George Washington - Inligting
George Washington, opperbevelhebber van die Kontinentale Weermag en eerste president van die Verenigde State, is gebore in Westmoreland County, Virginia. Hy is op 19-jarige ouderdom aangestel as adjudant-generaal en veg in 1754 in die Slag van Great Meadows by die aanvang van die Franse en Indiese Oorlog. Tog het hy in 1755 by Edward Braddock aangesluit voor Braddock se verstommende nederlaag in die weste van Pennsylvania en 'n merkwaardige ontsnapping gemaak. Hy was later bevelvoerder oor die Virginia -burgermag in die Weste en vergesel John Forbes in die verowering van Fort Duquesne. In 1759 het George Washington se lewe dramaties verander: Hy trou met Martha Custis en word ook verkies tot die House of Burgesses. George Washington se grootste plesier was sy lewe as 'n planter op sy landgoed Mount Vernon. Boonop was George Washington 'n afgevaardigde van die Eerste en Tweede Kontinentale Kongresse en het hy van laasgenoemde die aanstelling as opperbevelhebber van die Kontinentale Weermag ontvang.
In reaksie op sy aanstelling as opperbevelhebber, het Washington op 16 Julie 1775 aan die kongres teruggeskryf:
Betaal, meneer, ek smeek die Kongres om te verseker dat ek geen wins daaruit kon trek nie, aangesien geen geldelike oorweging my sou kon versoek om hierdie moeisame werk te aanvaar nie. Ek sal presies rekord hou van my uitgawes. Hierdie, sonder twyfel, hulle sal ontslaan; en dit is al wat ek verlang.
In Julie 1775 aanvaar George Washington die leiding oor die soldate in Cambridge, Massachusetts, en behaal vroeë sukses deur die Britte uit Boston te dwing. Amerikaanse vooruitsigte het versleg met 'n reeks nederlae in Brooklyn, New York, White Plains, Fort Washington en die terugtog in New Jersey. Die geeste van die soldate en die algemene bevolking is opgewek deur Washington se verrassing by Trenton en die oorwinning laat in Princeton laat in 1776.
Die Kontinentale Weermag het in 1777 in Brandywine en Germantown 'n nederlaag opgedoen, maar het daarin geslaag om Britse magte in Pennsylvania vas te maak en hulle die geleentheid te ontken om met generaal Burgoyne in New York te skakel. Die magte van Washington het die winter van 1777-78 in die ellende by Valley Forge deurgebring. In Junie 1778 demonstreer George Washington sy leierskap deur die troepe by die Slag van Monmouth bymekaar te bring.
Tydens die oorlog het Washington 'n brief aan Gouverneur Morris gestuur waarin hy sy kommer uitgespreek het dat te veel Europese militêre offisiere na Amerika gebring word, waar hy probleme ondervind om dit goed te benut, aangesien Amerikaners in die algemeen nie daarvan hou om onder buitelandse offisiere te dien nie. die laaste jare van die oorlog was die fokus veral op gebeure in die suide. Die laaste militêre bydrae van Washington het in 1781 plaasgevind toe hy die soldate in 'n vinnige opmars van die Hudsonrivier na Chesapeakebaai gelei het, wat die weg gebaan het vir die finale oorwinning in Yorktown. . Majoor John Armstrong, in die sogenaamde 'Newburgh -toespraak', het aan die weermag voorgestel dat dit redelik sou wees om te neem wat hulle verskuldig is as die regering nie sy verpligtinge nakom nie. waarin hy hulle op praktiese sowel as morele gronde teen hierdie optrede gewaarsku het en verklaar:
Terwyl ek u hierdie versekering gee en my op die mees ondubbelsinnige wyse belowe om die vermoë te besit wat ek in u guns het, laat ek u, here, van u kant versoek om geen maatreëls te tref wat in kalm lig gesien word nie van rede, sal die waardigheid en die glorie wat u tot dusver behou het, verminder; ...
Terwyl hy wag vir die Britte om New York te verlaat, skryf Washington 'n brief aan die staatsbestuurders waarin hy sy siening oor die toekoms van die nuwe nasie uiteensit:
Daar is vier dinge wat ek nederig dink, wat noodsaaklik is vir die welsyn van die bestaan ​​van die Verenigde State as 'n onafhanklike mag. , 'n heilige agting vir openbare geregtigheid.Derdens, die aanneming van 'n behoorlike vredestigting, en vierde, die voorkoms van die stille en vriendelike gesindheid onder die mense van die Verenigde State, wat hulle sal aanmoedig om hul plaaslike vooroordele en beleid te vergeet, om maak die onderlinge toegewings wat nodig is vir die algemene welvaart, en in sommige gevalle, om hul individuele voordele op te offer aan die belang van die gemeenskap.
Washington bedank sy kommissie op 23 Desember 1783.
Die seëvierende generaal het ingestem om as voorsittende beampte by die Konstitusionele Konvensie te dien, wat sy misnoeë weerspieël oor die swakheid van die Statute van die Konfederasie. Na bekragtiging van die nuwe Grondwet, is Washington eenparig tot president verkies en op 30 April 1789 die eed afgelê in New York.
As president was George Washington verantwoordelik vir die opstel van die prosedures vir die bestuur van die nuwe regering, waarvan baie vandag die gebeure beheer. Hy het verskeie toere deur die land gehou en die aanbidding ontvang van 'n dankbare nuwe land.
Tot groot ontevredenheid van die president het partydige politiek ontstaan ​​in 'n wedstryd tussen Alexander Hamilton en Thomas Jefferson. Die gewildheid van Washington het in 1795 'n groot knou gekry, wat Jay's -verdrag met Brittanje behels, en hy was die teiken van onbesparende kritiek van republikeinse koerantkritici soos Benjamin Bache.In September 1796 het George Washington sy afskeidsrede aan die land uitgereik, 'n verklaring wat in koerante en nie as toespraak gelewer nie.
George Washington het sy laaste testament vyf maande voor sy dood onderteken. Bepalings van die testament maak voorsiening vir fondse om 'n nasionale universiteit toe te staan ​​wat nooit gebeur het nie. Hy het ook daarop aangedring dat sy slawe vrygelaat word by die dood van sy vrou Martha. Populêre kultuur het soms onnodig toegeskryf aan gebeurtenisse en kenmerke van Washington wat geen historiese basis het nie. Sonder twyfel was George Washington 'n man met 'n hoë morele status en een van Amerika se voorste historiese figure, maar sommige vroeë biograwe het daarop aangedring om die lelie te vergul, waarskynlik in 'n poging om 'n goeie voorbeeld vir die nageslag te wees.
Die grootste politieke nalatenskap van George Washington spruit uit sy vermoë om 'n verdagte bevolking te oortuig dat 'n voorspoedige en vreedsame toekoms beter verseker is deur 'n gereguleerde federale regering as deur onafhanklike state.
Horatio Greenough, 'n jong beeldhouer uit Massachusetts, het in 1833 'n opdrag gekry om 'n marmerbeeld van Washington te sny. Hy het die standbeeld in 1843 afgelewer en dit word onmiddellik gekritiseer omdat dit 'n Romeinse toga met Washington op 'n troon vertoon het. Die standbeeld is uiteindelik na die Smithsonian Institution verskuif.
George Washington - Feite, inligting en geskiedenis oor die lewe van die 1ste Amerikaanse president
George Washington opsomming: George Washington is veral bekend as die leier van die kontinentale leër tydens die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog, een van die eerste stigters van Amerika en die eerste president van die Verenigde State. Hy is gebore op 22 Februarie 1732 in Westmoreland County, Virginia, in 1732. As jong man was hy 'n landmeter. Sy militêre loopbaan begin met sy betrokkenheid by die Virginia -burgermag, insluitend 'n berugte missie wat hy op 31 Oktober 1753 onderneem het om 'n boodskap aan die Franse in die Ohio -vallei te lewer van luitenant -goewerneur Robert Dinwiddie, hy het byna die lewe verloor op die terugreis huis toe nadat hy van 'n vlot in die ysige waters van die Allegheny -rivier geval het. In Augustus 1755, op 23 -jarige ouderdom, het hy bevel gekry oor die militêre magte van Virginia weens sy heldhaftigheid. Hy bedank in Desember 1758 en keer terug na sy huis, Mount Vernon. Hy trou later daardie jaar met 'n ryk weduwee, Martha Custis.
Terwyl Washington die volgende paar jaar op sy boerdery gefokus het, en uiteindelik sy plaas van 2 000 hektaar uitgebrei het tot 8 000 hektaar, het hy ook by die politiek betrokke geraak. In 1758 is hy verkies tot die Virginia House of Burgesses, en in 1774 was hy een van Virginia se verteenwoordigers in die kontinentale kongres. Toe die rewolusionêre oorlog begin, word Washington die opperbevelhebber van die kontinentale leër. Hy is verkies tot die eerste president van die Verenigde State in 1789. Washington het die grondslag gelê vir die rol van 'n president tydens sy eerste termyn, terwyl hy 'n tweede termyn gedien het, waartydens sy fokus op buitelandse sake was. Hy het 'n derde termyn geweier en in 1797 afgetree na Mount Vernon, is hy twee jaar later oorlede.
Die koninklike goewerneur van Virginia, Robert Dinwiddie, het Washington in Februarie 1753 as majoor in die provinsiale milisie aangestel. van Virginia en Pennsylvania. Hierdie mededingende aansprake het gelei tot 'n wêreldoorlog 1756–63 (die Franse en Indiese oorlog in die kolonies en die sewejarige oorlog in Europa genoem) en Washington was die middelpunt van sy begin. Die Ohio Company was 'n voertuig waardeur Britse beleggers beplan om na die gebied uit te brei, nuwe nedersettings te open en handelsposte vir die Indiese handel te bou. Goewerneur Dinwiddie het bevele van die Britse regering ontvang om die Franse te waarsku oor Britse aansprake, en het majoor Washington laat in 1753 'n brief gestuur om die Franse in kennis te stel van die eise en hulle te vra om te vertrek.  Washington ontmoet ook Tanacharison (ook 'Half-King' genoem) en ander Iroquois-leiers wat in Virginia by Logstown verbonde was om hul steun te verseker in geval van konflik met die Franse Washington en Half-King word vriende en bondgenote. Washington het die brief aan die plaaslike Franse bevelvoerder oorhandig, wat beleefd geweier het om te vertrek. 
Goewerneur Dinwiddie het Washington teruggestuur na die Ohio-land om 'n groep van die Ohio Company te beskerm wat tans 'n fort bou in Pittsburgh, Pennsylvania. Voordat hy die gebied bereik het, het 'n Franse mag die bemanning van die onderneming verdryf en met die bou van Fort Duquesne begin. Met bondgenote van Mingo onder leiding van Tanacharison, het Washington en 'n paar van sy milisie -eenheid 'n Franse verkenningsparty van ongeveer 30 man in 'n hinderlaag gelei, onder leiding van Joseph Coulon de Jumonville.  Die Franse reageer deur Washington in Fort Necessity in Julie 1754 aan te val en te verower.  Hy mag met sy troepe na Virginia terugkeer. Die ervaring demonstreer Washington se dapperheid, inisiatief, onervarenheid en onstuimigheid.   Hierdie gebeure het internasionale gevolge gehad, wat die Franse daarvan beskuldig het dat Washington Jumonville vermoor het, wat volgens hulle op 'n diplomatieke missie was, soortgelyk aan die sending van Washington in 1753.  Sowel Frankryk as Brittanje het gereageer deur troepe in 1755 na Noord -Amerika te stuur, hoewel oorlog nie formeel eers in 1756 verklaar is nie. 
Braddock -ramp 1755 Wysig
In 1755 was Washington die senior koloniale assistent van die Britse generaal Edward Braddock tydens die noodlottige Braddock-ekspedisie. Dit was destyds die grootste Britse militêre ekspedisie ooit wat die kolonies aangedurf het, en was bedoel om die Franse uit die Ohio -land te verdryf. Die Franse en hul Indiese bondgenote het die ekspedisie in 'n hinderlaag gelok en meer as 900 slagoffers ingesluit, waaronder die dodelik gewonde Braddock. Tydens wat bekend gestaan ​​het as die Slag om die Monongahela, het Britse troepe in wanorde teruggetrek, maar Washington het heen en weer oor die slagveld gery en die oorblyfsels van die Britse en Virginiane na 'n georganiseerde toevlug gehaal.  
Bevelvoerder van Virginia Regiment Edit
Goewerneur Dinwiddie beloon Washington in 1755 met 'n kommissie as "kolonel van die Virginia -regiment en opperbevelhebber van alle magte wat nou ter verdediging van sy majesteit se kolonie opgewek word" en gee hom die taak om die grens van Virginia te verdedig. Die Virginia Regiment was die eerste voltydse Amerikaanse militêre eenheid in die kolonies (in teenstelling met deeltydse milisies en die Britse gereelde eenhede). Washington is beveel om 'verdedigend of aanvallend op te tree' soos hy die beste dink.  Onder bevel van duisend soldate was Washington 'n dissiplinaris wat die opleiding beklemtoon het. Hy het sy manne gelei in brutale veldtogte teen die Indiërs in die weste in tien maande lank het eenhede van sy regiment 20 gevegte gevoer en 'n derde van sy manne verloor. Die inspannende pogings van Washington het daartoe gelei dat die grensbevolking van Virginia minder gely het as dié van ander kolonies. Ellis kom tot die gevolgtrekking dat dit 'sy enigste ongekwalifiseerde sukses' in die oorlog was.  
In 1758 neem Washington deel aan die Forbes -ekspedisie om Fort Duquesne te verower. Hy was in die verleentheid oor 'n vriendelike brand -episode waarin sy eenheid en 'n ander Britse eenheid gedink het dat die ander die Franse vyand was en met 14 dood en 26 gewond in die ongeluk losgebrand het. Uiteindelik was daar geen werklike stryd om die Franse te laat vaar nie, en die Britte het 'n groot strategiese oorwinning behaal en beheer oor die Ohio -vallei verkry. By sy terugkeer na Virginia, bedank Washington sy kommissie in Desember 1758, en het eers na die uitbreek van die rewolusie in 1775 teruggekeer na die militêre lewe. 
Hoewel Washington nooit die opdrag gekry het in die Britse leër waarna hy gesmag het nie, het hy in hierdie jare waardevolle militêre, politieke en leiersvaardighede opgedoen  en het hy aansienlike openbare blootstelling in die kolonies en in die buiteland gekry.   Hy het die Britse militêre taktiek fyn dopgehou en 'n skerp insig gekry in hul sterk- en swakpunte wat van onskatbare waarde was tydens die rewolusie. Hy het sy taaiheid en moed getoon in die moeilikste situasies, insluitend rampe en terugtogte. Hy het 'n kommando -teenwoordigheid ontwikkel - gegewe sy grootte, sterkte, uithouvermoë en dapperheid in die geveg, het hy aan soldate verskyn as 'n natuurlike leier en hulle het hom sonder twyfel gevolg.   Washington het geleer om sy kompanie en regimente te organiseer, op te lei en te oefen en te dissiplineer. Uit sy waarnemings, voorlesings en gesprekke met professionele beamptes het hy die basiese beginsels van die slagveldtaktiek geleer, sowel as 'n goeie begrip van die probleme van organisasie en logistiek.  Hy ontwikkel 'n baie negatiewe idee van die waarde van milisie, wat te onbetroubaar, te ongedissiplineerd en te korttermyn lyk in vergelyking met gewone mense.  Aan die ander kant was sy ervaring beperk tot die bevel van ongeveer 1 000 man, en kom dit slegs in afgeleë grensomstandighede. 
Lesse geleer Redigeer
Washington het nooit die kommissie in die Britse leër gekry waarna hy gesmag het nie, maar in hierdie jare het hy waardevolle militêre, politieke en leiersvaardighede opgedoen,  wat hulle taktiek noukeurig in ag geneem het, en 'n skerp insig gekry in hul sterk- en swakpunte wat van onskatbare waarde geblyk het tydens die Revolusie. Hy het die basiese beginsels van die slagveldtaktiek geleer uit sy waarnemings, voorlesings en gesprekke met professionele beamptes, sowel as 'n goeie begrip van probleme met organisasie en logistiek.  Hy het 'n begrip gekry van die algehele strategie, veral in die opspoor van strategiese geografiese punte. 
Washington het sy vindingrykheid en moed getoon in die moeilikste situasies, insluitend rampe en terugtogte. Gegewe sy grootte, sterkte, uithouvermoë en dapperheid in die geveg, het hy 'n kommando -teenwoordigheid ontwikkel, wat aan soldate bewys het dat hy 'n natuurlike leier was wat hulle sonder twyfel kon volg.  Die sterkte van Washington in sy vroeë jare het soms op minder konstruktiewe maniere verskyn. Biograaf John R. Alden beweer dat Washington tevergeefs gepoog het om Britse generaals "volop en onopregte vleitaal" te bied en te midde van ongeduld jeugdige arrogansie sowel as jaloesie en ondankbaarheid betoon. 
Namate die politieke spanning in die kolonies toeneem, was Washington in Junie 1774 die voorsitter van die vergadering waarop die "Fairfax Resolves" aangeneem is, wat onder meer 'n kontinentale kongres belê het. In Augustus woon Washington die First Virginia Convention by, waar hy gekies is as afgevaardigde van die First Continental Congress.  Namate die spanning in 1774 verder toeneem, het hy gehelp met die opleiding van provinsiale milisies in Virginia en die handhawing van die boikot van Britse goedere wat deur die Kongres ingestel is, georganiseer.  
Na die gevegte van Lexington en Concord naby Boston in April 1775, het die kolonies oorlog gevoer. Washington verskyn op die Tweede Kontinentale Kongres in 'n militêre uniform, wat aandui dat hy voorbereid is op oorlog.  Die kongres het die kontinentale leër op 14 Junie 1775 geskep. Hy is deur John Adams van Massachusetts benoem, wat hom deels gekies het omdat hy 'n Virginiër was en sodoende die suidelike kolonies in die konflik sou lok.    Die kongres het George Washington aangestel as 'generaal en opperbevelhebber van die leër van die Verenigde Kolonies en van al die magte wat deur hulle opgewek of opgewek moet word', en het hom op 22 Junie 1775 opdrag gegee om neem beheer oor die beleg van Boston. 
Washington neem op 3 Julie 1775 bevel oor die koloniale magte buite Boston (wat toevallig 4 Julie sy eerste volle dag as opperbevelhebber maak), tydens die aanhoudende beleg van Boston. Sy eerste stappe was om prosedures daar te stel en om dit wat as militêre regimente begin het, tot 'n effektiewe vegmag te verander. 
Toe voorraadopgawes 'n gevaarlike tekort aan kruit blootstel, het Washington nuwe bronne gevra. Daar is 'n klopjag op Britse arsenale uitgevoer (insluitend sommige in die Wes -Indiese Eilande) en 'n paar vervaardigingspogings is beëindig, teen die einde van 1776, meestal uit Frankryk, 'n skaars voldoende voorraad (ongeveer 2,5 miljoen pond).  Op soek na swaar wapens het hy Henry Knox op 'n ekspedisie na Fort Ticonderoga gestuur om kanonne wat daar gevang is, te gaan haal. Hy weerstaan ​​herhaalde oproepe van die kongres om aanvalle teen die Britte in Boston te loods, en bel oorlogsrade wat die besluite teen sulke optrede ondersteun.  Voordat die Kontinentale Vloot in November 1775 gestig is, het hy, sonder toestemming van die Kongres, 'n 'geheime vloot' begin bewapen om te beskerm op swak beskermde Britse vervoer en skepe.  Toe die kongres 'n inval in Quebec goedkeur,  bemagtig Washington Benedict Arnold om 'n mag van Cambridge na Quebec City deur die wildernis van die huidige Maine te lei. 
Namate die beleg voortduur, het die aangeleentheid van die afloop van aanstellings ernstig kommerwekkend geword.  Washington het die kongres probeer oortuig dat inskrywings langer as een jaar nodig was om 'n doeltreffende vegmag op te bou, maar hy is in hierdie poging verwerp. Die vestiging van die Kontinentale Weermag in 1776 het slegs 'n aanstellingsperiode van een jaar gehad, 'n saak wat laat in 1776 weer 'n probleem sou wees.  
Washington het die Britte uiteindelik gedwing om hulle uit Boston te onttrek deur Henry Knox se artillerie op Dorchester Heights met uitsig oor die stad te plaas en in detail voor te berei om die stad vanuit Cambridge aan te val as die Britte die posisie sou aanval.  Die Britte ontruim Boston en vaar weg, hoewel Washington nie weet dat hulle op pad is na Halifax, Nova Scotia nie.  ​​Omdat hulle geglo het dat hulle op pad was na New York (wat inderdaad majoor -generaal William Howe se uiteindelike bestemming was), het Washington die grootste deel van die leër daarheen gehaas. 
Verslaan in New York City Edit
Die sukses van Washington in Boston is nie in New York herhaal nie. Hy erken die belangrikheid van die stad as 'n vlootbasis en poort na die Hudsonrivier, en delegeer die taak om New York te versterk in Februarie 1776 aan Charles Lee.  Ondanks die swak verdediging van die stad het die Kongres daarop aangedring dat Washington dit sou verdedig. Die wankelende militêre veldtog in Quebec het ook daartoe gelei dat daar ekstra troepe opgeroep is, en Washington het in April ses regimente noordwaarts onder John Sullivan losgemaak. 
Washington moes sy eerste groot kommando -kontroversie hanteer terwyl hy in New York was, wat gedeeltelik 'n produk was van streekswrywing. New England -troepe wat in die noorde van New York diens gedoen het onder generaal Philip Schuyler, 'n stam van 'n ou patroonfamilie van New York, het beswaar aangeteken teen sy aristokratiese styl, en hul verteenwoordigers van die kongres het 'n beroep op Washington gedoen om Schuyler met Horatio Gates te vervang. Washington het probeer om die kwessie uit die weg te ruim deur Gates bevel te gee oor die magte in Quebec, maar die ineenstorting van die Quebec -ekspedisie het hernude klagtes opgelewer.  Ondanks die ervaring van Gates, verkies Washington persoonlik Schuyler en plaas Gates 'n rol ondergeskik aan Schuyler. Die episode het Washington blootgestel aan die begeerte van Gates na vooruitgang, moontlik op sy koste, en aan laasgenoemde se invloed in die kongres. 
Generaal Howe se leër, versterk deur duisende bykomende troepe uit Europa en 'n vloot onder bevel van sy broer, admiraal Richard Howe, het vroeg in Julie vanaf New York aangekom en 'n onbestrede landing op Staten Island geland.  Sonder intelligensie oor Howe se bedoelings, was Washington gedwing om sy nog steeds swak opgeleide magte te verdeel, hoofsaaklik tussen Manhattan en Long Island. 
In Augustus het die Britte uiteindelik hul veldtog begin om New York te verower. Hulle het eers met krag op Long Island geland en langs die voorste posisies van Washington in die Slag van Long Island geflankeer. Howe het geweier om op te tree op 'n aansienlike taktiese voordeel wat kon lei tot die vang van die oorblywende kontinentale troepe op Long Island, maar hy het verkies om hul posisies te beleër.  As gevolg van 'n beleg wat hy seker sou verloor, besluit Washington toe om hom terug te trek. In wat sommige historici een van sy grootste militêre prestasies noem, het hy 'n nag onttrekking van Long Island oor die East River na Manhattan uitgevoer om die troepe te red. 
Die Howe -broers het daarna gestop om hul posisie te versterk, en die admiraal het op 11 September 'n vrugtelose vredeskonferensie met verteenwoordigers van die kongres onderneem. Vier dae later beland die Britte op Manhattan, versprei onervare milisie in 'n paniekerige toevlugsoord en dwing Washington om verder terug te trek.  Nadat Washington op 16 September die Britse opmars na Manhattan by Harlem Heights gestop het, het Howe weer 'n flankerende maneuver gemaak en troepe by Pell's Point geland in 'n poging om Washington se weg van toevlug af te sny. Om te verdedig teen hierdie stap, het Washington die grootste deel van sy leër na White Plains teruggetrek, waar hy na 'n kort geveg op 28 Oktober verder noordwaarts teruggetrek het. Dit het die oorblywende troepe van die kontinentale weermag in die bopunt van Manhattan geïsoleer, sodat Howe teruggekeer het na Manhattan en Fort Washington in die middel van November verower het en byna 3000 gevangenes geneem het. Vier dae later is Fort Lee, oorkant die Hudsonrivier van Fort Washington, ook geneem. Washington het 'n groot deel van sy leër oor die Hudson na New Jersey gebring, maar is onmiddellik gedwing om terug te trek deur die aggressiewe Britse opmars.  Tydens die veldtog het 'n algemene gebrek aan organisasie, tekorte aan voorrade, moegheid, siekte, en bowenal, 'n gebrek aan vertroue in die Amerikaanse leierskap gelei tot die afsmelting van onopgeleide stamgemeenskappe en bang militia. Washington brom: "Die eer om 'n dapper verdediging te maak, blyk nie voldoende stimulus te wees as die sukses baie twyfelagtig is en die val in die vyand se hande waarskynlik is nie." 
Teenaanval in New Jersey Edit
Na die verlies van New York was die weermag van Washington in twee stukke. Een afdeling het noord van New York gebly om die Hudsonrivier -gang te beskerm, terwyl Washington oor New Jersey teruggetrek het na Pennsylvania, agtervolg deur generaal Charles, graaf Cornwallis.  Die geeste was laag, die volksondersteuning was wankelrig, en die kongres het Philadelphia verlaat, uit vrees vir 'n Britse aanval.  Washington het General Gates beveel om troepe van Fort Ticonderoga te bring, en het ook beveel dat generaal Lee se troepe, wat hy noord van New York verlaat het, by hom kon aansluit. 
Ondanks die verlies van troepe as gevolg van verlatenheid en vervalle posisies, was Washington opgewonde oor 'n toename in milisie -aanstellings in New Jersey en Pennsylvania.  Hierdie milisie -ondernemings was aktief in die omskrywing van die verste buiteposte van die Britte, en het hul vermoë om te verken en te soek beperk.  Hoewel Washington hierdie verset nie gekoördineer het nie, het hy dit benut om 'n aanval op 'n voorpos van Hessiërs in Trenton te organiseer.  In die nag van 25–26 Desember 1776 het Washington sy magte oor die Delaware -rivier gelei en die volgende oggend die Hessiese garnisoen verras en 1000 Hessiërs gevange geneem. 
Hierdie optrede het die leër se moraal aansienlik versterk, maar dit het Cornwallis ook uit New York gebring. Hy het 'n leër van meer as 6 000 man weer bymekaargemaak en die meeste van hulle opgeruk teen 'n posisie wat Washington suid van Trenton ingeneem het. Cornwallis het 'n garnisoen van 1 200 in Princeton gelaat en val toe op 2 Januarie 1777 die posisie van Washington aan en word drie keer afgeweer voordat die duisternis binnekom. behou die voorkoms van 'n veel groter krag.  Washington draai dan om Cornwallis se posisie met die doel om die garnizoen van Princeton aan te val. 
Op 3 Januarie het Hugh Mercer, onder leiding van die Amerikaanse voorwag, Britse soldate teëgekom uit Princeton onder bevel van Charles Mawhood. Die Britse troepe het Mercer betrek en in die daaropvolgende geveg is Mercer dodelik gewond. Washington het versterkings gestuur onder generaal John Cadwalader, wat suksesvol was om Mawhood en die Britte uit Princeton te verdryf, met baie van hulle wat na Cornwallis in Trenton gevlug het. Die Britte het meer as 'n kwart van hul mag in die geveg verloor, en die Amerikaanse moraal het gestyg met die groot oorwinning. 
Hierdie onverwagse oorwinnings het die Britte teruggedryf na die New York -gebied en 'n dramatiese hupstoot gegee vir die revolusionêre moraal.  Gedurende die winter het Washington, gebaseer in die winterkwartiere in Morristown, New Jersey, losweg 'n militêre oorlog op lae vlak teen Britse posisies in New Jersey gekoördineer, wat die optrede van New Jersey en Pennsylvania militia-ondernemings kombineer met sorgvuldige gebruik van die kontinentale leër hulpbronne om die Britse en Duitse troepe in New Jersey te kwel en teister. 
Die gemengde prestasie van Washington in die veldtogte van 1776 het nie tot kritiek in die kongres gelei nie.  Voordat hy in Desember uit Philadelphia na Baltimore gevlug het, verleen die Kongres Washington magte wat sedertdien as 'diktatoriaal' beskryf is.  Die suksesse in New Jersey het Washington in die oë van sommige kongreslede amper vergoddelik, en die liggaam het gevolglik baie meer eerbiedig geword vir hom.  Die optrede van Washington het ook internasionale kennis gekry: Frederick die Grote, een van die grootste militêre geeste, het geskryf dat "die prestasies van Washington [by Trenton en Princeton] die briljantste was van enige wat in die geskiedenis van militêre prestasies opgeteken is." 
Verlies van Philadelphia Edit
In Mei 1777 hervat die Britte die militêre operasies, met generaal Howe sonder sukses om Washington uit sy verdedigingsposisie in die Watchungberge in New Jersey te trek, terwyl generaal John Burgoyne 'n leër suid van Quebec na Albany, New York, lei.  Na Burgoyne se aanvang van Fort Ticonderoga vroeg in Julie sonder weerstand, het generaal Howe aan boord van 'n groot deel van sy weermag gegaan en weggevaar en Washington vertroebel gelaat oor sy bestemming.   Washington het 'n paar van sy troepe noord gestuur om te help met die verdediging van Albany, en die meeste van die res het sy troepe suid van Philadelphia verskuif toe dit duidelik word dat dit die doel van Howe was. 
Die kongres, op aandrang van sy diplomatieke verteenwoordigers in Europa, het ook vroeg in 1777 militêre kommissies aan 'n aantal Europese soldate uitgereik. Twee van dié wat deur Silas Deane, die Marquis de Lafayette en Thomas Conway, aanbeveel word, sal belangrik wees in Washington se aktiwiteite.   Lafayette, net twintig jaar oud, het eers gesê dat Deane sy gesag oorskry het om hom 'n kommissaris -generaal aan te bied, maar het aangebied om op eie koste as vrywilliger in die weermag aan te bied.  Washington en Lafayette was onmiddellik lief vir mekaar toe hulle mekaar ontmoet, en Lafayette het een van Washington se mees betroubare generaals en vertrouelinge geword.  Conway, aan die ander kant, het nie baie gedink aan die leierskap van Washington nie, en was 'n bron van probleme in die veldtogseisoen van 1777 en die gevolge daarvan. 
Generaal Howe het sy troepe suid van Philadelphia aan die noordelike punt van Chesapeakebaai laat beland en Washington se flank gedraai tydens die Slag van Brandywine op 11 September 1777. Na verdere maneuvers is Washington gedwing om weg te trek van die stad af, sodat Britse troepe kon optrek onbestrede in Philadelphia op 26 September. Washington se versuim om die hoofstad te verdedig, het 'n storm van kritiek veroorsaak deur die kongres, wat die stad na York gevlug het, en van ander weermagoffisiere. Gedeeltelik om sy kritici te stil, beplan Washington 'n uitgebreide aanval op 'n blootgestelde Britse basis in Germantown.   Die Slag van Germantown op 4 Oktober het deels misluk as gevolg van die kompleksiteit van die aanval en die onervare ervaring van die militiese magte wat daarin gewerk het.  Meer as 400 van Washington se troepe is gevange geneem, waaronder kolonel George Mathews en die hele 9de Virginia Regiment.  Dit het nie gehelp dat Adam Stephen, wat een van die takke van die aanval gelei het, dronk was en van die ooreengekome aanvalsplan gebreek het nie.  Hy is in die hof gevange geneem en uit die weermag afgetrek. Historikus Robert Leckie merk op dat die stryd naby was en dat 'n klein aantal veranderinge moontlik 'n beslissende oorwinning vir Washington kon meebring. 
Intussen is Burgoyne, buite bereik van hulp van Howe, vasgekeer en gedwing om sy hele leër op 17 Oktober, tien dae na die Slag van Bemis Heights, oor te gee.  Die oorwinning maak 'n held van General Gates, wat die bewering van die kongres ontvang het.  Terwyl dit plaasgevind het, was Washington op afstand voorsitter van die verlies aan beheer oor die Delaware -rivier aan die Britte en het sy leër na sy winterkwartiere in Valley Forge in Desember opgeruk.  Washington het Valley Forge gekies bo die aanbevelings dat hy óf nader óf verder van Philadelphia kampeer, omdat dit naby genoeg was om Britse weermagbewegings te monitor, en ryk landerye in die weste beskerm het teen die vyand se voer -ekspedisies. 
Die weermag van Washington het die volgende ses maande by Valley Forge gebly.  Gedurende die winter sterf ongeveer 2 500–3 000 uit 11 000 mans (hoewel skattings verskil) as gevolg van siektes en blootstelling. Die probleme van die weermag word vererger deur 'n aantal faktore, waaronder 'n kwartiermeesterafdeling wat erg bestuur is deur een van die politieke teenstanders van Washington, Thomas Mifflin, en die voorkeur van boere en handelaars om hul goedere aan die Britte te verkoop, wat in silwer betaal het geldeenheid in plaas van die byna waardelose kontinentale papiergeld.   Winsgewers wou ook voordeel trek uit die weermag se koste, en dit 1000 keer soveel hef as wat hulle vir dieselfde goedere betaal het. Die kongres het Washington gemagtig om die nodige materiaal vir die weermag in beslag te neem, maar hy was huiwerig om sodanige gesag te gebruik, aangesien dit 'n tirannie was waaroor daar vermoedelik oorlog gevoer is. 
Gedurende die winter het hy 'n volskaalse opleidingsprogram bekendgestel onder toesig van Baron von Steuben, 'n veteraan van die Pruisiese algemene personeel. Ondanks die ontberings wat die leër ondervind het, was hierdie program 'n merkwaardige sukses, en Washington se leër het in die lente van 1778 'n baie meer gedissiplineerde mag geword. 
Washington moes uit baie bronne ontevredenheid oor sy leierskap ondervind. Sy verlies aan Philadelphia het sommige lede van die kongres genoop om te bespreek dat hy hom uit bevel verwyder.  Hulle is deur Washington se afvalliges in die weermag aangevoer, waaronder Generals Gates, Mifflin en Conway.  Veral Gates is deur Conway en kongreslede Benjamin Rush en Richard Henry Lee beskou as 'n wenslike plaasvervanger vir Washington.   Alhoewel daar geen bewyse is van 'n formele sameswering nie, staan ​​die episode bekend as die Conway Cabal omdat die omvang van die ontevredenheid in die weermag blootgestel is deur 'n kritiese brief van Conway aan Gates, waarvan sommige inhoud oorgedra is na Washington.  Washington het die kritiek aan die kongres blootgestel, en sy ondersteuners, binne die kongres en die weermag, het byeengekom om hom te ondersteun.  Gates het uiteindelik om verskoning gevra vir sy rol in die aangeleentheid, en Conway het bedank.   Washington se posisie en gesag is nie weer ernstig betwis nie. Biograaf Ron Chernow wys daarop dat Washington se hantering van die episode getoon het dat hy ''n volmaakte politieke vegter was' wat sy humeur en waardigheid behou het terwyl sy teenstanders besluit het. 
Franse toetrede tot die oorlog Redigeer
Die oorwinning in Saratoga (en tot 'n mate Washington se byna sukses in Germantown) was van groot invloed om Frankryk te oortuig om as 'n Amerikaanse bondgenoot openlik tot die oorlog toe te tree. Die Franse toetrede tot die oorlog het sy dinamika verander, want die Britte was nie meer seker oor die see nie en moes hulle bekommer oor 'n inval in hul tuiseilande en ander koloniale gebiede regoor die wêreld. Die Britte, nou onder bevel van generaal sir Henry Clinton, ontruim Philadelphia in 1778 en keer terug na New York, met Washington wat hulle langs die pad aanval tydens die Slag van Monmouth, dit was die laaste groot geveg in die noorde. Voor die geveg gee Washington bevel oor die voormagte aan Charles Lee, wat vroeër die jaar uitgeruil is. Lee, ondanks vaste instruksies van Washington, het Lafayette se voorstel geweier om 'n georganiseerde aanval op die Britse agterkant te loods, en het daarna teruggetrek toe die Britte hom omgedraai het. Toe Washington by die hoof van die hoofleër aankom, het hy en Lee 'n woedende woordewisseling gehad, en Washington beveel Lee om die bevel af te lê. Washington, met die taktiek en uitvoeringsvermoë van sy weermag, verbeter deur die oefenprogramme van die vorige winter, kon herstel en het die Britte gelykop gevoer. Lee is in die hof gedwing en uiteindelik uit die weermag ontslaan. 
Die oorlog in die noorde is effektief vir 'n paar jaar stilgemaak. Die Britte het Newport, Rhode Island, suksesvol verdedig teen 'n Frans-Amerikaanse invalpoging wat gefrustreer is deur slegte weer en probleme met die samewerking tussen die bondgenote.   Britse en Indiese magte wat deur sir Frederick Haldimand in Quebec georganiseer en ondersteun is, het in 1778 grensnedersettings begin aanval, en Savannah, Georgia is laat in die jaar gevange geneem.  In reaksie op die grensaktiwiteit het Washington in die somer van 1779 'n groot ekspedisie teen die Iroquois gereël. In die Sullivan -ekspedisie het 'n aansienlike mag onder generaal -majoor John Sullivan die Iroquois uit hul lande in die noordweste van New York verdryf in weerwraak vir die grensaanvalle.  
Die teenstander van Washington in New York was ook aktief. Clinton het 'n aantal amfibiese aanvalle op kusgemeenskappe van Connecticut tot by Chesapeakebaai gedoen en ondersoek na Washington se verdediging in die Hudsonriviervallei.  Toe hy met krag in die rivier kom, vang hy die belangrikste voorpos van Stony Point, maar vorder nie verder nie. Toe Clinton die garnisoen daar verswak om manne te voorsien vir strooptogte, het Washington 'n teenaanval gereël. Generaal Anthony Wayne het 'n mag gelei wat, slegs met behulp van die bajonet, Stony Point herower het.  Die Amerikaners het verkies om nie die pos te beklee nie, maar die operasie was 'n hupstoot vir die Amerikaanse moraal en 'n slag vir die Britse moraal. Die Amerikaanse moraal het later in die jaar 'n knou gekry, toe die tweede groot poging tot Frans-Amerikaanse samewerking, 'n poging om Savannah te herower, met groot ongevalle misluk het. 
Moeilike tye Redigeer
Die winter van 1779–80 was een van die koudste in die koloniale geskiedenis. Die hawe van New York het gevries en die winterkampe van die kontinentale weermag was deurdrenk met sneeu, wat tot swaarkry gelei het wat die ervaring van Valley Forge beleef het.  Die oorlog neem af in gewildheid, en die inflasionêre uitreiking van papiergeld deur die Kongres en die state het die ekonomie en die vermoë om die weermag te voorsien benadeel. Die papiergeld het ook die moraal van die weermag getref, want dit was hoe die troepe betaal is. 
Die Britte het laat in 1779 'n nuwe strategie begin, gebaseer op die aanname dat die meeste Suid -Afrikaners lojaliste van harte was. Generaal Clinton het die Britse garnisoen uit Newport teruggetrek en 'n mag van meer as 10 000 man ingeroep wat in die eerste helfte van 1780 Charleston, Suid -Carolina, suksesvol beleër het. In Junie 1780 het hy meer as 5 000 kontinentale soldate en milisies gevange geneem in die enigste ergste nederlaag van die oorlog vir die Amerikaners. Washington het einde Maart pessimisties verskeie troepe regimente suidwaarts uit sy leër gestuur, in die hoop dat dit 'n effek kan hê op wat hy as 'n dreigende ramp beskou het. 
Die weermag van Washington het in 1780 aan talle probleme gely: dit is onderbemagtig, onderbefonds en nie toegerus nie.  As gevolg van hierdie tekortkominge het Washington die oproepe tot groot ekspedisies weerstaan, en verkies om gefokus te bly op die belangrikste Britse teenwoordigheid in New York. Kennis van ontevredenheid in die geledere in New Jersey het die Britte in New York aangespoor om twee pogings te doen om die hoofweermagbasis in Morristown te bereik. Hierdie pogings is verslaan, met aansienlike steun van die burgermag, in gevegte by Connecticut Farms en Springfield. 
September 1780 bring 'n nuwe skok vir Washington. Die Britse majoor John André is buite New York gearresteer, en papiere wat hy saamgevat het, het 'n sameswering tussen die Britte en generaal Benedict Arnold blootgelê.  Washington respekteer Arnold vir sy militêre vaardighede, en het hom na die ernstige beserings van Arnold in die Slag van Saratoga in Oktober 1777 aan hom die militêre bevel van Philadelphia gegee.  Tydens sy administrasie daar het Arnold baie politieke vyande gemaak, en in 1779 begin hy geheime onderhandelinge met generaal Clinton (gedeeltelik bemiddel deur André) wat uitloop op 'n komplot om West Point oor te gee, 'n bevel wat Arnold versoek en Washington hom gee in Julie 1780.  Arnold is gewaarsku oor André se arrestasie en vlug na die Britse linies kort voor Washington se aankoms by West Point vir 'n vergadering.  In onderhandelinge met Clinton het Washington aangebied om André vir Arnold te ruil, maar Clinton het geweier. André is as 'n spioen gehang, en Arnold word 'n brigadier -generaal in die Britse leër.  Washington het 'n poging gereël om Arnold uit New York te ontvoer. Dit was gefrustreerd toe Arnold op 'n strooptog na Virginia gestuur is. 
Washington was suksesvol in die ontwikkeling van 'n spioenasie -netwerk wat die Britse en lojalistiese magte bygehou het, terwyl die vyand mislei was oor die sterkte van die Amerikaanse en Franse posisies, en hul bedoelings. Britse intelligensie, daarenteen, was swak gedoen. Baie prominente lojaliste het na Londen gevlug, waar hulle Lord Jermaine en ander topamptenare oortuig het dat daar 'n groot potensiële lojalistiese vegmag is wat sou opstaan ​​en by die Britte aansluit sodra hulle in die omgewing was. Dit was heeltemal onwaar, maar die Britte het sterk daarop staatgemaak, veral in die suidelike veldtogte van 1780–81, wat tot hul rampe gelei het. Washington het die Britte in New York mislei om sy hele leër, die hele Franse leër, om die stad te marsjeer tot by Virginia, waar hulle Cornwallis en sy leër verras het.  Die grootste mislukking van Britse intelligensie was die misverstand tussen die senior bevel in Londen en New York oor die noodsaaklikheid om Burgoyne se inval in New York te ondersteun. Britse kommunikasie -mislukkings en 'n gebrek aan intelligensie oor wat aan die gebeur was, het gelei tot die oorgawe van Burgoyne se hele leër. 
Washington het sistematiese verkenning op vyandelike posisies deur verkenners gebruik en majoor Benjamin Tallmadge geborg wat die Culper -spioenasie opgerig het. Washington het dubbele agente wantrou en word mislei deur die verraad van Benedict Arnold.  Washington het baie aandag gegee aan spioenasieverslae, en het daarop gereageer. Hy het seker gemaak dat sy inligtingsbeamptes mekaar inlig, dat hy nie aandring op vooraf goedkeuring van hul planne nie. Sy intelligensiestelsel het 'n noodsaaklike deel geword van die asimmetriese strategie van die Amerikaanse partydige styl. Dit het in die 1790's die grondslag gelê vir Washington om intelligensie -insameling te formuleer as 'n belangrike instrument in die presidensiële mag. 
'N Britse leër onder generaal Cornwallis, wat deur die Carolinas en Virginia veg, het na Yorktown gegaan om deur die Britse vloot ontruim te word. Washington het 'n uitgebreide operasie gekoördineer waardeur die Franse leër in New England en die Amerikaanse weermag in New York na Virginia gegly het sonder dat die Britte dit agtergekom het. Cornwallis het hom omring, en 'n Franse seevaartoorwinning teen die Britse reddingsvloot het sy hoop laat vaar. Die oorgawe van Cornwallis aan Washington op 17 Oktober 1781 was die einde van ernstige gevegte.  In Londen het die oorlogsparty beheer oor die parlement verloor, en die Britte onderhandel oor die Verdrag van Parys (1783) Dit het die oorlog beëindig. In die hoop om die Verenigde State as 'n belangrike handelsvennoot te kry, het die Britte verbasend vrygewige terme gebied.
Washington het die Amerikaanse strategie vir oorwinning ontwerp. Dit het kontinentale magte in staat gestel om hul krag ses jaar lank te behou en twee groot Britse leërs by Saratoga in 1777 en Yorktown in 1781 te verower. Sommige historici het Washington geprys vir die keuse en toesig van sy generaals, die behoud en bevel van die weermag, koördinering met die kongres, met staatsbestuurders en hul milisie, en aandag aan voorraad, logistiek en opleiding, en hoewel Washington herhaaldelik deur Britse generaals uitgemanoeuvreer is, was sy algehele strategie suksesvol: behou ten alle tye beheer oor 90% van die bevolking ( insluitend onderdrukking van die lojalistiese burgerlike bevolking) hou die leër ongeskonde, vermy beslissende gevegte en soek 'n geleentheid om 'n vyandige weermag in getal te vang. Washington was 'n militêre konserwatief: hy het verkies om 'n gewone leër op 'n Europese model te bou en 'n konvensionele oorlog te voer, en het dikwels gekla oor die ongedissiplineerde Amerikaanse milisie.   
Een van Washington se belangrikste bydraes as opperbevelhebber was om die presedent vas te stel dat burgerlik verkose amptenare, in plaas van militêre offisiere, die uiteindelike gesag oor die weermag het. Dit was 'n belangrike beginsel van Republikanisme, maar kon maklik deur Washington oortree gewees het. Gedurende die oorlog het hy uitgestel tot die gesag van die kongres en staatsamptenare, en het hy sy aansienlike militêre mag prysgegee sodra die geveg verby was. In Maart 1783 het Washington sy invloed gebruik om 'n groep weermagoffisiere te versprei wat gedreig het om die kongres te konfronteer rakende hul terugbetaling. Washington ontbind sy leër en kondig sy voorneme aan om uit die openbare lewe te tree in sy "Afskeidsbevele aan die leërs van die Verenigde State." 'N Paar dae later, op 25 November 1783, het die Britte New York ontruim, en Washington en die goewerneur het die stad in besit geneem by Fraunces Tavern in die stad op 4 Desember, en hy het sy offisiere formeel afskeid geneem. Op 23 Desember 1783 bedank Washington sy kommissie as opperbevelhebber by die Congress of the Confederation in Annapolis, Maryland. 
In die herfs van 1798 raak Washington verdiep in die skepping van 'n militêre mag om die bedreiging van 'n algehele oorlog met Frankryk te hanteer. President John Adams het hom gevra om die pos van opperbevelhebber te hervat en 'n leër op te rig as daar oorlog uitbreek. Washington stem in en bepaal dat hy slegs in die veld sal dien as dit absoluut noodsaaklik is, en as hy sy ondergeskiktes kan kies.  Geskille het ontstaan ​​oor die relatiewe ranglys van sy gekose opdrag. Washington het Alexander Hamilton gekies as sy inspekteur -generaal en tweede in bevel, gevolg deur Charles Cotesworth Pinckney en Henry Knox. Hierdie hiërargie was 'n omkering van die geledere wat hierdie manne tydens die rewolusie beklee het. Adams wou die bevel omkeer en Knox die belangrikste rol gee, maar Washington was volhardend en dreig om te bedank as sy keuses nie goedgekeur word nie.  Hy het die oorhand gekry, maar die episode het sy verhouding met Henry Knox merkbaar afgekoel en Adams se verhouding met sy kabinet benadeel.  Die oplossing van hierdie aangeleentheid het geen geleentheid tot rus gebring nie: Washington was besig met die vervelige taak om offisiere vir die nuwe militêre formasies te vind. In die lente van 1799 het die verslapping van die spanning tussen Frankryk en die Verenigde State Washington toegelaat om sy aandag op sy persoonlike aangeleenthede te herlei. 
George Washington sterf op 14 Desember 1799, op 67 -jarige ouderdom. By sy afsterwe word hy as 'n afgetrede luitenant -generaal op die rolle van die Amerikaanse weermag gelys. Gedurende die volgende 177 jaar oortref verskillende offisiere Washington in rang, waaronder veral John J. Pershing, wat bevorder is tot generaal van die leërs vir sy rol in die Eerste Wêreldoorlog. Met ingang van 4 Julie 1976 is Washington postuum bevorder tot die dieselfde rang op gesag van 'n gesamentlike resolusie van die kongres.  Die resolusie verklaar dat Washington se senioriteit rang en voorrang het bo alle ander grade van die gewapende magte, in die verlede of hede, wat Washington effektief die hoogste Amerikaanse offisier van alle tye gemaak het. 
Geskiedkundiges debatteer of Washington verkies om groot gevegte te voer of om 'n Fabian -strategie te gebruik om die Britte te teister met vinnige, skerp aanvalle, gevolg deur 'n terugtog, sodat die groter Britse leër hom nie kon vang nie. [b] Sy suidelike bevelvoerder Greene het wel Fabian -taktiek gebruik in 1780–81. Washington het dit eers in die herfs 1776 tot die lente van 1777 gedoen nadat hy New York verloor het en 'n groot deel van sy leër sien wegsmelt het. Trenton en Princeton was Fabian se voorbeelde. Teen die somer 1777 het Washington sy krag en sy selfvertroue herbou. 
Terwyl hy as generaal gedien het, het Washington drie gedra sespunt sterre (drie vyfpuntige sterre word nou gebruik as die kentekens van 'n luitenant-generaal). 
Die volgende is opsommings van gevegte waar George Washington die bevelvoerder was.
George Washington se afkoms en familiegeskiedenis
Die afkoms van George Washington wys terug na Engeland, net soos baie van die mense wat gedurende sy tyd in koloniale Amerika gewoon het. Sy vroegste voorouers sluit in verskeie lede van die Engelse koninklikes, waarvan die belangrikste die groot koning Karel die Grote was. Meer onlangse bewyse van die Engelse erfenis van Washington word gevind in Selby Abbey in Yorkshire, Engeland. Die wapen van die familie Washington word gevind in sommige van die loodglas -kunswerke daar. Hierdie kunswerk is heel waarskynlik opgedra aan John Wessington, 'n lid van 'n invloedryke gesin in Durham, Engeland. Die naam "Wessington" kom van die oorspronklike naam van die land wat die gesin die eerste keer in die twaalfde eeu gevestig het.
'N Ander naam vir die Wessington -gesin was "Washington". Die oupagrootjie van George Washington, Lawrence Washington, het 'n universiteitsopleiding in Engeland behaal en in 1633 as dominee in Essex begin dien totdat die geveg van die Engelse burgeroorlog begin het. Vanweë Lawrence se simpatie met die Britse kroon, is hy uit sy pos in sy plaaslike kerk verwyder. Die verlies van sy werk het daartoe gelei dat Lawrence Washington in 1654 in armoede gesterf het. Lawrence Washington se seun, John Washington, emigreer egter na die kolonies na die dood van sy vader.
John Washington, gevestig in Virginia, trou met Anne Pope. Anne se familie was 'n welgestelde een wat uit plantasie -eienaars bestaan, en sy en John het 'n stuk grond as 'n trougeskenk gekry. John Washington, die oupagrootjie van George Washington, begin die Washington-tradisie van boerdery en word 'n suksesvolle boer in Westmoreland County, Virginia. Boonop het John Washington betrokke geraak by die plaaslike politiek en die weermag van Virginia. John Washington se seun Lawrence Washington (die oupa van George Washington) het in Engeland na die regsskool gegaan, maar het gou teruggekeer na Virginia om sy vader se plase en lande te beërwe. Een van die lande wat hy geërf het, is Little Hunting Creek genoem. Hierdie stuk grond sal in die toekoms die naam van Mount Vernon kry. Lawrence Washington was twee keer getroud weens die dood van sy eerste vrou Jane. Hy het vier kinders by Jane gehad. Een van hierdie kinders is vernoem na sy pa: Lawrence Washington. Hy was 'n goeie stiefbroer van George Washington toe die twee grootgeword het. Die ouer Lawrence Washington het ook ses kinders gehad saam met sy tweede vrou, Mary Ball. Sy oudste kind van Mary was George Washington. Alhoewel moderne historici die afkoms van George Washington ondersoek het vanweë sy posisie as 'n belangrike historiese figuur, was George Washington self blykbaar onbewus van sy eie geslag. Trouens, hy het in 'n brief gesê dat dit ''n onderwerp is waarop ek bely dat ek baie min aandag gegee het'. Miskien hou hierdie gebrek aan belangstelling in sy familie -erfenis verband met die bereidwilligheid van George Washington om weg te breek van die tradisies en heerskappy van die moederland van Groot -Brittanje en te veg vir die onafhanklikheid van 'n nuwe nasie.
Mount Vernon -grafte
Twee grafte staan ​​op Mount Vernon: die oorspronklike gesinsgewel wat nou bekend staan ​​as die ou graf, en die nuwe gewelf wat nou bekend staan ​​as die nuwe graf wat die laaste rusplek van die gesin geword het.
Nadat hy besef het dat die oorspronklike graf agteruitgaan, het Washington in sy testament opdrag gegee dat 'n nuwe rusplek by sy dood gebou moet word en dat alle familielede daar sal begrawe word. Hy het ook die finansiële middele voorsien om dit te bou. George en Martha is oorspronklik begrawe in die Ou Graf, maar is later verplaas om permanent in die Nuwe Graf te rus.
Ander buitegeboue van Mount Vernon is:
tuinier se huis
opsiener 's kwartale
slawehutte vir verslaafde gesinne
mans se slawekwartiere
vroue se slawekwartiere
Die gebied Washington, DC bied 'n voorste sitplek vir die geskiedenis. Studente word in hul omgewing gedompel deur reise na museums, slagvelde en historiese plekke, waaronder die Folger Shakespeare -biblioteek, die Jamestown -nedersetting, die Gettysburg -slagveld, die Society of the Cincinnati en George Washington & rsquos Mount Vernon -landgoed.
Deur die departement se samewerkingsverhoudinge met instansies in die hele streek, het studente ook buitengewone toegang tot historiese dokumente by die National Archives, die Library of Congress, die National Security Archive en die Smithsonian Institution.
Skrywer, Koeweit getransformeer: ​​olie en stedelike lewe
& quot [Senior jaar] was die eerste keer dat ek ooit die geskiedenis van Koeweit bestudeer het. . Dit was baie opwindend om ongebruikte dokumente oor die onderwerp wat ek ondersoek het, op te spoor. Ek het dit toe nog nie heeltemal geweet nie, maar die ervaring het my amptelik in 'n historikus verander. & Quot
Geskiedenis van die dagboekmanuskripte
Beskrywing van die jare waarin Washington dagboeke gehou het, die verspreiding en verlies daarvan, en 'n lys van die ligging van oorlewende dagboekmanuskripte.
Behalwe vir spesiale geleenthede, soos sy sending na die Franse kommandant en sy reis na Barbados, het Washington blykbaar tot 1760 geen daaglikse rekord gehou nie. Selfs toe was sy dagboekregistrasie onreëlmatig tot 1768, toe hy besluit het om 'n program wat hy om getrou voort te gaan totdat hy in 1775 die opperbevelhebber geword het.
Washington het gedurende die grootste deel van die rewolusie geen dagboek gehou nie. Die strengheid van sy aktiwiteite sou dit moeilik gemaak het, en die volledige verslag van die tydperk wat in sy amptelike briefboeke en algemene bevele opgehoop het, het die gebruik minder nodig gemaak. Hy het probeer om sy ou gewoonte in 1781 te hervat, maar eers nadat hy sy bevel bedank het en teruggekeer het, het hy weer 'n bevestigde dagboek geword.
Dit lyk waarskynlik dat dagboeke vir die presidensiële jare 1789-97 gehou is, en die feit dat so min oorleef het, is veral erg vir historici. 'The Journal of the Proceedings of the President (1793-97)', 'n daaglikse verslag van Washington se amptelike aktiwiteite en korrespondensie, wat in die eerste persoon geskryf is, maar deur sy sekretarisse gehou word, sal later gepubliseer word. 'N Inskrywing vir 16 April 1789 waarin hy vertrek van Mount Vernon om sy amp te aanvaar, verskyn slegs in Jared Sparks, red., Die geskrifte van George Washington (12 volumes. Boston, 1833-37), 1: 441-42. Die inskrywing vir 23 April 1789 oor die entoesiasme waarmee die publiek hom ontvang het, kom uit Washington Irving, Die lewe van George Washington (5 volumes. New York, 1857-59), 4: 511. Ons weet dus ten minste dat Jared Sparks en Washington Irving toegang tot materiaal gehad het wat aandui dat Washington sy presidentskap begin het met 'n besluit om die rekord voort te sit. Dagboeke bestaan ​​vir die tydperk wat sy toere deur die noordelike en suidelike state dek en 'n kort opgawe wat tydens die Whiskey -rebellie van 1794 gehou is.
Die vroegste dagboeke is in notaboeke van verskillende groottes en vorms gehou, maar toe Washington ernstig begin om daaglikse inskrywings te maak, het hy gekies om dit in afskrifte van die Virginia Almanack, 'n publikasie van Williamsburg. Teen die einde van die rewolusie het hy gewoond geraak aan die leë memorandumboeke wat in die weermag gebruik is, en het hy 'n soortgelyke notaboek vir sy burgerlike rekord aangeneem. Teen 1795 het hy teruggekeer na sy verweefde almanakke.
Soos Fitzpatrick opgemerk het, was daar nie papier in Washington beskikbaar nie, en hy het gereeld lyne op afstand gekry deur 'n geleide velblad onder sy skryfpapier te gebruik. 'Hierdie praktyk gee ons bewys van sy gebrekkige visie, aangesien die dagboeke, na die presidensie, gereeld voorbeelde toon van sy pen wat van die buitenste rand van die klein dagboekblad afloop, en hele woorde, wat op die onderstaande gidsblad verskyn het, ontsnap kennis dat u nie op die dagboekblad self is nie "(John C. Fitzpatrick, red., The Diaries of George Washington, 1748-1799 [4 vols. Boston en New York, 1925], 1: x).
By die dood van Washington in 1799 het die meeste van sy papiere nog in sy hande die eiendom geword van sy neef Bushrod Washington, 'n mederegter van die Amerikaanse Hooggeregshof. Ons sal meer te sê hê oor die lot van hierdie waardevolle dokumente in die Inleiding tot Deel I van Die papiere van George Washington.
Die vernietiging en verspreiding van die koerante het baie vroeg begin toe mev Washington na berig word al die korrespondensie wat sy tydens sy leeftyd met Washington uitgewissel het, verbrand het-ons glo slegs twee briewe. Daar volg lang jare van sorgelose hantering deur Bushrod, biograaf John Marshall en redakteur Jared Sparks. Die belangrikste in die verhaal van Washington se koerante is inderdaad nie sulke natuurlike prosesse soos vuur, vloed, skimmel en die neiging om papier in stof te val nie. Daar was eerder 'n oorvloed van rentmeesterskap deur misleidende opsigters, persone wat gedink het hulle weet wat belangrik is en wat triviaal is, wat gered moet word en wat aan vriende en handtekeningversamelaars weggegee moet word.
Die redakteur wat betreur die verdwyning van soveel Washington -dagboeke, kan net in moedeloosheid insink as hy hoor dat Bushrod baie weggegee het. Aan diplomaat Christopher Hughes gee hy in 1825 die dagboek van 1797 en 'n rits Washington se aantekeninge oor die landbou wat Hughes onder sy vriende in die Verenigde State en Europa versprei het.Twee jaar later gee Bushrod die dagboeke vir 1795 en 1798 aan Margaret en Robert Adams, van Philadelphia. Daarna het hy die dagboek van 1767 aan dr James W. Wallace, van Warrenton, oorhandig. Hierdie en sekere ander dagboeke wat in private hande was, is bewaar, ander blykbaar nie.
Jared Sparks se beurt om die koerante verkeerd te hanteer, kom in 1827 toe hy Bushrod oorreed om hom groot hoeveelhede na Boston te laat neem, waar hy sy twaalf-volume-uitgawe sou voorberei, Die geskrifte van George Washington (Boston, 1837). Sparks het besluit dat die versigtig verwydering van 'n Washington -handtekening uit 'n dokument en dit aan 'n vriend gestuur word, die manuskrip nie regtig beskadig as 'n stuk geskiedenis dat 'n bladsy wat uit 'n Washington -dagboek of 'n hele Washington -brief geskeur is, veilig kan weggegee word nie as hy, Sparks, dit as geen historiese waarde geag het nie. Dit was Sparks wat Washington se ontwerp van sy eerste inhuldigingstoespraak in klein stukkies gesny het en hierdie dokument van meer as sestig bladsye so deeglik versprei het dat die pogings van verskeie versamelaars nie meer as 'n derde daarvan bymekaargemaak het nie. Selfs nadat hy vermoedelik al die koerante aan die Washington -gesin terugbesorg het, het Sparks 'n voorraad behou om te versprei. Hy stuur nog steeds brokkies in 1861 uit.
Die plundering het in 1834 gestop toe die Washington -gesin die basiese versameling aan die Amerikaanse regering verkoop het. Hierdie korpus, tesame met 'n latere, kleiner verkoop, vorm die basis van die belangrikste Washington -argief by die Library of Congress. Ander verkrygings is deur die jare gedoen. In die volgende lys word die huidige ligging van alle bekende dagboeke en dagboekfragmente getoon. Die Regents 'Numbers is nommers wat Fitzpatrick in die 1920's toegeken het en sedertdien as 'n katalogiseringsapparaat gebruik is. Die dagboeke sonder regente se nommers is nie deur Fitzpatrick gepubliseer nie, en ook nie 'n aantal waaraan hy nommers toegeken het nie, maar nie kon opspoor nie. Sy nommer 54, wat vermoedelik bygehou is, maar nie gevind is nie, word gedeeltelik verteenwoordig deur die volgende dagboek in die reeks.
George Washington en godsdiens
As u die godsdienstige oortuigings van George Washington bestudeer, is dit moeilik om absolute, konkrete gevolgtrekkings te maak. Afhangende van die bron wat ondersoek is, is Washington in verskillende ligte geverf, wat wissel van 'n Deist tot 'n gelowige Christen. Ongeag die presiese gevolgtrekking wat gemaak word, daar is algemene feite rondom Washington se verhouding met godsdiens.
Washington was die agterkleinseun van Lawrence Washington, 'n Anglikaanse pastoor. Moeilikhede tussen Lawrence Washington en die kerk het moontlik uiteindelik daartoe gelei dat sy erfgename na Virginia verhuis het. Die rede waarom Washington in Virginia gebore is, het moontlik verband gehou met godsdienstige ontwikkelinge. Die Eerste Groot Ontwaking het in die jare voor Washington se geboorte in Engeland plaasgevind en speel 'n belangrike rol in die etos van 'n groeiende Amerikaanse godsdienstige omgewing in die agtiende eeu. Die invloed van die Groot Ontwaking was egter die sterkste deur Baptiste en Presbiteriane, en was minder invloedryk in die Anglikaanse gemeenskap wat Washington insluit. 'N Anglikaanse gesin onder leiding van 'n moeder wat toegewyd was aan persoonlike spiritualiteit, het George Washington grootgemaak, wat moontlik 'n invloed op Washington se eie godsdiensbesef gehad het.
Wat direkte kerkdeelname betref, was Washington 'n toegewyde lid van die Anglikaanse Kerk. In 1762 word Washington 'n vestingman in Truro Parish, wat toesig hou oor die sake by die Pohick Church. Hy het drie termyne as kerkwag gedien en gehelp om die armes te versorg. Die kerkbywoning van Washington het deur sy hele lewe gewissel, met sy bywoning wat vir periodes sporadies geword het en daarna weer opgetel het tydens sy presidentskap. 'N Voormalige leraar by Pohick het egter gesê dat "ek nog nooit so 'n konstante bywoner by die kerk soos Washington geken het nie." 1 Oor die algemeen was die godsdienstige lewe van Washington gevul met baie skynbaar teenstrydige posisies.
Wat persoonlike spiritualiteit betref, was Washington oor die algemeen privaat oor sy godsdienstige lewe. Na berig word, het Washington gereeld privaat gebedsessies gehad, en persoonlike gebed was 'n groot deel van sy lewe. In 'n bekende verslag is gesê dat die neef van Washington die oggend en die aand gesien het hoe hy persoonlike toewydings doen met 'n oop Bybel terwyl hy kniel. Dit is duidelik dat wat godsdiens betref, Washington 'n privaat man was, meer as met ander aspekte van sy lewe.
Daar word gesê dat Washington geweier het om aan die nagmaal deel te neem, maar daar is teenstrydige berigte. Een verklaar dat Washington wel aan die Nagmaal deelgeneem het voordat hy beheer oor die kontinentale leër oorgeneem het, maar nie daarna nie. Washington sou egter gereeld kerkdienste vroeg verlaat en Martha Washington agterlaat om aan die seremonie deel te neem. Hy is selfs een keer deur die assistent -rektor van Christ Church in Philadelphia tereggewys vir hierdie praktyk.
Daar is ook debat oor of Washington in 'n hiernamaals geglo het. Alhoewel dit moontlik is dat hy nie in 'n leerstellige Christelike hemel geglo het nie, is dit ook moontlik dat hy versigtig was na wie hy verwys deur 'n vreugdevolle hiernamaals te noem. Washington het wel verwys na 'n komende oordeel, wat dui op 'n toekomstige ontmoeting met 'die Skepper'. Hy was ook 'n Vrymesselaar, wie se beginsels geloof in die hiernamaals vereis.
As ons na die teologiese oortuigings van Washington kyk, is dit duidelik dat hy op een of ander manier in 'n Skepper -God geglo het, en skynbaar een wat ook in die heelal aktief was. Hierdie God het drie hooftrekke, hy was wys, ondeurgrondelik en onweerstaanbaar. Washington het met baie name na hierdie God verwys, maar meestal onder die naam "Voorsienigheid". Washington verwys ook na hierdie wese deur ander titels om af te lei dat hierdie God die Skepper -God was. Hierdie aspek van sy geloofstelsel staan ​​sentraal in die argument oor of Washington 'n Deist was of nie. Sy geloof in God se optrede in die wêreld voorkom tradisionele deïsme. Washington het geglo dat mense nie passiewe akteurs in hierdie wêreld is nie. Vir Washington was dit egter ook onbehoorlik om Providence te bevraagteken. Dit het veroorsaak dat Washington aanvaar het wat ook al gebeur het as die wil van die voorsienigheid.
Washington het veral gesien dat God die skepping van die Verenigde State lei. Dit is ook moontlik dat Washington gevoel het dat hy die wil van die voorsienigheid moet onderskei. Hierdie feite dui op geloof in 'n God wat vir die mensdom verborge is, maar tog voortdurend die gebeure van die heelal beïnvloed.
Dit illustreer egter nie afdoende dat hy 'n vroom Christen was nie. Washington het nooit uitdruklik die naam van Jesus Christus genoem in privaat korrespondensie nie. Die enigste vermelding van Christus is in openbare koerante, en die verwysings is skaars. Die gebrek aan gebruik in Washington kan egter die gevolg wees van die aanvaarde praktyk van sy dag, maar die Anglikane of Episkopaliërs van Washington se generasie het gewoonlik nie na Jesus verwys nie.
Dit is ook duidelik dat Washington 'n humanitêre organisasie was. Hy het gehelp om die armes te versorg en het sterk geglo in liefdadigheid, wat hy privaat beoefen het. Oor sy eie boedel het hy gesê: "Laat die gasvryheid van die huis, ten opsigte van die armes, volgehou word; ek het geen beswaar daarteen om my geld aan liefdadigheid te gee nie en wanneer u dink dat dit goed is. Wat ek bedoel, sonder om beswaar te hê, is dat dit my begeerte is dat dit gedoen moet word. " 2
Washington was ook verdraagsaam teenoor verskillende godsdienstige oortuigings en het dienste van verskeie Christelike denominasies bygewoon. Hy het eens in die openbaar 'n leërkapelaan ondersteun wat 'n Universalis was (bedoelende dat hy van mening was dat Christus vir almal se sondes gesterf het, teenoor slegs die uitverkorenes) ondanks die besware van ander geestelikes. Terwyl president, Washington 'n brief aan die Hebreeuse Gemeente in Newport, Rhode Island, geskryf het ten gunste van godsdiensvryheid, en verduidelik: 'Want gelukkig is die regering van die Verenigde State, wat geen dwang sonder straf nie, vervolging geen hulp nie, vereis slegs dat diegene wat onder die beskerming daarvan leef, hulself as goeie burgers en hellip mag afskat Mag die kinders van die stam van Abraham, wat in hierdie land woon, verdien en die welwillendheid van die ander inwoners geniet. " 3
Oor die algemeen is die godsdienstige lewe van Washington 'n gebied van groot debat en stem baie ooreen met sy tydgenote. Sy godsdienstige lewe is kompleks en moet as sodanig benader word, sonder trite etikette en beskrywings.
George Tsakiridis, Ph.D.
Suid -Dakota Staatsuniversiteit
1. William Meade, Ou Kerke, Ministers en gesinne van Virginia, Vol. 2 (Philadelphia: J. B. Lippincott & amp., 1857), 247.
2. "George Washington na Lund Washington, 26 November 1775," Die geskrifte van George Washington, red. John C. Fitzpatrick.
3. "George Washington na die Hebreeuse Gemeente in Newport, Rhode Island, 17 Augustus 1790."
Chernow, Ron. Washington: 'n Lewe. New York: The Penguin Press, 2010.
Ellis, Joseph J. Sy Eksellensie: George Washington. New York: Alfred A. Knopf, 2004.
Henriques, Peter R. Realistiese Visioenêr: 'n Portret van George Washington. Charlottesville: University of Virginia Press, 2006.
Munoz, Vincent Phillip. God en die stigters: Madison, Washington en Jefferson. New York: Cambridge University Press, 2009.
Novak, Michael en Jana. Washington se God: godsdiens, vryheid en die vader van ons land. New York: Basic Books, 2006.
Thompson, Mary V. "Into the Hands of a Good Providence": Godsdiens in die lewe van George Washington. Charlottesville: University of Virginia Press, 2008.
10 feite oor Washington en slawerny
Ondanks die feit dat hy 56 jaar lank 'n aktiewe slawehouer was, sukkel George Washington met die instelling van slawerny en praat hy gereeld oor sy begeerte om die praktyk te beëindig. Aan die einde van sy lewe het Washington die besluit geneem om al sy slawe in sy testament van 1799 te bevry - die enigste stigtervader wat slawe besit.
1. George Washington het eers op elfjarige ouderdom 'n slawe -eienaar geword.
Toe die vader van Augustinus in 1743 in Washington oorlede is, het George Washington op elfjarige ouderdom 'n slawe -eienaar geword. In sy testament het Augustinus sy seun die familieplaas van 280 hektaar naby Fredericksburg, Virginia, agtergelaat. Daarbenewens was Washington tien slawe. As jong volwassene het Washington ten minste nog agt slawe aangeskaf, waaronder 'n timmerman met die naam Kitt. Washington het in 1755 meer slawe gekoop, waaronder vier mans, twee vroue en 'n kind.
2. Ten tyde van die dood van George Washington en rsquos het die bevolking van Mount Vernon uit 317 mense bestaan.
Van die 317 slawe wat in 1799 op Mount Vernon gewoon het, was 'n bietjie minder as die helfte (123 individue) deur George Washington self. Nog 153 slawe by die berg Vernon in 1799 was laerslawe van die landgoed Custis. Toe Martha Washington se eerste man, Daniel Parke Custis, in 1757 sonder testament sterf, het sy lewensbelang in 'n derde van sy boedel, insluitend die slawe, ontvang. Nóg George nóg Martha Washington kon hierdie slawe deur die wet bevry en na Martha & rsquos se dood het hierdie individue na die Custis -landgoed teruggekeer en was dit onder haar kleinkinders verdeel.
3. Die huwelik van George Washington met Martha Custis het die aantal slawe by Mount Vernon aansienlik verhoog.
Nadat hy in Januarie 1759 met Martha Dandridge Custis getroud is, het George Washington se slawe -besittings dramaties toegeneem. As weduwee van 'n welgestelde planter wat in 1757 sonder testament gesterf het, het Martha & rsquos se deel van die Custis-landgoed nog vier en tagtig slawe na Mount Vernon gebring. Die sterk toename in die verslaafde bevolking op Mount Vernon weerspieël soortgelyke tendense in die streek. Toe George Washington in 1754 beheer oor die Mount Vernon -eiendom neem, was die bevolking van Fairfax County ongeveer 6 500 mense, waarvan 'n bietjie meer as 1 800 of ongeveer 28% slawe van Afrika -oorsprong was. Teen die einde van die Amerikaanse rewolusie het die persentasie slawe in die bevolking as geheel deur die eeu gestyg, meer as 40% van die mense in Fairfax County was slawe.
4. Die dreigement van fisieke en sielkundige geweld het slawerny ondersteun.
Slawe -eienaars het strawwe toegedien om hul arbeidsmag te beheer. In sy latere jare het George Washington geglo dat harde en onoordeelkundige strawwe 'n terugslag kan hê en het opsieners aangespoor om werkers met aanmoediging en belonings te motiveer. Tog het hy goedgekeur vir & ldquocorrection & rdquo toe hierdie metodes misluk. Afhangende van die beweerde oortreding het Mount Vernon & rsquos -slawe mense 'n reeks strawwe verduur.
In 1793 beskuldig die plaasbestuurder Anthony Whitting Charlotte, 'n slaaf van 'n naaldwerker, omdat sy 'lomp' was, deur met hom te stry en te weier om te werk. As straf het hy haar geslaan met 'n hickory -skakelaar, 'n vergelding wat Washington as korrek geag het. & Charlotte & rsquos reageer & mdash dat sy 14 jaar lank nie geslaan is nie en meen dat fisiese straf sporadies was, maar nie ongehoord nie, by Mount Vernon.
5. Die verslaafde mense op Mount Vernon het verskillende godsdienstige tradisies en gebruike beoefen
Invloede van sowel Afrikaanse as Europese godsdienstige praktyke kan gevind word onder die verslaafde bevolking van Mount Vernon. Sommige slawe op Mount Vernon het tot 'n mate deelgeneem aan plaaslike, georganiseerde Christelike gemeentes. Volgens 'n weggeloopte slawe -advertensie van die lente van 1798 het die verslaafde gemeenskap van Mount Vernon ten minste een geestelike leier uit hul eie gemeenskap ontwikkel, genaamd Caesar.
Verder het die verslaafde bevolking op Mount Vernon kontak gehad met ten minste drie ander Christelike denominasies: Baptiste, Metodiste en Kwakers. Daar was ook verskeie oorblyfsels van godsdienstige tradisies uit Afrika wat tot 'n mate by Mount Vernon voortduur, insluitend Vodoun en Islam.
6. By verskeie geleenthede het mense wat deur die Washington -huishouding tot slawerny was, weggehardloop in 'n poging om hul vryheid te herwin.
Die verslaafde gemeenskap van Mount Vernon en rsquos het, indien moontlik, geleenthede aangegryp om fisies aan hul slawerny te ontsnap. Byvoorbeeld, in April 1781 tydens die Amerikaanse Revolusie het sewentien lede van die Mount Vernon die bevolking as slawe verslaan, en veertien mans en drie vroue het na die Britse oorlogskip HMS Savage geanker in die Potomac aan die oewer van die plantasie.
In ander gevalle het lede van die verslaafde gemeenskap wat regstreeks met die Washingtons verbind was, probeer om hul ontsnappingsplanne suksesvol te wees of daarin geslaag. Hierdie individue sluit in die persoonlike assistent van Christopher & Christopher Sheels, wie se plan om saam met sy verloofde te ontsnap, die familiekok Hercules en die persoonlike diensmeisie Ona Judge van Martha Washington en rsquos in die wiele gery het, wat albei suksesvol ontsnap het.
7. Mense op Mount Vernon weerstaan ​​ook hul slawerny op minder merkbare maniere.
Om weg te hardloop was 'n riskante onderneming wat dikwels nie geslaag het nie. As gevolg hiervan het die bevolking van Mount Vernon en rsquos die slawerny gereeld weerstand gebring deur middel van 'n verskeidenheid metodes terwyl hulle aan die plantasie werk. Individue het minder opvallende weerstandsmetodes gebruik, insluitend siektebedrog, stadig werk, lomp werk en die misplasing of beskadiging van gereedskap en toerusting. Meer aktiewe protesmetodes sluit in aksies soos diefstal, brandstigting en sabotasie van gewasse. Diefstal was veral 'n daad van sigbare slaweweerstand. Deur die jare is slawe by Mount Vernon daarvan beskuldig dat hulle 'n wye verskeidenheid voorwerpe gesteel het, insluitend gereedskap, materiaal, garing, rou wol, wyn, rum, melk, botter, vrugte, vleis, mielies en aartappels.
8. In Desember 1775 ontvang Washington-die nuut aangestelde opperbevelhebber van die kontinentale leër-'n brief van Phillis Wheatley met 'n ode ter ere van hom.
Phillis Wheatley was 'n slawerny wat op sewejarige ouderdom uit Wes -Afrika na Boston gebring is. Wheatley was destyds ongewoon vir praktyke en het onderrig ontvang in onderwerpe wat wissel van Grieks, Latyn en poësie van die dogter van haar eienaars. Teen die ouderdom van twaalf begin Wheatley poësie skryf, en teen agtien het sy bekend geword vir die publikasie van 'n elegie wat sy geskryf het ter herdenking van die dood van 'n prominente prediker. In die winter van 1775 stuur Wheatley Washington 'n brief met 'n ode aan die nuut aangestelde opperbevelhebber van die kontinentale leër. Die gedig het tot die gevolgtrekking gekom: "Gaan voort, groot owerste, met deug aan u kant, / laat u goddelike optrede die godin lei. / 'N Kroon, 'n herehuis en 'n troon wat skitter, / Met goud wat vervaag, WASHINGTON!
Washington reageer vriendelik op Wheatley in 'n brief, die enigste bekende missie wat hy aan 'n slaaf geskryf het, en rig die brief selfs aan 'Miss Phillis', 'n buitengewoon beleefde manier waarop 'n lid van die heidene 'n slaaf sou toespreek. Alhoewel daar geen bewys is dat die twee persoonlik ontmoet het nie, het generaal Washington Wheatley in Maart 1776 genooi om hom by sy hoofkwartier in Cambridge, Massachusetts, te besoek.
9. Met min vrye tyd en beheer oor hul daaglikse lewe, het die verslaafde bevolking van Mount Vernon probeer om 'n mate van vrye wil en keuse uit te oefen wat hul privaat lewe betref.
Die verslaafde gemeenskap van Mount Vernon en rsquos het gewoonlik 'n week van ses dae gewerk, en Sondag was gewoonlik die dag vir almal op die plantasie. Benewens hul daaglikse werk, het die slawe daagliks hul eie huishoudelike werk gehad, soos die versorging van hoenders en tuinpersele, kook, die bewaring van die tuinprodukte en die versorging van klere. Met kosbare min vrye tyd en beheer oor hul eie skedules, het slawe van Mount Vernon probeer om 'n mate van beheer oor hul persoonlike lewens uit te oefen. Sommige het hul vrye tyd gekuier by Mount Vernon, of naburige plantasies waar hul eggenote gewoon het. Ander het hul tyd gebruik om speletjies en sport te speel. 'N Besoeker aan die berg Vernon uit Pole gedurende die somer van 1798 het gesien hoe 'n groep van ongeveer dertig mense in twee spanne verdeel is, 'n wedstryd speel waarna hy verwys as' gevangenesbasis ', wat' spronge en gambols 'behels. & Rdquo
10. George Washington het instruksies in sy testament gelaat om die mense wat deur hom tot slawe gemaak is, te bevry na die dood van Martha Washington.
Washington het sy testament enkele maande voor sy dood in Desember 1799 geskryf. In die dokument het Washington aanwysings gelaat vir die uiteindelike emansipasie van sy slawe na die afsterwe van Martha Washington. Van die 317 slawe in Mount Vernon in 1799, was 123 van die individue in besit van George Washington en kon hulle bevry word volgens die bepalings van die testament.
Volgens die wet kon nóg George nóg Martha Washington die Custis -slawerslawe bevry. By die dood van Martha Washington en rsquos in 1802 was hierdie individue verdeel onder die Custis -kleinkinders. Teen 1799 was 153 van die mense wat aan Mount Vernon verslaaf was, deel van hierdie eiendom.
In ooreenstemming met die staatswet het George Washington in sy testament bepaal dat bejaarde slawe of diegene wat te siek was om te werk, voortdurend deur sy boedel ondersteun sou word.Die oorblywende nie-dower wat aan Mount Vernon verslaaf was, hoef nie te wag vir die dood van Martha Washington en rsquos om hul vryheid te ontvang nie. Abigail Adams het hieroor aan haar suster geskryf en verduidelik dat die motiewe van Martha Washington hoofsaaklik deur eiebelang gedryf is. In die toestand waarin hulle deur die generaal agtergelaat is om by haar dood vry te wees, & rdquo Adams verduidelik, & ldquoshe het nie gevoel dat haar lewe veilig in hul hande was nie, van wie baie sou vertel word dat dit in hul belangstelling om van haar ontslae te raak & sy word daarom aangeraai om hulle almal aan die einde van die jaar vry te stel. & rdquo In Desember 1800 onderteken Martha Washington 'n akte van ontslag vir die slawe van haar oorlede man, 'n transaksie wat in die Fairfax County, Virginia, aangeteken word , Hofrekords. Hulle sou uiteindelik op 1 Januarie 1801 geëmansipeer word.
Slawerny by George Washington se Mount Vernon
Leef Saamgebind ondersoek die persoonlike verhale van die mense wat aan Mount Vernon verslaaf is, terwyl dit insig bied in George Washington en rsquos se verset teen slawerny.
Slawe lewens toer
Mount Vernon bied 'n begeleide staptoer van 45 minute, wat die lewens en bydraes van die verslaafde gemeenskap beklemtoon wat Mount Vernon, die plantasiehuis van George en Martha Washington, gebou en bedryf het.
Kom meer te wete oor Mount Vernon se onlangse argeologiese studies binne die Mount Vernon Slave Cemetery.
Slawerny by Mount Vernon
Kom meer te wete oor die verslaafde gemeenskap wat op die Mount Vernon -plase gewoon het.
Verslaafde gemeenskap van Mount Vernon
Mount Vernon word besit en in vertroue gehou vir die mense van die Verenigde State deur die Mount Vernon Ladies 'Association of the Union, 'n private organisasie sonder winsbejag.
Ons aanvaar nie staatsfinansiering nie en maak staat op private bydraes om George Washington se huis en nalatenskap te bewaar.
George Washington: Die onwillige president
Redakteur se opmerking: Selfs terwyl die Grondwet bekragtig word, het Amerikaners na 'n enkele eerlikheid gekyk om die nuwe amp van die presidentskap te vul. Op 4 Februarie 1789 het die 69 lede van die Electoral College George Washington die enigste uitvoerende hoof gemaak wat eenparig verkies is. Die kongres was veronderstel om die keuse in Maart amptelik te maak, maar kon eers in April 'n kworum opstel. Die rede waarom slegte paaie dui op die toestand van die land wat Washington sal lei. In 'n nuwe biografie, Washington: A Life, Ron Chernow het 'n portret van die man geskep soos sy tydgenote hom gesien het. Die uittreksel hieronder werp lig op die gemoedstoestand van die president toe die eerste inhuldigingsdag nader kom.
Die vertraging in die kongres om die verkiesing van George Washington as president te bevestig, het net meer tyd vir twyfel laat ontstaan, aangesien hy die taak van die komende oorweging oorweeg het. Hy geniet sy afwagting as 'n welkome vertroue, en hy het aan sy voormalige wapengenoot en toekomstige oorlogsekretaris Henry Knox gesê, en bygevoeg dat sy bewegings aan die stoel van die regering gepaard gaan met gevoelens wat nie anders is as dié van 'n skuldige wat na die teregstelling van sy teregstelling gaan. gee hom 'n pouse aan die vooraand van sy belangrike reis na New York. In 'n brief aan sy vriend Edward Rutledge, het hy dit laat lyk asof die presidensie 'n kort doodstraf was en dat hy, deur dit te aanvaar, alle verwagtinge van privaat geluk in hierdie wêreld prysgegee het.
Die dag nadat die kongres die verkiesingsstemme getel het, waarin Washington die eerste president was, het dit Charles Thomson, die sekretaris van die kongres, gestuur om die amptelike aankondiging aan Mount Vernon te bring. Die wetgewers het 'n boete gestuur. Die Ierse gebore Thomson, 'n afgeronde man, bekend vir sy werk in sterrekunde en wiskunde, was 'n lang, sober figuur met 'n smal gesig en skerp deurdringende oë. Hy kon nie die moeilike reis na Virginia geniet nie, wat baie deur stormagtige weer, slegte paaie en die vele groot riviere wat ek moes oorsteek, belemmer is. Tog was hy bly dat die nuwe president Washington sou wees, wie hy vereer as iemand wat deur Providence uitgesonder is om die redder en vader van die land te wees. Omdat hy Thomson sedert die kontinentale kongres geken het, beskou Washington hom as 'n getroue staatsamptenaar en 'n voorbeeldige patriot.
Omstreeks 12:00 op 14 April 1789 het Washington die deur by Mount Vernon oopgemaak en sy besoeker met 'n hartlike omhelsing begroet. Toe hy en Thomson in die privaatheid van die herehuis was, het hulle 'n stywe verbale menuet uitgevoer, elke man wat uit 'n voorbereide verklaring gelees het. Thomson het begin deur te verklaar: 'Ek is geëerd met die bevele van die senaat om op u heerlikheid te wag met die inligting dat u verkies is tot die amp van president van die Verenigde State van Amerika en 'n eenparige stem. Hy het 'n brief voorgelees van senator John Langdon van New Hampshire, die president pro tempore. Onderdruk my, meneer, om die hoop te verwek dat so 'n gunstige teken van openbare vertroue u goedkeuring sal nakom en as 'n vaste belofte beskou word van die liefde en ondersteuning wat u van 'n vrye en verligte volk te wagte is. " Daar was iets uiters, selfs effens onderdanig, in die toon van Langdon, asof hy bang was dat Washington sy belofte sou laat vaar en weier om die pos te aanvaar. So was daar weer grootheid op George Washington.
Elke student uit Washington se lewe sou moontlik voorspel het dat hy sy verkiesing sou erken in 'n kort, selfverwyderende toespraak vol vrywaring. Terwyl ek besef dat die moeisame aard van die taak wat my verleen word, voel ek dat ek nie daarin kon slaag nie, antwoord hy Thomson, en ek wens daar is geen rede om die keuse te betreur nie. Al wat ek kan belowe, is net dit wat met 'n eerlike ywer bereik kan word. Hierdie gevoel van beskeidenheid het so perfek met die privaatbriewe van Washington gepeuter dat dit nie kon wees nie: hy wonder of hy geskik is vir die pos, so anders as enigiets wat hy ooit gedoen het. Die hoop op die republikeinse regering rus in sy hande. As opperbevelhebber kon hy hom in 'n selfbeskermende stilte toedraai, maar die presidensie sou hom geen plek gee om weg te steek nie en hom blootstel aan openbare kritiek soos niks tevore nie.
Omdat die telling van die stemme lank vertraag is, het die 57 -jarige Washington die indruk op die komende openbare sake beleef en besluit om op 16 April onmiddellik na New York te vertrek, vergesel in sy elegante koets deur Thomson en hulpverlener David Humphreys. Sy dagboekinskrywing gee 'n gevoel van voorgevoel: 'Omstreeks tienuur het ek totsiens gesê vir Mount Vernon, vir die privaat lewe en vir huislike geluk en met 'n gemoed onderdruk met meer angstige en pynlike sensasies as wat ek woorde het om uit te spreek , vertrek na New York. met die beste ingesteldheid om diens aan my land te lewer in gehoorsaamheid aan sy oproep, maar met minder hoop om sy verwagtinge te beantwoord. Sy kyk hoe haar 30 -jarige man vertrek met 'n mengsel van bittersoet gewaarwordinge en wonder of hy ooit weer huis toe sal kom. Ek dink dit was te laat vir hom om weer in die openbare lewe te gaan, en sy het vir haar neef gesê, maar dit is nie te vermy nie. Ons gesin sal ontsteld wees, want ek moet hom binnekort volg. "
Vasberade om vinnig te reis, het Washington en sy gevolg elke dag met sonsopkoms vertrek en 'n volle dag op die pad gesit. Onderweg het hy gehoop om seremoniële afleiding tot die minimum te beperk, maar hy was gou ontevrede: agt uitputtende dae van feeste lê voor. Hy het net tien kilometer noord na Alexandrië gereis toe die inwoners hom met 'n ete, met die verpligte 13 roosterbroodjies, laat loop het. Washington was in afwagting en het kortliks welsprekend geantwoord. Onuitspreeklike gewaarwordings moet dan oorgelaat word aan meer ekspressiewe stilte, terwyl ek uit 'n seer hart van u afskeid neem, my liefdevolle vriende en vriendelike bure. "
Kort voor lank was dit duidelik dat die reis van Washington die republikeinse ekwivalent sou wees van die optog na 'n koninklike kroning. Asof hy reeds 'n ervare politikus was, het hy 'n spoor van politieke beloftes agtergelaat. Terwyl hy in Wilmington was, het hy die Delaware Society for Promoting Domestic Manufacturers toegespreek en 'n hoopvolle boodskap oorgedra. Die bevordering van huishoudelike vervaardigingsprodukte sal volgens my die eerste gevolge wees wat natuurlik van 'n energieke regering verwag kan word. " By aankoms in Philadelphia is die plaaslike hooggeplaastes ontmoet en gevra om 'n wit perd te berg. vir sy intog in die stad. Toe hy 'n brug oor die Schuylkill kruis, is dit met louriere en immergroen kranse versier, en 'n géruubiese seuntjie, met behulp van 'n meganiese toestel, laat 'n lourierkroon oor sy kop sak. Herhaaldelike uitroepe van " Long Live George Washington " het bevestig wat sy voormalige assistent James McHenry hom al vertel het voordat hy Mount Vernon verlaat het: "Jy is nou 'n koning onder 'n ander naam. "
Toe Washington Philadelphia binnegaan, bevind hy homself wanhopig aan die hoof van 'n volskaalse parade, met 20.000 mense wat in die strate loop, terwyl hulle oë verwonderd op hom gerig is. Sy Eksellensie het te perd voor die optog gery en beleefd gebuig voor die toeskouers wat die deure en vensters gevul het waardeur hy verby is, " berig die Federale koeranten merk op dat kerkklokke lui toe Washington na sy ou plek toe gaan, die City Tavern. Na die kaalvoude stryd oor die Grondwet, in die koerant, het Washington die land verenig. Wat 'n aangename refleksie vir elke patriotiese gees, om ons burgers dus weer verenig te sien in hul vertroue op hierdie groot man wat 'n tweede keer 'n beroep op die redder van sy land is! " Teen die volgende oggend, Washington het moeg geword vir die gejuig. Toe die ligte perderuitery opdaag om hom na Trenton te vergesel, het hulle ontdek dat hy 'n uur vroeër die stad verlaat het om selfs die voorkoms van praal of ydele parade te vermy, berig een koerant.
Toe Washington die brug oor Assunpink Creek in Trenton, die plek waar hy by die Britte en Hessiërs gestaan ​​het, nader, sien hy dat die inwoners 'n manjifieke blomboog ter ere van hom opgerig het en dit met die woorde "Desember 26, 1776 " 8221 en die proklamasie "Die verdediger van die moeders sal ook die dogters verdedig. " Toe hy nader ry, het 13 jong meisies, geklee in vlekkelose wit, met blommevulmandjies vorentoe gestap en kroonblare aan sy voete gestrooi. Deur sy perd te kyk, met trane in sy oë, het hy 'n diep buiging teruggekeer terwyl hy op dieselfde plek die ongelooflike kontras tussen sy vorige en werklike situasie opgemerk het. en getroudes en 'n vurige ode oor hoe hy regverdige maagde en matrone gered het. Die bewondering het slegs die twyfel van Washington in die lewe gebring. Ek is baie bevrees dat my landgenote te veel van my sal verwag, en hy skryf aan Rutledge. Ek is bang dat die kwessie van openbare maatreëls nie ooreenstem met hul verwagtinge nie, dit uitspattig sal wees. lofprysinge wat hulle op hierdie oomblik op my afgewerp het tot ewe oordadig. censures. " Daar was geen manier dat hy die verwagtinge kon verswak of die openbare eerbied kon vryspring nie.
Teen 'n einde aan bewondering het Washington 'n dowwe hoop bewaar dat hy toegelaat sou word om 'n onopvallende toetrede tot New York te maak. Hy het by goewerneur George Clinton gesmeek om hom nog meer hoop te spaar: "Ek kan u met die grootste opregtheid verseker dat geen ontvangs so aangenaam kan wees vir my gevoelens as 'n rustige ingang sonder seremonie nie." homself bedrieg as hy hom sou indink dat hy onopvallend in die tydelike hoofstad sou glip. Nooit versoen met die eise van sy beroemdheid nie, fantaseer Washington steeds dat hy die onvermydelike las kan afskud. Toe hy op 23 April by Elizabethtown, New Jersey, aankom, sien hy 'n indrukwekkende falanks van drie senatore, vyf kongreslede en drie staatsamptenare wat op hom wag. Hy moes met 'n sinkende gevoel aangeneem het dat hierdie verwelkoming selfs die waansinnige onthale in Philadelphia en Trenton sou verduister. Aan die kaai vasgemeer was 'n spesiale bak, glinsterend met vars verf, ter ere van hom gebou en toegerus met 'n afdak van rooi gordyne aan die agterkant om hom te beskerm teen die elemente. Tot niemand se verbasing nie, is die vaartuig deur 13 roeiers in wit uniforms gestuur.
Terwyl die skuit in die Hudsonrivier dryf, het Washington 'n kuslyn van Manhattan opgestel wat alreeds vol was met 'n groot aantal burgers, en wag met uitbundige angs op sy aankoms, en 'n plaaslike koerant. Baie skepe wat in die hawe geanker was, was vir die geleentheid met vlae en baniere versier. As Washington terugkyk na die terugtrekkende oewer van Jersey, sou hy gesien het dat sy vaartuig 'n groot vloot bote gelei het, waaronder een wat die portret van genl Henry Knox dra. Sommige bote het musikante en vroulike sangers op die dek gedra, wat Washington oor die waters gesersaan het. Die stemme van die dames was. beter as die fluite wat gespeel het met die roeispaan in Cleopatra se syboordjie, was die verbeeldingryke uitspraak van die New York pakkie. Hierdie wispelturige melodieë, verenig met herhaalde kanonbrul en donderende lof van menigtes aan wal, onderdruk Washington weer met hul implisiete boodskap van hoë verwagtinge. Terwyl hy sy dagboek toevertrou het, het die vermengde geluide my gedagtes gevul met sensasies as pynlik (met inagneming van die omgekeerde van hierdie toneel, wat moontlik die geval is na al my moeite om goed te doen). om homself te beskerm teen latere teleurstelling, lyk dit nie asof hy die kleinste jota van plesier toelaat nie.
Toe die presidensiële boot aan die voet van Wall Street beland, het goewerneur Clinton, burgemeester James Duane, James Madison en ander liggies hom in die stad verwelkom. Die beampte van 'n spesiale militêre begeleier stap flink vorentoe en sê aan Washington dat hy op sy bevel wag. Washington het weer moeite gedoen om die feestelike stemming, wat om elke draai uitbars, af te koel. Wat die huidige reëling betref, " het hy geantwoord, " Ek sal te werk gaan soos voorgeskryf. Maar nadat dit verby is, hoop ek dat u uself geen moeite meer sal gee nie, want die liefde van my medeburgers is die enigste wag wat ek wil hê. " Niemand neem die wenk ernstig op nie.
Die strate was stewig vol weldoeners en dit het Washington 'n halfuur geneem om by sy nuwe woning in Cherrystraat 3, weggesteek in die noordoostelike hoek van die stad, 'n blok van die East River, naby die huidige, te kom Brooklyn -brug. 'N Week tevore het die eienaar van die gebou, Samuel Osgood, ingestem om Washington toe te laat om dit as die tydelike presidentskoshuis te gebruik. Uit die beskrywings van die gedrag van Washington onderweg na die huis, het hy uiteindelik oorgegee aan die algemene gemoedstoestand van hoogmoed, veral toe hy die legioene aanbiddende vroue bekyk. Soos die verteenwoordiger van New Jersey, Elias Boudinot, vir sy vrou gesê het, buig Washington gereeld vir die skare en haal sy hoed af vir die dames by die vensters, wat met hul sakdoeke swaai en blomme voor hom gooi en trane stort van vreugde en gelukwensing. Die hele stad was 'n toneel van triomfantlike vreugde. "
Alhoewel die Grondwet niks oor 'n inhuldigingstoespraak gesê het nie, het Washington in 'n vernuwende gees al so 'n toespraak oorweeg, al in Januarie 1789 en 'n man onder sy dak gevra om David Humphreys een op te stel. Washington was nog altyd ekonomies met woorde, maar die samewerking met Humphreys het 'n gedetailleerde dokument van 73 bladsye opgelewer, wat slegs in prikkelende brokkies bestaan. In hierdie eienaardige toespraak het Washington 'n belaglike tyd bestee aan die verdediging van sy besluit om president te word, asof hy beskuldig word van 'n gruwelike misdaad. Hy ontken dat hy die presidentskap aanvaar het om homself te verryk, alhoewel niemand hom van hebsug beskuldig het nie. In die eerste plek, as ek voorheen die gemeenskap gedien het sonder 'n wens om geldelike vergoeding, kan dit amper nie vermoed word dat ek tans deur kwaai skemas beïnvloed word nie. 'n dinastie, met verwysing na sy kinderlose toestand. Nader aan die toespraak in die toekoms was Washington se geloof in die Amerikaanse volk. Hy het 'n volmaakte formulering van volksoewereiniteit bedink en geskryf dat die Grondwet 'n volksregering tot stand gebring het: dit wil sê 'n regering waarin alle mag ontleen is aan, en op bepaalde tydperke, na hulle terugkeer, en dat , in die werking daarvan. is bloot 'n regering van wette gemaak en uitgevoer deur die regverdige plaasvervangers van die mense alleen. "
Hierdie swaar toespraak het nooit die lig gesien nie. Washington het 'n afskrif aan James Madison gestuur, wat dit wysig op 'n veto geweier het: dat dit te lank was en dat die lang wetgewende voorstelle geïnterpreteer sou word as uitvoerende inmenging met die wetgewer. In plaas daarvan het Madison Washington gehelp om 'n baie meer kompakte toespraak op te stel wat die gemartelde introspeksie van sy voorganger vermy het. Madison, 'n warrelwind van energie, lyk alomteenwoordig in die vroeë dae van die regering in Washington. Hy het nie net gehelp met die opstel van die inhuldigingsrede nie, hy het ook die amptelike reaksie van die kongres en daarna die reaksie van Washington op die kongres geskryf en die kring voltooi. Dit het Madison ondanks sy rol in die Huis gevestig as 'n vooraanstaande adviseur en vertroueling van die nuwe president. Vreemd genoeg was hy nie bekommerd dat sy adviesverhouding met Washington as 'n skending van die skeiding van magte beskou sou word nie.
Washington het geweet dat alles wat hy tydens die inwerkingtreding gedoen het, 'n toon vir die toekoms sal gee.As die eerste van alles in ons situasie sal dien om 'n presedent te bewerkstellig, " herinner hy Madison, en dit word van my kant af wens dat hierdie presedente vasgestel kan word op ware beginsels. " Hy sou die instelling van die presidentskap onuitwisbaar vorm. Alhoewel hy sy reputasie in die geveg verdien het, het hy 'n kritieke besluit geneem om by die inhuldiging of daarna nie 'n uniform te dra nie, en die vrees vir 'n militêre staatsgreep verdryf. In plaas daarvan sou hy daar staan ​​met 'n skitter met patriotiese simbole. Om Amerikaanse vervaardigers aan te spoor, sou hy 'n bruin pak met 'n dubbelbors dra, gemaak van 'n lap wat geweef is by die Woolen Manufactory van Hartford, Connecticut. Die pak het vergulde knope met 'n arendsteken daarop om sy uitrusting af te rond; hy dra 'n wit kouse, silwer skoengespe en geel handskoene. Washington het reeds gevoel dat Amerikaners hul presidente sou navolg. " Ek hoop dat dit nie 'n lang tyd sal duur voordat 'n heer nie in die mode sal wees om in 'n ander rok te verskyn nie, en hy het aan sy vriend die Marquis de Lafayette gesê, met verwysing na sy Amerikaanse kleredrag. Inderdaad, ons was reeds te lank onderhewig aan Britse vooroordele. " Om sy beeld verder op Inauguration Day te laat brand, sou Washington sy hare poeier en 'n rok swaard op sy heup dra, omhul met 'n staalskede.
Die inhuldiging het plaasgevind by die gebou in Wall- en Nassau -strate wat lank as die stadsaal van New York gedien het. Dit was ryklik belaai met historiese verenigings, nadat hy in 1735 die John Peter Zenger-verhoor aangebied het, die Stamp Act Congress van 1765 en die Confederation Congress van 1785 tot 1788. Vanaf September 1788 het die Franse ingenieur Pierre-Charles L 'Enfant opgeknap dit na Federal Hall, 'n geskikte tuiste vir die kongres. L 'Enfant het 'n onderdak -arcade op straatvlak en 'n balkon met 'n driehoekige voorkant op die tweede verdieping bekendgestel. As die kamer van die mense was die Huis van Verteenwoordigers toeganklik vir die publiek, geleë in 'n agtkantige kamer met 'n hoë plafon op die grondvloer, terwyl die Senaat in 'n kamer op die tweede verdieping aan die Wall Street-kant vergader het druk. Uit hierdie kamer sou Washington op die balkon verskyn om die eed af te lê. Op baie maniere was die eerste inhuldiging 'n haastige, slap saak. Soos met alle teaterbrille, het vinnige voorbereidings en ywerige werk aan die nuwe gebou voortgegaan tot 'n paar dae voor die geleentheid. Senuweeagtige afwagting het deur die stad versprei of die 200 werkers die projek betyds sou voltooi. Slegs 'n paar dae voor die inhuldiging is 'n arend op die voorkant gehys en die gebou voltooi. Die finale effek was statig: 'n wit gebou met 'n blou -en -wit koepel bedek met 'n weerwaaier.
'N Rukkie later op 30 April 1789, na 'n oggend vol kerkklokke en gebede, het 'n menigte troepe te perd, vergesel van waens vol wetgewers, by die Washington Cherry Street -woonplek gestop. Begelei deur David Humphreys en assistent Tobias Lear, stap die uitverkore president in sy aangestelde koets, wat deur buitelandse hooggeplaastes en menigte vreugdevolle burgers agtervolg is. Die optog draai stadig deur die smal Manhattan -strate, 200 meter van Federal Hall af. Nadat hy uit sy koets geklim het, stap Washington deur 'n dubbele ry soldate na die gebou en klim na die senaatskamer, waar lede van die kongres op hom afwagtend wag. Toe hy binnekom, buig Washington voor albei huise van die wetgewer en sy onveranderlike teken van respek. 'N Diepe stilte kom in die kamer neer. Visepresident John Adams het opgestaan ​​vir 'n amptelike groet, en Washington meegedeel dat die tydperk aangebreek het. Meneer, die Senaat en die Huis van Verteenwoordigers is gereed om u by te woon om die eed te eis wat deur die Grondwet vereis word. " "Ek is gereed om voort te gaan, " Washington antwoord.
Toe hy deur die deur na die balkon stap, storm 'n spontane brul uit die menigte wat styf in muur- en breë strate ingedruk is en elke dak in sig bedek. Hierdie opelug-seremonie sou die soewereiniteit van die onderstaande burgers bevestig. Die houding van Washington was statig, beskeie en het diep geraak: hy klap sy een hand na sy hart en buig verskeie kere voor die skare. 'N Waarnemer het in 'n ondersoek na die geledere van mense gesê dat hulle so naby aan mekaar vasgekeer was dat dit lyk asof 'n mens letterlik op die koppe van die mense kan loop. Danksy sy eenvoudige waardigheid, integriteit en ongeëwenaarde opofferings vir sy land, Washington & #8217 se verowering van die mense was voltooi. 'N Lid van die skare, die graaf de Moustier, die Franse minister, het kennis geneem van die plegtige vertroue tussen Washington en die burgers wat vol opgewekte gesigte onder hom gestaan ​​het. Soos hy aan sy regering rapporteer, het 'n heerser nooit meer in die harte van sy onderdane geheers as Washington in die van sy medeburgers nie. hy het die siel, voorkoms en figuur van 'n held wat in hom verenig is. " Een jong vrou uit die skare het dit weergegee toe sy opgemerk het: 'Ek het nog nooit 'n mens gesien wat so groot en edel lyk soos hy nie.' 8221 Slegs die kongreslid Fisher Ames van Massachusetts het opgemerk dat "time verwoesting op Washington se gesig, wat alreeds afgesaag en versorgd gelyk het.
Die enigste grondwetlike vereiste vir die aflegging was dat die president die eed aflê. Die oggend het 'n kongreskomitee besluit om plegtigheid toe te voeg deur Washington tydens die eed sy hand op 'n Bybel te plaas, wat gelei het tot 'n woelige, laaste minuut stryd om een ​​te vind. 'N Vrymesselaarslosie het tot 'n redding gekom deur 'n dik Bybel te voorsien, gebind in diepbruin leer en op 'n karmosynrooi fluweelkussing. Teen die tyd dat Washington op die portiek verskyn, rus die Bybel op 'n rooi bedekte tafel.
Die skare het stil geword toe die kanselier van New York, Robert R. Livingston, die eed afgelê het aan Washington, wat sigbaar geraak is. Toe die president die eed voltooi, buk hy vorentoe, gryp die Bybel en bring dit oor sy lippe. Washington voel hierdie oomblik uit die diepte van sy siel: een waarnemer het kennis geneem van die "devout fervency " waarmee hy die eed herhaal het en die eerbiedige manier waarop hy neergebuig en die Bybel gesoen het. Volgens die legende het hy bygevoeg: "Help my God, alhoewel hierdie reël eers 65 jaar later aangemeld is. Of Washington dit nou eintlik gesê het of nie, baie min mense sou hom in elk geval gehoor het, want sy stem was sag en asemhaalend. Vir die skare hieronder is die ampseed uitgevaardig as 'n soort stom vertoning. Livingston moes sy stem verhef en die skare inlig, "Dit is gedoen. 8220God seën ons Washington! Lank lewe ons geliefde president! " Hulle vier fees op die enigste manier wat hulle weet, asof hulle 'n nuwe monarg groet met die gebruiklike kreet van " Lang lewe die koning! "
Toe die balkonseremonie afgehandel is, keer Washington terug na die kamer van die senaat om sy intreerede te lewer. In 'n belangrike simboliek styg die kongres toe hy binnekom, en gaan sit nadat Washington buig in reaksie. In Engeland het die Laerhuis gestaan ​​tydens die toesprake van die koning en het die sittende kongres onmiddellik 'n stewige gelykheid tussen die wetgewende en uitvoerende gesag tot stand gebring.
Toe Washington sy toespraak begin, lyk dit asof hy ontsteld is en sy linkerhand in sy sak steek terwyl hy die blaaie met 'n bewende regterhand draai. Sy swak stem was skaars hoorbaar in die kamer. Fisher Ames het hom so ontlok: Sy aspek ernstig, byna tot droefheid, sy beskeidenheid, eintlik sy stem diep, 'n bietjie bewend en so laag dat hy baie aandag moes roep. vroetelende hande tot angs. Hierdie groot man was meer as ooit opgewonde en verleë deur die gelykgemaakte kanon of spits musket, en die senator van Pennsylvania, William Maclay, sê in 'n snikkende toon. Hy het gebewe en het verskeie kere skaars geraak om te lees, alhoewel daar aangeneem moet word dat hy dit al voorheen gelees het. senuwees. Die nuwe president was al lank bekend om sy fisiese genade, maar die enigste gebaar wat hy in sy toespraak beklemtoon het, lyk onhandig en floreer met sy regterhand, " sê Maclay, wat nogal 'n ongunstige indruk gelaat het. " Vir die volgende paar jaar sou Maclay 'n noue, onverskillige waarnemer wees van die nuwe president se senuweeagtigheid en tikkies.
In die eerste reël van sy inhuldigingstoespraak het Washington sy angs uitgespreek oor sy geskiktheid vir die presidentskap, en gesê dat 'n gebeurtenis my nie meer angstig kon maak as die nuus wat Charles Thomson aan hom gebring het nie. Hy het moedeloos geword, het hy openhartig gesê, aangesien hy sy eie minderwaardige skenkings uit die natuur en sy gebrek aan praktyk in die burgerlike regering beskou. Hy troos hom egter daaruit dat die "Almighty Being " toesig gehou het oor die geboorte van Amerika. Geen mense kan die onsigbare hand, wat die sake van mense voer, erken en aanbid nie, meer as die mense in die Verenigde State. Miskien het hy skuins verwys na die feit dat hy skielik ouer lyk, en hy het Mount Vernon gebel 'N toevlugsoord wat elke dag noodsaakliker en meer dierbaar vir my gemaak is deur die toevoeging van die gewoonte tot die neiging en die gereelde onderbrekings in my gesondheid aan die geleidelike afval wat dit mettertyd gepleeg het. " In die vroeëre inhuldigingstoespraak saam met David Humphreys, Washington, het 'n vrywaring van sy gesondheid ingesluit waarin hy vertel hoe hy vroegtydig oud geword het in diens van my land. "
Deur die patroon vir toekomstige inhuldigingstoesprake vas te stel, het Washington nie ingegaan op beleidsaangeleenthede nie, maar het hy die groot temas wat sy administrasie sou beheer, basuin, die belangrikste is die triomf van nasionale eenheid oor plaaslike vooroordele of aanhangsels wat die land kan ondermyn of selfs skeur dit. Nasionale beleid moes gewortel wees in privaat moraliteit, wat staatgemaak het op die " ewige orde reëls en reg " wat deur die hemel self bepaal is. Aan die ander kant het Washington daarvan weerhou om enige spesifieke vorm van godsdiens te onderskryf. Omdat hy geweet het hoeveel dit gaan met hierdie poging tot republikeinse regering, het hy gesê dat die heilige vuur van vryheid, en die lot van die republikeinse regeringsmodel, met reg as diep, miskien as finaal in ag geneem word, op die eksperiment wat aan die hande van die Amerikaanse volk. "
Na hierdie toespraak het Washington 'n breë optog van afgevaardigdes op Broadway gelei, langs strate omring deur gewapende militia, na 'n biskoplike gebedsdiens in die St. Paul 's Chapel, waar hy sy eie kerkbank gekry het. Nadat hierdie toewydings geëindig het, het Washington sy eerste kans gehad om tot die aandfeeste te ontspan. Daardie nag is Laer Manhattan omskep in 'n skitterende sprokiesland. Vanuit die koshuise van kanselier Livingston en generaal Knox het Washington die vuurwerke by Bowling Green waargeneem, 'n pirotegniese vertoning wat twee uur lank ligte in die lug laat flikker het. Die beeld van Washington is vertoon in transparante wat in baie vensters gehang is en gloeiende beelde in die nag gegooi het. Hierdie soort viering sou ironies genoeg aan Washington bekend gewees het sedert die dae toe nuwe koninklike goewerneurs in Williamsburg aankom en deur vuurvure, vuurwerke en beligting in elke venster begroet is.
Uittreksel uit Washington: 'n Lewe. Kopiereg © Ron Chernow. Met toestemming van die uitgewer, The Penguin Press, 'n lid van Penguin Group (USA) Inc.
Pre-revolusionêre militêre loopbaan
In die vroeë 1750's was Frankryk en Brittanje in vrede. Die Franse weermag het egter 'n groot deel van die Ohio -vallei begin beset en die King & aposs -landbelange beskerm, veral bontvangers en Franse setlaars. Maar die grenslande van hierdie gebied was onduidelik en het 'n geskil tussen die twee lande.
Washington het vroeë tekens van natuurlike leierskap getoon en kort na Lawrence & aposs se dood het Virginia & aposs luitenant -goewerneur, Robert Dinwiddie, Washington adjudant aangestel met 'n rang van majoor in die Virginia -milisie.
Franse en Indiese oorlog
Op 31 Oktober 1753 stuur Dinwiddie Washington na Fort LeBoeuf, in die huidige Waterford, Pennsylvania, om die Franse te waarsku om hulself te verwyder van grond wat deur Brittanje geëis is. Die Franse weier beleefd en Washington ry vinnig terug na Williamsburg, Virginia en die koloniale hoofstad.
Dinwiddie het Washington met troepe teruggestuur en hulle het 'n pos by Great Meadows opgerig. Washington en aposs se klein mag het 'n Franse pos by Fort Duquesne aangeval en die bevelvoerder, Coulon de Jumonville, en nege ander doodgemaak en die res gevange geneem. Die Franse en Indiese oorlog het begin.
Die Franse het 'n teenaanval geneem en Washington en sy manne teruggedryf na sy pos by Great Meadows (later genoem "Fort Necessity.") Na 'n dag se beleg gee Washington hom oor en word hy vrygelaat en keer hy terug na Williamsburg, met die belofte om nie 'n ander fort aan die Ohio te bou nie Rivier.
Alhoewel hy 'n bietjie skaam was om gevange geneem te word, was hy dankbaar dat hy die dank van die House of Burgesses ontvang het en sy naam in die Londense koerante sien.
Washington het die ere-rang van kolonel gekry en het hom in 1755 by die Britse generaal Edward Braddock en Aposs-leër in Virginia aangesluit.
Tydens die ontmoeting lê die Franse en hul Indiese bondgenote in 'n hinderlaag op Braddock, wat dodelik gewond is. Washington het besering vrygespring met vier koeëlgate in sy mantel en twee perde wat onder hom uitgeskiet is. Hoewel hy dapper geveg het, kon hy min doen om die roete terug te draai en die verslaan leër terug na veiligheid te lei.
Bevelvoerder van Virginia Troops
In Augustus 1755 word Washington op 23-jarige ouderdom bevelvoerder van alle Virginia-troepe gemaak. Hy is na die grens gestuur om byna 400 myl grens te patrolleer en te beskerm met ongeveer 700 swak gedissiplineerde koloniale troepe en 'n koloniale wetgewer in Virginia wat hom nie wou ondersteun nie. & #xA0
Dit was 'n frustrerende opdrag. Sy gesondheid het in die laaste maande van 1757 misluk en hy is huis toe gestuur met disenterie.
In 1758 keer Washington weer op diens op 'n ander ekspedisie om Fort Duquesne te verower. 'N Vriendelike brandvoorval het plaasgevind en 14 mense is dood en 26 van Washington en mans dood. Die Britte kon egter 'n groot oorwinning behaal deur Fort Duquesne te verower en die Ohio -vallei te beheer.
Washington tree in Desember 1758 uit sy regiment in Virginia. Sy ervaring tydens die oorlog was oor die algemeen frustrerend, met belangrike besluite wat stadig geneem is, swak steun van die koloniale wetgewer en swak opgeleide rekrute.
Washington het om 'n kommissie by die Britse weermag aansoek gedoen, maar van die hand gewys. In 1758 bedank hy sy kommissie en keer ontnugter terug na Mount Vernon. In dieselfde jaar betree hy die politiek en word hy verkies tot Virginia & aposs House of Burgesses.
Kyk die video: George Washington Epic Historical 1984 Mini-Series - Part 2
Insiggewend, maar nie oortuigend nie. Iets skort, maar wat ek nie verstaan ​​nie. Maar, laat ek jou reguit sê: - helder en welwillende gedagtes.