Die onwelkome nuus sou ek graag ‘n bietjie langer wou uitstel, maar die chirurg het daarop aangedring dat ek die volgende oggend reeds in die kliniek moes aanmeld vir ‘n mastektomie. Dit was duidelik dat hy baie bekommerd was oor die prognose en sou gou as moontlik met die nodige behandeling wou begin. Die voorlopige ondersoeke het nie belowend gelyk nie.
Drie dae later het ons weeklikse skoonmaakhulp opgedaag en ons ingelig dat sy die blokkie opgespoor het – in die stofsuier se sak. Groot vreugde! Ek het die eer gehad om die laaste blokkie in te pas en skielik was my lewe weer heel. Ons het daardie selfde dag versigtig ‘n karton onder die legkaart ingeskuif en die blokkies vasgeplak. Daarna het die vriendelike omie by die kunswinkel dit vir ons geraam en en die luiperd het sy ereplek teen ons muur ingeneem.
Pragtige boodskap wat jy deel. Hoop is altyd beskikbaar in enige situasie, jy moet net oop wees daarvoor op die regte tyd.
Dankie vir die vertelling, baie goed geskryf. Het nie in jou skoene gestap nie, maar ken daardie swart gat – was vyf jaar lank daarin, en soos jy sê hopenlik nooit weer nie. Tot jou beskrywing van hoe jy jou hand uitgesteek en met daardie legkaart begin het kan ek mee assosieer. Myne was net fotografie. Pragtige legkaart!!!
Baie dankie vir die gevoelvolle vertelling en die gebruik van die legkaart idee. Ek het nou eers rerig tyd gehad om rustig te lees. My dae vlieg verby en die rekenaar word nie juis aangesit nie omdat dit net nie help as ek moeg is nie.
Dis rerig wonderlik hoe n woord gedagtes kan prikkel sodat dit op skrif gestel kan word. Dan, as dit geskryf is voel dit sommer baie beter. My Vrydag-skryfsessie oor my eie lewe is baie terapeuties. Ons lees ook die dele vir die groep wat weer ander gedagtes uitbring by die luisteraars.