’n Globale studie van nagraadse studente het bevind daar is ’n psigiese gesondheidskrisis in hoër onderwys. Ons moet dringend optree, skryf Lizette Rabe.
Aan die Universiteit Stellenbosch, waar ’n PhD-student weens selfdood gesterf het, was dit ’n baie meer private tragedie – sy had immers nie ’n openbare profiel soos Kelly en Khwezi nie.
Volgens statistiek het Suid-Afrika die agtste hoogste selfdoodsyfer ter wêreld. Jong volwassenes van 19 tot 24 is in die groep met die hoogste risiko vir depressie en selfdood.
Soos Kelly Catlin se pa gesê het: “Daar is nie ’n oomblik wat verbygaan dat ons nie aan haar en die wonderlike lewe wat sy kon gehad het, dink nie. Daar is nie ’n sekonde wat ons nie ons lewe in ruil vir hare sou gee nie. Die seer is onbeskryflik.”
As hierdie jong mense die slagoffer van ’n regte moordenaar op ons kampusse was, sou die grootste openbare ontsteltenis gevolg het. Hoekom nie ook vir hierdie so sluwe sluiper nie?
Ons moet die dodelike greep van hierdie moordenaar op ons kampusse verbreek – en ons kan dit doen deur die stilte en die stigma rondom psigiese gesondheid te verbreek. Om dit te kan doen, moet ons psigiese gesondheid normaliseer en dit ’n menslike gesig gee, ons moet psigiese gesondheid destigmatiseer.
Om die stigma te help verbreek, moet ons anders dink en praat oor psigiese gesondheid. Soos Beth Brodsky, medeprofessor in mediese sielkunde aan die Columbia-Universiteit in New York, in ’n studie oor psigiese gesondheid in die mediese beroep beklemtoon het: “Selfdood is ’n siekte en nie ’n misdaad nie.”
Daar is ook ’n duidelike balans tussen werk en ontspanning nodig, met oefening as ’n belangrike komponent. In Suid-Afrika het die Varsity Sports-reeks hierdie doelwit, met sewe sportkodes wat oor alle deelnemende kampusse landwyd gespeel word. Dit word in die naam van psigiese gesondheid onder die Speak Up-slagspreuk gedoen en is ’n inisiatief van die Ithemba-stigting.