Apostaat verwys onlangs op sy blog na iemand se opmerking êrens oor hoe die meeste van die minderheid Christene in Australië, blykbaar te skaam is om oor hulle geloof te praat. Vir Apostaat is dit ŉ aanduiding dat ten minste sommige Christene nie gesprek wil voer nie. Hierdie Christene sou ook skynbaar “dink dat hulle uitsprake oor geloof, hulle gedrag i.t.v godsdiens en hulle idees oor die wêreld nie mag bevraagteken word nie.” Maar uiteindelik, so vermoed Apostaat, swyg hierdie Christene maar liewer omdat hulle nie hulle bewerings kan staaf nie en is dit waarskynlik ook beter so. As hulle hul ongegronde idees vir hulleself hou, dan versprei dit immers nie na ander nie. Soos ŉ virus en nadelig vir die gesondheid – of so kry ŉ mens die indruk.
Dit kan natuurlik van sommige aanhangers van byna enige denkrigting gesê word dat hulle dit nie kan hanteer dat hulle idees oor die wêreld bevraagteken word nie. Dis nie ŉ Christelike verskynsel of selfs eers ŉ godsdienstige verskynsel nie. Die politiek, maak nie saak waar jy kyk nie, is en was nog altyd vrot van voorbeelde hiervan. Maar Apostaat noem homself nie verniet ŉ “eks-christen” nie.
Apostaat is egter korrek as hy sê dat baie Christene nie weet hoe om sekere aspekte van die Christelike geloof te staaf nie. Dis inderdaad nie iets vir enige Christen om op te roem nie. Daar is egter ŉ noemenswaardige rede vir waarom sommige Christene onkundig mag voorkom, maar waar dit nie die waarheid van die Christelike geloof as sulks ondermyn nie. Beskou die volgende denkoefening.
Verbeel jou jy ontmoet ŉ persoon saam met wie jy ŉ wonderlike tyd beleef, ŉ tyd van relatief korte duurte. Jy word egter so deur hierdie persoon geïnspireer dat jy nie kan wag om ander van hom of haar te vertel nie, van alles wat jy geleer het en waartoe jy geïnspireer is. Veronderstel nou jy kry die kans om iemand later te vertel en nadat hulle aandagtig na jou geluister het, reageer hulle met ŉ paar vrae:
Nou, in die gees daarvan om die samelewing ŉ beter plek te probeer maak, soos waarvoor Apostaat pleit, beoefen ek my vryheid en spraak vir ŉ kritiese evaluering van Apostaat se idees in sy artikel, Onbeskryflik Groot.
In filosofiese diskoers word die moontlikheid van God se bestaan nie maar net uit die duim gesuig nie. Om na ‘God’ te verwys is nie maar net om te spekuleer oor of een of ander verbeelde entiteit iewers daar “buite” sou bestaan nie, soos Apostaat skynbaar dink nie. Dis juis omdat filosowe nadink oor die bestaan, oorsprong en aard van die heelal dat hulle tot bepaalde gevolgtrekkings kom oor die beste verduideliking vir hierdie aspekte van die heelal (sien hier, hier, en hier vir baie bondige verduidelikings).
As God ŉ skepperwese is, en as hy verantwoordelik is vir die bestaan en ontstaan van tyd en ruimte, dan kan God nie self deel wees van die sisteem wat hy geskep het nie. Dis in hierdie sin dat God van “buite” af moes geskep het. Hierdie gedagte verwys egter nie na ŉ plek êrens buite die heelal nie, maar bloot na die feit dat die heelal vir ‘n bestaan van God afhanklik sou wees.
Wat van die klagte oor ŉ “onvolmaakte en arbitrêre morele stelsel”? Vanuit die Christelike perspektief kan die morele stelsel waaraan die mens gebind is, selfs sedert dit in die Wet van Moses (Deut. 6:5, Lev. 19:18) gestalte gekry het, soos volg opgesom word: wees lief vir God en jou naaste soos jouself (Matt 22:37-40). Wat is onvolmaak en arbitrêr hieraan?