Is selfmoord die antwoord?
Geskryf deur Larissa Kaye Batten
So jy wil doodgaan. Vertel my daarvan. Ek weet waaroor jy praat. Nee regtig, ek doen dit. Ek is 32 jaar oud, en ek het jare van my lewe deurgebring om te sterf. Ek is nie hier om jou te vertel wat die handboeke en professionele persone vertel van ons wat selfmoord gehad het nie. Ek is ook nie hier om jou te praat van enigiets wat jy dalk aan die doen sou doen nie. Dit is regtig aan jou, net soos met my eie selfmoord gedagtes, was dit vir my.
So hoekom is ek presies hier? Eerlik? Eerlik. Om jou eie ervaring te deel met die hoop dat jy iets daaruit kan kry. Jy mag dalk 'n bietjie moeilikheid hê om te glo dat ek een keer soos jy was, dat ek eenkeer baie ernstig gedink het aan sterf. So, hoekom begin ek nie deur jou 'n bietjie oor jou te vertel nie.
Ek wou uit, ek wou die einde hê
Vir meer as 10 jaar van my lewe wou ek doodgaan. Dit sê baie, want ek is nou net in my vroeë 30s. Kan jy dit glo? Ja, jy kan waarskynlik. Vir meer as 'n derde van my lewe tot dusver wou ek. Ek wou ESCAPE, GEEN PAIN, 'N EINDE,' N FINISH, 'N VOLSTOP, GEEN MEER, DIE EINDE, DOOD, UIT, UIT, UIT, UIT.
Hoekom? Op sommige maniere dink ek die redes maak nie saak nie. Al ons redes is anders. Maar ek sal jou in elk geval my redes vertel. Ek is seksueel mishandel deur 'n familielid as kind. Ek het nooit gevoel dat ek behoort het nie. Ek het gevoel anders, uniek, alleen, nerdy, bang, skaam, eensaam, vreemd en mal. Om vroegtydig 'n skrywer te word, het nie gehelp nie. Kreatiewe mense is anders, reg? My familie het nie hul gevoelens te veel gewys nie, en die feit dat ek dit gedoen het, het my selfs geker gemaak! Toe het ek 'n eetstoornis ontwikkel, 'n alkoholis geword, mishandelde pille aan en af, selfverarmde, het in vernietigende verhoudings gekom, kennis is verkrag terwyl dit dronk was en 'n ongelooflike sterk haat van myself en lewe ontwikkel.
Om 'n ontsnapping te vind was my doel in die lewe
Die oplossing? My oplossing? Om 'n ontsnapping te vind. My enigste doel in die lewe. Soveel vir my ryk agtergrond, Ivy League-onderwys, en talle talente en drome. Teen die ouderdom van 17 was ek op 'n doodsmissie.
Ek kan nie eens vir jou sê dat ek baie rond gesit het en gedink het aan "SUICIDE" nie. Ek was te besig om dinge te doen om myself dood te maak om te veel tyd te spandeer om te dink hoe om dit te doen. Om jou te drink en honger te sterf, dronk te ry, met vreemde, gevaarlike mans huis toe te gaan, wonderlike, groot stede op 3am te dronk, soos 'n prostituut aan te trek, my vel oop te maak, my bloed te sien en te besig om te dronk en besluit om dronk te word. Ek verdrink myself in die see ... Wel, jy kan sê ek was reguit op pad na die dood. Dink jy oor die dood? As daar so iets is wat verder gaan as om te dink aan die dood, so besig geraak het met die beëindiging van my lewe dat dit vir my 'n normale en gewone gevoel geword het, dit was ek.
Glo jy my nou? Nou glo jy dat ek, net soos die res van ons, mense was wat nie meer met die lewe en die werklikheid kon omgaan as wat ons enigsins kon hanteer nie. Ja, ek wou doodgaan! Totdat ek 'n punt bereik het wat ek so erg wou doodgaan dat ek die uiters fyn lyn tussen wou leef en wil sterf. Weet jy wat ek bedoel? Nee, miskien doen jy dit nie. Wel, ek sal jou vertel. Jy kan dit verhelderend vind.
Die fyn lyn tussen wil lewe of sterf
Ek het 'n baie goeie lyn in my lewe beleef, maar niemand so ongelooflik kragtig en moontlik dodelik nie, want die fyn lyn tussen wil lewe en wil doodgaan. As jy nou so erg wil sterf as wat ek ooit gedoen het, dan het jy waarskynlik absoluut geen idee waaroor ek praat nie. Miskien het jy heeltemal op die lewe oorgegee. Miskien weet jy nie van die fyn rand nie. Doen jy?
As jy ooit aan die rand van 'n krans geloop het, kyk reguit af, sien die dood so naby aan jou gesig soos jy al ooit gesien het, omdraai om die laaste moontlikhede agter jou te sien in plaas van voor jou, besef niks kan so sleg of finaal wees soos die dood voor jou nie. Dink dat die lewe dalk nie so erg was nie, besef miskien, net miskien, net miskien, die lewe kan selfs verander sodat alles beter kan wees as die eindigheid en gevoelloosheid van die dood, dan weet jy waaroor ek praat. Nie 'n enkele dokter, psigiater, terapeut, medikasie, persoon, plek of ding op hierdie aarde het of kon my aan my gegee het wat op die rand van die krans staan ​​nie. N keuse.
Ek het ontdek dat ek 'n keuse gehad het
N keuse? Wie het 'n keuse wanneer alles wat hulle wil doen, sterf? Ek sal jou vertel, want ek het die keuse gekry. Daarom sit ek hier, skryf dit nou, vir mense wat soos ek eenmaal was. 'N Vriend van my is in die hospitaal en wonder nou of sy moet lewe of sterf. Ten minste, dit is wat haar optrede my vertel. Ek het nie eens geweet nie daar was soveel maniere om in 'n hospitaal te sterf totdat ek al die dinge gehoor het wat sy die afgelope week kon probeer probeer. Ek was een keer in die hospitaal soos sy was. Ek het my tot die dood honger gehad, ernstig depressief, met flitse van verkragting, en wou meer sterf as wat ek ooit in my lewe gehad het. Totdat ek die keuse ontdek het.
Dit mag dalk 'n bietjie vreemd klink om oor 'n keuse te praat in die konteks van desperaat wil sterf, maar dit is die enigste woord wat hier in hierdie gedeelte van my eie storie pas. Kyk, ek het nooit geweet ek het 'n keuse gehad nie. Ek het nooit geweet dat daar 'n alternatief was nie. Ek het gedink die enigste manier, uit die pyn waar ek in was, was die dood. Ek het al die vernietigende maniere probeer om uit die pyn te kom wat ek die moed gehad het om te probeer, maar almal het opgehou werk vir my. Glo my of nie, ek het nooit geweet dat daar enige ander pad uit my pyn is as iets permanent en finaal nie. Totdat ek die rand van die krans bereik waaroor ek jou vertel het. So het ek die dood reguit in die gesig gekyk, gewaag om dit nie te vat nie, en 'n oplewing. Ja, boom. Net so.
Ek het besef hoe baie ek wou leef
Ek wou so erg doodgaan dat ek uiteindelik besef het hoeveel ek wou leef. Ek het besef dat ek nie die dood op sigself wou hê nie. Ek het gesien dat ek die lewe sonder pyn wou hê. Ek wou nie meer lewe aan die lewe voel nie. Ek wou die lewe soos ander mense dit gehad het. Ek wou lewendig voel, en gelukkig en vreugdevol, soos ander mense wat in die straat loop. En dan het nog 'n baie vreemde ding gebeur. Ek het bewus geword van iets wat ek nog nie geweet het nie. Onthou nou, ek het 'n Ivy League-onderwys, so dis nie dat ek nie ietwat intelligent is nie. Maar glo my of nie, ek het nog nooit besef nie, tot op hierdie punt in my lewe, hoe ongelooflik die finale dood sou wees. En skielik, toe ek meer sleg wou sterf as wat ek ooit wou doodgaan, het ek besef dat ek nooit weer 'n kans sou kry nie. Dit maak nie saak hoe sleg ek my lewe gevoel het tot op hierdie punt nie, ek sal nooit weer die geleentheid kry om op enige manier te leef nie.
En so het dit op my aangebreek. Miskien het ek 'n keuse gehad. N keuse? Ja, 'n keuse. Miskien, miskien, miskien was daar een of ander manier waarop ek my lewe kon leer sonder al die pyn. Selfs as dit uitgewerk het dat ek selfmoord besluit het, was dit die beste opsie wat ek later kon maak. Ek kan altyd teruggaan na die alternatief. Maar sodra ek myself doodgemaak het, sou ek nooit weer die kans kry om die lewe te hê wat ek nog altyd wou hê nie. 'N regte een. 'N hele een. 'N Goeie een.
Ek het besluit om te lewe. Ek het besluit om die lewe te probeer. Ek het besluit om die lewe 'n kans te gee.
Die beste besluit wat ek ooit gemaak het
En 'n paar jaar later kan ek jou eerlik sê dat die besluit wat ek geneem het in my hele 32-jaar die beste besluit geneem het. Want vandag het ek 'n lewe wat so ryk en ryk is, en mooi en wonderlik dat dit amper moeilik is om te dink dat ek ooit wou sterf. Behalwe, soos u weet, moet mense wat soveel tyd spandeer as wat ek selfmoord oorweeg het, nooit vergeet dat ons eenkeer so gevoel het nie.
Is my lewe perfek vandag? GEEN! Ek het baie pynlike dinge in my lewe. Soos baie dinge, hoef baie mense nie deur te gaan nie. Maar selfs met die pyn het ek nou soveel vreugde en lig en liefde in my lewe dat ek nie eens dink dat ek myself doodmaak nie.
Ek spandeer die meeste van my tyd en dink aan my nuutste drome. Want ek sal jou iets vertel. As jy in so kort tyd besef het al die drome wat ek besef het, kry jy die geleentheid om nuwes te droom. En as jy so lank as wat ek wou doodgaan, het, is dit glad nie 'n droom om 'n droom te hê nie.
Om van drome te praat, is dit my hoop dat meer mense by my sal aansluit op die pad van diegene wat die lewe kies. Seën jou, my vriend, want ek weet hoe dit voel om te wil sterf. En nou weet ek hoe dit voel om te wil leef.
Ek is dankbaar om te sê dat ek al 'n paar jaar lank herstel het en die lewe wat ek gekies het, word steeds beter en beter. Dit verbaas my dat ek 'n ander selfmoordstatistiek kon gewees het. In plaas daarvan, ek is 'n wonderwerk. Dankie, vriend, want ek het my wonder gesien.
Larissa Kaye Batten is die skrywer van "Why Die?" 'N Oorlewingsgids vir die selfmoord. © 1999 Larissa Kaye Batten. Sy spesialiseer in boeke en kuns vir die siel. Hierdie artikel is uitgetrek met toestemming van haar boek "Hoekom sterf? 'N Oorlewingsgids vir die selfmoord"Die skrywer verwelkom e-pos van lesers. Sy kan bereik word by [EMAIL PROTECTED]