The Memoirs of General Ulysses S. Grant, Hoofstuk 13 - Inligting - 2022
In die lente van 1848 het 'n groep offisiere verlof gekry om Popocatapetl, die hoogste vulkaan in Amerika, te besoek en 'n begeleiding te neem. Ek het saam met die party gegaan, van wie baie daarna opvallende posisies voor die land beklee het. Van diegene wat 'suid gegaan het' en 'n hoë rang bereik het, was luitenant Richard Anderson, wat 'n korps in Spottsylvania beveel het; Kaptein Sibley, 'n generaal-majoor, en, na die oorlog, 'n aantal jare in diens van die Khedive van Egipte; Kaptein George Crittenden, 'n rebelgeneraal; S. B. Buckner, wat Fort Donelson oorgegee het; en Mansfield Lovell, wat bevel gegee het in New Orleans voordat die stad in die hande van die nasionale troepe geval het. Van diegene wat aan ons kant gebly het, was kaptein Andrew Porter, luitenant C. P. Stone en luitenant Z. Tower. Daar was 'n hele aantal ander offisiere wie se name ek nie kan onthou nie.
In 'n klein dorpie (Ozumba) naby die basis van Popocatapetl, waar ons van plan was om met die klim te begin, het ons gidse en twee pak muile aangekoop met voer vir ons perde. Hoog op die berg was 'n verlate huis van een kamer, die Vaqueria genoem, wat jare tevore deur manne in beheer van beeste op die berg beset was. Die weiveld daarbo was baie fyn toe ons dit sien, en daar was nog 'n paar beeste, afstammelinge van die voormalige huiskudde, wat nou wild geword het. Dit was moontlik om te perd te ry tot by die Vaqueria, alhoewel die pad soms gevaarlik was. Soms was dit baie smal met 'n gapende afgrond aan die een kant, honderde voet na 'n brullende bergstroom hieronder, en byna loodregte mure aan die ander kant. Op een van hierdie plekke het een van ons muile gelaai met twee sakke gars, een aan elke kant, die twee omtrent so groot soos hy, sy vrag teen die bergkant geslaan en neergeslaan tot onder. Die afdraande was steil, maar nie loodreg nie. Die muil rol oor en oor totdat die bodem bereik is, en ons veronderstel natuurlik dat die arme dier stukkend geslaan is. Wat was ons verbasing, nie lank nadat ons in die bivak was nie, om te sien hoe die verlore muil, vrag en eienaar teen die klim klim. Die vrag het die dier teen ernstige beserings beskerm; en sy eienaar het agter hom aan gegaan en 'n pad terug gevind na die pad wat na die hut lei waar ons sou bly.
Die nag by die Vaqueria was een van die onaangenaamste wat ek ooit geken het. Dit was baie koud en die reën het in strome geval. 'N Ent hoër het die reën opgehou en sneeu begin. Die wind waai met groot snelheid. Die houthuis waarin ons was, het die dak aan die een kant heeltemal verloor, en aan die ander kant was dit skaars beter as 'n sif. Daar was min of geen slaap die nag nie. Sodra dit die volgende oggend lig was, het ons begin klim na die kruin. Die wind waai voort met geweld en die weer was steeds bewolk, maar daar was nie reën of sneeu nie. Die wolke verberg egter vir ons die land onder ons, behalwe dat daar soms 'n kort kykie tussen hulle kan kom. Die wind het die los sneeu om die berghange gedra in sulke hoeveelhede dat dit byna onmoontlik was om daarteen op te staan. Ons het aanhoudend gewerk totdat dit duidelik geword het dat die top nie voor die nag bereik kon word nie, al was dit in so 'n storm, en ons besluit om terug te keer. Die afdraande was maklik en vinnig, hoewel gevaarlik, totdat ons onder die sneeulin gekom het. By die kajuit het ons ons perde geklim, en snags was ons by Ozumba.
Die moeghede van die dag en die slaapverlies die vorige aand het ons vroeg laat slaap. Ons beddens bestaan ​​uit 'n plek op die grondvloer met 'n kombers onder ons. Gou slaap almal; maar lank voor die oggend begin eers een en toe 'n ander van ons groepie met ontsaglike pyn in die oë. Nie een het daaraan ontkom nie. Teen die oggend was die oë van die helfte van die partytjie so geswel dat dit heeltemal toe was. Die ander ly ewe veel pyn. Die gevoel was omtrent wat van 'n skerp naald by 'n wit hitte verwag kan word. Ons het in kwartale gebly tot die middag ons oë in koue water gedompel het. Dit het ons baie verlig, en voor die nag was die pyn heeltemal weg. Die swelsel het egter voortgeduur, en ongeveer die helfte van die partytjie het steeds hul oë heeltemal toe; maar ons het besluit om terug te begin, diegene wat 'n bietjie kon sien wat die perde lei van diegene wat glad nie kon sien nie. Ons het teruggetrek na die dorpie Ameca Ameca, ongeveer ses myl, en weer stilgehou vir die nag. Die volgende oggend was almal heeltemal gesond en sonder pyn. Die weer was duidelik en Popocatapetl het in al sy skoonheid opgemerk, die bokant lyk asof dit nie 'n kilometer ver is nie en nooi ons uit om terug te keer. Ongeveer die helfte van die partye was angstig om die klim weer te probeer, en het besluit om dit te doen. Die res - ek was saam met die res - het tot die gevolgtrekking gekom dat ons al die plesier gehad het om te bergklim, en dat ons die groot grotte van Mexiko, ongeveer negentig kilometer van die plek waar ons was, op die pad sou besoek na Acapulco.
Die party wat die berg die tweede keer bestyg het, het daarin geslaag om die krater aan die bokant te bereik, met min van die arbeid wat hulle in hul eerste poging teëgekom het. Drie van hulle - Anderson, Stone en Buckner - het verslag gedoen oor hul reis, wat destyds gepubliseer is. Ek het geen aantekeninge gemaak van hierdie uitstappie nie en het sedertdien niks daarvan gelees nie, maar dit lyk my asof ek dit alles so lewendig kan sien asof dit maar gister was. Ek was die afgelope vyf jaar twee keer terug by Ameca Ameca, en die dorp daarbuite. Die toneel het nie wesenlik verander sedert ek dit onthou nie.
Die partytjie saam met wie ek was, het suidwaarts in die vallei verhuis na die stad Cuantla, ongeveer 40 kilometer van Ameca Ameca af. Laasgenoemde staan ​​op die vlakte aan die voet van Popocatapetl, op 'n hoogte van ongeveer agtduisend voet bo getywater. Die helling af gaan geleidelik namate die reisiger suidwaarts beweeg, maar 'n mens sou nie oordeel dat daar tydens die afvaart na Cuantla genoeg afgedaal is om 'n wesenlike verandering in die klimaat en produksies van die grond te veroorsaak nie; maar so is die geval. Soggens het ons 'n gematigde klimaat agtergelaat waar graan en vrugte die algemeenste in die Verenigde State is, en ons het in die aand stilgehou in 'n tropiese klimaat waar die lemoen en piesang, die koffie en die suikerriet floreer. Ons het blykbaar die hele dag op 'n vlakte gereis, maar in die rigting van die vloei van water.
Kort na die verowering van die stad Mexiko is 'n wapenstilstand ooreengekom, wat die grense aandui waaroor die troepe van die onderskeie leërs nie moes gaan tydens die voortsetting daarvan nie. Ons party weet niks van hierdie perke nie. Toe ons nader kom, het Cuantla goggels die vergadering laat klink, en soldate het uit die waghuis in die rand van die stad na ons toe gestorm. Ons partytjie het gestop, en ek het 'n wit sakdoek aan 'n stokkie vasgemaak en dit as 'n vlag van wapenstilstand gebruik en na die stad gegaan. Kapteins Sibley en Porter volg 'n paar honderd meter agter. Ek was in die waghuis aangehou totdat 'n boodskapper na die kwartale van die kommandant-generaal gestuur kon word, wat gemagtig het dat ek na hom gebring moes word. Ek was by die generaal, maar 'n paar minute toe die twee offisiere hulself aankondig. Die Mexikaanse generaal het ons daaraan herinner dat dit 'n skending van die wapenstilstand is om daar te wees. Aangesien ons egter geen spesiale gesag van ons eie bevelvoerende generaal gehad het nie, en omdat ons niks van die voorwaardes van die wapenstilstand geweet het nie, kon ons die nag 'n vakante huis buite die wag bewoon, met die belofte van 'n gids om ons die volgende oggend op pad na Cuernavaca.
Cuernavaca is 'n stad wes van Guantla. Die land waardeur ons getrek het, tussen hierdie twee dorpe, is tropies van klimaat en produksies en ryk aan natuurskoon. Op 'n stadium, ongeveer halfpad tussen die twee plekke, loop die pad oor 'n laagpas in die berge waarin 'n baie oulike ou stad is, waarvan die inwoners op daardie dag byna almal volbloed-Indiane was. Baie min van hulle het selfs Spaans gepraat. Die huise is van klip gebou en gewoonlik net een verdieping hoog. Die strate was smal en was waarskynlik geplavei voordat Cortez die land besoek het. Hulle is nie ingedeel nie, maar die plaveisel is op die natuurlike oppervlak gedoen. Ons het een voertuig, 'n wa, wat waarskynlik die eerste wielvoertuig was wat ooit deur die stad gegaan het, by ons gehad.
Op 'n heuwel wat uitkyk oor hierdie stad staan ​​die graf van 'n ou koning; en dit is verstaan ​​dat die inwoners hierdie graf baie eerbiedig het, sowel as die geheue van die heerser wat daarin begrawe moes word. Ons het die berg bestyg en die graf ondersoek; maar dit het geen besondere kenmerke van argitektoniese smaak, meganiese vaardigheid of gevorderde beskawing getoon nie. Die volgende dag gaan ons na Cuernavaca.