Ons hoef nie presies te weet hoe hoog die see kan opstaan ​​om iets daaraan te doen nie.
Klimaat wetenskaplikes het onlangs woedend deur werkverliese in CSIRO. Sestig klimaat werk is waarskynlik verlore. Hoof uitvoerende Larry Marshall het gesê die reaksie op die sny van wetenskaplikes is "meer soos godsdiens wat die wetenskap".
Wel, in sekere opsigte, het hy 'n punt. In reaksie op die snitte, is wetenskaplikes maak eise oor hul vermoë om die toekoms te voorspel, en is die versuim om die politiek van die klimaat wetenskap te oorweeg.
Ons weet dit gebeur, nou kom ons iets doen
In die Senaat se ramings het Donderdag gesê dat, terwyl CSIRO nie sou onttrek van monitering en meting van klimaatsverandering nie, daar 'n afname in monitering en meting ten gunste van "versagting" sou wees.
Dit is onduidelik wat hy bedoel met versagting (of hy praat oor die vermindering van kweekhuisgasse en die aanpassing by klimaatverandering, of net die voormalige), maar ek glo dat dit in orde om homself te regverdig, klimaat wetenskap moet dringend weer gebrandmerk as "aanpassing wetenskap" .
Wanneer wetenskaplikes oor klimaatwetenskap praat, praat hulle dikwels asof dit 'n homogene navorsingsaktiwiteit is. Maar daar is verskillende tipes klimaatnavorsing.
Dit tel omdat sommige navorsingsvrae is belangriker om beleidmakers as ander. Vir eenvoud, laat ons onderskei tussen twee tipes klimaat navorsing.
Die eerste tipe behels die ontwikkeling van toenemend gesofistikeerde projeksies van toekomstige klimaatsverandering. Wetenskaplikes doen dit met behulp van globale modelle, wat afgekap word om projeksies vir plaaslike en streeksgebiede te maak.
Ideaal gesproke sal hierdie navorsing ons toelaat om spesifieke voorspellings te maak oor wat sal gebeur wanneer en waar. Dit kan ons byvoorbeeld vertel hoe die klimaat in 2050 deur El Niño geraak sal word.
Die tweede soort navorsing kyk na die kwesbaarhede en probeer om gemeenskappe, ekosisteme, infrastruktuur en ekonomieë sterker te maak vir klimaat-uiterstes en klimaatsverandering. Byvoorbeeld, ons verstaan ​​dat die plant van bome op strategiese plekke langs 'n rivierbank die veerkragtigheid van visbevolkings wat kwesbaar vir hittestres
In baie gevalle is, het hierdie navorsing nie absoluut spesifieke voorspellings van hoe die klimaat sal verander vereis. Wat beteken dit nodig is die kundigheid van baie ander omgewingswetenskaplikes, geograwe, stadsbeplanners, ingenieurs en sosiale wetenskaplikes.
Ek stel voor dat die belangrikste navorsingsagenda op hierdie stadium die tweede navorsingsvraag is. Dit is nie te sê klimaatsmodellering is nie belangrik nie. Modellering is deel van die prentjie, maar die fokus moet wees op die uiteindelike doelwit-aanpassing van klimaatsverandering.
Die probleem van onsekerheid
Meer as tien jaar gelede, klimaat wetenskaplike Stephen Schneider gewaarsku dat ons versigtig moet wees om op klimaatmodelle te vertrou omdat hulle nie die abrupte veranderinge wat in die Aarde se klimaatstelsels moontlik is, ten volle kan reken nie.
Vir baie van die 2000's, as 'n klimaatverandering-aanpassingsadviseur wat in die Verenigde Koninkryk werk, het ek geluister klimaat wetenskaplikes maak aanmoedigende geluide oor die verbetering van klimaatsveranderingsvoorspellings.
Net so is, in 2009 wanneer die Verenigde Koninkryk se klimaat impak Program (UKCIP) vrygestel sy state-of-the-art projeksies, het gebruikers hardop en herhaaldelik gewaarsku dat hulle nie gebruik moet word om toekomstige uitkomste te voorspel nie. (As eenkant is hierdie uitsette ook baie problematies vir baie potensiële gebruikers). UKCIP het gewaarsku dat hierdie projeksies slegs gebruik moet word om 'n verskeidenheid potensiële toekomstige klimate te verstaan.
Meer onlangs het 'n span wiskundiges van die Londense Skool vir Ekonomie en Oxford Universiteit voorsien welsprekende redenasie vir hoekom is dit so, maak nie saak hoe goed die modelle lyk nie, veral op plaaslike en plaaslike skale.
In Australië, 'N eenvoudiger en meer gebruikersvriendelik stel projeksies is ontwikkel deur CSIRO en die Buro vir Meteorologie.
Wat belangrik is, is hierdie voorspellings van moontlikhede, nie voorspellings nie.
Die probleem van die beleid
Beleidsmakers gee nie noodwendig om die besonderhede van hoe die klimaat op 'n sekere punt in die toekoms sal verander nie. Hulle weet dat niemand presies kan voorspel hoe die klimaat sal verander nie, nie om te dink waar 'n bosvuur op 'n spesifieke tyd in die toekoms sal staak nie.
Belegging besluite is gebaseer op relatief meer sekere kennis van die dreigende toekomstige (sê vyf tot jaar 20, op die meeste). Hulle neem die toekoms sal soortgelyk aan die teenwoordig wees. Afhangende van hul politieke oortuigings, dan eers sal hulle van mening is klimaatsverandering.
Byvoorbeeld, die Queensland Heropbou- Owerheid (QRA), is gestig deur die staat regering om infrastruktuur te herbou ná die vloede in 2011.
Hulle mantra is "bou dit weer beter". Maar die presiese terme van hul federale befondsing beteken dat hulle gewoonlik net infrastruktuur te vervang op 'n soort-vir-soort-grondslag. Die befondsing reëls vereis dat die QRA 'n spesiale versoek aan die federale regering om enigiets wat verantwoordelik is vir toekomstige klimaatsverandering te bou. Trouens, hulle strategiese plan praat nie eens van klimaatsverandering nie.
Elders, die Thames Estuary 2100 projek in die Verenigde Koninkryk vertraag belangrike voornemende besluite oor vloedverdedigings totdat hulle absoluut gemaak moet word en op maniere wat veerkragtig sal wees vir 'n verskeidenheid termynkontrakte.
in hierdie artikel Op die gesprek het Andy Pitman die saak gemaak dat ontsoutingsaanlegte in Perth gebou is na aanleiding van 'n langtermyn klimaatverskuiwing. Dit was deel hiervan, maar die ontsoutingsaanlegte bied voordele aan die kiesers onder 'n verskeidenheid moontlike toekomstige klimate.
Die kernboodskap moet wees dat kwesbaarhede bestaan ​​reeds en kan vasgestel word, die verskaffing van voordele sowel vandag en onder die toenemende risiko's van klimaatsverandering ramp.
Byvoorbeeld, om vloed verdediging te bou, beleidmakers wil dikwels net om te weet hoe hoog hulle kan bekostig om dit te bou aan die grootste aantal mense moontlik te beskerm. Toenemend gedetailleerde projeksies sal nie baie nuttig omdat beleidmakers is nie fundamenteel onwillig iets te bou wat geoptimaliseer word tot een spesifieke klimaat-toekoms.
Die sleutel vir beleidmakers is om te verhoed dat al hul eiers in een mandjie. Op dié manier het hulle vermy om eier op hul aangesig deur nie te belê in oplossings wat nie eintlik nodig mag wees. Die sleutel hier vir wetenskaplikes is dus hoe om te raam en daarvolgens te fokus hul navorsing. Dit beteken kleremakery hul wetenskap en sy kommunikasie aan prioriteite beleidmakers.
Die klimaat wetenskap gemeenskap speel 'n politieke spel, of hulle dit weet of nie. As hulle op dieselfde terme as politieke besluitnemers wil deelneem, moet hulle hul taal praat.
Peter Tangney, Dosent | Kursuskoördineerder - Wetenskapsbeleid & amp; Kommunikasie, Flinders Universiteit. Sy navorsingsbelange is in Wetenskapstudie en Politieke Wetenskap.
My huidige navorsing ondersoek die spanning tussen deskundige en politieke vorme van beleidmakende gesag.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Aanpassing en mitigasie > Klimaatswetenskap moet sy fokus verander na aanpassing eerder eerder as later