Ons almal is reeds bekend met die beelde van ŉ gestroopte renoster. Om die opgeswelde karkas van ŉ eens kragtige dier te sien en natuurlik die wrede, leë plek waar die horings eens was, die ontblote bloedrooi weefsel en been. Ons kyk ŉ vlugtige oomblik daarna… of ons dit nou vir die eerste keer sien, of vir die honderdste.
’n Mens kan na foto’s kyk en voel hoe jou maag op ŉ knop trek oor die gruweldade en hoe pynlik dit vir haar moes wees, maar wanneer die reuk van vars vleis en bloed jou neus tref, wanneer jy hoor hoe sy na asem snak deur die verminkte gesig en jy draai om om te sien wat oor is van haar gesig, en sy kyk na jou en haar oë knip, sjoe! Jy kan dit nie verduidelik nie. En dit is my werk… om aan mense te verduidelik wat nie daar kan wees nie, hoe dit werklik is. Hoe doen ŉ mens dit as daar geen woorde daarvoor bestaan nie?
Ons sien daarna uit om die merkwaardige storie van Hope in die film te vertel en soos Bonné gesê het, nadat sy haar die eerste keer gesien het: “Ek voel so bevoorreg om oogkontak te maak met hierdie dier wat lelik gemaak en geskend is deur die mens se gierigheid, maar wat so mooi is danksy haar wil om te oorleef.”
Die ABRA® plastiese sjirurgie-tegnologie wat vir die eerste keer op ‘n dier gebruik word, in hierdie geval, Hope (Foto: Verskaf)
Dit is baie hartseer. Die geldgieriges sal nie ophou om die diere by tekom nie. Hul gee vir niks en niemand om nie. As daar net iets was in die horing wat mense wat dit gebruik siek maak en nie die dier nie.
“Ek bly nie self op die plaas waar die beeste aangehou word nie, maar die voorman daar het my Maandagoggend gebel en gesê daar lê ŉ klompie beeste dood in die kamp,” het Barnard vertel. “ŉ Paar van die ander beeste wat nog gelewe het, was siek. Ons het die veearts ontbied om te kom kyk en hulle het toetse gedoen. Dit het toe later aan die lig gekom dat daar gif in die voerbakke gegooi is,” het hy gesê.
“Die kalfies wie se ma’s dood is, moes ek vir die bure gee, want hulle sal met die hand grootgemaak moet word en dit is nou saaityd; ek het nie tyd om na die kalfies om te sien nie. Dit is eintlik ekstra hartseer wanneer daar in ag geneem word watse gestoei dit was om hierdie beeste deur die winter te kry. Hulle was deel van ŉ groot trop van ongeveer 450 beeste en met die droogte moes hulle honderde bale elke week gevoer word. Ons het reusekoste aangegaan om hulle deur die droogte te kry, net sodat hulle vergiftig kan word.”
Hy het gesê hoewel hy nie wil bespiegel wie moontlik vir die vergiftiging verantwoordelik kan wees nie, word sy plase al ŉ geruime tyd deur boosdoeners geteiken. “Ek sukkel verskriklik met skaapdiefstal. Hulle rig baie skade op my plase aan en ek gee elke keer ŉ saak by die polisie aan, maar niks gebeur daarna nie. Ek weet nie of die polisie nie die mannekrag het om die sake te ondersoek of wat nie, maar dit kan nie so aangaan nie.”