Belegging van Vienne, c.500-501 - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die beleg van Vienne (ongeveer 500-501 nC) was die laaste daad in 'n Boergondiese burgeroorlog wat die Frankiese koning Clovis I kortliks betrek het, maar dit het geëindig met die oorwinning van Clovis se opponent Gundobar.
In 500 word die Bourgondiese koninkryk beheer deur die broers Gundobar en Godegesil. Godegesil was nie tevrede met hierdie reëling nie en het boodskappers na Clovis gestuur om hulp te vra. Clovis het ingestem om in te gryp en het sy leër na Bourgondië gelei en 'n oorwinning op die Ouche behaal. Gundobar ontsnap uit die slagveld en trek terug na Avignon. Clovis het Avignon beleër, maar die stad is kragtig verdedig en uiteindelik het Clovis ingestem om 'n jaarlikse huldeblyk te aanvaar en die beleg te laat vaar. Sommige Franke het by Godegesil gebly, hoewel dit nie duidelik is wat hul rol was nie.
Gundobar het die eerste jaar hulde gebring, maar daarna geweier om meer te betaal. Daarna het hy 'n leër opgerig en sy broer Godegisel, wat by Vienne skuil, aangeval. Die datum van hierdie gebeure is onduidelik - Gregory van Tours sê nie hoe lank daar 'n gaping was tussen die beleg van Avignon en die beleg van Vienne nie, maar dit lyk waarskynlik dat 'n jaar moes verloop het vir die tyd van die tweede huldeblyk geslaag het. Ons enigste dateringsgetuienis kom egter uit die kroniek van Marius Aventicensis, wat die slag van die Ouche en die beleg van Avignon tot 500 nC gedateer het, en hy plaas die beleg van Vienne in dieselfde jaar as die vorige gevegte. In hierdie weergawe van die gebeure kan die versuim om die tweede aflewering van die huldebetaling te betaal, groter vertroue weerspieël ná die oorwinning van Gundobar.
Dit blyk dat 'n lang beleg gevolg het, met Gundobar wat reageer op 'n blokkade om sy broer uit te honger. Hierdie plan het vinniger geslaag as wat Gundobar kon verwag het. Toe kos in Wien begin tekort skiet, verdryf Godegisel die gewone mense van die stad. Eerder sorgeloos het hy die man in beheer van die akwaduk ingesluit wat water in die stad ingebring het. Hierdie man het na Gundobar gegaan en belowe om hom die stad in te wys. 'N Groep troepe is langs die akwaduk gelei en ysterkoeëls geneem sodat hulle verby 'n opening kon ry wat die roete versper het.
Vermoedelik het Gundobar 'n knipoog teen die mure geloods om die verdedigers se aandag af te lei, want toe die party uit die akwaduk die stad binnekom, was die verdedigers teen die mure op die aanvallers. Met aanvallers binne die mure het die verdedigers min kans op oorwinning gehad. Die manne van Gundobar kon die poorte gryp en die weermag buite die stad laat wag. 'N Slag het binne die stadsmure uitgebreek, en Gundobar se manne het gou gewen. Godegisel het toevlug geneem in die Arian katedraal, maar beide hy en die Arian biskop is dood.
Die groep Franke wat saam met Godegisel was, was in 'n toring vasgekeer. Gundobar behandel hulle met 'n mate van toegeeflikheid. Hulle is gevange geneem en saam met koning Alaric II van die Visigote in ballingskap gestuur in Toulouse (dit is interessant om daarop te let dat hulle nie na Clovis gestuur is nie). Gundobar vermoor die senatore van Vienne wat sy broer ondersteun het. 'N Paar jaar later het Gundobar probeer om voordeel te trek uit Clovis se nederlaag van die Visigote by Vouille (507), maar het erger geraak in die daaropvolgende gevegte en kon nie suid na Provence uitbrei nie, hoewel hy sy troon behou het.
Wat het Wene in 1683 van die Ottomaanse Turke gered?
In die vroeg -moderne tydperk in Europa was Ottomaanse Turkye waarskynlik die grootste militêre en politieke mag. Die Ottomaanse sultan regeer 'n ryk van Persië tot Sentraal -Europa. Dit word algemeen aanvaar dat as die Moslem -ryk suksesvol was in die Slag of beleg van Wene in 1683, dit Europa kon oorheers het en nie net die Europese geskiedenis nie, maar ook die wêreldgeskiedenis kon verander.
Die nederlaag van die Turkse leër buite die poorte van Wene word algemeen beskou as die begin van die lang agteruitgang van die Ottomaanse Ryk en het 'n belangrike rol gespeel in die opkoms van Europa. Hierdie artikel bespreek die voorspel tot die beleg en beskryf die werklike gebeure van 1683. Dit fokus op die hoofredes waarom die groot Ottomaanse Ryk nie daarin kon slaag om Wene in beslag te neem nie.
In die sewentiende eeu regeer die Ottomane 'n uitgestrekte ryk wat die Balkan, die huidige Turkye en 'n groot deel van die Midde-Ooste omvat. Hulle het Bisantium in 1453 verower en die Bisantynse Ryk beëindig. Opeenvolgende Sultans het herhaaldelike aanvalle geloods of jihads oor die Christelike koninkryke van Europa vir baie eeue. Teen die 1680's was die hoofverdediging teen die Ottomane die Hapsburg -ryk.  Dit was 'n groot ryk wat gesentreer was op die Duitssprekende lande van die moderne Oostenryk, en die hoofstad was Wene. Die Hapsburg -ryk en die Ottomane het lank reeds die beheer van Sentraal -Europa en vir die beheer van Hongarye betwis.
In 1529 het die Ottomane Wene beleër, maar is teruggeslaan. Dit het ook gelei tot die verdeling van Hongarye tussen die Turke en die Hapsburgs. Die Katolieke Hapsburgers het egter baie van hul Hongaarse onderdane wat Protestante was, wantrou en soms hulle vervolg.  Die Katolieke magte het ingetrek na 'n gebied van Hongarye wat 'n de facto buffersone tussen die Hapsburgs en die Ottomane was.
Hierdie skuif na Hongarye het die Ottomane die verskoning gegee dat hulle lankal hul leërs in die hart van Europa wou dryf. Sedert Suleiman se dood was die Magnificent the Ottomans besig om agteruit te gaan, maar 'n reeks energieke Viziers het dit omgekeer. Hulle het die weermag hervorm en die infrastruktuur van die Ryk opgebou. Die Hapsburg -ingryping in Hongarye was die perfekte geleentheid vir die Turke om Wene te verower. Hulle wou hê dat die stad lewensbelangrike landhandelsroetes moet beheer en moontlik die Hapsburgs noodlottig kan verswak.
Die Slag en beleg
Ongeveer 150 000 Turkse troepe het die Oostenrykse gebied binnegekom, en hulle was verbonde aan die Hongare. Sowat 40 000 Krim -Tartare het ook by die leër van die Ottomaanse Ryk aangesluit. Die Ottomaanse Viziers het lankal beplan vir hierdie inval, en hulle het noukeurige planne beraam. Die winter beteken egter dat die werklike inval vertraag is, wat die Oostenrykers tyd gegee het om voor te berei.
Die belangrikste Ottomaanse leër het op 14 Julie buite die poorte van Wene aangekom. Op dieselfde dag eis die bevelvoerder Kara Mustafa die oorgawe van die stad. Die Weense en die garnisoen het belowe om voort te gaan, soos vroeër die Turke die inwoners van 'n stad wat op terme oorgegee het, vermoor het. Die Ottomane het die stad van die res van die Hapsburg -lande afgesny. Die verdedigers van die stad het die gebied rondom die omliggende stadsmure skoongemaak. Dit het 'n vryvuur-sone vir die keiserlike troepe geskep. 
In reaksie hierop het die Ottomane 'n netwerk van loopgrawe gestig. Die Turke het uitstekende artillerie, en hulle het byna 150 stukke kanon gebruik, en hulle het ook tonnels onder die Hapsburg -mure gegrawe om myne onder die versterkings te plaas. Die stadsmure was in 'n toestand van verval, maar die garnisoen en die burgers het die versterkings geïmproviseer en versterk. Teen September 1683 het 'n klein hulpmag van die keiserlike leër opgedaag. Die Hapsburg -keiser het voorheen uit die stad gevlug. Ten spyte hiervan was die Weense garnisoen onder groot spanning, en die bevelvoerder het so bekommerd geraak dat Graf Ernst Rüdiger von Starhemberg beveel het dat 'n soldaat wat aan diens was of aan die slaap was, 'summier geskiet' sou word. 
Dit het gelyk asof die Oostenrykse garnisoen op die punt staan ​​om te verslaan en die Ottomane op die drumpel van 'n groot oorwinning. Die Oostenrykers was egter baie aktief op die diplomatieke front, en hulle het die steun van die pous gekry, wat ook broodnodige fondse voorsien het. Lodewyk XIV van Frankryk het geweier om die Oostenrykers, wat hy as sy aartsvyand beskou het, te help. Die Pole onder hul koning John III Sobieski het voorwaardelik ingestem om deel te neem aan die verligting van Wene en het by die Holy League aangesluit, die naam wat die anti-Ottomaanse alliansie gegee is. 
In Augustus 1683 verslaan 'n klein Hapsburgse leër met hul bondgenote die Beiere en Sakse onder die hertog van Lorraine die Hongaarse bondgenote van die Ottomaanse noordweste van Wene. Dit het die Pole aangemoedig om 'n formele alliansie met Leopold I. aan te gaan. Teen September 1683 het die Ottomaanse magte 'n deel van die stadsmure in beslag geneem, en dit het gelyk asof Wene besig was om te val. Die pous het mildelike subsidies aan die Pole verleen, en die Poolse koning het gevorder met 'n groot leër wat sy koninkryk feitlik weerloos gelaat het. 
Teen 11 September 1683 het hulle die stad genader en probeer skakel met die keiserlike leër. Mustafa het die Ottomane beveel om die leër van die hertog van Lorraine aan te val, maar hulle is teruggeslaan en die keiserlike leër het 'n teenaanval geloods. Op die regterflank het die Poolse huzare vinnig gevorder, en hulle het die Krim -tartare maklik uit die veld gevee. Die Ottomaanse Vizier beveel 'n direkte aanval op die stad deur sy elite troepe, die Saphis en die Janissaries, maar die hardnekkige verdedigers het hul aanval gestuit.
Die Ottomane het gehoop om die stad in te neem voor John Sobieski aankom, maar die Pole het vinniger aangekom as wat verwag is. Skielik het die Turke hulself in die geveg in Wene gebuig en vasgeval. Die Poolse kavalerie en die keiserlike kavallerie het 'n massiewe kavalerie -aanklag teen die flanke van die Ottomaan naby die Kahlenberg -berg buite Wene geloods.  Die ruiters van die Holy League het die Ottomaanse leër verpletter, en die Vizier het beveel dat die Turkse leër sou terugtrek. Die Poolse koning het hierna gesê: 'Ek het gekom, en God het oorwin.' Daar het gou verdeeldheid onder die bondgenote ontstaan, en dit verhoed dat die Christelike leërs die Ottomaanse gebied binnedring. Die nederlaag van die Sultan se weermag het 'n politieke krisis veroorsaak en die Ottomaanse Ryk ernstig verswak, soveel dat dit nie meer 'n bedreiging vir Europa was nie. 
Die Oostenrykers was gelukkig omdat hulle bondgenote kon beveilig. Sonder hierdie sou hulle byna sekerlik verslaan gewees het. Teen September 1683 was die garnisoen op die punt om te kapituleer. Die aankoms van die keiserlike leër onder die hertog van Lorraine was betyds. Hierdie leër bestaan ​​hoofsaaklik uit Duitse troepe. Sonder die steun van Sakse en Beiere sou die keiserlike leër nie die Hongare verslaan het nie. Dit was van kardinale belang, aangesien hierdie oorwinning van groot strategiese belang was, en dit oorreed ook die Pole om hulle ten volle aan die oorlog teen die Turke te verbind.
Die Pole was krities vir die oorwinning van die Christelike magte buite Wene. Hulle het 'n groot leër gehad, en hul ruiters was uitstekend. John Sobieski se kavallerie was een van die beste in Europa. Hulle het die Krim -Tartare verslaan, wat gevreesde vegters was, wat beteken het dat die Turke buitekant was. Dit en die massiewe kavalerie -aanklag, een van die grootste in die geskiedenis, het die Ottomane verpletter. Die Turke is verslaan omdat die Hapsburgers hulp kon kry van Duitse vorste en die magtige Poolse monargie. 
Een van die belangrikste redes waarom die Ottomane voor die mure van Wene verslaan is, was die pous se ingryping. Hy het sy uitgebreide hulpbronne gebruik om die Hapsburg's te help om bondgenote te vind. Die pous het sy status as geestelike leier gebruik om Katolieke Duitse vorste te oorreed om aan te sluit by wat hy die Holy League genoem het. Sonder die ingryping van die pousdom sou hierdie vorste die Oostenrykers wat hulle wantrou, nie gehelp het nie. In plaas daarvan versterk hulle die keiserlike leër naby Wene. Hulle het uitstekende troepe verskaf wat gedissiplineerd en goed opgelei was. 
Die pousdom kon sy uitgebreide fondse gebruik om die Poolse weermag te betaal. Op 'n tydstip het die pous se geld gehelp om baie keiserlike soldate te oorreed om te bly en te veg. Gedurende die vroegmoderne tydperk het onbetaalde soldate dikwels gemut. Die steun van die Pousdom vir die Heilige Alliansie was beduidend. Dit is ook hoogs waarskynlik dat die steun van die pous Louis XIV en Frankryk verhinder het om voordeel te trek uit die Turkse aanslag en Duitsland binne te val, wat slegs die Ottomane sou bevoordeel het.
Die Sultan se leër was groot en goed bewapen en het baie geleer van die Europese leërs tydens die 'militêre revolusie.'  Die strategie van die Ottomaanse was egter swak. Dit was te stadig, hulle het nie vinnig genoeg gemobiliseer nie, en hulle het gewag totdat hulle 'n groot mag bymekaargemaak het. Die gletsertempo van die Turkse opmars het die Weense in staat gestel om hul verdediging te versterk en het die bevelvoerder in staat gestel om die garnisoen van die stad op te bou. Die stadige pas van die Ottomaanse aanval het die Weense belangrike tyd in staat gestel om voor te berei en die aanvanklike aanval te weerstaan. 
Een Turkse taktiek wat misluk het, was die gebruik van terreur om die verdedigers te intimideer. Die slagting van burgerlikes deur die Ottomane het die Weense net meer vasbeslote gemaak om tot die dood toe te veg, omdat hulle geweet het dat hulle geen genade sou bewys nie. Die bevelvoerder van die Moslem -leër, Vizier Kara Mustafa, het verskeie taktiese foute begaan. Hy het nie genoeg krag verskaf om sy flanke te beskerm nie, en hy het te veel staatgemaak op die Krim-Tartare wat swak gedissiplineerd en wild was.
Miskien was die grootste swakheid van die Vizier dat hy te selfversekerd was en dat hy verwag het dat die stad sou val en nie voorbereid was op die moontlikheid van 'n Christelike alliansie nie. Die grootste fout wat hy gemaak het, was om Wene in te neem terwyl hy teen die keiserlike leër en die Pole veg. Aan die ander kant, Charles V, het die hertog van Lorraine 'n strategie ontwikkel om die Ottomane tussen Wene, die keiserlike leër en die Pole te druk, wat baie effektief was.
Een van die belangrikste redes waarom die Ottomane nie daarin kon slaag om Wene in beslag te neem nie, was swak leierskap. The Vizier was 'n arrogante man en bekend vir sy wreedheid. Hy het geen lojaliteit in sy weermag gewek nie.
Verder het hy Christene gehaat, alhoewel baie van sy bondgenote en sommige van sy leërs lid was van die geloof. Hy het geen lojaliteit geïnspireer nie, en hy het almal probeer skrik om seker te maak dat hy gehoorsaam word. Kara Mustafa is deur baie gehaat en is deur byna almal gehaat.
Ten spyte van sy grootte, is die Turkse leër gedemoraliseer, en dit verklaar deels waarom hulle voor die Poolse en keiserlike kavallerie gevlug het. Dit was nie tipies van die Ottomaanse weermag wat bekend was vir hul fanatiese dapperheid nie. Daarteenoor was Karel V van Lorraine 'n bekwame leier en kon 'n uiteenlopende groep Duitse troepe in die geveg lei. By verskeie geleenthede kon hy hulle bymekaarkry toe dit gelyk het asof hulle sou terugtrek voor 'n Turkse aanval. Die Poolse koning was 'n bekwame leier, bekend vir sy dapperheid, en hy het baie gedoen om sy huzare te inspireer tydens die belangrike kavallerieklagte wat die Ottomaanse leër voor die poorte van Wene gebreek het.
Die Slag van Wene was een van die belangrikste gevegte in die vroeë moderne Europese geskiedenis. Dit was 'n keerpunt in die lotgevalle van die Ottomaanse Ryk, en na 1683 was dit nie meer 'n bedreiging vir die Christelike Europa nie en het dit in die agtiende eeu skerp gedaal. Die geveg het Wene en die Hapsburg -ryk gered en een van die voorste moondhede op die vasteland van Europa geword. As Wene in 1683 geval het, sou die groot Weense kulturele opbloei van die agtiende en negentiende eeu nie gebeur het nie, en was daar moontlik geen Mozart nie.
Die nederlaag van die Ottomane was dat die weermag swak gelei is, en sy strategieë en taktiek swak en ondeurdag was. Die Hapsburgers kon die steun van die pous, die Katolieke Duitse vorste en die belangrikste van die Poolse monargie wen. Dit en die Weense verdedigers en die vasberadenheid van die garnisoen het alles verseker dat die Ottomane hul grootste nederlaag gely het en Europa gered het.
Turkse nalatenskap in Wene
Slag van Wene. Graaf Starhemberg en Jan Sobieski was die redders van Wene en bewaarders van die Occident. Ongelukkig het die moedige Poolse koning nie soveel krediete in Europa en Wene ontvang as wat hy moes nie, afgesien van 'n plein en 'n straat wat na hom vernoem is, en 'n herdenkingskapel buite die sentrum op Kahlenberg (foto).
Waar kan u 'n belangrike deel van die geskiedenis in Wene ervaar? Byvoorbeeld, die Stefanus -katedraal toon 'n paar ommuurde Turkse kanonballe. Op die hoek van Strauchgasse en Heidenschuss kan jy 'n standbeeld van 'n Ottomaanse soldaat sien. Dit is om te dink aan die Weense bakker wat die Oostenrykse leër beroemd gewaarsku het van 'n Turkse tonnel wat onder die stadsmure gebou word.
As u in Wene is, besoek die Museum vir Militêre Geskiedenis en die Weense Museum (Wien Museum) wat 'n paar Turkse oorblyfsels en skilderye huisves. Terwyl die Wien Museum -versameling 'n klein vertrek inneem, dra die Heeresgeschichtliche Museum (Museum of Military History) die briljante uitstalling Oorlog teen die Ottomane na die Slag en Belegging van Wene (foto).
Die Turke het 'n paar goeie dinge aan die Weense oorgelaat, soos die koffie en die skilferkorsdeeg, wat die Turkse Baklava smaakvol verbind met die Oostenrykse appelstrudel. Mieliekoppe word stilgemaak Kukuruz in Oostenryk, 'n Turkse woord.
'N Paar plekke in Wene herinner u aan die Turkse beleërings, soos Am Hof ​​11 in die middestad. Dit spog met 'n vergulde kanon deur die Turke, wat na bewering die gebou in 1683 getref het.
verken meer mylpale in die geskiedenis van Wene
terug na Vienna Unwrapped -tuisblad
Anatomy of Battle: The Siege of Minas Tirith
Hobbit-dag het weer aangebreek, en daarmee saam Bryan en Francis se nou-tradisionele pos wat 'n element van die kruising tussen die geskiedenis en die geliefde fantasieryk van Middle Earth bespreek. Hierdie week, in wat 'n lang reeks kan word hier by Oor geskiedenis , Bryan en Francis ontleed die klimaatsbelegging van Minas Tirith en Battle of the Pelennor Fields uit Die terugkeer van die koning , met verskeie elemente van historiese inspirasie, of ten minste historiese eggo's, vir die grootste stryd wat in detail beskryf word deur Tolkien se legendarium. Vergewe asseblief die langer as gewone pos, albei ongeneeslike nerds en#8230
Die beleg van Minas Tirith : Die beleg van Minas Tirith is in die eerste plek, wel, 'n beleg. Die magte van Sauron, wat bestaan ​​uit die leërskare van Minas Morgul, naby Harad en Rhun, omring die Wit Stad met meer as honderdduisend orke, trolle en bose manne. Die buitenste verdediging is verbreek en die buitegebiede wat vasgemaak is deur die bedrieglike Corsairs van Umbar, die hoofstad van Gondor, moet staatmaak op die sewe verdiepings, die massiewe hoofhek en die vaste besluit om die nag te hou. Siege -oorlogvoering is in die antieke wêreld baanbrekerswerk deur die Hellenistiese Grieke, met Alexander die Grote en sy opvolgers wat massiewe belegstorings bou en selfs in een onvergeetlike geval die eiland Tirus verbind met die vasteland met 'n aardpad wat tot vandag toe bestaan. Die Romeine het beleërings verhoog deur hul ingenieurs se bou van veldvestings en artillerie wat tot in die Middeleeue en die hoogtepunt van die beleëring voortduur. Selfs so laat as in die agtiende eeu het Europese leërs op dieselfde manier oorlog gevoer, hoewel hulle nou swartpoeierwapen gebruik en probeer om by sterforte in te breek. By Minas Tirith, in die diep nag van Sauron se dagbreeklose dag, ruil orkeskatapulte en Gondoriaanse trebokke vuur terwyl belegstorings teen die mure gestamp word en die massiewe slagram Grond probeer om die stad se poorte te dwing. Sielkundige oorlogvoering word gebruik omdat afgesnyde Gondoriaanse koppe in die styl van Chinggis Khan oor die mure geslinger word. Maar vir die magiese en fantastiese wesens sou 'n Romeinse legioenêr, Middeleeuse ridder of Britse grenadier tuis wees in die aanval of verdediging van Minas Tirith.
Staan op, ruiters van Theoden! Die aanklag van die Rohirrim : Die beleg van Minas Tirith eindig en die Slag om die Pelennor Fields begin met die aankoms van Theoden King en die magte van Rohan uit die noorde. 'N Massiewe kavallerielading sny diep in die magte van Mordor, verlig die net-deurboorde hek en bring die eerste strale dagbreek mee om die dagbreeklose dag te beëindig. Hoewel Tolkien moontlik die kultuur van Rohan op sy geliefde Angelsaksers gebaseer het (sien verlede jaar se berig oor daardie onderwerp), betree die Riders van Rohan 'n ander era: die hoë Middeleeue, waar kavallerie (veral swaar kavalerie) die oorheersende slagveld. Ridders vorm die ruggraat as enige Middeleeuse Europese leër, en die rol van die aanklag om 'n vyand in die geveg te breek, sal tot in die moderne tyd 'n sentrale plek beklee (met 'n steeds afnemende doeltreffendheid). Let egter daarop dat 'n kavallerielading baie meer handig is as om net reguit op die vyand te ry. 'N Perd, ongeag hoe opgelei, sal nooit 'n skynbaar vaste voorwerp laai nie, en dit is ook min nut vir 'n volgepakte, gedissiplineerde vorming van infanterie. In plaas daarvan moet aanklagte óf die senuwee van infanterie uitdaag, die vorming laat breek, óf die minder georganiseerde flanke of agterkant raak. Hier neem Theoden en sy ruiters die vyand in die flank en dra alles voor hulle op 'n aanklag wat dalk te suksesvol sal wees ...
Die dood van konings: As dit uit die lug sweef, maak die skaduwee van die heksekoning van Angmar se wilde dier 'n alarm vir Sneeuman, koning Theoden van Rohan se magtige neus. Ruiter en berg val op die aarde, Theoden se wag versprei, en die Here van die Nazgul daal neer om die moord te voltooi. Theoden, sy liggaam gebreek, lê en sterf op die veld. Te midde van chaos staan ​​'n eensame vegter egter voor die Heksekoning. Hierdie vegter maak die heksekoning se stryd en tweegevegte met die Here van die Nazgul dood. Op die laaste oomblik steek 'n klein vegter, Meriadoc Brandybuck van die Shire, die heksekoning in die been en sy belangrikste teenstander openbaar haarself as Eowyn, Theoden se niggie en 'n skildmeisie van Rohan. Deur die vervulling van 'n ou profesie wat sê dat die heksekoning 'deur niemand' gedood kan word nie, maak sy die heksekoning dood en vernietig Sauron se magtigste kaptein. In skok en hartseer sien Eomer, die erfgenaam en neef van Theoden, sy suster en oom dood op die slagveld en belas in die leërskare van Mordor, met die doel om wraak te neem.
Hierdie deel van die Slag van Pelennor Fields is een van die mees Middeleeuse in Tolkien se verhaal. Hoekom is dit? Wel, dit beklemtoon hoe integrale konings die bevelstruktuur en integriteit van leërs op die Middeleeuse slagveld was. Middeleeuse state was dikwels die reisapparaat van 'n koningshof, verteenwoordig deur die monarg en sy gevolg. Dit beteken dat die dood van 'n monarg die dood van die staat en die regeringsapparaat beteken, meestal weerspieël deur die weermag en gevolg wat 'n koning in sy koninkryk of op die slagveld vergesel. Die Slag van Hastings in 1066 nC dien as 'n goeie voorbeeld van hierdie werklikheid. Toe Harold Godwinson onder sy Angelsaksiese troepe vermoor word, het die Normandiese kavalerie onder William the Conqueror die Godwinson se Angelsaksiese staat effektief vernietig en Engeland onder 'n nuwe Normandiese monargie verseker.
In die Slag van Pelennor Fields lei Theoden se dood tot 'n soortgelyke verbrokkeling van sy magte as wat hulle met die Witch-King se benadering versprei. Theoden word egter wreek deur 'n lid van sy gevolg, Eowyn (alhoewel Theoden nie geweet het dat sy voor die geveg teenwoordig was nie) en dan gaan die 'staat' van Rohan aan Eomer oor, wat genoeg geluk gehad het om elders te wees wanneer die Heksekoning het sy verlammende slag by die Rohirrim kom aflê.
Aan die ander kant is die dood van die heksekoning 'n ernstiger slag vir Sauron se magte. As die inkarnasie van Sauron se wil en mag by Pelennor, het die Heksekoning groot vrees by sy eie magte ingeboesem en die legioene van Mordor gedwing om te veg. By gebrek daaraan is die leërskare van Mordor in die wiele gery, veral omdat Theoden ook die Haradrim -bevelvoerder op die slagveld ook vermoor het. Terwyl Gothmog, die luitenant van die heksekoning, die bevel oorneem, is die verlies van so 'n topbevelvoerder onherstelbaar vir die magte van Mordor, veral omdat nuwe leiding en inspirasie op die punt staan ​​om te kom vir die magte van Gondor en haar bondgenote ...
Die terugkeer van die koning: Gothmog se eerste opdrag het Mordor se versterkings na die slagveld. Wagend in Osgiliath, die verwoeste stad wat grens aan Minas Tirith, gaan die leërs van Far Harad in die stryd om Eomer te oorweldig en die verwoesting van Sauron se magte te voorkom. Terwyl Eomer se dom en ridderlike aanklag die Rohirrim in 'n kwesbare posisie geplaas het, het Gothmog sy magte heeltemal tot die stryd toegewy en het hy nie die nodige samehorigheid gehad om 'n nuwe bedreiging teen te werk nie: die koms van Aragorn en die magte van die Fiefdoms by Harlond. Saam met prins Imrahil van Dol Amroth se gesorteer uit die poorte van Minas Tirith self, oorweldig die drie kapteins van manne die leërskare van Mordor stadig en laat geen vyand lewendig binne die Rammas Echor aan die einde van die geveg nie.
Die sleutel tot die gesamentlike oorwinning van Aragorn, Imrahil en Eomer by Pelennor was die tydige aankoms van versterkings op die slagveld. In enige soort oorlogvoering is versterkings van kardinale belang. As u te vroeg reserwes of versterkings toewy, kan 'n leër tot uitbreiding en nederlaag in detail lei. Historiese voorbeelde in die oorlogvoering van hierdie verskynsel is volop, maar veral die beleg van Wene in 1683 is 'n toonbeeld van die manier waarop versterkings van kardinale belang is om beleërings te verlig en die finale uitkomste van gevegte te bepaal. In 1683 het John III Sobieski, die koning van Pole, betyds by die stad Wene aangekom om 'n massiewe Ottomaanse leër wat hierdie Hapsburg -stad verower het, terug te slaan. Hierdie oorwinning, wat teweeggebring is deur 'n alliansie tussen Pole, die Heilige Romeinse Ryk en Oostenryk, het die Ottomaanse keiserlike uitbreiding in die Balkan in die 1600's bekamp. Op baie maniere kan die beleg van Wene selfs gesien word as 'n historiese uitvloeisel van die Slag van Pelennor Fields, aangesien 'n magtige, ekspansionistiese mag (Ottomaanse Ryk/Mordor) gestaak is deur die gesamentlike alliansies van kleiner koninkryke (Pole, Oostenryk en die HRE/Fiefdoms, Minas Tirith en Rohan) wat almal bedreig word deur die ekspansionisme van die hegemon (dit beteken nie dat die Ottomaanse Ryk Mordor is nie. Tolkien het sy werk nooit as allegorie gebruik nie, en die vind van ooreenkomste is nie dieselfde as om 'n vroeë moderne imperiale staat gelyk te stel aan die bose kwasi-teokratiese despotisme van Mordor).
So daar is dit! Die Slag van Pelennor Fields as 'n stuk militêre 'geskiedenis'. Die skoonheid van mitiese en epiese fantasie is die vele inspirasies wat die skrywer gebruik om die gebeure van hul wêreld se verhaal of geskiedenis in te lig. Tolkien was geen vreemdeling vir hierdie proses nie (en is eintlik die beste van alle epiese fantasie -skrywers). Die Slag van Pelennor Fields kombineer soveel elemente van die Middeleeuse en Vroeë Moderne oorlogvoering dat dit onderskei kan word in sy epiese heldhaftigheid en treffendheid, maar ook bekend is vir die oog van die historikus. Wees op die uitkyk vir meer ontledings van die gevegte in ons gunsteling epiese fantasie- en wetenskapfiksieverhale vanuit 'n historiese perspektief.
Hoe die beleg van Wene die verloop van die geskiedenis verander het
Op 'n helder lentedag in 1682 het Mehmed IV, die sultan van die Ottomaanse Ryk, sy baniere opgehef, die sewe ou paardestert t ūg van die Huis van Osman, voor die Tokapi -paleis in Istanbul, en 'n groot leër saamgesnoer: formidabele janitsare, kavallerie uit Egipte, infanterie uit Bosnië, Tataarse verkenners uit die Krim, plus gespesialiseerde eenhede wat toegewy is aan artillerie, mynbou, tentopslag en selfs broodmaak. Deur die Hongaarse vlakte, saam met troppe skape en kamele, is die groot Ottomaanse mag verenig deur 'n enkele doelwit: die verowering van Wene en die vernietiging van die Hapsburg -ryk.
Die veldtog waarna gereeld verwys word as die "Siege of Vienna " ('n meer akkurate titel sou die "Second Ottoman Siege of Vienna " wees) het eintlik alles oor ego gegaan. Aan die een kant was die keiserlike huis van Osman, wat beweer dat hy van Noag afstam en die regmatige erfgename van die Romeinse Ryk was. Aan die ander kant was die keiserhuis van Hapsburg, wat ook beweer afkoms van Noag en die titel van die Heilige Romeinse Ryk. Hulle mededingende aansprake op die troon van Rome, sowel as die nabyheid van hul ryke, het gelei tot generasies van oorlogvoering.
Mehmed, wat 'n reputasie gekry het vir luiheid en hedonisme (sy benaming was "The Hunter "), wou bitter graag gesien word as 'n groot sultan soos Mehmed II (wat Konstantinopel ingeneem het) en Suleiman the Magnificent (wat die onsuksesvolle geloods het) Eerste Ottomaanse beleg van Wene). Die Hapsburg -keiser was daarenteen die boekagtige Leopold, wat hom as priester opgelei het. Hy word deur baie tydgenote nie as 'n besonder effektiewe leier beskou nie, maar hy beskou homself as 'n bastion van die Christendom wat deur 'n leër heidene beleër is.
Miskien was die grootste ego van almal egter die Ottomaanse Grand Vizier, Kara Mustafa. Kara Mustafa was 'n aangenome seun van die legendariese K öpr ül ü politieke dinastie, die K öpr ül üs het die ryk van die rand van ineenstorting gered toe Mehmed nog 'n kind was en die magte van die Grand Vizier vergroot het baie dat hulle, nie die sultan nie, die ryk effektief regeer het. Kara Mustafa was tot vandag toe veral ambisieus; baie historici glo dat hy van plan was om die troon te verower of sy eie koninkryk uit te sny.
Vienna — bekend aan die Turke as die " Golden Apple " — moes in 1682 na 'n ryp vrug gelyk het. Daardie jaar het Protestantse Hongare onder graaf Imre Tekeli in opstand gekom teen die onderdrukking van hul Katolieke Habsburgse heersers en beskerming van die Ottomane gesoek . Danksy hierdie opstand het die Ottomane nou bondgenote in die gebied van Hapsburg gehad, gereed om hulle by die poorte van Wene en#8212 en alles wat daar buite lê, af te lê.
In die beginjaar was ek van plan om my proefskrif oor die Amerikaanse oorlog in Viëtnam te skryf, maar teen die tyd dat ek my idees by die geskiedenisgeskiedenis ingedien het (op die laaste moontlike oomblik), was daar nie meer kundiges oor die Amerikaanse geskiedenis oor nie om my te adviseer. Ek het teruggekeer na my terugval-onderwerp, 'n vae idee oor Istanbul in die vroeë moderne tydperk. Tydens my eerste ontmoeting met prof. David Garrett [geskiedenis 1998 –], het ons die onderwerp van die hand gewys en nuwes begin ondersoek. Op 'n stadium het hy gevra: 'Wat is vir u so fassinerend omtrent die Ottomane van hierdie tydperk?'#8221 Eintlik wou ek weet waarom die Ottomane opgehou het met die droom om die Mediterreense wêreld te regeer. Na 'n bietjie navorsing het ek besluit om my toe te spits op die beleg van Wene. Ek wou ook uitvind of dit werklik is waar en wanneer die croissant uitgevind is (dit was nie).
Alles in ag genome, tel die Ottomaanse mag 'n verstommende 200 000 man — amper tien keer die sterkte van die Hapsburg -leërs. Die Ottomane swiep oor die uitgestrekte Hongaarse vlakte en kom Wene uit die suidooste toe. Leopold, wat geglo het dat dit bloot 'n grensaanval was, het die koninklike familie (of die koninklike silwerware) nie ontruim totdat die stofwolk van die indringers die horison verduister het nie. Die Ottomane het aangekom om die voorstede van die stad aan die brand te steek (wat gehelp het om hul bewegings vir Hapsburg -artillerie te verberg) en het dadelik begin om belegwerke te grawe.