Uil verloor sy mooi oë – Storiewerf
Beaulah Manasoe vertel 'n storie uit die tyd toe die voëls nog kon praat.
Lank gelede toe voël kon praat, was daar ‘n meisietjie wat goeie vriende was met ‘n uil. Die meisietjie was baie lief vir die uil. Sy het die uil se mooi oë geadmireer.
Die twee vriende het gesit en gesels oor verskillende dinge. Die meisietjie het die uil vertel van haar ma, haar pa, haar broers en susters en ook van haar ouma wat ‘n towenaar is. Die uil het haar vertel van alle voëls, die een wat net vleis eet en die wat wag nadat ander diere geëet het en die kos wat agter gebly het dan eet.
Beaulah Manasoe Graad 12 Hoërskool Ben Viljoen, Groblersdal
PrevVorigeDie diere help mekaar
VolgendeDie hoogmoedige hasieNext Getuienis van Louwrens Erasmus - Shama MinistriesShama Ministries
Ek het op ‘n dag voor die televisie gesit en wou graag uitvind watter programme die middag vertoon sou word aangesien dit ‘n vakansiedag was en ek nie seker was of die normale programme vertoon sou word nie. Dit was so net voor een in die middag net na middagete, en ek wou gou seker maak dat ek nie dalk ‘n goeie program mis voordat ek die middag se skottelgoed gaan was het nie. U sien in ons huishouding is daar niemand wat uitsluitlik sekere pligte het nie, en spring ons elkeen in om die ander persoon te help.
Daar was ‘n advertensie op vir ‘n Indiese program wat die volgende Sondag vertoon sou word, en daarna het hulle ‘n persoon gewys geklee met sy mooi rondekraag hemp met boortjie en al en in sy Sondagpak geklee met ‘n Bybel op die tafel voor hom. Hy het toe ‘n dame langs hom voorgestel en gevra dat sy haar getuienis vir die kykers sou gee, en het sy met die bekende woorde van “Voor ek Jesus geken het was my lewe heeltemal deurmekaar” haar getuienis begin. Hierdie woorde het my dadelik aangegryp en het ek toe die televisie onmiddelik afgesit en kombuis toe gegaan om my belofte aan my vrou na te kom. So tussen die skottelgoed was het ek skielik aan my eie getuienis en die van baie Bybelse figure begin dink.
Kom ek begin met ‘n getuienis waarvan ek die meeste weet, my eie. Ek is gebore uit ouers wat my elke Sondag na die plaaslike gemeente se diens toe gevat het, ek het katkisasie toe gegaan, op sestien belydenis van my geloof voor die gemeente afgelê, en op negentien diaken geword. Al die tekens was daar dat ek ‘n baie voorbeeldige lewe gely het. Tussen die jongmense was ek al op dertien penningmeester van ons gemeente se tak van die Jongeliede Vereeniging, en het ek die HERE gedien. So my lewe was verseker nie deurmekaar of ek uit die bose nie.
Ek en Hettie is getroud, op vier en twintig is ons seun gebore, en was ek maar soos gewoonlik deel van die diakonie in die gemeente. Dit was die patroon van ons lewe dat waar ons ons ookal bevind het, ons albei altyd ons deel gedoen het in die plaaslike gemeente. By een gemeente vroeg in ons lewe waar daar ‘n jong predikantspaar was, het ons elke Vrydagaand saam gekuier en vlugbal gespeel, aangesien ons en hulle kinders van dieselfde ouderdom gehad het.
So het die lewe maar aangegaan oor die jare. Op vyf en dertige jarige leeftyd het ek op ‘n dag uitgevind na ‘n ondersoek in die hospitaal dat ek kanker gehad het. Gelukkig kon die geneesheer alles verwyder het, maar het dit my baie gepla aangesien ek nie gedink het dat mense wat werklik vir die HERE lewe ook probleme kon kry nie. Ek het so by die HERE gesmeek dat ek net my kinders graag groot wou sien, aangesien ons jongste dogter toe maar net vier jaar oud was. Almal wat ek gedurende die tyd van geweet het wat kanker gehad het was toe alreeds dood, of op sterwe.
Gedurende die tyd en in die jare daarna, het ek al hoe meer probeer uitvind wie die HERE nou eintlik is, en of ek Hom regtig dien. So het ek en Hettie altyd ingeskakel by elke gemeente waar ons gekom het, (ons het so elke tweede jaar verhuis na ‘n ander plek), en was die predikant by die een gemeente so verbaas toe ons onsself kom aanmeld het aangesien hy gewoont was dat mense van ons ouderdom gesoek moes word indien hulle van gemeente verwissel het. By die gemeente het ek toe ook my eerste “Christelike kamp” bygewoon saam met vriende wat ons daar ontmoet het. Die kamp het verseker ‘n invloed op my lewe gehad, maar die invloed was dat ek net al hoe meer vrae gehad het.
Ons kinders is grootgemaak met Bybelstudie in die oggende sesuur by ma en pa op die bed, of onder die komberse in die winter, waar ek vir ons ‘n gedeelte sou lees, ‘n kort gedagte daaroor sou uitspreek, en ons ‘n paar liedere saam gesing het.
So het ons lewe maar aangegaan en het ons toe later na Pretoria verhuis waar ons weer nuwe mense ontmoet het, en saam met hulle het ons geleer hoe om die Jesusfilm te wys vir maksimum impak, hoe om ‘n goeie getuienis op te stel, hoe om Jesus met mense te deel, en het ons ook gevind dat ons ons eerste kerkverband “uitgegroei” het. Dieselfde tyd het ek ‘n rugoperasie gehad en moes ek vir veertien weke by die huis wees. Gedurende die tyd het ek gevind dat mense wat jy vroeër mee saam gedien het op die kerkraad, jou heeltemal kan verwerp as jy nie meer soos hulle dink nie.
Na ‘n paar jaar het ons weer verhuis na ‘n ander gedeelte van die stad, en het ek en Hettie albei ingeskryf om ‘n EE3 kurses by te woon, waar ons as werkers opgelei is. Sy het selfs gekwalifiseer as ‘n groepleier, maar tog het dinge in ons lewe nie altyd reg verloop nie. Ek is gedurende die tyd wat ons die kurses bygewoon het hospitaal toe vir ‘n nood blindederm operasie, en moes ek weereens verneem dat ek weer kanker het. ‘n Gewas van so om en by tien sentimeter is aan my dunderm gevind, en moes die dokters noodgedwonge ongeveer ‘n meter van my dunderm verwyder. Ek sou ook moes terug vir nog ‘n opvolg operasie aangesien daar nog kwaadaardige gewasse en kliere was wat hulle nie tydens die eerste operasie kon verwyder nie.
Die chirurg het my meegedeel dat hy en die narkotiseer aan die gesels geraak het tydens die eerste operasie, en hy het toe per abuis op die gewas afgekom. Dit was dan ook die rede vir die opvolg operasie sesweke later. Wat ek wel ondervind het in die tyd, was dat die HERE daar was en my gedra het voor, tydens en na die operasies.
Gedurende die tweede operasie is daar toe ‘n verdere vier en twintig limfkliere, almal kwaadaardig, verwyder, en is ek meegedeel dat daar ‘n gedeelte van die kanker gelos moes word aangesien ek my sou dood bloei as hulle dit ook verwyder, omrede dit aan ‘n bloedvat geheg was. Na die operasie het ek ‘n ondervinding gehad wat ek net as asemrowend kan verklaar. Ek het die oggend na die operasie wakker geword en buitengewone mooi koorsang gehoor. Ek het die ander persone in die saal gevra of hulle radios dalk aangeskakel was, maar almal was afgeskakel. Toe het ek ‘n gesig gesien van mense wat opruk na ‘n bergtop toe, almal in wit geklee, met sandale aan. Ek was in ‘n plek wat my herinner het aan ‘n wildsuitkyk, met twee persone saam met my. Die gesig het voor my afgespeel of ek in die bed was, in die bad of waar ookal. Hettie het selfs besluit die aand dat sy my maar huis toe sal gaan en my toelaat om te kyk na die gesig en te luister na hierdie engelekoor.
Nadat ek huis toe is vyf dae later, het ons predikant vir my gesê ek moet maar vergeet van die gesig en aangaan met my lewe, want hy het nie weet wat dit is nie. Ek het al hoe meer en meer gesoek in die Bybel vir antwoorde, en elke keer het ek net verdere vrae gehad. So het ons toe later besluit om na ‘n pinkstergemeente toe te gaan, en is ons as huisgesin gedoop, en ook met die Heilige Gees gedoop. Dit was vir ons opwindend om al hierdie nuwe waarhede in die Bybel te leer, iets wat ek in vier en veertig jaar nooit geleer is nie.
Tog was ons lewe nie soos mense vir ons probeer oortuig het dit moes wees nie. Volgens almal wat ons daar en vroeër in ons lewe ontmoet het, moes ‘n Christen se lewe ‘n lewe van vreugde en vrede en oorvloed wees, iets wat ons verseker nie ervaar het nie. Gedurende die tyd het ons finansies ‘n duik gevat as gevolg van die uitgawes om die kanker te bestry en moes ek noodgedwonge maar ons huis vir die bank teruggee, en moes ons maar weer van vooraf begin. Gedurende die tyd is ons oor na ‘n vernuwingsgemeente waar ons weereens ontsaglik baie geleer het. Maar soos tevore, was daar maar aanhoudend goed wat verkeerd geloop het, en het ons nooit hierdie vreugde en vrede ervaar nie.
’n Paar jaar later is ons Port Elizabeth toe nadat die firma waar ek werksaam was ‘n derde van hulle werknemers ontslae van moes raak, en moes ek as een van die ouer en duurder werknemers, maar gaan. Weereens het ons finansies in duie gestort, maar ons het aangegaan. Daar het ons by ‘n gemeente ‘n Bybelskool begin, ek het in die tussen tyd gestudeer en is as ‘n pastoor georden, maar weereens was dit nie sonder probleme nie. Ons is toe selfs deur van die gemeentelede gevra om ‘n nuwe gemeente te begin, maar voordat ons werklik aan die gang kon kom, moes ons verneem dat die groep uitmekaar gaan en dat ons maar weer alleen moes aangaan. Daar het ek ook begin skrywe aan ‘n boek wat ek die opdrag jare gelede voor van die HERE gekry het. Vandag is daar ‘n hele paar boeke wat min of meer my vrae wat ek gehad het, beantwoord, asook die vrae van ander persone. Hierdie boeke word teen so gemiddeld 160 afskrifte per maand van ons webtuiste afgelaai.
‘n Jaar later is ons terug na Pretoria, en na nog ‘n jaar van sukkel, het ons, ek en my seun, se besigheid aan die gang gekom en het ons gedink dat ons lot uiteindelik nou sou verander na dit wat ons soveel kere gehoor het van hoe ‘n Christen se lewe moes wees. ‘n Jaar later was dit terug na die vorige situasie toe alles wat ons aan gewerk het die vorige jaar in duie gestort het as gevolg van de feit dat ons kliënte ook hulle aankope en dienste van swart bemagtigings maatskappy moes verkry. Ons het ‘n heenkome by my jongste dogter gevind, en daar gebly vir byna ‘n jaar voordat ons weer op ons eie kon bly. Ek het weer ‘n werk gehad, en het ek besluit dat ek weereens my eie besigheid sou vestig, maar net die keer is dit deur goeie mense onder my uit gesteel.
Na die episode het ek ‘n aanbod aanvaar om weer in die rekenaarbedryf te werk. Weereens is ek deur Christene in die rug gesteek deurdat dit wat op skrif gestel is en dit wat werklik gebeur het, twee werelde uitmekaar was. So het ek uiteindelik die eindomsmark betree, en het dit redelik goed gegaan. Ons is op die ou einde na Sedgefield waar ons, ek en Hettie, sou begin het om weer ‘n nuwe lewe te lei. Na vier maande is ek weereens in die steek gelaat deur die eienaar wat net die tak toegemaak het sonder enige betalings of verduidelikings, en moes ons by vriende gaan bly om te verhoed dat ons as boemelaars of soos Hettie verkies, huisloses, op die pad sou eindig. Na ‘n paar weke is ons terug Pretoria toe en het ek ‘n betrekking aanvaar by ‘n finansiële dienste maatskappy wat afgetredenes met hul pensioen en beleggings help, en het ek gevind ek dat op hierdie gevorderde ouderdom ek weereens moet studeer aan die universiteit om my werk te kan behou.
Met die val van die markte aan die einde van 2008 het diè maatskappy se inkomste met vyftig persent gekrimp en moes ek maar weer aangaan, want daar was nie genoeg geld om salarisse te betaal nie. Ons het ‘n heenkome in Lady Grey deur vriende gevind, en het ek op sewe-en-vytige jarige leeftyd, begin om as onderwyser te werk, iets wat ek nooit gedink het sou gebeur nie.
‘n Jaar later het ek weer werk as finansieële adviseur gekry en is ons Port Elizabeth toe. Daar het ons so die seën van die HERE ervaar dat my inkomste in my eerste jaar daar sowat 4 keer meer was as wat ek as onderwyser gekry het, en die volgende jaar se belasbare inkomste so amper dubbel die van die vorige jaar se inkomste was. Ons het vroeg in 2012 ook verhuis na Jeffreysbaai om bietjie meer tyd te kan afstaan aan ons liefde vir die natuur, en is my eerste boek in die VSA gepubliseer en is ons nog elke dag verbyster oor die goedheid van die HERE.
Ek het my werk daar so ingerig dat ek nie nodig gaan hê om elke dag nuwe mense te moes sien nie, en toe gebeur dit weer. So tien dae voor my verjaarsdag verlede jaar (2013), het ek weer hierdie verskriklike pyn gekry. Na vele besoeke aan die hospitaal en verskeie toetse, is dit bevestig dat die klein stukkie kanker wat hulle 18 jaar tevore moes los, het gegroei tot ‘n gewas van 61x31x29mm. En dit is nogsteeds onmoontlik om te verwyder of kleiner te maak. Saam met die gewas is daar ook ‘n hele paar limfnodes wat almal kanker draend is. My jongste dogter en haar man het toe ‘n huisie vir ons gekoop op Steynsburg om nader aan hulle te wees. Die tipe kanker wat ek het, carcinoid, is maar baie skaars en die oorsaak is nog onbekend, en is dit kronies, so geen einde nie. Gelukkig weet ons wat meeste van die gevolge is, en moet ek erken dit is nie maklik nie. Gelukkig weet ek dat die HERE nogsteeds by my is, en in beheer van my lewe is.
In Oktober 2014 het ek gedink dit is my einde. Ek het so ‘n verskriklike pyn gehad en is op die ou einde in die hospitaal opgeneem, waar hulle uitgevind het dat die gewas beide dun en dikderm blokkeer het. Aangesien ek allergies is vir morfien was dit ‘n redelike moeilike operasie om die derms te omlyn om skoon gedeeltes te kry sodat die kos weer kon deurkom. Ek het dus twee gedeeltes dunderm, een van ongeveer 90 cm wat nie verstop is nie, en die res wat wel verstop is. Ongelukkig is die gedeelte ook waar die hoof bloedvate in die ingewande is en het die gewas dit alles omring en maak dat dit onmoontlik is om die gewas te verwyder. Gedurende die operasie het die dokters ook gevind dat die kanker na die lewer versprei het en het hulle ook ‘n gedeelte van die lewer verwyder. Dit was maar net weer ‘n geval waar die HERE ingegryp het aangesien oorlewing nadat dit na die lewer versprei het in maande gemeet word.
Dit is waar ons huidiglik is. Maar wat het dit met ‘n getuienis te doen? Net dit, dat die HERE ten spyte van al die omstandighede wat ons deurleef het, elke dag daar was vir ons. Dat ons elke dag genoeg kos gehad het om te eet, en ‘n slaapplek gehad het om ons hoofde op neer te lê. Een ding wat ek geleer het oor die jare, is dat ek nou die Bybel ken soos nooit te vore nie. Nie dat ek vir jou verse kan kwoteer nie, maar dat ek verseker weet wat die boodskap van die Bybel is. Dat ek nie nodig het vir iemand anders om die Woord vir my oop te breek nie, maar dat ek weet dat die HERE dit sal doen op Sy tyd. My getuienis is dat Hy jou op ‘n pad sal vat wat jou nader na Hom sal bring, en jou elke dag sal bystaan. Dit word so gestel in Hebreërs 13 verse 5 tot 9 “Julle gedrag moet vry van geldgierigheid wees. Wees tevrede met wat julle het, want Hy het gesê: Ek sal jou nooit begewe en jou nooit verlaat nie. Daarom kan ons met alle vrymoedigheid sê: Die Here is vir my ‘n Helper, en ek sal nie vrees nie; wat sal ‘n mens aan my doen? Gedenk julle voorgangers wat die woord van God aan julle verkondig het; aanskou die uiteinde van hulle lewenswandel en volg hulle geloof na. Jesus Christus is gister en vandag dieselfde en tot in ewigheid. Moenie rondgeslinger word deur allerhande en vreemde leringe nie; want dit is goed dat die hart versterk word deur genade, nie deur voedsel nie, waarvan die wat daarin gewandel het, geen voordeel gehad het nie.”
Is ek seker van my feite? As ek in die Bybel gaan kyk hoe Hy met al die helde van die Bybel opgetree het vind ek maar dieselfde geskiedenis as my eie. Israel word verlos van die Egiptenare, maar vind hulself in ‘n woestyn, waar die HERE vir hulle moet sorg. Dawid, seker die persoon wat vir meeste mense die voorbeeld was van iemand wat die HERE geken het, moes in spelonke wegkruip vir Saul, voor Natan die profeet smeek vir vergifnis, en vir sy eie seun wegkruip omdat die hom wou doodmaak. Al die profete in die Ou Testament het soortgelyke ondervindings gehad en is Sagaria selfs in die tempel gedood. Mattues 23 vers 35 “Daarom, kyk, Ek stuur profete en wyse manne en skrifgeleerdes na julle toe, en julle sal sommige van hulle doodmaak en kruisig en sommige van hulle in jul sinagoges gésel en van die een stad na die ander vervolg, sodat oor julle kan kom al die regverdige bloed wat vergiet is op die aarde, van die bloed van die regverdige Abel af tot op die bloed van Sagaría, die seun van Berégja, wat julle vermoor het tussen die tempel en die altaar.”
Soos ons hierbo kan sien, verklaar Jesus dat ons as Christene gehaat sal word ter wille van Hom. Petrus en Johannes is hoeveel keer vervolg, soveel so dat Petrus ook gekruisig is oor sy geloof, terwyl Paulus wat ook as goeie mens onder Gamaliël gestudeer het en goed gekwalifiseer was as Fariseer, in die tronke moes tyd spandeer, in boeie moes wees, en later gedood is vir sy getuienis as Christen.
Die skrywer van die Hebreërsboek skryf as volg: Heb12:5-8 “En julle het die vermaning heeltemal vergeet wat tot julle as seuns spreek: My seun, ag die tugtiging van die Here nie gering nie en beswyk nie as jy deur Hom bestraf word nie; want die Here tugtig hom wat Hy liefhet, en Hy kasty elke seun wat Hy aanneem. As julle die tugtiging verdra, behandel God julle as seuns; want watter seun is daar wat die vader nie tugtig nie? Maar as julle sonder tugtiging is, wat almal deelagtig geword het, dan is julle onegte kinders en nie seuns nie.”
Wat is die slotsom wat ek tot gekom het? Die meeste getuienisse wat ek gehoor het van mense, het geen verwysing na ‘n totale oorgawe of ‘n totale neerlegging van hulle lewe nie. Nee, dit lui gewoonlik “toe ek besluit het om die HERE te dien” of iets soortgelyks. Om die HERE te dien is nie ‘n besluit van myself nie, want dan is ek nog in beheer, maar ‘n totale oorgawe aan Hom wat by magte is om my lewe te neem, en my Sy lewe te gee. Ek moet by die Kruis van Jesus uitkom en my lewe daar gaan neerlê, en Sy lewe te kry, dit wat Hy vir my wil gee. Indien jy wil lewe sal dit jou dood by die kruis beteken, maar indien jy nie daar kom nie sal jy sterf sonder om Sy lewe te kry. Mat 16:25 Want elkeen wat sy lewe wil red, sal dit verloor; maar elkeen wat sy lewe om My ontwil verloor, sal dit vind. Dit is my getuienis.
Ek het die week Maandag 6 Maart gehoor dat ek weer onder die mes gaan deurloop want hulle wil kyk of hulle die gewas kan kleiner maak sodat ek ‘n bietjie beter kan lewe. En dan is daar uitsaaings na die lewer wat hulle weer moet verwyder. Ek sien nogal uit daarna om weer die horlosie so ‘n paar jaar terug te draai. Die enigste iets wat hulle nie mee kan help nie is “severe rhumatoid arthritus”. So ek sal seker teen die einde van die jaar in ‘n rolstoel beweeg. En dan het vroulief einde verlede jaar ‘n knop in die bors ontwikkel en het in Januarie ‘n bilaterale (beide) borste verwyder. Sy begin op 13 Maart met chemo vir die volgende 18 weke, eenmaal elke 3 weke, en dan volg bestraling vir ‘n maand lank elke dag. So ons het maar ‘n moeilike jaar wat voorlê.
My rede hoekom ek skryf en dan die onderwerpe waaroor ek skryf.
Almal vra my altyd hoekom ek baie keer aanhalings uit die Ou Testament gebruik om standpunte te stel of te debatteer, en nie juis Nuwe Testamentiese gedeeltes gebruik nie. Vir my was dit in die begin ook nogal moeilik, want alhoewel ek regtig eers hier in my laat dertigs begin het om werklik die Bybel te bestudeer en eers op vyftig begin skryf het en georden is as ‘n leraar, het ek gevind dat ek veral met die skrywery baie na die Ou Testament verwys het. Om die waarheid te sê het ek eendag vir Hettie gesê dat ek nie kan glo hoeveel waarhede daar in die Ou Testament is wat ek nie van geweet het nie. Ek het amper gevoel asof ek nie nodig het om na die Nuwe Testament te verwys nie, want alles wat ek nodig gehad het om mense in die regte verhouding met die Vader, Seun, en Heilige Gees te sit, kon ek uit die Ou Testament doen. Maar ek weet mense wil mos graag net weet wat Paulus en die ander apostels en dissipels gesê het, en dan is daar natuurlik Openbaring en Daniël wat alles altyd oorheers, veral in die Pinkster/Charismatiese kringe.
Ek wil graag net so ‘n ietsie oor myself en ons familie vir almal meedeel, soos wat ons agtergrond is, en wat met my gebeur het en my spesifiek op hierdie paadjie met die HERE geplaas het.
Ek en Hettie het maar altyd ingeskakel by ons plaaslike gemeente van die dae van ons huwelik in 1972 af, en voor dit, want ons het darem by die kerk ontmoet. Sy het net eendag skielik van hierdie jong meisie na hierdie pragtige tiener verander, en moes ek inspring voor iemand anders dit dalk kon doen. So het ons lewe maar rondom die familie en kerk gedraai en het ek eenmaal die predikant by ons nuwe gemeente nogal ontkant gevang. Ds. Sakkie was baie verbaas toe ek hom voorkeer nadat ons van Amanzimtoti af terug Florida Glen toe is en ek met ons attestaat in die hand ons as huisgesin aan hom voorgestel het. Toe moes ek hom eers verduidelik dat ek die attes skriba was in die vorige gemeente, so dit was maklik om net die vorige predikant aan te sê om ons attestaat te teken. Hettie my gespot en gesê ek het ‘n twee jaar sindroom, aangesien ons redelik baie rondgetrek het en dit gewoonlik elke tweede jaar was. Dit het regtig so uitgewerk aangesien ons vir die eerste 28 jaar van getroude lewe regtig 14 keer verhuis het, maar nou moet ek by sê dat dit ook maar tussen verskeie dorpe soos Johannesburg omgewing, Pretoria, Suidkus van Natal, en toe later jare die Oos Kaap en Wes Kaapse see dorpe ook ingesluit het. Dan was daar ook maar plekke waar soos voor ons ons eerste huis laat bou het net ses maande lank in ‘n woonstel gebly het en dan na ‘n ander een getrek het vir ‘n verskeidenheid van redes soos bv. geen hysbak toe sy vir Barney verwag het en sy vier stelle trappe moes klim van die ondergrondse parkering na ons blyplek op die boonste vloer. Of soos met ons terugkeer van Natal waar ons net ses maande lank in ‘n huurhuis gebly het voordat ons weer ons eie huis gekoop het.
Maar terug na my oorspronklike skrywe. In Februarie 1982 het ek die eerstekeer in my lewe werklik gesien dat die HERE binne oomblikke omstandighede kan verander, en het dit ‘n blywende impak op my lewe gehad. Ek het op hoërskool terwyl ons geoefen het vir Republiekdag viering by die skool in gimnastiek my neus baie lelik gebreek deurdat ek op my tone beland het na ‘n dubbele tuimelslag en ek my neus teen my knieg gestamp het. In 1982 seker 15 jaar later, het ek besluit dat dit tyd is om my neus reg te kry dat ek ordentlik kon asemhaal en het die dokters ‘n baie goeie taak verrig en kan ek nogsteeds lekker asemhaal. Hulle het ‘n gedeelte van die kraakbeen uitgehaal sodat my neus weer reguit was, maar nou is die voorste kraakbeen gedeelte heeltemal los, en lag die kleinkinders nogsteeds wanneer ons daar kuier en hulle my vra om my neus teen my wang te druk. Maar daar was ook ‘n baie donkerkant die dag daarna gewees toe Hettie vir my die Saterdagoggend by die hospitaal kom kuier het en die bediende vir Barney en Esthee na een van Barney se maatjies toe gevat het sonder ma se toestemming. Met haar terugkeer het Hettie dadelik gesê dat Barney en Esthee moes terugkom, en oppad terug het Barney voor ‘n motorkar ingehardloop.
Hy het skeudelbreuk opgedoen, en amper sy linkervoet ook verloor aangesien die voet onderstebo tussen die band en die pad beland het en hy toe saam met die kar gesleep is vir ‘n hele ent. Daar was geen vleis of enige iets oor nie behalwe wit beentjies wat bo op die voetsool gelê het. Ek is toe dadelik ontslaan en is hy die Saterdag oorgeplaas na ‘n hospitaal met hoësorg afdeling aangesien daar bloeding op die brein was, en hy bewusteloos was. Hy was op die ou einde amper drie maande in die hospitaal en het toe ook twee veloorplantings gehad plus nog vele operasies om die voet te red. Maar wat my gevang het was die Woensdagoggend meer as ‘n week na die operasie waar ek onder in die kar seker die moeilikste gebed in my lewe gebid het. Ek kon dit nie vat om te sien hoe hy net lê sonder dat hy bewus is van enigiets om hom nie. Dit het ook veroorsaak dat hulle nie aan sy voet kon werk nie maar al wat hulle kon doen was om die voet skoon te hou om so te keer dat daar infeksie ontstaan het. Ek het die oggend in die kar die HERE gevra dat Hy hom of sou terug gee vir ons, of as dit sy wil was, om hom te kom haal want ek kon nie toesien hoe hierdie kind van my verder ly nie.
Toe ek bo in die hospitaal kom 7 uur die oggend het die suster vir my gesê daar is geen verandering nie, maar tot almal se verbasing het Barney die oomblik toe ek sy hand vat en vir hom groet, hy vir my gesê het “Môre pappa”. Weet jy al die verpleeg personeel het saam met my die oggend gehuil toe hy sy bewussyn herwin het en sy oë oopgemaak het en ek hulle vertel het van my gebed voor ek in die hospitaal ingegaan het.
Dit was die eerstekeer.
Die tweedekeer was net na my eerste operasie vir kanker in 1986 toe die HERE my volle aandag gekry het, veral toe ek Hom gevra het dat Hy my sal spaar om net ons jongste dogter te sien grootword aangesien ek nie wou hê dat sy en die ander kinders sonder ‘n vader figuur moes groot word nie, en ek nogsteeds hier is om selfs haar kinders te sien wat al baie groter en ouer is as wat sy daardie tyd was. Su-Hannie was toe nog nie eers vyf jaar oud nie. Daardie tyd het ek nie eers gedink dat die laaste kind eerste sal wees nie en dat Esthee eers amper 8 jaar na Su-Hannie se laaste baba haar eerste baba sou hê nie. Die gebeurtenis het regtig ‘n baie groot impak gehad want ek glo nie iemand is reg om op 34 jarige ouderdom al te sterf aan kanker nie. Gelukkig kon hulle alles verwyder wat hulle gesien het in die blaas en na driejaar is ek uiteindelik “skoon” verklaar, net om agt jaar later weer deur die storie te moes begin werk het, net die keer sit ek nou al met hierdie ander tipe kanker vir die afgelope 22 jaar wat ons van weet, maar dit was al heel moontlik daar voor die eerste operasie in 1986, en kon ek dit al selfs as kind gehad het. Dit sal baie van my onverklaarbare episodes van my kinderdae oplos waar ek baie seer in die buik gehad het, en ek gereeld soos ‘n sak aartappels induie gestort het soos wanneer jy die bodem afgesny het en die sak opgetel het. En dan het die dokter my maar ondersoek maar nooit iets fout gekry nie. Ek het dit later jare soort van ontgroei, en kon dit makliker bestuur want ek het geweet wanneer dit sou gebeur aangesien ek geweet het wat die simptome was wat aanleiding gegee het tot so ‘n gebeurlikheid.
Ons het gedurende daardie tyd na my eerste kanker operasie en vir baie jare daarna elke oggend begin met huisgodsdiens in die bed in ons kamer. Die kinders het onder gesit en in die winter hulle toegemaak met of hulle eie duvet’s wat hulle saam gebring het, of net onder pa en ma s’n gesit by die voetenend van die bed. Dit het my nogal half gedwing om regtig die Bybel te begin deurlees sodat ek elke oggend iets kon deel met die res van die huisgesin.
Dit was vir my nogal baie snaaks dat ek so baie keer gedeeltes gekry het in die Ou Testament, en dan was dit nie altyd net verhale soos Simson of Dawid of Salomo nie, maar baie keer gedeeltes uit die profete of Psalms wat ‘n spesifieke onderwerk aangeraak het. So met verloop van tyd het die kinders self hulle eie tyd spandeer in die Bybel en het hulle nie meer lus gehad om saam met Sonja Herholdt uit die rooi boekie (Jeugsangbundel) te sing nie, want hulle het darem nou al te groot geword daarvoor. Dit was nou tenspyte van die feit dat ons daardie jare nog in die Gereformeerde Kerk was, en eers na die kinders in die hoërskool was ‘n kort tydjie, seker maar twee jaar lank, in die NG Kerk was voordat ons oorgegaan het na wat oorspronklik Corpus Christi gemeente van die AGS in Brooklyn Pretoria was, en gedurende ons tyd daar begin is met Doxa Deo gemeente met meer as een kampus, maar wat tog as een gemeente gesien word. Gedurende die jare het ek en Hettie ook saam met mense gewerk om die Jesus film by verskeie plekke te wys, en het ek vandag nog my VHS weergawe plus masjien om dit nog te wys.
Die derdekeer was gedurende Augustus 1995 toe ek wakker geword het met ‘n baie groot pyn in my regter sy. Ek is uiteindelik dokter toe na werk, en is ek toe dadelik hospitaal toe gestuur vir ‘n nood blindederm operasie. Ek is die aand laat eers geopereer en gedurende die operasie het selfs die chirurg erken dat die HERE daar was tydens die operasie. Volgens die chirurg kon hy nie ‘n lekker houvas op die blindederm kry nie en moes hy noodgedwonge die snit groter maak, en toe ‘n gedeelte van die dunderm uitryg om plek te maak om te werk. Volgens hom kon hy vroeër al gestop het maar het hy skielik iets in sy hand gevoel wat groter was en daar het hy toe op die eerste gewas afgekom van so om en by die 10cm lank. Toe hy afkyk het hy geweet dit wat hy gesien het was kanker, en toe hy die blindederm verwyder het hy gesien daar was ook ‘n gewas binne die blindederm. Dit is een van die plekke wat bekend is onder medici waar Carcinoid die meeste ontstaan. So, soos hy my toe meegedeel het dat indien hy gestop het toe hy genoeg plek gehad het, sou hulle nooit die gewas opgespoor het nie en sou my familie heel moontlik in 1996 ‘n begrafnis diens moes hou. Hy het toe ook gesê dat ek so twee maande later in Oktober moes terug kom vir nog ‘n operasie om te kyk hoeveel nodes daar was wat alreeds hierdie snaakse Carcinoid kanker gehad het. So dit was so amper 22 jaar gelede, maar die chirurg het my meegedeel na die opvolg besoek dat hy alles binne sy vermoë gedoen het om die kanker te verwyder, maar daar was tog ‘n gedeelte wat hy moes los aangesien dit onmoontlik is om chirurgies te verwyder. Wat hy my wel meegedeel het is dat hy glo dat die HERE my wel kan genees, maar dat ek nogsteeds vir chemo moes gaan.
Na die tweede operasie in 1995 wat ek vir kanker gehad het, het ek ‘n baie snaakse ondervinding gehad. Ek het die oggend wakker geword en die pragtigste koorsang gehoor wat ek nog ooit in my lewe gehoor het. Ek het elke persoon se radio by sy bed gaan kyk of die sang daarvandaan gekom het, maar almal se radios was af. Verder het ek skielik net hierdie gesig gesien afspeel hier voor my waar ek op ‘n platform gestaan het soos wat jy by baie wildsplase kry sodat jy rustig oor die landskap na die dierelewe kon kyk, maar al wat ek gesien het was mense in wit klere wat gestap het na ‘n heuwel in die verte. Wat vir my baie snaaks was, was dat al hierdie mense wit klere aangehad het en jy net hierdie massas mense gesien het. Daar was nie een plek waar jy ‘n gaping tussen die mense gehad het nie. Hettie het later die oggend kom kuier en is na ‘n kort rukkie weer terug huis toe want ek was nie juis goeie geselskap nie. Ek het net heeltyd geluister na die musiek en my verkyk na die massas mense. En die beeld het afgespeel half in my kop, want ek kon my oë toemaak en nogsteeds die beeld sien, of my kop teen die muur druk en dan het ek nogsteeds hierdie beeld gesien. Daar was twee persone saam met my op hierdie platform, maar ek het nie met hulle gepraat nie. Ek het net geweet die een persoon was Moses.
Dit was ook een van die bydraende faktore hoekom ons toe uit die NG Kerk bedank het aangesien ek een van ons predikante gevra het wat hy dink dit kon beteken, en sy antwoord basies was dat ek dit moet vergeet en aangaan met my lewe want dit sal my nog van my kop laat afgaan. ‘n Mooi manier om te sê dit sal my nog in Weskoppies (‘n hospitaal vir mense met geestelike probleme) laat opeindig. Ek was nogal geskok met sy antwoord aangesien ek regtig gedink het hy dalk ‘n antwoord sou hê aangesien hy ‘n doktorsgraad in teologie gehad het.
So dit is maar waar my paadjie met die HERE ‘n drastiese verandering tot gevolg gehad het. Ek het toe regtig begin om meer uit te vind wat gaan eendag maak dat ek weet ek in die hemel gaan wees, en waarvoor ek moet oppas dat dit my nie van my bestemming beroof nie. Gedurende die tyd het ons saam met vriende in die week by ‘n bekende evangelis gaan leer, en het hy eendag vir my gesê hy sien dat wanneer hy na my kyk ek nogal hoë standaarde stel om te onderskei tussen Christene en nie-Christene. Hy het dieselfde dag ook vir Hettie gesê dat hy sien dat sy ‘n baie diep verhouding met die HERE het en dat Hy baie tevrede met haar is. Vir iemand wat nog nooit so iets ondervind het nie weet ek dit is moeilik om te verstaan of te begryp.
Ek weet hoe ek die eerste keer wat iemand so iets vir my gesê het amper my melk weg geskrik het. Ek moes die Sondagaand ‘n leesdiens hou aangesien die proffie wat ek gereël het om by ons te preek die dag my die Donderdag net laat weet het hy dit nie kon maak nie, en ek en oom HT besluit het om maar preke voor te lees, iets wat verseker nie in die gemeente die gewoonte was nie. Die aand na die diens het almal in die konsistorie my gevra hoekom ek nie vir predikant gaan studeer het nie of sommer nou begin nie aangesien hulle nie kon agterkom dat ek die preek voorgelees het nie. My antwoord was maar dat dit moeilik is om op 39 jarige leeftyd eers te begin en ek drie kinders op skool gehad het, en verseker nie die geldelike vermoë gehad het om dit te doen nie.
‘n Paar weke na die episode is ek en Hettie uitgenooi om saam met ander mense net ‘n aand na hulle kleuterskool te gaan om net ‘n bietjie saam te bid en te sing. Die vrou wat die begeleiding gedoen het die aand, het so halfpad skielik ophou klavierspeel en reguit na my gekyk en gesê sy ervaar dat die HERE nog baie deur my gaan werk en dat Hy my wil gebruik. Dit was toe dat ek amper my melk weg geskrik het, want ek het nog nooit so iets beleef nie.
Terug na die tydperk na my operasies in 1995. Daar het ek toe skielik begin om sekere gedeeltes raak te lees en gevoel ek kon iets daaroor skryf, of net met mense deel. Van dit het dan ook vir my gevoel soos opdragte wat ek uit die Bybel ondervind het wat die HERE vir my gegee het. Ek weet dit klink dalk snaaks maar dit is maar hoe my paadjie met die HERE gewerk het, en was die eerste gedeelte wat Hy my ‘n opdrag gegee het gekom het op 16 April 1996. Ek het nog die boek waarin ek dit neergeskryf het, maar die opdrag was dat ek die verlossingsboodskap moes verkondig, en dat ek ook herders daarop moet wys dat hulle nie die skape wat die HERE aan hulle toevertrou het nie, opgepas het nie. (Esegiël 34) Dan was die laaste gedeelte van die opdrag dat ek ook diegene moet uitwys wys wat ander Christene verdruk. Die vorige dag het die HERE ‘n gedeelte wat ek nogsteeds vandag ervaar gegee, en dit was uit Jeremia 45, waar Hy sê dat ek my lewe sal behou.
Vir iemand wat net ses maande vroeër gehoor het dat ek seker nog net ‘n paar jaar oor het voor my einde sal kom was en is dié woorde nogsteeds iets wat ek elke dag aan vashou.
Vandag weet ek ook hoekom ek nie vroeër teologie moes gaan studeer het nie, want ek het toe eers geleer dat baie van dit wat ek toe wel geleer het deur die Bybelskool wat ek by studeer het, maar dun gesaai is oor wat in die Bybel staan. Dit gaan meer oor hoe die spesifieke groep glo, hoe om ‘n gemeente te bestuur, oor Grieks en Hebreeus te leer, en nog baie ander onderwerpe soos wat die verskillende uitkyke is van verskillende genootskappe en hul interpretasies van die Bybel. So het ek toe na my studies uiteindelik my eie Bybelskool by ‘n gemeente begin wat vinnig na ‘n nuwe gemeente gelei het, en hoe alles baie vinnig induie gestort het. Maar ek het daaruit geleer dat ek maar moet fokus op dit wat my opdrag was, en dit was maar om neer te skryf wat ek by Hom geleer het, Jeremia 30:2 “So spreek die HERE, die God van Israel: Skryf vir jou in ‘n boek al die woorde wat Ek met jou gespreek het;” en dan het alles half vanself gekom.
Wat toe vir my baie snaaks was is dat die HERE my op ‘n tog deur die Ou Testament gevat het en soos ek in die begin gesê het, het ek meeste van dit wat ek antwoorde op gesoek het, in die Ou Testament die antwoorde gekry, en dan eers het ek die bevestiging in die Nuwe Testament gekry. Daar is wel gedeeltes wat ek nie in die Nuwe Testament voor antwoorde vind nie, maar wel partykeer bevestiging van Ou Testamentiese leerstellings in wat vandag bekend staan as die Apokriewe boeke, gekry.
Maar gelukkig het die HERE ook deur ander mense en dan ook deur Jesus self ook baie keer vir my antwoorde laat kry deur wat hulle gespreek het. Die eerste gedeelte wat ek gekry het in my soeke hoekom ek altyd in die Ou Testament opgeëindig het, was woorde wat Jesus self geopper het. Ons almal ken die gelykenis van Lasarus en die ryk jongman, waar die ryk jongman vra dat iemand na sy broers gestuur word om hulle te waarsku sodat hulle nie eindig waar hy was nie. Jesus voltooi vir ons die verhaal as volg: “Maar Abraham antwoord: Kind, onthou dat jy jou goeie dinge in jou lewe ontvang het, en so ook Lasarus die slegte. En nou word hy getroos, maar jy ly smarte. En by dit alles is daar tussen ons en julle ‘n groot kloof gevestig, sodat die wat hiervandaan wil oorgaan na julle, nie kan nie; en die wat dáár is, nie na ons kan oorkom nie. En hy sê: Ek bid u dan, vader, om hom na my vader se huis te stuur— want ek het vyf broers—om hulle dringend te waarsku, sodat hulle nie ook in hierdie plek van pyniging kom nie. Toe sê Abraham vir hom: Hulle het Moses en die Profete; laat hulle na dié luister. Maar hy antwoord: Nee, vader Abraham, maar as iemand uit die dode na hulle gaan, sal hulle hul bekeer. Maar hy sê vir hom: As hulle na Moses en die Profete nie luister nie, sal hulle nie oortuig word nie, al sou iemand ook uit die dode opstaan.” (Luk 16:25-31)
Die twee gedeeltes wat ek beklemtoon het is nogal baie treffend. Jesus verwys ook daarna dat ons net Moses en die Profete nodig het, so net die Ou Testament, om te verstaan hoe om kind van God te word, en dan voltooi Hy dit deur te na Homself te verwys wat uit die dode sou opstaan en tog het die Jode Hom nie geglo nie.
Dan het Paulus ook ‘n gedeelte vir ons opgeteken in die eerste brief aan die gemeente in Korinte. “Want ek wil nie hê, broeders, dat julle nie sou weet nie dat ons vaders almal onder die wolk was en almal deur die see deurgegaan het, en almal in Moses gedoop is in die wolk en in die see, en almal dieselfde geestelike spys geëet het, en almal dieselfde geestelike drank gedrink het, want hulle het gedrink uit ‘n geestelike rots wat gevolg het, en die rots was Christus. Maar God het in die meeste van hulle geen welgevalle gehad nie, want hulle is neergeslaan in die woestyn. En hierdie dinge was voorbeelde vir ons, dat ons nie begerig moet wees na slegte dinge soos hulle begerig was nie. En wees ook nie afgodedienaars soos sommige van hulle was nie, soos geskrywe is: Die volk het gaan sit om te eet en te drink en het opgestaan om te speel. En laat ons nie hoereer soos sommige van hulle gehoereer het nie, en daar het op een dag drie en twintig duisend geval. En laat ons Christus nie versoek soos ook sommige van hulle gedoen het nie, en hulle het deur die slange omgekom. En moenie murmureer soos ook sommige van hulle gemurmureer het nie, en hulle het deur die verderwer omgekom. Maar al hierdie dinge het hulle oorgekom as voorbeelde en is opgeskrywe as ‘n waarskuwing aan ons op wie die eindes van die eeue gekom het.” (1Ko 10:1-11)
En dan is daar natuurlik die hele boek aan die Hebreërs wat juis gebruik kan word om soos Paulus hier bo genoem het, vir ons sovele vrae kan beantwoord indien ons weet hoe die Jode geglo het. Die boek beskryf juis hoe Christus groter is as enige ander skepsel van die HERE, en dat Hy deur die Hemelse tabernakel gegaan het met Sy eie bloed om vir ons sondes te betaal.
Die naam van my eerste boek is dan ook Die Boek van Moses. Dit is beide omdat ek maar baie uit die Ou Testament verwys, asook ‘n ander baie persoonlike rede. In ons ouerhuis het ons altyd as iemand iets gesê het wat hy nie dadelik aan die Bybel kon koppel nie, gesê dit staan in Moses X ver X. So was Moses 3 vers 3 altyd “Moenie worry nie”, so die x’se is dan met nommers vervang.
Die boek bring my juis by ‘n ander persoon uit, naamlik Markus. Dit is nou die persoon wat die eerste evangelie geskryf het alhoewel dit nie die eerste boek in die Nuwe Testament is nie. Markus het saam met Barnabas en Paulus gewerk in die eerste volle gemeente nadat Barnabas vir Paulus gaan soek het om hom te kom help het om die gemeente op die been te bring. Dit was ook waar Paulus se bediening begin het. Barnabas en Paulus het toe later van mekaar geskei: “En ‘n paar dae daarna het Paulus vir Bárnabas gesê: Laat ons teruggaan en ons broeders besoek in al die stede waarin ons die woord van die Here verkondig het, om te sien hoe dit met hulle gaan. En Bárnabas wou Johannes, wat Markus genoem word, saamneem. Maar Paulus het dit nie reg geag om hóm saam te neem wat van Pamfílië af hulle verlaat het en nie saam met hulle na die werk gegaan het nie. Daar het toe ‘n verbittering ontstaan, sodat hulle van mekaar geskei het; en Bárnabas het Markus saamgeneem en na Ciprus uitgeseil. Maar Paulus het Silas gekies en afgereis nadat hy deur die broeders aan die genade van God opgedra was.” (Hnd 15:36-40)
Markus beskryf die gedeelte in die Handelinge van Barnabas as volg. Die aanhaling is in Engels aangesien ek nie ‘n Afrikaanse kopie het nie, en dit self nog wil vertaal in Afrikaans: “And I found Paul in bed in Antioch from the toil of the journey, who also seeing me, was exceedingly grieved on account of my delaying in Pamphylia. And Barnabas coming, encouraged him, and tasted bread, and he took a little of it. And they preached the word of the Lord, and enlightened many of the Jews and Greeks. And I only attended to them, and was afraid of Paul to come near him, both because he held me as having spent much time in Pamphylia, and because he was quite enraged against me. And I gave repentance on my knees upon the earth to Paul, and he would not endure it. And when I remained for three Sabbaths in entreaty and prayer on my knees, I was unable to prevail upon him about myself; for his great grievance against me was on account of my keeping several parchments in Pamphylia.
And when it came to pass that they finished teaching in Antioch, on the first of the week they took counsel together to set out for the places of the East, and after that to go into Cyprus, and oversee all the churches in which they had spoken the word of God. And Barnabas entreated Paul to go first to Cyprus, and oversee his own in his village; and Lucius entreated him to take the oversight of his city Cyrene. And a vision was seen by Paul in sleep, that he should hasten to Jerusalem, because the brethren expected him there. But Barnabas urged that they should go to Cyprus, and pass the winter, and then that they should go to Jerusalem at the feast. Great contention, therefore, arose between them. And Barnabas urged me also to accompany them, on account of my being their servant from the beginning, and on account of my having served them in all Cyprus until they came to Perga of Pamphylia; and I there had remained many days. But Paul cried out against Barnabas, saying: It is impossible for him to go with us. And those who were with us there urged me also to accompany them, because there was a vow upon me to follow them to the end. So that Paul said to Barnabas: If you want to take John who also is surnamed Mark with you, go another road; for he shall not come with us. And Barnabas coming to himself, said: The grace of God does not desert him who has once served the Gospel and journeyed with us. If, therefore, this be agreeable to you, Father Paul, I take him and go. And he said: Go you in the grace of Christ, and we in the power of the Spirit.
Therefore, bending their knees, they prayed to God. And Paul, groaning aloud, wept, and in like manner also Barnabas, saying to one another: It would have been good for us, as at first, so also at last, to work in common among men; but since it has thus seemed good to you, Father Paul, pray for me that my labour may be made perfect to commendation: for you know how I have served you also to the grace of Christ that has been given to you. For I go to Cyprus, and hasten to be made perfect; for I know that I shall no more see your face, O Father Paul. And failing on the ground at his feet, he wept long. And Paul said to him: The Lord stood by me also this night, saying, Do not force Barnabas not to go to Cyprus, for there it has been prepared for him to enlighten many; and do you also, in the grace that has been given to you, go to Jerusalem to worship in the holy place, and there it shall be shown you where your martyrdom has been prepared. And we saluted one another, and Barnabas took me to himself. “
Na hierdie episode lees ons nooit weer in die Bybel oor Markus of Barnabas nie. Maar hoekom wil ek nou juis Markus uitsonder. Ons leer dat daar baie persone is wat die laaste paar verse van Markus nie aanvaar nie aangesien dit nie in sommige geskrifte voorkom nie. Dit het my ook gepla totdat ek maar na my eie skrywes gekyk het. Dit is so dat van die artikels en boeke wat ek geskryf het verskillende weergawes is, aangesien ek maar elke nou en dan iets nuuts raak lees of vir my oopgaan en ek dan die gedeelte by plaas of verander. Nou neem ek maar aan dat Markus na die episode wat Paulus gehad het toe die adder hom gebyt het, dit self by sy opname van sy evangelie gevoeg het, want hy het dit immers eerstehands beleef. So dalk was daar al ander afskrifte wat nie die gedeelte gehad het toe alreeds in omloop tussen die verskillende gemeentes.
Wanneer ek na die Hebreërs boek kyk, kan ek nie ophou wonder of dit nie dalk ook deur Markus geskryf is nie, aangesien daar nie eenstemmigheid is oor wie dit geskryf het nie. Party mense sê dit was Paulus, ander weer Barnabas, maar beide van hulle het Markus as skrywer gebruik. Lukas het toe saam met Paulus gewerk na hulle elkeen, Paulus en Barnabas, hulle eie pad gevat het en het Lukas toe sy eie weergawe van die evangelie geskryf en ook die boek van Handelinge.
Maar wat Markus aanbetref vind ons tog twee verdere boeke wat ook as apokrief bekend staan wat deur hom geskryf is. Die een is die Handelinge van Barnabas wat beskryf hoe hulle van Paulus geskei het, wat ek hierbo ‘n gedeelte van aangehaal het, en dan beskryf hoe hulle in Ciprus gewerk het en hoe Barnabas aan sy einde gekom het deurdat hy deur die Jode verbrand was, en dan die brief van Barnabas, waar hy die Ou Testament se letterlike gebeure gebruik en dan die geestelike waarde daaraan koppel. Die Brief van Barnabas moet nie met die Evangelie van Barnabas verwar word nie wat duidelik eers na 1600 jaar na Christus geskryf is en deel maak van die boeke wat die Moslems aanhang. Ek moet erken dat die Brief van Barnabas soveel van my eie interpretasies bevestig het, dat ek dit persoonlik glad nie as apokrief sien nie, aangesien dit juis doen wat Paulus vir ons in die gedeelte wat ek aangehaal het, gedoen het, naamlik om die voorbeeld van Israel voor te hou en dan die geestelike betekenis daarvan uitlê. Verder is dit juis geskryf aan persone wat met die Ou Testament bekend was, aangesien dit juis die gedeeltes vir ons verklaar. Dit stem ook ooreen met wat Lukas geskryf het in Handelinge dat Paulus en Barnabas altyd eers na die plaaslike sinagoge toe gegaan het en daar die skrifte vir die mense verklaar het. So die persone het dus reeds die Ou Testament geken en kon dus doen wat ons vind in Handelinge 17: “Daarop het die broeders dadelik in die nag Paulus en Silas na Beréa weggestuur. En toe hulle daar kom, het hulle na die sinagoge van die Jode gegaan. En hierdie mense was edelmoediger as dié in Thessaloníka; hulle het die woord met alle welwillendheid ontvang en elke dag die Skrifte ondersoek of hierdie dinge so was. Baie van hulle het dan ook gelowig geword, en van die aansienlike Grieke ‘n groot aantal, vroue en manne.” (Hnd 17:10-12)
So dit wil vir my voorkom asof ek tog dalk nie alleen staan deur die Ou Testament te gebruik nie, aangesien die eerste apostels dit ook gedoen het. Hier volg so ‘n paar aanhalings uit Handelinge wat wys waar Paulus en Barnabas en al die ander Christene eerste die evangelie van Jesus aan die Jode verkondig het.
“En toe hulle dit hoor, het hulle geswyg en God verheerlik en gesê: So het God dan ook aan die heidene die bekering tot die lewe geskenk. Die wat dan verstrooi was deur die verdrukking wat oor Stéfanus ontstaan het, het die land deurgegaan tot by Fenícië en Ciprus en Antiochíë sonder om tot iemand die woord te spreek, behalwe tot die Jode alleen. En daar was sommige van hulle, Cipriese en Cirenése manne, wat in Antiochíë gekom het en met die Griekssprekende Jode gepraat en die evangelie van die Here Jesus verkondig het. En die hand van die Here was met hulle, en ‘n groot getal het gelowig geword en hulle tot die Here bekeer. En die berig hiervan het die gemeente wat in Jerusalem was, ter ore gekom en hulle het Bárnabas afgestuur om die land deur te gaan tot by Antiochíë. Toe hy daar kom en die genade van God sien, was hy bly en het almal vermaan om met hartlike voorneme aan die Here getrou te bly; want hy was ‘n goeie man en vol van die Heilige Gees en geloof; en ‘n aansienlike skare is aan die Here toegebring. Toe vertrek Bárnabas na Tarsus om Saulus te soek, en toe hy hom kry, het hy hom na Antiochíë gebring. En hulle het ‘n hele jaar lank in die gemeente saam vergader en aan ‘n aansienlike skare onderwys gegee; en die dissipels is in Antiochíë vir die eerste keer Christene genoem.” (Hand 11:18-26)
Hand 16:1-3 “En hy het in Derbe en Listre aangekom; en daar was ‘n dissipel met die naam van Timótheüs, seun van ‘n gelowige Joodse vrou, maar van ‘n Griekse vader. Hy het goeie getuienis gehad van die broeders in Listre en Ikónium. Paulus wou hê dat hy saam met hom op reis sou gaan, en hy het hom geneem en besny ter wille van die Jode wat in daardie streke was; want hulle het almal geweet dat sy vader ‘n Griek was.”
Hand 18:19 “En hy het in Éfese aan kom en hulle daar laat bly, maar self in die sinagoge gegaan en met die Jode gespreek.”
So uit die gedeeltes sien ek nie dat hulle nuwe leerstellings gebring het nie, maar slegs dat hulle die Profete en Moses verklaar het deur te wys wat Jesus moes kom doen. En dit is waar ek gewoonlik verskil van baie mense, aangesien ek voel dat indien die eerste Apostels net Jesus verklaar het uit die Ou Testament, ons nie nou nuwe leerstellings kan bou op wat Petrus of Paulus geskryf het nie. My standpunt is maar dat die Israeliete en Jode wat geglo het, die eerste Kerk was en dit geld al van Abraham se tyd. Indien die mense die HERE verwerp het, vind ons nie dat hulle later in die Ou Testament weer genoem word as deel van Israel nie, so dit sê dus dat hulle nie deel is en sal wees van die mense wat saam met Jesus in die hemel sal wees nie.
‘n Goeie voorbeeld hiervan is wat Paulus self ook noem in 1 Korintiërs 10. “Want ek wil nie hê, broeders, dat julle nie sou weet nie dat ons vaders almal onder die wolk was en almal deur die see deurgegaan het, en almal in Moses gedoop is in die wolk en in die see, en almal dieselfde geestelike spys geëet het, en almal dieselfde geestelike drank gedrink het, want hulle het gedrink uit ‘n geestelike rots wat gevolg het, en die rots was Christus. Maar God het in die meeste van hulle geen welgevalle gehad nie, want hulle is neergeslaan in die woestyn. En hierdie dinge was voorbeelde vir ons, dat ons nie begerig moet wees na slegte dinge soos hulle begerig was nie.” (1Ko 10:1-6)
Dan is daar ook die verhaal in Jeremia waar die wat in Jerusalem agtergebly het na Egipte toe terug gegaan het. “Daarom, so sê die HERE van die leërskare, die God van Israel: Kyk, Ek rig my aangesig teen julle ten kwade en om die hele Juda uit te roei. En Ek sal die oorblyfsel van Juda wegneem, wat hulle aangesig gerig het om na Egipteland te trek, om daar as vreemdelinge te vertoef; en hulle sal almal in Egipteland omkom. Deur die swaard sal hulle val, deur die hongersnood sal hulle verteer word, groot sowel as klein; deur die swaard en die hongersnood sal hulle sterwe; en hulle sal ‘n voorwerp van verwensing, van verbasing en van vervloeking en smaad word. En Ek sal besoeking doen oor die wat in Egipteland woon, soos Ek besoeking gedoen het oor Jerusalem deur die swaard, die hongersnood en die pes; sodat daar geeneen sal wees wat ontvlug of vryraak vir die oorblyfsel van Juda wat in Egipteland gekom het om daar as vreemdelinge te vertoef nie, dat hulle kan teruggaan in die land Juda waar hulle siel na verlang om terug te gaan, om daar te woon; want hulle sal nie teruggaan behalwe enkele vlugtelinge nie.” (Jer 44:11-14) Die enkeles wat wel terug gekeer het was Jeremia en sy mense, asook Barug en sy mense. Barug was die persoon wat as skrywer vir Jeremia opgetree het, en is hulle gedwing om saam terug Egipte toe te gaan.
So wat kan ek nog sê oor my skrywes en standpunte? Nie veel nie, behalwe dat die gedeelte wat ek vroeër uit Jeremia gekwoteer het, ek eers weer baie jare later na gekyk het nadat ek seker meeste van die Boek van Moses, my eerste boek, klaar geskryf het. Die gedeelte bevestig maar waarom ek so glo dat Israel ons voorbeeld in alles is: “So spreek die HERE, die God van Israel: Skryf vir jou in ‘n boek al die woorde wat Ek met jou gespreek het; want kyk, daar kom dae, spreek die HERE, dat Ek die lot van my volk Israel en Juda sal verander, sê die HERE; en Ek sal hulle terugbring in die land wat Ek aan hulle vaders gegee het, en hulle sal dit in besit neem.” (Jer 30:2-3) So die gedeelte verklaar vir my dat ons as Christene ook eendag ons eie Kanaän, die Nuwe Jerusalem sal beërf, en ons net Israel se voorbeeld kan volg hoe hulle in Kanaän gekom het. Al hulle foute word vir ons uitgewys, so dit is vir ons dus baie maklik om te verseker dat ons nie hulle foute begaan nie. So ons het nie al hierdie geskrifte nodig om te onderhou of aan te glo nie, aangesien ons net deur Israel se voorbeeld te volg, ons die ewige lewe kan beërwe. Meeste van die persone wat kommentare geskryf het oor elke vers in die Bybel, is dit eens dat die gedeelte nog nie nooit vervul is nie. Ek haal hier vir John Gill aan, en wat sy kommentaar daaroor is. “which cannot be understood of their return from the Babylonish captivity; for, as Kimchi rightly observes, only Judah and Benjamin returned from thence; and though there were some few of the other tribes that came with them, especially of the tribe of Levi, yet not sufficient to answer to so great a prophecy as this, which refers to the same time as that in Hos_3:5; as appears by comparing that with Jer_30:9; and when, as the Apostle Paul says, “all Israel shall be saved”, Rom_11:25;”
Dit sluit aan by vers 9 waar Jeremia die volgende sê en verwys na Jesus wat as Koning sal regeer: “Jer 30:9 Maar hulle sal die HERE hulle God dien en hulle koning Dawid wat Ek vir hulle sal verwek.” Gelukkig lewe ek nie gedurende die reformasie tydperk nie, want dan sou meeste van die Kerkvaders my verseker op die brandstapel laat omkom het met my verduidelikings en sienings, ten spyte van die feit dat Jeremia en al die ander aanhalings juis verwys na Israel as voorbeeld vir ons. En dit sluit al ons doen en late in, maar dan moet ons van die gebruike binne konteks lees en verstaan. Want die einste Jeremia vaar ook maar goed uit teen die volk se gebruike, veral in hoofstuk 7 is daar twee gedeeltes: “So sê die HERE van die leërskare, die God van Israel: Maak julle weë en julle handelinge goed, dat Ek julle kan laat woon in hierdie plek. Vertrou nie op bedrieglike woorde nie—wat sê: Die HERE se tempel, die HERE se tempel, die HERE se tempel is dit! Maar as julle jul weë en julle handelinge waarlik goed maak, as julle waarlik reg doen onder mekaar; vreemdeling, wees en weduwee nie verdruk nie en geen onskuldige bloed in hierdie plek vergiet nie en agter ander gode nie aan loop tot julle eie skade nie— dan sal Ek julle laat woon in hierdie plek, in die land wat Ek aan julle vaders gegee het, van eeu tot eeu. Kyk, julle vertrou op bedrieglike woorde wat nie baat nie.” (Jer 7:3-8) en dan die tweede gedeelte uit die hoofstuk: “So sê die HERE van die leërskare, die God van Israel: Voeg julle brandoffers by julle slagoffers en eet vleis. Want Ek het met julle vaders, op die dag dat Ek hulle uit Egipteland uitgelei het, nie gespreek nie en hulle geen bevel gegee in verband met brandoffer of slagoffer nie. Maar hierdie saak het Ek hulle beveel, naamlik: Luister na my stem, dan sal Ek vir julle ‘n God wees, en julle sal vir My ‘n volk wees; en wandel net in die weg wat Ek julle beveel, dat dit met julle goed kan gaan.” (Jer 7:21-23), en dan volg hoofstuk 21 waar die HERE vir die volk sê dat Hy self teen hulle sal oorlog voer. “So spreek die HERE, die God van Israel: Kyk, Ek laat die oorlogswapens terugdraai wat in julle hande is, waarmee julle oorlog voer buitekant die muur teen die koning van Babel en teen die Chaldeërs wat julle beleër; en Ek sal dit binne-in hierdie stad versamel. En Ek self sal teen julle oorlog voer met ‘n uitgestrekte hand en ‘n sterke arm, ja, in toorn en in grimmigheid en in groot gramskap. En Ek sal die inwoners van hierdie stad verslaan, die mense sowel as die vee—aan ‘n groot pes sal hulle sterwe. En daarna, spreek die HERE, sal Ek Sedekía, die koning van Juda, en sy dienaars en die volk—die wat in hierdie stad oorgebly het van die pes, die swaard en die hongersnood—oorgee in die hand van Nebukadrésar, die koning van Babel, en in die hand van hulle vyande en in die hand van die wat hulle lewe soek; en hy sal hulle verslaan met die skerpte van die swaard; hy sal geen medelyde met hulle hê of hulle spaar of hom ontferm nie. En aan hierdie volk moet jy sê: So spreek die HERE: Kyk, Ek hou julle die weg van die lewe voor én die weg van die dood: hy wat in hierdie stad bly, sal sterwe deur die swaard of die hongersnood of die pes; maar hy wat uitgaan en oorloop na die Chaldeërs wat julle beleër, sal lewe, en sy lewe sal vir hom ‘n buit wees. Want Ek het my aangesig teen hierdie stad gerig ten kwade en nie ten goede nie, spreek die HERE. Dit sal oorgegee word in die hand van die koning van Babel, en hy sal dit met vuur verbrand.” (Jer 21:4-10)
So dit is wat my lewe gevorm het en waaroor ek skryf en nog elke dag bestudeer. Een iets wat ek uitgevind het is dat daar is seker nie ‘n dag wat verloop in my lewe waar ek nie iets nuut leer of dit hoe ek glo skielik bevestig word deur ‘n ander gedeelte in die Bybel nie.
Daarom kom my eie leuse uit Mattheus 13:52 “Toe sê Hy vir hulle: Daarom is elke skrifgeleerde wat ‘n leerling geword het in die koninkryk van die hemele, soos ‘n huisheer wat uit sy skat nuwe en ou dinge te voorskyn bring.”
En dan seker die grootste waarheid wat daar is in die Bybel en dit is om gehoorsaam te wees. Dit is dan ook waar my bediening se naam, Shama, vandaan kom, want die betekenis van die woord is:
H8085 שָׁמַע shâmaʻ, shaw-mah’; a primitive root; to hear intelligently (often with implication of attention, obedience, etc.; causatively, to tell, etc.):—× attentively, call (gather) together, × carefully, × certainly, consent, consider, be content, declare, × diligently, discern, give ear, (cause to, let, make to) hear(-ken, tell), ×indeed, listen, make (a) noise, (be) obedient, obey, perceive, (make a) proclaim(-ation), publish, regard, report, shew (forth), (make a) sound, × surely, tell, understand, whosoever (heareth), witness.
So dit is my storie en wat ek elke dag probeer uitleef.