Definisie van absurditeit - wat dit is, betekenis en konsep - Ek wil alles weet - 2021
Van Latyn absurdus, die term absurditeit verwys na wat dit maak nie sin nie of dit is teenoorgesteld of omgekeerd rede. Die konsep verwys ook na die vreemde, vreemde, gekke, onlogiese of dwase.
In die logika, verskyn die absurde wanneer 'n reeks stellings onvermydelik spruit uit die ontkenning of weerlegging van elkeen.
die filosofie van die absurde of absurdismo is gebaseer op die afwesigheid van die standaardbetekenis en absolute van die heelal met betrekking tot die mens; alle pogings van mense om die oorsprong van die Heelal en die absolute vrae te ken, is tevergeefs, aangesien daar geen antwoord is op die vrae wat na ons aard verstaan ​​kan word nie. Dit word gekenmerk deur sy skeptiese toestand teenoor die lewensbeginsels en die skepping van die wêreld, wat verseker dat bestaan ​​geen betekenis het nie en dat daar geen duidelike bestemming is nie, sodat alle mense die reg op vryheid het en om ons eie manier.
Absurdisme is gekoppel aan eksistensialisme , hoewel dit nie identiese bewegings is nie. Franse filosoof en skrywer Albert camus Hy was die dryfkrag agter absurdisme nadat hy weggetrek het van die eksistensialistiese beweging. Die grondslag van hierdie filosofiese teorie kan in sommige van sy werke gevind word, soos "Die buitelander", waar die skrywer bevestig dat alle lewe onbeduidend is en dat syne waarde Dit hang uitsluitlik af van wat die mens dit gee. Op hierdie manier is bestaan ​​'n konstante siklus wat homself herhaal so nutteloos, beweeg deur tradisie meer as iets outenties en absoluut anders as wat bekend is.
Hierdie teorie het na die Tweede Wêreldoorlog gewild geraak, en baie eksistensialistiese filosowe het daarop vertrou; moontlik is die rede hiervoor dat die hartseer wat die oorlog in die nasleep van die oorlog gelaat het, 'n groot skeptisisme oor mense se lewens veroorsaak het, en die enigste manier om aan te hou leef houding van die efemale tyd om te vermy dat hierdie ongemak selfs meer intens geword het.
Verskeie kulturele bewegings het 'n beroep op die absurde gedoen, soos die patafísica , wat in die middel van 20ste eeu . Dit is 'n soort wetenskap parodies wat denkbeeldige oplossings bestudeer en die wette wat uitsonderings reguleer.
die absurde humor Dit is 'n soort strokiesprent wat 'n beroep doen op gekke feite om die gehoor te laat lag. Die Engelse groep Monty Python , wat tussen opgetree het 1969 en 1983 , is een van die bekendste eksponente.
die teater van die absurde Dit is 'n konsep wat gebruik word om die werke wat deur sommige dramaturge in dekades van geskep is, te noem 1940 , 1950 en 1960 .
in literatuur daar word gepraat van die absurde om na a te verwys tegniek of styl wat bestaan ​​uit 'n beroep op komponente wat geen samehang het binne 'n konteks met logiese voorspelbaarheid nie. Dit kom baie voor in die parodie en in die humor . Dit is in elk geval nodig om dit duidelik te maak dat dit nie noodwendig humoristiese of onlogiese elemente moet bevat nie, en dat dit ook nie karakters moet hê wat nie 'n goeie rede het nie.
Wat 'n teks absurd maak, is die redenasieperspektief wat die skrywer oplê; dit wil sê, wanneer die irrasionele aard van die lewe aangeteken word, die gebrek aan samehang in ons bestaan ​​en ander kwessies wat grens aan die filosofiese eerder as ficcional. Daarom kan ons sê dat 'n absoluut gesonde verhaal wat 'n agtergrond van irrasionaliteit het, as absurd beskou kan word. Om te kan besluit of 'n teks absurd is, is dit in kort genoeg om die refleksie wat die teks bied te ontleed: as dit teenstrydig of selfs belaglik is, kan ons nie daaraan twyfel nie.