f ons wil wetenskaplike denke te gebruik om probleme op te los, moet ons mense om getuienis te waardeer en ag slaan op kundige advies. Maar die Australiese vermoede van gesag strek na kundiges, en hierdie publieke sinisme kan gemanipuleer word om die toon en rigting van debatte te verskuif. Ons het gesien dat dit gebeur het argumente oor klimaatsverandering.
Dit gaan verder as die hoë papawer sindroom. Verontagsaming vir kundiges wat jare bestee het om kritiese probleme te bestudeer, is 'n gevaarlike verstekposisie. Die vermoë van ons samelewing om besluite in die openbare belang te neem, is gestremd as getuienis en deeglike argumente geïgnoreer word.
So waarom word die wetenskap nie meer effektief gebruik om kritiese vrae aan te spreek nie? Ons dink daar is verskeie bydraende faktore, insluitend die opkoms van Google-kundiges en die beperkte vaardighede wat wetenskaplikes self het. Ons dink dat ons nie-wetenskaplikes nodig het om ons te help kommunikeer en die publiek beter te bedien.
Op 'n openbare vergadering onlangs, toe 'n goed-ingeligte en vurige bejaardes deelnemer 'n vraag gevra wat verwys na 'n bietjie navorsing, het geantwoord 'n senior staatsamptenaar: "O, almal het 'n wetenskaplike studie om hul posisie te regverdig, is daar geen einde aan die studie jy kan noem, ek is seker, om jou standpunt te ondersteun. "
Dit is 'n siniese verklaring, waar daar geen absolute waarhede is nie en almal se mening moet as gelykwaardig beskou word. In hierdie intellektuele raamwerk kan die bevindinge van die wetenskap maklik ontslaan word as een van die vele teenstrydige sienings van die werklikheid.
So 'n standpunt is gevaarlik vanuit ons oogpunt.
Wanneer wetenskaplikes nie met mekaar saamstem nie, is dit maklik om te argumenteer dat dit nie moontlik is om te onderskei tussen teenstrydige hipoteses nie. Maar wetenskaplikes is dit altyd eens dat kritiese denke goed gedoen word, lei uiteindelik tot beter begrip en beter oplossings. Alle menings is nie gelyk nie.
As jy in 'n vliegtuig op 30,000-voete vlieg, sal jy nie tevrede wees met net enige wetenskaplike studie oor of die vleuel op die vliegtuig sal bly nie. Die meeste mense sal hul vertroue in die berekeninge van 'n kundige lugvaartingenieur wil hê wat die fisika van spanning op die vleuel verstaan.
So, waarom wil ons nie kundiges in bosbrandbestuur of klimaatsverandering vertrou nie? Omdat die meeste mense gelukkiger is met kundiges wie se gevolgtrekkings hul eie idees pas.
Dit moedig mense aan om hul menings uit te spreek, en die internet kan die menings op 'n wye besigtiging kry. Dit maak vir interessante tye, maar nie altyd effektiewe oplossings.
Die internet is gevul met inligting en idees. Almal kan vinnig "antwoorde" vind, en dit beteken dat almal 'n "deskundige".
Maar om Google te gebruik om die antwoord op Trivial Pursuit-vrae te vind, is dit nie dieselfde as om 'n komplekse vraag te ondersoek nie. Kenners het vaardighede en een van hulle is die vermoë om hoë kwaliteit bronne te gebruik, teoretiese raamwerke, en kritiese denke gebaseer op hul ervaring in 'n spesifieke veld. Dit is waarom 'n kenner se antwoorde meer akkuraat en nuanser sal wees as 'n beginner.
Byvoorbeeld, mense wat dr Google gebruik om hul simptome te diagnoseer voordat hulle 'n werklike dokter besoek, vra soms om getoets te word vir siektes wat hulle nie het nie, of tyd mors om 'n tweede opinie te soek omdat hulle oortuig is dat hul "navorsing" hulle gelei het om 'n korrekte diagnose. As dit regtig so maklik was, sal dokters al daardie jare in die mediese skool moet spandeer?
Daar is nog 'n probleem genaamd die Dunning-Kruger effek, wat verklaar dat "mense wat die kennis of wysheid ontbreek om goed te presteer, dikwels nie bewus is van hierdie feit nie".
Met ander woorde, mense wat dink dat alle antwoorde gevind kan word op Google, sal waarskynlik onbewus wees van die poging om komplekse probleme op te los, of waarom jare se spesialisopleiding kan help.
Dit is amper gevaarliker as volkome onkunde, want anders as Donald Rumsfeld weet hulle nie eens wat hulle nie weet nie.
Maklike toegang tot groot volumes van verwarrende inligting sit baie gemaklik in 'n post-moderne wêreld. Ongelukkig is die uitkoms is dat die meeste mense is huiwerig om die intellektuele harde werk van sewe deur meeding hipoteses te doen. So hoe gaan ons om betrokke te raak in robuuste wetenskaplike debatte in so 'n openbare arena?
Wetenskap is nie genoeg nie
Daar is al baie keer gesê dat wetenskaplikes hul navorsing meer breedvoerig moet kommunikeer. Die uitdagings is welbekend - eweknie-beoordeelde wetenskaplike publikasies is noodsaaklik vir ons loopbane en tyd spandeer met die publiek is tyd weg van die veld, ons rekenaars en laboratoriumbanke.
Maar as ons hoop om regeringsbeleid beïnvloed ons kan nie aanvaar dat die implikasies van ons navorsing sal verstaan ​​word deur diegene wat die meeste nodig het om te weet wat ons doen.
Uit te reik na besige burokrate en politici is nie iets wat natuurlik kom by wetenskaplikes. Om wetenskap te omskep in beleid wat ons nodig het 'n diverse span van mense met verskillende maar aanvullende vaardighede wat 'n verbintenis tot die taak te deel.
Vaardighede wat nie algemeen voorkom in wetenskaplikes bevind mag word in politieke wetenskaplikes, prokureurs, sosioloë, openbare betrekkinge maatskappye, die kunste gemeenskap en die media.
Die vorming van verhoudings met mense wat ons bevindinge kan vertaal in iets wat nie geïgnoreer kan word nie, kan van kritieke belang om sukses te wees.
Oorweeg dit waarvoor ons optree, lobbygroepe met diep sakke het briljante aanvalle opgedoen oor die deurdagte bestuur van ons omgewing.
"Sny Groen Band" of "Nee brandstof, maar sonder om vuur" - hierdie slim stukkies spin dreig dekades van streng navorsing en ontwikkeling van beleid. Dit is nie 'n mislukking van die wetenskap, maar 'n oorwinning van die verbeelding. Ons het dramaties uit? Operateur was, gewys amateurs wees, in die wêreld van die aanbieding van die kompetisie idees.
By 'n onlangse brandforum het ons geleer dat die huidige beleid is: "Gebaseer op wetenskap, maar gedrewe deur waardes." Dit beteken dat die waardes van ons huidige samelewing ondanks die beste bewyse sal besluit wanneer om te optree. Dit stel 'n ander definisie van waarheidsoeking voor, gebaseer op wie die beste argument in 'n politieke of regsproses gemaak het.
Wetenskap is bedoel om lou en objektief geskied, sodat wetenskaplikes is nie goed toegerus om deel te neem aan debatte oor waardes. Dit is die koninkryk van etici, filosowe, kunstenaars en teoloë.
Maar as ons oor die toepassing van die lesse wat geleer is uit ons navorsing is passievol, sal ons bemarkers, lobbyisten, kommunikasie kundiges, rekenmeesters en ekonome nodig. 'N multi-dissiplinêre span is nodig om die samelewing te oortuig om te verander.
Miskien sal die mense met hierdie komplementêre vaardighede kan help om die anti-intellektualisme wat ons in die gesig staar, te vernietig tot voordeel van almal.
Hierdie artikel is gebaseer op 'n toespraak van prof Michael Clarke gelewer by die 2nd Biodiversiteit Forum gehou by die Royal Society of Victoria, Melbourne in 2014.
Michael Clarke is 'n Professor in Dierkunde aan die La Trobe Universiteit. Hy het 'n lang belangstelling in die impak van vuur op die fauna. Hy het internasionaal gepubliseer oor die ekologie en bewaringsbiologie van voëls, reptiele, soogdiere, vis en plante.
Susan Lawler is Departementshoof, Departement van Omgewingsbestuur en -ekologie aan die La Trobe Universiteit. Sy het 'n wye verskeidenheid organismes bestudeer, insluitende vrugtevlieë, heuningbye, regent papegaaie, bergpygmy possums, bogong motte, snowgums en varswatervis. Uitgesoek op ABC radio en TV (Ockham's Razor and Catalyst).
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Politieke > Hoekom moet ons luister na die regte kenners in die wetenskap