Ex-voto vir die genesing van Lodewyk XIV - Nuut
Ex-voto vir die genesing van Lodewyk XIV
Ex-voto vir die genesing van Lodewyk XIV, in Julie 1658
'N Wonderbaarlike kuur
Dit is in 'n konteks vol emosie en toewyding dat Michel Corneille 'n uitgestrekte olie op doek skep wat die spesiale skakel tussen die Capuchins en die genesing van die koning wat in 1658 plaasgevind het, uitdruk. Skilder en graveur, leerling van Simon Vouet, met wie se vrou hy getrou het niggie, Michel Corneille (1602? - 1664) was toe 'n erkende kunstenaar en die rektor van die Royal Academy of Painting and Sculpture, wat in 1648 gestig is. Die onderwerp wat sterk deurdrenk is met godsdiens wat deur die skilder voorgestel is, resoneer dus as 'n eggo van die mobilisering van die heilige ten gunste van die sterflike liggaam van die koning.
Siekte het die jong Lodewyk XIV aangegryp toe hy in Junie 1658 deelgeneem het aan die oorwinnende veldtog wat aan die noordelike grense van die koninkryk teen Spanje gevoer is (die oorwinning van die Duine op die 14de, die kapitulasie van Duinkerken op die 23ste). Die twintigjarige prins is vermink van pyn en deur die delirium na Calais vervoer, en het vermoedelik aan 'n vorm van tifus gely wat sy dokters en sy gevolg, waaronder kardinaal Mazarin, in verwagting gedompel het, en dan in impotensie. en uiteindelik in die diepste angs. Uiteindelik herstel die koning "geleidelik] van homself" (S. Perez) en word sy genesing onmiddellik wonderbaarlik beoordeel: Mazarin roep 'n opstanding uit, Colbert 'n goddelike wonderwerk.
'N Geleerde drieluik
Michel Corneille kies om vier gekoppelde tonele naas mekaar te plaas, soos 'n poliptiek wat "realisme, allegorie en toewyding meng" (Th. Bajou).
Dit is die effektiewe voorbidding van die Capuchins, wat voorgestel word as gebede wat die Maagd in die linkerdeel van die doek smeek, soos dié van die mense, simmetries in die regterkant van die skildery - die geslagsverdeling dra by tot die skeiding tussen geestelikes manlike gereelde en vroulike / kind sekulêre wêreld. Tussen die knieë van die Maagd wat 'n olyftakkie swaai en omring deur putti, die Jesuskind gee die koning gebare aandag met die beweging van sy hande, tydens 'n stille gesprek met sy moeder, wat hom die weg wys om te volg. Christus die kind word ook gesmeek deur die allegorie van Frankryk, 'n vrou wat in die middel kniel, 'n diadeem dra en die fleurdelysé-mantel dra, waarvoor die allegorie van die kerk intree - sy hou 'n Christelike rotonde en 'n reier l 'vergesel in sy skaduwee, simbool van vroomheid. Frankryk toon die portret van Lodewyk XIV in borsbeeld, wat die sentrale en boonste deel van die komposisie beslaan. Aan die regterkant wys 'n geskorste engel op die voorwerp van alle bekommernisse, afgeskuif op die agtergrond: bedlêend en siek, die koning word omring deur sy vrou, Anne van Oostenryk, sy broer, monsieur, hertog van 'Orleans, van sy peetvader, kardinaal Mazarin (identifiseerbaar deur pers), en van een van sy predikante, Hugues de Lionne of Jean-Baptiste Colbert. Hande het saamgevoeg en bid tot God om die koning te genees, want die atmosfeer word verduister deur 'n begrafnisdak.
Die verskillende komponente van die web funksioneer as 'n stelsel en dui op 'n subtiele spel van voorbiddings.
Die tabel binne die tabel: van pleit tot voorbidding
Binne die skilderkuns word die hoër orde gehou deur die Marie-Jesus-egpaar aan die linkerkant, deur die engel aan die regterkant en deur die portret van Lodewyk XIV in die middel. Die koning neem dus deel aan die orde van die goddelike, geplaas in 'n onbereikbare ontoeganklike vir gewone mense, wat na die onderste orde van die web gerelegeer word. Die blikspel maak ook dat Lodewyk XIV die voorbidder tussen die goddelike en die aardse is: Maria en Jesus ruil hul blik uit, sonder om enige ander as die koning uit hul intimiteit uit te skakel, hoewel laasgenoemde slegs deur gebare daaraan deelneem. ; die engel rig sy oë na die koning en sy hande verbind die toneel van siekte met die van goddelike genade; slegs Lodewyk XIV lyk vreemd vir die bewegings rondom sy portret. Deur die gebruik van 'n destydse mode, laat die voorstelling van die koning in 'n skildery hom toe om vasbeslote na die kyker te draai. Die soewerein maak laasgenoemde reg en bereik die samevoeging van alle oë en alle gebare, hetsy direk of deur bemiddeling van ander karakters; hy is die enigste houer van die spesiale beskerming wat God verleen en wat hy self op sy koninkryk bring.
Voorbidder van die goddelike, die koninklike portret verdeel ook die liggaam van die koning, wat vir die eerste keer verskyn in sy aardse en immanente houding van 'n siek liggaam en onderwerp word aan die sterflike omhelsings van die tyd (regs onderaan) en 'n tweede keer in sy onveranderlike houding van soewereine en gepantserde oorlogskoning wie se tyd 'n glorie wat onberispelik wil wees, nie kon verander nie. Op sy manier stel Michel Corneille hier die twee liggame van die koning op. Dit gebruik ook die skildermotief van die jong oorlogskoning wat deur baie skilders geïllustreer is, waarvan Nicolas Mignard blykbaar die model in 1661 was. Terselfdertyd laat die skilder hom toe om die monarg in 'n triviale houding (bedlêend) voor te stel en sodoende te werk die oorgang na 'n ikoniese model van die prins wie se sterflike liggaam genoeg is om van ewige majesteit te praat en soewereiniteit te kenne te gee. Die verdubbeling van die figuur van Lodewyk XIV in die skildery sal dan rekening hou met die verskillende fasette van 'n man wat die monargiese beginsel in sy wese beliggaam, sonder dat die trivialiteit van sy liggaam sy uitsonderlike karakter belemmer, half tussen immanensie. en transendensie.
Die episode van die siekte van die koning van 1658 is dus vir die owerhede die geleentheid om die opvoering van 'n "nuwe episode van die koninklike legende" (S. Perez) te orkestreer, dié van 'n geneesmiddel wat deur suiwer goddelike genade aan 'n oorwinnende jong koning. Die nouer bande tussen die koning en die goddelike moet aan alle onderdane oorgedra word; dit is hoe die almanak vir die jaar 1659 getiteld is Frankryk weer opgewek, in 'n vrugbare samesmelting tussen die koning, die koninkryk en God. "Deur aan te dring op hierdie verrassende genesing en deur die wonderbaarlike aard daarvan te beklemtoon, wil die monargie homself regenereer deur 'n vernuwing van toewyding te wek" (S. Perez). Dit is ook 'n vraag om die diskoers van die toegewyde party teë te werk, om die oorlog teen die Katolieke Spanje vinnig aan die kaak te stel. 'N Ware veldtog word gevier, waartydens die effektiewe gebede en verknogtheid van die mense beklemtoon word. Lodewyk XIV is self na die Capuchin-klooster, rue Saint-Honoré, "om die Gelofte wat deur Sadiet Majesteit afgelê is, na te kom aan St. Francis, wie se Cordon hierdie godsdienstige hom gestuur het", volgens die Staatskoerant.
Thierry BAJOU, Skildery in Versailles in die 17de eeu, Vergadering van Nasionale Museums, Parys, 1998.
Emmanuel COQUERY (reg.), Michel Corneille (c. 1603-1664). 'N Skilder vir die koning in die tyd van Mazarin, Kunsuitgawes van Orléans Museum of Fine Arts en Somogy, 2006.
Stanis PEREZ, Die gesondheid van Lodewyk XIV. 'N Biogeskiedenis van die Sun King, Champ Vallon, Seyssel, 2007.