Opmerkings oor hoe u nie 'n boek moet skryf nie - Inligting
Die skrywer. Nie prentjies nie - taai note bo die kaart.
Tom Gates hou aan om mense in Santiago te ontmoet en uit te stel.
My tasse is gegroet op die lughawe deur twee pragtige dwelmhonde. Hulle het die karrousel soos 'n rit op Disneyworld behandel, en hulle het minute lank op die vervoerband gesit en voorgehou dat hulle tasse snuif, maar eintlik net weggesak het.
Ek het geweet waar die honde vandaan kom. Ek is na Chili met die wete dat dit die oomblik was dat ek regtig 'n boek sou moes begin skryf, wat 'n vrot gevoel was. Daar moes klein notaboeke aangekoop word, klein note moes daarin geplaas word, en ek sal min daarvan moet sin maak.
Met die oog hierop het ek presies gedoen wat alle skrywers doen. Ek het met afleidings vorendag gekom om die proses nog langer af te weer.
Die eerste kom in die vorm van 'n fisioterapeut uit Nederland, 'n man so in vorm dat ek nie eens tot hom aangetrek kon word nie, wetende dat as ons naak bymekaarkom, ek eenvoudig vet op sy perfekte raam sou lek.
Michael het my tydens 'n tradisionele Chileense maal vertel hoekom hy op reis was. Hy het in sy loopbaan beland omdat hy mense wou help, en te laat besef dat sy werk regtig sou bestaan ​​uit die dek van doktersbeamptes teen wanpraktyke en die indiening van papierwerk.
Hy neem tyd af en probeer uitvind hoe om mense eintlik te help met die moontlikheid om op een of ander manier met oorlogsveterane te werk. Hy gooi dit op my manier in gewone klere. 'Ek is te jonk vir hierdie bullshit.'
Volgende ontmoet ek Robert, 'n fotograaf van oorspronklik van DC, wat 'n Engelse webwerf in Santiago begin het.
Robert het ook ontnugter geraak oor sy werk in Amerika, wat iets met Ekonomie te doen gehad het (nie juis 'n "party" -loopbaan nie). Hy verhuis na Santiago en begin foto's neem, meestal van studenteprotes. Sy kop is vinnig oopgeskeur deur 'n rots, 'n gebeurtenis waarin hy praat oor die manier waarop sommige mense oor 'n heerlike lasagne praat.
Cathy, 'n mede-reisskrywer, het my gevra om groot hoeveelhede bier en patat saam met haar te eet. Ek het aanvaar net omdat dit 'n poging was om die Chili-kultuur te bewerkstellig, nie omdat ek Franse frietjies volg soos 'n tekenprentkarakter wat deur die lug dryf na 'n afkoelende taart nie.
Cathy was taamlik pragtig en het mans van drie piekniektafels weg na haar gesien. Ek het net die aandag van die aaklige aandag getrek deur die hoeveelheid aartappels wat ek per minuut kon verbruik.
Ons het gepraat oor Chileense en Suid-Amerikaners in die algemeen. Ek het vertel hoe ongelooflik vasgeheg die paartjies in die stad gelyk het, van mekaar gehang en gesigte gekners, slegs sekondes nadat ek 'n gedeelde Marlboro Light uitasem. Sy het verduidelik dat om geheg te word baie gewild is.
In Santiago is dit baie soos om 'n nuwe skoene of 'n Beemer aan te bied om deur 'n minnaar in die openbaar gemonteer te word.
Hoe meer jy kan wees, hoe beter is dit vir jou reputasie. Dit is om hierdie rede dat mense tot in alle ure uithaal van bier drink en iemand op die wit plastiekstoele wat altyd die randsteen van die kroeë versier, verslind.
Ek het versigtig voorgestel dat dit lyk asof vroue met 'n bietjie berou van die koper gesigte suig en soms na my kyk terwyl hulle hul passievolle kêrel soen. Sy het bevestig dat ek dit nie voorstel nie en verduidelik dat dit lyk asof die vrouens die mans uit 'n soort plig versier. 'N Vrou kan miskien beter wees om te wees, maar dit is haar taak as vriendin om 'n skouspel van hul verhouding te maak.
Die tweede item op my lys van doeane spook my sedert Argentinië. Nog nooit het ek in my lewe op hierdie planeet soveel moeders gesien oor hul kinders nie. Dit was nie ongewoon om 'n ma tien keer in vyf minute te sien soen nie, selfs al is hy veertien jaar oud en hy wil nie deel hê aan 'n PDA nie.
Nadat ek hierdie eienskap opgemerk het, het ek begin besef dat dit soort van grillerig was. Die moeders het elke keer 'n obsessie met hul kind gehad.
My filosofie het gekom dat die moeders, wat selde 'n man aan die sleep gehad het, die verskriklike toegeneentheid wat hul mans voorheen aan hulle gegee het, oorgedra het voordat die zing uit die saak gegaan het. Kinders los die probleem op, wat eindelose aanbidding moontlik maak. Tot puberteit toe, soos ek gesê het, die hele ding net vreemd raak.
Cathy se neem was ook interessant. Sy het gevoel dat Amerikaners te veel klem lê op 'een oomblik' vir toegeneentheid ('n verjaardag, 'n goeie nag soen), waardeur die een oomblik alles ter wêreld beteken. Die Suid-Amerikaners, het sy voorgestel, het hierdie uitgangspunt volledig laat blyk deur 'n kwantitatiewe benadering te kies om hul liefde te toon.
Ek is terug na my slaapsaal op soek na meer afleidings. Die enigste ander inwoner was 'n vrou wat nie ophou praat nie. Sy was omtrent dertig en kon nie saam met ander in 'n kamer wees nie, tensy sy gesels, gesels, uitgeskel of gekoester het.
Toe ander praat, groei haar oë in skottels van belangstelling, en haar asem hou op vir die oomblik dat sy kan deelneem aan die gesprek met trivia oor boomsap, Bolivia of breinvliesontsteking.
Binne 'n paar minute was ek op soek na 'n ontsnapping uit haar gesprekvloei, en probeer desperaat om aan iets te dink - iets wat belangrik genoeg kan wees om my van hierdie dame weg te neem. Dit blyk dat ek die perfekte verskoning gehad het.