Dan is ek uit oor die stoepie, af by die trappie, deur die bosse en dan af met die trappies tot by tannie Bettie se houthut. Daar tref ek haar op die agterstoep aan. Sy is besig om haar kat te probeer vang, maar staan net met ‘n langbroek en ‘n bra daar. Ek sê: Kan ek help? Tannie Bettie sê: Die kat sal jou nie toelaat om hom te vang nie. Die kat het een of ander digterlike naam, iets soos Sonnet of Gebroke Rym, en dink hy is NP van Wyk Louw. Net daar gryp ek hom agter die nek en Gebroke Rym vee my met ‘n speldpoot deur die gesig. Liggies. Ek laat my nie van ‘n kat – hoe digterlik nou ook al – onderkry nie en ons maak al die deure en vensters toe terwyl Gebroke Rym steeds in my arms sit.
Ons sit. Langs ons sit drie verdorde tannies. Die oë is vaal en die lywe ingekrimp. Jy kan sien die lewe het hulle al hard geslaan. Een gaan lê later op die vloer en slaap. Ons wag slegs ‘n uur en ‘n half tot die suster ons kom roep. Nou’s ek agterna. Ek wil mos ook sien wat by Frere se onkologie aangaan.
Daar is twee dogters: ene se naam beteken Vlaggies en die ander een se naam klink soos Potjierol. Tannie Bettie storie haar storie. Dr. Potjierol is die onkoloog. Hy sit later letterlik met sy hande in sy hare. Mevrou, jy moet ‘n besluit neem! is al wat hulle sê. Dr. Vlaggies laat vir tannie Bettie op die bed lê. Hy ondersoek haar. Intussen kla Dr. Potjierol teenoor my, want tannie Bettie weier om hom te spreek – sy wil vir Dr. Vlaggies hê. Ek sê vir hom: moenie daai ou mens onderskat nie. Sy is so skerp soos wat mens kan kry en glad nie onnosel nie. Hy dink sy is ‘n rassis. Eers later het ek uitgevind sy verstaan nie wat hy sê nie, want sy aksent kom nog direk uit Bangladesh of iewers uit.
Dr. Potjierol gaan kyk ook. Hy en Vlaggies gee mekaar veelbetekende kyke oor die bed: die kanker is besig om te versprei, maar as tannie Bettie besluit om ‘n mastektomie te laat doen, kan hulle nog opereer met goeie gevolge. Maar dan moet dit gou gedoen word. Ek vra hoe lank duur dit vandag sy die besluit geneem het tot die operasie plaasvind: ‘n volle maand. Ek sê niks, want ek weet wat dit beteken.
‘n Volle uur en ‘n half later vind ek toe uit ons moet nie sit waar ons sit nie – hulle kollekteer net lêers in die oorkantste hoek. Dus gaan sit ek daar. Na so ‘n halfuur kom haal iemand die lêers.
En net daar sit en getuig die tannie teenoor tannie Bettie: sy het glo ‘n maagseer gehad wat gebars het en toe het die bloed by haar mond uitgestroom en sy het die Here gesien. Sy sê: “Net so! Ek het Hom gesien! En Hy het vir my gesê: dis nog nie jou tyd nie! Jy het nog een ding oor om te doen!” Ek sit en dink: ag aarde, kan tannie Bettie se inkeer tot God nie maar daai laaste ding wees nie? Want tannie Bettie luister tog, al glo sy in geen god nie. So sit en gesels die ou tannie met ons almal: sy vertel hoe baie sy altyd gedrink het; hoe sy op ‘n punt gekom het waar sy die drank letterlik van haar af weggegooi het en gesê het: gaan weg, Satan! En van daar af het sy net nog nooit gedrink nie. Sy praat die mooiste Afrikaans – pleks dat ek dit opgeneem het – en ek sit en verluister my aan haar.
Ek het eers op pad huis toe kwaad geraak. Verbeel jou: hulle is te besig om haar ma te help. Wat doen sy die hele dag? Die huis lyk presies nog net soos dit gelyk het toe ek die eerste keer daar aangekom het. Niks het verander nie. Dis vuil en deurmekaar. Sy het nie ‘n werk nie. Sy het nie kinders nie. So wat doen sy? Ek kan nie sien dat daar in die tuin gewerk word nie, want dis ‘n natuurlike bos. En wanneer haar man in die middag by die huis kom, het hy tog sekerlik ‘n ou tydjie om te kom help. Dit gebeur nie elke dag nie.