“Teen die middel van November sluit ons by Slabberts aan en later ontvang ons bevele om die volgende dag met die perdekommando uit te trek. Ons berei ons voor vir die vertrek deur vetkoek te bak en ons roers skoon te maak, want ander krygstuig is nou bra skaars.
Voor elke slag sorg ek, as dit moontlik is, dat my voorkoms netjies is en ek my beste klere aan het. Ek het my ten minste voorgeneem om minstens ‘n netjiese en verkieslik aantreklike lyk te wees. Bowendien is die vietse en netjiese kêrel meer vol vertroue as die slonskous. Ek het kort vantevore van Barn ‘n hemelsblou broek ontvang en dit het ek nou aangetrek, tesame met al die skoon en vars kledingstukke waaroor ek beskik het.
Ons veldkornetskap van so tagtig ruiters trek die volgende dag in die namiddag uit en sluit aan by generaal Ben Viljoen met nog ‘n groep manne. Ons verspreide groepies is weer bymekaar gemaak en is nou weer in slagorde, of sal ons liewer sê: in bewegende orde. Ons ry ‘n klompie myle suidwaarts, waarna ons op ‘n plaas afsaal en inkruip.
Verskeie trekboere hou hulle hier skuil buite die gesig van die vyand. George, Barn en ek loop ‘n groepie jong nooienes hier raak wat besig is om koring te maal met ‘n handmeul wat aan ‘n boom vasgeklamp is, en ons bied ons hulp aan. Nadat ons soos die blinde Simson van ouds die meul gedraai het, is die nooiens erg dankbaar en met die fraaiste glimlaggies nooi hulle ons na hulle wa.