Geskryf deur Tony Hughes-d'Aeth
Die lewende see van wakker drome, Richard Flanagan se agtste roman, is een van 'n klomp romans wat 'n mens verwag om uit die skaduwee van die bosbrandseisoen 2019-2020 te verskyn wat die lug van Oos-Australië vir weke aaneen verdonker het, en skroeiende woude van Byronbaai tot Kangaroo-eiland.
'N Rollende verbranding van groot dele van die kontinent, die lug self het gelyk of dit aan die brand was, van die ongelooflike pienk skyfson van rookversmoor Sydney in November en Desember na die apokaliptiese tonele by Mallacoota op Oujaarsaand.
In die roman van Flanagan vind die ineenstorting van die ekosisteme van die planeet op die agtergrond plaas. Die verhaal self is hoofsaaklik besig met iets wat in vergelyking triviaal moet wees: die sterwe van die 87-jarige Francie in 'n Hobart-hospitaal.
Francie se drie kinders het bymekaargekom om die eise van die situasie te hanteer. Terwyl Anna en Terzo Tasmanië lank agtergelaat het (of so het hulle gedink) vir loopbane op die vasteland, het Tommy gebly. Tommy is 'n mislukte kunstenaar en praat met 'n hakkel wat verskyn toe 'n vierde kind, Ronnie, aan selfmoord dood is na mishandeling in 'n Maristiese seunskool.
Die roman volg hoofsaaklik Anna. Sy is 'n suksesvolle argitek wat in Sydney woon en beantwoord onwillig Tommy se oproep om na Tasmanië terug te keer wanneer die gesondheid van hul ma slegter word. Die roman volg die afbreek van al die dinge wat Anna aangebring het om haarself te oortuig dat sy nie meer in daardie plek was nie.
Watter plek? Nie Tasmanië nie, maar die onsigbare, traumatiese middelpunt van die gesinslewe - al die mislukkings, ontwykings, vuil kompromieë wat onder die mat getrek is, net om elke Kersfees weer met verrassende presiesheid te verskyn.
Of as 'n ouer sterf.
Moeder verloor; 'n wêreld verloor
In hierdie opsig lyk Flanagan se roman soos Jonathan Franzen Die Regstellings of HBO's opvolging.
Terwyl Succession met sy ouer wordende patriarg Logan Roy losweg is gebaseer op die Murdoch-dinastie, dit hang nie regtig af van 'n media-ryk wat op die spel is nie. Die hart daarvan is die tameletjies van die kinders met infantilise terwyl hulle met voordeel jok, en probeer om die wedstryd van denkbeeldige goedkeuring te wen wat die broer of suster se wedywering bevorder.
In Die lewende see van wakker drome dit is 'n matriarg eerder as 'n patriarg wat stadig, rommelig en oneweredig die wêreld verbygaan. Tog, hoewel Logan Roy 'n monster is en Francie 'n heilige, is die effek by volwassenes presies dieselfde.
Die skittering van Flanagan se verhaal en die diep krag van hierdie roman is om ons getuienis van die einde van die wêreld te gee. Die dood van Francie open 'n swart gat in die gesin wat Anna, Terzo en Tommy in sy onverbiddelike enkelheid trek.
Terselfdertyd as die klein wêreldjie van hierdie gesin in duie stort, is die wêreld self in sy eie eindtyd. As reën uit die lug en die een na die ander ekologiese ramp onderbreek Anna se sosiale media-toevoer. Hierdie voegwoord bied 'n nuwe vorm van wat die genoem word patetiese verkeerdheid, waarin ons die wêreld van ons innerlike emosies en buie op die natuurlike wêreld projekteer.
'N Sommer lug, 'n helder oggend, 'n begrafnisbos - 'n basiese animisme in ons neem die wêreld as die klankbord van ons affekte. Dit is 'n simptoom van die Anthropocene hierdie affiniteite het planetêr geword.
Is Flanagan se roman 'n ekologiese roman? Die luukse om te kies, is nou heeltemal verby.
Ons hoef ons nie meer na 'n ekologie toe te spits wat ons in ons longe dwing en aan elke oewer uitspoel nie. Die roman het 'n dimensie van allegorie, maar dit is nie meer duidelik in watter rigting dit vloei nie.
Ons ontbrekende dele
Daar word gedink dat die patetiese dwaling die psigiese behoeftes van mense dien deur hulle 'n vertroostende spieël in die natuurlike wêreld te bied, maar wat as die ware punt daarvan was om ons subjektiewe ellende in etiese omgewingsaksie te verander?
Die sterwende Francie lyk beslis 'n embleem van sterwende moederlike aard. Die al hoe groter pogings wat haar kinders bestee om haar aan die lewe te hou, roep die desperate agterhoede-aksies op om hierdie of daardie ramp te voorkom.
Maar die mees oortuigende foefie van die roman berus nie op die herontplooiing van simpatie nie. Anna besef met gereelde tussenposes dat sy 'n liggaamsdeel kort. Dit begin met 'n ontbrekende vinger. Later haar knie, dan 'n bors, 'n oog. Ook ander begin liggaamsdele verloor.
Hierdie 'verdwyning', soos bekend geword het, is heeltemal pynloos en lyk amper ongemerk. Dit is asof ons, volgens ons gesê, eenvoudig gefotopeer is.
Die vreemde deel is nie die verlies van die ledemaat nie, maar die feit dat die verskynsel onopgemerk bly. Dit is hoe uitwissing voel. Iets is weg wat eens daar was. Ons is vlugtig verward, maar dan sit ons die prentjie weer saam en gaan voort.
Tony Hughes-d'Aeth, professor, Universiteit van Wes-Australië
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood en sterf > Richard Flanagan se The Living Sea of ​​Waking Dreams beskou hartseer groot en klein