Ter Nagedagtenis aan Tjombie
Gebore 24 Julie 1992
Oorlede 12 Julie 2006
tot jy van my weggeneem is was jy 'n plesier, vriend, vertroueling en maat!
As sy wil gaan stap en sy sien ek trek my skoene aan, spring sy op en af en die hele ou lyfie swaai omtrent in die rondte en die stert klap alles af in sy pad. Dan hardloop sy sommer sulke ver ente voor my uit. As ek uit haar sig is, draai sy om, stap tot waar sy my sien aanstap en as sy sien ek kom nog, spring sy weer om en dan hardloop sy verder. So het ons kilometers ver gestap. Nou probeer sy nog spring as ek sien sy wil stap en gaan stap maar met haar. Maar die ou vlees is gewillig, maar die beentjies wil nie meer nie. Sy stap seker nie eers 200 m nie, dan is sy doodmoeg en val net daar neer en dan moet ek wag dat sy eers haar asempie terug kry om terug te stap huis toe.
Van die werk smiddae, sy kom haal my by die motor en dan sê ek kom ons perdjie, dan spring sy soos ‘n perdjie terwyl ons huis toe hardloop.
Wat sy ook nou doen, ek maak vir haar krappie met my hande en klap sy met haar voorpootjies op die vloer terwyl sy vir my blaf. En as ek aan haar raak, dan raak sy skoon uit haar vel. Sy probeer kamma my hand hap en knor en blaf vir my. Dan begin ek weer met krappie en sy klap weer met haar voetjies. Te dierbaar om te sien. Die stert klap ewe hard saam.
As sy haar vir jou gewip het as jy iets gedoen het wat nie na haar sin is nie, kry jy die vuilste kyk denkbaar. Sy gaan staan stil en gee jou so ‘n dwars kyk voor sy wegstap met die stert in die lug. En moet dan nie probeer witvoetjie soek nie, sy het haar gewip en sy sal besluit wanneer sal sy weer iets met jou te doen wil hê. Sy ignoreer jou geheel en al.
Kinnerkie was weer so bly om my te sien gisteraand. Toe ek stop, toe kom sy afgehardloop na my toe. Kry haar so jammer. As sy by die kar kom, is sy skoon uitasem en moet ek maar so stadig aanstap tot by die huis dat sy kan bybly. Wil nie vir haar wegloop nie, sy kom haal my dan spesiaal. Dan loop ons maar so stappie vir stappie tot by die huis. By die trappies moet sy eers tussen plante om bo te kom. Sy kan nie die trappies opklim nie. Ag en dan is sy doodmoeg as ons in die huis kom. Ek kan nie genoeg beklemtoon hoe ontsettend lief ek vir daai brakkie is nie!!
My ou kindjie het Saterdagaand gegly in die sitkamer. Ag,jy moes die ou gesiggie sien toe sy so kaplaks val. Sy lê daar en kyk met so ‘n ou hartseer gesiggie aan. Toe spring ek op en gaan tel haar op. Het haar so jammer gekry. My hart huil so as ek sien hoe my ou kindjie agteruit gaan.
So gelag vir kinnerkie gistermiddag. Toe ek by die huis kom, begin sy weer blaf en dan weet ek sy soek weer iets. Ek los haar toe en begin rys kook. Ek was bietjie vroeg tuis, so net voor 16:00. Toe sit ek op die bed en lees ‘n tydskrif en wag vir die rys. Sy kom in en loer so oor die kant vir die bed vir my en begin so spring en as ek vra wat is dit, dan blaf sy vreeslik. Toe weet ek sy wil weer gaan stap. En hoe meer ek vir haar vertel ek kan nie nou loop nie, die rys moet eers kook, hoe meer spring en blaf sy. Het so gelag vir haar. Ek wou haar sommer opvreet. Toe die rys begin kook en ek dit kon afdraai, het ek gaan stap met haar. Toe moes jy sien hoe opgewonde was sy toe sy sien hier kom ek en ons gaan nou stap. Toe is die meisiekind baie gelukkig.
Gister het sy geval Toe sy my kom haal by die kar, spring sy weer so op en af en wil net perdjie toe swik haar voorbeentjie, want dis baie ongelyk en toe val sy op haar snoetjie. Die hele ou neusie sommer so vol grond. Het haar so jammer gekry. Het haar sommer net daar ‘n stywe drukkie gegee. Hou nie daarvan as sy seerkry nie. Veral nou dat sy so oud is.
Ag, hoekom moet mens so gou afskeid neem van iets of iemand wat jy so verskriklik lief voor is? Hoekom moet mens sit en toekyk dat sy so vinnig agteruitgaan en sou vinnig oud word?
Kinnerkie is darem baie snaaks die laaste tyd. Wonder wat dit vir my moet beteken? Gisteraand weer. As ek by die huis kom, kom sy in, eet en drink water en gaan lê op haar kussing. As ek dan in die kombuis besig is met die kos, dan begin sy blaf toe ek na haar toe gaan en by haar kniel en met haar praat en haar vashou. As ek loop, nie lank nie, dan begin sy weer blaf tot ek na haar toe gaan. Dan roep ek haar en loop saam met haar kombuis toe dat sy by my kan lê. Dan is sy rustig. Dieselfde later. As ons voor die TV sit, dan begin sy blaf in die kamer. Dan moet ek opstaan, haar gaan haal en haar by my laat lê en haar toegooi met haar kombersie. En sy is vreeslik bly as ek tuis kom. Sy lê bo op die gras en as ek inry en sy sien dit is my motor, kom sy afgehardloop [tussen die plante deur ] en kom haal my en loop ons so stadig terug. Ek moet maar so stadig saam met haar loop, sy natuurlik weer deur die plante. Maar dis al waar sy kan oploop. Sy kan die die trappe klim nie. Sy val. Dis te veel en te hoog. En dan begin die blaffery.
6 Julie 06 - Kinnerkie was rustig gisteraand!!! Nie een keer gehuil nie. Is so dankbaar. By die huis gekom, toe is sy by die kar en ons is so op ons oumensie tyd boontoe. Haar kossies geëet en heeltyd by my gelê in die kombuis en toe weer toe ons TV kyk op my kombers kom lê en heelnag deurgeslaap. Ek kon nie genoeg dankie sê nie!
12 Julie 06 - Die dag wat ek gevrees het breek uiteindelik aan! Vandag het my maaikie my verlaat en is sy na 'n plek waar geen meer pyn en ongerief is nie. Dit is nou al amper 15 jaar dat jy 'n deel van my lewe was en ek gaan jou vreeslik mis! Dankie vir die aangename herrineringe, die lewe gaan leeg wees sonder jou!
Totsiens, liewe Tjombie!
Tjombie se Addendum
Moenie my teveel mis nie
die uitsig van hierbo is asemrowend!
My herrineringe wat in jou hart is
sal jou troos terwyl ons apart is.
When a furchild dies, a cloud turns into an angel and flies up to tell God to put another flower on a pillow. A bird gives the message back to the world and sings a silent prayer that makes the rain cry. Our furchildren may disappear from our lives, but they never really go away. Their spirits put the sun to bed, wake up the grass, and spin the earth in dizzy circles. Sometimes you can see the Rainbow Angels dancing in a cloud during the daytime when they're supposed to be napping. They paint the rainbows and the sunsets. They tug at the tide and make the waves splash. They toss shooting stars and listen to wishes. And when they sing windsongs, they whisper to us,
"Don't miss me too much. The view is nice, and I'm doing just fine."
Duskant die Hemel is ‘n brug by die plek met die naam reënboogrif.