Ek het baie loop en dink oor hierdie “eier”. In my hart weet ek ons taal sal bly, ons sal hom praat en sing en dink. Hy sal verander, soos dit gaan met ontwikkeling. Sal hy leliker of platter raak, ek weet nie. Ek haat erge anglisismes, soos die in blokraaisels. Dit maak my taal verbaster klink.
Ons het so ń rykheid in ons taal, al die verskillende streeks taal, ons moet dit omarm en die mooi daarin raaksien. Ek het hier in die Kaap kom leer van ń draggie hout, die vuurtjie brand steek, die vrugte wat so soet is soos moedersmelk en vele meer. So het namakwaland ook sy eie woorde en klank.
Vanoggend staan ek in my tuin, eet sommer die appelliefies so by die bos. Besef ek wat ń mooi woord is dit nie.
Ek staan glad nie onskuldig in die feit dat ek ook my taal meng nie. Ek leen ook woorde wat lekker sê. Dit maak my nie minder van ń liefhebber vir my taal nie.
Ek en manlief besluit verlede Donderdagoggend om ons lyf vakansiegangers te hou en die Waterfront te besoek. Net na die verkeer hier weg, maar die N1 het nie geweet dis na die verkeer nie. So skuifel ons toe Kaapstad toe.
Die sitplek beweeg soos van pas by die aksie op die skerm. Dit skud en skommel en gaan skuins vir die draaie, vooroor vir daling en agteroor vir styging. Daar spuit watersproei oor jou, die wind waai en dis blitse reg rondom jou. Jy is letterlik binne in die storie, so voel dit. Die 3D brilletjie maak ook alles meer werklik.
Ek verwonder my aan die oordrae van gene, veral waar sekete gedrag nooit waargeneem is deur die persoon waarop die gene oorgedra is nie.
Liefde vir die natuur en vir die tuin is defnitief oorgedra van my ouers. Hulle was kranige tuiniers, veral hulle groentetuine. Snaaks genoeg het ek nooit as kind/tiener daarin belang gestel nie, tog besef ek nou dat ek tog waar geneem het.
Die Weskaap gaan gebukkend onder die ergste droogte wat nog ooit opgeteken is. Die damvlakke word nou elke dag saam met die weer op die radiostasies aangekondig. Almal word gewaarsku om soveel water as moontlik te spaar en te begin berg. Ons hou die reënberigte bekommerd dop en draai hartseer weg as ons sien hoe min verskil die klein bietjie reën maak.
Maar tog, gaan die skepping sy gang. Die Weskus veld-blomme het hulle pos ingeneem, kiertsregop gestaan en met hulle gesiggies die son gevolg. Hulle kleur en vrolikheid uitgestraal vir elkeen wat dit kon waardeer. Die bome floreer terwyl hulle wortels die water diep onder die…
Ek is gelukkig nie ń bang mens nie. Dankie tog daarvoor, my man was baie weg van die huis af en ek sou moeilik oorleef het as ek bang was. Daar is in ons normale loop van die lewe tye wat die bang in jou kom sit, as jy in n onbekende situasie beland.
My ma het engtevrees gehad, ons sou by ń winkel instap en skielik sou sy besef sy kan nie die deur sien nie. Sy sou letterlik mense plat loop in haar angs om by ń deur te kom. Totaal irrasioneel.
So praat ek met n vriendin wat deur ń slegte situasie gekonfronteer was en skielik in hierdie angs asma ontwikkel het. Toortsie skryf in haar lê jou eier blog oor haar angs toe sy nie uit die bad kon kom nie.