Ek talm nou nie meer, nee, ek ry net verby | Marlene Jordaan – murphy se wet
Ek talm nou nie meer, nee, ek ry net verby
Posted on Junie 18, 2012 by Marlene Murphy Jordaan
Noudat ek vanaand op die oudagsaand van my 41ste verjaardag staan, kyk ek terug en ek sien dit is amper tien jaar sedert my ma dood is.
In hierdie tien jaar het ek getrou, my pa ook aan die dood afgestaan en kinders gehad. Opgehou werk, en weer begin. Ryk geword en weer arm ook. Baas gewees en weer klaas.
Ek het iets by my ma geleer wat ek graag ook met my kinders doen. Soms, wanneer ek hulle in die bed sit, druk ek die duvet aan die kante van hulle lyfies in, styf vas. Dan vryf ek hulle bene an arms en lywe vinnig, sodat die friksie ‘n behaaglikheid bring. Guaranteed om enige groei- of gemoedspyn net daar stop te sit. Selfs vir grootmense wat hartseer is, werk dit.
Ek onthou ons het op Kransspruit, waar ek grootgeword het, ‘n bloekombos langs die boonste mielieland teen die teerpad gehad. Dit was in ‘n vierkant geplant, met ‘n oop stuk in die middel. Dié oop stuk het op die beste van dae miskien ‘n sonkolletjie in die middel gehad as die son reg van bo geskyn het.
In die bloekombos het ek dikwels as kind gaan wegkruip, as ek moeg geraak het vir die stroper se stowwerigheid of as die huis se dinge vir my soms te veel geraak het. Dit was presies ‘n myl van ons huis af, op met die grootpad aan, by die groot sementdam verby, skuins agter oom Johan van Rensburg se huis verby en deur die doringdraad.
Gewoonlik, teen die tyd wat ek verby die sementdam gekwaadstap het, was my boosgeit oor huisdinge al verby, maar dan het ek maar aangestoot om ‘n punt te bewys, En nooit was ek spyt nie.
Want in die bos het Stilte gewoon. Wanneer jy op ‘n sekere plek tussen die bome gaan staan het,het jy van elke klank en beweging wat nog ooit in die heelal bestaan het, of nog gaan bestaan, afgesny geraak. Net jou eie hartklop en asemhaling het oorgebly. Net Jy.
Nou as grootmens, onthou ek dat my ma se teenwoordigheid vir my soos daardie bloekombos was. Deur die struwelinge van my tienerjare, die angst van die 20’s. En toe, was dit weg, sommer net een Saterdagoggend, terwyl ek op ‘n seiljag in die Indiese Oseaan oor die kant van die boot gehang het, is sy op haar bed dood.
Soms, as jy lank genoeg getalm het in die bloekombos, miskien tot die son begin water trek het en die temperatuur skielik en skerp begin daal het, het jy jou verbeel jy kan die stemme van jou voorvaders in die fluistering van die bloekomblare hoor. Hulle woon almal daar.
Nou nog, as ek by die bloekombos verby ry, kan ek dit na my hoor roep. Maar ek stop nie en gaan in nie, ek talm nie meer nie.
Want my voorvaders woon nou op iemand anders se grond.
This entry was posted in Ander tiksels and tagged a,afskeid,bloekombos,dood,marlene jordaan,murphy se wet,rouproses by Marlene Murphy Jordaan. Bookmark the permalink.
22 thoughts on “Ek talm nou nie meer, nee, ek ry net verby”
Son on Junie 23, 2012 om 3:26 nm said:
My ma leef nog, maar my ma is weg en sy gaan elke dag bietjie verder weg. Dis erger as doodwees. Ek wil haar nie eers meer sien nie en dis nog erger.
murphy on Junie 23, 2012 om 4:46 nm said:
Ek onthou my ma het dieselfde deurgegaan met my ouma. Syt eendag vir my gevra of ek dink dis oukei dat sy die vorige aand regtig hard gebid het dat my ouma maar moet gaan.
Son on Junie 23, 2012 om 4:53 nm said:
Ek wou dit nog nooit hardop erken nie, amper nie eers dink nie, maar dis hoe ek voel. Jou ma sou dit verstaan het. Dis ‘n bietjie van ‘n troos om te weet.
murphy on Junie 23, 2012 om 4:54 nm said:
Mens mag mos nie daaroor praat nie…..
Toortsie on Junie 22, 2012 om 8:26 nm said:
Hulle stemme leef ook in jou hart…
Rustig on Junie 19, 2012 om 10:19 vm said:
Moenie dat die ouderdom jou onder kry nie! My suster wat al 50 is leer my dat die lewe word net beter en lekkerder hoe ouer mens raak. Mens kan dinge kwyt raak sonder om skuldig te voel.
Geen bosse vir my nie, maar daar is niks so still soos onder druiwestok te sit en na alles te luister nie.
Dink almal van ons het maar so “bos”.
murphy on Junie 20, 2012 om 6:57 nm said:
Ek geniet dit om uiteindelik in my 40’s te wees. Nou kan ek relax!!!
MaanKind on Junie 19, 2012 om 10:16 vm said:
Ek sê niks, ek kan nie. Tien uit tien.
murphy on Junie 20, 2012 om 6:56 nm said:
Mucki on Junie 19, 2012 om 10:10 vm said:
Ek stem plaaskinders het ‘n groot voordeel gehad, ek onthou ons bos was polulier bome langs die Caledon rivier, die een ding waaraan ek my altyd verwonder het was die oog (water put) waar die soetste water was wat ek nog ooit in my hele lewe geproe het. Die water het van tyd tot tyd uitgeborrel en dan ‘n ‘dammetjie’ gevorm waar al die diertjies en voëls kom drink het. ek kan asek my oë toemaak nog die reuk van die bome ruik. nou is ek skoon nostalgies.
Is dit nie wonderlik dat ons as mense die vermoë het om ons kinderjare se herinneringe in ons koppe te bêre nie!
Gardiol on Junie 19, 2012 om 8:46 vm said:
Murphy, jy troos my hart – ek leef al vir 5 jaar in effense ontkenning, dan hoef ek nie elke keer seer te kry as ek besef: my Pa is dood. Nou leef hy in’n rooi jasper en ‘n neushoringvoël – maar ek talm vantyd tot tyd nog, darem omdat ek wil 🙂
murphy on Junie 20, 2012 om 6:54 nm said:
Gardiol, ek dink die seer raak nie beter nie, ons leer net om beter daarmee saam te leef.
Mevrou is oppad na heelword on Junie 19, 2012 om 8:11 vm said:
Ek het so fiets gery doer in Naauwpoort, op-en-af in die plaaspad. En stories gesels. Ek was nog maar altyd ‘n storie-kind, dis seker hoekom die werklikheid van die lewe vir my te klinies is. Soms wil mens mos nog maar so gaan lê sodat stilte tot op die been kan kom skoonmaak.
murphy on Junie 20, 2012 om 6:55 nm said:
Die stories wat ek op die plaas opgemaak het! Ek wens net ek kan die helfte daarvan onthou!
Mevrou is oppad na heelword on Junie 21, 2012 om 8:22 vm said:
😀 ek ook! Ek en my broers het so dorp-dorp gespeel en stories opgemaak, so in die veld.
melouisef on Junie 19, 2012 om 7:45 vm said:
Dis baie mooi geskryf, – my ma is ook nou al 10 jaar dood maar ek weet nie waar ek haar teenwoordigheid nou sou kry nie
murphy on Junie 20, 2012 om 6:53 nm said:
Dankie Fletcher, ek waardeer dit baie.
Mr MJ Lourens on Junie 18, 2012 om 11:57 nm said:
Wens ek kan myself daar kry. In die bos. Net ek en my gedagtes. Dat ons mekaar weer kan verstaan.
murphy on Junie 19, 2012 om 12:00 vm said:
Net plaaskinders ken daai bos. Hy bly in jou, jy moet hom net soek.
Toortsie on Junie 22, 2012 om 8:27 nm said:
Baie van jou antwoorde, eintlik almal, lê in die stilwees. Moenie bang wees daarvoor nie. Dis jou vriend.
Mr MJ Lourens on Julie 1, 2012 om 5:08 nm said:
Groot waarheid in daardie stelling. Dankie, Toortsie!