Benyamin Cohen vind Jesus, word 'n beter Jood - Inligting
Benyamin Cohen vind Jesus, word 'n beter Jood
Funksiefoto deur Flickmor. Foto hierbo deur teresia.
Een-vir-een-onderhoud met die Joodse skrywer Benyamin Cohen oor sy boek "My Jesus Year: A Rabbi's Son Wanders the Bible Belt in Search of His Own Faith"
Vra Benyamin Cohen, en jy sal vind dat daar 'n 50/50 kans is dat jy jou skoene verkeerd aantrek.
Die seun van 'n rabbi (wie se vrou selfs 'n lid van die stam geword het) en voormalige hoofredakteur van Amerikaanse Joodse lewe sal jou ook vertel dat hy vir 'n ruk gewonder het of dit kerk toe gaan lekkerder was as 'n Saterdagoggend in die tempel.
Wat begin het as 'n maand in die somer by verskillende kerke in die Atlanta-omgewing besoek vir 'n artikel vir sy Joodse weergawe van Rollende klip met die hulp van 'n boekooreenkoms, het hy vinnig 'n jaar vol evangeliese eskapades, Baptiste-krommes en Christelike karingering geword.
Onder die groot prentjie-reis langs die Bybelgordel was Cohen nog 'n groter reis.
Tussen Rosh Hashanah, Yom Kippur, en die vrystelling van sy memoire-cum-reisverhaal, My Jesus Year, gesels ons oor die reis.
Foto deur Thomas Hawk.
BNT: Hoe godsdienstig het u in 'n baie Joodse gesin gebore, hoe is dit dat u opgegroei het? Hoe godsdienstig beskou jy jouself as nou?
BENJAMIN: Ek het grootgeword as seun van 'n Ortodokse rabbyn wat 'n sinagoge van 1000 vierkante voet aan die kant van ons huis gebou het. Ek kan dus sê dat ek godsdienstig was.
Ons het kosjer gehou, die sabbat onderhou en die 611 ander wette wat in die Ou Testament voorgeskryf is, onderhou en in die duisende Aramees-bladsye wat uit die 20 ensiklopedie-groot dele van die Babiloniese Talmud bestaan, hiper-verduidelik.
Vreemde artikels hou ook daarvan dat ek nie 'n sambreel op die sabbat kan gebruik nie, of dat ek aangesê moet word om my regte skoen aan te trek voor my linker een nie. Dit is hoe Judaïsme aan my geleer is as kind as 'n lang regsteorie-les.
Nou as volwassene wat nie meer onder die vadersdak van my vader woon nie, kan ek Judaïsme in 'n nuwe lig beleef. Ek voel nie meer gedwing om hierdie dinge te doen nie, maar kies eerder om dit alleen te doen.
Dit is 'n verkwikkende ervaring en een wat ontstaan ​​het as gevolg van die reis wat ek vir my Jesus-jaar onderneem het.
Foto deur mudpig.
Hoe het u as kind van die wonder van die kerk verwonder / afguns na die volwasse idee om kerk as 'n eksotiese bestemming te posisioneer (veral vir lede van die stam)? Was dit iets wat u deur die loop van u lewe vasgeval het?
Ek dink nie ons gevoel van verwondering in die kinderjare verdwyn ooit regtig nie. Om nie eens te praat dat die basiese psige van die mens bepaal dat ons altyd die dinge wat ons nie kan hê nie, begeer.
Sit hierdie twee dinge bymekaar, en die kerk het my slang, appel en Tuin van Eden geword. Dit het eenvoudig iets geword wat ek nie meer kon vermy as ek gedink het om geestelik te groei nie.
Wat het u gedwing om voort te gaan om die Jesus-ervaring te soek sodra die artikel 'n boek geword het?
Ek het eers net 'n somer kerk toe gegaan. Terwyl die kort blootstelling aan die Christendom 'n goeie toonhoogte vir 'n tydskrifstyl gemaak het, het dit my onvervuld in die spiritualiteitsafdeling gelaat.
Sou u dit as u eerste godsdienstige reis beskou, of het u ook die Israel-toer onderneem? Indien wel, hoe sou u u godsdienstige ervarings (geen woordspeling bedoel nie) in die Amerikaanse Suide vergelyk met die Heilige Land?
Ek was 'n paar keer in Israel (my ma is daar begrawe), en die waarheid te sê, die Heilige Land het nooit regtig iets op my geestelike vlak gedoen nie.
Ek het daar geen 'Aha'-oomblik gehad nie. Ek dink die rede is omdat ek my hele lewe lank op 'n godsdienstige reis was. Daar het nie 'n dag verloop waar my Judaïsme nie altyd voorop was nie.
Selfs op die mees basiese vlak, van watter kos ek kan eet tot seën elke keer as ek die toilet gebruik (nog 'n Joodse wet), het my godsdiens nog nooit 'n sterk krag in my lewe gehad nie.
Foto deur Christopher Chan.
In die mega-kerkverhaal New Birth noem jy dat jy hoop om in te meng (of ten minste nie te veel uitstaan ​​nie). Ironies genoeg is dit 'n sentiment wat gedeel word deur baie onverskrokke reisigers wat met hul omgewing (en die omliggende mense) wil smelt. Dink jy dit uiteindelik beter was om in te meng of uit te steek?
Om die enigste Jood in die kerk te wees, is nie die gemaklikste situasie om in te wees nie. Om almal te weet dat u die enigste Jood in die kerk is, is selfs ongemakliker.
Byna oral waar ek gegaan het, het ek 'n Joodse skedeljas en perspas gedra, sodat ek uitgestap het soos ... wel, soos 'n Jood in die kerk. Dit het beslis 'n beter situasie vir my geword.
Ondanks my aanvanklike gevoelens van ongemaklikheid, het dit toegelaat dat kerkgangers nie net die vreemdeling onder hulle opmerk nie, maar my ook in gesprek voer. Dit is hoe ek baie van die mense van my reis ontmoet het.
Die oorkoepelende reis van hierdie reis blyk 'n innerlike reis te wees - die seun van 'n Ortodokse rabbyn wat met sy eie godsdiens en spiritualiteit te make het.
U het egter talle interaksies met inboorlinge met die Christelike / Katolieke geloof (en 'n paar melding van die indringing van persoonlike ruimte). Hoe het hierdie eksterne ontmoetings u interne reis beïnvloed?
Ek is beslis 'n man wat hou van privaatheid en my persoonlike ruimte geniet.
Soos ek hierbo genoem het, dink ek nie dat ek soveel mense sou ontmoet het - mense wat my uiteindelik op hierdie geestelike pelgrimstog beïnvloed het nie - sou dit nie gewees het vir hierdie verskillende ontmoetings nie.
In 'n sekere sin raak die boek meer oor hulle, hierdie godsdienstige karakters wat ek ontmoet, en ek word bloot 'n vlieg teen die muur waarna ek kyk.
Foto deur coda.
Op 'n verwante noot, het kerke (en ander aanbiddingshuise) wêreldwyd toeristeaantreklikhede geword (byvoorbeeld Notre Dame, die Vatikaan, die Heilige Johannes, ens.), Maar tog besoek baie mense dit wanneer hulle nie dienste aanbied nie.
Hoe anders dink u sou u reis gewees het as u bloot kerk toe gegaan het as 'n fisiese terrein eerder as kerk as 'n gebeurtenis?
Ek dink nie die reis sou enigsins dieselfde gewees het nie. As ek daarheen gaan om godsdienstige dienste te onderhou om Christene in hul natuurlike habitat te waarneem, het dit vir my gesê om toegang en insig te gee, waaraan ek nooit blootgestel was aan 'n blote veldreis nie.
Omgekeerd het ek na 'n klomp plekke gegaan wat nie bekend is as aanbiddingshuise nie (baseballstadions en konfederale gedenktekens, net om twee te noem) wat vir die dag in 'n kerk omskep is.
Daardie gevalle, waar geloof en fandom mekaar ontmoet het, het in 'n sekere opsig 'n groter indruk op my gemaak.
Daar is 'n lyn tussen oor-en-weer-geestelik en volkome geestelik dat elke gemeente (en uself) verskillend definieer tussen die verskillende interaksies.
Word Jesus in 'n transformasie soortgelyk aan baie stedelike woonbuurte gesentreer? Of is daar nog 'n lyn tussen die fisiese ruimte en die geestelike ruimte wat ons inneem?
Daar is 'n beroemde Joodse grap wat sê: "Vra twee Jode, kry drie menings."
Wat ek gedurende hierdie jaar ontdek het, was dat daar meer ooreenkomste is as verskille tussen Judaïsme en Christendom. En een van hierdie ooreenkomste is die oorvloed van oortuigings en opinies binne verskillende denominasies.
Daar was 'n paar kerke wat ek bygewoon het wat Jesus regtig in die 21ste eeu gebring het.
Een daarvan, byvoorbeeld, was 'n kerk wat meer soos 'n koffiehuis gelyk het, tente vir rusbanke en hipster-sitkamerstoele. Maar terselfdertyd het ek kerke en selfs 'n klooster besoek waar moderniteit nêrens te sien was nie.
Elkeen vorm op sy eie unieke manier die uitgebreide en uiteenlopende versameling Christendom in hierdie land.
Foto deur skippy13.
As u een kerk beskrywe, skryf u in die oorspronklike AJL-stuk: "die menorah teen die muur, 'n absurd geplaasde Judese simbool, maak die bejeezus van my af bang."
Is die gevoel soortgelyk aan u baas terwyl u op vakansie is? U begin ook die epiloog van die AJL-stuk met 'Dit is die volgende Sondag en ek is vroeg wakker in 'n sweet-geïnduseerde toestand van geestelike verwarring. Is vandag die sabbat? En wie se sabbat sou dit wees? ' Sou u daardie geestelike jet-lag noem?
Ek deel baie van dieselfde sentimente in die boek self. Ek is nie seker of die sien van 'n Joodse simbool in die kerk soortgelyk is aan die baas op vakansie nie.
Aangesien my baas Joods is, is dit miskien meer soos om my baas in die kerk te sien. Ek dink dit was meer die skok om uit te vind dat sommige Christene a) baie geïnteresseerd is in Judaïsme, en b) selfs so ver gaan as om Joodse simbole en selfs vakansiedae in hul diens te bring.
Na 'n jaar kerk toe gaan, het ek beslis 'n geestelike jet-lag gevoel. Behalwe dat ek moeg was na so 'n magdom dienste, het ek 'n vreemde gevoel van kognitiewe dissonansie begin ervaar.
Terwyl ek in die boek skryf, het ek een oggend die gebedsdiens in die sinagoge gelei, net die dag voordat ek 'n Katolieke massa bygewoon het. Ek het soos 'n bedrog gevoel. Hier het ek my gemeente verteenwoordig, en hulle het maar min geweet dat ek 24 uur vantevore met Jesus gesels het.
Nou ja, ek dink nou dat die geheim uit is dat die boek gepubliseer is.
Ek vind dat u die punt maak dat reis nie gaan oor die bestemming as 'n onstuimige voorwerp nie, maar eerder om die ervaring wat u eenmaal daar het. Was dit 'n doelbewuste punt of 'n serendipitiese verband?
Een van my gunsteling aanhalings is: "Die lewe is 'n reis, nie 'n bestemming nie." Dit is 'n riglyn wat die weg lê vir die meeste dinge wat ek doen. So in die sin sou ek sê dat dit doelbewus was.
Maar op dieselfde manier sou ek nooit alles wat ek gesien het op my kerkhoppende avontuur kon beplan nie. Die mense wat ek ontmoet het, die plekke waarheen ek gegaan het, die ervarings wat ek gehad het - dit was alles serendipity wat van my afgespeel het. Dit was miskien goddelike ingryping.