In 1887 het Anne vir Helen begin onderrig. Sy het onmiddellik begin om vir Helen te leer om met haar vingers te spel. Binne enkele maande het sy geleer om voorwerpe te betas en dan te identifiseer met woorde wat sy op haar palm uitgespel het, om sinne te lees op haar palm en haar eie sinne te konstrueer. Haar vermoë om te leer was verbasend goed. Dit was nie lank nie, toe begin Anne vir Helen leer lees - eers met uitstaande letters en daarna met braille. Sy het ook geleer om te skryf met 'n gewone sowel as 'n braille-tikmasjien. Op tienjarige ouderdom het Helen onder leiding van Sarah Fuller by die Horace Mann-skool vir Dowes in Boston begin leer om te praat. Alhoewel sy geleer het om te verstaan wat iemand sê deur haar vinger op sy lippe en keel te sit terwyl die persoon die woorde aaneenlopend uitspel, was haar pogings om te praat onsuksesvol.
Met die hulp van haar onderwyser, Anne Sullivan, het Helen Keller die eerste blind-en-dowe persoon geword wat doeltreffend met die wêreld kon kommunikeer. Op agtjarige ouderdom het sy reeds 'n internasionaal beroemde en geliefde figuur geword. Helen en Anne het lesings vir blinde en doofstom persone regoor die wêreld gehou.
Op 20 Oktober 1936 is Anne Sullivan oorlede en Helen het saam met Polly - hul assistent - na Arcan Ridge in Connecticut verhuis, waar Helen die res van haar lewe sou deurbring.
In Oktober 1961 - ná 'n reeks beroerte-aanvalle - het sy haar openbare optredes gestaak en het sy die res van haar lewe versorging in haar huis in Arcan Ridge ontvang. Op 1 Junie 1968 is sy vreedsaam in haar slaap oorlede. Sy is veras in Bridgeport, Connecticut, en haar roudiens is by die Nasionale Katedraal in Washington, D.C. gehou. Haar as is later langs dié van Anne Sullivan en Polly Thomson gestrooi.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Helen_Keller&oldid=1611852"
Die bladsy is laas op 18 November 2017 om 04:03 bygewerk.