Ek word vergeet asof ek dood is,
soos 'n ding wat vergaan.
Wanneer ek dink aan die wanhoop waarin my lewe verval het, die stadige vernietiging van my drome, die aftakeling van elke liefde, keer ek telkens terug na die by. Daardie een klein stekie wat my die plek van guns in my pa se hart gekos en my lot in die lewe verander het.
Hartseer het op 'n pragtige middag oor my gekom toe die son geskyn en net genoeg hitte na die dag gebring het om jou vel warm te bak sonder om dit te brand. Die veldblomme was daardie jaar volop en die heuwel waar heen ek en Josef gegaan het om die ure om te kry was bedek onder 'n geel-en-pienk kombers. Ek onthou nog hoe die geur daarvan my neus gekielie en my longe gevul het. Dit het my laat lag bloot omdat die wêreld so mooi was.
Josef het tussen die brose stammetjies deurgehardloop en met sy kamma-swaard na die blare gesteek terwyl hy ge maak het of hy 'n Romeinse soldaat is. Hy het van beter geweet as om dié speletjie te speel terwyl ons ouers in die om trek is. Hulle is beginselvaste Jode wie se nageslag in Jerusalem tot sover as Esra teruggespeur kan word.