Geskryf deur Rohan Kapitany
Wie het hom gemaak? Shutter
Waarskuwing: hierdie stuk bevat kersbederwers
Baie van ons vertel ons kinders van 'n ronde, bebaarde man in rooi wat in die ysige toendra aan die bopunt van die wêreld woon. Hy het die taak om oral die morele waarde van kinders te beoordeel. Hy het 'n lys. Hy het dit al twee keer nagegaan. En daar is geen appèlhof nie.
Ons belowe ons kinders dat hy op 'n bekende datum en onder die dekking van die duisternis in ons huise sal sluip. Hier sal sy oordeel gelewer word. Ter voorbereiding is dit gebruiklik om 'n boom in 'n huis op te rig en te versier ('n dooie, of 'n simulacrum, sal goed gaan), en 'n voedseloffer van vetkoekies en voedingsryke melk agterlaat. Hy sal hierdie daad 'n paar miljard kere herhaal, met die hulp van sy omliggende vlieënde ysige kariboe.
Waarom sou kinders iets so absurds glo? En kan dit ons iets leer oor hoe kinders onderskei tussen wat werklik is en wat nie?
Kinders is oordeelkundig
'N Mens kan miskien in die versoeking kom om te dink dat kinders veral vatbaar is vir die fantastiese. En hoewel dit nie heeltemal onbillik is nie, doen kinders 'n wye verskeidenheid oordeelkundige en skeptiese gedrag. En om hulle te dwing om die fantastiese te glo sonder aansienlike inspanning, is baie moeilik.
In een studie, bekend as die "Prinses Alice" -studie, het navorsers kinders vertel van die onsigbare en denkbeeldige prinses Alice, wat in die kamer 'teenwoordig' was en in 'n nabygeleë stoel gesit het. Hierna is kinders alleen gelaat en die geleentheid gekry om 'n taak te beloon vir 'n beloning. Terwyl sommige kinders na die leë stoel kyk, het minder nog hul hande geswaai deur die oënskynlike ligging van Alice, en daar was slegs baie swak statistiese bewyse dat hierdie induksie enigsins die gedrag van kinders beïnvloed het - ander skrywers, insluitend myself, kon hierdie effek nie herhaal nie.
Daarteenoor is daar die "Candy Witch" -studie. Hier het twee verskillende volwassenes die skool by twee afsonderlike geleenthede besoek, kinders van die Candy Witch vertel en die kinders foto's van haar gewys. Daar is aan hulle gesê die Candy Witch sal van hul Halloween-lekkergoed vir 'n speelding verhandel (as hulle dit nie sou kon eet nie - geen klein taak vir 'n kind nie). Ouers moet ook vooraf die Candy Witch skakel. As gevolg hiervan het baie kinders in die Candy Witch geglo, sommige selfs 'n jaar later.
Die primêre verskil tussen hierdie twee studies is die hoeveelheid moeite (wat baie) volwassenes doen om die kinders te dwing. Kinders is redelik sensitief vir moeite en met goeie rede.
Kinderjare is 'n unieke lewensfase waarin seksuele volwassenheid vertraag word ten gunste van breingroei en sosiale leer. Histories was die enigste manier om te leer oor iets wat u nie direk beleef het nie, deur te vertrou op getuienis. Kinders kan onderskei tussen fantasie en geskiedenis, evalueer die sterkte van bewyse en verkies eise met wetenskaplike raamwerk. kinders in baie kulture is minder geneig as volwassenes om 'n beroep op bonatuurlike verklarings te hê vir onwaarskynlike gebeure. Eintlik kinders leer bonatuurlike aansprake te maak.
Wie het die eerste keer op die boom aangedring? Jou kinders ... of jy? Shutter
Die teorie suggereer dat rituele 'n baie invloedryke soort getuienis kan wees. Joe Henrich se teorie van geloofwaardigheidsversterkende vertonings stel voor dat leerders (soos kinders), om uitbuiting te voorkom, let op die optrede van modelle (soos volwassenes), en moet probeer om vas te stel in watter mate 'n model iets glo, gebaseer op hoe duur hul optrede sou wees as hierdie oortuigings is nie opreg gehou nie. Eenvoudig gestel: aksies spreek harder as woorde.
Die "Kersvader" -gedeeltes van Kersfees is 'n uitstekende demonstrasie van volwassenes wat moedswillig aan 'n lang, kulturele ritueel met hoë koste deelneem. Kersvader moet regtig wees, anders sou my ouers dit doen? Die truuk is natuurlik dat ons oor en oor vir kinders vertel dat die boom, die kerslyste, die koekies en die glase melk vir Kersvader is en nie dat dit tradisie is nie.
Geloof is moeilik
Omdat Kersfees ons kultuur versadig, word dit as vanselfsprekend aanvaar. En omdat Kersvader 'n leuen is wat ons aan kinders vertel, behandel ons dit nie as 'n volwasse onderwerp nie. Tog het Kersfees sowel as Kersvader baie om ons oor onsself te leer en hoe ons die werklikheid verstaan.
Kersvader, die tandeklerie en die paashaas is ietwat uniek. Hulle vereis deelname aan sosiale norme en kulturele rituele op 'n manier waarop geen ander bonatuurlike figure dit doen nie (godsdienstige figure vrygestel). Kinders is nie soveel verward oor wat werklik is nie, maar is sensitief vir 'n verskeidenheid leidrade wat volwassenes bied.
En wat die Kersvader betref, is ons geneig om nie net 'n eis te maak nie, maar ons doen ook baie gedetailleerde aksies, wat te duur lyk om mee te doen as ons lieg. My eie voorlopige navorsing het getoon dat die syfers wat die meeste met rituele geassosieer word, die figure is wat die meeste as eg beskou word - meer reëel, selfs as ander waarskynlike figure soos vreemdelinge en dinosourusse.
Kinders is gevoelig vir ons optrede - om kersliedere te sing, dooie bome in ons huise op te rig, melk en koekies uit te laat - en kinders neem dit verstandig aan. En die resultaat is die geloof: ma en pa sou dit nie doen as hulle nie glo nie, dus moet Kersvader regtig wees.
Waarom sou hulle vir my lieg?
Rohan Kapitany, dosent in sielkunde, Keele Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Die skep van Realiteite > Waarom kinders regtig glo in Kersvader - die verrassende sielkunde agter tradisie