Staan saam vir Afrikaans-taalonderrig - Education - Namibian Sun
Sunday, May 26th, 2019 02:51:05
Staan saam vir Afrikaans-taalonderrig
n Vereniging beywer hom onder meer vir die behoud van Afrikaans-taalonderrig.
Onderwysers ontvang waardevolle inligting met betrekking tot die nuwe kurrikulum. Fotos: Mariselle Stofberg
Afrikaans my moedertaal: Onderwysers luister aandagtig Fotos: Mariselle Stofberg Dr MJ du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: 31 Julie 2005 (oggend)
Sing vooraf: Psalm 86:1, 3.
Na die wet bely ons voor God ons sondeskuld en bid om vergewing van ons sondes en vir versoening met Ps. 25:3, 9
Psalm 25:3, 9
Skriflesing: Lees van 2 Samuel 15:30 af: 2 Samuel 19:15-30; 1 Konings 2:8-10; 1 Konings 2:36-47
Teks: 2 Samuel 16:5
En toe koning Dawid tot by Bahúrim gekom het, kom daarvandaan juis ’n man te voorskyn uit die geslag van die huis van Saul met die naam van Símeï, die seun van Gera; hy het uitgekom en gedurigdeur gevloek (2 Samuel 16:5 AFR53)
Wanneer enige mens in ’n swaar tyd beland en diep hartseer en beproewings deurmaak, is daar altyd mense wat in jou val en in jou opstaan ’n rol speel.
Uiteindelik is die mense self nie bepalend vir ons oorwinning oor ons beproewings nie.
Hulle kan deur die Here gebruik word as instrumente, maar ons wen en staan uit ons pyn op met die hulp van die Here alleen.
Kyk na Dawid as voorbeeld hoe ’n gelowige mens beproewings hanteer. Ons let veral op die volgende:
1. Die profetiese karakter van die gebeure
2. Die vervulling van hierdie profetiese gebeure
In die gedeelte wat ons gelees het, is Dawid op vlug vir Absalom.
Hy vlug egter nie met die grootpad uit Jerusalem uit nie.
Hy gaan eers na die bidplek toe op die top van die Olyfberg.
Op die Olyfberg, op pad na die plek toe waar Dawid wou bid, vind daar ’n paar merkwaardige ontmoetings plaas.
Die eerste ontmoeting was toe ’n boodskapper die tyding van Agitofel se afvalligheidkom oorvertel het.
Dit was vir Dawid ’n swaar slag (v. 12).
Hoe sou u dit hanteer as jy in jou diepste hartseer ook nog moet hoor dat een van jou beste vriende jou in die rug gesteek het en hom gaan skaar het by die wat jou haat?
Ons sal waarskynlik wil oorgaan tot wraak.
Dawid se reaksie was om die Here as sy almagtige Bondgenoot in te roep: Hy bid.
Let op hoe Dawid bid:
Hy vra nie dat die Here Agitofel moet verblind of hom dwaas moet maak nie.
Hy vra net dat die Here dit so moet beskik dat Absalom sal dink dat Agitofel se raad sleg is.
Die gebed is letterlik verhoor.
Die stoet gaan verder tot by die bidplek. Op die top van die berg het Dawid gekniel en gebid.
Daar by die bidplek het Dawid Husai, die Arkiet, ontmoet. (Die Arkiete was ’n familiegroepie wat tussen Betlehem en Atarot, in die gebied van Efraim, gebly het – vgl. Josua 16:2).
Husai was ook een van sy getrouste vriende en raadgewers (1 Kronieke 27:33).
Husai se opregtheid teenoor Dawid het geblyk uit sy optrede en sy voorkoms.
Hy was baie hartseer oor dit wat Dawid oorgekom het, en hy was in rou – sy klere was geskeur en daar was grond op sy kop.
Dawid het dadelik ingesien dat die Here sy gebed dat Agitofel se raad verydel moes word, verhoor het.
Dit was waarom die Here Husai na hom toe gestuur het. Husai kan Agitofel se raad in Absalom se raadskamer gaan verydel.
Daarom stuur Dawid hom Jerusalem toe met die opdrag dat hy sy dienste vir Absalom moet gaan aanbied.
Husai kan dan sy raad so aanbied dat dit teen Agitofel s’n ingaan.
Verder kan Husai dien as ’n spioen in die binnekring, wat deur die priesters se seuns vir hom kan laat weet wat daar besluit is.
Nadat Dawid klaar gebid het en klaar met Husai gereël het, gaan die prosessie verder.
Teen die hang kom hulle onverwags op Siba af.
Siba was Mefiboset se kneg. Mefiboset was Jonatan se verlamde seun wat by Dawid in die paleis gebly het, en elke dag van Dawid se tafel af geëet het.
Siba het ’n hele klomp donkies by hom met ’n groot vrag kos op hulle gelaai.
Toe Dawid vir hom vra waarheen hy op pad was, het hy so skeeflangs geantwoord dat die donkies vir Dawid is om op te ry en dat die kos vir die soldate is.
In hierdie gebeurtenis is daar ’n hele paar dinge wat vir oplossings vra.
Die een is waar Siba so vinnig met die donkies met die kosvoorraad daarop vandaan gekom het.
Dawid is van sy huis af reguit oor die berg, terwyl Siba teen die hang om is. Hulle was gelyktydig aan die agterkant van die berg.
Het hulle gelyktydig by die paleis weggetrek of nie?
Waarom het Dawid nie daarvan geweet nie?
Hoe is dit moontlik dat Mefiboset en Siba sulke groot voorbereidings kon tref sonder dat Dawid dit agtergekom het?
As Mefiboset of Siba werklik die donkies en die kos vir Dawid en sy manne wou gee, waarom het hulle dan nie van die begin af so gesê nie?
Dit is duidelik dat Dawid en sy manne niks hiervan geweet het nie en dat die voorbereiding dus in die geheim gedoen is.
Wanneer Dawid later terugkom in Jerusalem, word dit uit Dawid se optrede duidelik dat hy intussen agter die waarheid gekom het.
Hy het besef dat die donkies en kosvoorraad waarop hy afgekom het, eintlik vir Absalom bestem was.
Daarom sê hy die eerste keer vir Siba dat hy al Mefiboset se besittings vir homself kan vat.
Daarna, toe Mefiboset vir genade kom smeek, het Dawid hom reguit gevra waarom hy nie saamgetrek het nie.
Toe het Mefiboset ’n ander storie vertel.
Toe het Dawid sy eerste besluit herroep en beveel dat Mefiboset se besittings tussen hom en Siba gelykop verdeel moet word. Hulle was dus altwee skuldig.
Terug by die gebeure op die Olyfberg:
Nadat Dawid en Siba uitmekaar is, het hy laer teen die hang af weer iemand raakgeloop – Simeï.
Die Bybel leer dat Simeï ’n familielid van Saul was. Dawid sê ook dat Simeï ’n Benjaminiet was – Saul was ’n Benjaminiet.
Simeï was ’n mens wat nie lief was vir die waarheid nie, want ons lees later dat, toe hy om verskoning gevra het en gesmeek het vir genade, hy weer ’n keer gelieg het, want hy het toe gesê dat hy uit die stam van Josef was.
Die Bybel gebruik twee verskillende woorde om dit wat Simeï gedoen het, te beskryf.
Hy het die koning gevloek en hy het hom vervloek.
Die een woord sê dat hy lelike taal gebruik het om op die koning te skel.
Die ander woord sê dat daar ’n oordeel oor die koning uitgespreek word.
’n Mens se eerste reaksie as iemand jou vloek, sou wees om terug te vloek – soos Abisai, een van Dawid se manskappe, inderdaad ook gedoen het.
Hy het vloekend vir Dawid gevra om hom toestemming te gee dat hy Simeï se kop kan afslaan.
Dawid het egter op die styl van die Here Jesus geantwoord dat dit nie gedoen mag word nie, omdat Simeï tog ook iets kwytraak waarvoor die Here hom stuur.
Dawid het waarskynlik die woorde van Natan die profeet in gedagte gehad, nl. dat die Here Dawid se sondes in sy kinders sou laat uitkom.
Maar die duiwel het dit uitgebuit, en Dawid het besef dat daar ’n mag donkerder as Simeï s’n aan die werk was.
In Simeï het die duiwel vastrapplek gekry en het hy iemand wat aan die Here behoort het, aangeval deur die geleentheid op ’n verkeerde manier uit te buit.
2. Die vervulling van hierdie gebeurtenisse
In hierdie geskiedenis het ons profeties ’n voorspel van wat later met die Koning van tyd en ewigheid op dieselfde plek sou gebeur.
Dawid was God se koning oor Israel.
Jesus is Koning en God oor alles wat bestaan.
Hy is veral Koning van sy kerk.
As mens is Jesus uit die nageslag van Dawid gebore.
Die laaste aand van sy lewe is Hy Getsemane toe om te bid voordat Hy gevange geneem is.
Dit is ongeveer dieselfde plek waarheen Dawid is om te gaan bid.
Dan begin die parallelle opval tussen wat met Dawid gebeur het en wat met Jesus gebeur het:
Soos Agitofel Dawid verraai het, het Judas die Here Jesus verraai.
Abisaï en Petrus vertoon ook iets van dieselfde styl, want Petrus het sy swaard uitgepluk en Malgus se oor afgekap, terwyl Abisaï Simeï se kop wou afkap. In altwee gevalle is hulle gekeer om dood te maak, want Jesus het Malgus se oor teruggesit en Dawid het vir Abisaï gesê dat hy nie Simeï se kop mag afkap nie, omdat die Here hom aangesê het om Dawid te vloek.
Selfs in Dawid se oorwinning lê daar iets profeties van Jesus se oorwinning oor die magte van die hel wat Hy verslaan het. Altwee kon na die oorwinning met triomf hulle eiendom in besit neem.
Dawid se oorwinning en terugtog was nie in sy eie krag nie.
Hy was nie eers by toe sy soldate die slag geslaan en Absalom doodgemaak het nie.
Daaruit word een ding baie duidelik: ’n mens oorwin nie die lewe nie.
Ons verslaan nie eiehandig met ons krag die werke van die duiwel nie.
Dit word vir ons gedoen.
Waarom dit so is, word duidelik as ons die vergelyking tussen Dawid en Jesus verder nagaan.
Dawid se troepe onder die aanvoering van Joab het Absalom se soldate verslaan en Absalom doodgemaak.
Dawid self het nie die aanvalswerk en doodmaakwerk gedoen nie – hy was in ’n sekere sin daarvan verskoon.
Met Jesus was dit heeltemal anders. Hy het die slagveld heeltemal anders as Dawid hanteer.
Van Getsemane af is Hy gevange geneem.
Hy erken teenoor die dissipels dat Hy legioene engele tot sy beskikking het wat die magte teen Hom kan verslaan, maar Hy gebruik nie een van hulle nie.
Hy stry alleen teen die duiwel en sy hele mag – wat tot die mense insluit wat deur hom gebruik word.
Daardie hele nag deur was Hy in ’n stryd teen wat reg en verkeerd is.
Die mag van die hel het van die gelowiges besit geneem en hulle het met leuens en verdraaiings van die waarheid teen die Here opgestaan.
Hulle het probeer om die enigste Een wat die volle waarheid in sy mag het, met onwaarhede te vernietig.
Afgesien daarvan het hulle die Here – net soos Simeï vir Dawid – gevloek, vervloek en gepynig.
Die volgende dag het een van die heidene (dit was nogal die regter) bes gegee en sy hande in ’n skottel water gewas om aan te toon dat die waarheid tog by Jesus gelê het en nie by die gelowiges wat Hom vervolg het nie.
Nogtans het die stryd vir Jesus verder gegaan.
Hy is vir die soldate gegee dat hulle met Hom kon spot en Hom gesel.
Daarna is Jesus gekonfronteer met ’n aanval op sy lewe.
Hy het sy kruis teen die heuwel opgedra en inmekaargesak.
Uiteindelik is Hy aan die kruishoute vasgeslaan met ysterpenne sodat hy saam met twee ander opstandelinge moes sterf.
Simeï het vir Dawid gesê dat die Here die bloed van die huis van Saul op hom wreek, en nou sy koningskap van hom af wegneem.
Iets hiervan het met Jesus ook gebeur:
Sy koningskap is onder verdenking gebring.
Die mense het Hom gespot en gesê as jy ander kon red, red jouself!
Bokant sy kop was daar ’n bordjie wat aangekondig het: die Koning van die Jode.
Dawid se lyding wat hy onder Absalom (en ook van sy ander kinders) deurgemaak het, was straflyde.
Natan het baie duidelik vir hom gesê dat die Here sy sonde met Batseba aan sy kinders gaan straf.
Jesus se lyde aan die kruis was ook straflyde, maar heeltemal anders as Dawid se lyding, want Jesus was onskuldig en sondeloos.
Nogtans het Hy die straf van God gedra vir ons almal se sondes.
Jesus is letterlik deur die Here gestraf vir die sondes van elke mens wat teen God oortree het.
Dit was hoe God bepaal het dat daar vir ons verlossing bewerk moes word.
Die verlossing wat Jesus bewerk het uit God se toorn uit, was terselfdertyd ’n oorwinning oor elke terugslag en pyn wat deur die duiwel in ons lewens bewerk word.
Dit is inderdaad so ’n kragtige daad dat Dawid al vooruitgrypend in die krag van Jesus Christus kon oorwin.
Nou moet ons onsself in perspektief plaas. Wat gebeur met ons wanneer ons in spanning, beproewing of pyn beland?
Ons oorwin ook in die krag van Jesus Christus – net soos Dawid.
Maar dan vra dit van ons hierdie ootmoedige houding teenoor die Here en ons medemens wat hy gehad het:
Ons moet ook biddend lewe.
Ons moet ook op die Here vertrou.
Ons moet ook mense vergewe wat teen ons oortree.
Dit is net so dat elke mens in sy lewe deur ander mense beïnvloed word:
Sommige mense gee goeie raad en bystand, soos Husai.
Maar daar is altyd die wat jou onderkruip en belieg en wat jou pyn groter maak, soos Siba en Simeï.
Dit is dan wanneer ons geloof werklik in werking moet kom, want dan mag ons nie haat nie en ook nie wraak neem nie.
Ons moet kan vergewe en in die styl en met die majesteit van ons Koning Jesus Christus heers oor die sonde en die dade van dié wat daarin verval.
As ons dit nie doen nie, is ons niks beter as ander slegte mense nie, omdat ons die beeldskap van die duiwel openbaar as ons verkeerd optree.
Ons het almal ’n roeping om in hierdie wêreld van haat en ongerymdheid die ware geloof vir mekaar, en veral vir die opkomende geslag, te leer.
Dit is maklik om te haat en te veg.
Mens kan dalk ’n oorlog wen, maar as jou verhouding met die Here Jesus verkeerd is, verloor jy jou ewige toekoms.
Die waarskuwing bly pynlik skerp:
Waak daarteen om nie soos Simeï ’n instrument van die duiwel te word, wat uiterlik teen mense in verset is nie, maar ten diepste eintlik teen God vloek en stry nie.
Daarteenoor moet ons inderdaad die middele wat die Here tot ons beskikking stel, aanwend.
Maar ons moet dit biddend doen.
Ons oë moet nie op mense gerig wees vir oorwinning nie.
Dit moet ook nie teen ander wees om te haat en wraak te neem nie.
Ons ewige oorwinning lê in die oorwinning van die Here Jesus. Hy neem ons saam in sy triomftog en in sy toetrede in sy ewige koninkryk in.
Datum: 31 Julie 2005 (oggend)