Wat weet jou selfoon van jou? Rawpixel.com / Shutterstock.com
Sewe en sestig persent van die smartphone gebruikers staatmaak op Google Maps om hulle te help om te kom waarheen hulle vinnig en doeltreffend gaan.
'N Belangrike kenmerk van Google Maps is die vermoë om te voorspel hoe lank verskillende navigasieroetes sal duur. Dit is moontlik omdat die selfoon van elke persoon wat Google Maps gebruik, inligting oor sy ligging en spoed terug stuur na Google se bedieners, waar dit ontleed word om nuwe data oor verkeerstoestande te genereer.
Inligting soos hierdie is nuttig vir navigasie. Maar presies dieselfde data wat gebruik word om verkeerspatrone te voorspel, kan ook gebruik word om ander soorte inligting te voorspel - inligting wat mense dalk nie gemaklik met onthullings sal hê nie.
Byvoorbeeld, data oor 'n selfoon se verlede ligging en bewegingspatrone kan gebruik word om te voorspel waar 'n persoon woon, wie hul werkgewer is, waar hulle godsdiensdienste bywoon en die ouderdomsgroep van hul kinders, gebaseer op waar hulle hulle skool toe laat val.
Hierdie voorspellings merk wie jy as persoon is en raai wat jy in die toekoms waarskynlik sal doen. Navorsing toon dat mense grootliks onbewus is dat hierdie voorspellings moontlik is, en as hulle daarvan bewus word, hou nie daarvan nie. Na my mening, as iemand wat ondersoek hoe voorspellende algoritmes mense se privaatheid beïnvloed, is dit 'n groot probleem vir digitale privaatheid in die VSA.
Elke toestel wat jy gebruik, elke maatskappy waarmee jy sake doen, elke aanlyn rekening wat jy skep of lojaliteitsprogram wat jy aansluit, en selfs die regering self versamel data oor jou.
Die soorte data wat hulle versamel, sluit in dinge soos jou naam, adres, ouderdom, sosiale sekerheid of bestuurslisensie nommer, koop transaksiegeskiedenis, webbladaktiwiteit, kiesregistrasie-inligting, of jy kinders het wat by jou woon of 'n vreemde taal praat, die foto's wat jy aan sosiale media gepos het, die notering prys van jou huis, of jy onlangs 'n lewens gebeurtenis gehad het soos om te trou, jou krediet telling, watter soort motor jy bestuur, hoeveel jy spandeer op kruideniersware, hoeveel kredietkaartskuld jy het en die ligginggeskiedenis van jou selfoon foon.
Dit maak nie saak of hierdie datastelle afsonderlik deur verskillende bronne versamel is en nie u naam bevat nie. Dit is steeds maklik om hulle op te pas volgens ander inligting oor jou wat hulle bevat.
Byvoorbeeld, daar is identifiseerders in publieke rekords databasisse, soos jou naam en huisadres, wat ooreenstem met GPS-liggingdata van 'n program op jou selfoon. Dit laat 'n derde party jou huisadres toe met die plek waar jy die meeste van jou aand en nag ure spandeer - waarskynlik waar jy woon. Dit beteken dat die programontwikkelaar en sy vennote toegang tot jou naam het, selfs as jy dit nie direk aan hulle gegee het nie.
In die VSA, die maatskappye en platforms waarmee jy met mekaar kommunikeer besit die data wat hulle oor jou versamel. Dit beteken dat hulle hierdie inligting wettiglik aan data makelaars kan verkoop.
Data makelaars is maatskappye wat in die besit is van die aankoop en verkoop van datastelle uit 'n wye verskeidenheid bronne, insluitend liggingdata van baie selfoon draers. Data makelaars kombineer data om gedetailleerde profiele van individuele mense te skep, wat hulle verkoop aan ander maatskappye.
Gekombineerde datastelle soos hierdie kan gebruik word om te voorspel wat jy wil koop om advertensies te rig. Byvoorbeeld, 'n maatskappy wat data oor jou gekoop het, kan dinge doen soos om jou sosiale media-rekeninge en webblaaigeskiedenis te verbind met die roete wat jy neem wanneer jy boodskappe en jou aankoopgeskiedenis by jou plaaslike kruidenierswinkel uitvoer.
Werkgewers gebruik groot datastelle en voorspellingsalgoritmes om besluite te neem oor wie om vir werk te onderhou en voorspel wie kan ophou. Polisiedepartemente maak lyste van mense wat mag wees meer geneig om gewelddadige misdade te pleeg. FICO, dieselfde maatskappy wat krediet tellings bereken, bereken ook a "Medikasie nakoming telling" wat voorspel wie sal ophou om hul voorskrifmedikasie te gebruik.
Hoe bewus is mense hieroor?
Alhoewel mense dalk bewus kan wees dat hul selfone GPS het en dat hulle naam en adres iewers in 'n publieke rekords databasis is, is dit baie minder waarskynlik dat hulle besef hoe hul data gekombineer kan word om nuwe voorspellings te maak. Dit is omdat privaatheidsbeleid tipies net insluit vae taal oor hoe data wat ingesamel word, gebruik sal word.
In 'n Januarie-opname, het die Pew Internet en American Life-projek gevorderde Facebook-gebruikers in die VSA gevra oor die voorspellings wat Facebook oor hul persoonlike eienskappe maak, gebaseer op data wat deur die platform en sy vennote versamel is. Byvoorbeeld, Facebook ken 'n "multikulturele affiniteit" kategorie toe aan sommige gebruikers, raai hoe soortgelyk dit is aan mense van verskillende rasse of etniese agtergronde. Hierdie inligting word gebruik om advertensies te rig.
Die opname het bevind dat 74 persentasie mense nie van hierdie voorspellings geweet het nie. Ongeveer die helfte het gesê hulle is nie gemaklik met Facebook wat inligting soos hierdie voorspel nie.
In my navorsing, Het ek gevind dat mense net bewus is van voorspellings wat aan hulle gewys word in 'n program se gebruikerskoppelvlak, en dit maak sin die rede waarom hulle besluit het om die program te gebruik. Byvoorbeeld, a 2017 studie van fitness tracker gebruikers het getoon dat mense bewus is dat hul tracker-toestel hul GPS-plek versamel wanneer hulle oefen. Maar dit vertaal nie in bewustheid dat die aktiwiteit spoorsnyer maatskappy kan voorspel waar hulle woon nie.
In 'n ander studie het ek gevind dat Google Search-gebruikers weet dat Google data oor hul soekgeskiedenis versamel, en Facebook-gebruikers weet dat Facebook weet wie hul vriende is. maar mense weet nie dat hulle Facebook "likes" gebruik kan word akkuraat voorspel hul politieke party affiliasie of seksuele oriëntasie.
Vandag se internet is grootliks afhanklik van mense wat hul eie digitale privaatheid bestuur.
Maatskappye vra mense om vooraf toestemming te verleen vir stelsels wat data versamel en voorspellings oor hulle maak. Hierdie benadering sou goed werk vir die bestuur van privaatheid, as mense geweier het om dienste te gebruik wat privaatheidsbeleid het wat hulle nie hou nie, en as maatskappye nie hul eie privaatheidsbeleid sou skend nie.
Maar navorsing toon dat niemand lees of verstaan ​​nie daardie privaatheidsbeleid. En selfs as maatskappye gesig staar vir die oortreding van hul privaatheid beloftes, word dit nie verhinder nie doen dit weer.
Om gebruikers te kan toestem sonder om te verstaan ​​hoe hul data gebruik gaan word, laat ook maatskappye die skuld op die gebruiker verskuif. As 'n gebruiker begin voel dat hul data gebruik word op 'n manier waarop hulle nie eintlik gemaklik is nie, het hulle nie plek om te kla nie, omdat hulle ingestem het, reg?
Volgens my is daar geen realistiese manier vir gebruikers om bewus te wees van die moontlike voorspellings wat moontlik is nie. Mense verwag vanselfsprekend dat maatskappye hul data slegs moet gebruik op maniere wat verband hou met die redes wat hulle in die eerste plek gehad het vir interaksie met die maatskappy of program. Maar maatskappye is gewoonlik nie wettiglik verplig om die maniere waarop hulle mense se data gebruik, te beperk tot slegs dinge wat gebruikers sou verwag nie.
Een uitsondering is Duitsland, waar die Federale Kartelkantoor regeer op Feb. 7 dat Facebook spesifiek sy gebruikers moet vra vir toestemming om data versamel oor hulle op Facebook te kombineer met data wat van derde partye versamel is. Die uitspraak verklaar ook dat indien mense nie toestemming daarvoor verleen nie, hulle nog steeds Facebook mag gebruik.
Ek glo dat die VSA sterker privaatheidverwante regulasies benodig, sodat maatskappye deursigtiger en aanspreekliker sal wees teenoor gebruikers oor nie net die data wat hulle insamel nie, maar ook die soorte voorspellings wat hulle genereer deur data uit verskeie bronne te kombineer.