Tog word die digter nie moedeloos nie. Hoewel hy God smeek om tog nie God aan hom te onttrek nie, om vir die psalmdigter, die een wat hier bid, tog net nie te vergeet nie, bely hy sy geloof teenoor homself, moedig hy homself aan om as ‘t ware aan te hou glo. Die psalmdigter koester nie wraak nie. Hy verlang na God, die God wat hy met sy lewe vertrou. Dit is nie asof sy vorige geloof en godsdienstige aksies in die aangesig van sy huidige probleme sinloos word nie. Hy dink terug aan al daardie dinge. Wat hy hier wys is ‘n goefende geloof, ‘n gelouterde geloof, want selfs onder hierdie omstandighede bly die psalmdigter na God vra.
In psalm 43 vra die digter egter ook vir lig en waarheid, sodat hy by die gemeenskap van God, die tempel van God, die kerk van God, kan uitkom, want hy weet vir seker daar sal hy vasgehou word, nadergetrek word en bemoedig word. Dat hy na ‘n lang moeilike pad krag sal kry om op die pad voort te gaan.
Die verlede gaan sit. Dit is wat dit is. Tyd maak nie wonde gesond nie. Ek het geleer dat tyd vir mens help om met die wonde saam te leef. Dit is die geskenk van God. En dit maak ‘n nuwe verhaal moontlik. Dit maak dat ons ‘weer’ saam met die psalmdigter, ‘n loflied vir God kan sing. Weer, asof vir die eerste keer. Want dit is ‘n ‘ander’ lied, anders as die ander, omdat elkeen van ons anders is en die lewe ons verander het en rondom ons die hele tyd verander. Nog ‘n lied. Steeds ‘n lied. ‘n Oop toekoms. ‘n Volgende poging. Met al die lesse en die ‘skills’ en die herinneringe (memories) en die wonde. Dus, ‘n ander verhaal.