Sy was net ‘n FB-vriendin. Ek tik die “net” met huiwering, want soos mede-skrywer Marion Erskine dit so mooi stel in sy huldeblyk-blog oor Christa, kan mens lief raak vir iemand wat jy nooit in lewende lywe ontmoet het nie.
Toe die datum gefinaliseer word, laat weet Christa dat sy ongelukkig dan uitstedig gaan wees. Want, vertel sy met duidelike trots, haar derde kleindogter word die dag na my bekendstelling met ‘n keisersnee gebore. In George. En sy en die trotse oupa gaan soontoe om hulle seun en sy vrou se vreugde oor ‘n eersteling te gaan meemaak. En sommer haar oudste dogter se 34e verjaarsdag te vier.
Die mooi gebaar betrap my onverhoeds. Dit was glad nie nodig nie, sê ek. Maar ek weet vir iemand soos Christa het dit nie gegaan oor nodig of onnodig nie. Sy het so iets gedoen omdat sy wil. Omdat dit was wie sy was: ‘n blymoedige gewer.
Wat ons wel weet, is dat die wêreld ‘n armer plek is sonder haar warmte. Met mense soos sy sal mens in ‘n oorlog kan gaan veg. Of nee, jy sou waarskynlik met Christa aan jou kant die oorlog in die eerste plek kon vermy. Sy sou selfs ‘n diktator anders kon oortuig met haar warmte, haar sagtheid, haar ingebore liefde vir mense.
Maar ons hier gaan jou mis. Erg baie. En dan wil ek nie eens begin om aan die hartseer te dink wat jou familie tans beleef nie. Daar het vanoggend ‘n nuwe babatjie haar eerste skreeu gegee te midde van diepe droefheid wat ver buite julle gesinskring rimpels maak. Ek glo dat sy vir jou hartsmense net vreugde sal bring, en ek weet dat jy haar kan sien. Dat jy trots is. Dat jy daar van waar jy is sal uitkyk vir haar.
Totdat snoestyd kom, en hy sy sagte bed en sy sagte speelgoed opsoek. Of ‘n mens. Die lekkerste slaap is immers vas teen ‘n menselyf, verkieslik hier by die hartklop rond. Dit hoor jy sommer aan die welbehaaglike suggies wat hy in sy slaap gee.
PS: Peanut het eintlik die verkeerde naam. Hy moet Pie-Naughty heet. Of Kraai. Nes ‘n kraai blinkgoed versamel en na sy nes toe sleep, doen hierdie woeilige seuntjie dit. Ek het al vanoggend ‘n Poetry-kershouer gaan red wat hy van ‘n ekstra lae koffietafel af ontvoer het. Gelukkig sonder skade. Hoe die klein lyfie dit gang-af gedra het teen daardie spoed sonder om oor sy eie pote te val, laat my verstom. Die kershouer is gevolg deur ‘n groot teddie van Zoe. Sy eie sagte speelgoed het die wêreld vol gelê soos hy dit vir homself wegsteek, maar Fudge was die uitverkore een. En later ‘n handdoek. En ‘n pen wat hy iewers vasgelê het. Ons het ook al ‘n kwas, ‘n paar skoene, ‘n T-hemp uit die wasgoedmandjie en stringe toiletpapier in sy nes gevind. (Bewaar jou siel as dit laag genoeg hang vir hom om af te trek…)
Wag, ek moet gaan. Ek hoor die klokkie om sy nek soos hy in die gang afgetjaarts kom (‘n Veiligheidsmaatreel omdat hy so klein is dat mens hom kan miskyk.) Ek wonder wat hy nou vir my gaan bring!