wat die foto op hierdie bladsy by Wikimedia Commons op die wêreldwye web geplaas en dit ook daar gelisensieer het. Kopiëring, verspreiding en/of wysiging word vergun ingevolge die bepalinge van die GNU Free Documentation License, Weergawe 1,2 of enige latere weergawe soos gepubliseer deur die Free Software Foundation; sonder Invariante Seksies, sonder Omslagtekste vir die Voorkant en sonder Omslagtekste vir die Agterkant. ’n Kopie van die lisensie is vervat in die afdeling getiteld "GNU Free Documentation License".
USIEK... waar het dit alles begin? By verskillende kulture was die musiekontwikkeling anders, maar die begin kon tog plek-plek baie dieselfde gewees het. Iemand kon byvoorbeeld na die soete gekweel van voëltjies geluister en toe geprobeer het om dit na te boots. Of hy kon sy liggaam as ’n musiekinstrument gebruik het deur ritmies met sy hande te klap of ewe reëlmatig met sy voete te stamp.
Vir vanmelewe se Australiese inboorlinge het musiek nie eens by die mens begin nie, maar het die mens juis sy ontstaan gehad as gevolg van musiek. Hulle het vroeër geglo (maar glo darem nie meer so nie) dat musikale geeste in die voortyd uit die grond gekom en die lewende wesens van die wêreld geskep het. Die geeste sou sing-sing oor die land geloop het—en waarvan hulle ook al gesing het, dié het uit hul gesingery ontstaan: die mense, die voëls, die vlinders en die kruipende diere.
Die baie verwysings na musiekinstrumente en liedere in die Bybel dui daarop dat die ou Israeliete ’n hoogs ontwikkelde musiekkultuur gehad het. Trouens, die Bybelboek van die Psalms is die oudste bestaande liederebundel, en die Joodse tempelgesange het die grondslag van die vroeë Christelike kerkmusiek gevorm.
Die eerste mense van wie ons vir seker weet dat hulle musiek gemaak het, was die ou Egiptenare. Hierdie liedjie (ietwat vry vertaal) was ’n tipiese werklied van die ou Egiptiese landvolk agter die ploeg:
In die antieke Griekeland was musiek nie net ’n wesenlike deel van die lewe nie, maar vir die Grieke was dit boonop ’n goddelike gawe en ook onmisbaar in die opvoeding van die jeug. Gevolglik het die musiekkuns hier nuwe hoogtes bereik.
Hulle het nogtans baie goed besef hoe geestesverheffend en strelend vir die sinne musiek kan wees, en die Griekse musiekteorie het ’n besliste invloed op die vroeë Europese musiek uitgeoefen.
DIE eerste formele musiek in die Weste was dié van die Christelike kerk, waar musiek van die begin af ’n groot rol in die erediens gespeel het. ’n Nuwe tydperk in die musiekgeskiedenis het dan ook in 313 n.C. begin toe keiser Konstantyn geloofsvryheid aan die Christene gegee het.
Maar toe, in die vierde eeu n.C., word die musiekskat van die vroeë Christelike kerk aansienlik uitgebrei deur die werk van Ambrosius, biskop van Milaan. Hy het nuwe gesange uit die Ooste in Europa ingevoer en ook die vier outentieke modusse (toonlere wat as skema vir die vorming van melodieë gedien het) vasgelê.
Enkele eeue later is die gelyksange versamel en georganiseer toe pous Gregorius die Grote (590-604) die vorm van die Christelike liturgie (die gebruike en formuliere vir die erediens) op ’n vaste grondslag geplaas en ’n musiekskool in Rome gestig het met die doel om die tradisionele kerkmusiekerfenis te bewaar en uit te brei. Die georganiseerde gelyksange het tot die ontstaan van ’n sangtradisie in die Rooms-Katolieke Kerk gelei wat vandag as die Gregoriaanse sang bekend staan.
Polifoniese musiek het groot nuwe moontlikhede aan die komponiste gebied, en die vaslegging van reëls vir harmonie wat tot in ons eie tyd geld, het hieruit ontstaan.
In die elfde eeu was daar ’n belangrike voorwaartse ontwikkeling toe Guido d’Arezzo, ’n Benediktyne-monnik, die blink plan gekry het om die toonhoogte van note deur ’n stelsel van horisontale lyne aan te dui. Op sy vierlynige notebalk het hy van sowel lyne as spasies gebruik gemaak en die tone op die notebalk ut, re, mi, fa, sol, la genoem. (In Guido se tyd het die toonleer slegs ses tone gehad.) Om die leesbaarheid te verhoog, was die lyne dikwels in kleur.
Toonaangewende musici van die veertiende eeu het na hul kuns as Ars Nova (“nuwe kuns”) verwys. Nuwe vorme wat in hierdie tyd ingevoer is, was grootliks sekulêr, dit wil sê ongewyd of wêreldlik of nie-godsdienstig.
Die tegniek van die kanon—met die klem op die eerste lank uitgespreekte lettergreep, dus ká-non en nie die kanón wat ’n stuk grofgeskut is nie—is in die Italiaanse caccia, ’n jaglied, ontwikkel en dikwels in tweedelige Italiaanse madrigale. (Die madrigaal was oorspronklik ’n Italiaanse herdergedig; sedert die veertiende eeu was dit egter ’n begeleide liedvorm, en sedert die sestiende eeu ook ’n onbegeleide wêreldlike lied vir meer as een stem. )
In die eerste helfte van die vyftiende eeu het die sentrum van musiek na die Lae Lande verskuif. Die Middeleeuse tydperk is tot ’n einde gebring deur die Boergondiese skool onder leiding van Guillaume Dufay en Gilles Binchois. Die Boergondiese skool is ’n term wat gebruik word om ’n groep komponiste te beskryf wat bedrywig was in wat vandag Noord- en Oos-Frankryk, België en Nederland is. Beïnvloed deur die Engelse komponis John Dunstable, het die Boergondiërs hoogs uitdrukkingsvolle liedere geskryf.
In die sogenaamde “Goue Jare van Polifonie”, in die sestiende eeu, het polifoniese sangmusiek ’n trap van volmaaktheid bereik. Terselfdertyd het die Hervorming—die godsdienstige beweging wat gelei het tot die afstigting van die Protestante van die destydse Rooms-Katolieke Kerk—’n aanmerklike uitwerking op musiek gehad. Die Vader van die Protestantisme, die Duitse teoloog Martin Luther, was ook ’n fluitspeler, wat die Duitse koraal, die kerklike koorsang, help ontwikkel en gemeentlike sang in die kerk aangemoedig het.
Die luit is natuurlik ’n baie ou snaarinstrument met ’n peervormige kas. Die klavesimbel (lees ietsie meer daaroor heel onderaan hierdie artikel) is ’n vleuelvormige klawerbordinstrument. Die virginaal is ’n soort klavesimbel, reghoekig en sonder pote, met snare wat loodreg staan op die rigting van die toetse.
Met die ontwikkeling van die opera-resitatief en -aria het homofoniese musiek ’n nuwe belangrikheid verwerf. Harmonie is op ’n nuwigheid gebou, die besyferde bas, en kerktoonsoorte is geleidelik deur die toonlere majeur en mineur vervang.
TERWYL Bach en Handel besig was om hul majestueuse werke te skep, was ander komponiste op hul beurt besig om die grootsheid van die Barok vir ’n grasieuse Rococo-styl te verruil. Die Rococotyd, wat met die klawerbordwerke van François Couperin in Frankryk begin het, oorvleuel met sowel die Baroktyd as die Klassieke tydperk.
DIE musiek van dié tydperk is bekend vir sy helder en formele struktuur, emosionele beheerstheid en objektiwiteit. Ofskoon hierdie klassieke ideale in alle musiektydperke teenwoordig was, was hulle in die laaste helfte van die agttiende eeu oorheersend. Wene in Oostenryk het die middelpunt van musiek geword en hierdie era word dikwels die Weense klassieke tydperk genoem.