Beelde van die dood word al jare lank as 'n bangmaakstaktiek in openbare gesondheidsveldtogte gebruik. Buda Mendes / Getty Images
U onthou waarskynlik nog steeds staatsdiensadvertensies wat u bang gemaak het: sigaretroker met keelkanker. Die slagoffers van 'n dronk bestuurder. Die ou wat sy cholesterol verwaarloos lê in 'n lykshuis met 'n toonplaatjie.
Met die nuwe, uiters oordraagbare variante van SARS-CoV-2 wat nou versprei, het sommige gesondheidswerkers begin om die gebruik van soortgelyke vreesgebaseerde strategieë om mense te oorreed om reëls vir sosiale distansie te volg en word ingeënt.
Daar is dwingende bewyse dat vrees gedrag kan verander, en daar was etiese argumente wat die gebruik van vrees kan geregverdig word, veral wanneer dreigemente erg is. Soos professore vir openbare gesondheid met kundigheid in die geskiedenis en etiek, ons was in sommige situasies oop om vrees te gebruik op maniere wat individue help om die erns van 'n krisis te verstaan ​​sonder om stigma te skep.
Maar hoewel die pandemie-belange die gebruik van harde strategieë kan regverdig, kan die sosiale en politieke konteks van die land dit tans laat terugslaan.
Vrees namate 'n strategie afgeneem en afgeneem het
Vrees kan 'n wees kragtige motiveerder, en dit kan skep sterk, blywende herinneringe. Beamptes vir openbare gesondheidsamptenare om dit te gebruik om gedrag in openbare gesondheidsveldtogte te help verander, neem al meer as 'n eeu af.
Van die laat 19de eeu tot die vroeë 1920's, openbare gesondheidsveldtogte het gewoonlik probeer om vrees te wek. Gewone trope sluit vlieë in wat babas bedreig; immigrante word voorgestel as 'n mikrobiese pes aan die hekke van die land, wulpse vroulike liggame met skaars versteekte skeletale gesigte wat gedreig het om 'n generasie troepe met sifilis te verswak. Die belangrikste tema was om vrees te gebruik om skade deur ander te beheer.
Na die Tweede Wêreldoorlog, epidemiologiese gegewens as die grondslag van openbare gesondheid na vore gekom, en die gebruik van vrees val buite die guns. Die primêre fokus destyds was die opkoms van chroniese 'lewenstyl'-siektes, soos hartsiektes. Vroeë gedragsondersoek het vrees afgesluit. 'N Vroeë, invloedryke studiehet byvoorbeeld voorgestel dat wanneer mense angstig is oor gedrag, hulle gevaarlik sal optree of selfs meer kan optree, soos rook of drink, om die angs wat deur vreesgebaseerde boodskappe gestimuleer word, die hoof te bied.
Maar teen die 1960's het gesondheidsamptenare probeer om gedrag wat verband hou met rook, eet en oefening te verander, en hulle het met die grense van data en logika as instrumente om die publiek te help. Hulle het hom weer tot bangmaakstaktieke gewend om 'n dermslag te probeer lewer. Dit was nie genoeg om te weet dat sommige gedrag dodelik was nie. Ons moes emosioneel reageer.
Alhoewel daar kommer was oor die gebruik van vrees om mense te manipuleer, het vooraanstaande etici dit aangevoer dit kan mense help om te verstaan ​​wat in hul eie belang is. 'N Bietjie skrik kan help om die geraas deur nywerhede wat vet, suiker en tabak aanloklik maak, te besnoei. Dit kan help om statistieke op bevolkingsvlak persoonlik te maak.
Anti-tabak veldtogte was die eerstes wat die verwoestende tol van rook getoon het. Hulle gebruik grafiese beelde van siek longe, van rokers wat na hul asem snak deur trageotomieë en deur buise eet, van verstopte are en verswakte harte. Daardie veldtogte gewerk.
En toe kom vigs. Die vrees vir die siekte was moeilik om te ontknoop uit vrees vir diegene wat die meeste gely het: gay mans, sekswerkers, dwelmgebruikers en die swart en bruin gemeenskappe. Die uitdaging was om te desigmatiseer, om die menseregte te bevorder van diegene wat slegs verder gemarginaliseer sou word as hulle vermy en beskaam word. Wat die veldtog vir openbare gesondheid betref, betoog die voorstanders van menseregte: vrees gestigmatiseer en die poging ondermyn.
Toe vetsug 'n openbare gesondheidskrisis geword het, en die rook van jongmense en eksperimentering met vaping alarm gemaak het, het openbare gesondheidsveldtogte weer vrees aangeneem om selfvoldaanheid te probeer verpletter. Vetsugveldtogte het probeer om ouervrees oor vetsug by die jeug aan te wakker. Bewys van die effektiwiteit van hierdie vreesgebaseerde benadering gemonteer.
Bewyse, etiek en politiek
Dus, waarom gebruik jy nie vrees om die inentingsyfers en die gebruik van maskers, toesperring en distansiëring op hierdie oomblik van nasionale moegheid te verhoog nie? Waarom nie die nasionale verbeelding inspan nie? Beelde van tydelike lykshuise of van mense wat alleen sterf, geïntrubeer in oorweldigende hospitale.
Voordat ons hierdie vrae kan beantwoord, moet ons eers twee ander vra: Sou vrees eties aanvaarbaar wees in die konteks van COVID-19, en sou dit werk?
Vir mense in hoërisikogroepe - diegene wat ouer is of onderliggende toestande het wat 'n hoë risiko vir ernstige siektes of sterftes het - getuienis oor appèlle op vrees dui daarop dat knellende veldtogte kan werk. Die sterkste saak vir die doeltreffendheid van appèlle op angs kom deur rook: emosionele PSA's wat deur organisasies soos die Amerikaanse Kankervereniging begin is in die 1960's, was 'n kragtige teenmiddel vir advertensies vir die verkoop van tabak. Anti-tabak kruisvaarders het in vrees 'n manier gevind om 'n beroep op individue se eiebelange te doen.
Op hierdie politieke oomblik is daar egter ander oorwegings.
Gesondheidsamptenare het gewapende betogers buite hul kantore en huise in die gesig gestaar. Dit lyk asof baie mense die vermoë verloor het om onderskei waarheid van valsheid.
Deur vrees in te boesem dat die regering te ver gaan gaan en burgerlike vryhede sal vernietig, het sommige groepe 'n effektiewe politieke instrument ontwikkel om rasionaliteit te oorkom in die lig van die wetenskap, selfs die bewysgebaseerde aanbevelings ondersteunende gesigmaskers as beskerming teen die koronavirus.
Vertroue op vrees vir boodskappe oor openbare gesondheid kan die vertroue in openbare gesondheidsamptenare en wetenskaplikes op 'n kritieke tydstip verder verswak.
Die land het dringend 'n strategie nodig wat kan help om die ontkenning van pandemie en deur die politiek gelaaide omgewing te breek, met sy bedreigende en soms histeriese retoriek wat teenstand teen gesonde maatreëls vir openbare gesondheid geskep het.
Selfs as dit eties geregverdig is, kan vreesgebaseerde taktiek afgewys word as net nog 'n voorbeeld van politieke manipulasie en kan dit soveel risiko as voordele inhou.
In plaas daarvan moet openbare gesondheidsamptenare met vrymoedigheid aandring en, soos in die verlede in ander krisistydperke, beklemtoon wat baie ontbreek: konsekwente, geloofwaardige kommunikasie van die wetenskap op nasionale vlak.
Amy Lauren Fairchild, dekaan en professor, College of Public Health, Die Ohio State University en Ronald Bayer, professor in sosiomediese wetenskappe, Columbia Universiteit