Waarom verwys die Balfour -verklaring na Palestina, in teenstelling met die land Israel of die Heilige Land? - Inligting
Waarom verwys die Balfour -verklaring na Palestina, in teenstelling met die land Israel of die Heilige Land?
Die Balfour -verklaring verklaar dat
Sy majesteit se regering sien ten gunste van die vestiging van 'n nasionale tuiste vir die Joodse volk in Palestina, en sal hul bes doen om die bereiking van hierdie doel te vergemaklik ...
Net so het die Volkebond gekies om die mandaat vir Palestina aan die Britte toe te ken.
Wikipedia oor Palestina (streek) definieer Palestina soos volg:
Palestina (Arabies: فلسطين Filasṭīn, Falasṭīn, Filisṭīn; Grieks: Παλαιστίνη, Palaistinē; Latyn: Palaestina; Hebreeus: פלשתינה Palestina) is 'n geografiese gebied in Wes -Asië wat gewoonlik beskou word as Israel, die Wesbank, die Gazastrook en in sommige definisies, dele van die westelike Jordaan.
Die grootste deel van die geskiedenis wat in daardie artikel beskryf word, word gedupliseer in 'n artikel met die titel History of Israel, die grootste verskil is die gedeeltes wat handel oor die moderne staat Israel.
In die artikel oor Palestina word genoem dat die ou grieke en Romeinse skrywers met die naam na die streek verwys het, deur die Romeinse owerhede na die onderdrukking van die Bar Kokhba -rebellie en as Jund Filastin onder die Ummayad en Abbasid Kalifate. Die artikel verwys nie na die name wat latere heersers gebruik het nie, behalwe dat die kruisvaarders 'The Kingdom of Jerusalem' gestig het.
Die Ottomane het nie verwys na die gebied as Palestina, in werklikheid was daar geen Ottomaanse administratiewe gebied wat ooreenstem met Palestina onder die Ottomane nie. Die Damaskus Eyalat bevat ook gebiede wat nou deel uitmaak van Jordanië en Sirië. Kleiner Ottomaanse administratiewe afdelings sluit die Sanjaks van Jerusalem, Safad, Gaza en Nablus in. Later is dit vervang deur die Sanjaks van Acre, Balqa en Jerusalem.
Ngram gee 'n grafiek oor die gebruik van Palestina, Israel, Heilige Land, Land van Israel "toon aan dat" Heilige Land "tot 1920 ongeveer die helfte so gereeld as" Palestina "gebruik is." Palestina "styg dan skerp en bereik 'n hoogtepunt in 1947. teen die einde van die negentiende eeu, toe ek sou waag dat dit meer as Jode na die Jode verwys word. Na 1948 skiet die gebruik om ooglopende redes weer op. gereeld, tot die afgelope jare, wanneer "Heilige Land" in die onguns val.
Waarom het die Britte die term Palestina gebruik? Was dit in eerbied vir die klassieke gebruik van Herodotus en Plutarchus? Mark Twain gebruik byvoorbeeld die term "Heilige Land". Kan iemand verwys na ander terme wat gebruik word om die gebied in die negentiende en vroeë twintigste eeu te beskryf?
Hulle het dit gedoen omdat dit die werklike algemene gebruik van die term was.
'Palestina' was en is meer 'n geografiese benaming sedert die Romeinse tyd, terwyl 'Israel' polities was en is en 'Heilige Land' geestelik-godsdienstig was en is.
Die Balfour -verklaring was 'n bietjie vaag en ambisieus en fokus ook op die definisie van die geografiese ligging.
PALESTINE, 'n geografiese naam van 'n taamlik los aansoek. Etimologiese strengheid sou vereis dat dit uitsluitlik die smal strook kusland aandui wat die Filistyne eens beset het, van wie se naam dit afgelei is. Dit word egter tradisioneel gebruik as 'n naam vir die gebied wat in die Ou Testament beweer word as die erfenis van die voor-ballingskap Hebreërs; daar kan dus algemeen gesê word dat dit die suidelike derde van die provinsie Sirië aandui. Behalwe in die weste, waar die land aan die Middellandse See grens, kan die grens van hierdie gebied nie as 'n definitiewe lyn op die kaart neergelê word nie. Die moderne onderafdelings onder die jurisdiksie van die Ottomaanse Ryk is in geen opsig in ooreenstemming met dié van die oudheid nie, en bied dus geen grens waarmee Palestina presies van die res van Sirië in die noorde, of van die Sinaïtiese en Arabiese woestyne kan geskei word nie in die suide en ooste; Die rekords van ou grense is ook nie voldoende volledig en definitief om die volledige afbakening van die land moontlik te maak nie. Selfs die konvensie hierbo waarna verwys is, is onakkuraat: dit sluit die Filistynse gebied in wat deur die Hebreërs geëis word, maar die buitegedeeltes van die groot gebied wat in Num. xxxiv. as die Hebreeuse besitting (van die "Egiptrivier" tot by Hamat). Die Hebreërs self het egter 'n aanduiding van die normale noord-en-suidgrense van hul land in die spreekwoordelike uitdrukking "van Dan tot Berseba" (Rig. Xx. 1, ens.) Behou; en by die definisie van die gebied van die land onder bespreking, word hierdie aanduiding algemeen gevolg.
As 'n gids van die natuurlike kenmerke wat byna ooreenstem met hierdie afgeleë punte, kan ons Palestina beskryf as die strook land wat langs die oostelike oewer van die Middellandse See strek vanaf die monding van die Litany- of Kasimiya -rivier (33 ° 20 'N.) suidwaarts tot by die monding van die Wadi Ghuzza; laasgenoemde sluit aan by die see in 31 ° 28 'N., 'n ent suid van Gaza, en loop daarvandaan in 'n suidoostelike rigting om die plek van Beersheba aan die noordelike kant daarvan op te neem. Ooswaarts is daar nie so 'n definitiewe grens nie. Die Jordaanrivier is 'n grenslyn tussen Wes- en Oos -Palestina; maar dit is feitlik onmoontlik om te sê waar laasgenoemde eindig en die Arabiese woestyn begin. Miskien is die lyn van die pelgrimspad van Damaskus na Mekka die maklikste grens. Die totale lengte van die streek is ongeveer 140 m .; sy breedte wes van die Jordaan wissel van ongeveer 23 m. in die noorde tot ongeveer 80 m. in die suide. Volgens die Engelse ingenieurs wat die land namens die Palestina Exploration Fund ondersoek het, is die oppervlakte van hierdie deel van die land ongeveer 6040 vierkante meter. Oos van die Jordaan, vanweë die behoefte aan 'n behoorlike opname, is daar nie so definitiewe syfers beskikbaar nie. Die grense is van die suidelike grens van Hermon tot by die monding van die Mojib (Arnon), 'n afstand van ongeveer 140 m .; die totale oppervlakte is ongeveer 3800 vierkante meter. Die gebied van Palestina, Oos en Westers, is dus gelyk aan meer as 'n sesde van Engeland.
Daar is geen antieke geografiese term wat hierdie hele gebied dek nie. Tot die tydperk van die Romeinse besetting was dit onderverdeel in onafhanklike provinsies of koninkryke, wat op verskillende tye anders was (soos Filistië, Kanaän, Juda, Israel, Bashan, ensovoorts), maar nooit verenig onder een kollektiewe benaming nie. Die uitbreiding van die naam Palestina buite die grense van die regte Filistyne is nie ouer as die Bisantynse tydperk nie. - Britannica 1911.
Die Britte was hier nie alleen nie, aangesien die Sioniste destyds vir so 'n skepping gepoog het:
Sionisme (Hebreeus: צִיּוֹנוּת Tsiyyonut [t͡sijo̞ˈnut] na Sion) is die nasionalistiese beweging van die Joodse volk wat die hervestiging van 'n Joodse tuisland ondersteun op die gebied wat gedefinieer word as die historiese Land Israel (wat ongeveer ooreenstem met Kanaän, die Heilige Land, of die streek Palestina). Moderne sionisme het in die laat 19de eeu in Sentraal- en Oos -Europa ontstaan ​​as 'n nasionale herlewingsbeweging, beide in reaksie op nuwer golwe van antisemitisme en as 'n reaksie op Haskalah, of Joodse Verligting. Kort hierna het die meeste leiers van die beweging die hoofdoel geassosieer met skep die gewenste staat in Palestina, dan 'n gebied beheer deur die Ottomaanse Ryk.
Soos die Joodse virtuele biblioteek beweer:
'N Derivitave van die naam Palestina verskyn die eerste keer in die Griekse letterkunde in die 5de eeu vC toe die historikus Herodotus die gebied Palaistin noem? (Grieks - Παλαιστ? Νη). In die 2de eeu nC het die Romeine die opstand van Shimon Bar Kokhba (132 nC) verpletter, waartydens Jerusalem en Judea herwin is en die gebied van Judea hernoem is tot Palaestina in 'n poging om die Joodse identifikasie met die land Israel tot die minimum te beperk.
Onder die Ottomaanse Ryk (1517-1917) is die term Palestina as 'n algemene term gebruik om die land suid van Sirië te beskryf; dit was nie 'n amptelike benaming nie. Baie Ottomane en Arabiere wat gedurende hierdie tydperk in Palestina gewoon het, het eintlik na die gebied verwys as Suidelike Sirië en nie as Palestina nie.
Na die Eerste Wêreldoorlog is die naam Palestina toegepas op die gebied wat onder Britse mandaat geplaas is; hierdie gebied het nie net die huidige Israel nie, maar ook die huidige Jordaan ingesluit.
In die aanloop tot Israel se onafhanklikheid in 1948 was dit algemeen dat die internasionale pers Jode, nie Arabiere nie, as die Palestyne bestempel het. Eers jare na Israeliese onafhanklikheid word die Arabiere wat op die Wesbank en die Gazastrook woon, Palestyne genoem.
Die woord Palestina of Filastin kom nie in die Koran voor nie. Die term peleshet verskyn nie minder nie as 250 keer in die Joodse Tanakh.
En waarskynlik het hierdie streeksbenaming deur die 19de eeu stadigaan 'n beter gedefinieerde toestand aangeneem. Maar daar kan verseker gesê word dat die woord 'Palestina' vir die algemene streek nie 'n Britse uitvinding is nie, nie uit die ensiklopedie van 1911 wat reeds aangehaal is nie, nie in 'n ouer uitgawe van 1859 of in die Balfour -verklaring van 1917 nie.
Hoe die modern grense begin vorm aanneem vir daardie streek?
Die proses om die grense van Palestina in die moderne era te bepaal, het in die eerste helfte van die negentiende eeu begin en het nog nie geëindig nie. Verskillende politieke akteurs het gedurende verskillende tydperke gewerk aan die ontwerp van die grenslyne, en hierdie aksies het gelei tot die eindelose konstante proses om die grense van die land te verander. Hierdie proses het geboorte gegee aan die term 'land van baie grense', wat die onderwerp van hierdie boek is. Dit het begin met die opstel van 'n interne lyn binne die Ottomaanse Ryk, in die vroeë 1840's.
- Gideon Biger: "The Boundaries of Modern Palestine, 1840-1947", Routledge: London, New York, 2004.
As sodanig verwys die term Palestina in die meeste oë na 'n groter geografiese gebied as 'die Heilige Land'. 'Die Heilige Land' sou ook gesien word as 'n ander kant op godsdienstige gronde, maar terselfdertyd vir Jode en Moslems rondom Jerusalem en weinig anders, natuurlik vir Christene, insluitend Galilea. Dit sal dan ooreenstem met antieke geskiedkundige afdelings, soos byvoorbeeld die klein staat Juda of die provinsie Yehud, maar beslis nie enige mitiese verbeelding soos 'King David's Empire' nie. En aangesien grense altyd arbitrasie is, het die verklaring gekies om te verklaar om 'n vaderland vir Jode te ondersteun in Palestina. Dit laat maklik oop dat hierdie opstal 'n klein deel van die streek kan wees, of die hele gebied kan uitmaak of dit werklik Jerusalem bevat of nie.
Aangesien dit die politieke en geestelike doel van kruisvaarders was om na 'die Heilige Land' te kom, sal ek nie daaroor kommentaar lewer nie. Maar dit lyk asof ek dit op Mark Twain nodig het.
Wat het mnr Clemens geskryf oor 'die Heilige Land' in sy boek oor die onderwerp?
Indien ooit daardie kinders van Israel in Palestina vergeet toe Gideon's Band daarheen uit Amerika gaan, hulle moet weer vervloek en klaar wees. Dit was miskien die skaarsste skouspel wat ooit sterflike oë verstom het.
- Mark Twain: "Die onskuldiges in die buiteland, of, The New Pilgrim's progress", as 'n verslag van die stoomskip Quaker City se plesieruitstappie na Europa en die Heilige land; met beskrywings van lande, nasies, voorvalle en avonture, soos dit aan die skrywer verskyn het Twain, Mark (1835-1910)
Hierdie vlak van onduidelikheid in die Balfour -verklaring word waarskynlik in diplomatieke kringe as 'n goeie ding beskou ™.
Copyright © qarkuberat.net | Waarom verwys die Balfour -verklaring na Palestina, in teenstelling met die land Israel of die Heilige Land?...