Tande | Slaai Sonder Blare
Jy moet gekleurde hare op jou tande hê as jy 'n ouer is. Nie net omdat mens se geduld tot op die laaste druppel van menslikheid beproef word nie, maar ook omdat daar van jou verwag word om allerlei vreemde situasies te beredder.
Ek het in die laaste tien dae menigmaal op my tande gekners. Ek het nooit gedink dat ses lettertjies my na die Amarula sal laat gryp nie, maar helaas… "hoekom?" het my amper die jenewer agter die seeppoeier laat wegsteek. "Hoekom gaan mense dood?" ; "Hoekom praat almal verskillende tale?" ; "Hoekom is party mense mooier as ander?" ; "Hoekom ry ons nie 'n pers kar nie?" ; "Hoekom skyn die son net in die dag?" ; "Hoekom kan twaalf plus twaalf nie twintig wees nie?" ; "Hoekom verjaar ons net een keer per jaar?" ; "Hoekom is daar vet om Mamma se maag?" En dit was Sondag.
Ek het gesien hoe ander Mammas (en ja, hulle verdien daardie hoofletter) op hul tande byt. 'n Kind wat byna ses jaar al uit die doeke is, kry 'n morsige glips in die parkie. 'n Kind wat besluit om in die middel van die kerkdiens sy grense te beproef en teen 'n dawwerende volume begin gil. 'n Kind wie se ore in blompotte verander, want geen instruksie word gevolg nie. 'n Kind wat weier om skoolkouse aan te trek en dus met blou en pers gestreepte sykouse vandag by die skool opgedaag het. En dit was Maandag.
Ek het met 'n mond vol tande sit en staar terwyl 'n Ma haar kind troos oor die sjokoladeballetjies soos albasters oor die vloer rol. 'n Ma wat moedeloos die kosblik oopmaak net om die toebroodjie te moet weggooi. Die swart kol op die splinternuwe skoolhemp gaan nie uitkom nie. Die opstel gaan nie geskryf word nie. En dit is nou eers Dinsdag.
Met lang tande pak ek nog 'n kosblik, sit ek nog 'n bondel wasgoed in die masjien, maak ek nog spaghetti gaar, tel ek nog 'n handoek van die vloer af op. Ek maak dubbel seker almal se tande is geborsel, tone is mooi afgedroog en tasse is vry van moontlike papgedrukte piesangs en vrot appels. En dit is Woensdag.
Ek slyp my tande vir die naweek. My nerwe is, nes my seun se voortand, aan 'n dun velletjie vas. En toe is daar vreugde. Die tand is uit. Vry van die gewikkel-wikkel en "Kyk hier Mamma!" en "Ek sukkel om te kou." Die tand word met sorg voorberei vir die koms van die Tandmuis. Die opgewondenheid hang in die lug. Dis nie die eerste tand nie. Ook nie die laaste nie. Maar die kinderlike vreugde oor 'n mylpaal wat bereik is, word aansteeklik. Ek herkou aan die lewenslus. Donderdag skyn die son weer helder.
Ouerskap is nie vir sissies nie. Tande wissel ook nie. Maar met my mond vol (van my eie, oorspronklike) tande, kan ek sweerlik nie kla nie. Ek doen soveel meer as tande tel. Ek tel nou my seëninge. Want met elke "hoekom" en langtand kosblik pak en geknersde sug van frustrasie, is daar ook onvoorwaardelike liefde en onbegrensde kreatiwiteit. Van nou af wys ek tande. Nie in 'n grom nie, maar in 'n baie breë, opregte glimlag. Die herinnering dat 'n tand nie goud hoef te wees, om waarde te hê nie.