Dit is tyd om 'n klein revolusie, 'n revolusie van engele aan te voer wat stories dra om die duisternis te balanseer. Hoe ontbrand jy 'n rewolusie? Dit is nie regtig so 'n groot probleem as jy daaraan dink nie. Revolusie beteken 'n draai - draai om, draai om, draai na. Draai soos die nag verander in dag of koue verander in warmte.
Revolusies begin geleidelik. Dawn kom voor wanneer die dik fluweelhemel stadig met lig vult. Dag kom uit die nag, wakkerheid uit slaap, en warmte van koue. Daar is nog 'n kant na alles. Dit is die manier waarop die lewe werk.
Ek wonder, wat is die ander kant van die trauma - die daglig balanseer op die donker nag van die trauma? Pynlike gebeure in die kinderjare kan een vir die lewe merk, 'n persoon se vermoë om sy eie lewe te bevries, bevries en dit gebruik om ander te voed. Kan gelukkige gebeurtenisse ons ook vir die lewe merk met 'n gevoel van opwaartse, deurlaatbaarheid en verbindings? As trauma 'n oomblik van wond, pyn en nood is, wat noem ons die oomblikke wanneer ons genees, geseënd en gelukkig word, oomblikke wanneer ons die lig in onsself, mekaar en die wêreld herken of ontsteek? As traumatiese momente 'n afsluiting van onsself kan skep en van wat ons liefhet, moet daar ook oomblikke wees wat ons met 'n deurlopende gevoel van veerkragtigheid merk. Ek het in elke woordeboek en tesourus gesoek vir 'n antoniem vir die woord en niks gevind nie.
Ek glo die ander kant van die trauma is 'n oomblik van genade. Hoe sal kinders groei as hulle voortdurend herinner word aan hul unieke maniere om by te dra tot die wêreld? Hoe sal jy anders wees as jou gedagtes jou epiphanies so gereeld kry as wat dit jou foute en mislukkings doen? Wat as 'n ander se plek van genade erkenning gee, was so maklik as om kommentaar te lewer op hul beperkinge? Wat as jy 'n vlotheid ontwikkel het om ander mense se sinnelose geskenke van skoonheid te artikuleer?
Praat oor wat jy liefhet
By 'n toevlug het ons in Sundance, Utah, Time Out, my seun, David, en sy vrou, Angie, gefasiliteer en elke deelnemer vir vyftien minute gevoer. Hulle het die deelnemers gevra om oor 'n verskeidenheid onderwerpe te praat, insluitend wat hulle vir werk gedoen het, wat hulle werklik liefgehad het en wat vir hulle die meeste saak maak. In byna elke geval, toe ons die video later gekyk het, was elkeen se plek van genade vir ons almal voor die hand liggend; selfs die mees skepties in die groep kan sien dat die persoon met 'n onderhoud gevoer word en skyn wanneer hulle praat oor wat hulle liefhet, asof hulle die maan in hul mond hou.
Onthou Patrick Burke se storie, "Following the Thread", oor hoe sy atletiese vermoë aangesteek is omdat 'n veteraan-triathelete dit erken het en hom genooi het om op fietsrye deel te neem? (Sien bladsy 76 in my boek, Plek van Genade.) As jy die draad van daardie storie 'n bietjie langer volg, lei dit na 'n ander storie wat illustreer hoe min dit verg om hierdie verligting te vermeerder.
Patrick se storie het op die regte oomblik in my inkassie aangekom. Die vorige aand het my seun, David, my vertel dat hy bummed gevoel het; Dit was een van daardie oomblikke wat ons almal deurdring as alles moeilik voel. Verskeie van sy naaste vriende was baie suksesvol, en hy het gevoel asof hy dit nie kon kry nie. Teen veertig het hy gedink hy moet iets meer met sy lewe doen, meer bereik, iets anders maak. Dawid is 'n uitstekende atleet wat eenmansport verkies - ski, navigeer, gholf, windsurf. Hy was opleiding vir 'n twee-honderd-myl, eendaagse fietswedloop deur die berge van Utah en Wyoming, 'n doelwit ver bo alles wat hy ooit behaal het. Op hierdie punt het hy nie gedink hy kan klaarmaak nie.
Patrick het 'n Time Out-retraite by hom bygewoon. Die dag waarop Patrick se storie aangekom het, het ek teruggestuur en gevra of hy gedink het of ek dit aan Dawid gestuur het omdat ek gedink het dit kan help. Dit was Patrick se antwoord:
Ek is regtig verskuif wat jy gevra het. Ek kan so verwant wees. Ek ken die bekende pyn, hy voel beter as wat ek ooit heeltemal verwoord het - die go-it-alone benadering, die mes se vreespunt om nie genoeg te bereik nie. Dit is baie eensaam, maak nie saak hoeveel mense rondom probeer om te help nie.
Ek wonder of Dawid weet hy is een van daardie onverkose mense waaroor ek geskryf het. Ek onthou toe ek hom eers by Time Out ontmoet het. Behalwe al die geskiedenis van skande en mislukking het ek vertel, Dave het aan my net verband gehou met wat ek in my lewe wou skep. Hy het toe gesien wat ek nie in myself kon sien nie. Sonder om dit te weet, het hy so 'n plek in my hart verseker dat as ek daar vir hom kan wees, veral oor so 'n dodelike sentrum in my eie lewe, sou ek dit in 'n hartklop doen. As 'n man wat na die wêreld kyk, asof hy 'n miljoen vriende het en innerlik dink hy moet dit alles doen, suig ek eerder om uit te reik. Stuur dit dan net aan hom. Miskien kan die twee van ons mekaar herinner, ons hoef dit nie alleen te gaan nie.
Groei uit die kruisbare gebeure wat die lewe ons bring
Soms volg ons patrone wat te klein is vir ons, wat fokus en ontwikkel slegs 'n klein deel van wie ons werklik is. Soms val die magte om ons vas om alles wat nie moontlik is nie, op te merk. Die lewe in ons kan geknip word, soos brooddeeg, in 'n vorm wat nie regtig ons eie is nie. Wat is dit wat sekere mense in staat stel om anders te reageer op wat die res van ons kan plat? Is slegs 'n paar merkwaardige mense wat kan sing terwyl hulle opgesluit word, skep terwyl alles rondom hulle vernietig word, vind wysheid in die midde van verdorwenheid? Of is sulke mense draers van die moontlike, leef hul lewens soos 'n vlag wat die res van ons wat daaraan herinner word, herinner: die moontlikheid om oor die gewone afgrond te spring, het in ons gedagtes gesny om verskillende keuses te maak - die keuse om in werklikheid te sien , dink en tree op as volkome vrye mens?
Die mense wat my grootste gidse was, wat bekend en nooit ontmoet is nie, is individue wat as gevolg van die smeltbare gebeurtenisse gegroei het wat die lewe hulle gebring het in plaas daarvan dat hulle vernietig is. Hulle vind geleentheid waar ander net wanhoop vind. Hulle kies om binne vrae te leef wat hul periferie vergroot. Hulle kies om hul eie en ander se lot op 'n positiewe manier te beïnvloed. Hulle het getrek in 'n hulpbron wat beskikbaar is vir elkeen van ons.
Nie net 'n spesiale paar word gebore met hierdie hoedanigheid nie; dit woon in elk van ons. Ek noem dit geestelike moed. Dit is die keuse om die plek van genade in jouself en ander te ontwikkel ter wille van wat die gesondste in die wêreld is. Dit weier om jouself te verneder of toelaat dat enigiemand anders daardie vermindering ly. Uiteindelik kies dit om met u lewe te doen om iets wat die vryheid verhoog en die menswaardigheid verhoog. Eenvoudig gestel, geestelike moed is die moed om te sorg.
Hoe draai jy na wat regtig saak maak?
"Dit is nie 'n tyd om sonder oefening te leef nie. Dit is 'n tyd waarin ons almal die getroue, self-gegenereerde entoesiasme (entoesiasme: om met God gevul te wees) nodig het om op menslike wyse te kan oorleef ... Ons moet vra wat is my praktyk? Wat is die stuur van hierdie boot wat my broos menslike lewe is? ... Wat dit ook al is, dit is nou die tyd om dit te soek, dit beslis op te spoor en te gebruik. ' - Alice Walker, Ons is die een waarvoor ons gewag het
Kies 'n dag, enige dag. Maak die toewyding aan jouself dat jy sal luister en kyk hoe dit die mense wat jy ontmoet, sal lig en dat jy dit dan sal erken.
Byvoorbeeld, tydens 'n lang oproep met 'n medewerker by die werk wat 'n besonder moeilike gesprek aangespoor het, net voor jy ophang, kan jy terloops aandui hoe die persoon 'n verskil gemaak het: "Ek was oor gereed om op te gee toe ek gehoor het Wat die agenda was, Catherine, maar jy het so effektief gefasiliteer dat ons daardeur geloop het. Ek het gevoel asof jy die vlieërsnoer net styf vasgehou het dat ons nie verlore gegaan het nie, terwyl die gesprek geswaai het toe dit nodig was Jy het 'n spesiale kapasiteit om orde uit die chaos te skep. "
Of as jy die gebou super na die ingang van jou woonstel loop, nadat hy jou soggens om twee uur in die oggend gesak het, kan jy met jou hand op die knoppie breek en sê: "Ek het opgemerk, Paul, dat jy konsekwent is hier vir my wanneer ek dit nodig het. Dit beteken regtig baie om dit te weet in 'n noodgeval, hou jou koel en neem beheer. '
Let op die effek wat dit op jou energie, jou gevoel van toebehore en verband het. Soos om ewekansige dade van vriendelikheid te beoefen, erkenning aan iemand anders se plek van genade, maak nie saak hoe hy of sy reageer nie, ontsteek jou eie. Jy voel net voller.
Verlede jaar het ek 'n groep van sowat 'n duisend mense gevra om dit tussen sessies by 'n driedaagse konferensie te doen. In plaas daarvan om 'n kort gesprek met iemand in die hysbak of lobby te hê en dan weg te stap, het ek voorgestel dat hulle na die ander persoon luister, na die genadeplek soek en die oomblikke wat hulle hom of haar verlig, mondelings erken. "Toe jy oor stelseldinamika praat, het Linda jou oë begin vonkel en jou woorde het baie lewendig geword. Dit was opwindend om na jou te luister."
Ek is seker dat sommige van die mense by die geleentheid my voorstel as belaglik geïgnoreer het en op hul gewone manier gegaan het, maar baie het my in die gange, koffiewinkel of hysbak gestop en my vertel dat al die gewone konferensie waansin verskuif het en die pad hulle het aandag gegee aan ander wat verander het. Verskeie mense het genoem dat hulle ook meer vertroue en verbintenis gevoel het, en toe hulle aangeneem het, kan hulle op hierdie grasieuse manier aandag gee. As daar hemel op aarde kan wees, waarom nie engele op aarde - engele gaan om 'n ander se plek van genade te verlig nie?
Wie of wat dien jy?
"Liefde is die toestand in die menslike gees so diep dat dit ons bemagtig om moed te ontwikkel; om daardie moed te vertrou en brûe daarmee te bou; om daardie brûe te vertrou en oor te steek sodat ons kan probeer om mekaar te bereik." - Maya Angelou, Selfs die sterre lyk eensaam
Sluit aan by die rewolusie van geheime engele. Wie sê jy het vere nodig? Ek wil hê dat elke kind wat in hierdie wêreld gebore is, geseën word, soos ek was, deur iemand wat sy of haar uniekheid kon sien. Ek wil hê dat elke mens lewendig moet wees om die nalatenskap van drome, gebede, sweet en hardverdiende wysheid wat deur die rivier van ons bloed loop, te onthou.
Digter en teoloog John O'Donohue definieer siel as die plek waar die intieme en oneindige ontmoet. Ek glo my ouma sal sê dit is die presiese ligging van die plek van genade. In my ervaring is dit ook die plek wat ons grootste potensiaal vir invloed uitsaai.
Invloed is 'n gelyke geleentheid werkgewer. Onbeperkte bedrae is beskikbaar vir elkeen van ons. 'N tiener genaamd Jerome in 'n migrerende arbeidskamp in Florida verander vir ewig die manier waarop ek dink oor leer en verskil. Hy het my geïnspireer om drie boeke te skryf wat tienduisende mense gelees het. Wie weet hoeveel kinders is uiteindelik beïnvloed deur Jerome se uitwerking op my?
Die mense wat in hierdie boek genoem word, het honderde duisende lewens beïnvloed sonder om dit eers te weet. Al wat dit geneem het, was 'n eenvoudige daad van erkenning wat alles vir een persoon verander het, wat toe vir duisende ander mense 'n verskil gemaak het.
Hersien met toestemming van New World Library. © 2008.
Video / onderhoud met Dawna Markova: Ontwikkeling van samewerkende intelligensie
Meer boeke deur Dawna Markova
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Hoekom stry ons nog steeds met die werk-huis-konflik in vroue en mans