Nabye ontmoetings: weer kontak maak met diere deur ons primitiewe aard - Interessant
Naby ontmoetings: weer kontak maak met diere deur ons primitiewe aard
Om te leer hoe om met diere te kommunikeer, is miskien die ontbrekende skakel om die planeet te respekteer en te red.
As ons reis en oorweeg om ons bewustheid uit te brei om ander kulture te verstaan, verwys ons na 'menslike' kultuur.
Die meeste van ons dink nie aan die kultuur van 'n ander-as-menslike lewe nie.
Ek nooi u uit om presies dit te doen - beskou ander kulture as die mens as deel van u reisverkenning.
Bewuste reis kan ons in 'n paar druppels help om ons wêreld 'n beter plek te maak. As ons na nuwe kulture reis, kan ons die begrip van verskillende mense bevorder en 'n bietjie meer vrede in ons wêreld bring.
Deur die opening van diere kulture, kan ons genees 'n oorsaak van die ekologiese krisis.
Sommige omgewingsdenkers is oortuig daarvan dat die mees fundamentele verskil tussen moderne en inheemse samelewings (soos inheemse Amerikaners, Amazone-stamme, Maoris en Aboriginals) is dat inheemse samelewings as 'n absolute feit glo dat mense die aangebore vermoë het om met diere te kommunikeer (en plante!).
Dit is dan geen wonder dat antieke kulture 'n merkwaardige mate van respek vir die hele lewe het nie. Deur alle diere en plante te ervaar deur met hulle te kan kommunikeer, sal dit die omgewing baie erger maak.
Die ontwikkeling van 'n teorie
Ek het begin wonder of dit regtig 'n lang verlore menslike hoedanigheid is en nie net 'n bygelowige antieke wêreldbeskouing nie. Ek dink die beste manier om dit te ondersoek, sou wees om persoonlik te eksperimenteer.
Ek het geredeneer dat as kommunikasie met diere 'n aangebore (hoewel lank verlore) kapasiteit is wat alle mense het, die gevolge daarvan enorm kan wees.
In die eerste plek sou dit beteken dat ek persoonlik toegang tot hierdie kapasiteit kon kry. Ek het my ondersoek as 'n volledige skeptikus begin, baie seker dat ek nooit met 'n wilde dier kon kommunikeer nie.
Maar ek was vol van nuuskierigheid, en sou op die minste 'n paar interessante avonture gehad het.
Tweedens, as ons 'normale' toestand kommunikasie met ander lewende wesens insluit, moet ons ingestel wees op iets anders as ons normale kommunikasiekanale.
Sover ons weet, deel diere nie ons hoër kapasiteit vir taal en redenasie nie. Die kanale waarop ons diere kan ontmoet, moet wees met die meer 'primitiewe' aspekte van lewendigheid. Dit sluit in fisiese en nie-verbale domeine.
Om met diere te kan kommunikeer, moet ons ons oomblik-tot-oomblik-ervaring van onsself verskuif, meestal op maniere hoe ons ons liggame ervaar. Dit kan beteken dat ons 'n ander, miskien ouer en meer natuurlike manier kan vind om in ons eie liggame te wees, deur te herontdek hoe om in verhouding met diere te wees.
Om met diere te kan kommunikeer, moet ons ons oomblik-tot-oomblik-ervaring van onsself verskuif.
Mense het afsonderlike toestande van wanbalans (diere het nie dokters of sielkundiges nodig nie) en kollektiewe toestande van wanbalans (soos oorlog) wat nie bestaan ​​onder diere wat nie gedomestifiseer is nie.
Diere het 'n aangebore vermoë om na gesondheid en balans terug te keer, en om bewustelik met diere te kommunikeer, kan ons help om in ons eie 'sone' van balans en harmonie in te stem.
Derdens, as inheemse kulture in 'n sone of frekwensie dit is in verhouding tot die vorme van 'n ander-as-menslike lewe, sou dit moontlik wees om te sien dat hulle verskillende maniere van 'wees' is, soos hoe hulle beweeg, sit, loop, praat, oog- of fisiese kontak maak, as moderne kulture.
Kortom, hierdie kulture sou dit doen voel verskillende. Dit sou nie 'n teorie wees nie. Dit sou iets wees wat ons kon ervaar as ons rondom hulle was.
Eksperimenteer met kommunikasie
Ek was tyd saam met Indiane in Noord-Dakota, met die Bri-Bri-stam in Costa Rica, met Bedoeïene in die Negev-woestyn in Israel en die Egiptiese Sinai, en ou kulture van Zimbabwe.
Hulle verskil inderdaad van "moderne" mense in die manier waarop hulle beweeg, sit, loop, praat, oogkontak en fisieke kontak maak.
Tydens hierdie eklektiese reise het ek my in wilde diere soos voëls, akkedisse, wilde takbokke, ape, olifante en baba-tiere bevind en eksperimenteer met nie-verbale domeine.
Ek het gefokus op die mees "primitiewe" aspekte van lewendig wees - my asemhaling, hartklop, spierspanning, hoe my oë gefokus het en die mees subtiele fisieke gewaarwordinge.
Wilde diere het absoluut gereageer op my eksperimente met die verskuiwing van hierdie fisieke aspekte van my wese. In baie situasies het dit daartoe gelei dat die dier veilig genoeg gevoel het om liggaamlike kontak te maak.
Daar is 'n 'sone' wat natuurlik vir ons is, maar selde in die moderne wêreld ervaar word, dat diere en inheemse kulture ons kan help om weer met mekaar te skakel.
In daardie gebied is ons dikwels minder verbaal, dikwels stadiger, dikwels meer "intuïtief" en altyd meer ingestel op wat in ons en om ons aangaan.