Geskryf deur Hope Christie
Shutter / fizkes
Wat is die eerste ding wat by u opkom as u die term “post-traumatiese stresversteuring” hoor? As ek hierdie vraag in openbare aanbiedings vra, is die antwoorde volgens “die weermag”, “soldate” en “oorlog”. Dan, as my volgende skyfie militêre temabeelde vertoon, lyk dit of ek die gehoor se reaksie op vernuftige wyse voorspel het.
Die feit dat mense tipies post-traumatiese stresversteuring (PTSV) met oorlog assosieer, is 'n wesenlike probleem. Want, terwyl die publiek bewus is van blootstelling aan PTSV en trauma toenemende, kan die inligting wat mense het verkeerd of onvolledig wees. En dit waag die wanorde en diegene wat daarmee saamleef verkeerd voorgestel en verkeerd verstaan ​​word.
Soos die volledige beskrywing uiteensit, is PTSV 'n sielkundige afwyking wat kan ontstaan ​​na blootstelling aan 'n traumatiese gebeurtenis. Hierdie blootstelling kom meer gereeld voor as wat mense onlangs dink navorsing wat daarop dui dat ongeveer 90% van ons ten minste een traumatiese gebeurtenis in ons leeftyd sal ervaar.
Klinies gesproke word hierdie gebeure gedefinieer as enige gebeurtenis waarin iemand blootgestel word aan werklike of dreigende dood of ernstige beserings. Dit kan 'n ernstige ongeluk of ervarings van geweld of mishandeling insluit.
Hier is wat u moet weet oor menopousale hormoonterapie en kankerrisiko
Maar nie almal wat trauma ervaar nie, sal PTSV ontwikkel. Alhoewel dit tipies is dat die meeste simptome ervaar, word daar gedink rondom 8% mense sal na 'n traumatiese gebeurtenis met PTSV gediagnoseer word.
Simptome sluit in nagmerries of terugflitse, voel voortdurend op die rand, vermy doelbewus herinneringe aan die trauma en ervaar indringende herinneringe. Daar kan 'n verandering in bui wees, slaapprobleme, woede en gevoelens van onveiligheid.
In die eerste paar weke na 'n traumatiese ervaring, is hierdie simptome redelik algemeen, en vorm dit dikwels deel van 'n normale herstel. Maar as hulle voortduur of die daaglikse funksionering daarvan beïnvloed, kan sielkundige intervensie nodig wees.
My onlangse navorsing het bevind dat PTSV verskeie negatiewe effekte op ouers kan hê, soos 'n toename in kinders skree of slaan. En my diepgaande besprekings met ouers het onthul hoe hulle voel dat hul gedrag verander het.
Sommige het gepraat oor kwaad gevoel of 'n korter humeur. Ander mense noem dat hulle lawaaierig speel, wat hulle op hul kinders skree of selfs die kamer verlaat.
Die gevoel was ook dat hul PTSV hulle verhinder het om sekere gesinsaktiwiteite te doen, soos om winkelsentrums te besoek of die bioskoop te besoek. Dit het hulle laat voel dat hulle hul kinders in die steek gelaat het omdat hulle nie kon doen wat 'normale ouers' doen nie.
Maar onder hierdie negatiewe ervarings was die onderliggende boodskap uit hierdie besprekings duidelik. PTSV beïnvloed nie die liefde van 'n ouer vir hul kinders nie, of keer dat hulle nie wil hê wat die beste vir hulle is nie.
Om hulself uit 'n lawaaierige kamer te verwyder was nie 'n teken van onwilligheid om te bind nie, maar 'n poging om die speeltyd van hul kind te bewaar sonder om geskree te word. As u nie in staat was om sekere aktiwiteite te doen nie, het dit gelei tot meer kreatiewe nadenke oor die beste tyd om met hul kind deur te bring. Dus in plaas daarvan om bioskoop toe te gaan, huur hulle miskien 'n film by die huis en hou hulle 'n "filmaand" met dekens en springmielies.
Impak op ander. Shutterstock / Sonja Filitz
Maar as gevolg van hul PTSV het ouers dit moeilik gevind om die positiewe aspekte van hul ouerskap te sien. Dit gesê, navorsing het bevind dat kinders dikwels 'n bron van veerkragtigheid en 'n motivering is om aktief aan die behandeling deel te neem - wat beklemtoon waarom die ontvangs van effektiewe formele behandeling vir PTSV so belangrik is.
PTSV bestaan ​​dikwels saam met ander probleme met geestesgesondheid, soos angs en depressie. Pasiënte kan dus dikwels een of ander vorm van medikasie, soos antidepressante, voorgeskryf word om hulle te help.
Alhoewel dit die persoon op die korttermyn kan help, bewyse dui daarop dat daar geen soliede voordeel van medisyne is om PTSV te behandel nie. In plaas daarvan word behandelgerigte terapie aanbeveel om die wortelvraagstuk aan te spreek.
Om hierdie soort behandeling te kry, is belangrik omdat PTSV soveel mense raak - veral eggenote, lewensmaats en kinders.
Meer informeel kan sosiale ondersteuning ook 'n wesenlike rol speel in die herstelproses vir iemand met PTSV. Dit kan insluit dat u nie traumasimptome of ervarings wat nie in 'n oorlogsone ontstaan ​​het, afwys nie.
Dus, hoewel ons nie die ervaring van diegene in die weermag moet afbreuk doen nie, moet ons mense inlig dat PTSV meer gereeld voorkom as wat 'n mens dink. Op hierdie manier kan ons daarna streef om elkeen en almal wat met die wanorde leef, te help.
Hope Christie, PhD-kandidaat, Universiteit van Bath; Navorsingsgenoot, Universiteit van Aberdeen