Want wie met ’n hoë bewustheid bome plant – sonder om te weet of jy eendag in hul skaduwee sal sit en gedigte lees – plant terselfdertyd hoop.
In die ZZ2-wêreld sluit simbiose die mens in en word hul plase, die grond, die produkte en die onderlinge verhoudinge tussen die duisende werkers bestuur as ’n lewende organisme waarvan elke onderdeel se waarde vir die groter geheel bevestig en vertroetel word.
’n Mens sien dít in die noukeurigheid waarmee dié boerdery die passie vir gesonde grond en die belofte van gesonde kos waar maak.
Opeens kom daar uit dié oënskynlik geringe lokale perspektief ’n kosmiese besef oor die mens as deel van ’n lewende ekostelsel waarin die enorme (die aarde, sterre, son en die heelal) en die kleine (partikels, atome, individue, plase, gemeenskappe en samelewings) ’n patroon van fyn ewewig vorm.
Sonder so ’n kosmiese besef sal die mens hom as heerser oor die natuur bly handhaaf; baas van die plaas wees eerder as ’n rentmeester van ’n aarde wat aan almal behoort.
’n Kosmiese besef kweek waardes waarvolgens die mensgemaakte en die natuurlike ineenvloei tot ’n harmonieuse geheel in al die klein en groot besonderhede van die menslike bestaan.
Begin ons nie so dink en doen nie, stuur ons op ’n mensgemaakte ramp af – soos Cormack McCarthy se roman The Road en die gelyknamige rolprent dit vertel.
Oor ’n “nuwe aarde” waarin ’n naamlose pa en sy naamlose seun deur ’n verwoeste, byna lewelose loodgrys landskap swerf en waarin die laaste klompie mense soos diere op mekaar jag maak om die laaste krieseltjies kos te bekom.