Parys in 100 Macarons - Versamelings nie-lineêre reeks skryfreekse, onthul hierdie stuk van Laura Motta haar rel" /> nie-lineêre reeks skryfreekse, onthul hierdie stuk van Laura Motta haar rel" />
MACARONS is nie koekies of koeke nie, maar iets tussenin. Hulle is bros (maar net skaars) en glad. Hulle is nie tandpyn-soet of dig of ryk nie. Dit is presies klein, twee-en-'n-halwe byt.
Ons besoek die reënerige Champs-Elysées op 'n Dinsdag teen skemer, as almal haastig is, pompies dra en hul eie gladde weerkaatsings op die sypaadjie troon. Ons ry deur die Louis Vuitton-winkel en speel 'n speletjie: Raai hoeveel daardie rok kos. Ek wil aan alles raak, om alles te probeer, om die koel stof oor my kop te laat gly - 'n witwolkind met kruissteek, 'n donker syrok met ligte pienk vere wat onderkant uitkyk, juwele in platina sonder prysetikette. behalwe vir die woorde, Demander pour le prix.
Daarna besoek ons ​​die teekamer. Dit is die beroemde, vergulde en palmvry. Ek bestel 'n makaron, die huis se spesialiteit. Ek is ietwat teleurgesteld as dit aanbreek. Almal anders het enorme slaaie en napoleons bokkaas en spruite en aartappels gekies. Myne lyk baie plat, die bord baie leeg.
Ek vergewe die vurk en tel dit in albei hande op en neem 'n byt en my lewe skuif: voor macaron en daarna.
Tussen klasse hardloop ek na die Luxemburg. Enorme reëndruppels tref die swembad wat slegs grys lug en onstuimige wolke weerspieël. Ek vlieg by die bleek, ooglose standbeelde van Franse koninginne, die vierkantige bome wat vir die winter gesnoei is. Ek spat deur plas wat in die grondpaaie versamel is. Ek het tien minute om terug te kom na die ouditorium waar ek twee uur saam met 100 ander nie-Franse mense sal sit en leer oor Franse dinge.
Die winkel is klein en sy outomatiese deur gly oop. Die eerste ding wat ek sien, is die roosblare, bloedrooi en suikeragtig en sit op die top van klein koeke en fondants. Ek wil een van alles hê, maar ek het 'n missie.
Die makron glinster onder die lampe. Sommige word met poeiersuiker of kakao afgestof. Ek kies twee, pistache en roos. Ek het geen idee wat rose is nie.
Voordat ek na Parys gekom het, het ek soveel gelees oor die Franse en hul ontspanne, sittende, vol smaak van vetsuggevegte. Maar middagete onderweg is 'n lewenswyse hier. Oral is daar toebroodjiewinkels te koop. Selfs die bakkerye bied middagetes aan. U sien almal loop, 'n stokbrood vasvat en kou.
Ek eet my makron op pad terug klas toe. Hulle pas in 'n klein sellofaan-sak. Ek het nie hande vir iets anders nie. Ek het my boeke, beursie, sambreel. Ek balanseer die sambreel teen die een skouer en vang die rooswortel uit.
Ek maak 'n geluid. Dit is hoe heerlik dit is. Dit is rose en rose. Die ganache in die sentrum wenke van lychee en lente. Ek glimlag vir die volgende tien minute, tot by die klas.
Iewers tussen my woonstel en die Arc de Triomphe, voor die vergulde ysterhek van die Parc Monceau of miskien daarna, stap ek in die patisserie en ek is die enigste nie-Japannese persoon daar.
Ek het hiervan gehoor, oor Japan se obsessie met Franse gebak. Die winkel is pragtig en opgemaak in pinks en viooltjies. Die verkoopsmeisies praat Japannees met almal behalwe ek. As dit my beurt by die toonbank is, skuif hulle na Frans.
Ek wys na 'n berg pienk macarons en vra vir 'n framboos.
Sonder 'n woord neem die meisie 'n makron uit 'n heel ander, effens pienker stapel aan die oorkant van die toonbank. Ek voel soos 'n idioot totdat ek besef dat hierdie verkeerde kommunikasie niks met taal te doen het nie en dat ek moet ophou om my slegte Franse tasse op elke gebak in Parys te projekteer.
Sy gee vir my 'n klein sakkie. Sy glimlag nie.
Die makron is lig, 'n bietjie klewerig in die middel. Maar daar is iets vreemds daaraan. Is dit 'n geur van kunsmatige geurmiddels? Framboise en bouteille?
In Frankryk is daar heerlik-weelderig en eng-weelderig. Die winkel, met sy goudblaar-logo, sy koeke in hope gegote room, voel soos laasgenoemde. Dit voel soos 'n Amerikaanse idee hoe Frankryk moet wees - fluweelsag en dekadent en pers. Die gidsboeke sê vir my dat hierdie plek baie bekend is.
Dit voel soos 'n Amerikaanse idee hoe Frankryk moet wees - fluweelsag en dekadent en pers. Die gidsboeke sê vir my dat hierdie plek baie bekend is.
Die vrou agter die toonbank praat so baie aksent Frans dat ek nie 'n woord kan verstaan ​​van wat sy sê nie. As ek na 'n neonoranje macaron verwys en navraag doen oor die smaak, sê sy: 'Oranje!'Soos ek die domste persoon is wat sy in haar hele lewe gesien het. "...Et chocolat."
Ek het meegedeel dat die gebak naby die Pantheon is waar mense in Parys hul makarons kry. Die seun agter die toonbank is skaam en oulik en ek kan nie tussen die geure, die berge van ligte kleure agter die glas besluit nie. Uiteindelik het ek die karamel gekies beurre salé.
Dit is onmiskenbaar sout, maar is dit regtig 'n geur wat ek op 'n makron wil hê? Ek kom die volgende dag terug en kies iets soeter, en meer my spoed. Swartbessie.
Ek stap totdat die moderne geboue rondom my begin opgroei en Parys begin voel soos nie Parys nie en soos 'n hoë kompleks vol boksige, onversierde woonstelle. Dit is die Parys wat my ongemaklik maak, die ontbinding van die sprokie.
Die teken sê: LUNDI - FERME.
Daar is makron in die vensters en die glaskas in die donker winkel. Ek staar deur die deur en dink iemand sal verskyn, maar niemand doen dit nie.
Ek kry later my fix by die winkel in Luxemburg, nadat ek opgehou het met loop en geduld en selfbeheersing. Hierdie keer trek ek absoluut nie rond nie. Ek kies twee. Wit truffel met haselneute en passievrugte met melksjokolade.
Ek eet hulle op 'n bankie voor St. Sulpice met die fonteine ​​wat gordyne van water uitspoel en die kerk bewe, amper, teen die baie blou lug, terwyl die torings teen die kromme druk.
Ek gaan terug. Natuurlik gaan ek terug. Hierdie keer is die winkel oop en die rye tertjies en koeke en vla staan ​​in vrolike kontras met die res van die woonbuurt, beton.
As ek vra vir 'n kassie violet en a noix de coco, s'il vous plait, knik die man en sê: 'Jy kan hier Engels praat. Geen probleem. Ek wens dat meer mense in Parys Engels praat. "
Hy vertel my toe van sy vriend in Philadelphia, sy liefde vir Bruce Springsteen, sy verbasing oor die feit dat mense uit Texas nie regtig soos mense uit New York is nie, sy idees oor Amerikaanse persepsies van plesier en ambisie. Hy vertel dit alles terwyl hy my macarons inpak, dit in die sak na die boks agter die sak plaas asof ek 40 in plaas van twee gekoop het. Later sal dit langer neem om hulle uit te pak as wat dit neem om dit te eet.
Terwyl ek by die deur uitstap, knik hy en sê: 'Ek sien jou more.' En ek wonder 'n oomblik of hy dit dalk sal doen.