Edward Holme - Inligting - 2022
Edward Holme was 'n dokter in Manchester. Dr Holme is op 22 Mei 1818 ondervra deur Lord Kenyon se House of Lords -komitee.
Vraag: Hoe lank praktiseer u as dokter in Manchester?
Antwoord: Vier en twintig jaar.
Vraag: Het u in Manchester geleentheid gehad om openbare instellings te besoek?
Antwoord: Ek is 'n dokter by die belangrikste mediese instellings. Die mediese instellings waarmee ek verbind is, en ek is al vier en twintig jaar lank, is die Manchester Infirmary, Dispensary, Lunatic Hospital en Asylum, en die House of Recovery.
Vraag: Het dit u die geleentheid gebied om die toestand van die kinders wat gewoonlik in die katoenfabrieke werksaam is, waar te neem?
Antwoord: Dit het.
Vraag: In watter gesondheidstoestand het u die personeellede gevind?
Antwoord: Hulle was oor die algemeen gesond. Ek kan u, indien verlang, besonderhede van mnr. Pooley se fabriek gee. Hy het 401 personeellede in diens; en van die persone wat in 1796 ondersoek is, is bevind 22 het 'n delikate voorkoms, 2 is as siek, 3 met swak gesondheid, een onderhewig aan stuiptrekkings, 8 gevalle van scrofula: in goeie gesondheid, 363.
Vraag: Moet ek u verstaan, uit u ondersoeke in 1796 het u eerder 'n gunstige mening oor die gesondheid van persone in katoenfabrieke gevorm.
Vraag: Het u sedertdien 'n geleentheid gehad om van mening te verander?
Antwoord: niks nie. Hulle is net so gesond soos enige ander deel van die werkersklasse van die gemeenskap.
Vraag: As kinders vir 'n lang tydperk te veel werk, sou dit, na u mening as 'n mediese persoon, hul gesondheid beïnvloed om op een of ander manier sigbaar te wees?
Antwoord: Ongetwyfeld; as 'n kind 'n enkele dag oorwerk was, sou dit hom in 'n groot mate ongeskik maak om sy werk die volgende dag te verrig; en as die praktyk vir 'n langer tydperk voortgesit word, sou dit binne 'n sekere tyd sy gesondheid heeltemal vernietig.
Vraag: Dan moet u verstaan ​​dat u, uit die algemene gesondheid onder die kinders in die katoenfabrieke, 'n mening moet vorm dat hulle nie buite hul fisiese vermoëns gewerk is nie?
Antwoord: Beslis nie.
Vraag: Die uitslag van u waarneming dui nie op 'n kontrole van groei as gevolg van hul werk nie.
Antwoord: Dit het nie.
Vraag: Sou u toelaat dat 'n kind van agt jaar byvoorbeeld twaalf uur per dag staande bly?
Antwoord: Ek het nie hierheen gekom om te antwoord wat ek sou doen as ek eie kinders het nie.
Vraag: Sou dit na u oordeel as 'n mediese mens 'n kind nadelig wees as hy op die tydstip wat hy geëet het, steeds besig was met die werk waaroor hy besig was?
Antwoord: Dit is vrae wat ek baie moeilik vind om te beantwoord.
Vraag: Wie het by u aansoek gedoen om die ondersoek van hierdie kinders in die fabriek van mnr. Pooley te onderneem?
Antwoord: Meneer Pooley.
Vraag: Gestel ek stel hierdie vraag aan u. As kinders twaalf, dertien, veertien, vyftien uur uit vier-en-twintig in diens was, moet u dan dink dat dit bevorderlik is vir die gesondheid van 'n sensitiewe kind?
Antwoord: My gevolgtrekking sou wees: die kinders wat ek gesien het, was almal gesond; as hulle gedurende die tien, twaalf of veertien uur werksaam was en gesond lyk, moet ek steeds sê dat dit nie hul gesondheid benadeel nie.
​ HOLME, EDWARD (1770–1847), geneesheer, seun van Thomas Holme, boer en handelaar, is gebore te Kendal, Westmoreland, op 17 Februarie 1770. Nadat hy 'n skool in Sedbergh bygewoon het, het hy twee jaar by die Manchester -akademie deurgebring, en daarna studeer aan die universiteite van Göttingen en Edinburgh. Hy studeer in Desember 1793 sy doktorsgraad in Leyden, sy tesis 'De Structura et Usu Vasorum Absorbentium', wat een en sestig bladsye beslaan. Vroeg in 1794 begin hy in Manchester oefen, en word kort daarna verkies tot een van die dokters in die hospitaal daar. Hy het by die Literary and Philosophical Society aangesluit om hom in Manchester te vestig, en was een van die ondervoorsitters van 1797 tot 1844, toe hy John Dalton as president opgevolg het. Hy was agt-en-twintig jaar een van die stigters van die Portico-biblioteek en sy president. Hy was ook 'n stigter en eerste president van beide die Manchester Natural History Society en die Chetham Society. Hy was die eerste president van die mediese afdeling van die Britse Vereniging tydens die stigtingsvergadering in York (1831), en was die voorsitter van die Provinsiale Mediese en Chirurgiese Vereniging in 1836. Hy word lid van die Linnean Society in 1799. Hy was vir baie jaar, veral na die dood van John Ferriar [q. v.], 'n leier in sy beroep in Manchester, en die erkende hoof in al die plaaslike literêre en wetenskaplike samelewings.
Van die veertien opstelle wat tot die Literary and Philosophical Society bygedra het, het hy slegs 'n kort 'Nota oor 'n Romeinse inskripsie wat in Manchester gevind is' gepubliseer (Manchester Memoirs, vol. V.). 'N Ander opstel,' On the History of Sculpture to the Time of Phidias ', is na sy dood gedruk.
Hy sterf ongetroud op 28 November 1847 in Manchester en laat eiendom ter waarde van meer as 50 000 agterl., waarvan die grootste deel, saam met sy groot biblioteek, aan die mediese afdeling van University College, Londen, bemaak het. Sy portret is gegraveer deur J. R. Jackson, uit 'n skildery van W. Scott, wat aan die Manchester Literary and Philosophical Society behoort.
[Memoir deur dr W. C. Henry in Trans. van Provinsiale Med. en Surg. Assos. 1848, xvi. 77 Manchester Guardian, 1, 4, 8 Desember 1847, 26 Jan., 13 Mei, 10 Junie 1848 Baker's Memorials of a Dissenting Chapel, p. 116 Univ. Coll. Biblioteek Kat. 1879.]
903/904 - Slag van Holme
Daar word vermoed dat Holme die plek was van 'n geveg, wat na bewering in 903 of 904 plaasgevind het tydens 'n burgeroorlog tussen twee aanspraakmakers op die troon van Wessex nadat Alfred die Grote gesterf het. Sy seun Edward die oudste het die troon van Wessex ingeneem, maar Æthelwold, seun van Alfred se ouer broer, betwis sy eis.
In 902 kom Æthelwold met 'n vloot na Essex en die volgende jaar oorreed hy die Oos-Engelse Dene om die Angelsaksiese koninkryke Mercia en die noorde van Wessex aan te val. Edward het teruggekap deur die verwoesting van East Anglia en die Deense weermag moes terugkeer om sy eie gebied te verdedig. Edward het toe teruggetrek langs die Great North Road, maar die manne van Kent het agteruitgegaan. Æthelwold en die Dene het hulle ingehaal en daar word vermoed dat hulle hulle op Glatton Lane agtervolg tot by die Fen -rand by Holme. Hulle kon nie ontsnap nie en in die daaropvolgende geveg is beide Æthelwold en die Kentiese leier dood. Alhoewel die Dene die stryd gewen het, het dit die wrede burgeroorlog in die suide beëindig.
Hart, 'n voormalige huisarts van Yaxley en plaaslike historikus, het die eerste voorgestel dat die Slag van Holme hier plaasgevind het. Dit is nie honderd persent seker dat dit nie die webwerf of die presiese datum was nie, maar baie historici aanvaar dit blykbaar uit die beskrywing van Henry van Huntingdon, 'n Middeleeuse historikus, dat Holme waarskynlik die webwerf sal wees.
Uhtred veg by The Holme
Die Wes -Saksiese leër onder Edward en Uhtred het die geveg begin deur die Deense agterkant onder Hastein te stamp en 'n sarsie pyle af te vuur voordat hy die stryd aangeval het. Duisende Dene en rebelse Saksers het oor die rivier gelaai, met Beorhtsige onder hulle. Die Wes -Sakse het aanvanklik die oorhand gekry, en Uhtred het die jong seun, Sigurd Thorsson, Sigurd Sigurdsson doodgemaak na 'n kort tweestryd voordat hy Eohric se kampioen Osketill doodgemaak het en hom deur die lies gesteek het. Uhtred laat toe sy manne 'n skildmuur vorm, en hy skree beledigings na Eohric en beskuldig hom van 'n lafaard. Finan het die verraaier Beorhtsige in 'n enkele geveg doodgemaak. Die Dene het egter kort daarna die oorhand gekry, maar het 'n sloot oorgesteek en 'n nuwe skildmuur gevorm. Cnut - wat die gille van die geveg van agter hoor hoor - het die res van die leër teen die Wes -Saksiese hinderlae in 'n geveg gelei. Eohric is in die sloot gedood, met Uhtred wat in sy nek gekap het voordat die Denes sy lyk kon ophaal. Aethelwold is geïnspireer toe Sigebriht en sy Kentish fyrdHy het gekom, en hy het vir Hastein gesê dat hy sy belofte nagekom het. Sigebriht het egter aan sy mans gesê dat hulle vir hul voorvaders en vir Wessex veg, en hy het teen die Vikings geveg en uiteindelik lojaliteit aan Wessex teenoor die Danes getoon. Cnut het Sigebriht met 'n spies doodgemaak, maar die Kentiese troepe het die gety van die geveg omgedraai. Nadat Hastein tot die gevolgtrekking gekom het dat die Dene die geveg verloor het, het Aethelwold probeer vlug, maar hy het van sy perd geval voordat hy kon ontsnap, en hy is deur Uhtred in 'n hoek geslaan en doodgemaak. Die Viking -leër het 'n dawerende nederlaag gekry, en Edward is bevestig as koning van Wessex.
Æthelwold: Alfred the Great 's rebel neef
Aan die begin van die 10de eeu is die sorgvuldig vervaardigde koninklike dinastie van koning Alfred byna verwoes deur 'n ambisieuse prins, Æthelwold. Ryan Lavelle beskryf 'n bloedige burgeroorlog wat die magtigste gesin van Angelsaksiese Engeland verdeel het
Gepubliseer: 27 April 2020 om 12:30
Die 26ste Oktober 899 was 'n swart Vrydag vir die Angelsaksiese koninkryk Wessex. Alfred die Grote was dood. Lank lewe die koning. Maar watter koning? Volgens baie geskiedenis is Alfred opgevolg deur sy seun Edward, later bekend as Edward 'the Elder'. Maar in die nasleep van Alfred se dood, was dit sy neef Æthelwold 'aetheling' - wat 'prins' beteken - wat die eerste keer van die punt af was en sy aanspraak op die Wessex -troon gestamp het deur te storm in wat nou die slaperige Dorset -stad Wimborne Minster is. Daar, volgens die Angelsaksiese Chronicle, het hy die hekke gesluit en verklaar dat hy "daar sou woon of daar sou sterf", en 'n non aangegryp, miskien met die bedoeling om met haar te trou. Dit was rebellie, in koninklike styl.
Æthelwold se opstand is vandag min bekend, slegs 'n voetnoot in die Angelsaksiese geskiedenis. Behalwe dat dit 'n ongelooflike verhaal is, is dit om twee redes belangrik. Dit dui daarop dat, ondanks Alfred se ongeëwenaarde reputasie as die redder van Angelsaksiese Engeland, daar aansienlike teenkanting teen sy dinastie was, nie net in sy eie koninkryk nie, maar ook oor dele van die Britse Eilande. Dit dui ook daarop aan dat, as Æthelwold 'n bietjie meer fortuin sou geniet in die uitval van Alfred se dood, en een onduidelike geveg in 902 'n alternatiewe uitkoms gehad het, die toekoms van Engeland inderdaad heel anders kon gewees het.
Alfred die Grote se dood in Oktober 899 kon beswaarlik as 'n verrassing gekom het. In die vroeë 890's het Alfred se biograaf, Asser, geskryf oor die pynlike siekte, wat vermoedelik die siekte van Crohn is, wat die koning in sy laaste jare geteister het. Gevolglik is Edward die Ouere versorg om die kroon te aanvaar. Maar hy was nie die enigste lid van die koninklike familie met ontwerpe oor mag in Wessex nie. Æthelwold se aanspraak op die troon lê by sy vader, koning Æthelred I. Æthelred was Alfred se oudste broer en het as sodanig die koninkryk voor Alfred regeer, van 865 tot 871. Toe Æthelred sterf, word sy seuns te jonk geag om te slaag, so Alfred neem die troon in.
Wil u meer resensies van seisoen 4 lees en nog meer weet oor die werklike gebeure uit die geskiedenis wat die drama geïnspireer het? Lees meer van die kundiges op ons saamgestelde bladsy op Die Laaste Koninkryk
'N Verdeelde koninkryk
Æthelred se seuns was nie besonder opgewonde oor hierdie magsoordrag van die een tak van die gesin na die ander nie. Dit lyk asof spanning tussen die kante van die regerende stam - Alfred's en Æthelred's - gedurende die hele Alfred se bewind weggesteek het. In die 890's vertel Alfred dat sy 'jong familielede' - waarskynlik Æthelwold en sy broer, Æthelhelm - 'n weergawe van sy testament betwis het. Die verspreiding van koninklike eiendom is sterk betwis.
Alfred se reaksie op hierdie familie -gekibbel was om sy seun as sy opvolger aan te kondig: in 'n handves van die 890's word Edward opgeteken as rex ("Koning") saam met sy vader. Dit was 'n beslissende - sommige sal meedoënlose beweging sê - van Alfred se kant toe hy probeer om 'n koninklike dinastie te vestig uit die kinders van sy huwelik met Ealhswith, 'n edelvrou. Maar as die doel was om 'n vinnige en bloedlose opvolging te verseker, het dit skouspelagtig misluk.
DIE LAASTE KONINKRYK SEISOEN 4 -OORSIGTE (LYS WAT DAAGLIK OPGEDOEN WORD):
Dit het al te duidelik geword toe Æthelwold, soos die Angelsaksiese Chronicle ons vertel, die landgoed Wimborne en Christchurch, wat nou in Dorset is, beslag lê. Ons weet nie veel van Christchurch nie, behalwe dat dit 'n burhof versterkte nedersetting, op hierdie tydstip, het Wimborne saak gemaak. Dit was 'n belangrike koninklike landgoed en die plek waar Æthelwold se pa, koning Æthelred, begrawe is. As, soos waarskynlik blyk, Æthelwold vinnig opgetree het na Alfred se dood, sou hy in die laat herfs toegeslaan het, toe die oeste ingesamel en voorrade gereed was vir die koning terwyl hy in sy koninkryk vorder. Vikings was geneig om dit te doen vir die praktiese doel om hulself te voed, maar vir Æthelwold het beslaglegging op Wimborne beteken dat hy sou kon aanspraak maak op die regmatige ontvanger van die kos en drank wat vir die koning opsy gesit is, bekend as die 'plaas van een nag'.
Æthelwold se motivering vir die neem van Wimborne was ook strategies. Wessex was 'n verdeelde koninkryk, en een van die afdelings was tussen die oostelike helfte (wat die koninklike sentrum van Winchester insluit) en die weste. Wimborne lê reg op hierdie breuklyn, en sover ons kan sien, was die ondersteuners van Æthelwold wes daarvan. Sy optrede was moontlik bedoel om 'n nuwe afdeling van die koninkryk uit te trek.
Die skrywer van die Angelsaksiese Chronicle doen sy bes om die optrede van Æthelwold as onwettig voor te stel, en vergelyk dit met die beslaglegging op 'n koninklike woning deur 'n woeker in die agtste eeu. Maar ongeag die draai van Edward se ondersteuners, dit was meer as 'n klein plaaslike probleem. Die toekoms van Wessex was nou voor die hand liggend.
Æthelwold se hand is moontlik versterk deur 'n klein maar beduidende minderheid edeles wat wrok teen die dooie koning gekoester het. Ons weet van 'n oudman, of hoofamptenaar, van Wiltshire met die naam Wulfhere, wat tydens Alfred se bewind grond verloor het omdat hy die koning verlaat het. Dit is moontlik dat hierdie spanning weer ontstaan ​​het tydens die omwentelinge aan die einde van Alfred se lewe. Dit was immers 'n tydperk waarin nuwe Viking -aanvalle, deur krygers wat afkomstig was van veldtogte op die vasteland van Europa, 'n beduidende bedreiging vir Wessex ingehou het. As Æthelwold, soos waarskynlik lyk, sy broer as die afstammeling van koning Æthelred I oorleef het, kon die koninklike rebel op steun steun vir sy saak. Nie almal het ingegryp in die Alfrediaanse siening van die koninklike familie in Wessex nie.
Edward se reaksie op Æthelwold se Wimborne-gambit was vinnig en onthul baie oor die manier waarop hy en sy suster Æthelflæd sou werk tydens die sogenaamde 'herowering' van die Danelaw 'n paar jaar later. Hy het die nabygeleë Ystertydse heuwel van Badbury Rings ingeneem en sy leër daar opgeslaan. Badbury was 'n plek van politieke byeenkoms, so Edward se optrede was 'n manier om aan te toon dat hy self 'n wettigheid in die koninkryk gehad het. Deur Badbury Rings vas te hou, kon Edward keer dat Æthelwold verder noordwaarts na Mercia beweeg en 'n moontlike pad na Winchester blokkeer. 'N Meesterslag het die koninklike voorgee nagegaan. Die opmerking van die Angelsaksiese Chronicle dat Æthelwold "snags weggesteel het", was moontlik nie ver van die waarheid nie.
'N Koninklike kragmeting
Æthelwold was egter nie op die spel nie. Hy is op pad na die koninkryk van Northumbria, waar 'n weergawe van die Chronicle erken dat die Vikings hom daar "as koning aanvaar en aan hom trou bewys het". 'N Ander weergawe noem Æthelwold selfs "koning van die heidene". Die Vikings verwys na baie van hul leiers as 'konings', en Æthelwold was moontlik een van hulle. 'N Seldsame tipe munt uit York op die oomblik, met die naam van ALVVALDUS REX (foto hieronder), kan aandui dat hy ernstig opgeneem is.
Wes -Saksiese kroniekskrywers was erg oor Æthelwold se alliansie met Vikings, maar as 'n oorlogstaktiek was dit nie ongewoon nie. Daar is goeie rede om te vermoed dat Alfred hom ook met Viking -huursoldate verbind het as die omstandighede dit vereis. As Æthelwold dus kragte saamgesnoer het met Northumbrians en Danes, was hy in goeie geselskap.
Wat ook al die moraliteit van Æthelwold se Viking -alliansie, dit lyk asof dit beslis nuwe lewe geblaas het in sy veldtog om Wessex te gryp - twee jaar later was hy terug, en hierdie keer sou daar nie weggehardloop word nie.
Die tweede en beslissende deel van Æthelwold se opstand het in 901 begin toe hy met 'n vloot na Essex, destyds 'n plek van Viking -nedersetting, gevaar het. Hier vertel die Chronicle dat Æthelwold voorlegging ontvang het. In die laat herfs of vroeë winter van 902 waag hy na Mercia en verenig hom met onteiende lede van die Merciaanse koninklike familie. Maar 'n terugkeer na Wessex was altyd op die kaart, en dit duur nie lank voordat hy die Teems weer in sy ou koninkryk by die vesting Cricklade oorgesteek het nie. Hier het hy koninklike lande in die omgewing verwoes.
Edward het weinig ander keuse as om op hierdie uitlokking te reageer, en het presies dit gedoen en 'n leër gestuur om Deense East Anglia, nog een van Æthelwold se vestings, aan te val. Wat daarna gebeur het, is nie heeltemal duidelik nie, maar dit lyk asof die groot alliansie van Æthelwold die agterhoede van Edward se oproerige weermag ingehaal het op 'n onbekende plek genaamd 'die Holme'-'n ontwikkeling wat Edward so ontstel het dat hy sewe boodskappers gestuur het om te onthou sy troepe.
By die Holme, vertel die Chronicle, het die Viking -mag 'die slagplek gehou'. Met ander woorde, hulle het gewen. Maar hulle het ook die meeste mans verloor - en onder die gesneuweldes was Æthelwold aetheling.
Drie jaar lank is die koninkryk van Wessex stuiptrekkings gemaak deur Æthelwold se gewelddadige opposisie teen Edward die Ouere, sy kragtige aanspraak op die troon en sy vermoë om steun uit Engeland te vergader. Æthelwold se opstand het 'n geweldige bedreiging vir die opvolgingslyn wat deur Alfred opgestel is, ingehou. Maar nou was Æthelwold dood, en sy opstand was verby.
In plaas daarvan om Wessex te oorheers en miskien sy eie dinastie te stig, was hierdie mislukte prins van Engeland uit die 10de eeu bestem vir onduidelikheid. Die stadium was nou duidelik vir die opvolgers van Alfred die Grote om die koning te wees.
Ryan Lavelle is leser in die vroeë Middeleeuse geskiedenis aan die Universiteit van Winchester. Sy boeke sluit in Knot: Die Noordseekoning (Allen Lane, 2017).
Edward "Ned " HOLMES, was 'n soldaat van die 25ste Georgia Regiment, wat in die lente en somer van 1862 verskeie kampe rondom die Berrien Minute Men en die 29th Georgia Regiment in die lente en somer van 1862 met die garnisoenpligte gedeel het. In Junie het die kolonel van die 25ste Regiment, Claudius C Wilson, sou die bevel neem van Causton 's Bluff, waar die Berrien Minute Men gestasioneer was.
Ned Holmes is gebore omstreeks 1834 in DeKalb County, Georgia, die jongste van twee seuns van James en Martha Thurman Holmes.
Ned ' se pa, James Holmes, het volgens familie -tradisie die gesin in Atlanta verlaat om wes te gaan soek na grond vir opstal. Daar is nooit weer van hom gehoor nie, en die oudste seun van Ned … se broer Mike Holmes was die enigste ondersteuning van sy gesin en het vermoedelik as opsiener gewerk om hulle te ondersteun. Weereens sê die familie -legende dat Mike 'n wenperd in 'n wedloop in Atlanta gery het, waarvan die beursie genoeg was om sy ma, vyf susters en Ned na Alabama te trek. Omstreeks 1845 verhuis die gesin na Henry County, AL, naby Wesley, ongeveer 11 kilometer noordoos van Abbeville. – Gordon W. Holmes, Jr.
In Henry County het Mike Holmes eers as boer gewerk, en in 1858 is hy as 'n balju van Henry County verkies as 'n demokraat. Teen 1860 was Ned Holmes werksaam as opsiener en het hy uit sy broer se huis verhuis na 'n eie plek in Franklin, AL.
Toe die burgeroorlog uitbreek, het Mike Holmes op 11 Mei 1861 by Abbeville, AL, aangesluit by Kompanjie A (Kompanie B geword), 6de Regiment, Alabama Infanterie, CSA.
Edward "Ned " Holmes is op 12 April 1862 in Henry County, Alabama, vir drie jaar by kaptein George W. Holmes (geen verhouding) aangewys in Kompanie E, 25ste Regiment, Georgia Infanterie, CSA. Ned het tuis gebly tot einde April 1862. In Mei het hy by sy eenheid in Camp Smith naby Savannah, Georgia, aangesluit. Nadat hy by die 25ste regiment aangesluit het, sou Ned Holmes aan 'n aantal aansteeklike siektes ly.
Kolonel Claudius C. Wilson het 'n petisie van die 29ste Georgia Regiment versamel waarin gevra word dat die lewe van Elbert J. Chapman gespaar word.
Die vyf-en-twintigste regiment van die vrywilligers van die regiment was georganiseer gedurende die somer van 1861. Claudius C. Wilson, 'n lid van die Georgia Bar en voormalige prokureur-generaal vir die oostelike kring van Georgia, is verkies tot kolonel en het die eenheid se eerste bevelvoerder aangestel. Die eenheid is vroeg in September 1861 in die Konfederale diens by Savannah, Georgia, opgeneem. bedien aan die kus van Georgië en Suid -Carolina. Teen September 1862 sou die 25ste Georgia Regiment saam met die 29th Regiment in Causton 's Bluff, oos van Savannah, GA dien. Die aanvanklike offisiere van die regiment was: William Percy Morford Ashley, luitenant-kolonel William John Winn, majoor Rufus Ezekiel Lester, adjudant, en William DeLegal Bacon, kwartiermeester. Die kapteins was Alexander W. Smith, Company A Martin L. Bryan, Company B Jefferson Roberts, Company C Andrew J. Williams, Company D William Sanford Norman, Company E George T. Dunham, Company F William D. Hamilton, Company G W Henry Wylly, Company H Alexander Hamilton "Hamp " Smith, Company I, [naoorlogse inwoner van Valdosta, GA] Mark Jackson McMullen, Company K, Robert James McClary, Company L.
Teen die tyd dat Ned Holmes in Mei 1862 by die Regiment aangesluit het, het die 25ste Georgia reeds agt maande op poste rondom Savannah gedien: by Camp Wilson met die 27ste, 31ste en 29ste Georgia Regiment by Camp Young Thunderbolt Battery Camp Mercer op Tybee Island en Camp Smith .
Die grootste deel van die 25ste Regiment het reeds 'n aantal oordraagbare siektes opgedoen. "Die feit dat 'n meerderheid van die soldate uit plattelandse gemeenskappe was, het hulle baie vatbaar gemaak vir 'stadssiektes' soos masels, waterpokkies en klein pokke. Die sterftesyfer van hierdie siektes was baie hoog. In die federale leërs was siektes en siektes verantwoordelik vir 7 uit elke 10 sterftes. Een owerheid het beraam dat onder die Konfederate drie mans aan siektes omgekom het vir elke man wat in die geveg gedood is. Geen wonder dat 'n burgeroorlogsoldaat sy gesin uit die kamp geskryf het nie: "Dit maak 'n man doodskrik om siek te word." – Die Burgeroorlog
Isaac Gordon Bradwell, 'n soldaat van die 31ste Georgia Regiment in Camp Wilson, skryf: "Ons was nog nie baie dae in hierdie kampe voordat ons deur masels binnegeval is nie, die vreeslike vyand van alle nuwe soldate, en baie van ons manne het gesterf of is ongeskik vir verdere diens. Ander siektes het ons geledere verdun, en 'n rukkie het 'n paar rekrute hul plek kom inneem. " As nuwe rekrute soos Ned Holmes wel kom, kan masels binne enkele dae na die mans se aankoms opgedoen word. Masels het die 29ste Georgia Regiment en die Berrien Minute Men in Desember 1861 hard by Camp Security, GA, getref. Augustus H. Harrell ,, van die Thomasville Guards, het die masels by Camp Security huis toe geneem. William Washington Knight het van Camp Security geskryf: 'Byna almal in ons onderneming het masels. Capt [John C.] Lamb het dit, " saam met 60 ander van die Regiment. William A. Jones is huis toe in Berrien County, GA, met die masels en sterf daar in Januarie 1862, 'n seun wat na sy dood gebore is, het aan 'n skynbare aangebore Rubella -sindroom gely.
Ned Holmes skryf op 7 Junie 1862 van Camp Smith af aan sy familie en vertel dat hy baie erg verkoue en hoes het, en dat daar baie siektes in die 25ste regiment was. Teen 11 Junie 1862 skryf hy dat hy siek is aan masels.
"Measles [Rubeola] -infeksie kom in opeenvolgende fases oor 'n tydperk van twee tot drie weke voor. Die eerste 10 tot 14 dae na infeksie inkubeer die maselsvirus. Daar is geen tekens of simptome van masels gedurende hierdie tyd nie. Maselsimptome begin gewoonlik met 'n ligte tot matige koors, wat dikwels gepaard gaan met aanhoudende hoes, loopneus, ontsteekte oë (konjunktivitis) en keelseer. Hierdie relatief ligte siekte kan twee of drie dae duur. Klein wit kolle met blou-wit middelpunte op 'n rooi agtergrond vorm binne-in die mond aan die binnekant van die wang-ook genoem Koplik's. 'N Veluitslag ontwikkel wat bestaan ​​uit groot, plat vlekke wat gereeld in mekaar vloei. In die volgende paar dae versprei die uitslag oor die arms en romp, dan oor die dye, onderbene en voete. Terselfdertyd styg die koors skerp, dikwels so hoog as 104 tot 105,8 F (40 tot 41 C). Die maselsuitslag verdwyn geleidelik, eers vervaag van die gesig en laaste van die dye en voete. 'N Persoon met masels kan die virus vir ongeveer agt dae aan ander versprei, begin vier dae voordat die uitslag verskyn en eindig wanneer die uitslag al vier dae voorkom. "- Mayo Clinic
In Junie 1862 word die kolonel van die 25ste regiment, Claudius C. Wilson, as spesiale bevelvoerder van die pos by Causton 's Bluff aangewys. Die bluf, ongeveer drie kilometer oos van Savannah, kyk uit oor St. Augustine Creek en Whitemarsh Island (uitgespreek Whitmarsh Island). 'Hierdie bluf van twintig tot dertig voet het die strategiese agterkant van Fort Jackson, aan die Savannah -rivier, en die benadering tot die deel van die oostelike lyne van die stad, beveel. " Causton's Bluff is sedert Desember 1861 deur die 13de Georgia Infanterie, ook bekend as die Bartow Light Infanterie, onder bevel van kolonel Marcellus Douglass beset. Nadat die Amerikaanse weermag Fort Pulaski op 11 April 1862 verower het, is die Berrien Minute Men en die 29ste Georgia Regiment opgevoer om die garnisoen te versterk. Binnekort verhuis die 25ste regiment van Camp Smith om by die garnisoen by Causton 's Bluff aan te sluit. By Causton's Bluff sou die mans ly aan koors, malaria, masels, mangelontsteking, bof, wonde, tifus, disenterie, longontsteking, tuberkulose, sifilis, hepatitis en rumatiek, asook muskiete, vlooie en sandvlieë.
In 'n brief aan sy broer skryf Ned Holmes dat hy sy uitrusting uit die ou kamp gehaal het, en dat hy siek was met die bof.
Vroegoggend, 20 Junie 1862
Aangesien ek gister nie van my brief af gekom het nie, skryf ek vanoggend 'n paar reëls vir u. Ek voel baie goed vanoggend. Ek is vanoggend sterk met bof, maar dit gee my maar min pyn. Ek sorg goed vir myself. Miskien dink u dat ek dit nie in die kamp kan doen nie, maar my tent is so droog soos enige huis. Gisteraand het ons 2 taamlike storms en swaar reën gehad en ek het nooit 'n druppel water of 'n windjie gevoel nie. Ek het gister daarin geslaag om my bed uit die ou kamp te haal. Dit is 'n goeie bed soos ek tuis sou wou hê. Ek dink ek sal nou heeltyd verbeter. Ek wil hê jy moet vir my skryf. Ek het nog niks van u gehoor sedert u op pad was na Richmond nie. Ek weet nie hoe ek sal hou van die stap wat ons gemaak het nie. Ek was nog nooit uit sedert ek by hierdie plek gekom het nie. Al wat ek weet, is dat dit baie vlak is waar ons kampeer.
Vertel die mense van Sim dat dit goed gaan met hom. Dick [Knight] is gesond. Maak seker dat u binnekort skryf. Dick het briewe van die huis af gekry dat Reuben Fleming huis toe geneem is. Ek wil daarvan hoor.
Volgens die CDC is "Mumps 'n aansteeklike siekte wat deur 'n virus veroorsaak word. Simptome verskyn gewoonlik 16-18 dae na infeksie, maar hierdie tydperk kan wissel van 12-25 dae na infeksie. Dit begin gewoonlik met 'n paar dae koors, hoofpyn, spierpyn, moegheid en eetlus. Dan sal die meeste mense swelling van hul speekselkliere hê. Dit is wat die wollerige wange en 'n sagte, geswelde kakebeen veroorsaak. Sommige mense wat bof kry, het baie ligte simptome (soos verkoue), of geen simptome nie, en weet moontlik nie dat hulle die siekte het nie. Pampoentjies kan soms komplikasies veroorsaak, veral by volwassenes. By mans kan komplikasies die volgende insluit: ontsteking van die testikels (orgitis) by mans wat puberteit bereik het, dit kan lei tot 'n afname in testikelgrootte (testikulêre atrofie) ontsteking in die pankreas (pankreatitis) ontsteking van die brein (enkefalitis) ontsteking van die weefsel wat die brein en rugmurg (meningitis) doof is. Daar is nie bewys dat ontsteking van die testikels wat deur bof veroorsaak word, tot onvrugbaarheid kan lei nie. " – CDC
Pampoentjies duur gewoonlik ongeveer tien dae.
Omtrent die tyd dat Ned Holmes herstel het van die bof, skryf hy dat hy siek is aan diarree.
30 Junie 1862
Ek het u brief van 26. teruggevind, ek was bly om te hoor dat dit goed gaan met u. Ek is nie so goed soos toe ek jou gesien het nie. 2 dae gelede was my ingewande 'n bietjie buite werking, maar nie sleg nie, maar net genoeg om 'n week te hou en niks te doen nie. Ek is die hele tyd op, maar het nie die krag om iets te doen nie. U hoef nie onrustig oor my te wees nie; as ek sleg siek word, sal ek u laat weet. Ek dink ek sal binne een of twee dae diens kan doen. Sê vir Mary sy hoef nie onrustig te wees oor my dat ek huis toe kan kom as ek baie siek word en ek dit gaan doen nie. 'N Siek man is baie neerslagtig en kan hier 'n ruk kry. Ek wil dit nou nie hê nie, ek hoef nie huis toe te gaan nie. Ek sou nie nou gaan as ek 'n tydperk het nie. Ek skryf vir u al die besonderhede wat ek binne 'n paar dae kan versamel. Ek skryf elke tweede dag. Ek sal dit doen totdat ek pruim gesond word. Dit gaan goed met Morris en Simm Schick en Zuch. Ek het tans nie meer om te skryf nie.
Skryf my gereeld.
In Julie het Ned Holmes geskryf dat hy 'n terugval van die masels gehad het. In die tyd van die burgeroorlog is daar min onderskeid getref tussen masels (Rubeola) en Rubella, soms 'Duitse masels' genoem. Dit blyk dat Ned 's "valle " moontlik Rubella was. Die briewe van Ned ' uit Julie 1862 dui aan dat hy na Camp Smith teruggekeer het om te herstel. Soldate wat siek geword het, het voorkeur gegee aan sorg in 'n kamphospitaal of siekafdeling as om na 'n hospitaal in Savannah gestuur te word.
Die hospitale in Savannah is deur die soldate gevrees as sterfhuise. Om hierdie vrees die hoof te bied, het luitenant -kolonel Anderson, [bevelvoerder van die Savannah River Batteries,] 'n aparte hospitaal in Deptford opgerig. Die minder kritiek siekes kan daarheen gestuur word, deur hul kamerade dopgehou word en nie al hul persoonlike besittings gesteel word nie - wat sou gebeur as hulle na Savannah gestuur word. – Fort Jackson Interpretive Materials
Maar selfs terwyl hy by Camp Smith herstel het, het Ned Holmes gevind dat sy persoonlike items gestamp word.
Camp Smith, Savannah, Ga., Julie 1862
(Aan Mat en die gesin)
Ek het gedink ek was sekerlik gesond van die masels tot gister, dit was 'n bewolkte nat dag en die masels het soos altyd op my verskyn. Dit het vanoggend skoongemaak en dit lyk soos September. Dit is koel en aangenaam, die lug roer kort en is 'n baie aangename tyd. Ek sal dit soggens klaarmaak en vertel hoe ek oor die weg kom. Dick het die bof. He took them yesterday. I hope he will get well soon. Tell Mama somebody has stolen one of my socks and I have an old one and if she sees any chance to send me one, to do it. I shall get out of socks before long anyway.
It's beyond Whitemarsh and from where we are camped and on the way to Fort Pulaski. I don't know what information they expect to obtain by going to Wilmington. It's all under the General of the Fort [Pulaski, captured by U.S. Army forces from Tybee Island on April 11, 1862,] and they never expect to hold it unless the fort is retaken which will never be done for there is nothing here to take it with. Morris is well. Miles is getting well. John Nobles is right sick. Washer Nobles came into our company this morning to stay. I may get off home when Sim gets back. Ek weet nie. Everbody has been here longer than I have. I will be there by the first of September anyway if I keep well. And I am not afraid of being sick anymore this summer.
In 1688, three local noblemen, the Earl of Devonshire, die Earl of Danby en Mr John D'Arcy met at Whittington disguised as a hunting party, to begin planning their part in the overthrow of Jakobus II. A rainstorm sent them seeking shelter to the Cock and Pynot alehouse.
A Nicholas de Birton was a witness to a charter in the 6 Edward I., [1277,] wherein Henry de Lacy, Earl of Lincoln, confirms certain privileges to the burgesses of Pontefract. Ώ ]
We find that the early lords of Burton were also lords of Gunthwaite, which they had acquired, probably in the reign of Henry III., or not later than Edward I. but not long after this it appears to have vested again in the de Gunthwaites for in 1359 John de Gunthwaite gave to Thomas Bossvile de Erdesley and his heirs, his estate and Manor of Gunthwaite. In these transactions of the Burtons with the Gunthwaites, we have Nicholas de Byrton, Henry de Byrton, his son, who had Roger de Byrton. ΐ ]
In the 32 Edward III., [1359,] Elias de Burton, Lord of Burton, and John de Dronfield, Lord of West Bretton, obtain a royal license, that they might give the Advowson of the church of Penistone to the Dean and College of the Free Chapel of St. Stephens, Westminster. Δ ]
This daughter, in the 18 Henry VII., married Thomas Triggott, of South Kirkby, and had issue, Robert Triggott, son and heir, whose grandson had issue three daughters, co-heiresses. Ε ]
PEDIGREE OF TRIGGOTT, OF SOUTH KIRKBY AND OF BURTON. Ζ ]
This ancient homestead was, for upwards of three hundred years, the property and residence of a family named Mokeson, of the class usually styled "Yeomen. " John Mokeson, the last possessor, sold the estate to B. Haigh Allen, of Greenhead, Esq., in whose heirs it still remains. There is a singular record of this family, viz. — that the said John Mokeson, and Olive, his wife, daughter of Joshua Senior, of Shelley, had thirty children, of whom, however, only four arrived at the adult age.