Week 36 of Pregnancy – Pregnancy Week by Week | Parenting Healthy Babies
Next Read: Epidural Injection: 11 Facts You Need to Know »
pregnancy week 36week 36 pregnancyweek 36 pregnancy symptomsweek 36 ultrasound SportsLainnya | Ponaryo: Palestina jadi Pesaing Terberat Ind
Metrotv &COPY; Copyright 2007 - 2018, metrotvnews.com, All Rights Reserved - sportslainnya/ rendering in 0.0809 seconds Desember 2010 – Iets om te lees
Maand: Desember 2010
‘n Hemelhoë hekkie – Douwleen Bredenhann
Ek was bang om die boek te lees. Om kennis te neem van iets so verskrikliks, beteken immers ook om te erken dit kan ook met jou gebeur. Maar ek is nie spyt nie.
Die boek is in ‘n sober, eerlike styl geskryf, sonder pretensie of pogings om simpatie te werf…. Dis die verhaal van ‘n vrou en ‘n gesin wat ‘n onmenslike, onbegrypbare verlies ervaar het en op een of ander manier daarin geslaag het om voort te gaan. Dis ‘n eerlike kyk na hoe hulle dit ervaar, wat hul in retrospek anders sou gedoen het, die gedrag van ander mense wat dit vir hul makliker of moeiliker gemaak het. Wat ek sal onthou? Dat ‘n ma se liefde nooit verbygaan nie. En dat ‘n mens nie met mooi woorde na iemand in rou hoef te gaan nie – want geen woorde kan dit regtig beter maak nie. En dat vergifnis geen eenvoudige saak is nie – ook nie vir christene nie. En laastens: Dat ‘n mens ook onder deur kan kruip as die hekkie vir jou te hoog is.
Author Alta CloetePosted on Desember 30, 2010 Desember 30, 2010 Categories Biografies, Douwleen BredenhannTags Afrikaans, boeke, lees, outobiografieë, ware verhaleLeave a comment on ‘n Hemelhoë hekkie – Douwleen Bredenhann
My nie-gunsteling vir 2010
Lees hier hoekom ek hierdie boek glad nie geniet het nie: http://marilecloete.wordpress.com/2010/12/26/aakligste-boek-van-2010/
Dit bly vir my interessant en eintlik ‘n misterie hoekom sekere lesers sekere boeke geniet of nie geniet nie. Dit bly maar subjektief en baie moeilik voorspelbaar. Wat vir my snaaks is, is dat ek so sterk negatief oor die boek voel, maar dit tog (feitlik!) heel gelees het. Gewoonlik laat ‘n boek ‘n mens bloot koud, of jy is verveeld, jy los dit en jy dink nie weer daaraan nie. Die boek het moontlik ‘n sterk impak op my gemaak omdat dit baie goed geskryf is, want dit is – regtig. Maar die karakters spreek my eenvoudig nie aan nie.
Author Alta CloetePosted on Desember 26, 2010 Desember 26, 2010 Categories MisdaadLeave a comment on My nie-gunsteling vir 2010
Die honger reisiger – Marié Heese
Lees gerus by hierdie skakel verskeie kenners se mening oor dié lekker boek: http://marilecloete.wordpress.com/boeke-om-te-onthou/marie-heese-die-honger-reisiger/
Ekself het die boek geniet en gehou van die kombinasie van reis en kos. En natuurlik is dit interessant dat die skrywer die dogter van die bekende en geliefde Audrey Blignault is.
Author Alta CloetePosted on Desember 21, 2010 Desember 26, 2010 Categories Kosboeke, ReisverhaleTags Afrikaans, boeke, kosboeke, lees, reisverhaleLeave a comment on Die honger reisiger – Marié Heese
Khaled Hosseini is ook die skrywer van The kite runner wat gedurende 2007 in ‘n film omskep is.
In A thousand splendid suns skryf hy oor die lot van twee vroue in Afghanistan, Mariam en Laila.
Mariam – ‘n kind wat buite die eg gebore is en as sulks verwerp is deur haar pa – is slegs 15 jaar oud toe sy as bruid aan ‘n heelwat ouer man in ‘n dorp vêr van waar sy grootgeword het gestuur word. Haar huwelik is allesbehalwe gelukkig. Twintig jaar later trou Mariam se man met die jong Laila wat ook net 15 is. Na ‘n stormagtige begin, raak die twee vroue geweldig geheg aan mekaar en word Laila die kind wat Mariam nooit kon hê nie. Die twee vroue staan mekaar by deur die lyding wat ‘n wrede, lafhartige boelie van ‘n man en ‘n land geteister deur oorlog oor hulle pad bring. Dis die tyd van die Taliban – eers deur almal verwelkom as verlossers van die Russe, maar later gehaat as die oorsaak van geweervuur en bomme…en dood. Vir die vroue is die Taliban-regime nog erger. Hulle mag nie sonder die burka in die openbaar verskyn nie en moet ten alle tye vergesel wees van ‘n manlike familielid. Hongersnood, brutaliteit en vrees is waarmee hulle daagliks moet saamleef. Liefde triomfeer uiteindelik tog, al beteken dit dat ‘n ontsaglike hoë prys daarvoor betaal word.
Ek hou nie van boeke of flieks oor oorlog nie. Gedurende ‘n oorlog kom die mens se verskriklikste karaktereienskappe na vore. Niks is meer heilig nie. Noem my ‘n volstruis, maar ek verkies om nie daarmee gekonfronteer te word nie. A thousand suns is nie anders nie. Dis ‘n skokkende boek en mens is geneig om met Mariam se ma – ‘n verbitterde en ongelukkige vrou – saam te stem wanneer sy sê:
“It’s our lot in life, Mariam. Women like us. We endure. That’s all we have.”
“Learn this now and learn it well, my daughter: Like a compass needle that points north, a man’s accusing finger always finds a woman. Always. You remember that, Mariam.”
Hier word ‘n oorlog teen vroue gevoer en die gevolge is nie anders as die skade wat bomme en gewere aanrig nie. Vroue glo hulle is niks. Hulle maak hulle dogters groot om te glo hulle is niks. Hulle doen eenvoudig wat vir hulle gesê word.
“..it was not regret any longer but a sensation of abundant peace that washed over her. She thought of her entry into this world, the harami(buite-egtelike) child of a lowly villager, an unintended thing, a pitiable, regrettable accident. A weed. And yet she was leaving the world as a woman who had loved and been loved back. She was leaving it as a friend, a companion, a guardian. A mother. A person of consequence at last.”
Ek het gesê ek hou nie van boeke oor oorlog nie. A thousand splendid suns het ek egter in een dag deurgelees.
Hoogs aan te bevele.
Author TwilightPosted on Desember 9, 2010 Categories Khaled Hosseini4 Kommentare op A thousand splendid suns – Khaled Hosseini
Die boek gaan oor ‘n gesin waar dinge drasties en tragies skeefgeloop het. ‘n Pa en ‘n ma wat wandel met God en ingehaak is by Satan. En ‘n gemeenskap wat kyk en nie sien nie, want die waarheid is te ongeloofwaardig.çb, maar steeds vasgevang in die bang lyfie van ‘n vier-en-‘n-halfjarige dogtertjie. ‘n Dogtertjie wie se boetie op sy 10de verjaarsdag verongeluk het en toe alles in haar lewe op sy kop laat draai het. ‘n Dogtertjie wat bo-gemiddeld intelligent is, maar al hoe stiller en stiller raak, omdat sy bang is vir die naglikkewaan, bang vir die gevoelens wat haar pa uit haar kindlyfie uittoor. Stiller raak, omdat haar pa haar tot stilte sweer en haar ma oor haar boetie treur en nie omgee wat snags in Gertruida se kamer gebeur nie.
Author SonPosted on Desember 9, 2010 Februarie 24, 2019 Categories Aktueel, Annelie Botes3 Kommentare op Thula-Thula – Annelie Botes
Teen die tyd het baie al seker hierdie fliek gesien en heelwaarskynlik die boek ook gelees. Ek het eers die boek gelees en toe die fliek gaan kyk, en ek was spyt. Die fliek eindig nie eers dieselfde as die boek nie. Ek dink die filmmense het die fliek laat eindig soos wat mens logies sou verwag, en ek dink daardeur het hulle die verhaal ‘n onreg aangedoen.
Die verhaal gaan oor Kate, 16 en haar suster Anna, 13. Op twee jaar oud, is Kate gediagnoseer met ‘n seldsame soort terminale leukemie. Nie Kate se ouer broer, Jesse, of enige van haar ouers se genetiese samestelling was geskik vir ‘n bloed- of beenmurgskenking nie en die kanse was skraal om ‘n onbekende skenker te vind. Na hul dokter se terloopse opmerking oor ‘n ander ouerpaar wat nog ‘n kind gehad het, nadat hul een kind gediagnoseer is met leukemie, en toe uitgevind het hierdie kind is n perfekte skenker, besluit Kate se ouers uit desperaatheid om ‘n genetikus te gaan spreek.
Anna word dus geneties gekweek, met die hoofdoel voor oë dat sy ‘n skenker vir Kate sal wees. Aanvanklik sou slegs Anna se naelstring se stamselle gebruik word om Kate se eie onvoldoende bloedselle te voed en die leukemie in remissie te plaas. Dit is dan ook aanvanklik ‘n sukses.
Ongelukkig hou dit nie daar op nie. Kate is vir vyf jaar in remissie voordat die kanker met alle mag terugkeer. Weer moet Anna bloedselle skenk. Soms trek die dokters te min en moet sy teruggaan, tot soveel as drie keer na mekaar. Sy is net vyf jaar oud en die hospitaal en alles wat daarmee saamgaan, is eers vir haar ‘n verskrikking, maar mettertyd begin sy haar lot gedweë aanvaar. Haar ouers, maar veral haar ma, Sara, laat haar dan ook van kleinsaf verstaan dat dit haar lewenstaak is om haar suster te red.
Elke keer red Anna se bloed Kate vir ‘n rukkie, maar elke keer kom die kanker tog maar weer terug. Later jare skenk Anna ook beenmurg, nog ‘n pynlike prosedure. Anna, wat uitblink in yshokkie, word ontneem van die voorreg om weg te gaan op ‘n gesogte hokkie toer, want wat as iets met Kate gebeur en sy het Anna se bloed nodig terwyl Anna weg is? Anna voel naderhand dat sy onsigbaar is en net deur Kate bestaansreg het.
Dan, op sestien, gee Kate se niere in. Kate het reeds alle beperkinge op hoe lank sy sou bly lewe, verkeerd bewys, danksy Anna. Nou verwag haar ouers dat Anna ‘n nier aan Kate moet skenk. En dis hier waar Anna besluit om die streep te trek. Nou, op dertien, gaan sien Anna ‘n prokureur en dagvaar haar ouers vir die regte op haar eie liggaam – vir mediese emansipasie.
Dit is hier waar die boek se verhaal begin. Die leser leer ken vir Jesse, die ouer broer, wat al jare terug besluit het hy is niks werd in sy familie, want sy bloed was nie goed genoeg om sy suster te red nie. Jesse beskou homself reeds as jeugmisdadiger en terwyl Brian, die pa, ‘n brandweerman is, word Jesse ‘n brandstigter, alhoewel net van leë en verlate geboue. Sy ouers is meeste van die tyd nie eers bewus van Jesse se doen en late nie, want Kate se krisisse oorskadu gewoonlik alles.
Net een keer, op tien, toe Sara vir Jesse weereens teleurstel deur nie ‘n belofte aan hom na te kom nie, omdat Kate siek geword het en Sara op hom skree om groot te word en te besef die wêreld draai nie net om hom nie, verloor Jesse dit en skree terug: “Yeah, right, she’s sick. Why don’t you grow up? Why don’t you figure out that the world doesn’t just revolve around her?!”
Agterna dra hy swaarder as ooit aan sy skuldgevoel. Dis dan ook hy wat bitter vir Anna sê, toe hy uitvind dat sy ‘n prokureur wil gaan sien: “Don’t mess with the system, Anna. We’ve all got our scripts down pat. Kate plays the Martyr. I’m the Lost Cause. And you, you’re the Peacekeeper.”
Die hoofstukke van die boek is afwisselend uit die perspektief van een van die karakters geskryf. En soos mens lees van een hoofstuk na die volgende, ry jou emosies en jou vermoë om kant te kies, wipplank. Somtyds wou ek Sara skud en vir haar skree; “Sien tog net jou ander twee kinders ook raak!” En ander kere het ek so ‘n ongelooflike diep simpatie vir haar gehad. Hoe kies ‘n ma regtig tussen haar twee kinders? Hoe kies jy om een te laat sterf, omdat ‘n ander een se lewenskwaliteit nie meer daaronder kan ly nie? Daar is ook geen oomblik wat die leser daaraan kan twyfel dat Sara vir Anna ook onvoorwaardelik liefhet nie, al was Anna “gekweek” ter wille van Kate.
Een oomblik sien mens Sara se kant in, die ander oomblik stem jy honderd persent saam met Anna se optrede. Die pa, Brian, is ook in twee geskeur, nes die leser. Dit veroorsaak dan ook verwydering tussen hom en Sara.
Vir my as leser, was dit asof ek magteloos gestaan en toekyk het hoe ‘n gesin, waar soveel liefde in werklikheid vir mekaar opgesluit lê, teen duiselingwekkende spoed op ‘n afgrond afstuur. Soos Anna tereg op ‘n keer teenoor haar prokureur opmerk, sal daar geen wenners in haar saak wees nie. Selfs nadat die regter die beslissing uitgespreek het, sou alles nog lank nie verby wees nie.
Teen die einde van die hofsaak neem die hele storie egter ‘n totaal onverwagte wending en net sodra die leser glo dat alles ten goede afgeloop het, tree die noodlot in.
Nie in my wildste drome het ek myself die einde van die verhaal so voorgestel nie. Dit slaan die leser soos ‘n vuis tussen die oë. Ek het die hele laaste hoofstuk deur gehuil, om maar net tot die eintlike besef te kom dat ons as mens heeldag kan loop en planne maak, maar dat ons nooit werklik heeltemal in beheer is nie.
Lees die boek gerus self, dis die moeite werd. Maar moenie ‘n gewone “happily ever after” verwag nie. Jy gaan veel meer kry as waarop jy gereken het.
Author SonPosted on Desember 9, 2010 Januarie 6, 2011 Categories Aktueel, Jodi Picoult7 Kommentare op My Sister’s Keeper – Jodi Picoult