Kontinentale kongres stem vir onafhanklikheid van Brittanje - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die Tweede Kontinentale Kongres, vergader in Philadelphia, aanvaar formeel die resolusie van Richard Henry Lee vir onafhanklikheid van Groot -Brittanje. Die stemming is eenparig, slegs New York onthouding.
Die resolusie is oorspronklik op 7 Junie aan die kongres voorgelê, maar dit het gou duidelik geword dat New York, New Jersey, Pennsylvania, Delaware, Maryland en South Carolina nog nie bereid was om onafhanklikheid te verklaar nie, alhoewel hulle waarskynlik gereed sou wees om ten gunste daarvan te stem van 'n breek met Engeland mettertyd. Die Kongres het dus ingestem om die stemming oor Leesresolusie tot 1 Julie uit te stel. In die tussentyd het die kongres 'n komitee aangestel om 'n formele onafhanklikheidsverklaring op te stel. Die lede was John Adams van Massachusetts, Benjamin Franklin van Pennsylvania, Roger Sherman van Connecticut, Robert R. Livingston van New York en Thomas Jefferson van Virginia. Thomas Jefferson, bekend as die beste skrywer van die groep, is gekies as die hoofskrywer van die dokument wat op 28 Junie 1776 aan die kongres voorgelê is.
Op 1 Julie 1776 word die debat oor die Lee -resolusie hervat soos beplan, met 'n meerderheid van die afgevaardigdes wat die resolusie voorstaan. Die kongres het dit van uiterste belang geag dat onafhanklikheid eenparig verkondig word. Om dit te verseker, het hulle die finale stemming vertraag tot 2 Julie, toe 12 koloniale afvaardigings daarvoor gestem het, terwyl die afgevaardigdes uit New York onthoudend was, onseker oor hoe hul kiesers hulle sou wou stem. John Adams het geskryf dat 2 Julie gevier sou word as die mees onvergeetlike tydperk in die geskiedenis van Amerika. In plaas daarvan is die dag grotendeels vergete ten gunste van 4 Julie, toe Jeffersons die onafhanklikheidsverklaring aangeneem het.
LEES MEER: Hoe die onafhanklikheidsverklaring geword het
Die patriot wat geweier het om die onafhanklikheidsverklaring te onderteken
Uit vrees dat die Amerikaanse onafhanklikheid van Brittanje 'n geveg met die geallieerde Europese nasies sou veroorsaak, het John Dickinson geweier om die Onafhanklikheidsverklaring te onderteken.
Die gematigdes het gedebatteer of die oorlog met Brittanje groter is as die werklike voordele wat koloniste as onderdane van die koning geniet.
In die dekade voordat die Amerikaanse kolonies onafhanklikheid verklaar het, het geen patriot geniet nie gryker bekend as John Dickinson. In 1765 het hy gehelp om opposisie te lei teen die Stamp Act, die eerste poging van Brittanje om koloniste te laat deel van die toenemende koste van die ryk deur belasting op papier en gedrukte materiaal. Nadat die parlement die seëlwet herroep het, maar 'n nuwe stel belasting op verf, papier, lood en tee gehef het met die Townshend Duties van 1767, het Dickinson koloniale weerstand gegenereer deur te penneer Briewe van 'n Pennsylvania -boer, 'n reeks passievolle breë sye wyd gelees aan beide kante van die Atlantiese Oseaan. Hy het selfs sy politieke sentimente op musiek gesit en die melodie geleen by 'n gewilde Royal Navy -chantey vir sy opwindende "Liberty Song", wat die refrein insluit: "Nie as slawe nie, maar as vrymanne gee ons geld."
In "Briewe van 'n boer in Pennsylvania" het Dickinson mening uitgespreek wat deur gefrustreerde koloniale boere gedeel word oor Engeland se Townshend Acts, wat indirekte belasting op glas, lood, verf, papier en tee hef - alles ingevoer uit Brittanje. (Nasionale Argief)
Maar op 1 Julie 1776, terwyl sy kollegas in die kontinentale kongres voorberei het om onafhanklikheid van Brittanje te verklaar, bied Dickinson 'n dawerende meningsverskil. Die gevierde Pennsylvania -boer, doodbleek en maer soos 'n spoor, het sy mede -afgevaardigdes getwis omdat hy dit gewaag het om 'die storm te trotseer in 'n stuk papier.' Hy het aangevoer dat Frankryk en Spanje in die versoeking sou kom eerder as om 'n onafhanklike Amerikaanse nasie te ondersteun. Hy het ook opgemerk dat baie verskille tussen die kolonies nog nie opgelos moet word nie en tot burgeroorlog kan lei. Toe die kongres die volgende dag 'n byna eenparige resolusie aanvaar om die bande met Brittanje te verbreek, onthoud Dickinson hom van die stemming, en hy weet goed dat hy 'die afslag' aan my eens te groot, en my integriteit beskou het, nou te verminder het. . "
Na sy weiering om die Onafhanklikheidsverklaring te ondersteun en te onderteken, verval Dickinson in politieke verduistering. En 200 jaar later, word die sleutelrol wat hy in die Amerikaanse verset gespeel het as die leier van 'n blok gematigdes wat versoening eerder as konfrontasie met Brittanje tot 1776 bevoordeel het, grotendeels vergete of verkeerd verstaan.
Om gematig te wees aan die vooraand van die Amerikaanse Revolusie, beteken nie net om 'n middelpunt op 'n politieke lyn te beklee nie, terwyl ekstremiste aan weerskante in waansinnige hartstog teen mekaar opstaan. Matigheid vir Dickinson en ander lede van die stigtergenerasie was 'n houding op sigself, 'n manier om koel en analities oor moeilike politieke keuses te dink. Die belangrikste besluit wat gematigdes uiteindelik in die gesig gestaar het, was of die gevare van oorlogvoering teen Brittanje swaarder weeg as al die werklike voordele wat hulle verstaan ​​dat koloniste steeds sou geniet as hulle die lojale onderdane van die koning sou bly.
Dickinson en sy gematigde groepe was verstandige eiendomsmanne, eerder as politici en ideologieë. Anders as die eiewillige neefs wat ver van die patriot-verset in Massachusetts was-John en Samuel Adams-was gematigdes nie geneig om te vermoed dat die Britse regering in die hande was van samesweerders wat vryheid afkeer nie. In plaas daarvan het hulle tot in 1776 die hoop uitgehou dat hul broers oor die Atlantiese Oseaan tot hul reg sou kom en besef dat enige poging om die kolonies met geweld te regeer, of om koloniste hul regte op selfbestuur te ontken, tot mislukking gedoem is. Dit was ook die soort mans wat die Britse amptenare geglo het dat hulle die voordele van die ryk sou kies bo die simpatie vir die lyding van Massachusetts, die kolonie wat koning George III, sy hoofminister, lord North en 'n maklike parlement sou beywer na die Boston Tea Party van Desember 1773. Net soos die Britte verwag het dat die dwanghandelinge wat die parlement in 1774 teen Massachusetts gerig het, die ander kolonies die koste van die trotseer van die ryk sou leer, so het hulle aangeneem dat nugtere besittings, met baie op die spel, nooit die oproerige verrigtinge sou onderskryf nie. van die gepeupel in Boston. Maar in die praktyk het presies die teenoorgestelde gebeur. Dickinson en ander gematigdes het uiteindelik bewys dat hulle ware patriotte was wat daarop gemik was om Amerikaanse regte te bevestig.
Manne met gematigde menings kan oral in Amerika gevind word. Maar wat die weerstandspolitiek betref, lê die hart van matigheid in die middelkolonies van New York, New Jersey, Pennsylvania en Maryland. Anders as Massachusetts, waar 'n enkele etniese groep van Engelse afkoms oorheers het en godsdienstige verskille nog steeds binne die Calvinistiese tradisie beperk was, was die middelkolonies 'n uiteenlopende smeltkroes waar verskille in godsdiens, etnisiteit en taal die potensiaal vir sosiale onrus verhoog het. Dit was ook die gebied waar 'n moderne visie op ekonomiese ontwikkeling wat daarop gemik was om gratis immigrante te lok en hul produktiewe energie te benut, die politieke siening van gematigde leiers gevorm het. Laat Samuel Adams sy eienaardige idee oorgee om die stad Boston in "die Christelike Sparta" te verander. Die welgestelde grondeienaars van die middelkolonies, sowel as die handelsondernemers in die bedrywige hawens van Philadelphia, New York, Annapolis en Baltimore, het geweet dat die klein vreugdes en gemaklikhede van die verbruik die Amerikaanse temperament beter pas as Spartaanse selfverloëning en dat die Britse kapitaal kan help om baie ondernemings te finansier waaruit goed geplaasde Amerikaners 'n gesonde wins kan put.
Dickinson, die seun van 'n landbaron wie se landgoed 12.000 hektaar in Maryland en Delaware ingesluit het, het in die 1750's as jongman in die Inns of Court of London regte studeer. 'N Vroeë besoek aan die House of Lords het hom duidelik onder die indruk gebring. Die adel, het hy in 'n brief aan sy ouers gespot, "in hul gewone doeke" en lyk hy as "die mees gewone mans wat ek nog teëgekom het." Toe Thomas Penn, die eienaar van Pennsylvania, hom na St.James neem vir 'n koninklike verjaardagviering, word Dickinson getref deur die banale verleentheid wat koning George II toon, en staar na sy voete en mompel beleefde groete aan sy gaste. Tog lê Dickinson se herinnering aan sy verblyf in die kosmopolitiese Londen 'n grondslag vir sy blywende verbintenis tot versoening aan die vooraand van die Revolusie. Wat ook al die sosiale verskille tussen die kolonies en die moederland was, Engeland was 'n dinamiese, uitbreidende en intellektueel kreatiewe samelewing. Soos baie gematigdes in die middel van die 1770's, het Dickinson geglo dat die sekerste pad na Amerikaanse welvaart lê in 'n voortgesette alliansie met die groot ryk van die Atlantiese Oseaan.
'N Ander bron van Dickinson se matigheid was sy ingewikkelde verhouding tot die Quaker -geloof. Die ouers van Dickinson was albei Quakers en sy vrou, Mary Norris, die dogter en erfgenaam van 'n welgestelde handelaar en grondeienaar in Pennsylvania. Dickinson wou nie aktief identifiseer met die vriende en hul verbintenis tot pasifisme nie. Alhoewel hy soveel as enige gematigde bekommerd was oor weerstand wat tot algehele oorlogvoering toeneem, ondersteun hy die militante maatreëls wat die kongres begin tref nadat die Britse militêre ineenstorting ernstig begin is. Maar terselfdertyd het Dickinson se opvoeding en noue betrokkenheid by die Quaker -kultuur 'n ingewikkelde gevoel van sy morele plig gelaat om 'n vreedsame oplossing vir die konflik te soek.
Dickinson se oortuiging dat die koloniste alle moontlike pogings tot onderhandeling moet doen, word versterk deur sy twyfel of 'n harmonieuse Amerikaanse nasie ooit gebou kan word op die grondslag van opposisie teen Britse wangedrag. Verwyder die toesighoudende gesag van die ryk, het Dickinson bekommerd geword, en Amerikaners sou vinnig in hul eie onderlinge konflikte beland.
Algemene verontwaardiging het deur die kolonies getrek nadat die Britte die hawe van Boston in Mei 1774 gesluit het. Toe die eerste kontinentale kongres in September in Philadelphia byeenkom in reaksie op die krisis, het John en Samuel Adams onmiddellik die hof begin soek na Dickinson, wie se geskrifte as die Pennsylvania Boer maak hom een ​​van die min manne wat oor die kolonies bekend was. By hul eerste ontmoeting, skryf John Adams in sy dagboek, kom Dickinson in 'sy koets met vier pragtige perde' en 'gee ons 'n bietjie verslag van sy laat siek gesondheid en sy huidige jig ... Hy is 'n skaduwee - lank, maar skraal soos 'n riet - bleek as. 'N Mens sou met die eerste oogopslag dink dat hy nie 'n maand kan leef nie. Maar by 'n meer oplettende inspeksie lyk dit asof die lewensbronne sterk genoeg is om baie jare te hou. Dickinson gooi sy steun agter 'n kompakte onder die kolonies om Britse goedere te boikot, maar teen die einde van die kongres aan die einde van Oktober het Adams kwaad geword vir sy matigheid. "Mnr. Dickinson is baie beskeie, delikate en skugter, "het Adams geskryf.
Dickinson en ander gematigdes het 'n onderliggende oortuiging gedeel met meer radikale patriotte dat die koloniste beweer dat hulle immuun is teen die beheer van die parlement, berus op belangrike beginsels van selfbestuur. Selfs as Boston te ver gegaan het met sy teepartytjie, was die noodsaaklike Amerikaanse pleidooie reg. Maar die gematigdes het ook wanhopig gehoop dat die situasie in Massachusetts nie buite beheer sou loop voordat die regering in Londen 'n regverdige geleentheid kry om die diepte van die Amerikaanse weerstand te bepaal en te reageer op die protes wat die kongres aan die kroon voorgelê het nie.
Die verbintenis tot versoening is sterk getoets nadat gevegte op 19 April 1775 by Lexington en Concord uitgebreek het. broer van Richard Henry Lee van Virginia. 'Waarom is ons so onbeskaamd tot rebelle verklaar?' Waarom het generaal Thomas Gage, die koninklike goewerneur van Massachusetts, nie gewag totdat die gevoel van 'n ander kongres ingesamel kon word nie? Sommige lede was reeds vasbeslote om "elke senuwee van die vergadering te inspan, om die ongelukkige geskil na die verblyfvoorwaardes te bring", het hy opgemerk. 'Maar watter versoeningspunte' kan hulle nou aan hul landgenote voorstel, watter 'rede' om te hoop dat die ministers en verteenwoordiger nie gedurende die tragedie ondersteun sal word nie, aangesien dit deur die eerste wet was? '
Die wanhoop van Dickinson was 'n teken van die rou emosies wat deur die kolonies ontstaan ​​het toe die nuus van oorlog versprei het. 'N Ander is die onstuimige ontvangs wat die afgevaardigdes van Massachusetts na die Tweede Kontinentale Kongres vroeg in Mei onderweg na Philadelphia geniet het. Die verwelkoming wat hulle in New York ontvang het, het John Hancock, die nuutste lid van die afvaardiging, tot sy verleentheid verstom. "Persone wat met die regte tuig verskyn, het daarop aangedring om my perde uit te haal en na die stad te sleep," het hy geskryf. Ongeag watter rigting afgevaardigdes van ander kolonies op pad was na Philadelphia, word hulle gegroet deur goed afgedankte militante. Die hewige krygsgevoel van die lente van 1775 weerspieël 'n grondige mening dat Brittanje die uitbarsting in Massachusetts veroorsaak het en dat Amerikaners nie van die gevolge kan afskrik nie.
Militêre voorbereidings het die eerste taak van die nuwe kongresgeleentheid geword, en 'n week het verloop voordat enige pogings om met die Britte te onderhandel bespreek is. Baie afgevaardigdes was van mening dat die tyd vir versoening reeds verby was. Die koning en sy predikante het 'n petisie van 'n "olyftak" van die Eerste Kongres ontvang en dit geïgnoreer. Dickinson het 'n opregte toespraak gelewer waarin hy erken dat die koloniste 'kragtig moet voorberei op die oorlog', maar het aangevoer dat hulle die moederland nog 'n kans verskuldig is. 'Ons het nog nie diep geproe van die bitter beker wat die Fortunes of War genoem word nie,' het hy gesê. Enige aantal gebeurtenisse, van die slagveld omkerings tot die ontnugtering wat tot 'n "vredevolle volk met 'n verveling van burgerooreenkomste" sou kom, kan uiteindelik die kolonies uitmekaar skeur.
Dickinson en ander gematigdes het die oorhand gekry op 'n huiwerige kongres om 'n tweede petisie vir olyftakke aan George III op te stel. Die debat, wat slegs in die dagboek van Silas Deane van Connecticut opgeteken is, was hewig. Dickinson het nie net daarop aangedring dat die kongres opnuut 'n versoekskrif moet indien nie, maar dat hy ook 'n afvaardiging na Londen moet stuur, gemagtig om onderhandelinge te begin. Dickinson se planne is "met die gees" aangeval deur Thomas Mifflin van Pennsylvania en Richard Henry Lee van Virginia, en met "uiterste minagting" afgemaak deur John Rutledge van Suid -Carolina, wat verklaar het dat "Lord North ons sy ultimatum gegee het waarmee ons nie kan nie" stem saam. " Op 'n stadium het die humeur so hoog gestyg dat die helfte van die kongres uitgestap het.
Uiteindelik is die missie -idee van die hand gewys, maar die Kongres het wel ingestem om 'n tweede olywe -petisie ter wille van eenheid, wat John Adams en ander bespot het, 'n oefening in nutteloosheid was.
In die volgende twee maande het die kongres 'n reeks stappe gedoen wat die kolonies effektief tot oorlog verbind het. In die middel van Junie het die proses begin om die voorlopige magte buite Boston te omskep in die kontinentale leër wat gelei moet word deur George Washington. Washington en sy gevolg vertrek op 23 Junie na Boston, nadat hulle die vorige dag van die bloedbad by die Slag van Bunker Hill op 17 Junie verneem het. Sy frustrasie het einde Julie tot kookpunt gekom. '' N Sekere groot fortuin en pittige genie wie se roem so hard uitbasuin is, het 'n lawwe rol in ons hele doen en late gegee, 'brom hy in 'n brief aan James Warren, president van die Massachusetts Provincial Congress. Adams bedoel duidelik Dickinson, en hy kla toe dat die aandrang van 'die boer' op 'n tweede versoekskrif aan die koning ander maatreëls wat die kongres moet tref, vertraag. Maar 'n Britse patrollievaartuig onderskep die brief en stuur dit na Boston, waar generaal Gage dit te graag wou publiseer en die verleentheid wat dit veroorsaak het, geniet.
Adams het sy opstand gekry toe die kongres in September 1775 weer byeenkom. Toe hy soggens na die staatshuis stap, kom hy Dickinson op straat teë. 'Ons het ontmoet en naby genoeg gekom om aan die elmboë te raak,' het John aan sy vrou, Abigail, by die huis geskryf. 'Hy het verbygegaan sonder om sy hoed of kop en hand te beweeg. Ek buk en trek my hoed af. Hy het hoogmoedig verbygegaan. Die oorsaak van sy oortreding is die brief wat Gage ongetwyfeld gedruk het. " Adams was onwillig om toe te gee dat sy oorspronklike brief aan Warren in sy oordeel net so onregverdig was as wat dit in die versending verkeerd was. Dickinson het opreg gedink dat 'n tweede versoekskrif nodig was, nie net om die Britse regering 'n laaste kans te gee om hom te ontneem nie, maar ook om Amerikaners te oortuig dat hul kongres versigtig optree.
Nadat Dickinson so hard gedruk het om vrede 'n kans te gee, was hy ewe verplig om sy ander toewyding om "sterk voor te berei op die oorlog" na te kom. Hy het saam met Thomas Jefferson, 'n nuut aangestelde afgevaardigde van Virginia, die opstel van die verklaring van die oorsake en noodsaaklikheid vir die opneem van wapens opgestel, wat Washington opgedra is om te publiseer by sy aankoms in Boston. Intussen het Dickinson nog 'n poging aangewend om die mobilisering vir oorlog te probeer vertraag. Hy het 'n stel besluite opgestel wat die Pennsylvania -wetgewer aangeneem het, wat sy afgevaardigdes belet om 'n stemming vir onafhanklikheid goed te keur. Die instruksies was 'n hindernis vir skeiding, maar net solank baie Amerikaners in die kolonies huiwer om die laaste stap te neem.
Die onwilligheid het begin kraak nadat Thomas Paine gepubliseer het Gesonde verstand in Januarie 1776. Paine se flair vir die goed gedraaide frase word in sy wrede herhaling van die bewering dat Amerika nog Britse beskerming nodig het, geïllustreer: "Klein eilande wat nie in staat is om hulself te beskerm nie, is die regte voorwerpe wat koninkryke onder hul sorg moet neem, maar daar is iets baie absurd, as ons veronderstel dat 'n kontinent voortdurend deur 'n eiland beheer word. " Openbare steun vir meer radikale optrede is verder aangesteek, aangesien Brittanje aangedui het dat onderdrukking die enigste beleid is wat hy sal voer. Gemeentes en provinsiale vergaderings regoor die land het resolusies van onafhanklikheid aanvaar wat na die kongres begin stroom het, soos John Adams opgemerk het, "soos 'n stroom." In Mei 1776 verhuis Adams en ander afgevaardigdes om die logjam in Pennsylvania te breek deur die kolonies opdrag te gee om nuwe regerings te vorm, wat hul gesag direk van die mense trek. Gou het die gesag van die Pennsylvania -wetgewer ineengestort, en die instruksies wat Dickinson getrek het, het hul politieke mag verloor.
In die weke voor die stemming oor onafhanklikheid was Dickinson die voorsitter van die komitee wat die kongres aangestel het om die Konfederasie -artikels op te stel vir 'n nuwe republikeinse regering. Intussen het hy die laaste groot vyand van skeiding gebly. Ander gematigdes, soos Robert Morris van Pennsylvania en John Jay van New York, het ook gehoop dat onafhanklikheid uitgestel kan word. Alhoewel hulle steeds meer ontsteld geraak het oor Brittanje se onversetlikheid, aanvaar hulle die kongres se konsensus en verdubbel hulle hul verbintenis tot aktiewe deelname aan "die saak".
Net Dickinson het sy eie gang gegaan. Miskien het sy Quaker -opvoeding hom met 'n sterk gewete gelaat wat hom verhinder het om die besluit wat ander nou onvermydelik gevind het, goed te keur. Miskien het sy jeugdige herinneringe aan Engeland hom nog steeds geraak. In beide gevalle het gewete en politieke oordeel daartoe gelei dat hy op die laaste oomblik weerstand gebied het teen onafhanklikheid en die beroemdheid en invloed wat hy die afgelope dekade geniet het, oorgegee het.
Die nuwe regering van Pennsylvania het Dickinson vinnig van die kongresafvaardiging ontslaan. In die daaropvolgende maande neem hy die bevel oor 'n bataljon van die Pennsylvania -milisie en lei dit na die kamp in Elizabethtown, N.J. Maar Dickinson het 'n geskikte teiken vir kritiek geword vir die radikale wat nou die politiek in Pennsylvania oorheers het. Toe hulle 'n brief in die hande kry wat hy geskryf het waarin hy sy broer Philemon, 'n generaal van die Delaware -milisie, aangeraai het om nie kontinentale geld te aanvaar nie, het hul veldtog 'n byna verknorsing geword teen die eens vooraanstaande leier van die staat. Dickinson protesteer dat hy slegs bedoel dat Philemon nie geld in die veld moet hou nie, maar tydens die politieke omwenteling van 1776 en 1777 het die hewig onafhanklike Dickinson min bondgenote gehad wat hom kon help om sy reputasie te red.
Uiteindelik keer Dickinson terug na die openbare lewe. In Januarie 1779 word hy aangestel as 'n afgevaardigde vir Delaware na die Kontinentale Kongres, waar hy die finale weergawe van die Konfederasie -artikels wat hy opgestel het, onderteken het. Hy dien daarna twee jaar as president van die Algemene Vergadering van Delaware voordat hy terugkeer na die stryd in Pennsylvania, waar hy in November 1782 tot president van die Hoogste Uitvoerende Raad en Algemene Vergadering verkies word. Hy was ook 'n afgevaardigde van die Konstitusionele Konvensie in 1787 en het die gevolglike raamwerk vir die jong republiek bevorder in 'n reeks opstelle wat onder die pseudoniem Fabius geskryf is.
Ondanks sy prestasies laat in die lewe, het Dickinson nooit die stigma van sy opposisie teen onafhanklikheid ten volle ontkom nie. Maar toe hy hoor van Dickinson se dood in Februarie 1808, skryf Thomas Jefferson vir die eerste keer 'n gloeiende huldeblyk: "'n Man wat meer te skat was, of 'n eerliker patriot, kon ons nie verlaat het nie," skryf Jefferson. 'Onder die eerste advokate vir die regte van sy land toe hy deur Groot -Brittanje aangeval is, het hy tot die laaste die ortodokse advokaat van die ware beginsels van ons nuwe regering voortgesit, en sy naam sal in die geskiedenis as een van die groot waardes ingewy word van die rewolusie. "
'N Paar jaar later het selfs John Adams 'n nota van bewondering vir sy destydse teëstander in 'n brief aan Jefferson uitgespreek. 'Daar was 'n bietjie aristokrasie onder ons van talente en briewe,' het Adams geskryf. "Mnr. Dickinson was primus inter pares" - eerste onder gelykes.
Die historikus Jack Rakove het 'n Pulitzer -prys gewen vir Oorspronklike betekenisse: politiek en idees in die maak van die grondwet. Sy mees onlangse boek is Revolusionêre: 'n nuwe geskiedenis van die uitvinding van Amerika.
Kontinentale kongres stem vir onafhanklikheid van Brittanje - GESKIEDENIS
Die Kontinentale Kongres was 'n vergadering van afgevaardigdes uit elk van die dertien Amerikaanse kolonies. Hierdie afgevaardigdes het tydens die Revolusionêre Oorlog as die regering gedien.
Die Eerste Kontinentale Kongres, 1774 deur Allyn Cox
Die eerste kontinentale kongres
Die Eerste Kontinentale Kongres het plaasgevind van 5 September tot 26 Oktober 1774. Afgevaardigdes uit elke kolonie, behalwe Georgië, het in Carpenter's Hall in Philadelphia, Pennsylvania, vergader. Hulle het die huidige situasie met Brittanje bespreek, waaronder die ondraaglike wette, wat die Britse parlement aan Boston opgelê het as straf vir die Boston Tea Party.
Die afgevaardigdes het twee groot stappe gedoen:
1. Hulle het 'n brief aan koning George III gestuur waarin hulle die kwessies verduidelik wat die kolonies gehad het oor die manier waarop hulle behandel word. Hulle het geëis dat die koning die ondraaglike wette stop, anders sou hulle Engelse goedere boikot. Die koning het egter gekies om hulle te ignoreer en die Amerikaners het met die boikot begin.
2. Hulle het 'n plan gemaak om weer in Mei 1775 te vergader as die Britte nie aan hul eise voldoen nie.
Lede van die Eerste Kontinentale Kongres was John Adams, Patrick Henry en George Washington. Die president van die eerste kongres was Peyton Randolph.
Kongres stem onafhanklikheid
deur Robert Edge Pine en Edward Savage
Die Tweede Kontinentale Kongres het die eerste keer op 10 Mei 1775 vergader. Daarna het die afgevaardigdes aanhou vergader in verskillende sittings tot Maart 1781, toe die Artikels van die Konfederasie bekragtig is. Die eerste vergadering was in die State House in Philadelphia, wat later Independence Hall genoem sou word, maar hulle het ook sessies op ander plekke gehad, waaronder Baltimore, Maryland en York, Pennsylvania. Anders as die Eerste Kontinentale Kongres, sou die kolonie Georgia hierdie keer aansluit en al dertien kolonies was verteenwoordig.
In die vorige maande het baie gebeur sedert die einde van die Eerste Kontinentale Kongres, insluitend die begin van die Revolusionêre Oorlog met die Slae van Lexington en Concord. Die kongres het ernstige sake gehad om onmiddellik te sorg, insluitend die oprigting van 'n leër om die Britte te beveg.
Die Tweede Kontinentale Kongres is gelei deur John Hancock. Ander nuwe lede was Thomas Jefferson en Benjamin Franklin. Hierdie kongres het veel meer opgetree soos 'n regering wat ambassadeurs na die buiteland stuur, sy eie geld druk, lenings aangaan en 'n weermag oprig.
Op 14 Junie 1775 stig hulle die Kontinentale Weermag. Hulle het George Washington se generaal van die weermag aangestel.
Op 8 Julie 1775 probeer hulle weer vrede deur die petisie oor die Olive Branch aan die koning van Brittanje te stuur.
Op 4 Julie 1776 het hulle die Onafhanklikheidsverklaring uitgereik waarin die Verenigde State as 'n onafhanklike land van Brittanje verklaar is.
Op 14 Junie 1777 aanvaar hulle die vlagresolusie vir 'n amptelike vlag van die Verenigde State.
Op 1 Maart 1781 is die Artikels van die Konfederasie onderteken om 'n werklike regering te skep. Hierna is die kongres die Congress of the Confederation genoem.
deur Ferdinand Richardt
Terwyl mense dikwels op die vierde Julie in die dekades na die Revolusionêre Oorlog feesgevier het, was daar min gereelde feeste. John Adams beskryf 'n spontane viering in Philadelphia op die eerste herdenking van die oorspronklike vierde Julie, en beide Philadelphia en Boston hou die eerste vierde Julie vuurwerke van die land in 1777, maar nie een van hierdie feeste het jaarlikse vieringe geword nie. Bristol, Rhode Island, het die oudste vierde vierde Julie -viering in 1785 gehou, maar eers na die oorlog van 1821 het sulke gebeurtenisse oral in die land algemeen geword.
Die eerste vierde Julie vieringe sluit parades, toesprake, feeste en veral rooster seremonies in. Daar was voorheen 'n Britse tradisie om feestelike roosterkoeke op monarge se verjaardae en ander geleenthede te gebruik om indirek oor huidige politieke gebeure te praat, en dit is gou toegepas op die vierde Julie. Teen die middel van die 1790's het die Federaliste en Demokraties-Republikeine-die twee groot politieke partye van die tyd-elk afsonderlike vierde Julie-geleenthede gehou waar die feeste duidelike politieke oortone gehad het. In die 1800's is die vierde deur almal gebruik, van afskaffing tot nativiste om hul politieke doelwitte te versprei.
Die vierde Julie was nie net 'n tyd om die land se verlede te vier nie, maar ook om sy toekoms te beplan. Alhoewel dit nog nie 'n federale vakansiedag was nie, was dit 'n belangrike viering, met 'n Europese waarnemer wat selfs so ver gegaan het om dit te beskryf as 'byna die enigste heilige dag wat in Amerika gehou is'.
Watter faktore het uiteindelik die Tweede Kontinentale Kongres gedryf om onafhanklikheid in Julie 1776 te verklaar?
Teen die lente van 1776, toe die Tweede Kontinentale Kongres in Philadelphia byeenkom, het die Patriotte die harte en gedagtes van baie Neutraliste gewen en meer mense eis 'n formele en volledige breek met die Moederland. Daar was verskeie oproepe tot onafhanklikheid in die dertien kolonies.
Op 12 April 1776 het die Noord -Carolina Provinsiale Kongres in Halifax, Noord -Carolina, gestem om sy afvaardiging van die Kongres te versoek om vir onafhanklikheid te stem. Hierdie stemming vandag staan ​​bekend as die Halifax Resolves. Dit sou die eerste oproep van enige koloniale regering aan sy afgevaardigdes in Philadelphia wees om vir onafhanklikheid te stem. Op 4 Mei 1776 verklaar die kolonie Rhode Island homself vry en onafhanklik van Groot -Brittanje.
Alhoewel Noord -Carolina die eerste kolonie was wat sy afgevaardigdes opdrag gegee het om vir onafhanklikheid te stem, is die afgevaardigdes nie spesifiek opdrag gegee om die kontinentale kongres te laat beweeg om homself onafhanklik van Groot -Brittanje te verklaar nie. Die eerste kolonie wat sy kongres -afvaardiging gerig het om onafhanklikheid van Groot -Brittanje voor te stel, was Virginia. Die Virginia -konvensie, die voorlopige rewolusionêre regering wat die koninklike regering in Virginia vervang het, het op 15 Mei 1776 in Williamsburg op 15 Mei 1776 gestem sonder om teenstand te gee om sy afgevaardigdes in Philadelphia opdrag te gee om 'die Verenigde Kolonies as vrye en onafhanklike state' te verklaar. Richard Henry Lee, een van die afgevaardigdes van Virginia, het 'n driedelige resolusie aan die kongres voorgelê op 7 Junie 1776. Hierdie mosie, vandag bekend as Lee's Resolution, het voorgestel dat die kongres onafhanklikheid van Groot-Brittanje verklaar. Die resolusie wou ook buitelandse alliansies sluit en 'n plan van koloniale konfederasie opstel. Lee se mosie is deur John Adams gesekondeer.
Alhoewel die resolusie groot steun in die kongres gehad het, was daar 'n mosie om die bespreking van die resolusie vir drie weke uit te stel. Een van die vele faktore wat die optrede van die kongres vertraag het, was die feit dat min afvaardigings voldoende leiding van hul tuiskolonies gehad het oor hoe om te stem. Trouens, verskeie afgevaardigdes was onder streng bevele om teen onafhanklikheid te stem. Daar is gehoop dat hierdie vertragingsperiode deur die verskillende afvaardigings gebruik sou word om leiding van hul tuisregerings te kry.
Die besluit om onafhanklikheid deur die Tweede Kontinentale Kongres sou in die laaste weke van Junie gekonsolideer word. Op 14 Junie 1776 het die Connecticut -vergadering sy afgevaardigdes opdrag gegee om onafhanklikheid te ondersteun. Op 15 Junie 1776 het New Hampshire en Delaware sy afgevaardigdes gemagtig om by die beweging aan te sluit om die kolonies as onafhanklik te verklaar. Nadat die koninklike goewerneur William Franklin, die seun van Benjamin Franklin, gearresteer is, het New Jersey nuwe afgevaardigdes gekies en hulle op 21 Junie 1775 gemagtig om vir onafhanklikheid te stem.
Aangesien die beweging vir onafhanklikheid sterk word en dit blyk dat onafhanklikheid goedgekeur word, het die Kongres 'n komitee van vyf afgevaardigdes aangestel om 'n amptelike onafhanklikheidsverklaring op te stel. Alhoewel dit uit vyf lede bestaan, is die meeste van die skryf van die aanvanklike verklaring deur Thomas Jefferson gedoen.
Nadat die kongres gewag het vir afvaardigings om leiding van hul tuiskolonies te ontvang, het die kongres weer op 1 Julie 1776 die kwessie van onafhanklikheid oorweeg. 'n komitee van die hele liggaam. Na die debat oor die kwessie het die kongres gestem oor die resolusie wat deur Virginia voorgestel is. Elke kolonie het een stem in die kongres gekry en afvaardigings het oor die vraag in hul afvaardigings gestem. Nege kolonies het ten gunste van onafhanklikheid gestem. Pennsylvania en Suid -Carolina het daarteen gestem om onafhanklikheid te verklaar. Die afvaardiging van New York het nie leiding van hul staat ontvang oor hoe om te stem nie en het daarom onthouding van stemming gegee. Delaware was verdeeld toe een van hul afgevaardigdes ten gunste van onafhanklikheid gestem het, een afgevaardigde daarteen gestem het en die derde afwesig was.
Onafhanklikheidsdag, ook genoem Fourth of July of July 4th, in the United States, the annual celebration of nationhood. It commemorates the passage of the Declaration of Independence by the Continental Congress on July 4, 1776. Independence Day is celebrated on Sunday, July 4, 2021 in the United States.
We hold these truths to be self-evident, that all men are created equal, that they are endowed by their Creator with certain unalienable Rights, that among these are Life, Liberty and the pursuit of Happiness. &ndash That to secure these rights, Governments are instituted among Men, deriving their just powers from the consent of the governed, &ndash That whenever any Form of Government becomes destructive of these ends, it is the Right of the People to alter or to abolish it, and to institute new Government, laying its foundation on such principles and organizing its powers in such form, as to them shall seem most likely to effect their Safety and Happiness. Prudence, indeed, will dictate that Governments long established should not be changed for light and transient causes and accordingly all experience hath shewn, that mankind are more disposed to suffer, while evils are sufferable, than to right themselves by abolishing the forms to which they are accustomed. But when a long train of abuses and usurpations, pursuing invariably the same Object evinces a design to reduce them under absolute Despotism, it is their right, it is their duty, to throw off such Government, and to provide new Guards for their future security. &ndash Such has been the patient sufferance of these Colonies and such is now the necessity which constrains them to alter their former Systems of Government. The history of the present King of Great Britain [present day Biden and Harris] is a history of repeated injuries and usurpations, all having in direct object the establishment of an absolute Tyranny over these States. To prove this, let Facts be submitted to a candid world."
Olywe -tak petisie: Adopted by the Continental Congress in July 1775, in a final attempt to avoid war with Great Britain.
As Washington's soldiers stood ready for the brigadiers and colonels of their regiments to read the Declaration of Independence, they first heard words written by their commander. Washington explained that Congress had "dissolved the connection" between "this country" and Great Britain and declared the "United Colonies of North America" to be "free and independent states." 2