Breytenbach skryf nie in konvensioneel-eerbiedige taal en toonaard oor die sterfproses nie en laat blyk sy minagting vir die religieuse ook uit die verwysing na die verrottende lyk as synde dié van ’n biskop. ’n Mens verwag nie so ’n oneerbiedige lyksdig ter ere van ’n hoë kerklike nie en ook nie so ’n frappante voorbeeld van digterlike lykskending soos om na die biskop se “kieliebakke” te verwys nie. Dit was in Indië dat diamante vir die eerste keer tussen 800 en 600 v.C. ontgin is. Sou Ek hieroor aan hulle geen besoeking doen nie? spreek die HERE. Die belangrikste interteks is ’n deel van The Wasteland, van T.S. Eliot, genoem “The Sermon of Fire”, waarin vuur deel uitmaak van ’n tema van verval. Die ou Romeine het hul Juvenalis gehad; die Afrikaanse letterkunde het as teenhanger die satirikus M.M. Walters. Celan het bv. ‘n vers van Emily Dickinson vertaal wat toe op sy beurt uit die Duits hervertaal is na Engels deur John Felstiner.