PressReader - Weg! Platteland: 2017-06-01 - PAULA KINGWILL
Dra­ma­te­ra­peut en bees­boer op The Rest
Paula Kingwill het al­tyd ge­weet sy sal een­dag te­rug­keer na die fa­mi­lie­plaas waar haar ou­ers, die der­de ge­slag King­wills, 40 jaar lank bees­boe­re was, maar het ge­hoop as dra­ma­te­ra­peut sal sy die plaas nuut kan in­span as ’n toe­vlugs­oord vir e­mo­si­o­neel voos stads­ja­pies.
In 2010 het sy en haar man, Iain, hul­le loop­baan in die Kaap­se te­a­ter­be­dryf vaar­wel ge­wuif en “gra­tis ar­beid” ge­word vir haar ou­ers ter­wyl hul­le el­ke as­pek van die boer­de­ry – ook die vuil­werk – on­der die knie ge­kry en twee kin­ders, Cal­lum en Ky­la, ge­had het.
“In die stad het ’n mens ’n be­drieg­li­ke ge­voel van be­heer, maar op ’n plaas be­sef jy gou jy het géén be­heer oor die weer, vleis­pry­se of die re­ge­ring nie. Hier gaan al­les oor le­we en dood: Jy ju­bel as iets oor­leef, jy huil as iets vrek, en dan gaan jy weer aan. In die stad is men­se baie be­sker­mend oor hul­le in­tel­lek­tu­e­le ei­en­dom, maar hier help al­mal me­kaar: As jy ’n pro­bleem het, sal die an­der boe­re de laas­te krie­sel­tjie ken­nis deel wat hul­le op die har­de ma­nier en oor baie ja­re ge­leer het.”
Paula-hul­le slag nie self nie, maar ver­koop die vleis plaas­lik en op be­stel­ling in Jo­han­nes­burg, Kaapstad, Gra­ham­stad en Port E­li­za­beth. Al is die Ka­roo be­kend as skaap­wê­reld, is dit te ar­beids­in­ten­sief, sê sy, en boon­op het al hoe meer pla­se in die dis­trik oor die ja­re leef­styl- en wild­s­pla­se ge­word waar jak­kal­se flo­reer.”
Al is hul­le nou boe­re, het Paula-hul­le be­gin met dra­ma­te­ra­pie-werk­ses­sies in The S­pa­ce,
’n lief­li­ke klei­steen-werk­ruim­te wat hul­le in Sep­tem­ber 2015 vol­tooi het. Ver­der is sy be­trok­ke by ’n pro­jek vir swan­ger tie­ner­ma’s op die dorp. “Dit is skok­kend dat so baie be­voor­reg­te men­se snert glo soos dat tie­ners swan­ger raak om ’n staats­toe­lae te kry. Dié mei­sies word groot in hui­se waar aan­ne­ming of ’n a­bor­sie vir hul­le ma on­aan­vaar­baar is, en word ook nie tou­wys ge­maak deur hul­le ou­ers nie. Ons ont­moe­tings gaan dik­wels oor die deel van hulp­bron­ne: Hul­le het by­voor­beeld geen i­dee wat hul­le moet eet as hul­le swan­ger is of hoe om se­ke­re ta­ke te ver­rig nie. Ar­moe­de gaan net so­veel oor wie jy is... hoe kan jy ’n ou­er wees as jy nie jou­self ken nie? My hoop is dat ek net één kind kan help om die bo­se si­klus te breek.”