’n Weergawe van ’n volksverhaal oor ’n meisie met die naam Snegoerka (Snezjewinotsjka; Снегурка (Снежевиночка)), wat van sneeu gemaak is, het in 1869 verskyn in die tweede volume van Aleksander Afanasjef se werk Die poëtiese beskouing van die Slawiërs op die natuur. Daarin noem hy ook die Duitse analoog, Schneekind ("Sneeukind"). In hierdie weergawe maak die kinderlose boere-egpaar Iwan en Marja ’n sneeupop, wat lewend word. Die sprokie is later ingesluit in Louis Léger se Contes Populaires Slaves (1882). Snegoerka word gou groot. ’n Groep meisies nooi haar om saam met hulle in die woud te stap. Daar maak hulle ’n vuurtjie en maak beurte om daaroor te spring. Toe dit Snegoerka se beurt is, smelt sy toe sy halfpad oor die vuur is en verdamp in ’n wolk. Andrew Lang het dié weergawe as "Snowflake" in The Pink Fairy Book (1897) ingesluit.
In ’n ander storie is sy die dogter van die Lenteskoonheid (Весна-Красна) en Djed Moroz, en smag sy na die geselskap van sterflinge. Sy hou van ’n skaapwagter met die naam Lel, maar kan nie liefhê nie. Haar ma kry haar jammer en skenk aan haar die vermoë, maar net toe sy verlief raak, word haar hart warm en smelt sy. Hierdie weergawe is in 1873 aangepas as ’n toneelstuk, The Snow Maiden deur Aleksander Ostrofski, met toneelmusiek deur Tsjaikofski.
In 1878 het die komponis Ludwig Minkus en die balletmeester Marius Petipa ’n balletaanpassing, Die dogter van die sneeu, vir die tsaar se Keiserlike Ballet op die planke gebring. Die verhaal is ook deur Nikolai Rimski-Korsakof aangepas vir ’n opera met die naam Die Sneeumeisie: ’n Lentefeëverhaal (1880-'81).