoetbal in Engeland opgeskort. Baie sokkerspelers het aangesluit om in die oorlog te veg en gevolglik is baie spanne uitgeput en het hulle eerder gasspelers opgestel. Die Football League en die FA Cup is opgeskort, en plaaslik is ligakompetisies opgestel in hierdie toernooie tel nie in die amptelike rekords van spelers nie.
Kontinentale Europa Wysig
Die oudste klub op die vasteland van Europa kan die Switserse klub Lausanne Football and Cricket Club wees, gestig in 1860.  Voetbal is in 1863 in 'n Belgiese skool in Melle (naby Gent) bekendgestel.  In Nederland was die eerste voetbalwedstryd in 1865 in Enschede gespeel. Dit is gevolg deur die stigting van Koninklijke HFC deur Pim Mulier in 1879. Die Koninklijke HFC was die eerste Nederlandse voetbalklub. Tien jaar later, in 1889, is die Royal Dutch Football Association (die KNVB) gestig. Verenigingsvoetbal is in die Deense klub, Kjøbenhavns Boldklub (KB) deur Engelse inwoners bekendgestel,  in die Switserse klub FC St. Gallen in 1879 en in België Royal Antwerp FC in 1880. Dit maak KB, St. Gallen, Koninklijke HFC en Royal Antwerp FC, die oudste nog bestaande voetbalklubs op Kontinentaal Europa. Royal Antwerp FC (bynaam "The Great Old") is egter die enigste wat nooit met of in 'n ander klub saamgesmelt het nie.
Die Deense voetbalvereniging is gestig in 1889. Italiaanse voetbal is vanaf die stigting in 1898 tot 1929 in streeksgroepe gespeel toe die Serie A deur die Italiaanse voetbalbond in 'n nasionale liga georganiseer is. La Liga, die nasionale liga van Spanje, het sy eerste seisoen in 1928 gehad, met sy deelnemers op grond van die vorige wenners van die Copa del Rey, wat in 1902 begin het. , aangesien dit eers in 1963 gestig is. Die Duitse voetbalvereniging is al in 1900 gestig, met die eerste Duitse voetbalkampioen as Leipzig in 1903. Voor die vorming van die Bundesliga is Duitse voetbal egter op amateurvlak gespeel in 'n groot aantal streeksligas.
Keiserlike Rusland Redigeer
Die eerste aangetekende voetbalwedstryd in die keiserlike Rusland het in Odessa plaasgevind toe sommige Britse matrose 'n wedstryd onder mekaar gespeel het. 
Die eerste georganiseerde voetbalwedstryd in Portugal het in 1875 in Camacha, Madeira, plaasgevind. Georganiseer deur die gebore Harry Hinton op Madeira.
Die oudste span wat in Portugal oorleef het, is Académica, wat in 1876 gestig is.
Op 31 Maart 1914 het die drie streeksverenigings wat in Portugal bestaan ​​het (Lissabon, Portalegre en Porto) saamgesmelt om 'n nasionale vereniging te stig genaamd 'a União Portuguesa de Futebol' wat die voorouer is van die huidige nasionale vereniging 'Federação Portuguesa de Futebol' wat op 28 Mei 1926 gestig is.
Die eerste aangetekende sokkerwedstryd in Argentinië is in 1867 deur Britse spoorwegwerkers op die Buenos Aires Krieketklub gespeel.  Die wedstryd was 'n mengsel van verenigings- en rugbyvoetbal, wat die gebruik van hande moontlik maak.  Die eerste verenigingsvoetbalspan in Suid -Amerika, Buenos Aires Football Club, is dieselfde jaar in Argentinië gestig. Die eerste land se liga was die "Association Argentine Football" (AAF), wat in 1891 gestig is deur F.L. Wooley. Hierdie liga het die eerste kampioenskap ooit gehou wat in 1891 plaasgevind het, , wat Argentinië die oudste voetballiga van die vereniging buite die vasteland van Groot -Brittanje  gemaak het, hoewel dit slegs 'n seisoen geduur het. Sy opvolger, die Argentynse voetbalvereniging, is in 1893 gestig deur die Skotse onderwyser Alexander Watson Hutton, wat deesdae nog oorbly. 
In die 1870's het 'n uitlander genaamd John Miller wat in die laaste dekades van die 19de eeu aan die spoorwegbouprojek in São Paulo gewerk het saam met ongeveer 3000 ander immigrantegesinne van die Britse Eilande, besluit om sy jong seuntjie Charles William Miller na Engeland te stuur vir sy opvoeding. In 1884 word Charles van 10 jaar na die Bannisters -skool in Southampton gestuur. Charles was 'n natuurlike sokkerspeler wat vinnig die kuns van die spel opgetel het. Die sokkervereniging is destyds gestig. Eton, Rugby, Charterhouse en ander kolleges het almal hul eie spelreëls ontwikkel. As 'n bekwame vleuel en doelskieter het Charles die skool vereer, wat hom eers in die Southampton Club -span en daarna in die County -span van Hampshire sou toeken.
In 1892, 'n paar jaar voor sy terugkeer na Brasilië, is Miller genooi om 'n wedstryd vir die Korintiërs te speel, 'n span saamgestel uit spelers wat uit openbare skole en universiteite genooi is.
By sy terugkeer het Miller 'n paar voetbal -toerusting en 'n reëlsboek saamgebring. Daarna het hy die nuwe spelreëls onder die gemeenskap in São Paulo ontwikkel. In 1888, ses jaar voor sy terugkeer, is die eerste sportklub in die stad gestig, São Paulo Athletic Club. São Paulo Atletiekklub het die eerste drie jaar kampioenskappe gewen. Miller se vaardighede was in hierdie stadium ver bo sy kollegas. Hy het die eer gekry om sy naam by te dra tot 'n beweging waarby 'n behendige bal met die hak "Chaleira" betrokke was.
Charles Miller het sy hele lewe lank 'n sterk band met Engelse voetbalvoetbal gehou. Spanne van Southampton en Corinthians Club het na Brasilië gekom en teen São Paulo Athletic Club en ander spanne in São Paulo gespeel. By geleentheid in 1910 sou 'n nuwe plaaslike span gevorm word na 'n toer deur die span van Corinthians na Brasilië en Charles is gevra om 'n naam vir die span voor te stel. Hy het voorgestel dat hulle hulself na Korintiërs moet noem.
Gedurende die eerste jare van die 20ste eeu het verskeie Britse klubs na Suid -Amerika getoer, veral Argentinië, Uruguay en Brasilië. Southampton was die eerste buitelandse klub wat in 1904 deur die vasteland getoer het, gevolg deur Nottingham Forest 'n jaar later. Daardie toere het bygedra tot die verspreiding en ontwikkeling van sokker in die streek, met 'n paar wedstryde (soos die Alumni v Suid -Afrika) deur meer as 10 000 toeskouers.  Die Britse spanne se reise duur tot 1929, met die Chelsea -toer. 
Die Argentynse Primera División is die oudste liga in Suid -Amerika en word die eerste keer in 1891 gehou.  Boonop het Argentinië die eerste land buite die Verenigde Koninkryk geword wat 'n sokkerliga begin het.  Die Uruguayaanse voetbalvereniging is ook in 1900 gestig. Beide verenigings het die eerste saam georganiseer Rioplatense klubkompetisies in die streek, begin met die Tie Cup in 1900. 
In 1988 vier São Paulo A.C. sy eeufees en die Engelse Korintiese F.C. (wat in 1910 die eerste keer na Brasilië getoer het)  het weer in die Morumbi -stadion gaan speel. Die einde van die toer was teen die plaaslike Corinthians Paulista -span (wat sy naam van die Engelse kant gekry het) met die voormalige sterre Sócrates en Rivelino onder sy spelers. Hierdie wedstryd is in die Pacaembu -stadion in São Paulo gespeel, en volgens die korintiese beginsels van goeie skoon verenigingsvoetbal was die telling 1 tot 0 ten gunste van die plaaslike bevolking toe Sokrates, soos ooreengekom, hemde verander het om saam met die Engelse amateurs te speel. Dit het ongelukkig nie die telling beïnvloed nie, alhoewel 'n groot stadion vol lof was vir 'n gelykop uitslag.
Die Brasiliaanse voetbalbond is in 1914 gestig, en die huidige formaat vir die Campeonato Brasileiro is in 1971 gestig.
Die eerste verenigingsvoetbalklub in die Verenigde State was die Oneida Football Club van Boston, Massachusetts, gestig in 1862. Daar word gereeld gesê dat dit die eerste klub was wat verenigingsvoetbal buite Brittanje gespeel het. Die Oneidas is egter gestig voor die Engelse voetbalbond (FA). Dit is nie bekend watter reëls hulle gebruik het nie  en die klub het binne 'n paar jaar beland. Volgens Encyclopædia Britannica, word die klub gereeld toegeskryf aan die uitvinding van die "Boston Game", wat spelers toegelaat het om 'n ronde bal langs die grond te skop en dit op te tel en daarmee te hardloop.
Die eerste Amerikaanse wedstryd wat deur die FA -reëls geïnspireer is, was 'n wedstryd tussen Princeton en Rutgers in 1869, hoewel die wedstryd funksies bevat, soos uiters fisieke duikslae en spanne van 20 elk. Ander kolleges het hierdie ontwikkeling nagevolg, maar dit is almal teen die middel van die 1870's omgeskakel na rugby-georiënteerde reëls, en dit sal binnekort bekend word as vroeë bastions van Amerikaanse voetbal. (Vir meer besonderhede, sien: Geskiedenis van Amerikaanse voetbal en 1869 universiteitsvoetbalseisoen.)
Vroeë sokkerligas in die VSA gebruik meestal die naam sokkerligas: byvoorbeeld die American Football Association (gestig in 1884), die American Amateur Football Association (1893), die American League of Professional Football (1894), die National Association Foot Ball League (1895) en die Southern New England Football League (1914). Die woord "sokker" het egter begin vang, en die St Louis Soccer League was 'n belangrike streekskompetisie tussen 1907 en 1939. Wat nou die Amerikaanse voetbalbond is, was oorspronklik die Amerikaanse voetbalvereniging, wat in 1913 gestig is deur die samesmelting van die American Football Association en die American Amateur Football Association. Die beheerliggaam van die sport in die VSA het eers in 1945 die woord sokker op sy naam gehad toe dit die Amerikaanse voetbalvereniging geword het. Dit het eers die woord voetbal van sy naam laat val, toe dit die Amerikaanse Sokkerfederasie geword het.
Twee verdere sokkerligas is in 1967 begin, die United Soccer Association en die National Professional Soccer League. Dit het saamgesmelt tot die North American Soccer League in 1968, wat tot 1984 oorleef het. Die NASL het ook in die latere jare 'n binnenshuise liga bedryf.
Binnenshuise sokker was 'n groot sukses in die 1980's tot die 90's, deels as gevolg van die insette van die North American Soccer League. Toe die NASL vou, het ander ligas, waaronder die Major Indoor Soccer League, ingevul om aan die vraag te voldoen. 'N Nuwe MISL bestaan ​​vandag met sewe spanne wat in die seisoen 2013–2014 werksaam is.  Dit hou egter nie verband met die oorspronklike MISL nie. Die hoogste sokkervlak in die Verenigde State is Major League Soccer, wat gevorm is as gevolg van die VSA wat die FIFA Wêreldbeker in 1994 aangebied het.
Die behoefte aan 'n enkele liggaam om toesig te hou oor die wêreldwye spel, het aan die begin van die 20ste eeu duidelik geword met die toenemende gewildheid van internasionale wedstryde. Die Engelse voetbalbond het baie gesprekke gevoer oor die oprigting van 'n internasionale liggaam, maar dit word beskou as geen vordering nie. Dit val op sewe ander Europese lande om saam te werk om hierdie vereniging te stig. FIFA (Fédération Internationale de Football Association) is op 21 Mei 1904 in Parys gestig - die Franse naam en akroniem bestaan ​​tot vandag toe, selfs buite Franssprekende lande. Die eerste president was Robert Guérin.
FIFA was die voorsitter van sy eerste internasionale kompetisie in 1906, maar dit het weinig goedkeuring of sukses behaal. Dit, in kombinasie met ekonomiese faktore, het gelei tot die vinnige vervanging van Guérin deur Daniel Burley Woolfall uit Engeland, wat op daardie stadium 'n lidvereniging geword het. Die volgende toernooi wat die sokkerkompetisie vir die Olimpiese Spele in 1908 in Londen aangebied het, was meer suksesvol, ondanks die teenwoordigheid van professionele voetballers, in stryd met die grondbeginsels van FIFA.
Die lidmaatskap van FIFA het uitgebrei na Europa met die toepassing van Suid -Afrika in 1909, Argentinië in 1912 en die Verenigde State in 1913.
FIFA het egter tydens die Eerste Wêreldoorlog in duie gestort, met baie spelers wat na die oorlog gestuur is en die moontlikheid van reis vir internasionale wedstryde baie beperk was. Na-oorlog, na die dood van Woolfall, val die organisasie in die hande van Alexander Bartholomew. [ aanhaling nodig ] Die organisasie het egter 'n nuwe leier na Bartholomew se dood in 1919. Dit is gered van uitwissing, maar ten koste van die onttrekking van die Tuisnasies, wat 'n onwilligheid om aan internasionale kompetisies met hul onlangse vyande van die Tweede Wêreldoorlog deel te neem, aanhaal.
In 1946 keer die vier Britse nasies terug. Op 10 Mei 1947 is 'n 'Match of the Century' tussen Groot -Brittanje en 'Rest of Europe XI' op Hampden Park in Glasgow gespeel voordat 135 000 toeskouers - Brittanje met 6-1 gewen het. Die opbrengs van die wedstryd, ter waarde van £ 35,000, is aan FIFA gegee om te help om dit na die Tweede Wêreldoorlog weer te begin. Dit is gevolg deur FIFA se eerste na-oorlogse Wêreldbeker in 1950, wat in Brasilië gehou is. FIFA het intussen verder uitgebrei sodat dit teen sy vyftigjarige bestaan ​​84 lede gehad het.
FIFA Wêreldbeker vir mans Redigeer
Die eerste Wêreldbeker -sokkertoernooi is in 1930 in Uruguay gespeel. In die eerste kampioenskapswedstryd tussen Argentinië en Uruguay kon die spanne nie op 'n bal besluit nie, sodat hulle die eerste helfte van Argentinië se bal en die tweede in Uruguay gebruik het. Baie lande het nie ingekom nie, maar die meeste van die wat wel gekom het, kom uit die Amerikas. Teen 1950 het Europese spanne egter belangstelling getoon, en die kompetisie het die grootste voetbal- en sportbyeenkoms ter wêreld geword.
Die Suid -Amerikaanse Copa América is die eerste keer in 1916 betwis en het die Wêreldbeker voorafgegaan. Dekades later het ander kontinentale kampioenskappe ontstaan ​​- die AFC Asian Cup (1956), die African Cup of Nations (1957), die Europese kampioenskap (1960), Noord -Amerika se Gold Cup (1991) Oceania se OFC Nations Cup (1996) en UEFA Nations League (2018).
Die Brasiliaanse span is die suksesvolste span in die Wêreldbeker -toernooi en het vyf keer gewen. Die volgende suksesvolste spanne is Italië en Duitsland (drie as Wes -Duitsland) met vier titels elk, wat hul laaste pryse in onderskeidelik 2006 en 2014 gewen het. Uruguay (laaste in 1950), Argentinië (laaste in 1986) en Frankryk (laaste in 2018) het elk twee titels.
FIFA Wêreldbeker vir vroue wysig
Die FIFA Wêreldbeker vir vroue is ingehuldig met die 1991 FIFA Wêreldbeker vir vroue, aangebied in China, met 12 spanne gestuur om hul lande te verteenwoordig.
Meer as 90,185 toeskouers het die FIFA Wêreldbeker vir vroue in 1999 bygewoon en byna 1 miljard kykers uit 70 lande het ingeskakel. Teen die 2003 FIFA Wêreldbeker vir vroue het 16 spanne aan die eindronde van die kampioenskap deelgeneem. Van die agt toernooie wat tot dusver gehou is (vanaf 2019), is die Verenigde State (1991, 1999, 2015, 2019) die suksesvolste span met vier titels wat Duitsland (2003, 2007) twee keer die kampioenskap gewen het, en Noorweë (1995) en Japan (2011) het elk een keer gewen. Vroue se konfederasies is dieselfde as mans: Oseanië (OFC), Europees (UEFA), Noord-, Sentraal -Amerika en die Karibiese Eilande (CONCACAF), Suid -Amerikaans (CONMEBOL), Asiër (AFC) en Afrikaans (CAF).
Miskien is daar geen sokker wat so misverstaan ​​word as dié van Duitsland nie. Nie-Duitsers beskou hulle moontlik as professioneel, byna onoorwinlik en speel altyd dieselfde voetbalstyl.
Die feite ondersteun egter nie hierdie opvattings nie. Hier is net 'n paar voorbeelde:
Die professionaliteit van die Duitse voetbal kom te laat en die nasionale span verloor gereeld met professionele spanne soos Engeland en Oostenryk, soms met groot marge. Inderdaad die Oostenrykse Wunderteam wen in 1931 6-0 en 5-0 oor hul noordelike bure.
Wat 'n gehomogeniseerde speelstyl betref, sien ons nog relatief vroeg hoe die groot voor die Tweede Wêreldoorlog Schalke 04 die bal op die grond gespeel het in kort vinnige aangee, terwyl die Berlynse spanne hoofsaaklik 'n vinnige Engelse balwedstryd gespeel het .
Kom ons kyk na die Duitse rekord op klubvlak wat Europese toernooie betref. In die bylae van die boek Tor! Die verhaal van Duitse voetbal deur Uli Hesse-Lichtenberger, kan ons indrukwekkend lang lyste eindstryde sien waaraan Duitse spanne deelgeneem het.
As ons egter net kyk na die wenners van die Europese eindronde, tot en met 2004, lyk die Duitse bydrae beslis tweederangse.
Om die data noukeuriger te ondersoek:
Wenners van die Europese Kampioenebeker 1956-2004
Spaanse spanne: 10
Italiaanse spanne: 10
Engelse spanne: 9
(Engelse spanne verbied 1985-90 ná sterftes in Heysel-stadion).
Duitse spanne: 6
1974 Bayern M & uumlnchen
1975 Bayern M & uumlnchen
1976 Bayern M & uumlnchen
1983 Hamburg SV
2001 Bayern M & uumlnchen
UEFA-bekerwenners (voorheen die Inter City Fairs Cup, tot 1971) 1957-2004
Engelse spanne: 10
Spaanse spanne: 9
Italiaanse spanne: 8
1979 Borussia Moenchengladbach
1996 Bayern M & uumlnchen
Europese bekerwenners se bekerwenners 1961-99
Engelse spanne: 8
Spaanse spanne: 7
Italiaanse spanne: 7
Duitse spanne: 5
1967 Bayern M & uumlnchen
1974 FC Magdeburg
1977 Hamburg SV
Verenigingsvoetbal as 'n sport het die begin in Duitsland verward gemaak, en veral deur konserwatiewes in die land is dit swak gedink vanweë sy buitelandse oorsprong. Die eerste Duitse spelers kyk na Engeland vir inspirasie sowel as helde. Die nakoming van die owerhede by 'n ideaal van amateurisme, soos in die verlede met Rugby Union, het ook gelei tot swak standaarde, dit beteken ook betalings onder die tafel en, vir openbare verbruik, fiktiewe beroepe waaraan spelers veronderstel was om te behoort.
Ten minste kan die Duitse voetbal nie met dieselfde korrupsie as die van die Italiaanse spel geteer word nie.
Oeps, weer verkeerd. Getuig van die skandaal wat in 2005 in Duitsland uitgebreek het. Volgens TV News Channel N24 het die skeidsregter, Robert Hoyzer, sy betrokkenheid by wedstrydknoeiery erken. Suddeutsche Zeitung en die poniekoerant Bild het die voorstel van die betrokkenheid van Kroaties kriminele bendes by die skandaal aangemeld. Hoyzer is geskors deur die Duitse FA, die Deutscher Fu & szligball Bund (DFB), en hy kan tien jaar in die tronk sit. Meer skorsings en arrestasies lyk waarskynlik namate die ondersoek voortgaan. Nie 'n te mooi beeld vir 'n land wat minder as 18 maande weg is van die aanbied van die Wêreldbeker -toernooi in 2006 nie.
In 2000 was daar die Christoph Daum -aangeleentheid, waarin die voormalige bestuurder van Bayer Leverkusen, in opdrag om na die nasionale span te styg, eers ontken het dat hy kokaïen geneem het, maar toe het hy ingestem dat hy 'n hare laat toets vir die middel. Die positiewe uitslag beteken dat hy op die volgende vliegtuig na Florida was eerder as by die nasionale span se hoofkwartier.
Voor dit, in die sewentigerjare, was korrupsie aan die toeneem en die bywoning vir Deutscher Fu & szligball Bund (DFB) se Bundesliga -wedstryde was af. Wat die 60's betref, verklaar Hesse-Lichtenberger dat daar in die Bundesliga 'waarskynlik meer verborge rekeninge en tasse met kontant gevul was as in al die wêreld se twyfelagtige buitelandse belastingparadys saamgestel.'
Die boek waaruit die bogenoemde aanhaling geneem is - Tor! Die verhaal van Duitse voetbal - is 'n fassinerende weergawe van die spel in Duitsland: sy wortels in die atletiekklubs van die agtiende eeu, die Wêreldoorloë, die eerste internasionale suksesse van die daaropvolgende vorming van die DFB in Wes -Duitsland, die spel in Oos -Duitsland en tot in die huidige toestand van die spel.
Geskryf deur die Dortmund-aanhanger Hesse-Lichtenberger, wat nie 'n oordeel oor die mense wil hê waarmee hy nie saamstem nie, gaan die boek ook oor die geo-politieke redes vir die gesondheid of nie van Duitse voetbal.
Saam met die minder bekende figure wat hy noem, is daar al die bekende spelers van die spel: G & uumlnther Netzer, Overath, Paul Breitner, Berti Vogts, Uli & amp Dieter Hoeness, Rudi V & oumlller, Kevin Keegan, Effenberg, J & uumlrgen Klinsmann, Fritz Walter, et al, asook die vyf Duitse Europese voetballers van die jaar – Gerd M & uumlller, Franz Beckenbauer, Karl-Heinz Rummenigge, Lothar Matth & aumlus en Matthias Sammer. En die spanne: onder andere Borussia Moenchengladbach, Borussia Dortmund, Werder Bremen, Hamburg, Kaiserslautern, Schalke 04, K & oumlln, Stuttgart, 1860, en natuurlik die sterkste en suksesvolste span in die land: Bayern München.
Maar dit is op die internasionale gebied waar Duitsland werklike sukses behaal het, en Hesse-Lichtenberger vertel nie net die opgewondenheid van die oorwinnings nie, maar ook die tentatiewe nasionale gevoelens wat in die tydperk na die Tweede Wêreldoorlog gewek is. Dit is 'n moet-lees vir almal wat belangstel in die spel, aangesien dit in Duitsland gespeel word.
& quotThe Onside In-Site & quot Kopiereg & kopie Vanaf 2000. Alle regte voorbehou. Soccerphile Ltd.
'N Kort geskiedenis van Amerikaanse voetbal en redes waarom ons daarvan hou
Sokker is waarskynlik Amerika se gunsteling sport, maar weet jy hoe dit begin het en waarom dit die tydverdryf is wat dit vandag is?
Vroeë Amerikaanse voetbal het sy oorsprong in rugbyvoetbal en sokker. Die spel het ontwikkel en uiteindelik gewild geword as 'n universiteitsport. In 1892 het William "Pudge" Heffelfinger se kontrak van $ 500 om 'n wedstryd te speel, die era van professionele voetbal ingelui en in 1920 het die Amerikaanse professionele voetbalvereniging gevorm is.
Daardie liga het die geword National Football League (NFL) in 1922 en die Amerikaanse voetballiga (AFL) later gestig in 1960. Die twee ligas het in 1970 saamgesmelt, dieselfde jaar wat Monday Night Football op televisie verskyn het.
Die sport soos dit vandag lyk, verskil baie van die begin, maar sommige van die beste dinge oor sokker is tydloos. 'N Harris -peiling wat vroeër vanjaar geneem is, het gesê aanhangers geniet sokker as gevolg van die vaardigheid wat daarby betrokke is, die wedywering tussen spanne en die spanwerk, atletiek en strategie wat vertoon word. Nog ander geniet die spel as 'n kans om span trots te toon, 'n geleentheid om saam met vriende te kom of as deel van gevestigde familietradisies.
Hier is die vyf belangrikste redes waarom die span van Healthier Michigan van die sport hou en hoekom ons nie kan wag vir ons volgende kans om ons gunsteling spanne in te span nie.
Wedywerings. Ja, ons is 'n bietjie mededingend en hou daarvan dat ons span dit aan hul bekende teenstanders oorhandig. Of u span hierdie seisoen algeheel wen of verloor, daar is niks soos 'n oorwinning teen u beëdigde vyand nie. Kyk na ons mededinging tussen MSU en CMU in die binnekant.
Kyk saam na die wedstryd. Ons hou ook baie daarvan om pret te hê, en hierdie een is redelik vanselfsprekend. Daar is niks soos om u bemanning bymekaar te maak voordat u u span juig nie. Maak seker dat u die versnaperinge gesond hou!
Die krag van volharding. Voetbal was agter 'n paar inspirerende verhale. Neem Kurt Warner, wat van die kruidenierswinkel na die Super Bowl MVP gegaan het. Of die tuiskoms -koningin het 'n skopper geword wat gehelp het om haar span na 'n oorwinning te lei. Gaan kyk net na Rudy en u sal weet waarvan ons praat. Wat is dit in ons oë? Net drome, dis al.
Fan kultuur. U het u gereed, u ken die gevegslied uit u kop, en daar is niks te dom om u span te ondersteun nie. Of jy nou jou gesig (of bors - brrrr!) Verf, die kleure van jou span aantrek of die nommer van jou gunsteling speler êrens laat tatoeëer, jy weet daar is ander ondersteuners wat net so passievol is.
Een wedstryd. Wat kampioenskappe betref, maak baie sportsoorte staat op 'n reeks wedstryde om te bepaal wie die beste is. Nie so in sokker nie. Of dit nou 'n universiteitsbalwedstryd is of die GROOT wedstryd van die sokker in Januarie, elke span kry 'n hou. Die opwinding van oorwinning en die pyn van nederlaag word net nie soeter as dit nie.
Dit is ons lys, en ons hou daarby. Wat maak sokker jou gunsteling sport en hoekom? Vertel ons in die kommentaar.
Die duistere geskiedenis van voetbal
In die beste tradisie van skuldgevoelens, eis en teen -eis, voetbal (of tafelsokker), het die eenvoudige spel om klein houtvoetbalspelers heen en weer op veerkragtige metaalstawe oor iets wat soos 'n mini -pooltafel lyk, die oorsprong van die idee te hê. verward in verwarring.
Sommiges sê dat die spel tydens 'n soort spontane verbranding van idees gelyktydig in verskillende dele van Europa tydens die 1880's of 821790's as 'n speelkamer uitgebars het. Ander sê dat dit die geesteskind was van Lucien Rosengart, 'n dabbler in die vindingryke en ingenieurswese kunste wat verskillende patente gehad het, insluitend spoorwegonderdele, fietsonderdele, die veiligheidsgordel en 'n vuurpyl waarmee artillerie skulpe kon ontplof terwyl dit in die lug was. Rosengart beweer dat hy teen die einde van die dertigerjare met die spel vorendag gekom het om sy kleinkinders gedurende die winter te vermaak. Uiteindelik verskyn sy kinders se tydverdryf in kafees in Frankryk, waar die miniatuurspelers rooi, wit en blou gedra het om almal daaraan te herinner dat dit die gevolg was van die vindingrykheid van die superieure Franse gees.
Maar weer daar het Alexandre de Finesterre baie volgelinge, wat beweer dat hy op die idee gekom het, vervelig in 'n hospitaal in die Baskiese streek van Spanje met beserings wat opgedoen is tydens 'n bomaanval tydens die Spaanse burgeroorlog. Hy het 'n plaaslike timmerman, Francisco Javier Altuna, gepraat oor die bou van die eerste tafel, geïnspireer deur die konsep van tafeltennis. Alexandre het sy ontwerp gepatenteer vir f útbolien in 1937 gaan die verhaal voort, maar die papierwerk het verlore gegaan tydens 'n storm toe hy 'n hardloper na Frankryk moes doen na die fascistiese staatsgreep van generaal Franco. (Finesterre sou ook 'n noemenswaardige voetnoot in die geskiedenis word as een van die eerste vliegtuigkapers ooit.)
Alhoewel dit betwyfel is of Se ñ of Finisterre werklik tafelvoetbal uitgevind het, is die onbetwisbare feit die eerste patent ooit vir n spel wat klein manne op pale in Brittanje verleen het, aan Harold Searles Thornton, n onvermoeide Tottenham Hotspur-ondersteuner, op 1 November 1923. Sy oom, Louis P.Thornton, inwoner van Portland, Oregon, het Harold besoek en die idee teruggebring na die Verenigde State en dit in 1927 gepatenteer. Maar Louis het min sukses met tafelvoetbal gehad, die patent het verval en die spel het tot onduidelikheid gedaal, en niemand het ooit die duiselingwekkende besef nie hoogtes wat dit dekades later sou afskaal.
Die wêreld sou 'n baie rustiger plek gewees het as die spel net as 'n speelgoed vir kinders gebly het, maar dit het soos 'n prêrievuur versprei. Die eerste liga is in 1950 deur die Belge gestig, en in 1976 word die Europese tafelsokkerunie gestig. Alhoewel hulle dit 'n 'union ' genoem het toe die tafels van verskillende groottes was, het die figure verskillende vorms gehad, nie een van die handvatsels was dieselfde ontwerp nie en selfs die balle van verskillende komposisies was 'n geldige vraag. Nie 'n verenigde item onder hulle nie.
Die spel het nog steeds nie eens 'n enkele stel reëls nie, of een naam. Jy het langirt in Turkye, jouer au baby-foot in Frankryk, csocso in Hongarye, cadureguel-schulchan in Israel, gewone ou tafelsokker in die Verenigde Koninkryk, en 'n wêreldensiklopedie van belaglike name elders regoor die wêreld. Die Amerikaanse "foosbal " (waar 'n speler 'n "fooser " genoem word) het sy naam ontleen aan die Duitse weergawe, "fu ßball ", vanwaar dit in die Verenigde State aangekom het. (En u kan regtig nie hou van 'n speletjie waar hulle 'n tafel het met twee spanne wat slegs uit Barbie -poppe bestaan ​​nie, of wat gespeel word in toernooie met wonderlike name soos die 10de jaarlikse $ 12,000 Bart O 'Leer Feesbaltoernooi , gehou in Austin, Texas, in 2009.)
Foosbal her-het op Amerikaanse oewers aangekom danksy Lawrence Patterson, wat in die vroeë 1960's saam met die Amerikaanse weermag in Wes -Duitsland gestasioneer was. Aangesien tafelvoetbal baie gewild was in Europa, het Patterson die geleentheid aangegryp en 'n vervaardiger in Beiere aangegaan om 'n masjien volgens sy spesifikasie te vervaardig om na die VSA uit te voer. Die eerste tafel het in 1962 op Amerikaanse bodem beland, en Patterson het onmiddellik 'n handelsmerk van die naam "Foosball " in Amerika en Kanada gegee en die naam "Foosball Match " aan sy tafel gegee.
Patterson bemark sy masjiene oorspronklik deur die "coin " bedryf, waar dit hoofsaaklik as arcade games gebruik sou word. Foosball het buitengewoon gewild geword, en teen die laat 821780's het Patterson franchises verkoop, wat vennote in staat gestel het om die masjiene te koop en 'n maandelikse fooi te betaal om 'n spesifieke geografiese gebied waar hulle slegs in kroeë en ander plekke kon plaas te kry. Patterson het sy Foosball Match-tafel verkoop deur middel van advertensies op 'n volledige bladsy in gesogte nasionale publikasies soos Lewe, Besoek en die Wall Street Journal, waar hulle sou verskyn saam met ander bloeiende franchise-besighede soos Kentucky Fried Chicken. Maar dit was eers in 1970 dat die VSA sy eie tuisgemaakte tafel gehad het, toe twee Bobs, Hayes en Furr, bymekaargekom het om die eerste Amerikaans gemaakte tafelvoetbal te ontwerp en te bou.
Vanuit die perspektief van die tweede dekade van die derde millennium, met steeds meer gesofistikeerde videospeletjies, digitale tegnologie en plasmatelevisies, is dit moeilik om te dink watter impak foosball op die Amerikaanse psige gehad het. Gedurende die sewentigerjare het die spel 'n nasionale verskynsel geword.
Sport geïllustreer en 󈬬 Minutes " het toernooie gedek waar ywerige en verslaafde spelers, sowel amateurs as professionele persone, die lengte en breedte van Amerika afgelê het na groot pryse, af en toe 'n Porsche of Corvette as 'n ekstra aansporing. Een van die grootste was die Quarter-Million Dollar Professional Foosball Tour, geskep deur kroegeienaar en foosbal-entoesias E. Lee Peppard van Missoula, Montana. Peppard het sy eie tafel, die Tournament Soccer Table, gepromoveer en het byeenkomste in 32 stede landwyd aangebied met pryse van tot $ 20,000. Die International Tournament Soccer Championships (ITSC), met 'n eindstryd wat gehou is op die Labor Day -naweek in Denver, bereik die hoogtepunt van prysgeld in 1978, met $ 1 miljoen as die blink ster vir die beste professionele persone in Amerika.
Die ineenstorting van Amerikaanse voetbal was selfs vinniger as die opkoms daarvan. Pac-man, die snaakse klein tekenprentkarakter, saam met ander vroeë arcade-speletjies, was 'n belangrike rol in die afsterwe van die foosball-verskynsel. Die beraamde 1000 tafels per maand wat teen die einde van die 821770's verkoop is, het tot 100 neergestort, en in 1981 het die ITSC om bankrotskap aansoek gedoen. Maar die spel het in 2003 nie heeltemal gesterf nie, maar die VSA het deel geword van die Internasionale Tafelsokkerfederasie, wat elke Januarie in Nantes, Frankryk, die Multi-Table Wêreldkampioenskappe aanbied.
Maar dit is nog steeds lekker om te weet dat selfs in 'n geglobaliseerde wêreld van meer uniformiteit, tafelvoetbal, voetbal, csosco, lagirt of wat u dit ook al wil noem, nog steeds geen absoluut vaste idee het van wat werklik die kern van die spel is nie. Die American/Texas Style heet "Hard Court " en is bekend vir sy spoed- en kragstyl. Dit kombineer 'n harde man met 'n harde rolbal en 'n harde, plat oppervlak. Die Europese/Franse styl, "Clay Court " is presies die teenoorgestelde van die Amerikaanse styl. Dit bevat swaar (nie-gebalanseerde) mans en 'n baie ligte en sagte kurkbal. Voeg daarby 'n sagte linoleumoppervlak, en u voel die beste as taai. In die middel is 'n Europese/Duitse styl, "Grass Court, ", gekenmerk deur sy verbeterde balbeheer wat verkry word deur versagting van komponente wat die belangrike mens/bal/oppervlak -interaksie uitmaak. " En selfs die Wêreldkampioenskappe gebruik vyf verskillende tafelstyle, met nog 11 verskillende style wat in verskillende ander internasionale kompetisies gebruik word.
Tot onlangs was hierdie dilettante benadering tot die tafels en reëlboeke ook van toepassing op die kompetisies. Tot 'n paar jaar gelede het Punta Umbr í in Huelva, Spanje, elke jaar in Augustus die World Table Football Cup Championship aangebied. Wel, soort van. Dit is gespeel op 'n Spaanse tafel en volgens Kathy Brainard, mede-outeur van Johnny Loft van Die volledige boek van voetbal en voormalige president van die Amerikaanse tafelsokkerfederasie, As die toernooi op 'n Spaanse tafel gehou word en die beste spelers het van waar die tafel ook al gevind kan word, kan dit eerlik genoem word die Wêreldkampioenskap van voetbal daardie spesifieke tafel. " 'n Bietjie diplomatieke kyk daar in die neus.
Brainard het verder gesê dat die regte kampioenskap, die Wêreldkampioenskap vir tafelsokker, in Dallas op 'n Amerikaanse tafel gespeel word en $ 130,000 prysgeld aangebied word. Alhoewel dit wel voor 2003 was, op daardie tydstip moes die Amerikaanse verenigings die skandelikheid aanvaar om deel te wees van 'n werklik internasionale wêreldkampioenskap, en nie bloot hul eie tafelvoetbalweergawe van die baseball World Series te kon hou nie.
In die algemene rol-poly van die lewe is tafelvoetbal hoofsaaklik iets wat mense in die rokerige kroeg in die rokerige kroeg speel, ten minste wat hulle gedoen het voordat sigarette verbied is.
Hoewel Britse "foosers " moontlik nie daarna kan uitsien om sulke groot pryse as Amerikaanse spelers te wen nie, neem hulle die spel steeds ernstig op. Die Universiteit van Oxford is een van die beste tafelsokker -plekke in Engeland, met baie spelers wat op die nasionale toneel sterk gedink word. Dertig kollegaspanne en een kroegspan speel gereeld op die tafels van die Garlando -handelsmerk teen die ander kroeg- en universiteitskante.
Dave Trease is kaptein van Catz I (St. Catherine 's College, Oxford), wat sê dat sy posisie as kaptein hang af van die feit dat hy die enigste " kwasskoot " in die universiteit het.
" 'n Borselskoot is waar jy die bal stilstaan, en dan moet jy dit baie hard skuins draai. Om eerlik te wees, ek dink dit is meer geluk as enigiets, maar dit lyk goed as dit werk. " En hy erken dat sy vaardighede op die Garlando nie reis nie.
Ek is vullis oor enigiets anders! Ek het iets gevind waar ek goed in is, waar ek kan lag en dit nie te ernstig opneem nie. En u kry ook geen tafelvoetbal -hooligans nie, alhoewel u 'n ogie moet hou oor mense wat die bal smeer of die tafel vasdruk. "
Ruth Eastwood, kaptein van Catz II, het al haar vroulike teenstanders (albei in elk geval) geklop om die vroue -byeenkoms te wen en haar op die nasionale plek vierde te behaal. Maar sien sy groot kontrakte nadat sy die toernooi gewen het?
Ek dink nie dit is waarskynlik nie, veral as u in ag neem dat my prysgeld slegs 16315 was en die pryse vir die hele kompetisie slegs 163300 was. Ek dink nie ons is in dieselfde liga as die Wêreldkampioenskap nie, maar ek kan ten minste sê dat ek 'n vrouekampioen was, al was daar net vyf ander vroue! "
Dit strek waarskynlik die verbeelding net te ver om te dink dat tafelsokker 'n Olimpiese sport sal word, maar hulle het waarskynlik dieselfde gedink oor strandvlugbal. Ongelukkig kan die klein syfers wat die veld tydens speeltyd vul, nie self die medaljes haal nie. Dit sal oorgelaat moet word aan die mense met 'n swaai wat om elke beweging beweeg.
Oor Derek Workman
Derek Workman is 'n Engelse joernalis wat in Valencia woon en "geniet dit om die vreemde, die wonderlike en die eienaardige te ondersoek, wat Spanje in die emmer het." Hy blogs by Spain Uncovered.
Geskiedenis van Amerikaanse voetbal: verlede en hede
Amerikaanse voetbal kom uit die Europese rugbywedstryd in 1879. Walter Camp, 'n speler en afrigter van die Yale -universiteit, word erken as 'The Father Of American Football', aangesien die vroeë spelreëls deur hom ingestel is. Voorheen het die studente van Princeton egter reeds 'n speletjie met die naam 'Ballown' gespeel. Dit was om die bal te vuis en dan met hul voete om die bal verby hul teenstanders te skuif. Daar was geen harde reëls wat gegeld het nie en dit kan as die maklikste vorm van sokker op die vroeë tye beskryf word. Die fisiese aspek van die spel was egter geweldig, en dit het dikwels gewelddadig geword.
Ook in Harvard word 'n sokkerwedstryd op die eerste Maandag van die skooljaar gespeel. Hierdie wedstryd was so fisiek dat die dag waarop dit gespeel word, dikwels as 'Bloody Monday' genoem word. Die jaar 1865 was baie belangrik vir Amerikaanse voetbal. Die burgeroorlog het geëindig en sokker het gewild geword in die kolleges. In hierdie jaar is 'n paar basiese reëls vir die spel vasgestel en die spel het die eerste keer sy patent gekry. Op 6 November 1869 word die eerste interkollegiale voetbal tussen Rutgers en Princeton gespeel, waar Rutgers met ses doele teen vier gewen het.
In 1873 is die Intercollegiate Football Association gestig deur die verteenwoordigers van Columbia, Rutgers, Princeton en Yale. Tot dan toe word die spel wat al hoe meer gewild is, met baie verskillende reëls gespeel. Die vereniging het die eerste stel reëls van interkollegiale sokker in werking gestel wat vyftien spelers in elke span toegelaat het. Dit was egter Walter Camp, 'n afrigter by Yale, wat die laaste evolusieproses begin het, van rugby soos spel tot wat ons vandag ken as die Amerikaanse voetbal. Die aantal spelers is verminder tot elf en die standaard grootte van die veld is op honderd en tien meter gestel. 'N Bietjie later is afwykings uitgevoer, en die aanpak onder die gordel is gewettig.
Die gewelddadige fisieke uitdaging wat die spel vereis het, het egter in die volgende paar jaar baie ernstige beserings en sterftes veroorsaak. As gevolg hiervan, hoewel dit steeds gewild raak, is voetbal in baie kolleges verbied. In 1905 het Yale, Harvard en Princeton, volgens 'n opdrag van president Theodore Roosevelt, 'n paar vergaderings tussen skole opgestel en 'n reëlskomitee van sewe lede gevorm wat later bekend gestaan ​​het as National Collegiate Athletic Association, of die NCAA.
Amerikaanse voetbal het nou 'n multi-miljard dollar bedryf geword. Met die koms van kabeltelevisie, het die spel die grense van Amerika oorgesteek en sy vlerke oor die hele wêreld gesprei. Tientalle wedstryde, beide kollegiale advertensies, word byna elke Vrydag- en Saterdagmiddag en Sondag- en Maandagaand tydens die voetbalseisoen uitgesaai. Die Super Bowl, wat die nasionale kampioen besluit, het die mees besochte sportbyeenkoms van alle tye geword. Baie goedere en voetbalprodukte het die markte met storm laat waai. 'N Hele aantal innoverende produkte word dikwels aangebied as geskenke en gedenkwaardighede. Selfs gratis Amerikaanse voetbalkaartjies kan op die internet gevind word. Sommige soos 123greetings het 'n hele kategorie wat toegewy is aan die spel.
Dus, uit die nederige verlede waar voetbal slegs beteken het om 'n bal by die teenstanders te gooi of te skop, het American Football ontstaan ​​as 'n spel wat die kultuur en ekonomie van die Verenigde State van Amerika beïnvloed het.