Kundiges dring daarop aan dat die kultuur van straffeloosheid in Iran beëindig word, en aanspreeklikheid teenoor regieleiers, insluitend Raisi - EU-verslaggewer
Kundiges dring daarop aan dat die kultuur van straffeloosheid in Iran beëindig word, en dat verantwoording gedoen moet word vir leiers van die regime, insluitend Raisi
In 'n aanlyn-konferensie wat op 24 Junie deur die National Council of Resistance of Iran (NCRI) gehou is, het menseregtekenners en juriste die implikasies van Ebrahim Raisi as president van die Iranse regime bespreek. Hulle het ook ingegaan op die rol wat die internasionale gemeenskap moet speel om die kultuur van straffeloosheid vir misdadigers te beëindig en om die owerhede van die regime tot verantwoording te roep vir hul vorige en voortslepende misdade. skryf Shahin Gobadi.
Die paneellede het die voormalige appèlregter van die VN en president van die oorlogsmisdaadhof in Sierra Leone ingesluit, Geoffrey Robertson, emerituspresident van die Law Society of England en Wallis Nicholas Fluck, voormalige Amerikaanse nasionale veiligheidsbeampte, ambassadeur Lincoln Bloomfield jr. Regte kantoor in Irak Tahar Boumedra, en 'n oorlewende van die bloedbad Reza Fallahi in 1988.
Die uitslag van die presidensiële verkiesing op 18 Junie in Iran was die keuse van Raisi as die volgende president van die regime. Die internasionale gemeenskap het met verontwaardiging gereageer, meestal as gevolg van Raisi se direkte rol in die slagting in 1988 op meer as 30,000 XNUMX politieke gevangenes regoor die land. Raisi was 'n lid van die vierman 'doodskomitee' wat verantwoordelik was vir die afskuwelike massamoord. Die oorgrote meerderheid van die slagoffers was ondersteuners van die vernaamste opposisiebeweging, die Mujahedin-e Khalq (MEK).
Die verkiesingskarade van die regime het ook 'n ongekende en massiewe landwye boikot deur die oorweldigende meerderheid van die Iranse volk. Die Iranse volk het dit deur hul dawerende boikot duidelik gemaak hulle soek niks minder nie as regime change in Iran uit eie hande.
Ali Safavi, 'n lid van die Buitelandse Sake-komitee van die NCRI, en die moderator van die Donderdag-geleentheid, het gesê die Iranse volk het Raisi 'die handlanger van die slagting in 1988' genoem.
Die opkoms na die presidentskap van een van die ergste misdadigers in die moderne geskiedenis, het hy bygevoeg, was 'n besluit wat die opperleier Ali Khamenei van die mullahs geneem het uit algehele desperaatheid en omdat hy 'n samelewing in die gesig staar wat op die punt staan ​​van ontploffing, met meer gewilde opstande. dreigend op die horison.
Safavi het ook die mite van matigheid in Teheran verwerp en bygevoeg: 'Raisi se hemelvaart het ook 'n einde gemaak aan die misleidende' gematigde vs hardliner'-verhaal, wat die Iranse volk in hul gesange van 'Hervormer, hardliner, die spel is nou verby' afgemaak het. tydens die vier landwye opstande sedert 2017. "
Die vooraanstaande internasionale menseregtekenner en regsgeleerde Geoffrey Robertson het gesê: 'Ons het nou 'n internasionale misdadiger as president van die staat Iran ... Waaroor ek bewyse het, is dat Raisi saam met twee ander kollegas mense by verskeie geleenthede na hul sterftes sonder 'n behoorlike of inderdaad enige verhoorproses. En dit betrek hom in 'n misdaad teen die mensdom. '
Hy het gesê Raisi se presidentskap 'fokus die aandag op hierdie barbaarse oomblik in die wêreldgeskiedenis wat oor die hoof gesien is', en noem die slagting in 1988 'inderdaad een van die grootste misdade teen die mensdom, seker die grootste wat gepleeg is teen gevangenes sedert die Tweede Wêreldoorlog'.
Ten opsigte van die rol van die Verenigde Nasies het mnr. Robertson gesê: "Die Verenigde Nasies het 'n slegte gewete hieroor. Amnesty International het destyds gewaarsku oor die slagting in Iran, maar die VN het die saak blind gedraai."
"Die VN het die plig om 'n behoorlike ondersoek na hierdie barbaarse optrede van 1988 op te stel."
Mnr. Robertson het ook die potensiaal verhoog vir die toepassing van die Magnitsky-sanksies in Europa teenoor Raisi en ander amptenare wat aandadig was aan die slagting in 1988. Op 'n vraag oor Raisi se immuniteit teen die verhoor as staatshoof, het mnr. Robertson gesê: ''n misdaad teen die mensdom en die noodsaaklikheid om straffeloosheid te beëindig deur dit te straf, troef enige immuniteit.'
Nick Fluck, president emeritus van die Law Society of England and Wales, het gesê: "Raisi het op rekord gesê dat hy trots is op sy rol in die slagting van politieke gevangenes. Dit moet dien as 'n belangrike wekroep vir ons almal. Ons kan nie sit stil langs die kantlyn. '
Hy voeg by: 'Dit blyk dat die doodskomitee bloot 'n opruimingsaksie [in 1988] gedoen het om mense wat luidkeels teen die regime was, te verwyder.'
Mnr. Fluck het ook gesê: "Ek juig die pogings en die ywer en oortuiging van die NCRI toe met betrekking tot die ondersoek na die bloedbad in 1988.
In Washington, DC, het ambassadeur Lincoln Bloomfield, Jr., gesê: "Die Weste het nie die werklikheid in die gesig gestaar nie. Die stigter van die regime, Ayatollah Khomeini, en sy opvolger, die huidige opperleier Ali Khamenei, is albei grof oortreders van menseregte. Hulle is verantwoordelik vir die rig van groot dade van internasionale terrorisme op vreemde bodem. '
Met verwysing na die feit dat daar geen verskille bestaan ​​tussen sogenaamde 'gematigdes' en 'hardliners' in die regime nie, het Amb. Bloomfield het gesê: "Sedert 2017 sit Raisi onder die sogenaamde gematigde president Rouhani mense in die tronk. Raisi se rol het voortgeduur sedert die bloedbad in 1988 voor ons oë."
Dit herinner aan die waarneming dat 'menseregte 'n kernpunt is van die boodskap van president Biden aan die wêreld', het Amb. Bloomfield het aanbeveel: 'Die Verenigde State en ander mense moet nie net teen Raisi nie, maar ook teen almal in die regime 'n menseregte-saak voer.'
"Daar moet ook 'n teen-intelligensie-ondersoek in Amerika plaasvind om seker te maak dat mense wat namens Iran [regime] praat, geïdentifiseer word met hul verbintenis met die regime," het hy afgesluit.
'N Oorlewende van die slagting in 1988 het ook tydens die geleentheid gepraat. Reza Fallahi, wat op wonderbaarlike wyse die moorde vrygespring het en nou in Brittanje woon, vertel van 'n afskuwelike persoonlike beproewing, begin met sy inhegtenisneming in September 1981 vir die ondersteuning van die MEK. Hy het daaraan herinner dat die beplanning vir die slagting "laat in 1987 en vroeg in 1988" begin het.
Hy het bygevoeg met betrekking tot Raisi se rol: 'Ebrahim Raisi het besondere vyandigheid teenoor myself en my selmaats geopenbaar ... Hulle het gevra oor ons verbintenis met enige politieke organisasie, as ons in die Islamitiese Republiek glo en of ons bereid is om ons te bekeer, en so aan ... Oor die algemeen het net 12 mense in ons wyk oorleef. '
Hy het bygevoeg: "Om te keer dat die regime nog 'n bloedbad pleeg, moet die internasionale gemeenskap, in die besonder die Verenigde Nasies, die kultuur van straffeloosheid beëindig, 'n onafhanklike ondersoek na die bloedbad begin en mense soos Raisi tot verantwoording roep."
Fallahi het ook aangekondig dat families van die slagoffers 'n klag teen Raisi in die Verenigde Koninkryk gaan indien.
"Sal westerse lande en die Verenigde Nasies stilbly soos tydens die bloedbad in 1988?" vra die oorlewende van die slagting.
Tahar Boumedra, voormalige hoof van die VN se Menseregtekantoor in Irak en koördineerder van die Justisie vir die slagoffers van die 1988-slagting in Iran (JVMI), het gesê: "JVMI sluit sy stem aan met Amnesty International, en ons doen 'n beroep op Ebrahim Raisi. om ondersoek te word vir sy rol in die verlede en voortslepende misdade teen die mensdom, en vir internasionale tribunale om hom voor die gereg te bring. '
"Ons gaan nie wag totdat die immuniteit van Raisi verwyder word om op te tree nie. Ons gaan optree, en ons gaan dit aan die Britse stelsel stel."
Boumedra het gesê: "JVMI het 'n groot hoeveelheid bewyse gedokumenteer en dit sal aan die betrokke owerhede gelewer word," voordat hy bygevoeg het: "Ons glo sterk dat Raisi se plek nie is om 'n staat te bestuur of 'n president te wees nie. Sy plek is in 'n aanhoudingsfasiliteit. in Den Haag, wat verwys na die setel van die Internasionale Geregshof.
Verwante onderwerpe:Ebrahim RaisiIran
Die EU veroordeel Iraanse hommeltuigaanval teen skip wat deur Israel bestuur word, aan die kus van Oman
Die nuwe president van Iran, Ebrahim Raisi (Foto), aanvaar amp op die vyfde Augustus, skryf Zana Ghorbani, ontleder en navorser in die Midde -Ooste wat spesialiseer in Iraanse aangeleenthede.
Die gebeure wat gelei het tot die verkiesing van Raisi was van die mees blatante dade van regeringsmanipulasie in die geskiedenis van Iran.
Slegs weke voor die stembus einde Junie geopen is, het die bewindraad van die regime, die regulerende liggaam onder direkte beheer van die opperhoof Ali Khamenei, vinnig gediskwalifiseer honderde presidentskapers, waaronder baie hervormingskandidate wat in gewildheid onder die publiek toegeneem het.
Omdat hy die regime -insider is, sowel as 'n goeie bondgenoot van die opperhoof Khamenei, was dit skaars 'n verrassing dat die regering maatreëls getref het om die oorwinning van Raisi te verseker. Wat effens meer verbasend is, is die mate waarin Ebrahim Raisi die afgelope vier dekades aan byna elke gruweldaad deelgeneem het.
Raisi is al lank bekend, beide in Iran en internasionaal, as 'n wrede hardliner. Raisi se loopbaan het in wese die mag van die Iraanse regbank gebruik om die ergste skending van menseregte van die Ayatollah te vergemaklik.
Die pas geïnstalleerde president het kort na sy ontstaan ​​deel geword van die Revolusionêre regering. Na deelname aan die staatsgreep van 1979 wat die sjah omvergewerp het, is Raisi, die lid van 'n gesogte geestelike gesin en geleer in die Islamitiese regspraak, aangestel as die nuwe regeringshofstelsel. Terwyl hy nog 'n jong man was, was Raisi het verskeie prominente regsposisies beklee dwarsdeur die land. Teen die laat 1980's word Raisi, nog 'n jong man, assistent -aanklaer vir die hoofstad Teheran.
In daardie dae het die revolusieleier Ruhollah Khomeini en sy trawante gekonfronteer met 'n bevolking steeds vol shah -ondersteuners, sekulariste en ander politieke faksies wat teen die regime gekant is. Die jare in die rolle van munisipale en streekaanklaers het Raisi dus baie ervaring gebied om politieke teenstanders te onderdruk. Die uitdaging van die regime om sy teenstanders te verpletter, het sy hoogtepunt bereik tydens die latere jare van die oorlog tussen Iran en Irak, 'n konflik wat die huidige Iraanse regering geweldige druk geplaas het en die staat byna al sy hulpbronne gedreineer het. Dit was die agtergrond wat gelei het tot die grootste en bekendste van Raisi se menseregtemisdade, die gebeurtenis wat bekend gestaan ​​het as die 1988 -slagting.
In die somer van 1988 het Khomeini 'n geheime kabel na 'n aantal topamptenare gestuur om die uitvoering van politieke gevangenes in die hele land te beveel. Ebrahim Raisi, tans reeds die assistent -aanklaer van die land se hoofstad Teheran, is in die viermanpaneel aangestel wat die teregstellingsbevele uitgereik het. Volgens internasionale menseregtegroepe, Khomeini se bevel, uitgevoer deur Raisi en sy kollegas, het binne enkele weke tot duisende gevangenes se dood gelei. Sommige Iraanse bronne plaas die totale dodetal op soveel as 30,000.
Maar Raisi se geskiedenis van brutaliteit eindig nie met die moord in 1988 nie. Raisi het in die drie dekades sedertdien konsekwent betrokkenheid by elke groot regime -bestryding van sy burgers gehad.
Na jare lange besetting van poste. Raisi beland in senior poste in die regterlike tak, en beland uiteindelik in die pos van hoofregter, die hoogste gesag van die hele regstelsel. Onder Raisi se leiding het die hofstelsel 'n gereelde instrument van wreedheid en onderdrukking geword. Byna ondenkbare geweld is vanselfsprekend gebruik tydens die ondervraging van politieke gevangenes. Die onlangse rekening van Farideh Goudarzi, 'n voormalige anti-regime-aktivis, dien as 'n koue voorbeeld.
Vir haar politieke aktiwiteite is Goudarzi deur regeringsowerhede gearresteer en na die noordwestelike Iranse Hamedan -gevangenis geneem. 'Ek was swanger tydens die arrestasie', vertel Goudarzi, 'en ek het 'n kort rukkie oor voor die geboorte van my baba. Ondanks my omstandighede, het hulle my na die arrestasiekamer geneem net ná my arrestasie, "het sy gesê. 'Dit was 'n donker kamer met 'n bank in die middel en 'n verskeidenheid elektriese kabels om gevangenes te slaan. Daar was ongeveer sewe of agt martelaars. Een van die mense wat tydens my marteling teenwoordig was, was Ebrahim Raisi, destydse hoofaanklaer van Hamedan en een van die lede van die Doodskomitee in die bloedbad in 1988. "
Raisi het die afgelope jare die wydverspreide anti-regime-aktivisme wat in sy land ontstaan ​​het, in die wiele gery. Die protesbeweging van 2019, waar massademonstrasies in Iran plaasgevind het, het hewige opposisie ondervind. Toe die protesoptog begin, het Raisi pas begin as hoofregter. Die opstand was die perfekte geleentheid om sy metodes vir politieke onderdrukking aan te toon. Die regbank het veiligheidsmagte gegee carte blanche gesag demonstrasies af te lê. In die loop van ongeveer vier maande, sommige 1,500 XNUMX Iraniërs is dood terwyl hulle teen hul regering protesteer, alles op bevel van opperhoof Khamenei en vergemaklik deur Raisi se regsapparaat.
Die volgehoue ​​eise van Iraniërs om geregtigheid is ten beste geïgnoreer. Aktiviste wat probeer om Iraanse amptenare aanspreeklik te hou, is tot vandag toe vervolg deur die regime.
Die Verenigde Koninkryk het Amnesty International onlangs gebel vir 'n volledige ondersoek na die misdade van Ebrahim Raisi, waarin verklaar word dat die man se status as president hom nie van geregtigheid kan vrystel nie. Met Iran vandag in die sentrum van die internasionale politiek, is dit van kardinale belang dat die ware aard van die hoogste amptenaar van Iran ten volle erken word vir wat dit is.
Tydens 'n aanlynkonferensie wat saamval met die herdenking van die slagting in Iran in 1988, het meer as 1,000 politieke gevangenes en getuies van marteling in die Iraanse gevangenisse geëis dat die straffeloosheid van die regime -leiers beëindig word en om die opperleier Ali Khamenei en die president te vervolg. Ebrahim Raisi, en ander daders van die slagting.
In 1988, op grond van 'n fatwa (godsdienstige orde) deur die stigter van die Islamitiese Republiek, Ruhollah Khomeini, het die geestelike regime minstens 30,000 90 politieke gevangenes tereggestel, waarvan meer as XNUMX% aktiviste van die Mujahedin-e Khalq (MEK/PMOI) was ), die belangrikste Iraanse opposisiebeweging. Hulle is vermoor vir hul standvastige toewyding aan MEK se ideale en die vryheid van die Iraanse volk. Die slagoffers is in geheime massagrafte begrawe en daar was nog nooit 'n onafhanklike VN -ondersoek nie.
Maryam Rajavi, die president van die National Council of Resistance of Iran (NCRI), en honderde prominente politieke figure, sowel as regsgeleerdes en vooraanstaande kenners oor menseregte en internasionale reg van oor die hele wêreld, het aan die konferensie deelgeneem.
In haar toespraak het Rajavi gesê: Die geestelike regime wou elke lid en ondersteuner van die MEK breek en verslaan deur te martel, te brand en te slaan. Dit het alle bose, kwaadwillige en onmenslike taktieke beproef. Uiteindelik, in die somer van 1988, is aan MEK -lede 'n keuse gebied tussen dood of onderwerping, tesame met afstand doen van hul lojaliteit aan die MEK ...
Mevrou Rajavi het beklemtoon dat die aanstelling van Raisi as president 'n openlike oorlogsverklaring was teen die mense van Iran en die PMOI/MEK. Sy beklemtoon dat die roep-tot-geregtigheidsbeweging nie 'n spontane verskynsel is nie en het bygevoeg: Die Call-for-Justice-beweging is vir ons sinoniem met volharding, standvastigheid en weerstand om hierdie regime omver te werp en met al ons krag vryheid te vestig. Om hierdie rede is dit wat die regime soek omdat dit die slagting ontken, die aantal slagoffers tot 'n minimum beperk en hul identiteit uitvee, omdat dit sy belange dien en uiteindelik sy bewind help behou. Om die name te verberg en die grafte van die slagoffers te vernietig, dien dieselfde doel. Hoe kan 'n mens probeer om die MEK te vernietig, hul posisies, waardes en rooi lyne te verpletter, die leier van die verset uit te skakel en homself 'n simpatieerder van die martelare te noem en vir hulle geregtigheid te soek? Dit is die truuk van die mullahs se intelligensiedienste en die IRGC om die Call-for-Justice-beweging te verdraai en af ​​te lei en te ondermyn.
Sy het 'n beroep op die VSA en Europa gedoen om die slagting van 1988 as volksmoord en misdaad teen die mensdom te erken. Hulle moet nie Raisi in hul lande aanvaar nie. Hulle moet vervolg en hom aanspreeklik hou, het sy bygevoeg. Rajavi het ook weer haar oproep aan die VN se sekretaris-generaal, die VN se hoë kommissaris vir menseregte, die VN se Menseregteraad, die spesiale rapporteurs van die VN en internasionale menseregte-organisasies herhaal om die gevangenisse van die Iranse regime te besoek en met die gevangenes daar te vergader, veral die politieke gevangenes. Sy het bygevoeg dat die dossier van menseregteskendings in Iran, veral oor die gedrag van die regime in gevangenisse, by die VN se Veiligheidsraad ingedien moet word.
Deelnemers aan die konferensie wat meer as vyf uur duur, het van meer as 2,000 XNUMX plekke oor die hele wêreld deelgeneem.
In sy opmerkings het Geoffrey Robertson, eerste president van die VN se spesiale hof vir Sierra Leone, verwys na Khomeini se fatwa wat die MEK uitroei en hulle Mohareb (vyande van God) noem en deur die regime as basis van die slagting gebruik, hy herhaal: 'Dit lyk vir my asof daar baie sterk bewyse is dat dit 'n volksmoord was. Dit geld vir die moord of marteling van 'n sekere groep weens hul godsdienstige oortuigings. 'N Godsdienstige groep wat nie die agterlike ideologie van die Iraanse regime aanvaar het nie ... Daar is geen twyfel dat daar 'n saak is om [regime -president Ebrahim] Raisi en ander te vervolg nie. Daar is 'n misdaad gepleeg wat internasionale verantwoordelikheid dra. Iets moet daaraan gedoen word, soos gedoen is teen die daders van die Srebrenica -slagting. "
Raisi was lid van die "Death Commission" in Teheran en het duisende van die MEK -aktiviste na die galg gestuur.
Volgens Kumi Naidoo, sekretaris-generaal van Amnesty International (2018-2020): 'Die bloedbad van 1988 was 'n wrede bloeddorstige slagting, 'n volksmoord. Dit is vir my ontroerend om die krag en moed van mense wat al soveel beleef het en soveel tragedies beleef het, te sien en hierdie gruweldade te verduur. Ek wil graag al die MEK -gevangenes hulde bring en u toegejuig ... Die EU en die breër internasionale gemeenskap moet die leiding neem oor hierdie kwessie. Hierdie regering, onder leiding van Raisi, het nog groter skuld oor die kwessie van die slagting in 1988. Regerings wat so optree, moet erken dat gedrag nie soseer 'n magsvertoon is nie, maar 'n erkenning van swakheid. "
Eric David, 'n kenner van internasionale humanitêre reg uit België, bevestig ook die karakterisering van volksmoord en misdade teen die mensdom vir die bloedbad in 1988.
Franco Frattini, minister van buitelandse sake van Italië (2002-2004 en 2008–2011) en Europese kommissaris vir justisie, vryheid en veiligheid (2004-2008), het gesê: 'Die optrede van die nuwe regering van Iran strook met die geskiedenis van die regime. nuwe minister van buitelandse sake het onder vorige regerings gedien. Daar is geen verskil tussen konserwatiewes en hervormers nie. Dit is dieselfde regime. Dit word bevestig deur die nabyheid van die minister van buitelandse sake aan die bevelvoerder van die Quds -mag. Hy het selfs bevestig dat hy die weg van Qassem Soleimani. Ten slotte hoop ek op 'n onafhanklike ondersoek sonder beperking op die bloedbad van 1988. Die geloofwaardigheid van die VN -stelsel is op die spel. Die VN se Veiligheidsraad het 'n morele plig. soek geregtigheid. Laat ons voortgaan met 'n ernstige internasionale ondersoek. "
Guy Verhofstadt, premier van België (1999 tot 2008), het daarop gewys: 'Die bloedbad in 1988 het 'n hele geslag jongmense geteiken. Dit is van kardinale belang om te weet dat dit vooraf beplan is. Dit is beplan en streng uitgevoer met 'n duidelike doelwit in gedagte. Dit kwalifiseer as volksmoord. Die bloedbad is nooit amptelik deur die VN ondersoek nie, en die oortreders is nie aangekla nie. Hulle geniet steeds straffeloos. Vandag word die regime bestuur deur die moordenaars van daardie tyd. "
Giulio Terzi, minister van buitelandse sake van Italië (2011 tot 2013), het gesê: 'Meer as 90% van die wat in die slagting in 1988 tereggestel is, was lede en ondersteuners van MEK. Die gevangenes het verkies om hoog te staan ​​deur te weier om hul steun aan die MEK af te staan. Baie mense het 'n internasionale ondersoek na die slagting van 1988 gevra. Die hoë verteenwoordiger van die EU, Josep Borrell, moet sy gewone benadering tot die Iraanse regime beëindig. Hy moet alle VN -lidlande aanmoedig om aanspreeklikheid te eis vir Iran se groot misdaad teen die mensdom. Duisende mense is daar buite wat 'n meer selfgeldende benadering deur die internasionale gemeenskap, veral die EU, verwag.
John Baird, Kanada se minister van buitelandse sake (2011-2015), het ook die konferensie toegespreek en die bloedbad van 1988 veroordeel. Ook hy het 'n internasionale ondersoek ingestel na hierdie misdaad teen die mensdom.
Audronius Ažubalis, minister van Buitelandse Sake van Litaue (2010 - 2012), onderstreep: "Niemand het nog geregtigheid in die gesig gestaar vir hierdie misdaad teen die mensdom nie. Daar is geen politieke wil om die oortreders tot verantwoording te roep nie. 'N VN -ondersoek na die bloedbad van 1988 is 'n moet. Die Europese Unie het hierdie oproepe geïgnoreer, geen reaksie getoon nie en was nie bereid om 'n reaksie te toon nie. Ek wil 'n beroep op die EU doen om die regime te straf teen misdade teen die mensdom. . "
Iraniërs het Maandag (23 Augustus) uit alle dele van Swede na Stockholm gereis om 'n saamtrek by te woon op die 33ste herdenking van die slagting van 30 000 politieke gevangenes in Iran.
Die byeenkoms is buite die Sweedse parlement en teenoor die Sweedse ministerie van buitelandse sake gehou, en is gevolg deur 'n optog deur die middel van Stockholm ter herdenking van diegene wat tereggestel is in gevangenisse regoor Iran op grond van 'n fatwa deur die stigter van die regime, Ruhollah Khomeini. Meer as 90 persent van die slagoffers was lede en ondersteuners van die People's Mojahedin Organization of Iran (PMOI/MEK).
Die deelnemers van die saamtrek het die slagoffers vereer deur foto's van hulle te hou tydens 'n uitstalling wat ook die betrokkenheid van die huidige president Ebrahim Raisi en die opperste leier Khamenei by die buite -geregtelike teregstellings beklemtoon het.
Hulle vra 'n VN -ondersoek wat lei tot die vervolging van Raisi en ander regeringsamptenare wat verantwoordelik was vir die bloedbad in 1988, wat kenners van die VN en Amnesty International as 'n misdaad teen die mensdom bestempel het. Hulle het die Sweedse regering aangemoedig om die pogings te lei om so 'n ondersoek in te stel en Iran se straffeloosheid te stop in aangeleenthede wat met menseregte verband hou.
Die verkiesde president van die National Council of Resistance of Iran (NCRI), Maryam Rajavi, het die byeenkoms regstreeks per video toegespreek en gesê:
"Ali Khamenei en sy medewerkers het in 1988 duisende derduisende politieke gevangenes gehang om hul bewind te behou. Met dieselfde meedoënlose brutaliteit vermoor hulle vandag honderde duisende hulpelose mense in die inferno van die Coronavirus, weer om hul regime te beskerm.
"Ons doen 'n beroep op die internasionale gemeenskap om die slagting van 30,000 1988 politieke gevangenes in XNUMX as volksmoord en 'n misdaad teen die mensdom te erken. Dit is noodsaaklik, veral vir die Europese regerings, om hul beleid te hersien om die grootste bloedbad van politieke gevangenes sedert die Tweede Wêreldoorlog blind te hou. Soos dit onlangs in 'n brief van 'n groep lede van die Europese Parlement aan die hoof van die buitelandse beleid van die EU gesê is, wat die Iranse regime versoen en versadig 'weerspreek die Europese verpligtinge om menseregte na te kom en op te staan'.
Benewens 'n aantal Sweedse parlementariërs van verskillende partye soos Magnus Oscarsson, Alexsandra Anstrell, Hans Eklind en Kejll Arne Ottosson, ander hooggeplaastes, waaronder Ingrid Betancourt, die voormalige Colombiaanse presidentskandidaat, Patrick Kennedy, voormalige lid van die Amerikaanse kongres, en Kimmo Sasi, voormalige minister van vervoer en kommunikasie van Finland, het die byeenkoms feitlik toegespreek en die deelnemers se eise vir 'n internasionale ondersoek ondersteun.
'Vandag word die families van die 1988 -slagoffers aanhoudend bedreig in Iran,' het Betancourt gesê. "Die VN -menseregte -kenners het ook hul alarm uitgespreek oor die vernietiging van die massagrafte. Die mullahs wil geen bewys lewer van die misdade waarvoor ons geregtigheid soek nie. En vandag word die eerste magsposisie in Iran beklee deur 'n dader van die misdade. "
'Ons het na die Holocaust gesê dat ons hierdie misdade teen die mensdom nooit weer sal sien nie, en tog het ons dit. Die rede hiervoor is dat ons as 'n internasionale gemeenskap nie opgestaan ​​en die misdade veroordeel het nie, 'het Patrick Kennedy bevestig.
In sy opmerkings het Kimo Sassi gesê: 'Die bloedbad van 1988 was een van die donkerste oomblikke in die geskiedenis van Iran. 30,000 36 politieke gevangenes is gevonnis en vermoor en vermoor. Daar is massagrafte in XNUMX stede in Iran en daar was geen behoorlike proses nie. Die slagting was 'n besluit van die opperste leier in Iran, 'n misdaad teen die mensdom.
'N Aantal gesinne van die slagoffers en verteenwoordigers van die Sweeds-Iraanse gemeenskappe het ook die byeenkoms toegespreek.
Die betoging het saamgeval met die verhoor van Hamid Noury, een van die daders van die bloedbad in 1988, wat tans in die tronk in Stockholm is. Die verhoor, wat vroeër hierdie maand begin het, sal tot April volgende jaar voortduur met 'n aantal voormalige Iraanse politieke gevangenes en oorlewendes wat in die hof teen die regime getuig.
In 1988 het Ruhollah Khomeini, destyds die opperhoof van die Iraanse regime, 'n fatwa uitgereik wat die teregstelling van alle Mojahedin -gevangenes beveel wat geweier het om hul te bekeer. Meer as 30,000 XNUMX politieke gevangenes, die oorweldigende meerderheid van hulle uit die MEK, is binne 'n paar maande vermoor. Die slagoffers is in geheime massagrafte begrawe.
Ebrahim Raisi, die huidige president van die Iraanse regime, was een van die vier lede van die "Death Commission" in Teheran. Hy stuur in 1988 duisende van die MEK na die galg.
Daar was nog nooit 'n onafhanklike VN -ondersoek na die slagting nie. Amnesty International se sekretaris -generaal het op 19 Junie in 'n verklaring gesê: "Dat Ebrahim Raisi tot die presidentskap gekom het in plaas van om ondersoek ingestel te word vir die misdade teen die mensdom, is 'n ernstige herinnering daaraan dat straffeloosheid in Iran die hoogste is."