Ek kan nie Blog nie … – Ek is die hoofkarakter in elke dag se storieboek. Ek leef my lewe op die voorblaaie van koerante en hoofopskrifte in tydskrifte. Kom lees my stories en berigte soos ek dit elke dag beleef!
Posted on Januarie 12, 2022
Posted on Januarie 10, 2022 Januarie 12, 2022
Posted on Junie 23, 2021 Junie 26, 2021
'n Pot vir Bakker.
Die Huis Herfsblaar manne (Bakker links)
Ek word wakker en klou vas aan my bors – intense pyn, asof ek nie kan asem kry nie … nee – iemand kan nie asemhaal nie. Bakker flikker in my gedagtes, en soos die afgelope week is hy my eerste gedagte as ek wakker word in die nag, in die oggend. God praat duidelik in my hart op Sy sagte manier en ek weet ek moet bid! Ons vriendekring, Huis Herfsblaar, staan met arms om mekaar geslaan vir 'n groepsfoto, die pyn op my bors praat kliphard: ek moet BID.
Maar ek bid en droom gelyk.
Die vriende is weg vir die naweek. Is dit die naweek wat ek gereël het? Hoekom is hulle hier? My borskas pyn: 'n drukkende pyn. Lyf kan nie sien ek is in pyn nie, net ek voel dit: intens, versmorend.
Suza wil hê ek moet saam gaan karaoke. Sy vat nie nee vir 'n antwoord nie – dis Suza!!! Sy trek my aan my hand na die saal toe. Een vir een stap ons by almal verby.
Karien? Wat maak sy hier? Ek dog sy kyk na Johan? Sy koors is gebreek, hulle seun is gesond, maar Johan is nog nie oor dit nie. "Here asb hou hom uit die hospitaal uit, dankie dat die koors gebreek het, pas vir Kariena op".
Landi en Martin het 'n reuse hond saamgebring en drink druppels Ivermectin in hulle bier. Sal dit help vir die pyn? Kan Suza nie stadiger loop nie … moet die pyn my nie moeg maak nie?
Suza loop nie stadiger nie, en die volgende oomblik is ons op 'n verhoog. Die ligte is so verblindend soos die pyn. Ons sing en met my hand vasgeklem op my bors, lag en sing ek saam. Bakker staan buite en roer sy pot … maar nee! Hy kan nie hier wees nie. Hy is in die hospitaal, hy sukkel om asem te kry … wat maak hy hier? Ek onthou ek moet mos eintlik bid: "Here, gee hom asem, gee hom asem, gee hom asem." Ek skud my kop, wat maak ons hier – maar Suza sing en ek sing! Nie een van ons kan sien hoe die pyn my versmoor nie …
"Haal fokken asem, Nos. Julle sing fokken vals." Ja – verseker Bakker se normale manier van praat, nie 'n sin sonder 'n ou kraswoordjie nie. Ten spyte van die oorweldigende pyn, sak ek my kop in my hand en lag uit my maag. 'n Bekende lag wat aan Bakker behoort. Hy sê nog iets wat my vreeslik laat bloos … As jy iemand amper 20 jaar ken, het jy geleer om te bloos en lag gelyk.
Ek noem dit my aangeleerde 'Bakker-skill'.
Bakker in sy element.
Die hele span sit en kuier buite, ek weet nie of ons sing en of ons lag nie, maar 'n dringendheid het met die pyn kom meng. "Here, Engele om elkeen, NOU!!" Ek skreeu vir die Here, nie meer seker of ek bid en of ek slaap nie.
Debs en Helen klink 'n glasie, wat is 'n potjie sonder 'n glas wyn? Hulda roep vir Vinnie om glase op te vul. Lizelle lag saam Tess – 'n lag-kombinasie wat jy nie kan verstaan as jy dit nie ken nie, gehoor het nie, geleef het nie. 'n Lag wat jy op 'n foto kan HOOR as jy hulle ken.
Is dit wat die pyn is? Verlange – verlange na die lag, geraas? Ek staan eenkant en staar na hulle, neem hulle in – soos wat ek altyd probeer doen. Ek is die klein Sussie, en die rowwe, mal span – dit is my ouer Broers en Sussies. God het hulle vir my gegee, die fynskrif van ons huwelikskontrak: as jy my vat, vat jy hulle.
'Ek sal dit vir jou uitsort' hoor ek vir Ian. Ian … my lyf ruk van begrafnistrane, hy kan nie hier wees nie? Maar … daar is hy? Groot in sy teenwoordigheid. My hart ruk en my longe trek saam soos Ian se leemte my herhinner aan die verlies: die verlies van 'n vriend.
Skielik is ek weer in ons kamer, Lyf praat met Juan op die foon. Slegte nuus.
Dan is ek weer terug by aandete, middagete – ek is nie seker nie. Ek verstaan nie hoekom almal hier is? Bakker … so vreedsaam – die siekste van almal, maar vreedsaam om sy pot. In sy element met 'n bier in sy hand en wragtig besig om 'n vuil grap te vertel.
Denniss sien ek in die kapel: hy bid, trane loop oor sy wange.
Die pyn is oorweldigend.
Later maak die Herfsblaar Band musiek, sing uit volle bors: Bakker met 'n kierie en Lyf met iemand se kitaar. Martin verjaar alweer, elke keer.
Hulle kan nie sing nie, kan nie asem kry nie …
Ek skreeu uit volle bors. 'Vat die pyn weg!!!"
Lead Singers – Bakker en my Lyf
Ek skrik wakker. Nie seker of ek eintlik tussen verlang en bid geslaap het nie. Soos Jesus se dissipels kon ek nie net BID nie. Bakker se benoudste oomblik, en tussen karaoke en potjiekos kon ek nie net wakkerbly en bid nie!
Ek was nie gereed vir die nuus nie;
Nie gereed om die oproep van droom na realiteit te skuif nie;
Ek was nie gereed vir Lyf se stil, onsigbare trane nie;
Nie gereed om te groet nie;
Ek was nie voorbereid om foto's te soek en 'memories' uit te krap nie.
Die groen-oog, growwe diamant aka Bakker.
Sy skerp aanmerkings het my onkant gevang: hy was die bloos-masjien by elke kuier, en die toonbeeld van rowwe liefde om elke pot. Daar was hy gelukkig, om die braaivleisvuur, besig om vir iemand te sorg. Bakker het my geleer dat liefde nie net kom in die stereotipe sagte, kalm, 'gentleman' persona nie. Bakker was lief vir sy familie en sy vriende, het sportnuus van jou kind so belangrik geag soos die van sy eie. Hy was so stil-passievol oor sy werk as wat hy was oor sy golf of sy bier of sy vrou.
Debs se swart koffie!
Bitter om te sluk, verslawend, ontmoontlik om sonder te lewe … wat nou?
Hy was nie 'n maklike een om by te bly nie – hy kon meeste onder die tafel in drink en nugter lyk.
Hoe sal 'n Herfsblaar kuier wees sonder … ek … hoe … wat …
Ek kan dit nie sê nie, kan dit nie dink nie!
Huis Herfsblaar is soos 'n legkaart vir my: elkeen 'n stuk wat perfek pas, en tog lewe ons almal onafhanklik sonder mekaar, geintegreerd.
Ek wil vir die Here vra hoekom, maar ek weet – hoekom het nie antwoorde nie.
Dit is een week en drie dae later …
Ek sit alleen en kyk die begrafnis op YouTube.
Dit is wat covid doen – ons isoleer, opbreek, weghou van mekaar af.
Ons sit hier, ver weg van ons vriende wat siek is, onder kwarentein is.
Vandag is daar nie 'n druk van my Ouboet by die begrafnis nie: ek het hom sien praat, sien huil. Sy Ouboet arms ver.
Lyf se skouer geisoleer op die myn: werk en oorlewing het ons weggevat en vandag meer as ooit, voel ek die leemte, die ver, die verlange vir Suid Afrika.
Ek soek my mense.
"Here, pas hulle op "
– 'n gebed sonder 'n punt, sonder 'n einde, vier woorde vir God om self te interpreteer.
Ons beplan 'n kuier in Suid Afrika.
Ons beplan 'n naweek weg saam Huis Herfsblaar – ek wil hulle nie vinnig om 'n braai sien en 'n paar ure in mekaar se geselskap wees nie.
Selfsugtig soek ek hulle 'n hele naweek.
Ek wil huistoe gaan en WEET hoe dit gaan, weet of die lyftaal dieselfde boodskap gee as die woorde.
Ek wil eenkant sit en hulle dophou, hulle inneem soos die laaste kuier in 2019.
Ek is lief vir hulle, dit is my mense al praat ons nie, al is kommunikasie min en soms 'non-existent'.
Of die naweek gaan realiseer of nie, ek weet nie.
Gaan die Here my gebede beantwoord, of gaan daar nog 'n begrafnis wees voor ons mekaar weer sien? Sy wil en Sy planne onbekend en onverstaanbaar groter as ek.
Gaan ons daar uitkom in die Lente of uiteindelik eers in die Somer, volgende Winter? Die onbekendes en die onseker is deel van ons, deel van ons diepste menswees.
Niks is seker nie … behalwe een ding.
Wanneer ons bymekaarkom, maak ons 'n Pot vir Bakker!
Posted on Maart 3, 2021 Maart 4, 2021
COKE en SPUR – aandeelhouers in wat?
Was jy al ooit in PYN? Die physio gee jou oefeninge en aanvanklik is jy so getrou – jy wil ontslae raak van die pyn! Maar soos die pyn verminder, so verminder jou 'commitment' om gereeld die oefeninge te doen. Eendag vra ek 'n dokter hoe lank moet ek die pynpille drink … en sy antwoord was:"Jy sal self ophou – soos die pyn minder word, sal jy vergeet om die pille te drink."
So is dit met meeste nuwejaarsvoornemens en ander groot besluite – insluitend om SPUR, DSTV of nou onlangs, COKE, te boikot deur blanke Suid Afrikaners. Die pyn word beter: ons vergeet en vergewe.
Wit Suid Afrikaners wat sedert 1994 nogsteeds een of ander bedreiging inhou volgens die media en die wat die voorblaaie van Suid Afrikaanse nuus bestuur en beheer. Weet die wêreld nie lankal dat Apartheid verby is nie? Ons almal se kinders het swart maatjies, ons praat Afrikaans by partytjies met die swart ouers en skreeu vir dieselfde skool! Ons het swart vriendinne en 'n 'smoke break' by die werk verteenwoordig al die kollegas!
SPUR het die finansiële impak gevoel toe hulle 'n blanke gesin uitgesmyt en verban het! Kinders baklei in 'n speelarea, toevallig een kind swart en een kind wit. Ouers raak betrokke en SPUR besluit om die wit gesin te verban – nie altwee gesinne nie! 'n Groot hoop blanke Suid Afrikaners besluit om SPUR te boikot.
… vir 'n rukkie.
Maar met tyd, soos die pyn van die onregverdigheid minder word, raak hulle lus vir daai 'chicken schnitzel' en die lekker speelarea. Met tyd word die wonde gesond en SPUR se tafels is weer vol met al die blankes wat maande lank weggebly het.
Multichoice verban Steve Hofmeyer, want as dit by Afrikaans en wit mense kom, is hy nie op sy bek geval nie. Hy vertel die waarheid en die seer van wrede plaasmoorde. Om die een of ander rede is daar geen reaksie as Julias Malema 'Kill the Boer, Kill the Farmer' sing nie. 'Freedom of Speech' is blykbaar 'n 'black priviledge'. Blankes het hulle subskripsies gekankseleer, NETFLIX het oornag nuwe aanhangers gekry.
… vir 'n rukkie: meeste het intussen maar die DSTV nommer gebel en betaal getrou hulle maandelikse subskripsie.
COKE sê skielik ons moet nou 'minder wit wees' – dit impliseer ons kultuur, ons denkwyse, ons menswees, ons bestuurstyl, ons koop, kuier en kultuur moet … meer swart wees? Vir 'n slag kom die aanslag nie uit Suid Afrika uit nie, en affekteer nie net blanke Suid Afrikaners nie! Ons is nie alleen op die wa wat COKE wil boikot nie, maar ons is dieselfde mense – wit mense!
Die regering het lankal duidelik gemaak hoe laag blanke Suid Afrikaners op hulle prioriteitslysie lê! Covid-verligting was slegs aangebied vir besighede wat aan BEE-vereistes voldoen: met ander woorde – blanke klein besighede is te wit om gehelp te word. Die media mag nie op plaasmoorde rapporteer nie: blanke boere is te wit om beskerm te word! Oorwegend blanke kinderhuise mag nie meer toelae kry nie. Blanke studente het ander vereistes vir universiteite as swart studente.
Ons leer ons kinders om almal lief te hê en te aanvaar, dan kom die regering en maak ons kinder rassiste deur die onregverdigheid aan te wakker in sport en akademie!
Het hulle nie genoeg blanke Suid Afrikers reeds landuit gejaag nie? Nou voel SARS dit aan hulle sakke – skielik moet expats meer belasting betaal.
Sosiale media is vol fotos en aksies om COKE te boikot. Hoe lank sal mense 'wit bly' en COKE uit hulle trollie sny?
Sê nou Coke het gesê "Be Less Black"… ?
Black Lives Matter sou reeds regoor die wêreld besig wees met optogte, met of sonder maskers – Covid sou tweede plek ingeneem het teen die arrogante en onaanvaarbare aanval teen hulle menswees. Ek haal my hoed vir hulle af, maar … witmense is net nie so nie?? Ek persoonlik lees van die kantlyn af en is so bang om gevang of gekriminaliseer te word! Die wat so opstande reël vir dit waarin hulle glo – ras, geloof of 'gender' … ek haal my hoed v jou af.
As ons teen plaasmoorde in opstand kom, is daar doodse stilte! Almal teenwoordig, swart en wit, kniel en bid! Ons smeek in stilte vir hulp, dat die wêreld die onregverdigheid moet raaksien! Die Capitol Hill sage is uitsonderlik, gedeeltelik omdat wit mense totaal en al anders opgetreë het as wat die wêreld aan gewoond is!
Wil COKE hê ons moet plakkate rondswaai voor hulle fabrieke, paaie blok en optogte hou soos Black Lives Matter? … maar ons is wit. Ons benader en ons dink en ons doen net anders! Black Lives Matter het ongelooflike impak, ondersteuning EN duisende blankes wat saamstem: maak dit hulle minder wit? Honderde swartmense het saamgekom teen plaasmoorde: maak dit hulle minder swart?
Dit wys net ons is almal mense, maar ons ook anders in ons taal, ons kultuur en benadering – nie verkeerd nie, net anders!
Suid Afrika is die mooiste land, die reënboognasie waar kinders van verskillende rasse en kleure en gelowe in parkies moet saamspeel, aangemoedig moet word om mekaar te ondersteun. Ek is moeg vir die plakkate wat skreeu 'Gay Rights' en 'Black Lives Matter', terwyl die wêreld nie verstaan dat in Suid Afrika ons regtig moet baklei vir 'WHITE LIVES MATTER' nie.
… en al wat ons eintlik wil hê is dat almal net kan wees wie hulle is, swart of wit, en dat dit OK is!
Wanneer gaan die media begin om die toestand van paaie, treine en skole op korrupsie te blameer en geskiedenis handboeke ophou om nogsteeds Apartheid te publiseer: die storie by 1994 stop? Waar is die stories hoe blanke mense duisende kospakkies bymekaarmaak en die armes help, swart en wit. Suid Afrika vandag is 'n produk van korrupsie: Zuma en die Guptas se sakke is vol geld wat moes skole en universiteite bou, sodat honderde kinders nie nou op waglyste moet wees vir 'n basiese reg van SKOOLGAAN nie!
COVID lockdown het die wêreld se ekonomie geruk soos nog nooit tevore nie. Was dit die wit mense wat kospakkie-bedrog gepleeg het toe mense nie kan werk nie? Was dit wit mense wat in Januarie 2021 miljoene dollars ontvang het vir vaksienes wat nie eers bestel is nie? Dit was ook nie swartes nie! Dit was KORRUPTES!
Dalk moet COKE sê "Wees minder Korrup"! Dalk moet SPUR almal uitjaag wat baklei! Dalk moet Multichoice altyd 'freedom of speech' ondersteun, nie net as hulle aandeelhouers geaffronteerd of bedreig voel nie.
Ek is trots daarop om 'n wit Suid Afrikaner te wees. Ek glo, soos duisende ander blankes en swartes en bruin of Indier, dat die beste kandidaat die werk moet kry, dat die studente almal dieselfde punte moet kry om dokters te word, dat alle besighede dieselfde ondersteuning moet kry van hulle regering af, dat alle boere opgepas moet word. Ons almal wil gelyke regte hê, maar nie COKE, SPUR of Multichoice help ons om daar uit te kom nie!
Ons is van daai expats wat nie kon werk kry nie, wat ons kinders en ons mense in Suid Afrika agtergelos het. Die hemel alleen weet waar ons nou sou wees – ons klein besigheid sou COVID se lockdown eenvoudig nie oorleef het nie. Soos dit was het ons 'n maand-tot-maand oorlewing gevoer.
Hier in Suriname is daar nie PEPSI nie, hier is ook nie 'n SPUR nie. Ons drink skaars gaskoeldrank – so dit is maklik om altwee te boikot.
Maar in Suid Afrika glimlag COKE en SPUR al die pad bank toe: hulle weet wit mense vergeet en vergewe maklik, hulle boikot net 'n rukkie voordat hulle teruggaan na wat lekker en plesierig is. Ek kan nie aan 'n enkele Brandy&Coke drinker dink wat Pepsi bo COKE verkies nie!
En die eintlike vraag is dit: HOEKOM MOET HULLE PEPSI EERS OORWEEG? Hoekom moet ons aanhoudend baklei vir wie ons is? Wanneer gaan die wêreld aanbeweeg, elkeen sy plekkie onder die son gun en net … aanvaar? Ons is verskillend. Wanneer ons kuier met verjaarsdae en as ons makiete hou vir 'n troue, doen is dit verskillend in verskillende tale, met verskillende tradisies en verskillende kulture! Dit maak niemand reg of verkeerd nie!
Miskien moet COKE sê "Be more accepting! Be more understanding!"
Ek is Afrikaans: ek mis 'n lekker Afrikaanse film en dink ons Afrikaanse aksie reekse is die beste in die wêreld. Binnekring, Sonkring, Saartjie en die meer onlangse Byl se jagtog na 'n reeksmoordenaar is WÊRELDKLAS! Hoe moet ek minder wit wees? Minder Afrikaans wees?
Hier maak ons nuwe vriende, ons pas in en ons pas aan – as wit mense. Ons maak nuwe vriende met ander rasse, ander kulture en beleef die misverstande van taal en kultuur aanhoudend. Soms verander my denkwyse en ek kry insig van 'n ander kant af as my beskermde lewe in Suid Afrika – maar ek bly wit! Net soos my nuwe vriende swart bly, of Hindu of Spaans … of wit van 'n ander taal!
Natuurlik is die rasse-probleem groter en aansienlik meer kompleks as COKE, SPUR of Multichoice, ek lees dit elke dag in my Kriminologie handboek raak. Hoe lank dit vat om te verander, om aan te pas. Maar COKE se benadering help verseker nie – hulle is net nog 'n aandeelhouer om rasse-haat en rasse-konflik aan te moedig en te verdiep! Miskien het hulle ander woorde gebruik, maar hulle kon net sowel op die stoep saam Julias Malema 'Kill the Boer, Kill the Farmer' gaan sing!
Posted on Februarie 28, 2021
Stoneridge kasteel, 'n Storieboekplaas
Posted on Februarie 25, 2021 Maart 3, 2021
Daar is 'n plekkie in die Vrystaat wat ons 'Die Plaas' noem, 'n klein stukkie grond genaamd Stoneridge. Vir 14 jaar het ons elke Kersfees afgery, gaan 'sanity' bymekaar maak en so half geglo ons sal nie die volgende jaar kon aanpak sonder KERSFEES OPPIE PLAAS nie. Soms was ons so gelukkig om die ysige Winter in vaal grasvlaktes te beleef en ons het gehoop dat Paasfees 'n permanente instelling sou word.
Dit is moeilik om te verduidelik, maar … Stoneridge is eintlik 'n kasteel op 'n towerplaas!
As mens nou besluit om bietjie op die koppie te gaan stap, vat dit behoorlik twee ure om vir almal 'n hoed en 'n bottel water te kry: jy kan jouself indink hoeveel tyd in 'n piekniekmandjie ingaan! As mens so deur die agterplaas se hekkie stap, hoor jy hoe die feëtjies begin skarrel en die bosboodskappers die nuus begin versprei:"Hulle is oppad!" Ou Bubezi, die boerboel, en sy frommel-gesig, het altyd saamgestap. Die gewone besoeker sal dink hy spring en blaf sommer net … maar Bubezi kon die dwergies sien en het gereeld saam met hulle gespeel – veral in sy jonger dae! Hy blaf nie, hy raas! Want sien, die klomp stoute dwergies is besig om 'n hopie klippies vir ammunisie bymekaar te maak as ons verby kom. Hulle is kwaad omdat hy nie gisteraand wou toktokkie speel in Feëtjiewoud nie: dit is darem vinniger om weg te kom op Bubezi se rug as op hulle kort beentjies! Hoe moes die dwergies dan nou Bubezi se arthritis-pyn verstaan?
Die eerste bietjie water is sigbaar in die droë kanaal. In al die jare op die plaas, het ons as Gautengers die kanaal maar twee keer gesien in sy volle glorie! Reën was nog altyd min, maar dit pas kanaaldwergies wat klippe kap en Jakkalse help huis bou! Soms as mens so om die braaivleisvuur sit kan jy hulle hoor, maar nooit het ons die slinkse jakkals of sy maats gesien nie. Die buurman het blykbaar gereeld strikke gestel om die jakkalse te vang wat sy skape steel, maar die bosnetwerk van trolle en dwergies was te groot – jakkals is nooit gevang nie. Bubezi het 'n ooreenkoms met die jakkalse bereik: in ruil vir die dwergies se hulp, het hulle saam donkerkamertjie in die grotte gespeel, gereeld amok gemaak in Feëtjieland en 'n klomp ander stoutighede aangevang!
"Bo op die koppie" bestaan uit klippies gooi, insekste bestudeer en 'n gemaklike klip soek om net … net te sit en kyk. Daar was terapie om so oor die Vrystaatse vlakste uit te kyk! Ja! Ja! Natuurlik is daar ander koppies, maar die koppie – die koppie was die uitkykpunt van Stoneridge. Dit is hier waar die trolhek toegang vra en vele Volmaan feeste al gehou is met Seisoensveranderinge. Kabouters oefen hier om Somer na Herfs te verander, verfspatsels is orals soos blare van groen na goud of bruin verander word. Feëtjies spandeer dae om die mooiste rokkies te skep uit blare en blomme voor hulle verlep is. Hulle doen die klipspring-dans en die orkes van miere, paddas, springkane en natuurlik krieke, maak musiek soos ons dit nie eers kan dink nie. Almal vier fees voor hulle gaan hiberneer of hulle Winterhuisies regkry vir die koue op die plaas.
Piekniek langs die dam was altyd 'n hoogtepunt, en in retrospek was daar net te min daarvan gewees. As ons nou 'n Wintervakansie kon afry, was die middagson darem perfek vir 'n piekniek onder die Wilgerboom. Die blare dans en warrel saam om die mooiste stories te vertel en as dit nie vir ons klein kindertjies was nie, sou ek en my Skoonsus sekerlik ure met 'n storieboek en 'n kombers sommer net daar gaan lê en lees het! Maar piekniek was nie altyd veilig nie! Rowers staan en loer agter elke boom vir die ideale tyd om 'n gekookte eier te gaps, om van die lekker toebroodjies nie eers te praat nie. Bubezi blaf sodat die Winterfeëtjies gereed kan maak om ons met hulle towerrokkies in die wind te vermaak! Tussen woordspeletjies en raaisels wat ons uitdink om ons kinders se woordeskat te verbeter, is ons skaars bewus van die Wilgerboom se slaapliedjie, sodat ons altyd met een slapende kind in ons arms sou huistoe stap.
Trolle het in die Wilgerboom se wortels gewoon en bewapen met takke – skerpgemaak soos spiese – was dit hulle wat die ganse opgepas het teen Stoneridge se eie lochnesmonster: Die Otter. Die trane wat geloop het toe die boom 'n paar jaar gelede eendag in die droë dam omgeval het, kon jy myle ver hoor. Die trane was nie genoeg om die dam vol te maak of die wortels te red nie, maar die pyn kon ons almal voel.
Soms is mens nou net lus vir 'n stappie, 'n regte egte wandeling! Niks koppies klim of uitputting nie: net 'n lekker wandel dat jy asem het om te gesels. Of dit nou 'n hand-aan-hand wandeling saam Lyf was, of lank gelede 'n kind op 'n Pappa se skouers: wie ookal saam stap, dit was half altyd so vredeswandeling saam met God … soms wil mens net wandel. Dit is op die grondpad wat ons al vele kere in absolute stilte gewandel het … elkeen in sy eie idees en gedagtes vasgevang.
Oppad hoofhek toe het die satansbos al goed oorgeneem tussen die lande wat lank gelede skape gevoer het. Ja – daar word nie aktief geboer op die plaas nie! Die planne vir olyfbome en skape het alles deel geword van die aktiwiteite wat oor vakansies onderneem sou word. Stoneridge, die naweek plaas waar jy gaan om af te blaas, jou gedagtes weer agtermekaar te kry. Daar is nie 'n paadjie om kopskoon te maak soos die ou grondpad terug hoofhek toe nie!
Op die pad, so om die tweede draai … daar is Feëtjiewoud! Hulle het so stil weggekruip as moontlik, maar ons het geweet dit kan tog niks anders wees as die Feëtjies se kasteel nie. As jy weet waar, klim jy so onderdeur die bebosde, toegegroeide takke en skielik is dit oop: asof jy in 'n huisie instap wat niemand gebou het nie. Feëtjiewoud! As jy jou oë styf toemaak en doodstil staan, kon jy die gegiggel en werkskaf van die feëtjies hoor! Dit is hier waar hulle vir die Volmaanfeeste voorberei en dit is hier waar die dwergies kom wegkruip vir die trolle as hulle alweer 'n Wilgertak afgetrek het terwyl hulle Tarzan-Tarzan speel.
Stoneridge is 'n storieplaas: die paaie, die Wilgerboom en die koppie bestaan alles! Dit is hier waar ons kinders vir die eerste keer vir Kersvader gewag het. Die Kersvader wat so in sy plakkies en 'n knop in die keel na sy bakkie toe geloop het, nadat Carla agter hom aangehardloop het vir niks anders as net 'n drukkie nie! 'n Drukkie om dankie te sê dat hy so ver ompad gevlieg het net om vir hulle persentjies op die plaas te kom aflewer. Dit is op Stoneridge waar Emmie deur 'n stoute paashaas uit die towerboom gestamp is. Ja, dit was gedurende Kersfees, maar … ons het paasfees misgeloop en die hase het soveel tonnels gegrou en moeite gedoen om paaseiers weg te steek, vir die Paasfees wat ons nie kon maak nie! Emma is die een wat toe met gips moes betaal vir ons Gauteng-blyery!
Dit is op Stoneridge waar middernag net 'n 'rumour' geword het soos ons almal ouer word: die ure en diep gesprekke oor 'n ou glasie sjerrie terwyl feëtjies opgekrul voor die warm koolstoof lê en slaap. Die stokou Koolstoof wat die Kabouters met trots stook en warm hou sodra die plaasmense by die Winterkasteel opdaag! Dit is hier op Stoneridge waar 'n melktert lekkerder proe as enige ander plek, en mens die kombuis deur so bietjie ooplos vir die skaam dwergies om 'n stukkie te kan huistoe neem. Die rowers op Stoneridge is groot, sterk trolle wat jou hart kom steel, sodat jy op geen ander plek ooit dieselfde rus en vrede kan ervaar nie!
Ons kinders is almal groot. Hulle dink Kersvader bestaan nie meer nie en glo ons nie meer as die Tandemuis moeg by sy gat inhardloop nie. Hulle dink nie om die koppie te klim is meer soos 'n storieboek en elke nuwe toneel soos 'n bladsy wat omgeblaai word nie. Ek dink tog hulle het hier geleer om met 'n swaard te baklei teen die monsters in hulle drome, om die stories in die lewe te kan raaksien en … dalk wil hulle net nie erken dat hulle in feëtjies en towerkarakters glo nie! Want ek sien hoe toweragtig elkeen van ons kinders is … net nie meer klein nie.
Ek en my skoonsus … ons wonder egter nie, ons weet! Ons weet Stoneridge se kasteelmure is vol geheime briefies en stories soos die huiselfies skinderstories na die res van Stoneridge se 'woud' probeer versprei het. Ons het gesien hoe die vuurvliegies hulleself kom tuismaak op die komberse onder die akkerbome, as sterre verskiet met 'n jaarverwisseling.
Die plaas is al jare lank in die mark, en ek wonder of die towerkaraktertjies net eenvoudig nie hulle kasteel wil opgee nie?
Ek mis vir Stoneridge. Ek mis die geselskap wat nêrens anders te vinde is as die heilige lang houttafel – wat ons nou moet langer maak soos ons klein kindertjies liefdes begin saambring vir ete. Ek kan nie wag vir 'n sjerrie by die koolstoof as die Winter aanbreek nie: en ek en my skoonsus, ons sal hulle sien. Die dwergies in die vensterbank wat ons gesprekke afluister as almal al lê en slaap. Die feëtjies wat so uit die storieboeke ons kinders se lewens en verbeelding kom inkleur het, sal moeg word en met hulle blomrokkies opkrul op die bank se armleunings. Ek kan nie wag om die trolle te waai terwyl hulle wagstaan by die leë dam en maak of ons hulle nie kan sien nie. Die Winterfeëtjies wat nie kan wag dat die wind hulle rokkies in duisende donsies rondwaai, om ons te herhinner hoe toweragtig die wêreld nou eintlik is nie.
Stoneridge – my hart se storieboek, die plek waar ek my siel gaan vind: waar 'n glasie sjerrie so bietjie ander proe en braaivleis eenvoudig anders ruik – die hout is immers deur trolle bymekaargemaak! Dit is hier waar ons kinders se verbeelding begin het met vlinders wat dans en feëtjies wat drome by die vensterbank fluister. As jy so van die teerpad afdraai en die grondpad aandurf na Stoneridge se kasteel toe, dan weet ek: so lyk, ruik en proe vrede … toweragtig!
Posted on Februarie 9, 2021 Februarie 13, 2021
Stephnie se langtermyn salon masker
As ek nou vir die CIA 'n undercover agent moes wees, sou ek beslis in 'n salon werk. Of ek nou moet leer om 'n skêr te bemeester of waxvelle af
te pluk … daar is die bron van alle inligting en eintlik moet mens 'n 'declaration of privacy' of iets onderteken soos jou verhouding met 'n prokureur of 'n sielkundige! Wat hier bespreek word mag met niemand gedeel word nie!
Ek was al meer as eenkeer stomgeslaan oor die details en intieme inligting wat 'n kliënt met die terapeut deel? Ek meen – selfs my beste vriendinne weet minder as party haarkappers van hulle kliënte?
Stephnie, sy wax anders vandag. Ons het nog nooit baie gesels nie en al ons gesprekke is oppervlakkig en eenvoudig. Dalk is dit die taal wat sukkel … of dalk is haar lewe en haar maskers so kompleks, dat sy dit nie kan waag om die krake vir enige kliënte te wys nie. Vandag is ek die kliënt, maar ek is ook die terapeut.
Te veel in my lewe het ek vriendinne ontmoet op die punt van skei, wat in die geheim anti-depressante drink, en eintlik sit hulle net opgeskeep met 'n mansmens wat hulle dwing om pille te drink sodat hulle die maskers en voorgee kan volhou! Die mansmense wat niemand regtig ken nie! Dit is nie die ou wat jy by partytjies ontmoet of die 'nice' ou wat vir almal 'n drankie koop nie? Die grapkas wat almal vermaak en sy vrou op die hande dra nie! Hulle hoor gedurig hoe gelukkig hulle is om so man te hê! … Vriendinne wat maar die pille drink, want hulle het nie meer die krag om op eie stoom voor te gee Pappa is die hero wat sy kinders dink hy is nie!
Vele kinders was al absoluut verstom is as Ma die egskeidingspapiere laat aflewer kort na hulle klaar is met skool of universiteit:"Ek is klaar hiermee!!"
"Waarmee?" Natuurlik vra hulle waarmee …
Die onderliggende aanmerkings, slegsê, stilsuipes wat sy probeer verduidelik en regverdig! Die kuier en lag om die braaivleisvuur tot die mense groet en die ander man wat saam haar by die voordeur terugstap?
Stephnie was Saterdag vir die hoeveelste keer stomgeslaan toe sy na 'n lekker kuier, laggend gegroet het … en stilstuipe die huis tegemoet geloop het. Alleen skoongemaak en weggepak en haarself probeer oortuig haar man het maar net te veel wyn gedrink. Sy het vir die hoeveelste keer 'n Sondag van wonder beleef: hy straf haar deur sy liefde te onttrek, haar te laat wonder wat op die aarde sy die keer verkeerd gedoen het? Is die buurman se vleiende persoonlikheid en aantreklike voorkoms die bedreiging wat hom bed toe stuur sodra hy so skynheilig gegroet het? Nog 'n dag wat sy die kinders besig hou en hulle aandag aftrek van die atmosfeer wat in die huis rondhang, wat sy probeer wegsteek agter gesprekke en stories sodat hulle in 'n gelukkige, goeie huis kan grootword.
Maar Stephnie het 'n plan: Stephnie se Langtermyn-Salon-Masker!
"Jy weet Nossie, daar sal 'n dag kom wat ek dit nie meer hoef te vat nie. Ek sal nie meer my seuns probeer oortuig wat 'n hero hy is nie en sy blomme op Valentynsdag sal niemand meer flous nie. Daar sal 'n dag kom wat ek net eenvoudig my tas gaan vat en loop. Vir nou kan ek my seuns nie deur die goeie skool of eers op universiteit kry alleen nie … maar daar sal 'n dag kom wat ek genoeg voorgegee het ter wille van my kinders. Daar sal 'n dag kom wat ek die laaste keer agter hom aangehardloop het sodat ons 'gemaak gelukkig' by mense opdaag en daar sal 'n dag kom wat sy onderlangse 'insults' en slegsê my net nie meer gaan raak nie!"
Sy ruk die waxpapier van my been af en dit voel of sy 'surgical pleisters' gebruik vandag, maar ek durf nie 'n woord sê nie. Haar jare lange hartseer en uithou het in 'n diep vrede verander: 'n vrede wat haar man moet bang maak – angsbevange. Hy dink omdat hy genoeg geld inbring, 'n mooi huis bou en nou en dan duur geskenke koop, maak dit die skielike, onverwagse, aanhoudende wonder-wat-nou oomblikke reg?
"Hoe is dit moontlik om so intens lief te wees vir iemand, terwyl jy hom stukkie-vir-stukkie begin haat. 'n Diep, intense haat wat eendag nie meer deur die liefde oorwin sal word nie!"
Haar vrede oor eendag maak my koud! Hartseer, maar yskoud.
En dink aan my vriendin wat al 'n woonstel deposito neergesit het toe haar seun matriek skryf: vryheid was uiteindelik hare. Die man wat sy liefhet – lief soos swart koffie. Sy kan die smaak nie verdra nie, maar sy kan nie ophou drink nie. Sy het verslaaf geraak aan die goeie oomblikke, die tye wat dit goedgaan. Sy het elke gelukkige getroude dag gekoester soos goud, want dit sou nie vir altyd hou nie … en toe haar dag uiteindelik kom? Toe is die gemaskerde poephol weg! 'n Nuwe man het by die huis begin opdaag. Stelselmatig het die Swart-koffie verslawing normaal en lekker begin proe. Sy kan nie sê wanneer nie, maar huistoe ry na werk was nie meer die hel wat dit was nie. Sy het die deposito op die woonstel verloor, sy het gebly en selfs hulle 25e huweliksherdenking gevier. Haar jare-lange en intense beplanning om te loop die dag as haar kinders klaar is met skool het 'n geheim gebly wat hy tot vandag toe niks van weet nie … want die nuwe Swart Koffie in haar huis wil sy nie seermaak nie?
Is dit wat vir Stephnie wag? Wanneer sy uiteindelik haar dag tegemoetloop om die wêreld van 'fake' en onverwags te groet … gaan hy dan skielik die man word wat die wêreld dink hy is? Die man waarvoor sy lief is, diep lief, intens lief … maar wat net soms verdwyn? Sonder waarskuwing, sonder rede.
Stephnie was so verbaas toe haar ouers skei. Sy was pas klaar gestudeer! Hoe is dit moontlik? Die ontelbare ure se kuier om te etenstafel, die foto albums vol geluk? Hoe kon haar ma hom net so los?
Maar nou is Stephnie nie meer die kind nie … sy is die ma. Die gemaskerde vrou wat elke dag Pappa se 'superhero' jas oor sy skouers hang, wat die atmosfeer weglag en speel. Sy is moeër as wat sy ooit kan beskryf … sonder dat haar kinders 'n enkele ding vermoed of sien of beleef.
Ek onthou toe Mia se man selfmoord gepleeg het en almal om sy graf gestaan en huil het. Ek het haar trane bewonder – elke liewe een so 'fake' soos die goeie man wat hulle begrawe het. As sy vriende en sy ouers maar geweet het wat 'n monster hy agter geslote deure was, hoe sy die kinders na maatjies toe gestuur het sodat hulle veilig kon wees. Dit was trane van verligting! Egskeiding was ontmoontlik, want hoe stuur jy jou kinders elke tweede naweek na 'n monster toe wat sexbehep is en jou dogter van 16 elke dag met nuwe oë begin aankyk? O nee – sy dood was haar redding, haar uitkoms!
Wie is ek om haar trane te oordeel? Sy loop met die geheime rond, die nagmerries wat sy ouers en familie nooit sal weet nie! Die wonderlike pappa wat haar kinders onthou sal sy nie van hulle wegneem nie! Sy 'deal' met haar nagmerries alleen en het 'n manier gekry om weer te lag, weer lief te hê!
Stephnie ken van die vals trane, die vals foto's. Haar salon het al vele toekennings gewen en haar grootste ondersteuner is daar vir die foto's, hy 'brag' by almal oor sy vrou. Sy trofeë. Hy is opreg trots op haar … tot sy Maandag gegroet word met 'n "Jy kan seker nie wag om SY pedicure te doen vandag nie?" Sy kyk na die foto in die koerant, hy glimlag soos 'n filmster, waar hy sopas haar rok gekritiseer het, "Met so rok sal die mans volgende week instroom!", mompel hy onderlangs, terwyl hy vir die joernalis vertel hoe trots hy is om langs die mooiste vrou by vanaand se toekennings te staan.
Die foto albums van vakansies het soveel herhinneringe vir haar kinders, maar soos die jare aanbeweeg sien sy net die een 'fake' foto na die ander. Onthou sy die aanmerkings wat sy probeer vergeet, die onnodige bakleiery omdat hulle verdwaal … die stories waaroor hulle kon lag. Sy blaai nou net in stilte daardeur, laat haar kinders die praatwerk doen en haar man die stories vervals en vergelukkig. Alles was nie sleg nie, maar dit was nie altyd gelukkig nie.
Stephnie is moeg baklei … sy het opgehou. Sy hou haar idees en haar planne en haar wense en haar drome. Elke dag werk sy om te gaan. Sy bou haar salon, sy hou dit die beste in die land. Sy 'pose' vir die 'fake' fotos met die onderlangse kritiek en aanmerkings wat niemand hoor nie en sy om een of ander rede nooit verwag nie – ter wille van haar kinders.
Ek ry diep in gedagte huistoe na my sessie: wie is ek om te oordeel? Verbale en fisiese aanranding het name … maar wat noem jy die skielike, onnodige, onhoorbare, 'undercover' gedrag waarmee vrouens soos Stephnie moet saamleef? Dit maak nie saak hoeveel geld hy haar gee, hoeveel duur geskenke hy koop nie! Miskien as hy net soms kon 'jammer' sê of dalk verduidelik …
Môre staan hy op: maar sy weet nie wie hy is nie.
Môre gesels hy normaal, asof sy die mompel en aanmerkings en afsydigheid nie gehoor en beleef het nie? Asof dit haar nie raak nie? Hoe moet sy die goeie tye vertrou as dit so skielik kan verdwyn?
Hoeveel keer moet sy stomgeslaan en verbaas wees as hulle gelukkige huwelik in sulke skielike flarde verander? Altyd skielik. Altyd onverwags!
Wie sal hy wees as hy vandag wakker word? Wie sal hy wees as hy vanaand gaan slaap?
Sy is so moeg om die stories aan te pas, om al die kliënte vrouens te maak, ter wille van vrede. Sy is so moeg om maskers te dra, ter wille van vrede. Sy is moeg om uit te hou, om voor te gee, om 'n blinde oog te draai … sy moet aanpas soos 'n skakelaar by watter 'mood' hom ookal pas … ter wille van die vrede?
Maar met elke onverwagse, onnodige en skielike aanmerking, 'mood-swing' en voorgee, breek 'n stukkie van haar liefdeshart af en soek dit 'n plekkie in haar wegloophart.
Ek dink by myself hoe blind die mansmens is? Saam met hoeveel vriendinne het ek nie al 'n pad gestap het wat net eendag besluit het genoeg is genoeg! Kan hy nie sien hoe hy haar dryf nie, haar suksesvol maak, haar druk om die beste te wees wat sy moontlik kan wees nie … want eendag …
Party mense het regtig ongelooflike gelukkige huwelikke, maar die meeste mense wat ek ken? Soos ek, weet hulle wat dit is om te voel hoe jou hart flenters breek, hoe jou voete van 'happily ever after' onder jou uitgeruk word! Ek en Lyf het beslis ons deel van flenters beleef, en ons weet van 'superglue' om die stukkies aanmekaar te probeer hou.
My hart is seer as ek by die huis stop. Seer vir die maskers wat so baie Stephnie's moet dra, ter wille van hulle kinders, ter wille van hulle inkomste, ter wille van WAT OOKAL … vir die soveelste keer vandag sê ek vir myself: "wie is ek om te oordeel?"
Niemand verdien om alleen oud te word nie, maar Stephnie kan nie wag vir die dag wat sy die 'superglue' kan ooplos om uit te droog nie – klaar probeer plak om haar huwelik en al die maskers aanmekaar te probeer hou nie. Sy is gedrewe om die swart koffie eendag in die wasbak uit te smyt: klaar, vry en gereed om met haar weglopershart 'n nuwe lewe te begin. Al is dit dan ook alleen … en ek? Wie is ek om haar te oordeel?
Posted on Oktober 19, 2020 Oktober 20, 2020
As jy jou huis in 'n boks moet pak.
As mense so gepraat het van na 'n ander land toe trek, groener weivelde en 'n toekoms vir hulle kinders, was my standaard antwoord altyd "Ag nee wat! Ek is te lui om te pak!"
Ons was net eenvoudig nie geleerd of ryk genoeg om ooit in 'n ander land te gaan woon nie.
Ek het nooit gedink ek sou eendag deur die huis moet stap en besluit wat ek moet pak, weggee en los nie. Dit was absoluut 'surreal' om Emma te probeer oorreed nuwe avonture is genoeg rede om al haar speelgoed weg te gee en absurd om vir Callie te sê hoe trots ek is dat sy haar 15 jaar skatkis in een boks kon inpas.
Emmie was ontroosbaar dat ons nie die nodige bokse vir die honde kon bekostig nie, terwyl ons kleinseun se trane vol bekommernis was dat hy in Oupa se huis gaan bly sonder die honde. Een se verlies is inderdaad 'n ander se wins! Hoe moes ons ook weet dat ons die katte finaal moes groet en nooit weer sal sien en 'cuddle' nie?
Lyf se vriendekring is groot, maar nie een van hulle word in 'n boks gepak nie. Met sy 50e verjaarsdag wat toe ook 'n 'farewell' geword het, kry hy die mees unieke en spesiale geskenke ooit: onthou-geskenke, moenie-ons-vriendskap-vergeet-nie-geskenke.
Party dae was te moeilik: ek kon nie besluit nie, kon nie pak nie; ek moes my Sussie bel om te help. Sy het nie sentimentele waarde aan 'n piepklein teelepel nie. Dit is makliker vir haar om boeke te sorteer en ons rakke leeg te maak sodat Boeta hulle besittings in ons kaste kan pak. Alles wat uit Pa se huis gekom het en niemand wou weggee of weggooi nie is op 'n sleepwa weg deur mense wat beweer dit gaan vir welwillendheid: blanke plakkerskampe sê sy. Skoonpa is oortuig hulle het alles aan die armstes gaan verkoop … alles waaraan hy ook te veel sentimentele waarde geheg het om weg te gee en in ons garage gestoor het vir jare.
Wat van Kersfees?
Hoe kan ek Kersfees in 'n 'container' laai? Ons almal weet Kersfees op die plaas het eintlik alles met die mense te doen, die familie en die tradisies, saamwees in die kombuis en geskenke op Oukersaand. Kersfees wat begin het met klein, onskuldige kindertjies wat vir Kersvader briefies, koekies en melk gelos het en na 14 jaar in trane eindig met realiteite van grootword, weggaan en Sjerrie op die stoep … niemand wou dit sê nie, dit aanvaar nie, maar ons almal het geweet! Dit was waarskynlik die laaste Kersfees op die plaas met al die kinders bymekaar.
Koue vleis en slaaie saam met ander Suid Afrikaners 'n jaar later was dalk nie sleg nie … maar was dit dieselfde lekker as 14 jaar se Kersfees op die plaas?
Hoe pak ek die paar vriendinne in my tas wat MY geken en liefgehad het? Wat my humor verstaan, my stilwees en malwees aanvaar het wie ek ookal was op 'n gegewe tyd? Hoe gaan ek enige, nuwe, vreemdelinge vertrou? Tussen al die klein, ligte, groet-geskenkies is daar nie 'n boekie met reëls nie. Dit het tyd gevat om 'n paar hartsvriendinne te kry. As jy grootgeword het as 'n tweeling, het ek besef, het jy nie noodwendig geleer maatjies maak nie, sy was altyd langs jou, naby jou …
En selfs vir haar was daar nie plek nie, net foto's teen die muur. Op 'n af dag wonder ek of sy dalk siek voel en of ek net verlang? Voor Suriname se nuwe vriendinne, het ek net saam met my ma, sussies en gesin gaan inkopies doen …
Expat vrouens is soos 'n nuwe spesie met hulle eie kultuur. Expat vrouens 'shop' saam, dis 'n ding en partykeer is ek al saamgenooi. Ek loop in 'n nuwe winkel of by 'n mark en wens dan skielik my Ma was hier, of dink aan iets mal wat my sussies sou sê of doen.
Dit is die mense wat ek wou inpak.
Die klein groepie mense wat sekuriteit en sekerheid in my lewe gebring het. Die vriendinne waarheen ek kon weghardloop as ek wou. Veiligheidsnette is moeilik om te pak en nog moeiliker om te vervang in 'n verre, vreemde land op 'n af dag.
Dis die bekendes om 'n braaivleisvuur, die bekende kos by 'n vriendebraai, Ma se maalvleis en rys, Skoonpa se kookkos op 'n Sondag en my skoonsus se tuisgebakte koekies saam met tee wat 'n resepteboek kan neerpen … maar nooit self kan maak nie.
Dit is die bang agter die moeg as die vliegtuig uiteindelik opstyg wat nêrens gepak of weggesteek kan word nie. Dit is die laaste trane wat nie kom nie as jy gemaak-kalm 'n laaste keer kyk of jy die paspoorte, geelkaarte en die leêr vol apostielseêls in jou nuwe rekenaarsak het, voor doane vra dat jy weer alles uithaal.
Die perfekte rekenaarsak: die sak wat ek nooit vir myself sou koop nie, nie op my eie kon opspoor nie … maar wat my Ouboet en Ousus geweet is het perfek, is ek! Hulle het nie gevra vir die titels nie, ek het hulle aangeneem nadat niemand anders met my diepste, swaarste dag vertrou kon word nie. Sal ek daar iemand kry as 'n dag ondraaglik swaar en moeilik is? Kry mens sulke mense in 'n land waar jy weet jy gaan net tydelik wees? Sal ek hartsmense ook eendag daar in trane groet?
Voor Suriname was ek intens bang vir vlieg … maar ek was so moeg gepak, moeg gegroet! So besig om 'n laaste keer deur al die bokse te gaan, dat ek nie eers agtergekom het ons is besig om op te styg nie. In my verbeelding het ek soos in die ou dae, die familie op die lughawe gewaai asof hulle my kon sien. Ek het gehuil oor die kombuisware wat ek nie in die 'container' kon pak nie; die reuse kombers wat Skoonma vir my gebrei het en Suriname se hitte nie nodig het nie; my Winterstewels wat ek nooit sal dra nie en vir een of ander belaglike rede, die duisende dinge wat niemand gebruik of gemis het nie, wat uit ons erf gery is op 'n sleepwa na wie-weet-waar toe!
My trane het geloop vir die lang tafel waar ons so baie gekuier het: Oujaarsaande, verjaarsdae of sommer-net kuiers … as die tafel kon stories skryf! Ek sou nooit gedink het dat ek hier in ons kleiner huisie 'n lekker oop stoep en lang tafel so sou mis nie.
Een van die dae trek ons weer, 3 huise ver. Dit is anders pak as jy niks weggee nie! Ek draai die breekware toe met klere, prop alles in die reistasse in my auto: pak uit, pak weg, volgende 'trip'. Ons hondjie bly nie agter nie en ons arrogante, liefie kat word saamgetrek.
Hoe pak jy jou huis in 'n boks? Of is die eintlike vraag eerder hoe pak jy jouself uit in 'n vreemde land?
Jy gaan soek seker 'n nuwe sport, soos boogskiet en ontmoet die 'locals'. Jy gaan eet by mense uit vreemde lande met vreemde gewoontes en luister kerk in Afrikaans op YouTube sodat iets op Sondae bekend is. Jy oorkom jou vrese vir naalde en gaan besoek 'n ankupantuur en sy homeopaat Pa, want jy het 'n verwysing van 3 mense en jy kan nie dieselfde van die GP sê nie.
Eendag sal ons ook hier ons lewe in 'n boks moet pak, Suriname was altyd net tydelik. Eendag sal ons ook hier mense groet, goed weggee en op ons tasse sit om dit toe te kry voor ons die laaste vlug uit Suriname vat na wie-weet-waar.
Dit is eenvoudig: jy kan nie jou huis in 'n boks pak nie want eintlik pak jy ook jouself. "Make no mistake!" Wie jy ookal was toe jy daai kant op die vliegtuig geklim het, dit is wie jy is as jy hier afklim. Jou vrese, 'insecurities', dryfkrag en menswees bly dieselfde. Jy is dieselfde mens in 'n nuwe plek met nuwe mense, nuwe winkels en nuwe strate. Elke dag is nie maklik nie, en elke dag is ook nie moeilik nie. Ons harte en menswees is gemaak uit bokse wat ons inpak en uitpak, oor en oor met nuwe en ou gedagtes en herhinneringe. Party maak seer, breek jou hart flenters, net soos mense. Party laat jou uit jou maag uit lag terwyl daar ander is wat jou laat glimlag van gelukkigwees, al loop stil trane oor jou wange.
Vanaand, terwyl ek so met heimwee en 'n verlanghart sit en skryf, maak ek egter my belangrikste, swaarste boks oop, die een met bekende musiek, google fotos en 'n glasie eg Suid Afrikaanse wyn.
My Boetie en sy Hond.
Vanoggend word ek wakker met die 'lift' kussing in my arms. Die einste een wat my Boetie so stewig vasgemaak het met 'n fietsrek voor hy my balletklas toe gevat het. Dit is die 'memory' wat my onderbewussein gekies het om te droom. Wat vreemd is, want mens sou dink 'n ander geliefde sal vandag in my gedagtes kom rondkrap en onthou-stories opbring.
Vandag, 9 jaar gelede moes ek een van my beste vriendinne groet.
Skoonpa het heeltemal verlore en deurmekaar geklink oor die foon, ek moes DADELIK kom. Hy kon nie sê waar in die hospitaal nie, maar ek moes net DADELIK kom!
Genade! Dit was 'n lang dag!
Lyf het iewers gaan fietsry, 80km! Hy sou eers 16h00 die middag my boodskappe kry en moes dan nog huistoe ry en van sy modderlyf ontslae raak. Ek onthou hoe moeilik dit was om vir Skoonsus te sê 'n onverwagte kuier na Pretoria is aan die orde van die dag: "Moenie pak vir 'n naweek nie, Sussa, pak vir 'n begrafnis." Ek onthou hoe lank die nagmars gevat het tot ons uiteindelik vir Callie uit die Voortrekkerkamp kon onttrek.
Terwyl ons vrese en trane van vaarwel om die hospitaalbed sluk, het die kinders om 'n barrel KFC gesit en kuier in die hodpitaalgang! Hulle was tevrede om Ouma 'n laaste keer te sien – net een kyk – en verder in die gang te gaan sit.
Niemand kan jou voorberei op 'n groet wat jy half hoop is finaal nie: die beroerte was net te erg! Niemand kan jou voorberei op die verlang, jare later, na daai eenkeer-'n-week koffie nie. Sy het geweet hoe om my lief te hê vir wie ek IS, ook vir wie ek NIE is nie.
As verlang in jou gedagtes kom vassteek, kan jy nie egter nie bepaal wie kom kuier nie … en Boetie klop aan die deur vandag, nie Skoonma nie.
My Boetie en sy hond, Ore!
Boetie moes my eenkeer 'n week balletklas toe vat, want ek was te klein om so ver alleen te stap. Ek dink nie ek het my eie fiets gehad nie, maar vir die waarde van ons Ballet-'lifts' is ek bly! Hy het altyd eers die kussing getoets, seker gemaak sy Sussie sal nie afgly nie, dan het hy vir Ore in 'n sak op sy bors gedruk. My hene, ek onthou hoe vinnig ons in die lang straat se afdraende ge'free' het! VREESLOOS! Ek het natuurlik styf vasgehou, maar was nooit bang ons gaan val nie. Hallo!!!! Dis my BOETIE!
Ore was verseker die getrouste hond wat ek nog ooit teëgekom het! 'n Pikswart, medium grootte hond, soos 'n klein Dohberman. Ore en Boetie het saam die vroegoggende aangepak om koerante af te lewer. Daar was nie 'n ketting, slot of deur wat die hond by die huis kon hou nie, Ore het 'n plan gemaak en teen 10 uur begin ruik-ruik op die skoolgronde tot hy 'n Meiring-kind opgespoor het. Hy was die kussing waarop Boetie gehuil het na pakslae, sy bal speler, sy koerantafleweringsassistent en die sy beste vriend.
Hy was net eenvoudig SO lief vir daai hond, die soort liefde wat mens nie met woorde kan beskryf nie.
Na elke balletklas het my Boetie getrou buite gewag met 'n botteltjie water. Hy sou so dwars op sy fiets sit en wag, Ore in 'n sak voor op sy bors. So asof dit die natuurlikste ding op die aarde was om jou hond orals heen saam te vat. Dan sou ons weer die kussing vasbind en daar gaat ons! Ek was veral bly vir die stukkie opdraende wat my Boetie se bene maar net nie kon trap met my agterop nie! Dit was ons een keer 'n week gesels-tyd: ek, my Boetie en Ore.
Die ballet het nie uitgewerk nie.
Ore is al lanklal dood.
En Boetie – wel Boetie was net nooit bedoel om lank op die aarde te wees nie …
Die dood is 'n snaakse ding, dit is asof dit met tyd al die slegte en seer herhinneringe kom wegsteek en die goeies in jou drome kom bêre. Ek kan niks van die balletklas onthou nie, ek weet nie eers of ek dit geniet het nie, maar ek sal dit altyd onthou.
Ek sal vir ewig dankbaar wees vir die balletklas, want my Boetie en sy Hond het my kom haal!
Posted on Junie 13, 2020 Julie 27, 2020
Getroud met 'n Wegwerker
Dit is die jaar 2012. Desember. Saterdag. Lyf loop op en af met die grassnyer. Hy het in die verlede al gekla dat die grasperk te groot is en die son te warm. Vandag is daar nie genoeg gras nie, die son kan hom nie pla nie.
Terwyl ek so sit en bossies uittrek, is my gedagtes by die onbekende. Lyf is terug, ons lewe is terug na normaal … maar is dit? Wat is normaal?
Die tuin was myne.
Die besigheid was myne.
Die huis was myne.
Verbeel jou dit. Een dag was ek die 'admin girl', halfdag-werker-ma van 2.
Nadat ons gegroet het op die lughawe was ek CEO van die besigheid, Enkel ouer, Ystervrou!
"Cheers!" Hoe lekker is so yskoue biertjie darem nie na 'n dag se gewerskaf in die tuin nie. Ek sit met 'n soort heimweë en kyk hoe Lyf en die meisies in die swembad tekere gaan: niemand kan saamswem soos Pappa nie. Hy probeer opmaak vir die uitmis van 'n jaar!
Dan is dit stil in die huis; twee tevrede dogtertjies slaap vas, moeg gespeel soos net Pappa dit kan doen. Lyf lê op die bank en lees 'n Recce-boek.
Ek lê net, dink. My eie (nuwe-ou) wêreld. Dis lekker om so in Lyf se arms te lê.
Lyf is terug, dink ek tevrede.
Lyf is terug, besef ek onseker.
Hy is so ingeleef in die boek, hy kan netsowel 'n 'battle jacket' aantrek en onder 'n kamoefleernet in die hoek gaan lê met ratpacks en 'n verkyker. Hy analiseer die operasies, die foute en aanpassings. Getroud met 'n Recce dink ek. Hoe lyk háár boek; hoe lyk die storie van die vrou wat getroud is met die onbekende?
Lyf is terug.
Hy het vanoggend opgestaan asof hy nooit weg was nie.
My hemel! Sy vliegtuig het nog nie eers heeltemal opgestyg nie, toe het die probleme al begin. In 1997 was ek letterlik in 'n kar ongeluk oppad huistoe van die lughawe af; verdomde trok wat 'n u-draai op die R21-hoofweg gemaak het. Die keer het 'n verstopte drein gewag. Ek is ook oortuig daarvan dat 'geysers' 'n 'he left'-sensor het, want dit was die tweede oproep na die versekering in daardie selfde week.
Ons het baie pret gehad om vir vlêrmuis uit die huis te jaag voor ons drietjies knus in die bed kon klim, want hoe slaap dogtertjies dan nou in hul eie bedjies as die Kingsize bed heeltemal te groot vir Mamma is?
SPUR het 'n 'no-go' geword nadat enkel pa's die speelarea begin gebruik het as 'n 'pick-up line'. Ons het toe maar stories vir Lyf bymekaar gaan maak by WIMPY, Sondag etes by Oupa en sy nuwe 'meisie'. Ons kleinkind is al 'n jaar oud, die nuwe 'mall' is klaargebou en ons ken elke hoek en draai.
Lyf is terug. Hy ken sy wêreld uit stories soos ons dit vir hom vertel het.
Sy huis, sy mense … alles 'n onbekende-bekende.
Dit was nie so maklik om skielik 'n besigheid te bestuur nie, ek dink Lyf was trots op my. Die weerlig het 'n boom geslaan, die woonstel se dak het ingeval, 'n hond is dood, ons het 2 katte gekry … ek onthou hoe ek eendag my skoonpa gebel het en tranerig begin raak het toe ek vertel hoe alles net eenvoudig verkeerd gaan … en toe het ons altwee begin lag. Onbedaarlik!
Dit was die jaar 2012: lag van verkeerdgaan, besigheidsbesluite waarvan ek niks geweet het nie, probeer mamma-van-die-jaar wees, Vrydae aande kuier en vriende sonder toestemming, op die ingewing van die oomblik besluite en planne. Ek val alleen. Ek staan alleen op. Niemand weet nie, ek weet nie of iemand belangstel nie. My klankbord en my steunpilaar was wie-weet-waar, ek moes self.
Getroud met 'n Wegwerker: die huwelik van een.
My terapie was in die grond, die tuin. Om te sien hoe saadjies begin opkom en hoe die gat waar ek die boom uitgehaal het begin toegroei onder gras. As mens stort en die grond so onder jou naels uitwas, was jy die stres en die breek en die 'ek kan nie' weg. Jy klim uit en begin weer van voor af.
Die tuin was nie net my terapie nie, maar ook my verassing. Die groot kunswerk waaraan ek gewerk het … alles moes perfek wees drie dae gelede wanneer Lyf finaal terugkom.
Drie dae gelede … dit voel so ver en lank gelede?
Die dag nadat kinderwerwerping die slegste uit my uitgebring het, my beste bedoelings van Alles Self in 'n totale katarsis ontaard het. Die dag toe vloekwoorde brûe gebrand het, my trots in snot en trane verdink het en ek naak, hopeloos en gebreek gelê en huil het. My ystermaskers gefrommel soos papier.
Drie dae gelede moes perfek gewees het.
Ek moes nie so groot geskrik het toe Lyf met so massiewe baard verskyn het nie … die meisies het gegiggel, gespring en gehardloop … ek het net gestaar!
Ons was nie veronderstel om op die lughawe se parkering te verdwaal nie.
Lyf was nie veronderstel om geskok te wees as hy die tuin sien nie, hy moes verras en bly wees.
Lyf moes nie gekom het om te help brûe bou nie.
Getroud met 'n Recce, dink ek. Hulle klim op 'n vliegtuig, fokus op werk, sukses, 'n uitkoms. Die boek is nie opgedra aan "My liewe vrou wat die bekende aan die gang gehou het terwyl ek in 'n onbekende gaan oorlog maak het nie." Getroud met 'n Wegwerker, besef ek; hy gee jou 'n bank vol geld maar weet nie eers waar die brood gebêre word nie. "Opgedra aan my kinders: ek wens ek het jou beter geken."
Hulle kom terug 'n week of 'n maand of 'n jaar later, pak die tas uit asof dit gister uit die kas gehaal is.
Die geld wat huistoe gestuur word stuur nie verhoudings terug na die vreemde nie. Die boeke vertel nie van die sukkel om weer aan te pas in jou eie huis, jou kinders te leer ken en soos 'n vreemdeling te voel in die plek waar jy bekend moet wees nie. Dit vertel nie van die stiltes, nagmerries en die verlang nie. Dit vertel nie van die sogenaamde ystervrou wat alles alleen probeer doen en die maskers wat almal dra wanneer die hero-soldaat weer huistoe kom nie.
Drie dae gelede was ek die CEO van 'n besigheid, die tuin was myne, ek het so bietjie die plot verloor … Ek alleen.
Saterdag. Desember 2012. Ek is weer die 'admin girl' van my man se maatskappy, bossie uittrekker van die tuin. Lyf moet weer sy plek kry, hy het nie gevra nie, ek het net teruggegee.
'n Jaar is verby, en hier lê ons in stilte. Ek is Getroud met 'n Recce, dink ek. Wat ek nie eendag in 'n boek oor sy lewe gaan lees nie, sal ek nooit weet nie.