Versindaba » Blog Archive Andries Bezuidenhout. Onderhoud met Ronelda S. Kamfer : Versindaba
Tuesday, August 2nd, 2011 | Onderhoude.
14 Kommentare op "Andries Bezuidenhout. Onderhoud met Ronelda S. Kamfer"
August 2nd, 2011 at 15:52
Mense, dit is Eliot met een 'l'. Hy is darem nie 'n obskure digter nie.
August 2nd, 2011 at 15:57
Dankie Johann. En ook nie familie van Este Elliot nie. Ek sal dit gaan regmaak. Interessante gesprek oor Amy Winehouse elders.
August 2nd, 2011 at 16:01
August 2nd, 2011 at 16:56
Goeie onderhoud, Andries. En ek dink Ronelda Kamfer se antwoorde maak baie sin. Ek is al hoe nuuskieriger om die bundel te lees!
August 2nd, 2011 at 19:36
Daardie artikel oor Amy Winehouse was vir my erg interessant. Dit laat my wonder oor die verskil tussen outentisiteit en egtheid. Outentisiteit is deesdae self diwels 'n produk, 'n verkoopstrategie – "Authenticity, Inc". En iets kan seker ook 'eg' wees sonder om outentiek te wees. Soos Kramer se aksent wanneer hy Skipskop sing? 🙂
August 3rd, 2011 at 06:35
Dankie Breyten. Dis werklik 'n uitstekende bundel. Ek moes terughou met die vrae, want ek het geweet Ronelda antwoord met 'n emmer koue water. Desmond, oor of Kramer se aksent eg is of nie, kan ek nie oordeel nie. 'n Kollega van my, Sakhela Buhlungu, het 'n artikel geskryf oor wit intellektuele in die vakbonde in die 1980s (FOSATU, en COSATU later). Die titel is "Rebels without a cause of their own." Hy's 'n bietjie aspris daar, maar vir my bly die punt egter dat hulle (en Kramer) oor dinge gepraat het toe dit baie gevaarlik was om dit te doen. Mense soos Neil Aggett en Rick Turner is dood daaroor. So of dit nou outentiek of eg is, as jy jou lyf op die spel plaas om grense oor te steek, is daar iets besonders aan die gang. Altans, ek dink so.
August 3rd, 2011 at 07:46
Andries, ek bedoel 'eg' juis in terme van die politieke en menslike intensies en die moed van oortuiging, eerder as die 'outentisiteit' van die aksent of die stem self — die vraag oor of hy 'reg' klink, of die kwessie van praat in ander mense se naam.
Kramer se fan base op daardie stadium was grootliks wit en Afrikaans. Die Baboondogs album, waarop 'So long, Skipskop' verskyn het, was nie juis 'n goeie loopbaanskuif wat kommersiele sukses betref nie. Afrikaners wou nie hoor van mambas in the gutters nie!
Oor die musicals uit die 1990's kan ek nie heeltemal oordeel nie — hulle was entertainments, ja, maar ek voel tog nie daar is bloot opportunisties geld gemaak op ander mense se pyn en stories nie. Anders moes Bernstein ook nie West Side Story geskryf het nie. Ek voel Kramer se bydrae tot 'n nie-rassige verbeelding van Afrikaans (en van Kaapstad) is belangriker as die kritiek wat mens sou kon uitspreek — en niemand is natuurlik verhewe bo kritiek nie.
Maar goed, ek dwaal nou af van die tema van die bespreking. grond/Santekraam is tot dusver myns insiens die 'must have' bundel van die jaar. En dan is sy boonop nie vervelig, voorspelbaar en maklik tembaar in onderhoude nie!
August 3rd, 2011 at 08:39
Stem saam, Desmond. Daar is die kwessie van meer skade aanrig deur goed te wil doen. Irma praat baie daaroor, ek skat, deels omdat sy Melanie Klein lees. Maar dis net iets waaroor ek wonder en nie sterk opinies het nie. Ek bly 'n groot fan van David Kramer.
August 3rd, 2011 at 10:05
Andries, dis 'n baie goeie artikel deur Charles Leonard oor Amy Winehouse. Maar met 'n naam soos Winehouse …
August 3rd, 2011 at 10:14
Andries, daardie kwessie van meer skade aanrig deur 'do-gooding' sou vir my (en dis maar opinie, ek het nie eintlik filosofiese redes nie) meer geld vir iets soos Peter Gabriel se Biko as Kramer se Skipskop. Maar dalk is dit omdat ek ook 'n wit SA'ner is, en omdat ek 'n groter fan van Kramer as van Gabriel is. (Die voorbeeld van Gabriel is arbitrer nie: 'n vriend van my het onlangs 'n goeie artikel geskryf, White narcissism and black consciousness, waarin hy dit het oor 'n sekere soort liberale 'charitable anti-racism' na aanleiding van 'n analise van die Gabriel song en ook aanhoudende 'declarations of white guilt' deur wit mense self.)
August 3rd, 2011 at 11:13
Daniel, darem was dit nie Whinehouse nie! Desmond, terug na Ronelda se bundel: Ek hou van die feit dat sy ook die idee van een, outentieke stem so met al die verskillende stemme in haar boek ondermyn.
August 3rd, 2011 at 12:34
Fassinerend – en 'n bietjie treurig – dat mens aanmekaar terugkom na die ou gewolt rondom posisionering. M.i. kan dit ook uitgedruk word in terme van 'legitimiteit'. Hoe 'legitiem' is 'n Turner (of 'n Kasrils of 'n Slovo of 'n Jensma of 'n Gorka) se vereenselwiging wanneer hulle uit 'n ideologies gekondisioneerde hoek kom (uit vrye wil) maar nié verteenwoordigend van 'n beduidende kulturele groep is nie en wanneer puntjie by paaltjie kom nie deur die vereenselwigdes (h)erken gaan word nie? (Marx was 'n bourgeois intellektueel, Lenin middelklas, Che 'n wit Argentynse dokter, Mbeki 'n swart Engelsman, Fanon… so kan mens aangaan.) Dis nou soos teenoor die makkakkers (my woord vir die PCs) soos 'n Geldoff of 'n Bono. Miskien wil mens dink in terme van raakruimtes: dat ons all-sorts oorvleuelende en gedeeltelik gedeelde strydgeskiedenisse en betrokkenhede het – ook wanneer vanuit aparte hoeke en met verskillende trajekte – en dat dit nie die dialektiek saam/anders ophef nie. Maar dit behels (o gotta, hie's ons weer by die hals) dat ons byna altyd onkant, ongemaklik en awelinks gaan wees, behalwe nou wanneer ons af en toe ape-aansprake maak soos die versoolde bandehandelaar Miyeni. Die gelol kom wanneer 'ons' (die groot pond) hierdie (kreatiewe) teenstrydighede probeer reg moer, soos Abel met Kaiings gemaak het.
Glo my, hier in Wes-Afrika is dit nie juis anders nie.
Sing, manne – sing!
August 3rd, 2011 at 16:15
Sing sal ons sing,
Breyten. Vals of ingestem
Groete eers van die lughawe. Ek hoop hierdie gesprek hou aan en draai wyd. Dis 'n bundel wat dit verdien.
August 3rd, 2011 at 19:54
Breyten sê, "o gatta hie's ons weer by die hals" kort na sy gebruik van "behels" – hals, die galg, die halssnoermoord, … Ek lees Ronelda se titel ook: "Grond – skuinsstreep/"slash" – santekraam (die res, en ook heilige kraam, lees ook Derrida se différance). D.w.s. die grond – daardie ding wat ons so aan die gang sit, en so deur-mekaar maak. Skuinsstreep het altyd vir my 'n erotiese (en humoristiese) ondertoon, en "slash" dra weer 'n spoor van geweld. Ons leef, ons lewens is, vir my daardie "die res" na grond, 'die res' wat ook 'n soort 'heilige kraam' is, 'n vreemde gebeurtenis, geweld en geboorte gelyktydig. Die lewe is 'n geheim, van geweld en erotiek gelyktydig. 'n Geheim wat sommige mense mal en dom maak, ander kreatief juis a.g.v. hul besef van daardie buitensporige, onberekenbare, onbeheerbare aard van ons lewens. Grond is een van die mees fundamentele dinge wat die mens so deur-mekaar maak … Ek wonder of die mens ooit gaan kan kom by 'n punt waar mense nie dom en wreed gaan word uit frustrasie met hierdie geheim van ons lewens nie, ek wonder of dit gaan kan gebeur voor die grond onder ons voete gaan meegee of iets … ek wonder wat mens hieraan kan doen. Hoe moedig mens mense aan om 'n smaak vir die geheim te ontwikkel, soos Derrida dit êrens uiter. Ek kan nie wag om Ronelda se bundel te lees nie! Dankie vir die wonderlike resensie Andries, en Breyten ook weer vir jou woorde – dit maak mens altyd lus vir iets – die hals is natuurlik ook iets wat oop en aantreklik kan wees … mens wil dit soms sommer net soen …