Afrikaans: Die voorskryf, reseptering en toediening van medikasie is wêreldwyd die algemeenste vorm van mediese behandeling. Die hoeveelheid medikasiefoute wat in ’n gesondheidsorgstelsel/-instansie voorkom, word as ’n goeie barometer beskou van die algemene standaard van mediese sorg binne daardie stelsel of instansie. Die hoeveelheid medikasiefoute wat aan die lig kom, verteenwoordig egter net die punt van die ysberg aangesien ’n medikasiefout, anders as byvoorbeeld ’n foutiewe operasie, baie makliker verbloem kan word. Navorsing toon voorts dat die voorskryf van medikasie as behandelingsmetode, nie as die hoërisiko- aktiwiteit beskou word wat dit in werklikheid is nie. Hierdie navorsing bied ’n omvattende bron omtrent medikasiefoute, benader vanuit ’n regsoogpunt. Die omvang en voorkoms van medikasiefoute (voorskrif-, resepterings- en toedieningsfoute) word bespreek met die doel om dit ook onder die aandag van beide regslui en gesondheidsorgwerkers te bring. Onder medici, aptekers en verpleegkundiges is daar ook in sekere opsigte onsekerheid rakende hul regsposisie en wat hulle in problem atiese gevalle te doen staan. Spesifieke probleemareas word geïdentifiseer en oplossings word aan die hand gedoen, waaronder die volgende: • Die belangrikste wetgewing ter sprake by medikasiebehandeling word bespreek. Dit blyk dat die wisselwerking tussen die verskillende wette en regulasies,asook beleidsverklarings van owerheidsweë omtrent die voorskryf en reseptering van medikasie, nie gesinchroniseer is nie. Dit skep onsekerheid by gesondheidsorgwerkers en verhoog die kans op medikasiefoute. Daar word aan die hand gedoen dat hierdie aspekte dringend hersien en in harmonie met mekaar gebring word. • Die “off-label”-gebruik van medikasie kom wêreldwyd voor en is deel van die algemeen aanvaarde enwettige mediese praktyk. Die verhoging in die risiko wat dit vir die pasiënt inhou, asook vir die mediese praktisyn (ten opsigte van regsaanspreeklikheid) word bespreek. In Suid-Afrika word geen riglyne aan geneeshere met betrekking tot die “off-label”-gebruik van medisyne verskaf nie. Meer bystand en gebalanseerde objektiewe inligting vanaf owerheidsweë en farmaseutiese maatskappye is noodsaaklik. ’n Wysiging van die bestaande wetgewing word voorgestel. • Die problematiek rondom die toediening van pynmedikasie en veral die nalating van die gee van voldoende pynmedikasie, word as een van die medikasiefoute wat die meeste voorkom kan word, geïdentifiseer en bespreek en voorstelle vir regsaanspreeklikheid word gemaak. • Kousaliteit en die verlies van ’n kans met hoofsaaklik medikasiefoute as voorbeelde, word kortliks bespreek en aanbevelings gemaak. • Aanbevelings ten opsigte van opleiding, die opdoen van regsaanspreeklikheid en die gebruik van tegnologie en rapporteringstelsels in die voorkoming van medikasiefoute; en die navolging van ’n sisteembenadering word bespreek en voorstelle daaromtrent word gedoen.