Die brief deur TK | Bydraes | Woes - Kreatiewe platform vir Afrikaans
Titel: Die brief
Aantal woorde: 1982
Ek onthou toe ons destyds die eerste keer ontmoet het. Jy't al jou moed bymekaar geskraap en my skaam-skaam genader en begin gesels en my toe uitgevra vir 'n fliek en ete. Toe ons daar weg gestap het kon ons altwee nie help om elke nou en dan oor die skouer terug te loer nie. Ek onthou nog so goed dat die liedje "I looked back to see if you looked back" heeltyd deur my gedagtes gemaal het en ek het met 'n breë glimlag daar weg gestap want elke keer as ek terug gekyk het het jy ook.
Ons het daardie eerste aand so lank gesels en ek weet jy was geskok oor die ouderdomsverskil van 9 jaar, maar ons het tog later daarmee vrede gemaak.
As ek na al die jare sit en terugdink oor ons verhouding kan ek nie help om te dink dat ek, en selfs jy, te gretig was om liefde te probeer vind nie.
Ek was maar 19 toe ons ontmoet het, en al het ek jou nie van die begin af vertel van my seksuele ondervindings nie, dink ek tog dat, die seks eerder as liefde die rede was hoekom ons getrou het?
Ek verstaan dat jy seergemaak was deur die feit dat ek nie van die begin af vir jou gesê het dat ek nie 'n maagd is nie en ek het dit destyds op die beste manier wat ek kon vir jou probeer sê.
Ek glo net nie jy verstaan hoe bitter ek was oor die situasie waarin ek myself laat beland het destyds toe dit gebeur het nie. Omdat jy so hard was met my oor dit het jy my vir baie lank laat voel asof seks iets vuils is.
Tog het jy baie simpatie gehad vir ander vriendinne wie met jou gepraat het oor hulle eie verledes en hoe hulle verkrag was. Miskien verstaan jy nie – ek was 16 toe dit met my gebeur het. Ek het ook nie gesoek daarvoor nie en het nie gegil van ekstase nie. Ek het eerder na die tyd in 'n bondeltjie opgekrul gelê langs hom en vir myself gesê dat dit nie so moes gebeur het nie. Ek kan self nie eens al die detail daarvan onthou nie.
Ja, ek het vir jou gesê dat ons baie seks gehad het, want in my opinie was dit, maar feit is, ek het hom nie elke dag gesien vir die 2 jaar wat ons uitgegaan het en ELKE dag seks gehad nie. Hel, ek kan nie eens sê dat ek seks geniet het nie.
Ek het lief geword vir die Christelike karakter in jou wat ek nie in die ander manlike rolmodelle in my lewe so sterk teenwoordig gehad het nie. Ek het na jou opgesien as 'n leier en hoof van 'n gesin en hoof in ons verhouding.
Ek kan nie eens onthou hoe dit gebeur het dat jy begin drink het nie of presies wanneer nie. Ek weet net dit was 'n hele paar maande voordat ek besluit het om van die pil af te gaan en swanger geraak het met ons eersteling (met ander woorde ten minste 10 jaar nou al).
Dit is juis ook een van die redes hoekom ek swanger geword het – ek het gesmag na geselskap en aanvaarding. Jou drinkery het ons net verder uitmekaar gestoot as wat ek kan hanteer.
Dit is vir my siels moordend as ek dink hoe min tyd ons saam spandeer as gesin en hoe min gemeenskaplike belange ons het. Dit voel soms vir my asof jy my net by jou wil hê sodat jy elke dag kan seks hê en dan voel dit ook vir my asof dit net gaan om jou bevrediging eerder as my bevrediging ook.
Ek kan nie hanteer hoe hard en onbeskof jy soms met my en die kinders is nie – dis een van die redes hoekom ons elkeen net in sy eie hoekie inspring wanneer ons by die huis kom. Dit wat ons het is glad nie 'n gesonde situasie om kinders in groot te maak nie, en ja, ek weet, dis MY kinders want jy wou nooit kinders gehad het nie.
Dit breek my hart as jy dit sê en tog is jy in die kinders se oë, ten minste vir die eerste paar jaar van hulle lewens hulle held gewees en die wonderlikste ding onder die son.
Ek dink ek't opgehou werk aan ons verhouding omdat ek diep in my binneste besef dat dit nie maklik sal verbeter nie maar ek is nou maar eenmaal 'n "people's pleaser" en probeer nogtans maar om almal in ons onstabiele gesin en familie te help en bymekaar te hou.
Ek voel net asof jy my as mens glad nie verstaan nie. Ek het die afgelope paar jaar ietwat meer begin ontwikkel as persoon. Ek het myself bv nooit as kunstig of so iets bestempel nie, maar dis tog wie en wat ek is.
Ek was baie teleurgesteld toe jy vir my probeer sê dat ek gedigte wat ek in my skooldae geskryf het moet weggooi. Nee, ek verlang nie na die ouens oor wie daardie gedigte geskryf is nie. Ek moes destyds uiting gee aan hoe ek gevoel het toe die verhouding beëindig is sodat ek die volgende stap kan vat.
Ek weet nie eens of jy besef hoe bedruk en hartseer jou depressie my maak nie. Ek sit baie maal na werk vir ten minste 'n half uur lank net en musiek luister en huil of soms bel ek 'n vriend/vriendin om my te bemoedig want dit breek my hart as ek dink dat ek al amper 13 jaar getroud is en nou eers besef dat dit NOOIT gaan werk nie.
Ek weet nie wat anders om te sê nie, dit voel vir my asof jy my van my lewenslus ontneem want jy's nooit lus om enigiets te doen of êrens heen te gaan nie.
Ek het al moed opgegee met smeek dat jy moet ophou drink want dis 'n besluit wat net jy kan neem en ek's nie seker of dit in elk geval ons verhouding sal beter maak nie.
Die grootste seer wat jy my kon aandoen het jy ook reeds toe jy my vroeër die jaar gesê het dat jy, voor ons getrou het, 'n week lange seksuele verhouding met jou vriendin gehad het en dat sy beter is in die bed as ek omdat sy makliker kan "afskakel" en dat sy beter "blow job" gee as ek want haar tong is growwer omdat sy rook.
Ek sou dink dat jy so iets ten minste voor ons troue vir my sou sê, soos wat ek ook destyds, voor ons getroud is, vir jou van my seksuele verlede vertel het. Dit sou my net in 'n beter posisie gesit het om 'n regverdige besluit te kon maak oor ons verhouding pleks van om dit vir amper 13 jaar vir my weg te steek. En dan's ek nog die simpel idioot wat haar nommer weer onlangs vir jou gegee het. Jy bespreek meer van jou probleme met haar as wat jy met my bespreek en jy heg meer waarde aan haar bemoedigende woorde as enige troostende woorde of drukkies wat ek dalk mag offer.
Ek skryf maar net hierdie brief vir jou omdat ek, in my hart reeds besluit het, ek gee ons verhouding tot einde van die jaar, op maksimum, maar ek dink dat dit beter sal wees vir almal in die gesin as ons eerder skei.
Voor ons getrou het het ek jou gesê dat 'n familielid my gemolesteer het as kind – verstaan asb, ek het dit verwerk en hom vergewe vir wat gebeur het – dit was 'n baie deurmekaar tyd vir hom en hy onthou skaars enige van die gebeure – ek probeer aanbeweeg. Feit is, hy is familie en hy sal altyd deel wees van my familie, saam met sy kinders, al is sy vrou oorlede.
Dit was ook vir my 'n baie moeilike tyd gewees toe my suster oorlede is voor my troue, en ek moes seker toe al besef het dat jy nie werklik oor my as mens omgee nie want waar kom jy daaraan dat jy nie jou verloofde ondersteun en probeer help om so 'n verlies te verwerk nie. Al wat ek van jou en jou ouers gekry het destyds was "jy moes van beter geweet het, julle kon sien sy was baie siek". Ek het my suster geglo toe sy vir my gesê het dat die kanker wat sy het een van die is wat goed reageer op behandeling, en ja, selfs na haar hare al's uitgeval het en sy moeilik gesit en asemhaal het terwyl sy met 'n suurstof tenk gesit het, het ek dit nogsteeds aanhou glo. As ek nou so sit en terugdink kan ek nie eens onthou dat jy of jou gesin enigsins belang gestel om haar gesondheid of om my en my gesin te ondersteun deur dit waardeur ons gegaan het nie.
Jy het verwag dat ek my familielid en sy kinders so te sê moet afskryf oor een verkeerde misstap in sy verlede, wel, ek is jammer maar dit gaan nie gebeur nie, hulle is my familie.
Jou ouers sukkel nou al vir 13 jaar lank om op hulle voete te kom finansieël. Die feit dat ons hulle huis gekoop het was van onderstel gewees om hulle te help met hulle finansies. Hulle dra glad nie finansieel by tot ons situasie nie en veroorsaak 'n gesags kwessie. Ek weet my ma doen ook, maar dis juis omdat daar te veel grootmense is wat probeer baas speel oor almal.
Ek voel JARE lank al dat dit nie my huis is nie, ek bly maar net toevallig daar. Dit word telkemaal bevestig as jy en jou pa sommer net veranderinge aanbring aan die eiendom sonder om dit met my te bespreek.
Ek weet ons help ons ouers, maar hierdie hele situasie help glad nie ons gesin nie. Ek is seker as ek en die kinders sou uit trek dat ons eersteling se gedrag heelwat sal verbeter. Hy het nodig om te sosialiseer met kinders van sy ouderdom en ons huishoudelike situasie laat nie sulke interaksie toe nie, veral nie met jou ouers se dagsorg wat hulle het nie. Daar moet gedurig stil gebly word en hy kry nie kans om kind te wees en net buite te kan speel en raas en ontdek en stoutwees sonder om deur iemand verskreeu te word nie. Hy is permanent 'n bol senuwees as jy in die omtrek is want jy het 'n intimiderende manier van met hom raas en hom dreig en ek's bevrees as ek in die situasie bly gaan dit meer en meer op my afvryf ook – ek sien reeds dat my geduld, agv die hoër stress vlakke al hoe minder en minder word.
Ek voel kak oor die hele situasie en glo my, dis nie my idee om jou te los te midde van al die kak wat by jou kantoor aan die gang is nie – ek kan net nie meer al die onnodige stresse hanteer nie en ek voel ek en die kinders verdien 'n beter lewe. Miskien is daar selfs iemand daar buite wat ons opreg kan liefhê net soos ons is en vir wie en wat ons is.
Ek voel op hierdie stadium niks meer vir jou in 'n romantiese manier nie. Ek stel ook nie daarin belang om jou rot en kaal uit te trek wanneer ons skei nie. Jy kan die huis hou, jy kan die bakkie hou, jy kan die meubels, potte en panne als hou – ek sal saam met my ma met haar meubels vir eers opsnork. Al wat ek vra is die kar en dit wat myne en die kinders s'n is. Daardie manier kan ons almal 'n beter nuwe begin maak.
Dis nou 'n ope brief wat emosie en seerkry verwoord.
5 jaar 3 weke 5 dae 22 ure oud
diepseer eina ... Sterkte en n drukkie vir jou
5 jaar 3 weke 6 dae 23 ure oud
Koba, dit is reg so dat jy hierdie brief hier plaas, want dit is deel van jou heling. Jy moet weer "gesond" word na al die onreg wat die mans aan jou gedoen het in jou lewe! Sterkte vir jou!!!
5 jaar 4 weke 9 ure oud
Soms moet 'n mens net meer male tot stilstand kom daar waar niemand in jou nabyheid is nie en vra; wie's nou die eintlike "ek" wat ek daar in die spieël sien? gee ek haar en die ander genoeg speelruimte in hul lewe om hulself te ontdek en uit te leef soos dit behoort te wees. Wanneer 'n mens eers die antwoorde het en weet waar jou heil in die lewe lê, is dit al 'n goeie vertrekpunt.