Gepantserde oorlogvoering - Verloop van Geskiedenis - 2022
Gepantserde oorlogvoering sou die Duitse aanval op Wes-Europa in Mei 1940 oorheers. Holland val op die gebruik van valskermsoldate, maar dit was gepantserde voertuie wat gebruik word in blitzkrieg-aanvalle wat in hierdie fase in die Tweede Wêreldoorlog van deurslaggewende belang sou wees.
Guderian - die vader van blitzkrieg
Op 8 Augustus 1918 het 430 Britse tenks Duitse lyne aan die Westelike Front aangeval. Op een dag het die Britse magte vyf kilometer na Duitse lyne gevorder. So 'n aanval het Luderdorff oortuig dat Duitsland nie in staat sou wees om teen 'n ander gepantserde aanval op te staan ​​nie en teen November 1918 is 'n wapenstilstand onderteken. Die skok wat met hierdie aanval gepaard gegaan het, was oorweldigend. Ironies genoeg was die aanval op 8 Augustus nêrens so verwoestend soos wat Luderndorff glo omdat die Britse tenks baie verder gevorder het as wat hul toevoerlyne kon hanteer nie, en selfs al het hulle vyf myl binnegedring, het hulle nie veel verder gekom as die vooraanstaande Duitser nie verdediging. Die sielkundige impak daarvan was egter geweldig groot. Dit is wat Duitse offisiere soos generaal von Kuhl, wat aan die einde van die Augustus-aanval ontvang het, se aandag gebring het. In 1928 skryf Kuhl met groot entoesiasme oor die impak van tenks en die verrassingsfaktor wat hulle aan bevelvoerders in die veld gegee het.
Nóg Frankryk nóg Brittanje het Kuhl se entoesiasme vir die tenk gedeel. In die tussenoorlogse jare het Frankryk haar vertroue in die verdediging gestel - vandaar die bou van die Maginot-lyn. So 'n strategie - die sogenaamde 'deurlopende lyn' - het beteken dat die tenk nooit as iets meer gesien word as 'n voertuig wat die infanterie kan ondersteun waar dit ook al nodig was nie. Die ander rol wat dit gegee het, was die verkenning. Die tenk was egter nie 'n wapen wat as goed genoeg beskou is om 'n gapende gat deur die vyand te dryf en groot skade aan te rig nie. In Brittanje is die militêre hiërargie nog steeds oorheers deur die ou gevestigde kavallerie- of wagregimente. Die tenk het nie by hul denke ingeskakel nie, aangesien die ruiters nog steeds 'n liefdesverhouding gehad het met die gebruik van die perd in die geveg, terwyl die wagte se regimente almal op infanterie gebaseer was. Diegene wat die tenk nie ondersteun het nie, het ook daarop gewys dat ten spyte van die prestasies van die tenk in Augustus 1918, baie mense in die geveg verlore gegaan het of gebreek het, en sodoende die betroubaarheid daarvan in die geveg bevraagteken het. Vir sommige in die tussen-oorlogse jare was die koste van tenks 'n probleem. Perde was goedkoper, sommige het hulle as betroubaarder beskou en daar was ook 'n gemaksone by hulle.
Na die sukses van blitzkrieg in September 1939 teen Pole, het die Franse gekonfronteer met hul strategie ten opsigte van tenks. Elk van die vier liggemeganiseerde afdelings wat die Franse teen Mei 1940 gehad het, het 220 tenks en pantservoertuie in hulle gehad. Gekombineer met 'n infanteriebrigade, was dit 'n formidabele krag op papier. Die belangrikheid van verdediging het egter steeds geheers en die tenk is selfs in Mei 1940 gesien as 'n middel om infanterie te ondersteun in teenstelling met 'n wapen in eie reg. Die Franse het ook op die laaste nippertjie vier swaar gemeganiseerde afdelings met swaar tenks en minder infanterie geskep. Maar selfs hierdie swaar tenks kon gesien word as 'n gat in die Duitse lyn waardeur die infanterie kon beweeg - en die tenks weer aan die infanterie vasgemaak.
In Duitsland moes die Wehrmacht effektief van voor af begin nadat die Verdrag van Versailles sy militêre voorwaardes op Duitsland opgelê het. Met slegs 100.000 man toegelaat, moes Duitse senior bevelvoerders maniere en maniere vind om die weermag van die leër te versterk. Dit beteken nie dat alle Duitse senior bevelvoerders ondersteuners van die tenk was nie. Luderndorff, hoewel hy nie meer in die weermag was nie, was nie 'n voorstander van die tenk nie en sommige van die ou wagte in die leër het hierdie geloof voortgesit. 'N Nuwe generasie jong offisiere het egter die idee van 'n vinnig bewegende oorlog op grond van pantservoertuie wat deur lugmag ondersteun is, aangegryp. Nadat Hitler in Januarie 1933 aan bewind gekom het, het hy hierdie offisiere sy steun gegee teen die meer konserwatiewe sienings van die ou wag. As 'n man wat die gruwels van loopgraafoorlogvoering beleef het, is dit moontlik dat Hitler, alhoewel hy 'n veroweringsoorloë beplan het, gretig was om te sorg dat die slootoorlog nooit weer plaasvind nie. Mans soos Guderian en Rommel het 'n vrye hand gekry om taktieke op grond van mobiliteit te ontwikkel, terwyl tenkontwerpers ook van die hoogste vlak aanmoediging gekry het.
In September 1939, toe blitzkrieg op Pole ontketen is, was baie senior Duitse militêre bevelvoerders nie daarvan oortuig dat dit sou werk nie. Hulle is verkeerd bewys. Selfs in die aanloop tot die aanval in Mei 1940, probeer senior figure soos Brauchitsch en Halder, gesteun deur Bock, Leeb en Rundstedt, Hitler probeer oorhaal teen 'n massa gepantserde aanval op die Franse. Weereens het blitzkrieg gewerk en slegs dien om die status van gevorderde denkers soos Guderian en Rommel (en sy eie militêre 'genie') in Hitler te bevorder - en die status van mans soos Brauchitsch te ondermyn.
Ironies genoeg was nie die hele Britse leër sonder vorentoe-denkers nie. Drie van die hoofmense wat verband hou met die sogenaamde 'Tank Idea', was kaptein Liddell Hart en generaals Percy Hobart en J F C Fuller. Hobart is veral gedryf deur die idee om 'n strydmag te skep op grond van die mobiliteit van tenks wat deur 'n vyand se lyn kon ry. Hy het mobiele infanterie- en artillerie-eenhede in die vooruitsig gestel om die tenks te ondersteun. Hy het egter teengestaan ​​teen die verskanste sienings van die vestiging in die weermag en ondanks die bevelvoerder van die 1ste tenkbrigade, het hy weinig kans teen die tradisionaliste gehad. Hierdie tradisionaliste het ook steun in politieke kringe gevind. In 1934 was Duff Cooper, die finansiële sekretaris van die Oorlogskantoor. Hy het in daardie jaar gesê:
'Hoe meer ek hulle (militêre aangeleenthede) bestudeer, hoe meer word ek onder die indruk van die belangrikheid van (perderuiters) ruiters in moderne oorlogvoering.'
Met die oog op Hobart en Fuller, het Duff Copper in 1935 'n oorlogsekretaris geword.
Dit was eers in 1937 dat Brittanje besluit het om massaal in tenks te belê. Teen Mei 1940 het baie min van die nuwe tenke-eenhede egter enige ervaring gehad met die operasie met infanterie-eenhede - en beslis nie in 'n oorlogsituasie nie.
In Mei 1940 het die BEF sewe gepantserde regimentêre kavallerie-ligte in ligte tenks gemonteer, en hul taak was om die infanterie te verken en te ondersteun - net soos kavallerie-eenhede gedoen het. Nóg die Franse nóg die Britte het 'n plan beraam oor wat om te doen teen 'n groot Duitse gepantserde stoot. Hulle het sekere gebiede langs die grens aangewys as 'tenkbestand', gebiede waar tenks en ander voertuie weens die terrein nie kon werk nie. Die Ardennes was een van hierdie plekke - presies die gebied waar die Duitsers 'n massiewe gepantserde aanval op Sedan moes loods en dan na Abbeville deurgedring het.
Baie mense aanvaar dat die sukses van die aanval in Mei 1940 op die weste 'n aanduiding is van die meerderwaardigheid van die tenks van Duitsland in vergelyking met die Britse en Franse. Dit is misleidend. Die Panzer III en IV's was goed gewapen, maar swak gepantser in vergelyking met Britse en Franse tenks. Maar Duitsland het net 627 van hierdie tenks gehad. Die pantser van hierdie tenks was hoogstens 30 mm, wat beide Marks 'n klein pantser teen 'n direkte treffer gegee het. Die ander 'tenks' wat op hierdie tydstip vir die Wehrmacht beskikbaar was, was nie net ligte pantservoertuie nie - goed vir snelheid en verkenning, maar van min waarde in 'n een-tot-een met 'n Franse / Britse tenk.
Die Franse Char B was 'n fyn tenk - goed gewapen en goed gepantser. Dit het 'n 47 mm-pistool in 'n ten volle roterende rewolwer en 'n 75 mm-geweer in die romp gehad. Die pantser het gewissel van 40 mm tot 60 mm. Die Franse het 800 van hierdie tenks gehad. Maar hulle het een groot misluk. Die bevelvoerder in die rewolwer moes die voertuig beveel, die geweer oplaai en afvuur en altyd deelneem aan die taktiek wat op plaaslike vlak gebruik word. So 'n verantwoordelikheid het beteken dat hy nie op een ding kon konsentreer nie. Die Duitse III en IV's het drie mans gehad wat hierdie pligte deel, net soos die Britte.
Britse tenks het wel baie ligte pantservoertuie ingesluit wat nie regtig as tenks sou verbygaan nie. Maar in die Matilda het hulle 'n fyn tenk met 'n pantser van tot 70 mm en 'n twee-pond geweer gehad. Geen Duitse tenkskaal kon die Matilda se romp binnedring nie en min Duitse tenks kon ooreenstem met die vuurkrag van die tweekolwer.
Waarom was die Duitsers so suksesvol toe dit by die aanval op 10 Mei gekom het toe soveel van die Geallieerdes se toerusting net so goed soos die Duitsers of beter was? Die antwoord moet altyd teruggaan na die gebruikte taktiek. Nadat die Duitsers die Ardennes aangeval het, het hulle 'n momentum gekry, gekombineer met lugwaardigheid, wat die Geallieerdes nie kon hanteer nie. Aangesien tenks gebruik is om die infanterie te ondersteun, het die Geallieerdes gevind dat hulle geen antwoord het op die voortdurende aanslag van blitzkrieg nie, alhoewel tenks so goed of beter as die Duitsers was. Die oorweldigende sukses van blitzkrieg het die Geallieerdes teruggestoot na die strande rondom Dunkirk, wat Operasie Dynamo vereis het om Britse en Franse troepe te red wat al hul voertuie moes agterlaat.