Psalm 84 – Één dag in u tempel is beter as 'n duisend daarbuite | Nederduitsch Hervormde Kerk van Afrika
Psalm 84 – Één dag in u tempel is beter as 'n duisend daarbuite
Soos die dae kom en gaan, word jou knapsak al ligter en jou waterbottel leër … maar dit is nie al nie. Jou kragte word ook minder en jy sien met verlange uit na die volgende oase. Ja, dit is so al asof die son al hoe skerper brand, asof die sand al hoe warmer word en die sandstorms al hoe feller. Sjoe, as jy net weer by die oase kan uitkom om jou moeë liggaam in daardie verfrissende water te gaan laaf. Jy is moeg vir blikkies en plastiese kos. Dink net hoe lekker sal 'n bord gekookte kos darem nou wees. Ja, jy het amper weer nuwe moed as jy besef die oase lê net om die volgende draai.
Uiteindelik kom julle op die sewende dag by die oase aan. Jy is so verlig en bly dat jy weer ordentlik kan eet en drink. Ja, jy is weer versterk in jou kragte en lewenslus. Jy sien sommer weer kans vir die wêreld en … ja, ook vir volgende week se woestyntog. Nadat jy die dag goed by die oase uitgerus het, sê die toerleier dat jy jou knapsak weer eens moet hervul en jou waterbottel moet volmaak. Môre stap julle weer vir 'n weeklange woestyntog tot by die volgende oase. Vir jou is dit geen probleem nie, want na hierdie lekker ruskans by die oase sien jy vir enigiets kans wat die woestyn die volgende week na jou kant toe gooi. En so loop jy vir weke en weke van oase tot oase. Wat jy aanvanklik gedink het is nie moontlik nie, beleef jy nou eerstehands kan gedoen word, mits jy jou beplanning vir die reistog reg aanpak. So sal jy uiteindelik ook uit hierdie woestyn kom.
Maar kom ons sê dat jy wel besluit om ook deel te wees van hierdie ekspedisie in die woestyn, maar jy is so bietjie van 'n avonturier … 'n waaghals … jy hou daarvan om kanse te vat; jy geniet dit om jouself tot die uiterstes te beproef. Toe die toerleier sê dat jy net vir een week kosvoorrade moet saamvat, toe koop jy 'n groter rugsak sodat jy vir twee weke kan kos saamvat. Jy beplan dus vir twee weke se woestyntog. Toe die groep by die eerste oase na 'n week stop om hulle kragte te herwin, toe stap jy verby … jy stap aan na die volgende oase. Na twee weke in die woestyn begin die wêreld vir jou nie meer so lekker lyk nie… die duine raak hoër en jou treë kleiner. Gereeld verbeel jy jou jy sien die eindpunt, die oase, maar as jy daar aankom dan besef jy dat dit maar net 'n lugspieëling was. Gelukkig hou jy kop en volg jy net die rigting aanwysers na die oase. Toe jy uiteindelik by die oase aankom, was jy baie dankbaar en verlig. Jy besef dat dit nie werklik nodig was om jouself so te beproef nie, maar jy het dit darem gemaak. Nou smaak daardie bord gekookte kos eers lekker. Jy weet nou ook dat jy, as jy wel in die toekoms vir langer as 'n week in die woestyn moet reis, jy dit sal kan doen, maar gelukkig hoef jy darem nie altyd nie. Daar is gereeld oases elke week uit mekaar.
Die ironie is dat daar wel baie mense is wat sterker is as jy. Hulle kan vir baie langer as jy met die minimum kos en water klaarkom. Hulle stap nie net een week of twee weke nie. O nee, hulle hou sommer aan stap. Hulle is so vol van hulleself dat hulle meen 'n oase is net 'n vermorsing van kosbare tyd. Hulle moet so gou as moontlik anderkant uitkom, daar is nie tyd vir nonsens nie. En die uiteinde van hierdie mense is gewoonlik 'n eensame graf daar iewers in die woestyn. Hulle kos en water het ewe skielik net opgeraak … hulle het gedink daar is nog kos en water oor in die knapsak en waterbottel, maar toe is daar nie meer nie. Hulle het te veel oases verbygeloop, hulle het nie die knapsakke en waterbottels volgemaak nie. Hulle kon later nie meer 'n oase raaksien nie, selfs nie al was daar een nie! Hulle brein het met hulle woer-woer gespeel. Hulle het van die vasgestelde roetes af beweeg omdat hulle oases raakgesien het wat nie daar was nie … hulle het agter skyn oases aan gehardloop. Ja, 'n woestyn kan lelik met 'n mens se verstand mors, veral as jy moeg en uitgeput, honger en dors is na uitkoms. Baie keer wens sulke mense, terwyl hulle besig is om te sterf in die woestyn, dat hulle eerder nie so dom was nie, maar tog die weeklikse oases bygewoon het. Spyt kom altyd te laat. So 'n persoon sterf 'n honger en dors mens … smagtend na uitkoms uit sy benarde posisie … meestal verniet!
Geliefdes van ons Here Jesus, vir die psalmdigter is daar geen twyfel oor die voordele daaraan verbonde om gereeld in God se huis te wees nie. Juis omdat hulle so gereeld na die huis van die Here gaan, word dit vir hulle 'n (tweede) tuiste … 'n plek waar hulle ook veilig en geborge kan voel. Die gelowiges wat graag na die tempel toe kom, kan nie ophou om God te loof en prys vir al die goeie ding wat hulle uit sy vaderhand ontvang nie. God skenk aan hulle krag en beskerming in hulle daaglikse lewe. En hulle lofprysings hou nie op die oomblik as hulle die tempel verlaat nie, maar selfs daarna loof hulle steeds vir God. Hierdie God, wat hulle loof en prys, is nie net 'n God van die tempel of van die Sabbatdag nie! Nee, Hy is die lewende God van elke dag van die week waarin jy leef!
Die psalmdigter verduidelik baie mooi in 'n beskrywing van hulle daaglikse omstandighede hoe goed die Here eintlik vir die gelowiges sorg en beskerm. In die droë Palestina was water altyd 'n simbool van die Here se seën en sorg vir die gelowiges. Ons lees byvoorbeeld in Jesaja 41 vers 18 die volgende: "Ek sal op die kaal bergtoppe riviere laat ontspring, en in die laagtes fonteine laat uitborrel. Ek sal die woestyngebied in rietvlei verander, dorland in fontein wêreld."
Daarom sê die psalmdigter ook dat die gelowiges, wat gereeld in God se huis kom, in hulle daaglikse lewens God se liefde en beskerming ervaar. Wanneer hulle deur dorre laagtes moet trek, sal God sorg dat daar altyd water is. En nie net een keer nie … nee, daar staan uitdruklik: "Keer op keer ontvang hulle nuwe krag …" Ja, vir gelowiges wat weekliks deur die woestynwêreld moet swerf en reis, is daar keer op keer verkwikking uit God se Woord, jou knapsak en waterbottel.
Gemeente, die vraag is: Kan jy daardie selfde belydenis maak? Hierdie psalm gee meer as genoeg bewyse om 'n menste oortuig van die noodsaaklikheid om gereeld in God se huis, die kerk, te kom. Volgens vers 6 moet 'n mens graag kerk toe wil gaan; volgens vers 5 moet die kerk vir jou soos 'n tuiste voel, met ander woorde, jy moet veilig en geborge voel, jy moet kan ontspan en rustig wees; volgens verse 6 en 13 sal dit met jou goed gaan as jy gereeld in die kerk kom; volgens verse 7 en 8 wil God baie graag diegene wat kerk toe kom, seën met sy liefde en genadegawes; en volgens vers 11 is dit in elk geval beter om in die kerk te wees as om in 'n warm, snoesige bed te lê.
Ja, die wonderlike is dat ons verseker kan weet dat God met ons is en ons beskerm. Net soos die gelowiges krag in die huis van die Here vind, net so ervaar ons vandag ook daardie waarheid en werklikheid. Sondae kry die gelowige sy krag en energie by die kerk in die erediens, en al wil hulle ook graag soos die psalmdigter die heeltydin die tempel vertoef, weet hulle dat dit nie moontlik is nie. 'n Mens het ook 'n lewe buite die kerk, met ander woorde, jy moet ook jou daaglikse taak gaan verrig. Maar al moet ons dan in die week"deur dorre laagtes" trek, sal die Here ons beslis van beskerming en sorg voorsien. Net soos die reisigers destyds deur water in die barre woestyn verkwik is, net so sal God ons ook met sy Woord versterk deur die week, totdat ons weer Sondag in sy huis bymekaar kan kom. Ja, keer op keer sal God ons deur die week bemoedig en versterk.