29 April 1941 - Inligting - 2022
Irakse troepe begin 'n beleg van RAF Habbaniya, die Britse vliegbasis wes van Bagdad
Troepe van 1 King's Own Royal Regiment het van RAF Shaibah na Habbaniya verhuis
Generaal Freyberg aangestel as opperbevelhebber op Kreta
Duitsers voltooi hul besetting van die Griekse vasteland
› › Datumverskil van 7 April 1941 tot 10 Sep 2030
Die totale aantal dae tussen Maandag 7 April 1941 en Dinsdag 10 September 2030 is 32 663 dae.
Dit is gelyk aan 89 jaar, 5 maande en 3 dae.
Dit sluit nie die einddatum in nie, dus is dit akkuraat as u u ouderdom in dae of die totale dae tussen die begin- en einddatum meet. Maar as u die duur van 'n gebeurtenis wil hê wat beide die begindatum en die einddatum insluit, dan sou dit eintlik wees 32.664 dae.
As u werksdae of naweke tel, is daar 23 331 weeksdae en 9 322 naweke.
As u die einddatum van 10 September 2030, wat 'n Dinsdag is, insluit, sal daar wees 23.332 weeksdae en 9 322 naweke insluitend die begin Maandag en die einde Dinsdag.
32 663 dae is gelyk aan 4,666 weke en 1 dag.
Die totale tydsduur van 1941-04-07 tot 2030-09-10 is 783,912 uur.
U kan ook 32,663 dae omskakel na 2,822,083,200 sekondes.
14 Augustus 1941 is 'n Donderdag. Dit is die 226ste dag van die jaar en in die 33ste week van die jaar (as elke week op 'n Maandag begin), of die 3de kwartaal van die jaar. Daar is 31 dae in hierdie maand. 1941 is nie 'n skrikkeljaar nie, dus is daar 365 dae in hierdie jaar. Die kort vorm vir hierdie datum wat in die Verenigde State gebruik word, is 8/14/1941, en byna oral in die wêreld is dit 14/8/1941.
Weergeskiedenis vir 29 April
'N Windstorm het oor die Niagara -grens voorgekom. Die storm het aansienlike skade aangerig. Tekens en skoorstene is afgewaai, dakke uitgevoer, water het in die Buffalo -hawe ongeveer 5 voet bo die gewone vlak gestyg. Verskeie bote het van hul vasmeerplekke losgebars en gebots. Brûe is weggedra en verskeie hysbakke is beskadig. Ys is in die rivier en die hawe gedryf en teen die breekwater en piere opgehoop. Drade van telegraafondernemings en brandalarms is afgeblaas. Geen lewensverlies is geleer nie.
Gedurende die vroeë oggendure het verspreide donderstorms ontstaan ​​in die omgewing van 'n warm front. Die donderstorms het groot hael oor die suidelike Jefferson-, Lewis- en Oswego -provinsies gelewer. Die meeste berigte was van sent tot sent, maar 'n berig van pingpongbalgrootte wat die grond bedek het, is deur die Sheriff van die Jefferson -distrik in die stad Henderson oorgedra.
29 April 1941 - Geskiedenis
en Dialektiese Hullabaloo "
Die goeie woorde was hoe die ou onreëlmatige Robert G. Harris ("The Creeping Man", BSI) die gees beskryf van die BSI se jaarlikse etes in die Murray Hill Hotel en Cavanagh's in die 1930's tot die 1960's, voordat 'n groeiende getal dit tot 'n einde bring. deur die jaarlikse ete te dwing om sedertdien na groot ronde tafels te gaan (in plaas van nabyheid, soos op die foto van 1947 op die BSI -blad), in groot banketlokale in oorvol hotelle en klubs. Om die gees lewendig te hou, het ons hierdie afdeling vir af en toe items van onreëlmatige omstredenheid.
Die BSI -aandetefoto van 1940 en 'n sleutel
5. Basil Davenport 23. ongeïdentifiseer
9. John J. Connolly? 27. Dr Charles Goodman
10. Robert K. Leavitt28. ongeïdentifiseer
15. Harry Hazard, Jr. 33. Harvey -beampte
16. Denis P. S. Conan Doyle34. ongeïdentifiseer
Die beginpunt vir die voorbereiding van die oorspronklike weergawe van hierdie sleutel in my 1998 BSJ Christmas Annual "Entertainment and Fantasy": The 1940 Dinner, was gedeeltelik deur Harry Hazard Jr. (nr. 15), plus die handtekeninge in oorlewende eksemplare van 221B: Studies in Sherlock Holmes, onder redaksie van Vincent Starrett, wat die aand aan die deelnemers versprei is as die eerste versameling BSI -geskrifte oor die geskrifte. Die ete is opgeroep ter publikasie daarvan.
Dit was Edgar W. Smith se eerste BSI -ete. Sover bekend het hy voorheen slegs Christopher Morley en William S. Hall ontmoet, en was die aand nie persoonlik vertroud met die ander genooides nie. Smith se notule bevat 35 deelnemers en 35 op die foto, maar Morley het aan Vincent Starrett gesê dat 36 dit bygewoon het. Minstens twee op die foto is nie op die notuleslys van Smith nie, maar in oorblywende afskrifte van 221B: Studies in Sherlock Holmes wat die aand onderteken is deur etensgangers, William C. Weber (nr. 13) en dr. Jack Goodman (nr. 29) ), broer van Christopher Morley se tandarts Dr. Charles Goodman op nr. 27. Weber was direkteur van advertensies by Scribner's, en 'n raaiselresensent ("Judge Lynch") vir die Saturday Review of Literature. Hy het die BSI -ete van 1936 bygewoon, en sou ook by die etes van 1941, '42, '43, '46 en '47 wees, en die Trilogy Dinner van 1944.
Twee in die notule van Smith, Frank Henry en Malcolm Johnson, was ou metgeselle van Christopher Morley uit sy Doubleday -jare en vroeë Irregulars, maar is nie op die foto nie en ook nie in die afskrifte van 221B van daardie aand nie. Elmer Davis word in die notule gelys, maar is nie op die foto of in oorblywende afskrifte van 221B nie, want hy het die aand laat na 8:55 uur gekom. Volgens Basil Davenport het CBS News 'n paar dae later in 'n brief aan sy ma in sy koerante in die Yale's Beinecke -biblioteek uitgesaai.
Twee deelnemers in die notule van Smith, Charles W. (C. Warren) Force en Warren Jones, is vermoedelik op die foto, aangesien hul handtekeninge in oorblywende afskrifte van 221B van daardie aand is, maar dit kan nie eers voorlopig geïdentifiseer word nie.
Lawrence Williams van Tenafly, N.J., en seun Peter Williams, is in sowel Smith se notules as in afskrifte van 221B. No 20 teen die muur agter Steele en Morley is soms 'n kelner van die Murray Hill -hotel. Maar aangesien hy die enigste persoon op die foto is wat jonk genoeg was om Peter Williams te wees, wat vanaf die Amerikaanse sensus van 1920 in Januarie 1940 27 of 28 jaar oud was, is dit moontlik hy, indien wel, aangesien hy in swart das gekom het, wat sy pa waarskynlik gedoen het ook, maak nie. 26 'n kandidaat vir Lawrence Williams. Maar dit is bespiegeling wat skokkend naby raaiwerk is.
Nie in Smith se notules nie, maar in ten minste een eksemplaar van 221B wat oorleef het, is E [rnest] S. Colling, 'n teater- en uitsendingsvriend van Morley uit hul Hoboken -teaterdae in die laat 1920's.
Vir meer besonderhede, sien my 1998 BSJ Christmas Annual, "Vermaak en fantasie": Die BSI -aandete van 1940, wat in die BSI se boek "A Remarkable Mixture" bestel kan word by www.bakerstreetjournal.com/aremarkablemixture.html, en by my BSI -argief Geskiedeniswebwerf by www.bsiarchivalhistory.org/BSI_Archival_History/Ent_%26_Fan.html.
Is ons die ongerymdheid van Bakerstraat verskuldig aan Collier's Weekly van 1903?
Deur die hersiening van Russell McLauchin se 1946 -herinnering aan sy jeug, Alfredstraat, het ek berig dat hy in 'n hoofstuk geskryf het oor sy jeugdige belangstelling in Sherlock Holmes wat verder gaan as die lees van die verhale.
'Een daarvan was die Return -verhale wat destyds in Collier's Weekly verskyn het,' het hy gesê, 'wat daartoe gelei het dat hul ouers bonus volumes van A Study in Scarlet en The Sign of the Four gekoop het.
'Hierdie ekonomiese aanwins van 'n paar meesterwerke', het hy gesê, 'het ons ouer manne hierna deeglik laat insien en baie Sherlockiaanse gesprekke rondom elke kaggel op straat veroorsaak. Jeugdige ore het hierdie gesprekke gehoor en die naam van die speurder het bekend geword. " - 'n Patroon wat ongetwyfeld herhaal word, het ek voorgestel, in baie Amerikaanse huise, toe vroeë onreëlmatiges kinders was. McLauchlin het voortgegaan: 'so iets het gebeur in elke huishouding waar Collier deur die posman afgelewer is.'
Hy is gebore in 1894, en was nege jaar oud toe die Return of Sherlock Holmes -verhale in Collier's Weekly in 1903 begin verskyn het. Christopher Morley is in 1890 gebore, en was dertien jaar oud en in sy groot essay "In Memoriam: Sherlock Holmes , "1930, skryf hy:
Ek was te jonk om die golf van ontsteltenis wat in die Engelssprekende wêreld gegaan het, te ken toe Sherlock en professor Moriarty vermoedelik saam in die Reichenbach-val omgekom het, maar ek kan my goed onthou van die somber effek op my tienjarige geeste toe ek die eerste keer lees die slotparagrawe van die Memoirs. Die ondraaglike patos van die sigaretkas op die rotsagtige rand het die duidelike handskrif van die laaste stoïsynse boodskap! Ek het toe twee of drie jaar lank al die ander dinge van doktor Doyle gelees. . . . Maar al die tyd het ek diep in die een of ander instink geweet dat Holmes nie regtig dood is nie. . . . U kan u dus die opwindende opwinding voorstel - in 1903, nie waar nie? - toe The Return in Collier's begin druk.
Elmer Davis, gebore dieselfde jaar as Morley, skryf in sy inleiding tot The Return of Sherlock Holmes in hul 1952 Limited Editions Club -verskyning: 'Ons wat omstreeks 1890 gebore is, het baie dinge gesien wat ons net so gou sou kon sien . . . . Maar teen al ons ontnugtering en teleurstellings kan ons 'n groot en heerlike herinnering vergoed - ons het gesien hoe Sherlock Holmes terugkom.
Ek kan getuig van die huishoudelike opgewondenheid onder intekenaars van Collier's, en dankbaar erken dat ek my ouers laat ontneem het wat my die eerste keer laat kyk het na die probleem wat uiteindelik met The Return of Sherlock Holmes gekom het. . . . Ons het toe nie gevra: 'Is hy so goed soos altyd nie?' Dit was genoeg dat hy terug was. Maar dit blyk dat hy so goed soos altyd was. . . . In een opsig was hy inderdaad beter as ooit tevore, hier in Collier verskyn die eerste keer in druk op die klassieke, laaste en onveranderlike portret van Sherlock Holmes. Ek sê, die eerste in druk was dit al lank bekend op die verhoog.
Danksy William Gillette, die tweede bepalende faktor in Russell McLauchlin se rekening in Alfredstraat. En vir nog twaalf bladsye van sy inleiding het Elmer Davis uitgebrei oor die eksegetiese geleerdheid wat aanvanklik deur opgewonde jong lesers soos hy in 1903-04 toegepas is, ook op die Adventures and Memoirs-verhale in die lig van die onthullings van die Return-verhale in Collier's Weekly.
Edgar W. Smith is in 1894 gebore, net soos McLauchlin, dus nege jaar oud toe die Return -verhale in Collier's verskyn het. Ek ken geen eksplisiete verklaring deur hom oor die lees van die verhale op daardie tydstip in daardie tydskrif nie, maar dit is moeilik om daaraan te twyfel as ons dit lees in sy heel eerste brief aan Vincent Starrett, gedateer 15 Oktober 1936 (gevind in sy geheel op pp. 158-61 van Irregular Memories of the 'Thirties), sy woorde: "Ek lees u' Private Life of Sherlock Holmes 'met die ware entoesiasme van iemand wat van kleins af die bewonderende illusie gekoester het dat ons held werklik geleef het."
En ander? Ek sal destyds na die korrespondent van Edgar, Vincent Starrett, kyk, maar ek weet dat hy in sy outobiografie Born in a Bookshop vertel het dat hy geboei was deur die historiese romans van A. Conan Doyle voordat hy deur Sherlock Holmes was en gebore is in 1886. 'n ietwat minder indrukwekkende ouderdom bereik het as Morley, Davis, Smith en McLauchlin in 1903. Maar ek sal ondersoek instel en verslag doen, en ek sal bly wees vir enige ander voorbeelde wat lesers hiervan vir my kan stuur.
2010 se groot debat oor die oorsprong van onreëlmatige studiebeurse:
"Dr. Hill Barton "vs" Rodger Prescott of evil memory "
'N Debat tussen die uwe en dr Richard Sveum van The Norwegian Explorers ("Dr. Hill Barton", BSI) tydens die Sherlock Holmes Collections -naweek in 2010 by die Andersen Library van die Universiteit van Minnesota.
By hierdie geleentheid was dr Sveum die kampvegter van die Baker Street Irregulars -partytjiereeks wat Ronald Knox vir Sherlockian -beurs geskep het, en Christopher Morley het dit na Amerika gebring en die evangelie versprei. U nederige onreëlmatige historikus het probeer aantoon dat dit 'n mite is - 'n mite van lang bestaan, maar nietemin 'n mite. Hierna volg Dr. Sveum se openingsverklaring, my openingsverklaring, sy weerlegging en my weerlegging.
openingsverklaring van dr. Sveum
In die nuusbrief van die Sherlock Holmes Collections, Junie 2009, het ek die rubriek '50 jaar gelede' geskryf oor Evelyn Waugh se biografie van Msgr. Ronald Knox. U kan sê dat ek haatpos ontvang het van Jon wat beswaar maak teen my stelling: "Ronald Knox (1888-1957) was die Engelse teoloog wat met literêre geleerdheid in Sherlockiana begin het."
Op 14 Januarie 2010, in New York, sit ek en luister na Jon wat Msgr. Knox, so ek het hom dwaas uitgedaag om na Minnesota te kom en, met behulp van die reëls van die Oxford Union, te debatteer oor die mosie dat Ronald Knox die Sherlockian Scholarship gestig het. Ek sal my saak vir Knox voorlê, dan sal Jon die mosie teenstaan. Ek sal dan reageer, dan Jon, en dan sal ons dit oopmaak vir vrae.
Ek het eintlik gehoor hoe John Bennett Shaw die kultus van Sherlock Holmes verduidelik en begin met my versamelmanie met die Shaw 100, en organiseer my boekrakke volgens die godsdienstige kategorieë: Canon, apokriewe en geskrifte oor die heilige geskrifte. Ek het gedink almal weet dat Sherlockian Higher Criticism en die noem van Holmes die Meester te wyte was aan Knox se godsdienstige invloed. Ek was geskok toe ek verneem dat Lellenberg daarteen beswaar maak.
2011 is die 100ste herdenking van die lesing "Studies in the Literature of Sherlock Holmes", en daardeur die stigting van die Sherlockian -beurs deur Ronald Knox. In die inleiding van Knox se boek Essays in Satire uit 1928 skryf hy: 'Die Sherlock Holmes -papier is, glo ek in 1911, vir die Gryphon Club in Trinity geskryf, dit is voor verskeie samelewings voorgelees, meen ek, bo 'n aantal kere, en twee keer gepubliseer, in The Blue Book en Blackfriars. "
Vir die bibliograwe is "Studies in the Literature of Sherlock Holmes" ses keer gepubliseer, waarvan die eerste The Blue Book (gelei deur Oxford -studente) Vol. 1, nr. 2 (Julie 1912), 111-32, en is opgeneem in Edgar Smith se 1958 The Incunabular Sherlock Holmes en James Edward Holroyd se 1967 Seventeen Steps to 221B.
As 'n Rhodes -geleerde in Oxford in 1911, het Christopher Morley Knox se lesing "Studies in the Literature of Sherlock Holmes" gehoor en daaroor geskryf in Sherlock Holmes en Dr. Watson: A Textbook of Friendship (1944). Die lesing was 'n ernstige ondersoek na die teenstrydighede in die Sherlock Holmes-verhale en 'n satire oor Bybelse hoër kritiek. Ronald Knox in sy outobiografie 1918 A Spiritual Aeneid skryf dat 'n deel van 'n don se funksie die lees van artikels aan voorgraadse verenigings is. Hy was van plan om twee te skryf, een oor St Paul vir teologiese verenigings en een oor Sherlock Holmes vir sekulêre samelewings, maar het gevind dat die Sherlock Holmes -koerant dit vir beide sou doen, aangesien dit as 'n godsdienstige traktaat geïnterpreteer is. Hy neem die Sherlock Holmes -verhale as 'n vorm van literêre kuns en verdeel dit in elf kenmerkende afdelings met Griekse name. Knox het 'n kontroversie oor die egtheid van die verhale uitgevind met opmerkings van denkbeeldige Duitse geleerdes. Knox se koerant het ons kultus begin en Morley het dit na Amerika gebring.
Dit is veral opmerklik dat sir Arthur Conan Doyle 'n brief aan Knox van 5 Julie 1912 geskryf het, wat Waugh in sy boek aanhaal. 'Ek kan nie help om te skryf om u te vertel van die vermaak - en ook die verbasing - waarmee ek u artikel oor Sherlock Holmes gelees het nie. Dat iemand sulke pyne aan sulke materiaal moes bestee, het my verbaas. U weet beslis baie meer hieroor as ek, "en hy het vier bladsye verder gegaan om die kritiek breedvoerig te bespreek. Steve Doyle sal binnekort die hele brief publiseer in 'n boek deur professor Michael Crowe, Notre Dame, met die titel Ronald Knox en Sherlock Holmes: The Origin of Sherlockian Studies.
In die brief speel Conan Doyle die spel en verwys hy na die kommentators as die geleerde en diepgaande Sauwosch en die nie minder geleerde Piff-Pouff, en eindig met 'hernieude verbasing-oor die moeilikheid wat u gemaak het'. Die Great Game en Sherlockian -studies is geseën deur die Literary Agent.
So wie was nou eintlik Ronald Knox? Msgr. Ronald Arbuthnott Knox was 'n Engelse teoloog, priester en misdaadskrywer, gebore op 17 Februarie 188, 122 jaar gelede. Hy was die sesde en laaste kind van 'n Anglikaanse biskop, het by die Eton College gegaan en in 1905 'n eerste klas in Balliol College in Oxford geneem. Katoliek in 1917.
'Studies in the Literature of Sherlock Holmes' is geskryf tydens sy bekering van die Protestantse Anglikaan tot Rooms -Katoliek. Die kerk het hom gestuur om in 1919-1926 skool te gee in Hertfordshire. Hy kon in 1926 na Oxford terugkeer as kapelaan vir Rooms -Katolieke studente.
Om sy geringe toelating as kapelaan aan te vul, begin hy met die skryf van klassieke speurverhale en publiseer hy ses in totaal, insluitend vyf romans en 'n kortverhaal met Miles Bredon, wat as 'n private ondersoeker by die onbeskryflike versekeringsmaatskappy werk. In 1930 was hy saam met Dorothy L. Sayers 'n stigterslid van The Detection Club. Hy het die inleiding tot The Best Detective Stories 1928-1929 geskryf, en daarin het hy die spelreëls gekodifiseer-en die goue eeu-raaisels word as speletjies beskou, anders as ons spel.
Volgens Knox moet 'n speurverhaal 'hoofsaaklik die ontknoping van 'n raaisel hê, 'n raaisel waarvan die elemente in 'n vroeë stadium van die verrigtinge duidelik aan die leser voorgehou word en waarvan die aard nuuskierigheid, nuuskierigheid wek wat uiteindelik bevredig is. " Knox se "Tien Gebooie" (of dekaloog) is soos volg:
1. Die misdadiger moet in die vroeë deel van die verhaal genoem word, maar mag nie iemand wees wie se gedagtes die leser mag ken nie.
2. Alle bonatuurlike of voornatuurlike instansies word vanselfsprekend uitgesluit.
3. Nie meer as een geheime kamer of gang is toelaatbaar nie.
4. Geen tot dusver onontdekte gifstowwe mag gebruik word nie, en ook geen toestelle wat aan die einde 'n lang wetenskaplike verduideliking benodig nie.
5. Geen Chinese moet in die verhaal figureer nie.
6. Geen speurder mag die speurder ooit help nie, en mag ook nooit 'n onverantwoordelike intuïsie hê wat reg blyk te wees nie.
7. Die speurder self mag nie die misdaad pleeg nie.
8. Die speurder is verplig om enige leidrade wat hy mag ontdek, bekend te maak.
9. Die stomme vriend van die speurder, die Watson, moet geen gedagtes wat deur sy gedagtes gaan, vir die leser verberg nie: sy intelligensie moet effens, maar baie effens, onder dié van die gemiddelde leser wees.
10. Tweelingbroers en tweelinge in die algemeen mag nie verskyn nie, tensy ons behoorlik daarop voorbereid was.
Die biografie van Ronald Knox deur Evelyn Waugh is 'n interessante verhaal. Knox het Waugh gekies om sy biografie te skryf voordat hy sterf. Beide Knox en Waugh was bekeerlinge tot die Rooms -Katolieke Kerk. Hulle was briljant, kom uit gesinne uit die middelklas, is opgelei in Oxford, was tydelike skoolmeesters, skryf satire en geniet die geselskap van die Britse Katolieke aristokrasie. Knox het Waugh gehelp deur Brideshead Revisited te proeflees en het hom gevra om sy literêre eksekuteur te wees in 1950. Entoesiasme: A Chapter in the History of Religion (1950) deur Ronald Knox is opgedra aan Evelyn Waugh. Waugh het die Knox -biografie opgedra aan Katharine Asquith en Daphne Acton. Msgr. Ronald Knox het eers van 1933 tot 1947 in Lady Acton's Aldenham in Shropshire gewoon, en in die herehuis, Mells, Somerset, van 1947 tot sy dood in 1957, die tuiste van Katharine Asquith.
Knox verlaat Oxford in 1939 en word deur die kerk aangesê om op te hou om speurverhale te skryf. Omdat hy in Shropshire woon, kon hy sy tyd daaraan bestee om die Vulgaat -Bybel in Engels te vertaal, 'n projek wat nege jaar geneem het. Die Waugh -biografie was omstrede deur te impliseer dat kardinaal Bourne, aartsbiskop van Westminster, nie die talente van Knox verstandig gebruik het nie. Die boek is byna veroordeel deur die Rooms -Katolieke Kerk. Msgr. Barton, die senior sensor, bevestig die "misnoeë van die hiërargie" omdat dit die ongeskrewe wet oortree het dat biskoppe op geen openbare wyse gekritiseer word nie.
In sy testament het Ronald Knox sy manuskripte en outeursreg aan Evelyn Waugh en die tantieme aan die Asquith -familie oorgelaat. Waugh publiseer Literêre afleidings deur Ronald Knox in 1958. In hfst. XIV, speurverhale, die reëls wat hy die eerste keer in 1924 geskryf het, is herdruk met kommentaar. Die Opsporingsklub het sy reëls vir hul etiese kode aanvaar. Die Opsporingsklub het ook drie reeksromans uitgebring, met elke lid wat 'n hoofstuk vol leidrade geskryf het en dit aan Ronald Knox oorgedra het.
In 1932 skryf Knox 'n resensie oor H. W. Bell se Sherlock Holmes en dr Watson: The Chronology of Their Adventures en Thomas Blakeney se Sherlock Holmes: Feit of fiksie? getiteld "The Mathematics of Mrs. Watson", wat in die New Statesman op 12 November gepubliseer is. Dit is later herdruk in Baker Street Miscellanea 2: 8-11, 1975. Knox skryf "The Mystery of Mycroft" vir HW Bell's Baker Street Studies in 1934. Sy laaste bydrae tot die Sherlockiaanse literatuur was "The Apocryphal Sherlock Holmes: The Adventure of the First Class Carriage, ''n pastiche wat in 1947 in The Strand Magazine verskyn het. Dorothy L. Sayers in die voorwoord van haar ongewilde opinies uit 1946 het geskryf:
Monsignor Ronald Knox het baie jare gelede begin met die spel om die metodes van die 'hoër kritiek' op die Sherlock Holmes -kanon toe te pas, met die doel om aan te toon dat 'n moderne klassieke met hierdie metodes so spesiaal as 'n sekere kritici het probeer om die Bybel te verbrokkel. Sedertdien het die ding 'n stokperdjie geword onder 'n geselekteerde stel narre hier en in Amerika. Die spelreël is dat dit so plegtig gespeel moet word soos 'n krieketwedstryd by Lord's: die geringste tikkie uitspattigheid of burleske verwoes die atmosfeer.
Waugh merk op dat dertig jaar nadat "Studies in the Literature of Sherlock Holmes" gepubliseer is, dit Knox 'n roemvorm gebring het wat hy vervelig gevind het. Knox skryf aan 'n redakteur wat 'n resensie vra: 'Ek kan nie boeke oor Sherlock Holmes dra nie. Dit is so neerdrukkend dat my enigste permanente prestasie is om 'n slegte grap te begin. As ek dit begin het. "
Beide Christopher Morley en Ronald Knox sterf in 1957. Knox is weg, maar nie vergeet nie, en ons word veral onthou deur die begin van die Sherlockiaanse studie.
openingsverklaring van mnr LELLENBERG
Ek is geen kenner van vals geheueversteuring nie, maar ek moet daarop wys dat niemand van ons onthou dat Ronald Knox 'n Sherlockian-beurs begin het nie. Ons was nie in 1911 nie, en ook nie in die vroeë 30's toe die beurs begin het nie en die BSI en Sherlock Holmes Society gestig is. Wat u dink u onthou, is wat ander vir u gesê het - en die kans is goed dat hulle ook nie daar was nie.
Ons het gedink dat 'die Meester' en 'die Heilige Geskrifte' godsdienstige gevolge is wat afkomstig is van Knox se toespraak. Dit was soos jy 'n taamlik jeugdige praatjie sê met sy heer Piff-Pouffs en Herr Bilgemanns. Wanneer word dit beskou as die oorsprong van ons beurs? Edgar W. Smith het in 1958 opgemerk dat Knox se dood "bedroef is deur almal wat na hom kyk as die oorsprong van die Sherlockiaanse kritiek". Die idee dat Knox die oorsprong was, was dus vyftig jaar gelede aan die gang - hoewel Smith, ons sal sien, anders voel.
Trouens, nie baie het toe Knox se koerant gelees nie. Dr Sveum het gesê waar dit oor dekades verskyn het, het die feit dat Holmes -toegewydes dit nie voorgekom het nie, eers in 1928 in Engeland en 1930 in Amerika, toe dit opgeneem is in Knox's Essays in Satire. En daarna, slegs 'n paar keer met gereelde tussenposes, die laaste 26 jaar gelede, en nooit in die Baker Street Journa l of Sherlock Holmes Journal nie.
Maar die mite sê Morley het Knox se toespraak in Oxford gehoor en die evangelie in Amerika versprei. Ek het self in daardie geloof grootgeword. Maar toe ek die geskiedenis van die BSI begin ondersoek, tientalle opstelle en honderde briewe deur ons stigters gelees het, het ek geleidelik besef dat hulle nie van Ronald Knox praat nie. Dit was iemand anders waarvan hulle gepraat het.
Knox was nie die eerste om na die Canon te kyk nie. Ander het dit 'n dekade vroeër gedoen, Arthur Bartlett Maurice in The Bookman in America en Frank Sidgwick in The Cambridge Review in Engeland, in Januarie 1902 toe Hound of the Baskervilles in serie verskyn. Smith het The Incunabular Sherlock Holmes geopen met hul werk, nie Knox s'n nie. Knox se koerant is in werklikheid slegs die sewende in die kronologies geordende inhoud van die bloemlesing. (En hulle laat Andrew Lang se opstel uit 1904 weg.)
Tog hoef ons nie te argumenteer dat hulle meer as Knox ons geleerdheid gevorm het nie. Iemand anders het dit gedoen, en het in 1934 gedink aan die geleerdes en stigters van die BSI's en Sherlock Holmes Society.
En ten minste een van hulle het Christopher Morley se voorbeeld van Knox nodig. Morley het sy broers Felix en Frank lank voor 1911 ondersoeke in die Canon afgedwing en in die begin van die eeu Baltimore saam met ander jongmense 'n Sherlock Holmes-klub gevorm. Die evangelistiese Morley het van die begin af alles van 'n kultusleier gehad, sonder dat Knox hom sou inspireer.
Wat Morley aanbring om Knox se koerant Amerika toe te bring, weet ons nie eers of hy dit in 1911 gehoor het nie. Geen dagboeke of afspraakboeke bestaan ​​nie, geen briewe dui aan dat hy dit gedoen het nie. By die enigste geleentheid het hy daarna verwys dat dit in Oxford gegee is terwyl hy daar was, in 1944 in Sherlock Holmes en dr Watson, het Morley nie eintlik gesê dat hy dit gehoor het nie. As u die verwysing nie net sien nie, maar ook sien, vind u die stigter van die BSI vaag en onbepaald daaroor. *
Maar laat ons aanvaar Morley het dit gedoen - want dit versterk my punt dat hy dit nie na Amerika gebring en die evangelie versprei het nie. Teen die tyd dat Morley in 1910 op 20 -jarige ouderdom in Oxford aankom, nadat hy meisies, drank en ambisie ontdek het, het sy jeugdige Sherlock Holmes -entoesiasme dormant geraak - en volgens sy eie erkenning was dit nog steeds dormant toe hy in 1913 huis toe kom om sy loopbaan te begin. as skrywer.
Eers in 1926, het Morley in die Saturday Review of Literature daardie jaar gesê, is sy entoesiasme weer opgewek. Nie deur Knox nie, maar 'n naamlose drukker wat hy in New York ontmoet het, en wat dit weer laat opvlam, was 'n geïmproviseerde trivia -speletjie van die soort wat Morley gereeld as 'n seuntjie saam met broers en tjommies gespeel het. 'Ons het onsself', het hy berig, 'begin met 'n onderlinge vraelys van beroemde voorvalle in die lewe van Sherlock Holmes' - die 'heerlike details' wat Morley in 'In Memoriam Sherlock Holmes', die eerste volledige voorwoord van Sherlock Holmes, in 1930, uitgebring het , waarin Morley nooit Knox noem nie.
Dit was 'n speletjie wat Morley oorgedra het na 'n middagete -klub van hom waarin die BSI op sy gunsteling Manhattan speakeasy (of miskien gemarineer) beduie het. Robert K. Leavitt se onontbeerlike "Origin of 221B Worship", 'n eerstehandse weergawe van ons oorsprong, vertel hoe mededingende ondersoeke in die Canon tydens die middagete in die laat 20's en vroeë 30's die BSI gebaar het.
In 1930 verskyn "Studies in the Literature" in Amerika, maar dit was nie die soort spel van Morley nie, en hy het sy eie gang gegaan. Dit was Dorothy Sayers wat gesê het dat "die reël van die spel is dat dit so plegtig soos 'n krieketwedstryd in die land gespeel moet word by Lord's die geringste tikkie uitspattigheid of burleske die atmosfeer verwoes." En Morley speel volgens dieselfde reël: geen Bilgemanns of Piff-Poufs vir hom nie.
Verskeie dinge het Morley laat in 1933 aangespoor om die BSI te stig. Die verbod het geëindig, en Amerikaners hoef nie meer in die agterkamer te drink nie. 'N Ander in Oktober was Vincent Starrett's Private Life van Sherlock Holmes - 'n verruklike huldeblyk wat Knox skaars noem. En die deurslaggewende faktor was 'n ander ontwikkeling waarvan Starrett en Morley deeglik bewus was en ook tot die Engelse samelewing gelei het: 'n monografie uit 1931 wat Holmes -aanhangers ontroer, soos Knox se koerant nie gehad het nie.
Laat ons dit ondersoek. In 1932 het T. S. Blakeney se Sherlock Holmes: Feit of fiksie? het gesê: ''n Paar kritiese geskrifte het reeds gegroei, en dit sal in hierdie hele werk duidelik blyk in watter mate ons hulle daarvoor verskuldig is. Wat Blakeney van Knox opgemerk het, was sy beperkings: dat sy artikel slegs op 'n gedeelte van die Canon was. Die CC Roberts van Cambridge was eerder 'n bron en strooijonker vir kanonieke geleerdheid. Blakeney verklaar: "Roberts het vir Watson bereik wat hy en ander geleerdes vir Boswell vermag het."
Roberts het hierdie toekenning verwerf deur twee kritiese werke, invloedryk waar Knox nie was nie, behalwe in terme van weerlegbare foute wat Roberts in die geringste daarvan blootgelê het, 'n pamflet uit 1929 genaamd A Note on the Watson Problem. Om sy konteks te gee, het Edgar Smith in die voorwoord van die 1955 -uitgawe van HW Bell se bundel Baker Street Studies gesê: 'Dit is waar dat 'n jong priester met die naam Ronald Knox in 1912 'n artikel bygedra het tot die Oxford Blue Book in wat 'n tong-in-die-kies ondersoek van 'n paar esoterika in die Saga voorlopig onderneem is "-woorde wat min steun verleen aan die idee dat Knox die bron van ons beurs is.
Smith vervolg: 'as ons kan oordeel uit die toevallige tenoor van baie wat [hy] geskryf het (insluitend 'n blatante verkeerde aanhaling van die beroemdste enkele gedeelte in die Canon), is sy opstel nie so geïnspireer deur 'n diepgaande nuuskierigheid oor die lewe van die meester nie en soms as 'n begeerte om om eie onthalwe pret te maak met [Duitse Bybelse] hoër kritiek, dan 'n Europese mode. "
Smith het verduidelik dat die referaat van Knox, wat in Essays in Satire verskyn het, ''n herhaling in 1929 van SC Roberts in 'n opmerking oor die Watson -probleem ontlok het, en die grondslag vir wat sou volg, kan gesê word dat die aksie gelê is.' Die belangrikheid van hierdie waarneming deur 'n student, bydraer en redakteur van Holmesiaanse wetenskap soos Edgar W. Smith kan nie oorbeklemtoon word nie. Volgens Roberts is Roberts die grondslag van die Holmesiese studie.
Hy het dit gesê as gevolg van die biografiese behandeling van Watson wat Roberts in 1930 moes skryf. Dokter Watson, wat vroeg in 1931 deur Faber & amp. Dit het nie net betower nie, dit het ook gewys wat gedoen kan word, en ander inspanning - nie die minste nie, Christopher Morley. Dit was vinnig in Morley se hande, en hy het dit uitbundig geprys in die Saturday Review van 7 Maart 1931. Ons ken geen vroeër voorbeeld van Morley as om Knox te noem nie.
In 1932 gee Bell's Sherlock Holmes en dr Watson: A Chronology of Their Adventures Roberts ook die eerste plek onder die studente van die Canon, terwyl hy maar een keer na Knox verwys. - Starrett's Private Life bespreek Roberts se verhandeling in detail, terwyl Knox skaars genoem word. — And the BSI's founders paid even less attention to Knox. Elmer Davis, reviewing Starrett's Private Life in December 1933, discussed Roberts almost more than he did Starrett's book, without once mentioning Knox. Morley, for his 1933 collection of essays I nternal Revenue , added to In Memoriam's 1930 text a lengthy discussion of Roberts' Doctor Watson Knox went unmentioned once again. And with the BSI launched in 1934, Knox might not have existed to tell from what Morley wrote that year. "Was Sherlock Holmes an American?" and "Doctor Watson's Secret," a jewel of chronological exegesis, built upon Roberts' Doctor Watson without mentioning Knox.
"Mnr. Morley's column in the Baker Street Journal 's debut issue would have been a new opportunity to say he heard Father Knox give his talk at Oxford in 1911, or cite its supposed foundation of our scholarship, or the making of BSI. But he does neither: he calls our attention to S. C. Roberts instead."