Britse krygsgevangenes - Verloop van Geskiedenis - 2021
Daardie Britse gevangenes wat normaalweg ontsnap het, kon na Colditz gestuur word - 'n POW-kamp wat deur Goering aangewys is as ontsnappingsbestand. Dit was die Britse POW's in Colditz wat met die idee vorendag gekom het om 'n sweeftuig te bou om te ontsnap - hoewel die sweeftuig nog nie klaar was met die bevryding van die tronk in April 1945 nie. Die Duitse POW-kampe is gewoonlik redelik bestuur. Aangesien die mans in hierdie kampe van die weermag afkomstig was en die Duitse militêre personeel hierdie kampe bestuur het, was daar 'n mate van empatie tussen beide kante. Die Britse regering het dit duidelik gemaak dat hulle verwag dat die Britse POW's sou probeer ontsnap, en die Duitsers sou hiervan bewus gewees het - veral aangesien ook die Duitse POW's in Brittanje dieselfde sou doen. Die delikate balans tussen gevangene en gevangene is gewoonlik net verbreek deur 'n ingryping deur die SS of Gestapo. Gevalle van swak behandeling van gevangenes deur die militêre personeel in 'n Duitse POW-kamp was skaars, hoewel dit ongetwyfeld bestaan ​​het. Die sogenaamde 'goon bating' was skaars, want dit sou slegs dien om diegene wat in die kampe gewerk het, te verhoed en die lewe vir die POW's nog moeiliker te maak. Die Rooi Kruis het gewoonlik goeie toegang tot Duitse POW-kampe gekry, en kommunikasie tussen gesinne tuis en POW's in Duitsland was so goed as wat die omstandighede van oorlog kon gewees het.
Daar is baie geskryf oor die voorwaardes vir alle POW's wat in die Japannese POW-kampe gehou word. Japan het die Geneefse Konvensie onderteken, maar sy regering het dit nog nooit bekragtig nie, so Japan hoef tegnies nie te hou by wat in die Konvensie vervat is nie.
Die opleiding vir Japannese troepe was wreed en het hulle effektief verwoes nog voordat hulle geveg het. Die idee om nie oor te gee nie, het by hierdie opleiding implisiet geword omdat dit u gesin, u land en die keiser oneer aangedoen het. Hierdie filosofie is by elke werwing geslaan en daarom het die hele idee van oorgawe 'n gruwel vir 'n Japanese soldaat geword. Daarom is mans wat met oorgawe oorgegee het in die geveg met minagting en minagting deur die Japanese beskou. Gevolglik verdien hierdie mans geen beter behandeling as wat hulle gekry het nie. Vir die Japannese moes die Britse krygsgevangenes wat hulle gevange geneem het, gebruik word soos hulle wou, en baie is doodgemaak. Siekte en wanvoeding was in die Japannese POW-kampe groot en baie Britse POW's het rede gehad om die wreedheid van hul gevangenes te vrees. Tydens die POW-kamp in Changi, noord van Singapoer, is mediese behandeling deur 'n majoor McLeod gereël. Die Japanese het hom verbied om verdowingsmiddels te gebruik en moes operasies uitvoer - insluitend amputasies - sonder om dit te gebruik. Die Japannese het die nodigste medisyne weerhou - skynbaar doelbewus. Om dit in die kamp van Changi te kry, het die POW's daar tablette gemaak wat hulle oortuig het dat die wagte VD sal genees. Dit is aan die wagte verkoop, en op hul beurt is die geld gebruik om medisyne te koop van die mans wat in die eerste plek geweier het om dit uit te gee!
Die Rooi Kruis het geweldige probleme ondervind om na hierdie kampe te kom en hulle te inspekteer. Die dokumente wat nodig was vir 'n besoek word nie te gereeld uitgereik nie, en die Japannese het byvoorbeeld nie eens die Rooi Kruis vertel hoeveel POW-kampe hulle bestuur het nie. Die Rooi Kruis het aan die Japannese gesê dat daar 42 POW-kampe was, toe daar meer as 100 was. Die Japannese het dit onmoontlik gemaak om enige kommunikasie terug na Brittanje te kry, sodat gesinne in Brittanje nie 'n idee gehad het wat gaan nie. met betrekking tot hul geliefdes in die Verre Ooste. Die Rooi Kruis het ná die oorlog 'n mate van kritiek hiervoor ontvang, maar gegewe die omstandighede waarin hulle hul bevind het (hul Borneo-afgevaardigde en sy vrou is geskiet omdat hulle 'n lys van gevangenesname van die Japanese probeer kry het), was sulke kritiek hewig.