Net daarna het dr. Willie Vosloo, die lid vir Brentwood, die kan­toor binnegekom. Hy het haar gevra of hy haar nie ’n kalmeermiddel kan gee nie, maar sy het die aanbod vriendelik van die hand gewys. Nog steeds was sy rustig en beheers. Sy het vertel dat haar man meermale gesê het: As dit moet gebeur, sal dit gebeur; niks kan dit belet nie.
Intussen het sy haar sekretaresse, mej. Annatjie Boshoff, wat die middag in Groote Schuur agtergebly het, opgebel. “Jy weet, Anna­tjie sit alleen in Groote Schuur,” het sy gesê. “Sy sal nie weet wat gebeur het nie.” Aan haar het sy oor die telefoon gesê dat sy sterk moet wees en saam met haar moet bid. “Ons glo mos,” het sy haar bemoedig.
Op pad na die hospitaal was mev. Verwoerd nog altyd doodkalm. In die ry het sy aan mev. Vorster gesê: “Jy weet, oumatjie Stoffberg (eggenote van wyle sen. T. C. Stoffberg) het so dikwels gesê: ‘Die Here sorg vir stopstrate om ons ’n bietjie tot stilstand te laat kom, sodat ons kan dink.’ Hier het ek nou weer by ’n stopstraat uitgekom.”
By die hospitaal het ’n baie vriendelike vroulike dokter hulle ontmoet en na ’n klein kantoortjie waar ’n aantal verpleegsters gestaan het, gebring. Kort daarna het dr. C. de W. Vivier, adjunk-superintendent van die hospitaal, opgedaag. Hy het die nuus van die aanslag op dr. Verwoerd per telefoon verneem en net daarna uit sy kantoor op die eerste verdieping die motor van die Eerste Minister voor die hospitaal sien stilhou. Hy het die twee vroue na sy kantoor gebring.
Op die trap het hulle ds. H. C. Kinghorn van Malmesbury teengekom, wat die middag toevallig ’n gemeentelid in die hospitaal opgesoek het. Hy was by dr. Vivier in sy kantoor toe die nuus van die sluipmoord deurgekom het. Nog oorstelp van die skok het hy daar op die trap sy hand na mev. Verwoerd uitgesteek. Hy is ds. Kinghorn, sê hy, en hy wens haar sterkte toe.
Daar in die kantoor het ds. Kinghorn ’n kort gebed gedoen. Daar­na het hy en dr. Vivier met mew. Verwoerd en Vorster saamgery na Groote Schuur. Op pad daarheen het mev. Verwoerd na die berg gekyk waaroor ’n wolkie aangerol het en aan mev. Vorster gesê: “Doktor het altyd gesê as daar so ’n wolkie oor die berg kom, bring dit ’n doodstyding. Hier kom my doodstyding nou.”
Maar dr. Muller het min. P. W. Botha opgebel en laasgenoemde het gesorg dat ’n militêre vliegtuig die kinders Kaapstad toe bring.
Intussen het iemand ’n geneesheer uit Kaapstad ontbied om te kyk of hy iets vir mev. Verwoerd kan doen. By sy aankoms daar het die hele groep in die sitkamer gesit. Droefheid was groot op almal se gesigte geskryf en die vroue se oê was betraan. Mev. Verwoerd het rustig en kalm gesit. Sy het die geneesheer vriendelik verwelkom en ’n koppie tee aangebied. Hy het haar gevra of hy haar nie ’n inspuiting of ander kalmeermiddel kan toedien nie, maar sy het geantwoord: “As u nie omgee nie, liefs nie.”
In plaas van iets vir haar te doen, het die geneesheer ’n oorstelpte lid van die personeel ’n inspuiting gegee.
Haar eie begeerte was dat dit ’n private begrafnis moes wees en die Donderdag reeds moes plaasvind. Met die begeerte is vir sover moontlik rekening gehou. Uiteraard moes daar ’n staatsplegtigheid wees, en dit kon nie voor die Saterdag gehou word nie. Die staats­plegtigheid sou egter net tot by die hekke van die begraafplaas strek. Daar sou dit ’n private plegtigheid word, deur die familie self waargeneem.
Daardie Saterdag was mev. Verwoerd “manjifiek”, soos ’n verslaggewer in die Natal Mercury dit gestel het - sowel by die roudiens in die amfiteater van die Uniegebou as by die teraardebestelling self. Ook daar het sy nog woorde van troos en bemoediging tot andere gerig.
“In haar oomblik van leed,” aldus die verslag in die Natal Mer­cury, “het sy aan die volk ’n voorbeeld gestel op ’n wyse waaroor almal wat haar gesien het hulle slegs kon verwonder.
“Met die gewelddadige einde van dr. Verwoerd se loopbaan as Eerste Minister,” het die blad geskryf, “eindig ook ’n ander: dié van mev. Betsie Verwoerd as premiersvrou.
Die teraardebestelling Saterdag in Pretoria kan beskou word as die skrynende afsluiting van daardie hoofstuk in haar lewe wat sy geskrywe het met ’n onderskeiding wat hand aan hand gegaan het met die wat die staatsmanslewe aan haar sy gekenmerk het. Dit was ’n vroulike onderskeiding wat uiteraard minder opvallend was as die van die man, maar nie daarom minder waardevol vir ons openbare lewe nie.
Geen vorige premiersvrou moes so iets deurmaak nie, en nie­mand sou verbaas gewees het as ’n vrou onder so ’n las nie haar beste kon lewer nie. Mev. Verwoerd het dit nogtans gedra asof dit ’n deel was van haar normale pligte, en dapperheid van die hoogste graad ’n doodnatuurlike hoedanigheid vir ’n Afrikanervrou.
Daardeur het sy ’n voorbeeld gestel, kalm en sonder vertoon, wat weldadig deurgewerk het in die lewe van ons land. Trouens, haar diens as premiersvrou was maar net die hoogtepunt van die veel langer pragverhaal van ’n huwelik wat kan dien tot algemene inspirasie. In dr. Verwoerd se studentedae was sy reeds aan sy sy, en deur die lange worsteljare op pad na die opperste leierskap was sy steeds veel meer as die vrou wat sake tuis reg gehou het terwyl hy hom in sy werk gewerp het. Sy was vrou en moeder, ja, maar ook vertroueling en medewerkster wat haar in sy loopbaan ingelewe het met insig en begrip.