Kolonkanker: simptome, waarskuwingstekens, terapie, prognose
Kolorektale kanker (kolorektale karsinoom) is 'n kwaadaardige gewas in die kolon of rektum. Dit spruit meestal uit goedaardige derm poliepe. Die enigste middel vir kolorektale kanker is chirurgie. Ander metodes soos chemoterapie of bestraling ondersteun die behandeling. Lees hier alle belangrike inligting oor die onderwerp: Hoe om dermkanker te herken? Wat is die oorsake en risikofaktore daarvan? Hoe word kolonkanker behandel? Hoe groot is die kanse op herstel?
Wat is kolonkanker? Kwaadaardige gewas in die dikderm (dikdermkarsinoom) of rektum (rektale karsinoom). Samevattend praat dokters in kolorektale kanker van 'n kolorektale karsinoom.
frekwensie: In Duitsland is kolonkanker die tweede mees algemene kanker by vroue en die derde algemeenste kanker by mans. Ongeveer 29 500 vroue en 33 500 mans kry jaarliks ​​kolonkanker. By diagnose is pasiënte gemiddeld 73 jaar (mans) en 75 jaar (vrouens) oud.
simptome: Kolonkanker ontwikkel stadig en bly gewoonlik lank sonder ongemak. Moontlike tekens in die verdere kursus is veranderde dermgewoontes (diarree en / of hardlywigheid), bloed in die ontlasting, ongewenste gewigsverlies, bloedarmoede, moontlik buikpyn, ligte koors, moegheid, swak prestasie.
Oorsake en risikofaktore: swak dieet (lae vesel, baie vleis en vet), fisieke onaktiwiteit, oorgewig, alkohol, nikotien, genetiese faktore, inflammatoriese dermsiekte (veral ulseratiewe kolitis), tipe 2-diabetes mellitus
behandeling: Dit hang af van verskillende faktore soos die ligging, grootte en verspreiding van die gewas. Die belangrikste terapieopsie is die operasie. Ter ondersteuning van verdere behandelings kan begin word, soos chemoterapie of radioterapie.
voorspel: Die vroeë opsporing en behandeling van kolorektale kanker, hoe beter is die kans op herstel. As dogtertumore (metastases) al in ander liggaamsstreke gevorm het, vererger die prognose.
Kolonkanker gaan gewoonlik lank ongemerk. Klagtes kom slegs voor wanneer die gewas 'n sekere grootte bereik het. Dan kan hy inmeng met die oorgaan van voedseloorskiet. As gevolg hiervan verander die dermbeweging (Hardlywigheid, diarree). Dikwels is daar ook Bloed in die ontlasting.
Soos enige kanker, verswak die gewas ook die hele liggaam. Daarom kan nie-spesifieke klagtes ook wees ondoeltreffendheid, ongewenste gewigsverlies en opsioneel ligte koors voorkom. As die gewas reeds op 'n gevorderde stadium na ander organe versprei het (metastase), kan verdere klagtes voorkom.
Hieronder kan u meer lees oor wat u kan ontdek kolonkanker. Pasop: die genoemde simptome is nie 'n duidelike teken van kolorektale kanker nie, maar kan ander oorsake hê. Maar u moet dit altyd deur 'n dokter laat ondersoek. Dit is veral waar as relatief jong mense potensiële simptome van kolorektale kanker ervaar. Kolonkanker is baie skaars by jonger mense.
Simptome van kolonkanker: Gewysigde dermbewegings
Baie pasiënte ly afwisselend onder hardlywigheid en diarreeomdat die gewas die ingewande vernou: die ontlasting bou aanvanklik voor die gewas op. Dan word dit vloeibaar gemaak deur bakteriële ontbinding en word dit as soms reukende diarree uitgeskei. Hierdie afwisseling van hardlywigheid (hardlywigheid) en diarree (diarree) word ook genoem paradoksale diarree verwys. Dit is 'n klassieke waarskuwingsteken vir kolorektale kanker.
Sommige pasiënte ly ook aan herhaalde hardlywigheid of herhalende diarree.
As addisioneel ongewenste ontlasting by die vertrek van wind uitgeskei word, kan dit ook 'n aanduiding wees van kolonkanker. Dokters praat hiervan Die verskynsel van die "verkeerde vriend", Dit ontstaan ​​wanneer die spierspanning van die anale sfinkter verminder word. Die rede hiervoor kan 'n diep sittende kolonkanker wees, wat die spier deurkruis en sodoende die funksie daarvan belemmer.
Oor die algemeen moet enige verandering in dermgewoontes wat langer as drie weke aanhou, deur 'n dokter uitgeklaar word vir mense ouer as 40 jaar.
Simptome van kolonkanker: bloed in die ontlasting
'N Kwaadaardige gewas is nie so stabiel soos 'n gesonde weefsel nie. Daarom bloei hy gereeld. By kolonkanker word hierdie bloed saam met die ontlasting uitgeskei. Dus, in die meerderheid van kolonkankerpasiënte, is bloedmengsels in die ontlasting.
Hierdie bloedemas is soms sigbaar met die blote oog, Die kleur gee 'n aanduiding van die ligging van die gewas: As die kolonkanker in die rektum geleë is, lyk die bloed in die ontlasting rooi (vars bloed). In ander gevalle word die ontlasting pikswart gekleur deur ouer (donker) bloed. Hierdie sogenaamde teer ontlasting dui op 'n bloeding in die boonste spysverteringskanaal (maag, duodenum). Dit kan egter nie uitgesluit word dat Teerstuhl ook voorkom in 'n bron van bloeding in die kolon nie.
Baie kolonkankerpasiënte skei egter so min bloed uit dat dit nie in die ontlasting uitstaan ​​nie. hierdie 'Onsigbare' bloed mengsels word ook genoem okkulte bloed verwys. Dit kan met sekere toetse opgespoor word (bv. Hämoccult-toets).
Ondanks die frekwensie daarvan, is bloed in die ontlasting geen spesifieke tekens van kolorektale kanker nie, Daar kan ander oorsake wees. Die meeste bloedreste op die stoel of toiletpapier is te wyte aan aambeie. Gewoonlik is dit waarskynlik dat die bloed helderrooi is en in die ontlasting gestoor word. Die bloed in kolorektale kanker word egter gewoonlik met die ontlasting gemeng as gevolg van die dermbewegings.
Benewens aambeie, is bloedingbronne in die slukderm, maag of duodenum ook moontlike oorsake van bloed in die ontlasting (byvoorbeeld maagswere).
Algemene simptome van kolonkanker
Kolorektale kanker kan ook die algemene toestand van 'n persoon laat agteruitgaan. Diegene wat geraak word, voel byvoorbeeld ongewoon moeg en swak en is nie so kragtig soos gewoonlik nie, ook koors kan 'n teken van kolonkanker wees.
Veral in gevorderde siektes kan anemie (Bloedarmoede) kom voor. Dit ontstaan ​​omdat die kwaadaardige dermtumor dikwels bloei. Yster is ook verlore met die bloed. Aangesien yster egter nodig is vir die vorming van die rooibloedpigment (hemoglobien), veroorsaak dit bloedarmoede as gevolg van ystertekort (bloedarmoede in die ystertekort). Dit kom na vore met simptome soos bleekheid, swak prestasie, moegheid, en in ernstige gevalle, asemhalingsnood.
Nog 'n aanduiding van kolorektale kanker is in gevorderde stadiums ongewenste gewigsverlies, Dokters hier praat van 'n tumor-kakeksie: as gevolg van kanker, bou die liggaam baie vet- en spiermassa op. Dus word die pasiënte toenemend uitgeroei en uitgeroei.
Ander tekens van kolorektale kanker
As die kolonkanker na ander liggaamsdele versprei het (metastase), kan meer ongemak voorkom. Hy vorm dikwels sekondêre gewasse in die lewer (lewer metastases). Dit kan byvoorbeeld pyn in die regter bolyf, geelsug of verhoogde lewerfunksie in die bloed veroorsaak. ook long metastases is nie ongewoon in kolonkanker nie. U kan geraak word deur piepende asemhaling of asemhalingsprobleme.
Maar kolonkanker kan ook voortgaan om in die ingewande te groei. Hy kan die dermwand of omliggende weefsel beskadig. Byvoorbeeld, 'n groot gewas kan die ingewande vernou, sodat voedselreste nie daardeur kan gaan nie. Dit is hoe u begin derm obstruksie (Ileus) – 'n ernstige komplikasie van kolonkanker.
Dit is hoe die dikderm opgebou is
Kolonkanker ontwikkel gewoonlik in die dikderm, wat water en soute uit die pap onttrek na die anus.
pyn kan ook voorkom by kolorektale kanker, byvoorbeeld krampagtige buikpyn. Sommige pasiënte het ook pyn tydens dermbewegings.
In sommige gevalle meld pasiënte van sterk dermgeluide en winderigheid, Albei kan natuurlik ook by gesonde mense voorkom. As hierdie simptome egter ophoop, is dit soms tekens van kolorektale kanker.
Met verdere groei kan die gewas deur die dermwand en een deurbreek Peritonitis (peritonitis) veroorsaak. As die kankerselle in die buikholte op die buikvlies versprei, praat dokters van een peritoneale.
Kolonkanker: rektale kanker
Rektale karsinoom (rektale kanker of rektale kanker) ontwikkel gewoonlik uit selle van die slymkliere in die wand van die rektum (rektum). Dan praat 'n mens – beskou as histologie – van 'n sogenaamde adenokarsinoom.
Selde ontwikkel rektale kanker (endemies) van ander seltipes. Byvoorbeeld, as ondersteunende weefselselle ontaard en kankerselle word, vorm dit sarkoom, Daarteenoor kom 'n neuro-endokriene gewas uit sogenaamde neuro-endokriene selle. Dit kom van die senuweestelsel en stel hormone of ander boodskappers vry.
Rektale kanker word gewoonlik chirurgies verwyder. Afhangend van die stadium van die gewas, ontvang pasiënte radioterapie en / of chemoterapie.
Lees meer oor hierdie vorm van kolonkanker in die artikel Rektale kanker.
Kolonkanker: oorsake en risikofaktore
Kolonkanker spruit meestal uit goedaardige groeisels van die dermslimosa. Vir baie mense is hierdie sogenaamde poliepe skadeloos. Ander, aan die ander kant, ontwikkel steeds kolonkanker.
Darm poliepe is gewoonlik die gevolg van selle van die slymkliere in die dermwand. Dit is een van die sogenaamde adenome. Kolorektale kanker, wat ontstaan ​​uit sulke goedaardige adenome, behoort dus tot die adenocarcinomen (Karsinoom = kankergewas). Selde ontstaan ​​derm poliepe en ontwikkel dus kankergewasse van ander seltipes.
Die ontwikkeling van normale dermslymvlies op die poliepvorming tot die ontwikkeling van kolorektale kanker is stadig – dit neem jare. Dit word veroorsaak deur die huidige stand van kennis verskillende risikofaktore, Sekere voedings- en leefstylgewoontes sowel as oorerflike faktore is onder meer die moontlike oorsake van kolorektale kanker.
Kolon poliepe as 'n risikofaktor vir kolorektale kanker
Kolonkanker word baie gereeld veroorsaak deur goedaardige groeisels van die dermslimosa – die sogenaamde dermpoliepe (hier gestroop).
'n Dieet met 'n lae vesel, vet en vleis ryk (veral rooivleis en verwerkte wors) verhoog die risiko van kolorektale kanker. Sulke kos gaan stadiger deur die ingewande as op voedsel, wat veselryke is, en plantkarsinogene stowwe in die voedsel bly langer in kontak met die dermslimosa en kan dit beskadig, sê kenners.
gebrek aan oefening en oorgewig bevorder ook die ontwikkeling van kolorektale kanker. ook Alkohol en nikotien verhoog die risiko van kolorektale kanker (en ander kankers).
In sommige gevalle is kolonkanker oorgeërf. Daar kan byvoorbeeld waargeneem word dat eerstegraadse familielede (ouers, kinders, broers en susters) van kolorektale kankerpasiënte meer geneig is om hierdie soort kanker te ontwikkel as ander mense.
Eerstens is daar genetiese predisposisies wat nie die risiko van kolorektale kanker direk verhoog nie, maar diegene wat aangetas word, meer vatbaar maak vir risikofaktore van kolorektale kanker (soos vleisryke diëte). Dus is die kombinasie van oorerflikheid en lewenstyl die aanleiding tot die ontwikkeling van kolonkanker.
Aan die ander kant is daar geenmutasies (mutasies) wat die vorming van 'n kwaadaardige gewas in die ingewande direk bevorder. Intussen is sommige oorerflike siektes bekend wat die risiko van kolorektale kanker verhoog. Twee voorbeelde:
HNPCC (Oorerflike nie-polipiese kolonkarsinoom-sindroom of Lynch-sindroom): Dit is die algemeenste vorm van oorerflike kolonkanker. Weens mutasies is verskillende herstelstelsels vir die genetiese materiaal hier foutief. Dit verhoog die risiko van kolorektale kanker en ander kankers (soos baarmoeder-, eierstokkanker- en maagkanker) aansienlik.
FAP (familiële adenomatous polyposis, FAP): By hierdie seldsame siekte vorm ontelbare poliepe dwarsdeur die ingewande. Dit is baie geneig om kolonkanker oor die jare te word. Daarom moet lyers gereeld van kleins af ondersoek word na kolorektale kanker. Darmafdelings word dikwels as 'n voorsorgmaatreël chirurgies verwyder om darmkanker in FAP te voorkom.
Ander risikofaktore vir kolorektale kanker
ouderdom het ook 'n belangrike impak: hoe ouer iemand is, hoe groter is die risiko vir kolorektale kanker. 90 persent van alle kolonkarsinoom kom na die ouderdom van 50 jaar voor. Die skaars genetiese kolorektale kanker kom egter gereeld op 'n jong ouderdom voor. Mense wat kolonkanker op die ouderdom van 30 ontwikkel, vind byvoorbeeld tipies genetiese veranderinge.
Die risiko van kolorektale kanker is ook verhoog as iemand by een is chroniese inflammatoriese dermsiekte ly. Bo alles word mense geraak Ulseratiewe kolitisDaarin word die kolon chronies ontsteek. Hoe omvattender die ontsteking en hoe langer die siekte duur, hoe groter is die risiko vir dikdermkanker. Ook by Crohn se siekte die risiko van kolonkanker kan verhoog word. Dit is veral waar as die chroniese ontsteking die dikderm aantas (maar dit is gewoonlik beperk tot die laaste dundermafdeling).
Mense met die Tipe 2-diabetes (Tipe 2 diabetes mellitus) het verhoogde vlakke van insulien in die bloed gedurende die eerste stadiums van die siekte. Na die mening van dokters is dit verantwoordelik daarvoor dat die risiko van kolorektale kanker ongeveer drie keer hoër is. Insulien bevorder gewoonlik die groei en verspreiding van selle – insluitend kankerselle.
Beskermende faktore voor die kolonkanker
Benewens die genoemde risikofaktore vir kolorektale kanker, is daar ook beïnvloedende faktore wat beskerm teen kolonkanker. Dit sluit gereelde liggaamlike aktiwiteit en 'n veselryke, lae-vleis dieet in. Die beweging en die vesel stimuleer die dermbewegings. Die voedselreste word vinniger deur die ingewande vervoer. Gifstowwe in die ontlasting kan byvoorbeeld 'n minder uitwerking op die derm-mukosa hê – die risiko van dermkanker val.
Kolonkanker: ondersoeke en diagnose
As u vermoedelik kolonkanker het, moet u eers u huisdokter kontak. As 'n kolonoskopie sinvol is, sal hy u na 'n gastro-enteroloog verwys.
Die dokter sal eerstens in detail oor u praat Om mediese geskiedenis op te stel (Geskiedenis). Hy beskryf u klagtes presies. Hy versamel ook inligting wat hom help om die waarskynlikheid van kolorektale kanker beter te verstaan. Moontlike vrae van die dokter tydens die anamnese-onderhoud is:
Het u spysvertering verander (bv. Hardlywigheid of diarree)?
Het u al spore van bloed in u ontlasting opgemerk?
Is daar kolonkanker in u gesin?
Ly iemand in u gesin aan ander kanker, soos borskanker, eierstokkanker?
Het u per ongeluk gewig verloor?
Rook en drink u alkohol? Hoe gereeld eet jy vleis?
Is 'n diabetes aan u bekend?
Vervolgens sal die dokter u fisies ondersoek. Hy sal onder meer met die stetoskoop na jou maag luister en met jou hande palpeer. In kolorektale kanker kan palpasie soms pynlik wees.
Die sogenaamde digital-rektale ondersoek (DRU) is 'n baie belangrike ondersoek in die geval van vermoedelike kolorektale kanker. Die dokter skandeer die rektum met sy vinger. Dikwels ontwikkel kolonkanker in hierdie afdeling.
Die dokter bied die pasiënt dikwels 'n ontlastingmonster aan vir die sogenaamde hemoccult-toets (guaiac-toets). Hierdie toets word gebruik om te ondersoek of daar bloed in die ontlasting is wat nie met die blote oog sigbaar is nie (okkulte bloed).
Die ontlastingmonster word op die toetspapier aangebring en met 'n toetsoplossing gedrup. In die teenwoordigheid van sekere bloedkomponente verkleur die toetsveld. 'n positiewe toetsuitslag meld dat daar bloed in die ontlasting kan wees, maar nie noodwendig nie. As die pasiënt baie vleis geëet het, dui die toets vals op die bloed in die ontlasting (vals-positiewe resultaat).
As daar bloed in die ontlasting is, sê die hemoccult-toets niks van waar die bloed vandaan kom nie. Dit kan byvoorbeeld ook positief wees vir neusbloeding, bloeiende tandvleis of bloeding van aambeie.
Aan die ander kant kan die toets vals duidelike (vals negatiewe resultaat). Byvoorbeeld, as die pasiënt baie vitamien C (askorbiensuur) drink, kan dit die toets inmeng: die resultaat kan negatief wees, hoewel daar eintlik bloedvlekke in die ontlasting is.
Die Hämoccult-toets is omstrede weens hierdie probleme onder dokters. Hy kan hoogstens 'n rowwe oriëntasie bied. Daarom word 'n bykomende kolonoskopie byna altyd uitgevoer in gevalle van vermoedelike dikdermkanker.
Sy is die die mees betekenisvolle ondersoek in vermoedelike kolorektale kanker, Die ingewande word ondersoek met 'n buisvormige instrument (endoskoop) met 'n klein kamera en 'n ligbron. Die binnekant van die ingewande kan dus verlig en gekyk word via 'n monitor.
As deel van die kolonoskopie kan die dokter ook derm poliepe met 'n slinger verwyder. Daarbenewens is dit moontlik om weefselmonsters (biopsies) van verdagte dele van die dermslymvlies te neem. Die weefselmonsters word histologies in die laboratorium ondersoek. Dit is hoe kolonkanker betroubaar opgespoor of uitgesluit kan word.
Om vir die eksamen voor te berei, gee die dokter die pasiënt 'n lakseermiddel. Eers as die ingewande leeggemaak word, kan hy goed ondersoek word by die kolonoskopie.
Alternatiewe vir kolonoskopie
As 'n normale kolonoskopie om een ​​of ander rede nie haalbaar is nie, kan die dokter 'n virtuele kolonoskopie of 'n rektoskopie / sigmoidoskopie kies.
By die virtuele kolonoskopie 'n rekenaartomografie (CT) word gemaak. Vanuit hul beelde kan 'n rekenaar 'n driedimensionele beeld van die derm bereken en grafies weergee. Om die dermwand betroubaar te beoordeel, moet die pasiënt eers sy derm deeglik met lakseermiddels leegmaak (soos in 'n normale kolonoskopie).
'N Nadeel van die virtuele kolonoskopie is dat dit nie so 'n akkurate resultaat lewer as die normale kolonoskopie nie. Daarbenewens kan geen poliepe of weefselmonsters tydens die ondersoek verwyder word nie. Dus, daarna kan 'n behoorlike kolonoskopie of chirurgiese ingreep nodig wees.
die rectoscopie is die weerspieëling van die rektum met 'n endoskoop. By die sigmoidoskopie Benewens die rektum, word die dermgedeelte (S-vormige dundermlus) voor dit ook met behulp van 'n endoskoop ondersoek. In teenstelling met die normale kolonoskopie, word nie die hele kolon hier ondersoek nie. Die eksamenuitslag is dus beperk.
Verdere ondersoeke na kolorektale kanker
As die diagnose van kolonkanker bevestig word, moet verdere ondersoeke toon hoe ver die kanker gevorder het (kolorektale kankerstadia: sien hieronder):
Rektale ultraklankondersoek (ultrasonografie): Dit kan gebruik word om te bepaal hoe ver die gewas reeds in die dermwand versprei het.
Ultraklankondersoek (sonografie) van die buik: Die ultraklank word gebruik om na dogtermetastases te soek, veral in die lewer. Ander buikorgane (milt, niere, pankreas) word ook ondersoek.
Computertomografie (CT): Weereens word gekyk na metastase van kolonkanker, byvoorbeeld in die longe of lewer. Die sogenaamde CT-angiografie is ook nuttig: die gebruik van kontrasmedia en CT kan die bloedvate vertoon en baie akkuraat beoordeel word.
Magnetiese resonansbeelding (MRI): Soos CT, laat MRI 'n baie noukeurige voorstelling van verskillende weefsels en organe toe. Metastases kan hier geïdentifiseer word, sowel as die presiese ligging en verspreiding van die gewas (belangrik vir die operasie). Die voordeel van MRI is dat dit, in teenstelling met CT, nie met X-strale werk nie.
Röntgenstraal van die ribbekas: 'N X-straal toraks help om metastases van dogters in die longe op te spoor.
Daarbenewens meet die dokter gereeld sogenaamde kolorektale kankerpasiënte Tumormerker in die bloed, Tumormerkers is stowwe wat toenemend deur gewasse gevorm word en in die bloed vrygestel word. Dus, in dikdermkanker, kan veral die "karkinoembryonale antigeen" (CEA) in die bloed verhoog word. Dit is egter nie geskik vir die vroeë opsporing van kolonkanker nie (selfs gesonde dermselle produseer CEA). In plaas daarvan help die CEA-vlak om die vordering van siektes en sukses van die behandeling te bepaal:
Na die chirurgiese verwydering van die gewas daal die CEA-waardes tot die normale omvang. As daar 'n terugval is, neem die waarde weer toe. Deur die CEA-waarde gereeld te bepaal, kan 'n terugval vroeg herken word.
As daar 'n vermoede bestaan ​​van oorerflike kolorektale kanker (HNPCC, FAP en ander seldsame vorms), genetiese berading en ondersoek, Die genetiese materiaal van die pasiënt word ondersoek vir kenmerkende genetiese veranderinge (mutasies). As die genetiese toets eintlik oorerflike kolorektale kanker diagnoseer, kan die dokter ook genetiese berading en genetiese toetsing aan naasbestaandes (ouers, broers en susters, kinders) aanbied. Dit sal bepaal of hulle ook 'n geneties verhoogde risiko vir kolorektale kanker het. Indien wel, is gereelde ondersoeke met kolonoskopie nuttig.
Kolorektale kanker stadiums
Twee stelsels is algemeen vir die opvoering van kolonkanker: daar is aanvanklik die sogenaamde TNM-klassifikasie. Dit kan op byna alle gewasse toegedien word en beskryf die verspreiding van die gewas. Op grond van die TNM-klassifikasie kan die kanker volgens die UICC (Union international contre le cancer) in sekere stadiums van kolonkanker geklassifiseer word.
TNM is 'n afkorting vir die volgende drie terme:
T vir gewas: Hierdie parameter dui die verspreiding van die gewas aan. Dit is gebaseer op die sogenaamde infiltrasiediepte (dit wil sê hoe diep die gewas in die weefsel binnegedring het).
N vir knope (limfknope): Hierdie parameter spesifiseer of en hoeveel limfknope deur die kankerselle beïnvloed word.
M vir metastases (sekondêre gewasse): Hierdie faktor dui aan of en hoeveel metastases in meer liggaamsgebiede voorkom.
Vir elk van hierdie drie kategorieë word 'n numeriese waarde gegee. Hoe meer gevorderd die siekte is, hoe groter is die numeriese waarde. Die TNM-klassifikasie vir kolorektale kanker is:
Karsinoom in situ
Karsinoom in situ (GIS) is 'n vroeë vorm van kolonkanker. Die kolonkanker is nog steeds in die boonste weefsellaag (epiteel).
Besmetting van die submukosa
Die gewas het versprei na die dun bindweefsellaag (submucosa) onder die dermslymvlies.
Besmetting van die muscularis propria
Die gewas strek nog verder in die spierlaag onder die submucosa.
Besmetting van subserosa en perikoliese of perirektale vetweefsel
Die gewas het alle wandlae van die ingewande binnegedring en strek tot by die buitenste bindweefsellaag (subserosa) of na die aangrensende vetterige weefsel.
Infiltrasie van die peritoneum (T4a) of ander organe / strukture (T4b)
Die gewas het ook die peritoneum of ander organe beïnvloed.
Geen betrokkenheid by limfknope
Regionale limfknope is die limfknoopstasie naby die gewas
4-6 regionale limfknope
≥7 regionale limfknope
Geen metastases van ver nie
Metastase van veraf: Slegs een orgaan word aangetas
'N Sogenaamde peritoneale karsinomatose is 'n wydverspreide besmetting van die peritoneum met kankerselle.
Metastase van veraf: Meer as een orgaan aangetas of peritoneale karsinomatose
Stadium van kolonkanker volgens UICC
Die UICC-kolonkankerfases (Union contre le cancer) is gebaseer op die TNM-klassifikasie. Afhangend van die omvang van die gewasbetrokkenheid, word kolonkanker in elke spesifieke pasiënt-UICC-fase toegewys. Dan word die behandeling gerig. Daarbenewens kan die prognose van die pasiënt grof geskat word op grond van die UICC-stadium.
voorbeelde: 'N Pasiënt met 'n gevorderde gewas (T4) volgens die TNM-klassifikasie is nog in die UICC-fase II, solank daar geen dogterkolonies in limfknope of ander organe is nie (N0, MO). Aan die ander kant is 'n pasiënt met 'n bewese metastase in die verre (M1) altyd in die ernstigste stadium van kolorektale kanker.
Hier is 'n oorsig van alle UICC kolonkankerfases:
na T2 as N0 en M0
T3 tot T4, wanneer N0 en M0
elke T by N1 of N2 en M0
elke T en elke N, indien M1
As kolonkanker betyds opgespoor word, dit wil sê voordat dit dogterontvoerings in die liggaam gevorm het, is dit dikwels geneesbaar. Die presiese behandeling van kolorektale kanker hang eerstens af van watter deel van die ingewande aangetas is. Daar is byvoorbeeld fundamentele verskille tussen die behandeling van kolorektale kanker (kolonkanker) en rektale kanker (rektale kanker). Hierdie afdeling verduidelik die behandeling van kolorektale kanker (kolonkarsinoom). Hoe die rektale kanker behandel word, vind u in die teks rektale kanker.
Die presiese behandelingsplan vir kolorektale kanker hang af van 'n aantal faktore: dit hang af van die presiese ligging van die gewas, hoe lank dit is en of dit al na ander liggaamsdele versprei het (tumorstadium). Ook die ouderdom en die algemene toestand van die pasiënt beïnvloed die terapiebeplanning.
Die belangrikste metode van behandeling vir kolorektale kanker is chirurgie: die aangetaste deel van die ingewande word met 'n veiligheidsmarge (dws omliggende weefsel) uitgesny. Die chirurg naai die oorblywende derm eindig saam. Dus het die pasiënt weer 'n voortdurende ingewande. Slegs baie selde moet 'n kunsmatige derm (anuspraat, stoma) permanent of tydelik in dikdermkanker geskep word.
Saam met die besmette derm word die aangrensende limfknope ook verwyder. Beide – derm – en limfknope – word noukeurig in die laboratorium ondersoek. In die geval van die dermweefsel word daar gekyk of die gewas ook heeltemal en in gesonde weefsel uitgesny is. In die onttrekte limfkliere word gekyk of kankerselle al daar versprei het.
In 'n vroeë siektestadium is 'n kolonkankeroperasie gewoonlik voldoende as die enigste behandeling: deur die gewas van die kolonkanker heeltemal uit te sny, is geneesbaar. In meer gevorderde stadiums probeer mens die gewas so volledig moontlik te verwyder. Sekondêre gewasse soos lewermetastase kan ook dikwels chirurgies verwyder word. In individuele gevalle hang dit baie af van die ligging en aantal metastases. Boonop is meer behandelings nodig by gevorderde kolonkanker.
Chemoterapie in kolorektale kanker
In meer gevorderde kolorektale kanker (kolonkanker) ontvang baie pasiënte chemoterapie bykomend tot chirurgie. In hierdie geval is die gevaar baie groot dat, ondanks die volledige verwydering van die gewas, terugval (herhaling) voorkom: in baie gevalle het hulle reeds individuele kankerselle in die liggaam versprei. Daarom is chemoterapie nodig:
Die pasiënt ontvang spesiale teenkankermiddels, sogenaamde sitostatika. Dit belemmer die groei van kankerselle of beskadig hulle direk, wat veroorsaak dat hulle vergaan. Die sitostatika word periodiek toegedien, hetsy as 'n infusie of in tabletvorm. Die duur van die terapie is ongeveer 'n half jaar.
Sitostatika werk op alle vinnig groeiende selle. Dit sluit nie net kankerselle in nie, maar ook baie gesonde selle, soos in die slymvlies van die spysverteringskanaal en haarwortelselle. Moontlike newe-effekte van chemoterapie sluit in naarheid, braking, diarree en haarverlies.
Radioterapie vir kolorektale kanker
Bestralingsterapie speel 'n rol in kolorektale kanker, veral as die gewas in die rektum (rektale karsinoom) geleë is. Daarteenoor is dit nie standaard in kolorektale kanker (kolonkarsinoom) nie. Dit kan byvoorbeeld net sin maak om metastases in die bene of brein spesifiek te bestry.
In sommige gevalle word 'n geteikende terapie ook begin met gevorderde kolorektale kanker, waar die pasiënt medisyne kry wat spesifieke kenmerke van die gewas teiken. Hulle is dus slegs geskik vir pasiënte wie se gewas hierdie eienskappe het. Dit kan bepaal word deur 'n monster van die gewas in die laboratorium te ondersoek.
'N Voorbeeld van geteikende medisyne is sogenaamde EGF reseptor teenliggaam (soos cetuximab of panitumumab): In nege uit tien gevalle van kolonkanker is daar dokplekke (reseptore) vir die epidermale groeifaktor (EGF) op die oppervlak van die gewaselle. Dit bevorder die groei van kankerselle.
Dit kan voorkom word met EGF-reseptor-teenliggaampies: die middels beslaan die dokplekke van EGF. Die groeifaktor kan dan nie meer opdok nie – gewasgroei word vertraag.
Ander geteikende medisyne wat in sekere gevalle van kolonkanker oorweeg kan word, is VEGF teenliggaam (soos bevacizumab): Die afkorting VEGF staan ​​vir "vaskulêre endoteliale groeifaktor". Hierdie stof verseker dat daar nuwe bloedvate vorm (angiogenese) wat voedingstowwe en suurstof aan die gewas voorsien.
VEGF-teenliggaampies is die sogenaamde Angiogenesehemmer: Dit belemmer die groeifaktor VEGF en dus die vorming van bloedvate wat deur tumore voorsien word. Die kanker kry nie genoeg bloed om verder te versprei nie.
Kolorektale kanker: siekteverloop en prognose
Die verloop van die siekte en die voorspelling van kolorektale kanker is van groot belang afhanklik van die stadium van die siekte waarin die gewas opgespoor en behandel word. Die kwaliteit van chirurgiese sorg speel ook 'n sleutelrol. Die behandeling word gevolg deur sorgvuldige opvolg. Dit dien om 'n moontlike terugval (herhaling) so vroeg as moontlik op te spoor.
Die behandelende geneesheer sal 'n individuele opvolgplan vir elke kolorektale kankerpasiënt opstel: Oor 'n tydperk van vyf jaar moet die pasiënt met tussenposes vir opvolgbesoeke verskyn. Diese Untersuchungen umfassen zum Beispiel ein Arzt-Patienten-Gespräch, eine körperliche Untersuchung, die Bestimmung des Tumormarkers CEA im Blut, eine Darmspiegelung (Kolposkopie), Ultraschalluntersuchungen des Bauchraums sowie eine Computertomografie des Bauchraums und Brustkorbs. Wann welche Untersuchung ansteht, erfährt der Patient von seinem Arzt.