Op die vergadering is daar besluit dat daar naas ledewerwing voorkeur gegee sal word aan die naamsverandering van die sentrum na PEN Afrikaans. Dit was van die oprigtingsvergadering van die Afrikaanse PEN-vereniging in 2004 die ideaal. Verder het die naam naas 'n beeld van 'n streeksentrum ook heelwat bagasie met hom saamgedra.
Persoonlik hoop ek dat sy kans sal sien om hiermee voort te gaan noudat die stof gaan lê, die reën geval en die gras begin groei het.
Niks kan reg laat geskied aan wat Naas vermag het nie. Hy het vir ons twee borge gekry wat op sy woord alleen bereid was om 'n totaal van R70 000 te skenk om dit moontlik te maak om 'n afvaardiging na die 78ste kongres van PEN Internasionaal in Gyeongju in Korea te stuur.
Verder het Naas ook deurentyd met die ASU geskakel en Kerneels Breytenbach oorreed om ook by die bestuur aan te sluit. So is die oorvloei van lede vroeg voorsien en is ’n prosedure daargestel wat dit later maklik sou maak om nuwe lede te verwelkom.
Intussen is aansoek gedoen om ons te registreer as 'n organisasie sonder winsbejag, sodat dit moontlik sal word om 'n eie bankrekening te open. Die burokratiese rompslomp is daarvoor verantwoordelik dat dit nog nie gebeur het nie. Gelukkig het die Heunis-regsgroep in Somerset-Wes ingewillig om as die bewaker van ons kluis op te tree.
Dit was juis danksy die twee borgskappe wat dit vir die sentrum moontlik was om twee afgevaardigdes [die maksimum] na die kongres te stuur en daar is besluit dat Fanie Olivier [as tussentydse voorsitter en 'n soort kollektiewe geheue] en EKM Dido die gelukkiges sou wees. Later het die gedagte opgekom om ook 'n “participant” te stuur en het die lot op Sonja Loots geval.
Dit was 'n besondere voorreg om daar te kon wees tussen 8 en 16 September. Omdat ons sentrum se aansoek eers op die laaste dag van die kongres ter sprake sou kom, het dit die drie van ons die geleentheid gegee om in die wandelgange die saak van 'n naamsverandering deur te trap.
Die President van Pen International, John Raulston Saul, het in sy openingsverwelkoming reeds daarna verwys, iets wat 'n baie goeie teken was vir soverre dit steun uit die hoofsekretariaat sou aangaan.. Die stemming was dus van die begin af absoluut die teenoorgestelde as by Bled in 2004 toe die aansoek om 'n Afrikaanse sentrum die eerste keer gebring is.
Die Nederlandse PEN-sentrum het wel buite stemming gebly. Later het hulle kom verduidelik dat hulle onseker was oor die status quo, omdat Dan Roodt hulle einde 2011 genader het om 'n spreker te kry vir sy sentrum se vergadering. Hulle het toe 'n bietjie gaan loer op die internet en geskrik vir wat hulle daar raakgeloop het. Teen daardie agtergrond wou hulle die kat uit die boom kyk, en het eers na die stemming vasgestel wat die werklike toedrag van sake was.
’n Verstommende verskynsel was die magdom poësiebundels wat weggegee is. Dit is veral die Koreaanse skrywers wat daarvoor verantwoordelikl was, dikwels met 100 eksemplare van ’n teks wat uitgestal word vir die saamvat.
’n Afskrif van die program word interessantshalwe hierby aangeheg. Uiteraard is daar ’n volledige oorsig oor die kongres op PEN International se webwerf .
PEN Afrikaans kan die borge nie genoeg bedank vir die besondere rol wat hulle gespeel het om die bywoning van die kongres moontlik te maak nie en die vestiging van PEN Afrikaans te verseker. Ons sal hopelik verder vorentoe hulle moontlik ook deur ere-lidmaatskap bedank.
Daar is helaas ook slegte nuus. Dan Roodt het met nuwe en onvermoeide ywer PEN Afrikaans geteiken, en vir die oorspronklike drietal [en Annari] ingelig dat hy namens Pretoria PEN hof toe gaan. Nadat hy deur Pen International daarop gewys is dat daar geen so ’n sentrum bestaan nie, het hy met ’n onvoorstelbaar venynige brief vir Fanie Olivier persoonlik aangeval. Hierdie brief het hy na al 140 PEN-sentra gestuur. Woensdag het hy ook sy lede ingelig dat sy litigasie ’n ander koers inslaan: strafregtelike vervolging weens bedrog, onder andere.
Gelukkig het die individue en PEN Afrikaans niks te vrees nie, omdat die proses waarmee ’n jaar gelede begin is, van meet af aan volkome deursigtig en demokraties verloop het.
Op ’n persoonlike noot: ek wou in Maart al uit die bestuur wegkom, maar het aangebly om te help om die proses tot by die erkenning van PEN Afrikaans deur te voer. Voor ek groet, moet ek ’n onmeetbaar-groot dankie sê aan John en Pieter wat daardie bitter paadjie van Oktober tot Desember saamgeloop het. Die klappe en slegsê-dinge wat hulle kant toe gekom het, gaan sit nie sommer in enige een se klere nie. Ek hoop dat die geskiedenis van die Afrikaanse PEN aan hulle reg sal laat geskied.
Dis nie aldag wat ’n ou vereniging in ’n splinternuwe baadjie en met ’n skoon bladjie voor sy lede kan kom staan nie. Maar hier is ons nou, en ek wens die nuwe bestuur alles wat mooi en maklik is, toe. Dis voorlopig net die beursie wat pla: