Handevat: June 2014
Daar is plekke waar mense kerk hou sonder dat daar baie Bybelse opleiding bestaan. Die kerk bestaan dus en daar is baie entoesiastiese lidmate, maar hulle hang ook talle tradisies aan. Veral by plekke soos begrafnisse is daar rituele wat na drie dae gebeur en van die gerekende sterk christene in die gemeente neem daaraan deel en leer ook die ander lidmate om dit te doen. Dit gebeur ook telkens dat die kerk gekonfronteer word met mense wat vreesagtig raak wanneer daar siektes en ander uitdagings is. Dikwels word daar dus terug gegryp na traditionele medisyne. Hierdie tradisies kom oor baie geslagte en word nie sommer net verander nie. Dit maak dat jy as dominee inkom in 'n situasie waar jy nie inpas nie. Aan die een kant die mense hulle gebruike en dan aan die ander kant die koninkryk wat anders lyk.
Die tweede uitdaging is dat baie kerkies reeds bestaande leierskap het wat vir jare aangepas is om aanvaarbaar te wees vir die mense. Dikwels is dit hierdie leierskap wat sekere nie-bybelse gebruike voorstaan en leer. Nou kom die nuwe jong dominee in en is onmiddelik in 'n baie sensitiewe situasie. Hy wil nie die mense verloor nie, maar hy kan ook nie die gebruike goedkeur nie. Baie keer as die dominee min ondervinding het word die proses verkeerd begin en as die aanvaarding verloor is, dan kry die dominee regtig swaar. Hy is veronderstel om deur die mense onderhou te word en nou werk die verhouding nie. Sulke verhoudings word baie moeilik weer herstel. Ander dominees begin nou eers meer wysheid opbou en benader die proses met baie meer ervaring. Die proses van verandering gebeur dikwels nog stadig, maar die mense word nie verloor nie. (onsensitiewe besoekers kan dikwels die proses skade berokken). Die dominee word nou bo die ouderling aangestel wat daar was en kry soms hulp van buite wat die ouderling nie gekry het nie. Dit is goed wat hulle verhouding baie keer in die wiele ry. Dikwels kom mense vir opleiding, want hulle het die verwagting dat as hy bv as 'n sondagskool onderwyser 'n sertifikaat het, dan gaan hy betaal word vir die werk wat hy gaan doen. Hy is baie entoesiasties en doen vreeslik goed, maar as die betaling op die ou end nie kom nie, dan verdwyn die onderwyser ook.
Ek kom by 'n dominee in sy gemeente en nie lank nie en ontstelde gemeentelede vertel my van die dominee se vrou wat vreeslik kwaad is vir hom. In die spesifieke geval het die vrou al twee keer probeer om selfmoord te pleeg en kan mens agterkom sy is in 'n ernstige depressie waar sy nie sonder hulp sal kan uitkom nie. Ek is nie veronderstel om iets daarvan te weet nie en kan dus niks doen nie. Hoop om vorentoe die gaping te kan skep om te kan help. Kan jy jouself nou indink dat as jy in die druk situasie is en jou gesinslewe is ook onder druk. Jou vrou wil wegloop na haar ma toe en die kinders kry swaar. Meer as die helfde van die dominees sukkel met huweliksprobleme.
Dit maak dit vir my baie duidelik dat die jeugwerk in Mosambiek hierdie twee aspekte ook in ag moet neem. Een is traditionele gebruike, die verstaan daarvan en 'n Bybelse alternatief wat geloofwaardig en aanvaarbaar is. Tweedens verhoudingings waarvan die huwelik die basis menslike verhouding word.
Die derde aspek het ek nie nou oor gepraat nie, maar dit is dat daar 'n atmosfeer van dissipelskap sal wees wat verstaan en geleef word.
Posted by Daniel Murray at 21:28
Ons ry na Magodane en laai daar die dominee en ander op. Maak bagasie op die dak vas en ry deur na die dorp Maganja da Costa. Hier is 'n proses van kerkplanting besig en gee ons 'n baie goeie belewenis van die plaaslike belewenis van geloof. Met baie uitdagings, is die saam wees die belangrikste. Saam eet, speel, werk, ens.
16 Junie '14
Alles van die geloof is hier nog baie nuut. Die fasiliteerders wys baie persoonlike groei in hulle aanbieding om vir mense te laat verstaan hoe belangrik kinders vir die Here is en ons verantwoordelikheid om hulle op die pad te begelei.
Vir die nuwe geloofsgemeenskap was die besoek geweldig belangrik. Al sou ons niks gedoen het nie, was ons besoek die moeite werd.
17 Junie '14
Die oggend word gebruik vir verdere opleiding in die beginstadium van hoe om Sondagskool aan te bied. Voete word gewas en ons doen ook huisbesoek. Die ou weduwee wat ons besoek bring sommer trane na die oe.
Felizardo sal later terug kom en die werk verder begelei.
Benjamin en nog 'n ouderling het nog nooit die see gesien nie en ons ry in see toe om vir hulle te wys. Die pad is maar stadig en hier moes ons deur diep waters om daar uit te kom.
Die see word werklik bewonder en die opgewondenheid loop hoog. Daar word ook vis gekoop vir 'n vale.
Die span koop 'n groot vis en die baas prons wat die volgende dag geeet is.
18 Junie '14
Hier word fasiliteerders wat verlede jaar opgelei is asook 'n hele paar nuwe fasiliteerders opgelei. Die waarde daarvan is onmeetbaar kosbaar.
Deel van die opleiding is om te kan dien en ook kinders te dien. Voete was deur die fasiliteerders is die praktiese ullistrasie. Alle lesse word al meer met sulke praktiese toepassings geillustreer.
Ons besoek die twee buite gebedshuise van Mocuba sending gebied. Hulle staan so bekend omdat Mocuba nog nie 'n gemeente is nie. Hulle funksioneer nou weens die afstand apart van Magodane gemeente. Hier is Erua se kerkie wat in Sept '13 gebou is. Verlede jaar het ons in die oopte daar besoek afgele.
Hier word die nuwe plakaat tydens die besoek aan die mense verduidelik in die nuwe kerkie. Kyk net die netjiese dak.
Die middag besoek ons Muraba en doen ons praktiese sondagskool werk en ander gesprekke word gevoer voor die Jesus film.
21 Junie '14
Die Saterdag was hier in Mocuba die seminaar aangebied, maar met 'n nuwe styl van deelname. Daar is 'n paar oulike jeuglede wat baie lekker saam dink en praat en ek help die fasiliteerders om dit vrugtevol te gebruik. Dit veroorsaak dat ons 'n paar persoonlike baie eerlike getuienisse hoor en saam dink oor 'n dorp wat vir Christus gewen moet word. Daar groei 'n verstaan om as fasiliteerder die tussen persone te wees tussen God en die jeug van die dorp.
Sondag 22 Jun '14
Ons hou erediens en daar word veral ingeoefen om na die Here te luister en met mekaar te deel oor wat ons hoor. Sy roeping word so al hoe duideliker vir die groepie gelowiges in die baie strategiese dorp met al sy uitdagings. Na die diens gesels ek en ds Teixeira ook lank oor die bouprojek en wat alles daar gebeur het en moet gebeur.
Ons arriveer die vorige dag in Lugela en word oorweldig deur die ontvangs en liefde van die mense. Hier is ons druk besig met die seminaar.
Kyk net die kos wat ons voorgesit is. Al wat ni ein die foto is nie, was die gebraaide kasava chips wat ek verslind het.
Die seminaar word hier oor twee dae op Lugela aangebied en die Jesus film word in 'n nabygelee gebeds huis gewys.
Hulle het vir ons gras huisies gebou waarbinne ons ons tente kon opslaan!
Ds Ualize leer ons ken as 'n baie wyse man en hier verduidelik hy 'n paar aspekte aan die fasiliteerders.
Ons ry 'n bospaadjie na Lipembe gebeds huis vir die dag.
In Lipembe word baie met kinders gespeel en die prakties en verdere gesprekke is baie waardevol. Daar word veral baie aandagtig na die Jesus film geluister nadat ek gehelp het om die klank baie duidelik te maak.
Die dag spandeer ons in Tacuane se lieflike omgewing en mense.
In Tacuane het die prakties baie goed verloop en was daar veral 'n groot vreugde. Dit ten spyte van 'n oortreding wat ons begaan het by die begrafplaas wat mense ontstel het. Die besoek was 'n hoogtepunt. Ons kom agter die geweldige diepte van tradisies en traditionele gebruike waarvolgens mense lewe.
Ons bid vir siekes en help 'n vrou wat tydens die Jesus film onbeheersd aan die huil gegaan het. Ons voel aan dat iets in die geestelike realm gebeur het.
Tydens afskeid word gehoor van dood in die evangelis se familie. Ten spyte daarvan word ons met geskenke oorlaai soos die foto wys. Lappe, kos ens.
Ds. Ualize vertel van ons van die gemeenskap se uitdagings en ek deel dit later op my blog.
Op pad terug dink ons oor die paar dae se paadjie wat ons vir 'n oomblik hand aan hand met ons broers en susters in Mosambiek geloop het. Mag ons weer kom en mag ons elke keer Sy stem hierin duideliker hoor.
Hy het die uitreik weer mildelik in Sy koninkryk gebruik. Ons sien maar net tekens van die onsigbare werk in harte, maar die tekens oortuig ons dat die uitreik vir baie 'n Goddelike ontmoeting was. Sy naam ter eer.
Posted by Daniel Murray at 17:19
Hier staan my ma en pa Anna met die wit kopdoek en Jeanette met die swart kopdoek. Hulle lyk baie ernstig hier, ons het seker oor 'n groot uitdaging gesels.
Die trane het geloop met hulle getuienis en ek glo dat dit 'n geweldige indruk moes maak op die mense. Jeanette het vertel hoe die Here die spirits so bitter gemaak het dat sy dit nie eers met koffie kon inkry nie en dit het haar lewe gered.
Die ander ding waarmee die Here met haar gepraat het is dat sy nie meer 'n ma vir haar kinders was nie. Hulle was baie keer honger en verwaarloos. Dan het albei 'n getuienis van 'n kragdadige bekering wat hulle lewens tot in die wese verander het. Hoe hulle ontdek het dat hulle nie kan nie, maar 'n Here dien wat deur Sy gees wonderwerke gedoen het. Genade onbeskryflik groot.
In die kar praat hulle oor baie seerkry in hulle lewens en hoe hulle nie daaroor kan kom nie. Ons praat van hoe mens vir die Here kan kwaad word en dat dit deel van ons verhouding met Hom is. Hoe eerliker ons is, hoe meer van ons hart kan ons met Hom deel en Hy wil deur die seerkry nader kom aan ons. Hy is nie veroordelend nie.
Ons besoek 'n huis van 'n jong man wat verslaaf is aan tik dagga en dra bende tattoeer merke. Hy wil graag bevry word daarvan, maar sy pa raak net kwaad vir hom en help hom nie. Ek sit in die sink huisie langs hom op die bed en bid vir hom en gesels eerlik soos net hulle kan doen. Hy kom agter ek is aan sy kant en ek dink dit is die grootste boodskap. Net soos ek aan sy kant is, is die Here ook aan sy kant. Hy deel die stryd met hom. Hy het die week vir die eerste keer reg gekry om nie saam met sy vriende se verslaafde partytjies toe te gaan nie, maar om by die huis te bly.
Handevat begin maar nou eers sy voete vind. Veral in die begin tyd, moet mens ure in vergaderings sit. Dit is baie bevrydend dat mens nou ook al meer met uitreike betrokke raak, want dit is daar waar ons as gemeentes iets kan ervaar van die nood rondom ons. Dit is onder andere daar waar ons leiers kan bystaan en die rimpelings van God se koninkryk kan sien beweeg.
Posted by Daniel Murray at 18:15
Uitdagings van die Mosambiekse dominee in die plat...