In “Veertien reëls vir ‘n wettelose land” neem Hugo ‘n standpunt in ten gunste van intieme, persoonlike poësie, geskryf vir “die binne-oor” – en waarby die voorkeur vir ‘minimalistiese’ vorme dan aansluit. “Wat help dit,” lui die onderskrif by die gedigtitel, “om die misdade hier te noem as die oortreders net so doof is vir die taal as die gedoemde moraal?” Ontstemmend fatalisties loop die gedig uit op die volgende reëls:
‘n Mens sou selfs kon redeneer dat iets van ‘n sikliese verband die gedigteplasings in Hanekraai rig. Dit word al aangedui deur die dagbreek- en hanekraai-motiewe wat in die bundelmotto en die eerste twee gedigte, asook weer in die laaste twee gedigte van die bundel prominent gemaak word.
Ek gaan akkoord. Hugo word nie genoegsaam in Groot verseboek verteenwoordig as digter en vertaler nie.
Ek stem saam. So ‘n bek moet baie meer jêm kry, al is dit ook by wyse van mondjiesvol genoeg-genoeg om die sout en die suur saam met die soet te kan inneem.