Suikersoetsonde – Dina Botha – romanza.co.za
by Romanza aan October 24, 2016 0 Kommentaar
"Die dag toe jy daar in my kantoor gesit het, het ek na jou bleek en ontnugterde gesig gekyk en al waaraan ek kon dink, is dat jy my aan haar herinner. Sy was net so mooi en ek kon dieselfde sagtheid in jou aanvoel. Al die ander tekens was ook daar. Ten spyte van alles gaan jy net soos sy vasbyt en eerder van alles probeer vergeet. Jy gaan selfs probeer om jou man te vergewe. Ek was toe oortuig dat jy vir die res van jou lewe, nes my ma, 'n slagoffer gaan bly. Ek kon dit nie toelaat nie. Nee, ek stel dit nie reg nie. Ek wou nie toekyk hoe jy dieselfde paadjie loop nie. Dit was beter om my eerder heeltemal van jou te distansieer."
"Dis die rede hoekom jy my keer op keer weggewys het?"
"Ja, Zelda, ek was nie van plan om op die kantlyn te staan en kyk hoe j'y jou grootste vyand word nie."
Dis vir haar 'n openbaring. Eerstens verklaar dit Frans se bombastiese en onversetlike gedrag teenoor haar. Tweedens het sy nooit vermoed Frans huisves sulke pynlike herinneringe nie. Nog minder het sy vermoed sy herinner hom aan sy ma. Dit is 'n minder aangename verrassing, want sy wil hê Frans moet eerder aan haar as 'n interessante en unieke vrou dink en nie as 'n potensiële kandidaat vir selfmoord nie.
"En nou, wat dink jy nou van my? Gaan ek dit oorleef?"
Frans glimlag en die troebelheid in sy oë los op. "Jy gaan dit oorleef."
Sy glimlag terug. "Ja, ek gaan. Dit gaan miskien tyd neem, maar ek weet ek gaan oukei wees." Sy staan op en sug oordrewe. "Maar nou moet hierdie survivor huiswaarts keer."
Haar handsakkie lê op die koffietafeltjie en sy swaai dit oor haar skouer. Sy steek haar hand uit en herinner Frans dat hy nog haar motorsleutels in sy baadjiesak ronddra.
"Ek loop saam tot by jou motor."
Hy dring nie weer aan dat sy daar oornag nie en sy is heimlik spyt. Tog verstaan sy in 'n mate sy redes. Frans het alleentyd nodig om dit wat hy met haar gedeel het weer veilig agter sy skans van onaantasbaarheid te bêre.
Sy sluit haar motor oop, maar Frans se hand op haar deur keer dat sy inklim. Hy staan so na aan haar, sy ruik sy naskeermiddel. Hy is manlik en standvastig en sterk. Nie net fisiek nie, maar ook emosioneel. Al die troebelheid is nou uit sy oë en sy voel beter. Hy kyk haar so lank en stil aan dat haar hart weer met sy manewales begin en haar keel wil toetrek. Dit kos wilskrag om nie na sy mond te kyk nie. Sy wens hy wil haar soen, net een keer en sonder om aan sonde of reëls te dink.
"Dankie, Frans, vanaand was wonderlik. Baie dankie vir al jou moeite," verbreek sy die stilte.
Frans tree weg en haar teleurgestelde hart val tot op die vuil vloer. Dit gaan nie gebeur nie. Hy gaan haar nie soen nie. Sy wilskrag is sterker as hare.
Hy maak die deur oop en toe haar rok uit die pad is, druk hy dit weer toe. Sy rol haar venster af.
"Mooi ry, Zelda."
Hy wil nog iets sê, sy sien dit in sy oë, maar dan bedink hy hom. Hy lig sy hand in 'n laaste groet en laat haar geen ander keuse as om weg te ry nie.
Die strate is stil en leeg en daar is 'n gevoel van verlies in haar. Sy mis Frans, al is sy nog nie eens twee blokke weg nie. Sy mis hom nog meer toe sy deur Yellow Stone Estate se hekke ry.
Toe sy later alleen in haar bed lê, pols haar lyf van verlange en dit verwar haar. Hoe kan sy so oor 'n ander man voel? Sy ken hom 'n skamele paar weke. Die feit bly egter staan, as dit nie vir Derrick se rondlopery was nie, het sy dalk nie ontdek dat sy steeds vroulike begeertes ervaar nie. Dat sy na 'n mooi en manlike lyf kan kyk en dit begeer nie. Daar is egter een feit wat sy nie kan miskyk nie en dis dat sy en Frans nooit iets meer as prokureur en kliënt kan wees nie. Sy dink nie Frans sal dit toelaat nie.
En jy, Zelda, sal jy dit toelaat terwyl jy nog met Derrick getroud is? vra 'n stemmetjie in haar kop.
Nee, natuurlik nie, antwoord sy haar gedagtes. Maar haar lyf en haar hart het 'n heel ander antwoord gereed.