Die Chileense polisie bots met betogers teen die regering tydens 'n betoging in Santiago, Chili, 12, 2019. Santiago is een van 'n dosyn stede wêreldwyd om die afgelope maande groot onrus te ervaar. AP Photo / Esteban Felix
Talle protes teen die regering het maande lank stede regoor die wêreld verlam, van La Paz, Bolivia, tot Santiago, Chili en Monrovia, Liberië, tot in Beiroet.
Elke protes in hierdie wêreldwye golf van onrus het sy eie plaaslike dinamiek en oorsaak. Maar hulle ook sekere kenmerke te deel: Keelvol vir stygende ongelykheid, korrupsie en trae ekonomiese groei, eis woedende burgers wêreldwyd 'n einde aan korrupsie en die herstel van 'n demokratiese regstaat.
Dit is geen toeval nie Buitelandse Sake het onlangs waargeneem, dat Latyns-Amerika - wat die meeste lande tot die langdurigste gewelddadige betogings ontplof het - die stadigste groei in die wêreld het, met slegs 0.2% wat in 2019 verwag word. Latyns-Amerika is ook die wêreld se streek met die meeste ongelykheid.
Die eens magtige president van Bolivia, Evo Morales - wie se steun op die platteland die sterkste was - is op 11 op November XNUMX gedwing deur 'n militêre reaksie op massiewe stedelike onrus ná beweerde verkiesingsbedrog.
In Oktober, Die premier van Libanon het ook bedank ná massaprotes.
Een van die faktore wat hierdie demonstrasies betref, sou ek as 'n geleerde van migrasie, is binnelandse, landelike-tot-stedelike migrasie. Al hierdie hoofstede, betower deur protes, het groot bevolkings van wanhopig arm voorheen plattelandse mense uit die platteland gestoot en in die stad in klimaatverandering, nasionale beleid dit het kleinboere seergemaak of a wêreldwye handelstelsel wat die plaaslike landbou verarm.
Ondersteuners van die uitgesette Boliviaanse president Evo Morales optog in La Paz, Bolivia, 13, 2019, November. AP Photo / Natacha Pisarenko
Vinnige stedelike groei
Stede wêreldwyd groei al vinnig onvolhoubare tempo oor die afgelope sewe dekades.
In 1950 was die New Yorkse metropolitaanse gebied en Tokio die enigste megacities ter wêreld - stede met meer as 10 miljoen mense. Teen 1995 het 14 megacities na vore gekom. Daar is vandag 25. Van die 7.6 miljard mense in die wêreld is 4.2 miljard, of 55%, woon in stede en ander stedelike nedersettings. Nog 2.5 miljard mense sal verhuis teen 2050 in stede in arm lande, volgens die Verenigde Nasies.
Die meeste moderne megacities is in die ontwikkelende streke van Afrika, Asië en Latyns-Amerika. Daar word die toename in natuurlike bevolking in stede vererger deur toenames in landelike migrante op soek na 'n beter lewe.
Wat hulle vind, is in plaas daarvan verspreid informele nedersettings, gereeld genoem stedelike krotbuurte.
Hierdie gemarginaliseerde dele van stede in die ontwikkelende wêreld - genaamd “favelas” in Brasilië, “bidonvilles” in Haïti en “villas miserias” in Argentinië - lyk merkwaardig dieselfde regoor die wêreld. As hulle deur die munisipale regering geïgnoreer word, het hulle meestal nie sanitasie, skoon drinkwater, elektrisiteit, gesondheidsorggeriewe en skole nie. Informele stedelike nedersettings is gewoonlik noukeurig geleë, naby vloedgevalle of op steil, onstabiele berghange.
'N Stedelike krotbuurt in Jakarta, Indonesië, April 3, 2017. Jakarta het sedert Mei 2019 gereelde protesuitbrake gesien. AP Photo / Tatan Syuflana
Hulle ekonomie en tot 'n belangrike mate die politiek is deur bendes geïnfiltreer - georganiseerde misdaadgroepe wat voordeel trek uit die onwettige handel in dwelms, mense en wapens. Hierdie bendes kan op hul beurt ook wees gekoppel aan politieke partye, dien as hul gewapende handhawers.
Baie landelike migrante, wat nie identiteitsdokumentasie, sosiale regte, behuising en finansiële dienste het nie, word gedwing om in hierdie onwettige arbeidsmarkte te werk.
Hierdie stelsel repliseer in 'n roofagtige, onwettige vorm van die beskermheer-kliënt verhouding is nog steeds algemeen in baie ontwikkelende lande, waarin 'n landelike ekonomiese elite werk, lenings, saad, kontant of beskerming aan boere bied in ruil vir 'belasting' - gewoonlik 'n deel van die boer se produkte - en politieke fealty.
In die onstabiele markekonomie van die stedelike krotbuurt, bendes is die beskermheer.
'N Plek vir ontevredenheid
Die ongeregtighede van hierdie daaglikse lewe is die grond van die woede van baie van die betogers van vandag. Vanuit Quito, Ecuador, tot Beiroet, het die uiterste marginalisering van soveel mense wat in groot, wanfunksionele en gevaarlike plekke woon, gekook in dodelike onrus.
In Haïti, byvoorbeeld, is die meerderheid betogers wat opgevoer het nege agtereenvolgende weke van massiewe betogings teen gedokumenteerde amptelike korrupsie, petroltekorte en voedseltekort is buitengewone arm inwoners van Port-au-Prince. Hulle is baie gemotiveerd om aan te hou protes omdat hulle honger ly.
Mense in die Cite Soleil-krotbuurt, in Port-au-Prince, Haïti, wag op voedsel- en skoolbenodigdhede wat deur die regering versprei word, Okt. 3, 2019. AP Photo / Rebecca Blackwell
Selfs Chili, wat tegnies die rykste Latyns-Amerikaanse land is, het baie baie arm mense wat sukkel om verby te kom. Sy huidige betogings, wat middel Oktober begin het met 'n staptog in die Santiago-metro, is buite verhouding uit jeug- en landelike migrante uit Santiago se arme buitewyke. Onder Latyns-Amerikaanse lande het Chili die naashoogste persentasie interne migrasie in die hele Latyns-Amerika, tweede net na Panama. Bolivia is vyfde in die streek.
Dit is nie die eintlike beweging van landelike mense na stede nie skep sosiale omwentelingvolgens 'n 2015-ontleding van 20 jaar se gegewens oor interne migrasie, armoede en ongelykheid vir 34-stede in Afrika en Asië. Inteendeel, dit is die algemene arm en ongelyke onderwys- en behuisingsgeleenthede wat landelike-stedelike migrante in stede in die gesig staar, tesame met hul sosio-ekonomiese marginalisering - daardie lok stedelike ontevredenheid.
Mense wat die arm land gevlug het om ook armoede in die stad te vind, eis meer. Twee eeue na die boereopstand wat monargieë regoor Europa omvergewerp het, het stede die toneel geword vir die soort wrok en frustrasie wat hele nasies kan destabiliseer.
Henry F. (Chip) Carey, medeprofessor, politieke wetenskap, Georgia State University
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Waarom stedelike onrus die wêreldwye protesgolf aanstoot