Indiese troepe by 'n hawe, omstreeks 1914 - Geskiedenis Podcasts - 2021
Hierdie foto toon waarskynlik die manne van die 15de Ludhiana Sikh Regiment na hul aankoms by Marsaille in Frankryk, waar hulle 'n tydperk aan die Westelike Front diens gedoen het in 1914-1915.
Tydens die Burgeroorlog was Baxter Springs geleë op die ou militêre pad wat van Fort Smith, Arkansas, deur Fort Scott, Kansas en suidwes na Fort Gibson in die Indiese gebied gegaan het. Aanvanklik is die terrein hoofsaaklik gebruik as 'n rusplek vir die wa -treine wat die troepe voorsien het, en vir militêre personeel wat opgedra is om hulle te beskerm teen vyandige Indiane tydens die reis. Toe die burgeroorlog begin, het die streek hom egter binnekort aangeval deur konfederale gereelde en guerrillamagte.
In die lente van 1862 is 'n veldkamp, ​​wat eers Camp Baxter Springs genoem is, gebou deur kolonel Charles Doubleday se tweede Ohio Brigade en kolonel William Weer 's 2de Kansas Brigade om ongeveer 6000 troepe te garnisoen.
Verskeie veldkampe sal langs die roete opgerig word, waaronder Camp Little Five Mile, wat in Junie 1862 deur kolonel John Ritchie se Indian Home Guards gebou is, wat suidoos oorkant die Springrivier geleë was. Nog twee veldkampe is in die somer van 1863 hier naby gebou, waaronder Camp Joe Hooker en Camp Ben Butler, albei gebou deur kolonel James Williams ' 1st Kansas Coloured Troops.
Aan die begin was die lewe op die kamp maklik en soms baie saai, wat daartoe gelei het dat een soldaat in Junie 1862 skryf, " Hier kamp ons, met niks anders om te doen as om te eet, te drink, te swem, te slaap en te lees nie. slegs as ons gelukkig is om koerante of boeke aan te skaf. "
In Julie 1863 is die besluit geneem om 'n permanente pos te bou en kolonel Charles Blair het luitenant John Crites saam met kompanie C en D van die 3de Wisconsin -kavallerie gestuur om dit op 17 Augustus te bou. Alhoewel die pos amptelik Fort Blair heet, word dit meer gereeld Fort Baxter genoem. Toe dit klaar was, het dit bestaan ​​uit 'n blokhuis en 'n paar hutte omring deur borswerke van hout, rotse en vuil.
Krites is spoedig versterk deur 'n losskakeling van die Tweede Kansas Coloured Infanterie onder bevel van luitenant R. E. Cook, en vroeg in Oktober is verdere versterkings bygevoeg onder luitenant James B. Pond van die Derde Wisconsin-kavallerie, wat 'n 12-pond-houwitser verskaf het.
Baxter Springs -slagting (6 Oktober 1863)
Alhoewel die pos se aktiwiteite stadig was, sou dinge in Oktober 1863 verander.
Op 4 Oktober 1863 arriveer luitenant James B. Pond uit Fort Scott om die bevel oor die pos te neem, wat toe deur ongeveer 155 man beman is. Pond het ongeveer 200 meter wes van die fort opgerig en besluit dat die fort vergroot moet word, en die volgende dag beveel hy dat die westelike muur van die fort verwyder moet word sodat dit verskuif kan word.
Die volgende oggend is 'n voëlgeselskap van sestig man en al die waens uit die fort gestuur, en Pond het ongeveer 90 man verlaat. Wat Pond nie kon weet nie, was dat William Quantrill en ongeveer 400 guerilla's, wat besluit het om in Texas te oorwinter, suidwaarts op pad was.
Nadat hy twee Union -spanmanne op die Texas Road vasgevang en vermoor het wat pas onlangs uit Fort Blair verlaat het, besluit Quantrill om die pos aan te val. Alhoewel die guerilla's kort-kort beman het, beman luitenant Pond die houwitser en beveg hulle, hoewel hulle verskeie slagoffers opgedoen het. Die manne van Quantrill het aangegaan, maar sou vinnig 'n ander geleentheid vind om te veg.
Intussen, op dieselfde dag wat Pond by Fort Blair aangekom het - 4 Oktober, het generaal James G. Blunt Fort Scott verlaat met 'n begeleiding van 100 man van die Derde Wisconsin en die veertiende Kansas Kavalerie, op pad na Fort Smith, Arkansas. Teen die middag van 6 Oktober was hulle naby Fort Blair, toe hulle 'n liggaam van berede manne bespied wat van die bome langs die Springrivier afkom. Geklee in federale uniforms, het Blunt gedink dat dit Pond -manne was wat op oefen was en het sy hoof van verkenners, kaptein Tough, gestuur om hulle te ontmoet. Tough het egter vinnig teruggekeer met inligting dat die mans nie uniesoldate was nie, in werklikheid rebelle was, en dat 'n geveg by Fort Blair plaasvind.
Die mans het gespioeneer, was die guerrilla's van Quantrill, wat vinnig Blunt se troepe begin aanval het. Alhoewel Blunt probeer het om 'n geveglyn te organiseer, was hulle sterk in die minderheid en die troepe van die Unie het wanordelik versprei. Een beampte breek deur die Quantrill -manne en bereik Fort Blair om Pond te vertel van die gang, maar dit was tevergeefs. Generaal Blunt kon saam met ongeveer 15 van sy mans ontsnap en het uiteindelik teruggekeer na Fort Scott.
Wiley Britton, in sy boek, Burgeroorlog aan die grens, beskryf die bloedbad so: " In baie gevalle waar die soldate nougeset agtervolg is, is hulle meegedeel dat as hulle sou oorgee, hulle as krygsgevangenes behandel sou word, maar in elk geval op die oomblik dat hulle oorgegee en ontwapen was, word hulle soms neergeskiet selfs met hul eie arms in die hande van die bandiete. "
Onmiddellik nadat die Blunt -mag vernietig is, het die guerrillas die voorraadwaens geplunder en wapens, kos en whisky gevind. Alhoewel twee van Quantrill se leiers, George Todd en William "Bloody Bill " Anderson, Fort Blair weer wou aanval, was Quantrill meer bekommerd oor die wegneem van sy gewonde mans. Geen verdere aanval is uitgevoer nie en die guerrilla's het daarna hul suidwaartse opmars voortgesit.
Uiteindelik was dit 'n Konfederale oorwinning, met vyf en tagtig mans van Blunt se mans wat dood of aan hul wonde gesterf het en nog agt gewondes. Ses van Pond se mans is dood en tien gewond. Die guerrilla -slagoffers was waarskynlik twintig tot dertig dood en minstens drie gewond.
Al die slagoffers is naby die fort begrawe. Na die slagting is Blunt tydelik van sy bevel ontslaan, maar is later herstel. In 1885 het die kongres $ 5,000 bewillig vir 'n nasionale begraafplaas ongeveer 'n kilometer wes van Baxter Springs, waar baie van die liggame weer begrawe is.
Toe die burgeroorlog verby was, is die fort verlaat, maar die stad Baxter Springs het daar rondom grootgeword en 'n uitlaatklep geword vir die veeboerdery in Texas en een van die wildste koeiedorpe in die Weste.
Vandag kan die verhaal van Fort Blair, sowel as meer streeksgeskiedenis, gevind word in die Baxter Springs Heritage Center & Museum in East Avenue 740. Die 20.000 vierkante voet -fasiliteit vertolk ook die geskiedenis van die inheemse Amerikaners, mynbou en Route 66. 'N Self-begeleide burgeroorlogstoer kan ook onderneem word wat 12 interessante plekke met betrekking tot die aanval aandui. Kaarte en brosjures kan by die museum of die Kamer van Koophandel afgehaal word.
Hoe Indië die Weste in die Tweede Wêreldoorlog bevry het
Sestig jaar gelede, hierdie maand, het Duitsland oorgegee aan die Geallieerdes om die Tweede Wêreldoorlog in Europa te beëindig. Dit is tyd dat Indië se spelveranderende bydrae tot die oorwinning erken word in die werklike konteks van Brittanje se beperkings. Ook wat Indië in ruil daarvoor gekry het.
Een van die min bekende feite oor die Tweede Wêreldoorlog is dat dit Indië se bydrae van mans en materiaal was wat die Weste uit die weg geruim het.
Meer as 2,6 miljoen Indiese troepe het 'n deurslaggewende rol gespeel in die grootste konflik van die 20ste eeu en het Brittanje gehelp om in die geveg te bly. Indiese magte het gestuur na groot oorlogsgebiede regoor die wêreld. Hulle het die Duitse tenkafdelings in Afrika geterroriseer, teen die Japannese in Birma geveg, aan die inval in Italië deelgeneem en 'n belangrike rol gespeel in gevegte in die Midde -Ooste.
Net so krities was die Indiese materiële hulp. Wapens, ammunisie, hout, staal en veral voedsel is in groot hoeveelhede na Europa vervoer - jy kan redeneer, gevee - na Europa.
Brittanje se afhanklikheid van Indië was bykans totaal. Selfs tydens die Eerste Wêreldoorlog (1914-18) was die bydrae van Indië geweldig. Die New York Times het in 1918 geskryf: "Die wêreld moet Indië betaal in alles wat Indië wil, want sonder Indiese produkte sou die oorlog moeiliker wees." Hou in gedagte dat die hoeveelheid Indiese voorrade in die Tweede Wêreldoorlog met verskeie ordes groter was.
Veldmaarskalk Claude Auchinleck, opperbevelhebber van die Britse Indiese leër van 1942, het beweer dat die Britte 'nie deur albei oorloë sou kon kom as hulle nie die Indiese weermag gehad het nie'.
Selfs die rassis en die volksmoord (hy was direk verantwoordelik vir die dood deur hongersnood van ten minste u miljoen mense in Bengale tydens die Tweede Wêreldoorlog, in die mees gruwelike mensgemaakte hongersnood in die geskiedenis), Britse premier Winston Churchill, wat 'n patologiese haat teenoor Indiërs gehad het ( 'Hulle is 'n dierlike ras met 'n dierlike godsdiens,' het hy eenkeer gesê), en erken die 'onoortreflike dapperheid van Indiese soldate en offisiere'.
Om seker te wees, het agt uit tien Duitse soldate wat in die geveg gesterf het, aan die Russiese front gesterf, en dit was die Russiese militêre mag wat die eens onoorwinlike Duitse leër gestoom het. Maar aan die westelike front, sonder die mobilisering van Indië, sou die Geallieerdes Berlyn nie bereik het nie. Minus Indiese soldate, die Britse leër sou te dun gespan gewees het.
Vrees het die Britte bekruip
Laat ons eers die land se oorlogsmobilisasie in konteks plaas. Hoe is Brittanje geplaas in terme van vegvermoë?
In 1940 stuur die Duitsers die Britse ekspedisiemag wat in Boulogne en Calais in Frankryk gestasioneer was. Meer as 380 000 Britse soldate was vasgekeer tussen die Engelse kanaal en die opkomende Duitse leër en het groot slagtings ondergaan toe Adolf Hitler die meeste van hulle onverklaarbaar toegelaat het om te ontsnap.
Die haastige terugtog onder Duitse bombardemente was die eerste teken dat dit nie goed gaan met die hoofkwartier van die ryk nie. Die Duitse blitzkrieg onthul die luiaard en korrupsie wat in die Britse leër gedy het. Diefstal van winkels, brandstof en selfs vragmotors deur soldate was algemeen, skryf die militêre historikus Max Hastings in Winston's War.
In 1941, na nederlae in Griekeland, Kreta en Noord -Afrika, het Alexander Cadogan van die ministerie van buitelandse sake geskryf: "Ons soldate is die mees patetiese amateurs wat teen professionele persone te staan ​​kom." En hy het bygevoeg: 'Ons leër is die spot van die wêreld!'
Die Britte het nog slegter gevaar teen Asiërs. In 1942 het 'n Japannese weermag met net 25 000 getalle, Malaya (moderne Maleisië) en Singapoer oorskry, ondanks die feit dat hulle vier tot een was. Viseadmiraal Geoffrey Layton, waarnemende opperbevelhebber van Brittanje se Oostelike Vloot, skryf in sy oorlogsdagboek: "Ons manne was manlik vir die Japannese in opleiding en in die morele eienskappe van vermetelheid, volharding, dissipline en toewyding. "
N.S. Rajaram, 'n wiskundige en 'n indoloog van NASA, onthou dat hy met Indiese soldate van die Britse keiserlike leër gesels het. In 'n artikel vir die tydskrif Folks haal hy een van hulle aan, nou gevestig in Penang, Maleisië:
'Toe die Japannese aanval, het die Britte weggehardloop. Hulle was baie slim. Hulle het 'n wonderlike lewe gehad met bungalows en butlers en kokke en dit alles, maar sodra die Japannese kom, het hulle weggehardloop. En toe hulle terugkeer na Indië, stuur hulle Gurkhas, Sikhs, Marathas en ander Indiërs om teen die Japannese te veg. Hulle het geweet dit is te gevaarlik vir hulle. Dit is hoe ons onafhanklikheid in Malaya gekry het. "
Rajaram sê nie een van hierdie veterane uit die Tweede Wêreldoorlog onthou die Britte wat teen die Japannese geveg het nie - net weggehardloop.
Lee Kuan Yew, die ontslape premier van Singapoer, bevestig die stelling. In sy memoires, The Singapore Story, beskryf Lee die Japannese inval in Malaya en Singapoer, wat hy as jongeling beleef het: "In 70 dae van verrassings, ontsteltenis en domhede was die Britse koloniale samelewing verpletter en daarmee saam die aannames van die Engelsman se meerderwaardigheid. Die Asiatiese mense moes paniekerig raak toe die skietery begin, maar tog was dit die stoïese wat die slagoffers geneem het en sonder histerie gesterf het. "
Volgens die Britse Oorlogskantoor se rekords was lede van die 8ste afdeling van Australië in Malaya skuldig aan plundering, verkragting, dronkenskap, insubordinasie en selfs moord. Een dokument sê dat 'n hele bataljon Australiese troepe wat aangewys is om die kus te bewaak, eenvoudig gevlug het, sodat die Japannese deur die kloof kon loop. 'Die Australiërs staan ​​bekend as narcissen: pragtig om na te kyk, maar deurgaans geel,' lui dit.
Jy kry die prentjie. As die Verenigde State nie die oorlog betree het nie, sou die Britte die oorlog in hul klein eilandjie uitgesluit het. En sonder Indië sou hulle waarskynlik honger gely het. Soos dit blyk, het hulle Indiërs honger gedwing.
Die lewe was om dood te gaan
In 1939, aan die begin van die oorlog, het die Indiese leër net meer as 200 000 troepe gehad - genoeg om Indië in kettings en die Britte teen Indiese revolusionêre te beskerm. In 1940 is die weermag se grootte verhoog tot 1 000 000. In die algemeen het Indië 'n totaal van 2,581,726 weermag-, vloot- en lugmag -vegters voorsien. Boonop het 14 miljoen Indiese arbeiders die klok rond gewerk om die oorlogsfabrieke en boerderye aan die gang te hou.
Maar hoe het soveel Indiërs aangesluit om vir die Britte te veg? Was die Britse Indiese leër werklik die grootste vrywilligersmag in die moderne geskiedenis, soos sommige historici dit beskryf?
Die waarheid is dat Brittanje oor 'n tydperk van 200 jaar Indië tot so 'n ontsaglike armoede verminder het dat Indiërs gereed was om by elke geleentheid 'n bestaan ​​te kry - selfs al was dit in die dood. As soldate kon hulle ten minste geld huis toe stuur in plaas van 'n semi-bestaanslewe.
Boonop, as die werwingstaktieke van die Eerste Wêreldoorlog 'n aanduiding is, het nie almal gewillig aangemeld nie. Daar is berigte dat die Britte byvoorbeeld in Haryana die besproeiingswatervoorsiening geblokkeer het van diegene wat nie gou na vore gekom het om by die weermag aan te sluit nie. Brutale metodes soos "om mense naak te trek en hulle voor hul vrouens te laat staan" is ook gebruik. Mense is in netelige bosse gedruk en ure lank daar laat staan, en totdat hulle gesê het: "Ja, ek is gereed vir inskrywing" is nie uitgelaat nie.
Kaushik Roy skryf in Uitbreiding en ontplooiing van die Indiese leër tydens die Tweede Wêreldoorlog dat die vraag na Indiese personeel die tradisionele werwingspatrone aansienlik verander het. Hier is 'n oorlogskabinet van 1 Maart 1943: 'Werwing uit die' krygsklasse 'wat in die vooroorlogse Indiese weermag gewerf is, word nou geleidelik opgedroog, en die maandelikse inname van hierdie klasse is net voldoende om bestaande eenhede te onderhou. Alle verdere uitbreiding moet nou uitgevoer word met Madrassis (suidelike Indiërs) wat slegs in 'n baie klein mate gewerf is voor die oorlog. "
Selfs die perifere militêre formasies van Indië het belangrike rolle vervul. Vier handelskepe wat in die neutrale Portugese hawe van Goa geïnterneer is, is aangeval deur afgetrede lede van die Indiese hulpmag (territoriale leër) in Calcutta, skryf Roy.
Indië se tol was swaar. Tot 24 338 Indiese soldate is dood in gevegte. Plus 64,354 is gewond en 11,754 het vermis geraak. Dit is waarskynlik dat ten minste soveel Britse troepe van die Statebond sou sterf sonder die teenwoordigheid van Indiese troepe. Daarom is honderdduisende mense van Britse oorsprong wat in Brittanje, Australië, Nieu -Seeland en Kanada woon, hul bestaan ​​te danke aan die uiteindelike offer van Indiërs.
Die skrywer en navorser Madhusree Mukerjee, wat in die redaksieraad van Scientific American gedien het, skryf in Churchill se geheime oorlog: die Britse ryk en die verwoesting van Indië tydens die Tweede Wêreldoorlog, dat die hele kolonie van hout, woltekstiel en leerprodukte, sowel as driekwart van sy staal en sement, na die verdediging van die Britse Ryk herlei is. Indië was, naas Brittanje, die grootste bydraer tot die oorlog van die Ryk. "
Tydens die oorlog het Indië 196,7 miljoen ton steenkool, 6 miljoen ton ystererts en 1,12 miljoen ton staal verskaf. The Oxford Encyclopedia of Economic History, Deel 2, sê: "35 persent van die jaarlikse produksie van katoenstowwe in Indië, wat ongeveer 5.000.000.000 meter bedra, het oorlogsmateriaal geskep."
Hout was 'n belangrike oorlogsinvoer en die uitvoer daarvan het gelei tot grootskaalse vernietiging van die uitgebreide woude van Indië. Die Instituut vir Energie en Hulpbronne sê: 'Gedurende die Eerste Wêreldoorlog is bosbronne ernstig uitgeput, aangesien groot hoeveelhede hout verwyder is om skepe en spoorwegslapers te bou en om te betaal vir Brittanje se oorlogspogings ... Die Tweede Wêreldoorlog het die bos nog groter gevra as Eerste Wêreldoorlog gedoen het. "
Die Verenigde Nasies se Voedsel- en Landbou -organisasie stem saam: "Die eerste era in die ontbossing was kort nadat hulle in die Britse Ryk opgeneem is. Die tweede groot ontbossing was in die veertigerjare met eise van die Tweede Wêreldoorlog. " Wat bewapening betref, sê The Oxford Encyclopedia of Economic History, Deel 2: "Tydens die Tweede Wêreldoorlog het Indië meer as 50 soorte wapens en ammunisie vervaardig en 75 persent van sy eie oorlogstydvereistes voorsien."
Dit is nie al nie. Indiese koningsgesinne het groot hoeveelhede kontant aan die Britte geskenk. In 1941 het die Nizam van Hyderabad byvoorbeeld twee Royal Air Force -eskaders befonds.
Hoe die Britte Indië terugbetaal het
'Terugbetaal' is die verkeerde woord hier. Uiters ondankbaarheid of volmaaktheid sou meer gepas wees. Eerstens was Brittanje nie van plan om Indië vir sy goedere en dienste te betaal nie. Aangesien Londen besluit het om sy skuld aan Indië eers te betaal nadat die oorlog verby was, het die Brits-beheerde Indiese regering besluit om roekeloos druk van meer papiergeld te druk, wat tot hoë inflasie gelei het.
Die oorlog het die reeds gebroke ekonomiese stelsel van die kolonie verdraai. The Oxford Encyclopedia of Economic History sê: "Tekorte in die oorlog en aanbodprobleme het die industrie teruggehou en ernstige ontwrigtings veroorsaak in die interne mark vir verbruikersgoedere, wat uitgeloop het op die Bengaalse hongersnood van 1943 wat meer as drie miljoen lewens geëis het." (Sommige stel die werklike dodetal op meer as sewe miljoen.)
Bengale het in 1942 'n oorvloedige oes behaal, maar die Britte het groot hoeveelhede voedselgraan van Indië na Brittanje gelei, wat bygedra het tot 'n groot voedseltekort in die gebiede van die huidige Wes-Bengale, Odisha, Bihar en Bangladesh.
In die agtergrond van onlangse Britse openbarings teenoor Indië, moet die rassistiese en ongelooflik gevoelige houding van Indië teenoor Indiërs bestudeer en verstaan ​​word.
Gedurende die oorlog, namate die bedreiging van 'n Japannese-Indiese Nasionale Weermag (onder leiding van Subhas Chandra Bose) die inval in Indië toeneem, het die Britte 'n verskroeide aarde-beleid in die ooste van Indië, veral Bengale, toegepas. Die Britte het alle vervoer in Bengale, insluitend bote, stierwaens, selfs olifante, in beslag geneem en beslag gelê om die gebruik daarvan deur die Japannese te voorkom.
Aangesien voedselgraan na die oorlogspoging in Europa oorgedra word en die vervoerstelsel van Bengale tot stilstand gekom het, het mense nie toegang tot voedsel in die omgewing nie, en ook nie die middele om hul lewensbestaan ​​te verdien om te koop of te koop nie. In Julie 1943 publiseer die Board of Economic Warfare, 'n Amerikaanse regeringsliggaam, 'n dokument, Indian Agriculture and Food Problems, wat hongersnood en 'honderde duisende sterftes as gevolg van hongersnood' voorspel. Op 25 Augustus druk The New York Times 'n kabelboodskap van die burgemeester van Calcutta aan die burgemeester van New York en die Amerikaanse president Franklin Roosevelt: "Daar heers 'n akute nood in die stad Calcutta en die provinsie Bengale weens 'n tekort aan voedsel. Die hele bevolking word verwoes en honderde sterf van honger. 'N beroep op u en mnr. Churchill in die naam van die honger mensdom om onmiddellike aflewering van voedselkorrels uit Amerika, Australië en ander lande te reël.
Churchill -verskonings voer aan dat die oorlogskrisis Brittanje genoop het om op te tree soos dit gedoen het. Toe Mukerjee haar boek begin ondersoek het, het 'n paar Amerikaanse historici vir haar gesê dat dit 'nie 'n nuttige plek was om te verken nie, omdat daar op daardie stadium in die oorlog, toe die situasie so wanhopig was, nie 'n moontlikheid kon wees om te stuur nie verligting vir Indië ".
Maar in werklikheid was die beleid redelik doelbewus. "Dit was nie net 'n taktiek wat uit Brittanje se oorlogsbehoeftes gedwing is nie", sê die Britse skrywer en akademikus James Woudhuysen. 'Churchill het Indië so waardeer en Indiese nasionaliste so gehaat dat hy hulle ten volle wou verhonger. Daar is berig dat Bengaliërs vroeër sou sterf as om koring te eet, ondanks die feit dat koring een van die ou gewasse van Bengale was.
Australië het koring vir Indië byna gelaai op bote, en ander heerskappye het ook aangebied om te help. Maar hoewel slegs 'n dosyn skepe die verskil kon maak, het Londen alle aanbiedinge van die hand gewys. Dit wou onder meer nie die verleentheid hê om hongersnood toe te laat nie, en Amerika toe te laat om met Indië in te meng. "
Churchill het inderdaad daarin geslaag om Roosevelt te oortuig dat daar geen krisis in Indië was nie. Erger nog, daar is nie net niks vir Indië gedoen nie, maar Indië was verplig om $ 24 miljoen by te dra tot die VN se hulp- en rehabilitasie -administrasie. Om u 'n idee te gee van die waarde van die bedrag, het 'n splinternuwe vliegdekskip in daardie dae ongeveer $ 6 miljoen gekos, terwyl so 'n skip vandag minstens $ 3 miljard sou kos.
En net om dit in te vryf, terwyl die Britte terugtrek uit Indië, vernietig die groot aantal vliegtuie en verdedigingsvoorrade wat wettig aan Indië behoort het. Die voorste ontleder van die verdediging, Bharat Karnad, het gesê dat die Walchandnagar Aircraft Company (die voorloper van Hindustan Aeronautics Ltd) gekontrakteer is om die B-24 Liberator-bomwerpers in Bangalore te bou. Die meeste van hierdie vliegtuie is na die oorlog teruggestuur na Brittanje.
Maar 'n beduidende aantal, wat 'n embrio -bomwerperkomponent van die IAF kon wees, word as 'surplus to need' beskou en doelbewus deur die vertrekkende Britte vernietig by die Maintenance Command in Kanpur deur hierdie vliegtuie een vir een op te hef deur hul sterte tot 'n aansienlike hoogte en laat hulle neus op die harde grond neersak.
Indië se rol afwit
Die rol van Indië in die oorlog is heeltemal uit die weg geruim, en daar is slegs vlugtige verwysings in die amptelike geskiedenis van die oorlog. Dit is as gevolg van twee redes.
Een, Indiane voel self dat hierdie soldate as huursoldate vir die Britte veg. So, waar is die heerlikheid om vir die een tiran teen die ander te veg? Vanuit Indië se oogpunt was Brittanje 'n groter tiran as Nazi -Duitsland. Terwyl nuus uit die slagvelde van Europa binnekom, vier Indiërs elke nederlaag en ramp wat die Britte gely het.
Tweedens wil die Britte nie die glorie deel nie. Ondanks hul swak strydkwaliteite teen die Duitsers, het die Britte hulself oortuig dat hulle - en nie die Russe nie - die Nazi's verslaan het. Om dieselfde rede is die Russiese bydrae lank verkleineer. Hierdie jaar is Indiese voormalige dienspligtiges verhinder om tydens 'n parade van die Anzac Day in Australië te marsjeer. Meer as 76 000 Indiese soldate is in die Eerste Wêreldoorlog dood, terwyl die Aussies en Kiwi's slegs 'n paar duisend verloor het. So hier wil hulle ook nie die Indiese verliese beklemtoon nie, want dan lyk hulle s'n lomp in vergelyking.
Die opofferinge van hierdie ongelooflik dapper Indiërs - wat talle galantry -toekennings gewen het - het nie tevergeefs gegaan nie. Die terugkerende soldate het eerstehands gesien dat die Britte nie agt voet lank was nie, maar in werklikheid mans van klein hart en van kleiner formaat. Hierdie Indiese soldate was geïnspireer deur die prestasies van Bose - wat 'n paal van vrees deur Britse harte gedryf het, en was nie in 'n bui om deur buitelanders bestuur te word nie, veral diegene wat rassiste was.
The Naval Mutiny, 'n reeks weermag -muiteringe en die waarskynlikheid van 'n muitery van die lugmag, het die Britte oortuig dat hul spel aan die gang was. In hul verslae oor die einde van die Britse ryk - vergete leërs en vergete oorloë - sê historici aan die Universiteit van Cambridge, Tim Harper en Christopher Bayly: "Dit was Indiese soldate, burgerlike arbeiders en sakemanne wat die oorwinning van 1945 moontlik gemaak het. onafhanklikheid van Indië. "
Rakesh Krishnan Simha is 'n joernalis in Nieu-Seeland en skryf oor verdediging en buitelandse sake vir Rusland Beyond the Headlines, 'n wêreldwye mediaprojek van Rossiyskaya Gazeta in Moskou. Hy is op die adviesraad van Europa-gebaseerde Moderne Diplomasie.
Rakesh se artikels oor verdediging en buitelandse sake is uitgebrei aangehaal deur 'n aantal toonaangewende dinkskrums, universiteite en publikasies wêreldwyd. Hy word in boeke oor terrorismebestryding en die samelewing in die wêreldwye suide aangehaal.
Camp Robinson was een van verskeie weermagposte wat opgerig is om Indiese agentskappe te beskerm. Die pos het die eerste vier jaar veiligheid gebied vir die nabygeleë Red Cloud Agency. Die soldate het ook die Sidney-Deadwood-roete na die Black Hills en die omliggende gebied bewaak. Alhoewel die agentskap in 1877 verskuif is, het Camp Robinson gebly. As 'n aanduiding van sy permanente status, is die benaming "Kamp" in 1878 verander na "Fort".
Die spoorlyn het Fort Robinson 'n nuwe strategiese belang gegee: Soldate van die pos kan vinnig na moeilikheidsplekke vervoer word. In die laat 1880's is die fort aansienlik vergroot en Fort Laramie, Wyoming, vervang as die belangrikste militêre pos in die streek. Die spoorlyn het die belangrikheid van Fort Robinson gewaarborg en die militêre besetting verleng.
As 'n remount -depot het die pos 'n dierverwerkingsentrum geword vir die kavallerie en artillerie. Hier is perde ontvang, ondersoek, versorg en uiteindelik uitgegee aan gemonteerde eenhede. Herhalings van die pos is aan burgerlike agente toegewys vir teling.
Ander militêre funksies is tydens die terugbetalingstyd op die pos uitgevoer. Van 1928 tot 1931 het die Fourth Field Artillery, 'n pakartillerie-bataljon hier sy hoofkwartier gehad. Van 1933 tot 1935 het die pos gedien as 'n kamp van die Burgerlike Bewaringskorps, hoofkwartier en hospitaalsentrum.
Die besigste jare by Fort Robinson was dié van die Tweede Wêreldoorlog. Terwyl kavalerieregimente afgetrek is, is 'n groot aantal perde na die remount -depot gestuur. Teen 1943 was daar 12 000 perde by Fort Robinson, hoewel die kudde geleidelik verminder is.
In die herfs van 1942 verwelkom Fort Robinson 'n nuwe onthaal- en opleidingsentrum vir K-9 Corps. Tot aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog is honde vir die weermag, weermaglugmag, vloot, kuswag en burgerlike agentskappe by die fort opgelei. Ongeveer 14 000 honde is gedurende hierdie era van die fort se geskiedenis na Fort Robinson gestuur vir opleiding.
In 1921, na aanleiding van die kwessies wat tydens die Eerste Wêreldoorlog geopper is, waar dit moeilik was om die vele, enkele bataljon, regimente van die Britse Indiese leër te versterk, het 'n volskaalse herorganisasie plaasgevind. Die regimente is gekonsolideer in twintig groepe en bestaan ​​uit minstens drie en tot vyf bataljons. Elkeen van die regimente was tot 1947 genommer, wat verwarring veroorsaak by baie oningewyde mense. As 'n voorbeeld is die korrekte terminologie die 1ste Koninklike Bataljon, 9de Jat Regiment. Dieselfde geld vir die regimente van die Gurkha Rifles, behalwe dat elkeen slegs twee bataljons gehad het.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog is daar baie ekstra bataljons opgerig, waaronder verskeie vir garnisoen- of interne veiligheidspligte. Besonderhede van die vooroorlogse infanterieregimente van die Indiese leër is hieronder aangeheg:
Die geboorte van 'n volhoubare kolonie
In 1715 word Frankryk deur Mauritius geëis, maar eers in 1721 het Franse setlaars van Reunion 'n eerste poging aangewend om die eiland te vestig wat hulle genoem het Île de France. Gedurende die eerste jare van die Franse bewind is 'n baie multi -etniese bevolking geskep toe mense uit Indië, Madagaskar, Europa, Afrika en China na die eiland verskuif is. Daar is gepoog om landbou te ontwikkel, maar net soos tydens die Nederlandse bewind, het siklone, droogtes en plae dit nogal 'n onsuksesvolle poging gemaak. Slawe sowel as sommige werkers en soldate het in die woude ontsnap waaruit hulle gereeld aanvalle sou doen, soldate het dikwels geweier om bevele op te neem, en baie van diegene wat wel getrou gebly het aan hul goewerneur was sterk drinkers. Net soos met die Nederlanders, was die nedersetting in die eerste dekade van die Franse bewind op die grens van ineenstorting.
Die gety draai vinnig toe Bertrand-François Mahé de La Bourdonnais in 1735 sy pos as goewerneur van Île de France en Île de Bourbon (Réunion) beklee. Hy bring dissipline terug na die bevolking en skep verskeie sake waarvoor hy dikwels die aanvangskapitaal. Suiker-, indigo-, katoen- en tabakplantasies is opgerig en 'n voldoende arbeidsmag uit Indië ingevoer. Port Louis is omskep in 'n goed verdedigde vlootbasis met 'n moderne vlootwerkswinkel waar winkels, 'n mark, 'n teater, 'n akwaduk en 'n groot hospitaal gebou is. Gedurende die laaste deel van die 1730's is daar ook 'n groot aantal infrastrukture gebou. Slawe is opleiding gebied in aktiwiteite soos skeepsbou en klipsny. Boonop is hulle as slawejagters ingeskryf en 'n salaris ontvang. Hulle het baie effektief geword in die vermindering van die weggeloopte slawe -bevolking. La Bourdonnais is in 1746 vervang.
Die volgende twee dekades is landbou verder ontwikkel. Net toe seemedle de France blykbaar 'n selfvoorsienende voedselproduksie ontwikkel het, het die sewejarige oorlog uitgebreek in 1756. Groot getalle Franse soldate op pad na Indië het Mauritius ontbied, en die eiland het vinnig met hongersnood bedreig. Die oorlog eindig in 1763, en vier jaar later koop die Franse regering Île de France van die Oos -Indiese Kompanjie. Teen hierdie tyd het 18,777 mense, waarvan meer as 15,000 slawe was, die eiland bevolk. Teen die einde van die agtiende eeu het hierdie bedrag meer as verdriedubbel, met slawe wat meer as 80% van die bevolking van die eiland uitmaak. Na raming het altesaam 160 000 slawe tussen 1670 en 1810 Mauritius en Réunion bereik, waarvan 87% uit verskillende streke in Afrika en 13% uit Indië gekom het.
In 1787 is van Port Louis 'n vrye hawe gemaak, oop vir skepe van alle nasies. Dit het veroorsaak dat die aantal handelaars wat in Port Louis gevestig was, gestyg het van 103 in 1776 tot 365 in 1803. Gedurende die laat agtiende eeu het skepe uit Asië, Afrika, Europa en die Amerikas verskillende goedere ingebring. Dit sluit in voedsel soos rys en wyn, tekstiele, goedere wat benodig word vir die instandhouding van skepe, meubels, keramiek, luukse goedere, en die belangrikste, slawe. Dit was gedurende hierdie tyd dat die hawe en die werf verder ontwikkel is, die toerusting gemoderniseer en van slik en skeepswrakke skoongemaak is. Houthuise in Port Louis is vervang deur huise van klip en strate is geplavei. Barakke en hospitale is gebou vir ongeveer 2500 troepe, en Port Louis het geleidelik in omvang gegroei. Teen die vroeë negentiende eeu het Ile de France 'n groot verskeidenheid produkte uitgevoer, waaronder koffie, indigo, tee, tekstiele, naeltjies, kaneel, neutmuskaat en ebbehout. Invoer het wyn en ander drank, gesoute kos, keramiek, glas en meubels ingesluit.
Tydens die Amerikaanse onafhanklikheidsoorlog is Île de France weer gebruik as 'n belangrike vloot- en militêre basis vir Franse veldtogte teen die Britte in Indië. Baie soldate en matrose, op pad na Indië, het Port Louis besoek, en dit het 'n enorme hupstoot gegee vir die eiland se ekonomie. Boonop het korsare (sowel as die Franse vloot), gebaseer op Île de France, Engelse handelskepe oor die hele Indiese Oseaan geplunder, wat aansienlike bedrae geld in die ekonomie van die eiland ingebring het. Handelaars op die eiland het handel gedryf met mense uit Europa, die Verre Ooste, die Midde -Ooste en selfs die nuutgestigte Verenigde State van Amerika.
Vanweë sy strategiese posisie het Groot -Brittanje sy oë gerig op Île de France. Gedurende die eerste dekade van die negentiende eeu het Britse skip af en toe op die eiland toegesak en blokkades opgerig om die handel met die buitewêreld te lam. In November 1810 het die Britte op die noordelike oewers van die eiland aangekom met 'n vloot van 70 skepe wat 10 000 troepe vervoer het. Deur die jare het Britse spioene reeds baie intelligensie versamel, en teen die inval was die Britte in besit van gedetailleerde kaarte van die eiland. Die Franse, met slegs 2 000 troepe, was baie in die minderheid en het op 3 Desember 1810 kapitulasie gelewer.
Indiese troepe by 'n hawe, c.1914 - Geskiedenis
Indiese handelsbande met Europa het eers via die seevaart begin Vasco da Gama in Calicut, Indië op 20 Mei 1498. Die Portugese het reeds in 1510 in Goa handel gedryf en later drie ander kolonies aan die weskus in Diu, Bassein en Mangalore gestig. In 1601 is die Oos -Indiese Kompanjie geoktrooieer, en die Engelse het hul eerste spore in die Indiese Oseaan begin. Aanvanklik was hulle min geïnteresseerd in Indië, maar eerder soos die Portugese en Nederlanders voor hulle, met die Spice Islands. Maar die Engelse kon die Nederlanders nie van die Spice -eilande verdryf nie. In 1610 het die Britte 'n Portugese vloot eskader weggejaag, en die Oos -Indiese Kompanjie het sy eie buitepos by Surat geskep. Hierdie klein buitepos was die begin van 'n merkwaardige teenwoordigheid wat meer as 300 jaar lank sou duur en uiteindelik die hele subkontinent sou oorheers. In 1612 stig Britte 'n handelspos in Gujarat. As gevolg van Engelse teleurstellings om die Nederlanders van die Spice -eilande te verdryf, wend hulle hulle eerder na Indië. In 1614 is sir Thomas Roe deur James I opdrag gegee om die hof van Jahangir, die Mughal -keiser van Hindustan, te besoek. Sir Thomas sou 'n kommersiële verdrag reël en vir die Oos -Indiese Kompanjie webwerwe beveilig vir kommersiële agentskappe, -& quotfactories & quot, soos dit genoem is. Sir Thomas het daarin geslaag om toestemming van Jahangir te kry vir die oprigting van fabrieke. Die Oos -Indiese Kompanjie het fabrieke in Ahmedabad, Broach en Agra opgerig. In 1640 stig die Oos -Indiese Kompanjie 'n buitepos by Madras. In 1661 verkry die maatskappy Bombay van Karel II en omskep dit in 1668 in 'n bloeiende handelsentrum. Engelse nedersettings het in Orissa en Bengale gestyg. In 1633, in die Mahanadi -delta van Hariharpur by Balasore in Orissa, is fabrieke opgerig. In 1650 verkry 'n werknemer van die maatskappy Gabriel Boughton 'n lisensie vir handel in Bengale. 'N Engelse fabriek is in 1651 by Hugli opgerig. In 1690 stig Job Charnock 'n fabriek. In 1698 is die fabriek versterk en Fort William genoem. Die dorpe Sutanati, Kalikata en Gobindpore is ontwikkel tot 'n enkele gebied met die naam Calcutta. Calcutta het 'n handelsentrum geword vir die Oos -Indiese Kompanjie. Toe hulle in Indië was, het die Britte begin meeding met die Portugese, die Hollanders en die Franse. Deur 'n kombinasie van regstreekse gevegs- en behendige alliansies met plaaslike prinse, het die Oos -Indiese Kompanjie teen 1769 beheer oor alle Europese handel in Indië verkry.In 1672 vestig die Franse hulself in Pondicherry, en 'n wedywering tussen die Britte en die Franse was nodig om die handel in Indië te beheer.
Slag van Plassey -Op 23 Junie 1757 in Plassey, tussen Calcutta en Murshidabad, het die magte van die Oos-Indiese Kompanjie onder Robert Clive die leër van Siraj-ud-Doula, die Nawab van Bengale, ontmoet. Clive het 800 Europeërs en 2200 Indiërs gehad, terwyl Siraj-ud-doula in sy verskansde kamp in Plassey ongeveer 50 000 man met 'n trein swaar artillerie gehad het. Die aspirant tot die troon van die Nawab, Mir Jafar, is aangespoor om sy lot saam met Clive in te gooi, en verreweg die grootste aantal Nawab -soldate is omgekoop om hul wapens weg te gooi, vroegtydig oor te gee en selfs hul arms teen hul eie leër te draai . Siraj-ud-Doula is verslaan. Slag van Plassey was die eerste groot militêre sukses vir die Britse Oos -Indiese Kompanjie.
Slag van Wandiwash 1760: Vanaf 1744 het die Franse en Engelse 'n reeks gevegte om oppergesag in die Carnatic -gebied gevoer. In die derde Carnatic -oorlog het die Britse Oos -Indiese Kompanjie die Franse magte verslaan tydens die slag van Wandiwash en byna 'n eeu se konflik oor oppergesag in Indië beëindig. Hierdie stryd het die Britse handelsonderneming 'n baie beter posisie in Indië vergeleke met die ander Europeërs gegee.
Slag van Buxar: In Junie 1763 verslaan Britse leër Mir Kasim, die Nawab van Bengale, onder leiding van majoor Adams. Alhoewel hulle met 'n kleiner leër teen Mir Kasim was, het die Engelse oorwinnings behaal in Katwah, Giria, Sooty, Udaynala en Monghyr. Mir Kasim vlug na Patna en neem hulp van Nawab Shujauddaulah en die keiser Shah Alam II. Maar die Engelse onder die generaal -majoor Hector Munro in Buxar verslaan die konfederale weermag op 22 Oktober 1764. Mir Kasim vlug weer en vlug in 1777. Nadat hulle die Slag van Buxar gewen het, het die Britte die reg verdien om grondinkomste in Bengale in te vorder. , Bihar en Orissa. Hierdie ontwikkeling het die grondslag gelê vir die Britse politieke heerskappy in Indië. Na die oorwinning van die Engelse in Buxar is Robert Clive aangestel as goewerneur en opperbevelhebber van die Engelse leër in Bengale in 1765. Hy word beweer as die stigter van die Britse politieke heerskappy in Indië. Robert Clive het ook hervormings aangebring in die administrasie van die onderneming en die organisasie van die weermag.
Warren Hastings is in 1772 aangestel as die goewerneur van Bengale. Ingevolge die reguleringswet van 1773 wat deur die Britse parlement aangeneem is, is 'n raad van vier lede aangestel, en Warren Hastings (goewerneur-generaal 1774-85) is gemagtig om die sake van die maatskappy met die Raad se advies. Sy taak was om die heerskappy van die maatskappy in Bengale te konsolideer. Hy het verskeie administratiewe en geregtelike veranderinge aangebring. Warren Hasting het 'n opdraande taak gekonfronteer in die hantering van die Indiese heersers. Hy het teëgestaan ​​teen die Marathas in die noorde en Hyder Ali in die suide. In 1773 sluit hy die verdrag van Banaras met die Nawab van Avadh om die keiser te paai en finansiële winste te behaal, wat sodoende alliansies tussen die Marathas en die Nawab van Avadh blokkeer. Onder Warren Hastings het die Engelse leër in 1774 aan die Rohilla -oorlog deelgeneem wat Rohilkhand in die jurisdiksie van die onderneming gebring het.
Na die dood van die Raja van Mysore in 1760 word Hyder Ali die heerser van Mysore. Hy het sy gebied uitgebrei deur Bednore, Sundra, Sera, Canara en Guti te verower en die poligare van Suid -Indië te onderwerp. Met maklike sukses in Bengale het die Engelse 'n verdrag met Nizam Ali van Hyderabad gesluit en die Kompanjie daartoe verbind om die Nizam te help met die troepe in sy oorlog teen Hyder Ali. In 1767 sluit die Nizam, die Marathas en die Engelse 'n alliansie teen Hyder. Maar Hyder was dapper en diplomaties. Hy het die Engelse in hul eie wedstryd geklop deur vrede te maak met die Marathas en die Nizam met territoriale winste te lok en saam met laasgenoemde 'n aanval op Arcot geloods. Die geveg duur anderhalf jaar en die Britte het groot verliese gely. Die paniekbevange Britte moes dagvaar vir vrede. 'N Verdrag is op 4 April 1769 onderteken op grond van die herstel van mekaar se gebiede.
1769 70 was daar Groot hongersnood in Bengawaarin byna 10 miljoen mense omgekom het. Later het verskeie ander hongersnood verskillende dele van die Indiër getref en miljoene mense doodgemaak tydens die heerskappy van die maatskappye in Oos -Indië. Gedurende die periode 1772-1785 het die gebied van die Oos-Indiese Kompanjie Bengale ingesluit. Bihar, Orissa, Banaras en Ghazipur. Dit het ook die Noordelike Sarkars, die hawe van Salsette en die hawens van Madras, Bombay en ander klein hawens ingesluit. Die Mughal -gebied het Delhi en ander omliggende gebiede ingesluit. Die gebied van Avadh, wat outonoom was, was gebind in 'n offensief-verdedigende alliansie met die Oos-Indiese Kompanjie sedert 1765. Die noordwestelike deel van Indië was onder die Sikh-stamme, wat die gebied rondom die Sultej beheer het. Die Moslemhoofde regeer in Noordwes -Punjab, Multan, Sindh en Kasjmir. Die Marathas oorheers oor Wes -Indië, dele van Sentraal -Indië, van Delhi tot Hyderabad en Gujarat tot Cuttak. Die Deccan is beheer deur Nizam van Hyderabad. Hyder Ali het oor Mysore geheers. Tanjore en Travancore was onder die Hindoeheersers.
Eerste Anglo Maratha -oorlog (1775-1782): Narayan Rao het die vyfde Peshwa van die Marathas geword. Narayan Rao vermoor deur sy oom Raghunath Rao, wat homself as die Peshwa verklaar het. Die Maratha -hoofmanne onder leiding van Nana Phadnis het hom gekant. Raghunath Rao het hulp by die Engelse gesoek. Die Engelse het ingestem om hom te help en het met hom die Verdrag van Surat op 7 Maart 1775. Volgens die verdrag sou die Engelse 2,500 man voorsien en Raghunath sou Salsette en Bassein aan die Engelse afstaan ​​met 'n deel van die inkomste uit die distrikte Broach en Surat.
Die leër en die kapteins van Maratha het Madhav Rao Narayan as die Peshwa uitgeroep en op 9 Januarie 1779 ontmoet die Britse troepe 'n groot Maratha -leër by Talegon en word hulle verslaan. Dit het die aansien van die Britte so laag gebreek dat hulle 'n vernedering moes aangaan Verdrag van Wadgaon. Britte moes al die gebiede wat die maatskappy sedert 1773 verkry het, oorgee.
Warren Hastings, die goewerneur-generaal, het 'n sterk mag gestuur onder kolonel Goddard wat op 15 Februarie in besit geneem is van Ahmedabad en Bassein op 11 Desember 1780 ingeneem het. Warren Hastings het 'n ander mag teen Mahadaji Sindhia gestuur. Kaptein Popham verower Gwalior op 3 Augustus 1780 en op 16 Februarie 1781 verslaan generaal Camac Sindhia by Sipri. Hierdie oorwinnings het die aansien van die Engelse verhoog, wat Sindhia as bondgenoot gekry het om die Verdrag van Salbai op 17 Mei 1782. Volgens hierdie verdrag erken die maatskappy Madhav Rao Narayan as die Peshwa en keer al sy gebiede wes van Yamuna na die Sindhia terug. Die verdrag van Salbai het verseker dat mekaar se gebiede herstel kan word en vir twintig jaar vrede verseker word.
In 1780 toe die Engelse die Franse by Mahe, aan die weskus van Mysore, wou aanval, het Hyder Ali dit nie toegelaat nie. Daarom verklaar die Engelse oorlog teen Hyder Ali. Hyder Ali het 'n gesamentlike front met die Nizam en die Marathas gereël. In Julie 1780 val Hyder Ali met 80 000 man en 100 gewere Carnatic aan. In Oktober 1780 verower hy Arcot en verslaan 'n Engelse leër onder kolonel Braille. Intussen het die Britte daarin geslaag om die alliansie tussen die Raja van Berar, Mahadji Sindhia, Nizam en Hyder Ali te verbreek.
Hyder Ali het die oorlog met die Britte voortgesit. Maar in November 1781 verslaan Sir Eyre Coote Hyder Ali by Porto Nova. In Januarie 1782 verower Engels Trincomali. In 1782 het Hyder Ali die Britse troepe onder kolonel Braithwaite 'n vernederende nederlaag toegedien. Op 7 Desember 1782 sterf Hyder Ali. Sy seun Tipu Sultan het dapper geveg teen Britte. Tipu het brigadier Mathews in 1783 gevange geneem. Toe in November 1783 het kolonel Fullarton Coimbatore gevange geneem. Moeg van die oorlog het die twee partye die Verdrag van Mangalore in 1784. Volgens die verdrag het beide partye besluit om mekaar se verowerde gebiede te herstel en al die gevangenes te bevry.
Pitt's India Act - 1784 - Die Britse parlement is ingevolge Pitt se Indiese wetsontwerp van 1784 aangestel as 'n raad van beheer. Dit het voorsiening gemaak vir 'n gesamentlike regering van die maatskappy (verteenwoordig deur die direkteure) en die kroon (verteenwoordig deur die beheerraad). In 1786, deur 'n aanvullende wetsontwerp, is lord Cornwallis aangestel as die eerste goewerneur-generaal, en word hy die effektiewe heerser van Brits-Indië onder gesag van die Raad van Beheer en die Hof.
Derde Mysore -oorlog - Die onmiddellike oorsaak van die oorlog was Tipu se aanval op Travancore op 29 Desember 1789 oor 'n geskil oor Cochin. Die Raja van Travancore was geregtig op die beskerming van die Engelse. Deur die situasie te benut, val die Engelse Tipu Sultan aan.
Die oorlog tussen Tipu en die alliansie het byna twee jaar geduur. Britte onder generaal-majoor Medows kon nie wen teen Tipu nie. Op 29 Januarie 1791 het Cornwallis self die bevel van die Britse troepe oorgeneem. Hy verower Bangalore in 1791 en nader Seringapatnam, die hoofstad van Tipu. Tipu het groot vaardigheid in verdediging getoon en sy taktiek het Cornwallis gedwing om terug te trek. Tipu verower Coimbatore op 3 November. Lord Cornwallis keer gou terug en beset al die forte op sy pad na Seringapatnam. Op 5 Februarie 1792 arriveer Cornwallis by Serinapatnam. Tipu moes dagvaar vir vrede en die Verdrag van Seringapatnam wat in Maart 1792 gesluit is. Die verdrag het gelei tot die oorgawe van byna die helfte van die Mysorese gebied aan die seëvierende bondgenote. Tipu moes ook 'n groot oorlogsvergoeding betaal en sy twee seuns is as gyselaars geneem.
Vierde Mysore -oorlog - Lord Wellesley word die goewerneur -generaal van Indië in 1798. Tipu Sultan het probeer om 'n alliansie met die Franse teen die Engelse in Indië te bewerkstellig. Wellesley bevraagteken Tipu se verhouding met die Franse en val Mysore aan in 1799. Die vierde Anglo-Mysore-oorlog was van korte duur en deurslaggewend en eindig met Tipu se dood op 4 Mei 1799, wat doodgemaak word om sy hoofstad te red.
Na die dood van Nana Phadnavis in 1800, was daar binnegevegte tussen die leiers van Holkar en Sindhia. Die nuwe Peshwa Baji Rao vermoor Vithuji Holkar, broer van Jaswant Rao Holkar in April 1801. Holkar verslaan die gesamentlike leërs van Sindhias en die Peshwas by Poona en verower die stad. Die nuwe Peshwa Baji Rao II, was swak en het die beskerming van die Britte gesoek deur verdrag van Bassein in 1802. Baji Rao II is onder beskerming van die Oos -Indiese Kompanjie in Peshwarship herstel. Die verdrag was egter nie aanvaarbaar vir beide die hoofmanne van Marathas - die Shindia en Bhosales. Dit het direk gelei tot die Tweede Anglo-Maratha-oorlog in 1803.
Sindhia en Bhosale probeer wen Holkar maar hy het nie by hulle aangesluit nie en het teruggetrek na Malwa en Gaekwad het verkies om neutraal te bly. Selfs op hierdie tydstip kon die opperhoofde van Marathas hulself nie verenig nie, en die uitdaging vir die gesag van die maatskappy het rampe vir beide die Sindhias en Bhosales meegebring. Die oorlog begin in Augustus 1803. Britte onder generaal Wellesley (broer van Lord Wellesley) verslaan Bhosales op Argain op 29 November en die Britte verower die sterk vesting Gawilgrah op 15 Desember 1803. In die noorde verower General Lake Delhi en Agra. Die leër van Sindhia is heeltemal vernietig tydens die slag van Delhi in September en by Laswari in die staat Alwar in November. Die Britte het verder gewen in Gujarat, Budelkhand en Orissa.
Deur die Verdrag van Deogaon wat op 17 Desember 1803 onderteken is, het die Bhosale die provinsie Cuttack en die hele streek in die weste van die riviere Wards aan die Kompanjie oorgegee.
Net so het die Sindhia op 30 Desember 1803 die Verdrag van Surji-Arjanaon onderteken en al hul gebiede tussen die Ganga en die Yamuna aan die Kompanjie afgestaan. Britse magte was gestasioneer in die gebiede van die Sindhia en Bhosale. Met hierdie oorwinnings het Britte die dominante mag in Indië geword.
In 1804 het die Holkar -leër die Britse leër in Kota suksesvol verslaan en hulle uit Agra gedwing. Britte het op een of ander manier daarin geslaag om Delhi te verdedig. In November 1804 kon die Britse leër egter 'n kontingent van die Holkar -leër verslaan, maar Holkar verslaan die Britte weer in Bharatpur in 1805. Uiteindelik is die Verdrag van Rajpurghat & quot op 25 Desember 1805 tussen Holkar en Britte onderteken.
Derde Marataha -oorlog (1817-1818): Marathas is uiteindelik verslaan en die Maratha-mag is deur die Britte in verskeie oorloë tydens 1817-1818 vernietig. Holkar se magte is na Mahidpur 21 Desember 1817 gestuur en Baji Rao II, wat Marathas wou konsolideer, het uiteindelik in Junie oorgegee 1818. Britte skaf die posisie van Peshwa af en Marathas was beperk tot die klein koninkryk Satara. So eindig die magtige Maratha -mag.
Tussen 1814 en 1826 moes die Britte baie oorloë voer Gurkhas in die noorde en Birmaans in die Noordooste. Na verskeie verliese en 'n paar winste het die Britse vredesverdragte onderteken met Gurkhas van Nepal en Birmaanse. Gedurende die tydperk 1817-1818 moes die Britte veg teen nie-tradisionele leërs van Pindaris, wat vroeër Britse gebied geplunder het. Britte het uiteindelik daarin geslaag om Pindaris te verpletter.
Gedurende hierdie tydperk het die Sikh -mag in die Noordwes -streek van Punjab gegroei en Maharaja Ranjit Singh (1780-1839) van Punjab het baie sterk geword. Britte het reeds hul hande vol gehad met probleme in verskillende dele van Indië. Hulle was bang vir die krag van Ranjit Singh. In 1838 sluit hulle 'n vredesverdrag met Ranjit Singh. In dieselfde jaar was daar 'n groot hongersnood in Noordwes-Indië wat byna 'n miljoen mense doodgemaak het. Maar ná Ranjit Singh se dood was daar gevegte onder Sikhs. Britte het probeer om voordeel te trek uit hierdie en Eerste Anglo -Sikh -oorlog begin in 1845. Slag van Mudki en Ferozshah (1845) het hewige gevegte tussen Britte en Sikhs plaasgevind. Sikhs is verslaan weens die verraad van hul generaals. Die finale slag van Sobraon op 10 Februarie 1846 was deurslaggewend waar Sikhs weer verloor het weens die verraad van hul generaals. Die Britte kon die grootste deel van Indië verower nadat hulle Sikhs in 1849 verslaan het Tweede Anglo -Sikh -oorlog.
Die jaar 1853 Dit is 'n belangrike jaar in die moderne Indiese geskiedenis as die eerste Spoorweg oopgemaak van Bombay na Thane en eers Telegraaflyn van Calcutta na Agra begin. Dit was een van die eerste groot positiewe bydraes wat Britte in Indië gelewer het. Alhoewel die aanvanklike doel hiervan was om die mobiliteit en kommunikasie van die Britse troepe te verbeter, maar baie later het dit baie nuttig geword vir gewone mense.
Wat het gebeur tydens Queen Anne 's War?
Koningin Anne se oorlog is op drie fronte uitgevoer:
Die Engelse koloniste van New England het geveg teen die Franse en Indiese magte in Acadia en New France.
Die Engelse koloniste uit St. John 's in Newfoundland het die Franse koloniste van Plaisance in Newfoundland beveg.
Die Engelse koloniste van die provinsie Carolina en Georgia het geveg teen die Spaanse en Franse in Florida.
In die beginjare van die oorlog het Franse en Indiese magte die kolonies van New England herhaaldelik aangeval tydens talle aanvalle op grensnedersettings in New England, volgens 'n artikel in die Amerikaanse erfenistydskrif:
'Die meeste van die werklike gevegte was op klein skaal, tref-en-trap, meer 'n kwessie van improvisasie as van formele strategie en taktiek. Verliese in 'n enkele ontmoeting kan slegs 'n paar wees, maar dit het toegeneem. Soms het die skaal groter geword, en hele dorpe het teikens geword. Lancaster en Haverhill, Massachusetts Salmon Falls en Oyster River, New Hampshire York en Wells, Maine: Elkeen het dae van groot aanvalle opgedoen. En Deerfield, Massachusetts - bowenal, Deerfield - toneel van die enkele, berugste en#8216 massamoord in die streek. ' "
In reaksie op hierdie aanvalle het die koloniste in New England wraak geneem deur die Franse nedersettings in Nova Scotia in Julie 1704 aan te val.
Intussen, in die suide, het die Engelse vloot die Karibiese eiland St. Christopher in die somer van 1702 van die Franse verower, terwyl Spaanse en Apalachee -Indiese magte Creek -Indiane in Georgië tydens die Slag van Flintrivier in Oktober 1702 aangeval het, terwyl soldate uit die provinsie Carolina het die stad St. Augustine, Florida, in November 1702 aangeval en verower, hoewel hulle nie die Spaanse vesting Castillo de San Marcos kon verower nie.
In Augustus 1703 begin die Noordooskus-veldtog, waartydens die Franse koloniale magte en die Wabanaki-konfederasie 'n aantal Engelse nedersettings aan die kus van die huidige Maine tussen Wells en Casco Bay aangeval en vernietig het in die loop van drie maande.
In 1704 het die koloniale magte van Carolina 'n reeks aanvalle uitgevoer, bekend as die Apalachee Massacre, in Spaanse Florida wat 'n netwerk van Spaanse missies vernietig het en 'n groot deel van die bevolking in die gebied doodgemaak en gevange geneem het.
In Nieu -Frankryk val die Engelse koloniste Bonavista in Newfoundland in Augustus 1704 aan.
Een van die dodelikste konflikte in die oorlog het op 29 Februarie 1704 plaasgevind toe 'n mag van 50 Fransmanne en 200 Abenaki -krygers Deerfield, Massachusetts, aangeval het, waar hulle 53 setlaars vermoor en 111 gevangenes geneem het.
Engelse setlaars het teruggekap deur Franse nedersettings saam met hul eie Indiese bondgenote, die Mohawks, aan te val tydens 'n reeks klein aanvalle wat jare lank voortgeduur het.
Op so 'n aanval het in Junie 1704 plaasgevind, toe meer as 500 koloniale magte van New England onder leiding van Benjamin Church 'n strooptog in Acadia onderneem het, bekend as die Raid on Grand Pre, en 'n blokkade rondom Port Royal begin het.
Nadat hy Grand Pre suksesvol ingeneem het, het Church en sy troepe drie dae lank die stad vernietig, insluitend die gewasse, dyke en damme, voordat hulle ander nedersettings in die gebied aanval en daarna in Julie na Massachusetts teruggekeer het.
In September 1706 vind die Charles Town -ekspedisie plaas, waartydens beide Franse en Spaanse magte saamgesmelt het in 'n poging om die hoofstad van die Engelse provinsie Carolina, Charles Town, te verower, maar deur die plaaslike milisie gedwarsboom is.
In die somer van 1707 het die koloniale magte van New England twee groot pogings aangewend om Port Royal, Acadia, te vang, maar beide pogings het misluk.
In Januarie 1709 verower Franse troepe van Plaisance in Newfoundland St. John 's, die hoofstad van die Britse kolonie op Newfoundland. Franse hulpbronne was te beperk om St. John's te hou, maar in April het hulle die vestings vernietig en dit laat vaar.
In Junie 1709 val Franse koloniale vrywilligers en hul inheemse bondgenote die buitepos van Hudsonbaai by Fort Albany in die huidige Ontario aan, maar slaag nie daarin nie.
Uiteindelik, in die herfs van 1709, het die Engelse regering ingestem om die koloniste in die konflik te help en het hulle vyf oorlogskepe met 400 mariniers gestuur.
Hierdie nuwe vloot oorlogskepe vaar na Port Royal, waar hulle die Engelse koloniste gehelp het om hul mees noemenswaardige koloniale sukses in die oorlog te behaal toe hulle Port Royal, Nova Scotia, op 16 Oktober 1710 verower het.Port Royal is herdoop tot Annapolis ter ere van die Engelse koningin, terwyl Acadia die naam Nova Scotia gekry het.
In reaksie op die vang van Port Royal, het die Slag van Bloody Creek in Junie 1711 plaasgevind, waartydens 'n Abenaki -burgermag Britse en Nieu -Engelse soldate suksesvol in 'n spruit naby die Annapolisrivier in 'n poging deur die leiers van New France in 'n poging lok om die Britse houvas op Annapolis te verswak.
In Augustus 1711 het Britse en New England -magte probeer om Quebec te verower, 'n militêre aksie bekend as die Quebec -ekspedisie, maar dit het misluk toe sewe Britse oorlogskepe onderweg na Quebec verwoes is.
Benjamin Franklin, Sluit aan, of sterf., houtsny, 9 Mei 1754. Die waarskuwing van Benjamin Franklin aan die Britse kolonies in Amerika "sluit aan of sterf" en vermaan hulle om te verenig teen die Franse en die inboorlinge, toon 'n gesegmenteerde slang, "SC, NC, V., M., P ., NJ, NY, [en] NE " - Library of Congress, Afdeling afdrukke en foto's
Die Franse en Indiese oorlog was die grootste militêre uitdaging wat die kolonie van Connecticut in die gesig gestaar het tussen die tyd van die opstand van koning Philip en die Amerikaanse rewolusie. Die oorlog het 'n groot impak op die kolonie gehad omdat dit ekonomiese, politieke en mannekraghulpbronne ernstig belas het en kragte aan die gang gesit het wat veroorsaak het dat Connecticut en die ander oorspronklike Noord -Amerikaanse kolonies in opstand 'n dosyn jaar na die einde van die oorlog in opstand gekom het.
Koning Philip van Pokonoket. Houtgravure, middel 1800's, gebaseer op 'n gravure deur Paul Revere – Connecticut Historical Society
Tussen die laat 17de eeu en die middel van die 18de eeu het die Europese kroonkoppe 'n opeenvolging van dinastiese oorloë gevoer. Hierdie konflikte het na die Nuwe Wêreld oorgespoel, hoofsaaklik as gevolg van die wedywering tussen die twee belangrikste vegters, Brittanje en Frankryk. Elkeen het 'n florerende koloniale ryk gestig en het die ander as 'n bedreiging vir voortgesette groei en voorspoed beskou. Brittanje het sy Noord-Amerikaanse kolonies langs die Atlantiese kus gekonsentreer, terwyl die uitgestrekte, dunbevolkte Bourbon-kolonie Nieu-Frankryk gestrek het vanaf Acadia, langs die St. Lawrence-rivier deur Quebec en die Groot Mere en omvat die Ohio-Mississsippi-rivierstelsel. Elke kant tel die belangrikste inheemse Amerikaanse stamme onder sy bondgenote.
In 1754 het hierdie twee ryke gebots in die huidige westelike Pennsylvania in 'n reeks konfrontasies tussen die Franse owerhede en die koloniale verkenningspartye van Virginia onder leiding van die jong George Washington. Die volgende jaar, 1755, het die owerhede in Connecticut gemobiliseer vir oorlog. In Maart het die Algemene Vergadering bonusse goedgekeur en salarisse vir militêre rekrute bepaal. Drie duisend inskrywings het gevolg, en teen Junie het honderde militante in Connecticut na Albany opgeruk, wat die belangrikste plan vir die veldtogte in New York geword het. In Julie 1755 het die oorlog ernstig begin toe 'n Frans-Inheemse Amerikaanse mag Britse stamgemeente en provinsiale troepe in Virginia op pad gestuur het om die Franse uit Fort Duquesne (huidige Pittsburgh) te verdryf.
Terug in New York het Connecticut -inskrywings gedien as deel van 'n beplande skuif deur generaal Sir William Johnson op die strategiese Franse buitepos by Fort St. Frederic (Crown Point) langs die suidelike punt van Lake Champlain. Johnson se ekspedisie het gestop om 'n basis van operasies, Fort Edward, tussen die Hudsonrivier en Lake George te bou. Die vertraging het die Franse en hul inheemse Amerikaanse bondgenote tyd gegee om hul eie aanval te loods. Die magte het op 8 September 1755 in die Slag van Lake George gebots.
Moeilike tye vir Connecticut -troepe
Ongeveer agt honderd Connecticut -troepe onder bevel van Durham, Connecticut, het inheems Phineas Lyman aan die verlowing deelgeneem en aansienlike ongevalle opgedoen: 45 dood, 20 gewond en 5 vermis. Dit was benewens 'n aantal mans wat vroeër die somer weens ongelukke en siektes omgekom het. Dit was 'n rowwe inleiding tot die militêre lewe. Baie van die Connecticut-troepe, wat nie doeltreffende wapens en opleiding gehad het nie, was werksaam by die bou van bouprojekte, konstruksie en ander take, en hul moraal het nie verbeter toe die lone wat deur die Algemene Vergadering beloof is, nie betaal is nie.
Teen 1756 het die konflik in Noord -Amerika verander in 'n wêreldoorlog met leërs en vlootmagte wat betrokke was in Europa, Afrika, Asië en die Karibiese Eilande. Koloniale wetgewers in Brits -Noord -Amerika het gereageer op die jaarlikse beroepe van die moederland op mannekrag, en inskrywings in Connecticut beloop ongeveer 3700 vir 1756 en 1757.
Die oorlog in Noord -Amerika het egter steeds sleg gegaan vir Brittanje. Fort William Henry, aan die suidelike oewer van die George -meer, val in Augustus 1757 ten spyte van die teenwoordigheid van 'n aansienlike hulpmag wat by Fort Edward, net 15 myl daarvandaan, ingesluip is. Jabez Fitch Jr., 'n 20-jarige Norwich-sersant wat by 'n militêre onderneming uit New London gedien het, het 'n lewensboek by Fort Edward gehou gedurende hierdie tyd. Fitch spreek die impotensie uit wat hy en sy genote gevoel het dat hulle William Henry onder daaglikse bombardement hoor hoor, maar hulle kon niks daaraan doen nie: 'Die beleg van Fort William Henry het op 3 Augustus begin en dit is die 9de om 7 uur die oggend oorgegee. Gedurende die hele tyd van hierdie beleg was ons manne baie vasbeslote om ons mense te verlig. Maar ek kon nooit bevele kry nie. " Fitch berig verder oor die berugte slagting van William Henry -gevangenes deur die Franse bevelvoerder Marquis de Montcalm se inheemse Amerikaanse bondgenote, wat volgens Fitch 'ons mense' geplunder, gestroop, vermoor en geskaal het '.
'Ons skatkis is uitgeput, ons stof verbruik [en] die aantal sterkes het baie verminder,' het die koloniale goewerneur van Connecticut, Thomas Fitch, aan die einde van 1757 berig. resolusie "van die bevolking het baie gemerk. Kortom, die kolonie van Connecticut was oorlogmoeg.
Een van die vele legendes rondom Israel Putnam van Pomfret vertel hoe 'n arrogante Britse offisier hom tydens die Franse en Indiese oorlog tot 'n tweegeveg uitgedaag het. Druk ca. 1850-1869 – Connecticut Historical Society en Connecticut History Illustrated
Die oorlogsvoorspoed het die volgende jaar, 1758, dramaties verander. Onder leiding van William Pitt het die Britse regering geld en hulpbronne in die konflik begin gooi, wat eens en vir altyd vasbeslote was om vloot- en koloniale superioriteit oor Frankryk te vestig. Benewens die versending van meer Britse stamgaste, het Pitt die kolonies gevra vir 20 000 provinsiale troepe, wat die Britse regering veronderstel het dat hulle die kostes aangaan om dit op te lei, toe te rus, te bewapen en te betaal. Die Algemene Vergadering van Connecticut reageer entoesiasties en verklaar 'n dam van 5 000 in 1758 en nog 5 000 in 1759. Die kolonie was naby die bereiking van albei teikens.
Generaal -majoor Lyman se nuut herleefde kommando in Connecticut vorm 'n aansienlike deel van die leër van 9 000 provinsiale troepe en 6 000 gereelde wat die Britse generaal James Abercromby aangewend het in die hoop om die Franse uit Fort Carillon (Ticonderoga), suid van Lake Champlain, te verdryf. Die daaropvolgende geveg op 8 Julie 1758, die grootste van die oorlog in terme van die betrokke magte en slagoffers, sou die laaste groot Franse triomf wees.
Vanaf die val van die vesting Louisbourg op 27 Julie 1758 behaal Britse wapens sukses na sukses en vang Forts Duquesne, Niagara en Carillon, Quebec City (September 1759) en uiteindelik Montreal (September 1760).
Putnam [gered deur Molang], houtgravure deur Lossing & Barritt, 1856 – New York Public Library Digital Gallery
Die Havana -ekspedisie was een van die laaste episodes van die oorlog, wat afgesluit is met die ondertekening van die Verdrag van Parys in Februarie 1763. Die verdrag het Kanada en die uitgestrekte Great Lakes -streek onder Britse beheer gelaat. Nuwe Frankryk was daar nie meer nie.
Die volgehoue ​​gevolge van die oorlog
Detail van die nuus van "Paris, 19 Junie ", Die Connecticut Gazette, 18 September 1756, New Haven, Connecticut
Die Franse en Indiese oorlog het 'n diep indruk op die kolonie van Connecticut gemaak. Sy eerste koerant, die Connecticut Gazette, wat in April 1755 in New Haven geloods is, grootliks om lesers berigte oor die konflik te verskaf. 'N Tweede koerant, die Nuwe opsomming in Londen, ook bekend as die Weeklikse adverteerder, het in Augustus 1758 begin verskyn, ook as 'n middel vir oorlogsberiggewing.
Omdat inskrywings 'n jaarlikse aangeleentheid was en baie mans meer as een keer ingeskryf het, bereken historici dat die 22 858 oorlogstydperke in Connecticut ongeveer 16 000 mans verteenwoordig - of ongeveer 12 persent van die totale bevolking van die kolonie. Baie van diegene wat as vrywilligers aangebied het, het dit om ekonomiese redes gedoen. Die tekenbonus en maandelikse salaris het 'n bron van inkomste aan die arme boer en vakman, diegene sonder grond of beroep, verskaf. Die werk het egter 'n prys opgelewer: 1 445 Connecticut -troepe het tydens die oorlogsjare gesterf in die geveg, of aan siektes of aan ander oorsake.
Aan die einde van die oorlog was die kolonie ekonomies depressief en diep in die skuld - en dit het net erger geword. Die Britse regering moes 'n manier vind om koste verbonde aan die oorlog te betaal (wat die nasionale skuld byna verdubbel het). Die ministers het vasgestel dat die Amerikaanse kolonies in die koste moet deel, aangesien hulle baie baat by die uitkoms van die oorlog. Eerstens het tariewe op suiker, koffie, wyn en ander ingevoerde goedere gekom. Toe, in 1765, het die parlement die berugte seëlwet aanvaar, wat effektief op alle papiermateriaal belas het. Die kolonies ontplof in opposisie.
David Drury, 'n afgetrede redakteur van die Hartford Courant en lewenslange student in die geskiedenis, dra gereeld artikels oor die geskiedenis van Connecticut by tot die Courant en ander publikasies.
Kan Indië China in 'n grensoorlog verslaan? Studies ontken eise van China se superieure
Met Indië en China opgesluit in 'n oogbal-tot-oogbal-gesig in Ladakh, en die eerste voorvalle van geweld in byna vyf dekades, het Hu Xijin, redakteur van Global Times wat beskou word as 'n spreekbuis van die Chinese Kommunistiese Party, getwiet: & quotIndiese samelewing moet twee wanoordeel uit die weg ruim: 1. Dit onderskat China se wil om te verhoed dat Indiese troepe LAC oorsteek 2. Dit dink dat Indië militêre kapasiteit het om China in 'n grensoorlog te verslaan. Die korrekte begrip van mekaar is die basis vir die vriendskaplike naasbestaan ​​tussen China en Indië.
Die Indiese samelewing moet twee verkeerde beoordelings uit die weg ruim: 1. Dit onderskat China se wil om te keer dat Indiese troepe LAC oorsteek 2. Dit dink dat Indië militêre kapasiteit het om China in 'n grensoorlog te verslaan. Die korrekte begrip van mekaar is die basis vir 'n vriendelike naasbestaan ​​tussen China en Indië.
& mdash Hu Xijin 胡锡 进 (@HuXijin_GT) 17 Junie 2020
20 Indiese weermagpersoneel, waaronder 'n kolonel, is dood in 'n botsing met Chinese troepe in die Galwanvallei. Die botsing is die grootste konfrontasie tussen die twee weermagte na hul botsings in Nathu La in 1967 toe Indië ongeveer 80 soldate verloor het terwyl meer as 300 Chinese weermagpersoneel dood is. Indien hy terugval, het Indië sterk uitgesonderd gemaak dat China aanspraak maak op soewereiniteit oor die Galwan -vallei en sê dat sy oordrewe en onhoudbare bewerings in stryd is met die verstandhouding wat die twee partye bereik het.
As daar tans 'n eskalasie plaasvind, wat sou gebeur in die geval van 'n militêre kragmeting tussen Indië en China? Hou die konvensionele wysheid van die militêre sterkte van China, wat deur die meeste kommentators weergalm word, water? 'N Noukeurige ondersoek toon dat dit moontlik nie waar is nie. Onlangse studies van Belfer Center aan die Harvard en die Center for a New American Security (CNAS) skets 'n ander prentjie.
Is daar verskille in die groeiverhaal? Sekerlik. Die CNAS -verslag skat dat Beijing se verdedigingsbegroting in 2019 meer as vyf keer groter is as dié van Delhi, en dit lyk asof die PLA 'n oorweldigende (en groeiende) kwantitatiewe voorsprong bo die Indiese weermag het. Die People's Liberation Army Ground Forces (PLAGF) met byna 1,6 miljoen troepe in aktiewe diens, bly die grootste leër ter wêreld, terwyl die Indiese weermag, met ongeveer 1,2 miljoen soldate, in die tweede of derde plek kom.
Beide Indië en China werk in bedreigingsomgewings met veelvektore. Indië bly 'n [alhoewel belangrike] oorweging van die tweede orde vir PLA-strategiese beplanners, wat die grootste deel van hul aandag en militêre hulpbronne daarop toespits om Amerikaanse en geallieerde magprojeksies teë te werk binne die sogenaamde First Island Chain wat van Japan tot Taiwan en die Filippyne strek. Intussen worstel Indië steeds met 'n reeks langdurige binnelandse opstande en met die vele uitdagings wat Pakistaanse kern-revisionisme en volmagoorlogs meebring, 'lui die verslag.
Die twee studies wys egter daarop dat Indië belangrike konvensionele voordele waardeer wat sy kwesbaarheid vir Chinese bedreigings en aanvalle verminder en wat nie behoorlik erken word nie.
Hoe vergelyk die twee arsenaal met kernkragmagte?
Wat die kernaanvalmagte betref, lui die Belfer -verslag dat na raming altesaam 104 Chinese missiele die hele of dele van Indië kan tref. Chinese kernkragmagte bestaan ​​uit ballistiese missiele en vliegtuie wat op die see en op die see gebaseer is en wat as kernbomme kan verskyn. Die grootste deel van die raketmagte van Indië is nader aan Pakistan geleë as China, met ramings dat ongeveer tien Agni-III-lanseerders die hele Chinese vasteland kan bereik. Nog agt Agni-II-lanseerders kan sentrale Chinese teikens bereik. Indië het 'n vergeldingsleer, wat sterk afhang van die wydverspreide verspreiding van die arsenaal en die geheimhouding van sy liggings, en geloofwaardige vermoëns vir die tweede staking inhou.
Volgens die Belfer-verslag het die Indiese weermag 'n totale beskikbare strydmag van ongeveer 2,25,000 personeel in die noordelike (34,000 troepe), sentrale (15,500 troepe) en oostelike (1,75,500) troepe). Alhoewel die ooreenstemmende Chinese syfers numeries naby beskou kan word, is daar 'n magdom ander faktore wat speel. die CNAS-verslag gee erkenning aan die ervaring en strydverharde aard van die Indiese weermag, wat sedert die Sino-Indiese oorlog in 1962 die Kargil-konflik van 1999 geveg het en volgehoue ​​oorlog en gereelde stryd met Pakistan ondervind. "Westerse troepe wat gereeld aan oorlogspeletjies en oefeninge deelneem, het 'n gruwelike bewondering uitgespreek vir die taktiese kreatiwiteit en hoë aanpasbaarheid van hul Indiese eweknieë," lui die verslag. Die laaste konflik van die PLA was egter die Viëtnam-oorlog in 1979 (veroorsaak deur die inval van Viëtnam in Kambodja), waar dit harde verliese ondervind het deur geharde Vietnamees, wat slaggereed was na die Amerikaanse oorlog.
Beide Indië en China word bedreig deur verskeie vektore -geleerde M. Taylor Fravel, wat geskryf het dat China die Amerikaanse militêre ontplooiing in Sentraal -Asië as 'n ernstige bedreiging neem, en dat die land ook interne opstand in gebiede soos Xinjiang in die gesig staar. As ons die grens van die Himalaja neem, lei dit tot 'n duidelike gelokaliseerde voordeel vir Indië, volgens CNAS dat Indiese grondmagte in groot getalle die Chinese oortref-met inagneming van die nabyheid van die LAC, en ook met betrekking tot voorwaartse ontplooide lugbates. Indië handhaaf 'n groot aantal militêre en paramilitêre troepe langs die verskillende plato's, bergpasse en valleie wat die duidelikste moontlike punte van trans-Himalaja-binnedring, China-in ooreenstemming met sy leerstelling oor grensverdediging-bied, die grootste deel van sy konvensionele kragte in die binnekant, om in die geval van konflik vooruit te spring. & quot
Die verslag verdubbel ook die onlangse Indiese verkryging van Apache- en Chinook-bates met roterende vleuels, saam met militêre vervoervliegtuie soos die C-130 en die C-17 Globemaster, as 'n kritieke, vinnige ondersteuning van vuurkrag aan geïsoleerde Indiese troepe.
Daar is egter toenemende bedreigings. In die Himalaja-grens kan massiewe infrastruktuuropbou van die Chinese kant in Tibet, insluitend snelweë en hoëspoedspoor, PLA die voordeel van 'trans-teatermobiliteit' gee, sodat Beijing vinnige sybewegings oor die Tibetaanse plato kan doen terwyl Indiese magte bly volgens die verslag ietwat beperk deur die robuuste aard van die topografie aan hul kant van die grens.
Volgens die CNAS word die Indiese vloot algemeen beskou as 'n bekwame en gebalanseerde maritieme mag, met ongeveer 137 skepe en duikbote en 291 vliegtuie onder hul bevel. In die geval van 'n aanslag van meer front, geniet Indië 'n 5 tot 1 kwantitatiewe voordeel bo Pakistan. Volgens die verslag het die skiereiland van Indiese aardrykskunde die grootste demokrasie ter wêreld gebied met groot posisionele voordele in die noordelike dele van die Indiese Oseaan, vererger deur die eilandgebiede soos Lakshadweep en die Andaman- en Nicobar -eilande.
Indië staan ​​egter voor 'n strawwe stryd uit China oor sy oorheersing in die Indiese Oseaan, met kundiges wat Beijing se gebruik van die Hambantota -hawe in Sri Lanka, Gwadar in Pakistan en vlootuitstappies wes van die Malakka -strate fyn dophou. China versterk ook sy posisie in die Suid -Chinese See, met die bou van verskeie kunsmatige buiteposte. Boonop beweer die CNAS-verslag dat die Indiese vloot 'n belangrike infrastruktuuropdatering nodig het. tot 12 persent in 2018–19.
Oor die algemeen skat CNAS dat Indië, ten minste in die Himalaja-teater, 'n sterk lugposisie het, grootliks as gevolg van die relatiewe gebrek aan Chinese luggebaseerde infrastruktuur in die Tibetaanse outonome gebied (TAR) en die ernstige operasionele beperkings , beide wat brandstof en vragvermoë betref, veroorsaak deur die bestuur van vegvliegtuie op uiterste hoogtes.
Altesaam beraam die Belfer-studie dat die Indiese lugmag (IAF) na raming 270 vegvliegtuie en 68 grondaanvalvliegtuie oor sy noordelike, sentrale en oostelike bevele wat na China kyk, gerig is, met die fokus op 'n uitbreidende netwerk van Advanced Landing Grounds (ALG's), wat versamelingsgronde en logistieke spilpunte bied vir vliegtuigaanvalle. Die belangrikste is dat hulle almal permanent naby die grens van China geleë is, wat hul mobiliseringstyd verkort en die vooruitsigte op 'n suksesvolle Chinese grensoverschrijdende vooruitgang beperk.
Volgens die CNAS-studie sal die induksie van die S-400 lugverdedigingstelsel 'n belangrike hulpmiddel wees, wat die kwynende voorraad van Indië se veeleisende vegters vrystel om op lug-tot-grond missies te fokus eerder as op defensiewe teenlug .
Belfer skat dat die J-10-vegvliegtuig van China tegnies vergelykbaar is met die Mirage-2000 in Indië, en dat die Indiese Su-30MKI beter is as alle Chinese vegters, insluitend die ekstra J-11 en Su-27 modelle. . Ook numeries hou Indië 'n duidelike voordeel in.& quotChina bied 'n totaal van ongeveer 101 vierde-generasie vegters in die teater aan, waarvan 'n deel vir Russiese verdediging behou moet word, terwyl Indië ongeveer 122 van sy vergelykbare modelle het, uitsluitlik op China gerig. & quot
Slagveld Suid -Asië
Na Chinese aanvalle, het 'n invloedryke Amerikaanse dinkskrum gesê dat China se 'onmiddellike doel' in Suid-Asië is om 'n 'beperking' uit Indië te beperk en sy ontluikende vennootskap met die VSA te belemmer. Die verslag getiteld 'A Global Survey of US-China Competition in the Coronavirus Era' deur die Hudson Institute het ook opgemerk dat China se diep vennootskap met Pakistan en 'n noue verhouding met Sri Lanka van kritieke belang is vir Beijing se planne om die streek te oorheers. Dit merk op dat Islamabad die naaste bondgenoot van Beijing in Suid -Asië is, en anders as Colombo, met groot oë in China se arms geval het.
Die segment in Suid -Asië met die titel 'China's Thrust into South Asia: Considents for US Policy' beweer dat China se & quotimmediate goal & quot in South Asia & quotto 'n stryd teen die grootste demokrasie ter wêreld, Indië, beperk en sy ontluikende vennootskap met die Verenigde State belemmer & quot. Volgens die verslag is Indië die ware teenstander van China in Suid -Asië. In Suid -Asië, in teenstelling met Suidoos-, Oos- of Sentraal -Asië, is daar 'n natuurlike hegemon: Indië. China kan dit nie maklik opsy sit nie, 'lui die verklaring.
Indië het China tradisioneel as 'n gelyke beskou, eerder as 'n meerdere, en was versigtig vir die doelwitte van Beijing en agterdogtig oor die vordering van China in die periferie. Tot vandag toe is 'n voortslepende territoriale geskil met die betrekkinge van China besig om te onderbreek. Dit alles skep 'n mededingende dinamiek eerder as gesamentlike dinamika, 'lui die verslag.