Terwyl die krokodil sing by Hugo Le Roux - Read Online
‘n Reeksmoordenaar sonder vroue uit wat skoonheidsmiddels bemark.
Maar later word nog mense vermoor en kaptein Collette Cilliers en haar span speurders soek naarstiglik na leidrade om die sake op te los. Is dit dieselfde moordenaar of het hulle hier met twee afsonderlike moordenaars te doen? Tussendeur is daar die persoonlike verhouding tussen Collette en die aantreklike luitenant Dirk Lindeque. Sy weet dat hý eintlik tot kaptein bevorder en offisier in beheer van die ondersoek moes gewees het.
Kan daar hoegenaamd sprake van ‘n verhouding tussen hulle wees?
In The Singing Crocodile kies die moordenaar sy volgende slagoffer.
Publisher: Hugo le RouxReleased: Feb 23, 2017ISBN: 9781386844624Format: book
Read More From Hugo Le Roux
Terwyl die krokodil sing - Hugo Le Roux
Die groot vrou lê geknak teen die muur van die kantoorgebou waar die motor haar geslinger het. Haar stewige bene met die beduidenis van spatare is wyd uitgestrek en die swaar torso lê regs gedraai asof dit nie deel van die onderlyf vorm nie. Die skelbont rompgedeelte van haar rok is onbetaamlik hoog oor die wit dye geskuif. Daar is net een swart skoen met ’n lae hak aan die regtervoet. Haar arms is weerskante van die bolyf uitgegooi.
Maar dit is die vrou se gesig wat speurkaptein Collette Cilliers se aandag hou. Die klein swart oë is wyd oopgesper, net soos die dunlippige mond. Die onderste stel van haar kunstande is effens oor die onderkaak geskuif en ’n dun straaltjie bloed sypel langs die linkermondhoek af. ’n Dun silwerraam­brilletjie hang komieklik oor die breë neusbrug. Sy is kundig gegrimeer en nie onaantreklik nie.
Dit lyk kompleet asof sy in die oomblik voor die kar haar getref het, die bestuurder herken het, Kaptein, praat speurluitenant Dirk Lindeque kort agter Collette.
Sy draai om en kyk ingedagte op na die blonde reus. Ek het nie geweet jy het al opgedaag nie, Dirk...Ja, ek het nou net self daaraan gedink. Jammer dat daar nie waarheid steek in die legende dat die laaste beeld wat ’n dooie sien, soos ’n foto vasgevang in die brein bly nie, nè? Dan kon ons nou maklik in die laboratorium vasgestel het wie die tref-en-trapper was. Sy draai terug na die liggaam net toe die polisiefotograaf se kamera flits. Sy knik vir sersant Bosch van Forensies. Ons is klaar, Bossie. Julle kan maar opruim hier...Behalwe as daar iets is wat jy nog wil sien, Dirk?
Hy skud sy kop. Nee wat.
By ’n koffiekroeg oorkant die straat bestel elkeen ’n cappuccino – room vir hom en skuimmelk vir haar. Enige ooggetuies? wil hy weet en strek sy lang bene so skuins in die paadjie uit.
Sy skud haar kop. Daarvoor was dit te laat in die nag.
Wat het sy buitendien so laat op straat gesoek? Wie het haar gekry en hoe laat? Wie was sy?
’n Boemelaar – so teen vyf-dertig vanoggend. Die Kolonel het my sesuur uit die katel gejaag. Toe was dit weer my beurt om jou en die ander te laat weet. Sy was ene Mary White. Ek het Fanie en Lorraine gestuur om haar naasbestaandes te gaan inlig. Haar ID en ander besonderhede was in haar handsak.
Hy vryf oor sy oë met sy linkerhand en sy word vir die soveelste keer weer getref deur sy viooltjieblou oë met die donker sirkel om die iris...te mooi vir ’n man. Maar dan, hy ís deksels aantreklik op ’n harde, byna ruwe manier. Die blonde hare is amper wit en soms skep dit die indruk dat hy vroeg grys geword het. Sy neus is effe geboë oor ’n besliste mond wat maklik en dikwels glimlag.
Sy kyk vinnig weg toe hy haar betrap dat sy hom so opsommend beskou. Eintlik verstaan sy nie hoe hy so vriendelik en behulpsaam bly nie. Hy moes die kaptein en sy die luitenant gewees het. Sy bevordering moes hy al vergete gekry het, maar met al die regstellende aksie is sy as vrou bevorder en hy is steeds luitenant – een van die beste speurders in die provinsie.
Pennie vir jou gedagtes, Kaptein. Daar is hoen­der­spoortjies langs sy ooghoeke wanneer hy sy glim­lag vir haar flits.
Sy wag totdat die kelner hul koffie klaar bedien het. Ek wonder maar net hoe jy dit regkry om my bevordering so maklik te aanvaar...Jy weet dat ek weet dat jy eintlik ...
Hy hou sy hand op. Dis nie nodig nie. Dis nie jou skuld nie. Buitendien verdien jy die bevordering. Jy is ’n deksels goeie speurder...Ek het met van die mense in Pretoria gesels. Jou hantering destyds van die Greeff-saak was ’n teksboekoplossing. Ek respekteer jou, Kaptein.
Sy kyk hoe hy die room met groot genot met ’n teelepeltjie uitskep en met toe oë in sy mond laat smelt. Daai goed sal jou nog eendag ’n hartaanval gee, vermaan sy.
Eendag lê nog ver in die verskiet.
Sy neem versigtig ’n teugie koffie en kyk dan na hom. Dankie dat jy verstaan, Dirk. Ek het ewe groot agting vir jou as speurder. Dis nie vir my nodig om sake te kwoteer nie... Impulsief leun sy oor en plaas haar hand oor syne. Dankie dat jy verstaan en my van meet af tuis laat voel het.
Hy glimlag net en sy neem dadelik haar hand weg. Hy’s nie getroud nie, maar iewers móét daar ’n vrou wees. Wat dink jy van die tref-en-trap...Dis die tweede binne ’n maand.
Hy proe-proe aan sy koffie. M’m. In ’n stad soos die is dit nie te vreemd nie. Mense ry onverskillig en deesdae word ’n lewe ook nie juis baie hoog geag nie. Maar as ons weer ’n gesteelde motor vind soos in die vorige geval, dan hét ons ’n probleem.
Sy knik haar kop met die dik, kortgeknipte blinkswart haredos wat net-net aan haar nek raak. Hy kan hom verkyk aan die petite gesiggie met die yslike swart oë, fyn neus en gul, verleidelike mond. Maar hy weet die kompakte, gekurfde lyfie is ’n pakkie vol dinamiet. Hy het eendag gehoor toe sy ’n mede-offisier van ’n ander afdeling aanvat oor een of ander nalatigheid aan sy kant.
Dit was ook ’n vrou...Annie Braaf. Sy kyk fronsend op na hom. Jy dink nie hier kan dalk ’n verbintenis wees nie, Dirk?
Kom ons wag en kyk. Sodra ons die motor vind, dan sal ons verseker... Sy selfoon knip sy antwoord kort. Lindeque, sê hy toe hy die nodige gedoen het om die oproep te ontvang. Ja, Shaun? ... Wanneer en waar? ... Goed, ons is op pad, dis nie ver van hier nie. Dankie, hoor.
Terwyl hy die foon aan sy gordel hak begin hy opstaan. Dit was Shaun. Hulle het die tref-en-trap-kar gekry. Dis so agt blokke hiervandaan. Kom ons maak spore...e...Ekskuus. Hy glimlag verleë. Mag van die gewoonte. Jy’s natuurlik in bevel en boonop nog nie klaar met jou koffietjie nie.
Sy lag en ledig haar koppie. Hoe kry jy dit reg om sulke warm goed met twee slukke weg te slaan? Sy skuif uit. Ja, ek ís in bevel, Luitenant, maar ek sou presies soos jy gereageer het, Kom ons ry. Ek sal jou volg.
Die donkerblou BMW staan teen die sypaadjie in die middel van die blok geparkeer. Dirk wys na die lamppaal oorkant die straat. Soos die meeste ligte in die buurt is dié lig stukkend en hy het die kar hier in die donker kom parkeer en spore gemaak.
Collette staan by die linkermodderskerm. Hy het haar aan hierdie kant getref. Kyk hoe gefrommel is die modderskerm. Dis teruggedruk tot byna teen die band en die lig is in sy peetjie.
Shaun Oliphant wys na die enjinkap. Daar is bloedspatsels. Hy moes haar teen ’n redelik hoë spoed getref het, Kaptein. Laat mens dink aan die Braaf-geval...Hoë spoed en gesteelde motor.
Collette knik. Ja, ek en luitenant Lindeque het so pas oor die ooreenkoms gepraat. Maak seker dat die voertuig by Forensies kom en stel vas wie die eienaar is, Shaun.
Terug op kantoor kyk sy en Dirk weer na die foto’s wat by die Braaf-toneel geneem is en van die tref-en-trap-motor. Dit was ’n gesteelde bruin Cressida.
Collette leun terug op haar stoel en beduie vir Dirk om oorkant haar plaas te neem. Dit lyk my ons het so wraggies ’n reeksmoordenaar op hande, Dirk. Kyk na die ooreenkoms. Mevrou Braaf was ook ’n vrou in haar vroeë vyftigs, was ook laat op straat. Die enigste ooggetuie kon net ’n groot bruin kar onthou.
Ons... Maar hy voltooi nie sy sin nie toe Fanie en Lorraine aan die deur klop. Kom binne, julle twee, nooi hy.
Hulle kyk half onseker na Collette. Sy knik en wink hulle binne.
Het julle toe mevrou White se mense opgespoor?
Ja, Kaptein...Daar’s net ’n meneer White. Hy was effens omgekrap omdat ons hom so vroeg kom opklop en hy was ook nie juis geskok oor sy vrou se dood nie.
Nee, hervat konstabel Lorraine Oktober die storie, hy het so ’n rukkie voor hom uitgestaar en toe gesê: ‘She was a hard one...that woman’, toe het hy ons bedank en gevra ons moet hom laat weet wanneer hy die begrafnisreëlings kan tref. Hulle het nie kinders gehad nie.
Interessant, merk Dirk op. Dit was byna dieselfde reaksie van die Braaf-vrou se man. Hy het ook iets laat val dat sy hard of ongenaakbaar was. Hul enigste seun het reguit gesê dat haar dood hom min skeel. Ek onthou ou Shaun was nogal omgekrap oor hulle reaksie.
Collette sug lank en kam met haar vingers deur haar hare. Dankie, julle twee. Kry alles solank in jul verslae gereed. Ek het net so ’n gevoel daar lê lang en moeilike dae voor.
Dirk staan op. Ek gaan ’n draai by Forensies maak as jy nie omgee nie, Kaptein.
Sy knik net haar toestemming en wag totdat hy haar kantoordeur agter hom toegetrek het, voordat sy haar nuwe skoene onder haar lessenaar uitskop. Uit julle, martelknellers! Sy laat sak haar kop tussen haar hande. Twee maande in die nuwe pos en nou haar eerste reeksmoordenaar...En dan moet so ’n lummel van ’n aantreklike vent boonop my kollega wees! Wat dink hy régtig van my? Kry end met hierdie bakvissie-gedagtes, Cilliers. Daar’s wérk om te doen!
Die gewilde kuierplek is stampvol en lawaaierig, maar die vrou se snedige opmerkings en skril stem sny bokant die onmiddellike gegons om haar en die skraal man wat half ingedoke teenoor haar in die hoek sit. Die kelnerin kyk gesteurd om toe die vrou minagtend lag. Kyk na jou...jy’s ’n pateet, man! Dis wat jy is – ’n dêmwil pateet! Maar ek sê jou, Willie, ek warn jou vir die laaste keer, jy betaal my wat jy skuld of ek divorce vir jou en vat álles wat jy nog oorhet.
Maar, Patty...verstaan jy dan nie? Hy leun oor die tafel, maar die gedruis om hulle dwing hom om harder te praat as wat hy wou. Ek’s ge-retrench... ek’s jobless, skat. Gee my net kans dat ek weer op my...
Man, jy hét g’n pote om op te staan nie. Ek sê mos – jy’s ’n pateet. Hopeless. Dis wat jy is. Plaas jy jou man gestaan het teen daai spul, maar...Ag, waarom sal ek tyd mors met jou? Ek loop nou. Expect me when you see me, sucker! Sy staan op en skuif tussen die tafels deur en stamp byna die kelnerin met die skinkbord vol biere om.
In die hoek kyk die man half skaam op toe die kelnerin sy tapbier voor hom neersit. Hy beduie na die skinkbord. Jy moet hare maar neersit...Ek sal dit ook drink...Ek kán betaal...
Die voshaar-meisie glimlag gerusstellend. Ek weet. Is jy oukei?
Ja...ja, ek’s oukei...Sy’s ’n baie harde vrou.
Die kelnerin beweeg weg.
Drie dae later buk Dirk by die gebreekte liggaam van Patty Small. Die tref-en-trap-motor het haar skraal liggaam byna tot in ’n steeg geslinger. Die gebleikte haarslierte lê soos seewier oor die bebloede gesig. Haar bene is by die knieë geknak asof sy bisar probeer weghardloop.
Dirk kom orent en wys vir die fotograaf om voort te gaan. Hy draai na Collette toe wat so pas die plastiekhouer met die vrou se handsak daarin aan Lorraine oorhandig het. Sy’s Patricia Small en was skynbaar ’n onafhanklike verspreider van Golden Star skoonheidsprodukte. Uit die bondel note in haar handsak wil dit voorkom asof sy nogal baie goed gevaar het. Sy druk ’n haarkrul weg van haar wang af.
Wat dink jy...werk van die reeksmoordenaar?
Hy knik en wink Shaun nader. Vat jy en een van die ander spoor, ou grote. As dit ons selfde vriend is, sal die karretjie nie ver hiervandaan geparkeer wees nie. Hy draai terug na Collette en vra half-verskonend: Dit wil sê, as jy nie ’n ander opdrag vir hulle het nie, Kaptein?
Nee. Kyk wat julle kan uitrig, Shaun. Sy kyk op na Dirk toe die speurder buite hoorafstand is. Ons sal die vent moet aankeer, Dirk. Dis nou die derde en jy weet hoe suksesvoller hulle is, hoe makliker word dit en hoe meer dikwels slaan hulle toe.
Hy plaas sy hand gerusstellend op haar skouer. Daar is ook die pluskant, Kaptein. Hy verskuif sy hand na haar elmboog en lei haar na die polisiemotor. En dit is dat wanneer hy té seker van sy saak raak, maak hy ook makliker foute. Hy hou die deur aan die passasierskant vir haar oop. Waar het sy gebly?
In Laramiehof in Waterfalls.
M’m, glad nie sleg nie, sê hy toe hy agter die stuur inskuif. Daar is dan geld te maak met skoonheidsmiddels?
Die produkte wat sy verkoop het, was op die laer inkomstegroep geteiken. Ek het ’n vermoede dis die een of ander piramidestelsel. Maar, Dirk, ons kan nie wag totdat hy ’n fout maak voordat...Waar is die dekselse leidrade! roep sy met ’n gebaar van haar hande uit. Daar’s net mooi niks nie!
Wel, nie heeltemal niks nie, antwoord hy gerusstellend. Forensies het in albei motors wat tot dusver gekry is, daai eienaardige groen weefsels op die sitplekke gekry. Minimaal, maar dis darem iets. Dit sê vir ons die moordenaar trek elke keer dieselfde klere aan of gebruik ’n soort bekleedsel op die sitplek.
Sy antwoord nie. Staar by die venster uit. Ek moenie moedeloos raak nie. Ons is ’n span – ’n deksels goeie speurspan. As ek net so kalm soos Dirk die saak kan benader...As ek net van die knop op my maag kan ontslae raak...As nog ’n onskuldige vrou vermoor moet word...
Het dit jou opgeval dat hierdie vrou heelwat jonger as die ander twee is? vra hy toe hulle voor die woonstelblok stilhou.
Ja, en heelwat ryker.
Die man wat die woonsteldeur oopmaak, is lank en skraal gebou, met yl swart hare wat deurmekaar op sy kop staan asof hy so pas uit die bed opgestaan het. Sy oë moeg met duidelike swart kringe. Diep kepe sny langs sy onseker mond. Ja-a? Sy stem is hees. Tamheid straal uit sy hele wese.
Ja...Is julle van die Ontvanger? Luister ek weet ek is...
Ons is van die polisie, meneer Small. Ek is kaptein Cilliers en dit is luitenant Lindeque. Mag ons binnekom? Dit is in verband met u vrou.
Hy tree terug. In die ruim sitkamer beduie hy dat hulle moet sit. Oor Patty? Het iets gebeur?
Ek’s bevrees daar was ’n noodlottige ongeluk, meneer Small...Sy is laat gisteraand deur ’n tref-en-trap-motoris in Rose Gardens raakgery. Sy is dood, meneer Small. Ek is baie jammer.
Hy sit stil voor hom en staar. Uiteindelik kyk hy op. Hy vryf oor sy ongeskeerde ken, oor sy mond. Hy kyk eers na Dirk en dan terug na Collette. En gisteraand is sy weer hier weg...gesê dat sy nie weer gaan terugkom nie...En nou is dit so...Sy was ’n moeilike vrou...’n mens sonder deernis, Luitenant. So twee aande gelede het sy my in die Singing Crocodile ook voor almal aangevat...beledig en gedreig om te loop. Maar ’n aand later was sy weer terug...Geld was vir haar álles...Van liefde het sy niks verstaan nie.
Dirk se selfoon speel sy deuntjie en hy antwoord dadelik. Toe hy klaar is, staan hy op. Dis Shaun. Hulle het die motor gekry. Dié keer is dit ’n Jetta. Hy kyk na Small. Het mevrou Small ’n motor gehad?
Ja. ’n Corolla. As dit in Rose Gardens was, was sy seker op pad na die parkeerplek by die Singing Crocodile...Sy het dikwels soontoe gegaan.
Die Oggendpos dra die storie van Patty Small se tref-en-trap-dood. Die verslaggewer verwys na die vorige slagoffers en meld dat hy geen kommentaar van kaptein Cilliers oor ’n moontlike verbintenis kon kry nie. Daar is ’n foto van Patty en ’n versoek dat enigeen wat oor nadere besonderhede beskik, asseblief met kaptein Cilliers of die naaste polisiekantoor moet skakel.
Collette sit wydsbeen bo-op haar dubbelbed met die foto’s en verslae oor die tref-en-trap-moorde om haar gesprei. Vir die soveelste keer lees sy die patologiese verslae deur, kyk na die gru-foto’s. Sy proe-proe aan die té warm sjokoladedrankie wat sy gemaak het. Sy tel weer die verslag oor Mary White op, lees dit weer eens deur. Iets hier en in die verslae oor die ander ontglip my...Ek sien ’n ooglopende feit nie raak nie...Afgesien daarvan dat al drie vroue blykbaar domine­rende geaardhede gehad het, is daar iets anders in hierdie verslae wat ek nie...Wag ’n bietjie...Small het gesê dat Patty hom in die Singing Crocodile beledig het en...Sy blaai vinnig deur die ander verslae. Ja, hier’s dit...twee van die vroue het gereeld alkohol gebruik en het soms kroeë alleen of saam met hul mans besoek....
Sy neem ’n haastige slukkie van haar drankie, brand haar lippe, spring van die bed af en al vrywend oor haar mond loop sy na haar rekenaar in die hoek van die vertrek toe. Haar hande gly oor die sleutels, roep ’n volledige kaart van die stad op. Onder die hofie: Restaurants and Pubs kry sy The Singing Crocodile. Haar hand met die muis beweeg vinnig en sy kliek op die nodige plekke. Die volgende oomblik knipper twee groen-en-geel krokodiloë vir haar in Rose Gardens . Sy tik die adresse van die slagoffers in en kyk hoe die rooi kolletjies by die onderskeie strate flikker. Elkeen is gerieflik naby aan die kroegres­taurant. Ja! Sy gooi hande bokant haar kop en trek die foon nader. Sy begin om Dirk se huisnommer te skakel. Voordat sy egter klaar geskakel het, sit sy die gehoorstuk terug op die mikkie. Ek kan hom nie by álles betrek nie. Sommige dinge moet ek op my eie doen. Ek’s in bevel. Buitendien wil ek hom regtig oor die saak skakel of...Kyk hoe laat is dit!
Sy staan op, glip ’n paar gerieflike swart sandale aan en