Ek is 'n groot "fan' van reiswebwerwe waar jy ander se menings en ondervindings kan lees en meemaak. Deel graag die redakteur se laaste inskrywing met julle:
Editor of http://matadornetwork.com – Tim Patterson:
And my (Vlerke's) personal favourite:
| beatrixroux | Februarie 26, 2011 | 1 Comment
One problem with gazing too frequently into the past is that we may turn around
to find the future has run out on us. ~Michael Cibenko
| beatrixroux | Februarie 20, 2011 | 1 Comment
Elkeen het sy eie storie
Elke mens het 'n storie om te vertel. Die storie van hul lewe tot sover. Die probleem is net dat party se lewensverhaal erens "gepause" het terwyl hul intussen voortgegaan het met die alledaagse dinge van menswees.
In my lewe ken ek soveel vroue (ja dis veral ons vrouens…) wie se verhaal van smarte hul identiteit geraak het. Hul vertel jou binne die eerste uur van hul trauma en hul ongeluk. Die verhaal van swaarkry of seerkry hang soos medalje om die nek en dit word oral en aldag gepoets en vertoon "for all to see and admire".
Verstaan my mooi, ek praat nie van die krisisse wat elkeen van ons daagliks tref en waaroor jy sommer beter voel as jy dit net met iemand kon deel nie. Verwys ook nie na die seermaakdinge wat ons elkeen so nou en dan afstof uit die kinderdae-tas om ander te help om jou beter te verstaan of hanteer nie.
O nee, daar is 'n "sisterhood of sadness" wat dieselfde verhaal van onheil, smart en veronregting oor en oor kan vertel vir die res van hul lewens.
Die eienskappe van hierdie susters:
· Smart en onheil tref blykbaar net vir hulle
· Dood, siekte en swaarkry is hul hoofonderwerpe in gesprekke
· Hul smarte maak van hul celebs en mense fluister agter die hande as hul verbystap "daardie vrou het al soveel deurgemaak in die lewe"
· Hul hang foute en probleme aan die fanatiese godsdienskapstok en geen verantwoordelikheid word geneem vir eie geluk
Die lewe skryf elke dag vir jou 'n nuwe hoofstuk wat eindig met word vervolg/… As jy nog vashaak by Hoofstuk 4 van 1985 is dit dalk tyd om aan te beweeg. Jy het 25 jaar gemors op die verlede!
| beatrixroux | Februarie 18, 2011 | 7 Comments
Koningin Beatrix se "look" so bietjie opgezoosh
Om Nederland te besoek is soos om jou oumagrootjie se voorlesing uit die Hoog-Hollandsche Bijbel weer te hoor. Die tongval van ons voorvaders spring op in stegies vol daggakoppe, op trems wiegend met gryskoptantes en selfs in verwagte plekke soos die Van Goghmuseum. Die taal klink komies formeel, maar tog halfbekend.
Ons is ingeboek (danksy Google) op 'n boothuis op Kromme Waal, 'n doodloopkanaal skaars 200 meter van Amsterdam se treinstasie, regoor 'n baie fancy vyfster hotel en 'n klipgooi van 'n baie kreatiewe kondoom en vibratorwinkel. Met steil houttrappe tuimel ons tasse en al af tot op 'n piepklein bootstoepie terwyl Mirko, ons huisbaas, die deurtjie oopswaai om 'n perfek ingerigte drieslaapplek huis te wys. Mirko en sy familie bly aan die een kant van die boothuis en ons aan die anderkant. Laatmiddag vang Mirko en sy seuntjie vis van hul stoep af terwyl ons die eende voer wat gulsig oormekaar val vir 'n krummel of twee.
Oor kobbelstene stap ons skemeraand deur die nou straatjies op soek na Amsterdam – die Amsterdam van reisboeke en die Travel Channel, maar deur ons oe ontvou die stad sy eie quirks en storie – in her own time. 'n Muur is gegrafitti met: "Heb je een hond, ruim te strond". In 'n skemer negosiewinkel verkoop 'n chinees daggastokkielekkers en sambrele met geslagsdele op. Op Damplein, oorkant De Bijenkorf winkel staan drie gedoekde vroue en wag vir …'n geleentheid? Hulle lyk verwilderd en angstig om hul storie oor te dra aan 'n taximan wat langs hul stop en dan weer kopskuddend wegtrek.Een vrou hardloop agterna, maar die liggies gloei reeds ver af in die straat. 'n Wulpse koei nooi jou by 'n kaaswinkel in en by 'n ander winkel wei die koeie teen die dak terwyl "erg leuk" snuisterye op rye paradeer – kaassnyers, nagemaakte tulpskerpmakers en pornografiese pasta is alles vir koop. Oral op die lamppale is bordjies wat waarsku: zakkenrollers winkelen ook" – aldus houvas jou handsak! 'n Klein straatkroeg verkoop bier by die liters en om net na die huiswaartskerende hordes te kyk en te hoor hoe Hollands op jou oor plof bring opwinding vir toekomstige dae van nuwighede. Laatnag wieg die waterkabbels my na 'n droomland met koeie wat wei in die dak, muise wat potloodskerpmakers jaag; ganse wat kondoomkeppies dra en honde wat kopdoekvroue jaag.
Dag 2 begin met die uittoets van die toaster, hollandse kaas en groot skywe bloedrooi tamaties. Die koffieperkuleerder werk baie goed en vol kaffeien pak ons die dag uitgesit vir "winkelen" en rondloop aan. Skaars geroer toe trek die reuk van varsgebakte wafels ons by die eerste bakkery in. Van agter 'n glastoonbank wink rye wafels gelaai met room, vla, vars vrugte, sjokolade en stroop ons nader en skoon vergete is die vroeere ontbyt. My wafel is pas gebak en stoomwarm, bedruip met wit en bruin gesmelte sjokolade, besprinkel met neute en mooi afgerond met roomklonte wat cholestrol in hoofletters uitroep. Onnodig om te se dit het helaas op dowe ore geval en netjies in die keelgat afgeval.
Kalver-, PC Hoofstraat en Utrechtsestraat asook die trendy Haarlemmerstraat is ingeryg met winkels, straatkafees en 'n oorverdowende voeteval. Van tweedehandse kant tot die nuutste modegiere word vertoon en om net te kyk is genoeg om die kooplus klaar op hok te slaan. Francois kry 'n sweetpakbaadjie met HOLLAND op en ek 'n mooi grys driekwart rok met netterige kant en borduursel onderom die soom. Op openbare(nde) straathoeke staan manstoilette in die eienaardigste vorm en praktikaliteit. Dit lyk soos bouershutte sonder dakke wat in die mikrogolf gekrimp het. Dit is toegerus met nou gate vir masochistiese waterafslaanaksies. Only in Amsterdam! In die namiddag besoek ons die Sweedse winkel, Ikea, suidoos van die middestad,wat dwarsoor Europa en VSA al menige beginnershuis opgekikker het met die nodige. Dit is op die buitewyke van Amsterdam en beslaan drie verdiepings van Mr Price Home op steroide. My twee susters is glad nie bekend met die fenomeen nie en koop na hartelus gehekelde serphouers; waterdigte toiletsakke en 'n kajuittas wat opvou so groot soos 'n aktetas.
Die Rijksmuseum het sale vol kuns van ou meesters, antieke porselein en uitbeeldings van die lewe soos dit eens was Hier kan jy maklik drie dae vertoef, maar die stad en sy plesiere wag en 'n drafstap van saal tot saal moet hierdie keer maar 'n oorsigkykie gee. Van Goghmuseum stal van sy bekendste werke uit en die skildery van sy selfportret (oorloos en al) lyk heel "gory" van naderby. Daar is ook ander weerkyk Hollandse meesters te sien en die vier verdiepings is een groot plesier van hoek tot kant. Naby die museumwinkel kan jy aanlyn 'n poskaart vir Manlief stuur en hy kry ook 'n Van Gogh koffietafelboek as geskenk vir as ek tuiskom.
Anne Frank se huis is meubelloos, mistroostig en "depressing" en 'n boottrip deur die doolhof kanale sit die dag in 'n vroliker bui. Oral is klein aanmekaar gelasde regophuisies met 'n groot haak bo by die geuwel. Die toergids vertel dat jy vroeer jare belasting betaal het op die breedte van jou huis aan straatkant en daarom die dun vooraansigte, maar dat dit baie dieper agtertoe gaan en glad nie so klein is as wat dit lyk. Die hake op die nok word gebruik om meubels op te hys na die boonste verdiepings en daarom is die vensters ook ruim vir deurgee en aangee!
Skemeraand besoek ons The Grasshopper Restaurant wat op die kelderverdieping 'n delikatessen bedryf met alternatiewe lekkernye. Chocolate brownies met bietjie dagga; muffins met 'n knertsie dagga en selfs roomys met 'n stopseltjie dagga. Ons hou veilig by 'n glasie bier elk en probeer om nie van die geure alleen hoenderkop te raak nie.
Aandete is 'n reis op die trem na Rozengracht, sowat 15 minute se uitasemstap van Leidseplein, om by Moeders te gaan eet. Hul webwerf verkondig die volgende: "Moeders heeft een prijs gewonnen eind 2009! Time Out Magazine riep Moeders uit tot "the best Dutch restaurant" in Amsterdam!! Daar zijn wij natuurlijk supertrots op!!!"
Hollandse huisdisse soos gehaakte balle, runderhaas en 'n Hollandze Rijsttafel word bedien. Elke gaatjie op die mure is bedek met fotobeelde van ma's en oumas wat al hier geeet het. Geen mes, vurk, glas of stoel pas bymekaar nie en die voorwoord van die spyskaart vertel dat elke gas wat na die openingsaand genooi is, iets moes saambring vir die restaurant. Die egtheid en warmte van hierdie onpaar dekor omhels jou warm, sodat jy langer luier as nodig en laatnag amper die laaste trem boot toe verpas.
My suster is met 'n Hollander van afkoms getroud en op dag 3 besoek ons die dorpie Voorschoten, sowat 30 minute per trein van Amsterdam. Eerste soektog is na die kerk waar Robbie gedoop is en ook die straat waar hulle gewoon het voor hul SA dae. Deur 'n digbebosde parkie oppad na die kerk ontwikkel oudste sus 'n nood – na drie kindergeboortes is die knyp nie meer so goed. Sy sit net lekker agter 'n bossie toe 'n diep Hollandse vrouestem na ons roep. Praat nou van jou water wegskrik. Nadat ons eers oor die kole gehaal is vir "trespassing of private property" en "foreigner" gepleit het, word ons vir tee en koekies genooi. Tante Miep wys vir ons 'n boek met die geskiedenis van Voorschoten wat vertel dat daar 'n groot weeshuis bestaan het en baie van die oorlogswesies daar versorg is. Terwyl Miep teemaak blaai Rika daardeur en sien dan die seuntjie met twee duifies in elke hand. Geskok wys sy die opskrif "Zelf opgefokt" vir ons en beduie dat die duifies dan nie eens gehawend lyk nie! Na 'n histeriese lagbui verstaan ons dat opgefokt eintlik geteel of uitgebroei beteken. Nouja…. vir die res van die vakansie het ons saans na gehawende voete of ander skete verwys met die woorde "zelf opgefokt".
Miep is 'n persoonlike vriendin van Robbie se doopkerk-priester en hy neem ons op 'n toer deur die kerk en deur die kerkhof langsaan. Die kringetjie kindergraffies laat ons lank stilstaan en wonder oor lewens wat nooit was. Talle name op die grafte word herken as eg Suid-Afrikaanse vanne – voorvaders van die vreemde. Ons maak ook 'n draai in die straat waar hy as kind gebly het en neem foto's vir die familie.
By 'n haarsalon in die middedorp is 'n haarsjampoe-advertensie wat beloof: "Luukse krullen zonder pluis!" Kon my hare self nie beter beskryf het nie – pluislik verby en ek draai dadelik in.
Oppad na Keukenhof is tulplanderye met malse kleureprag. As ons stop spring ons soos kinders uit en hardloop tussen massas tulpe deur in alle kleure van die reenboog. Dit breek my hart om te hoor hierdie blomme is glad nie baie gewaardeer nie, want dis eintlik die bolle wat benodig word vir uitvoer. Die blomme word dus summier "gestroop". Terug op die bus sit elkeen met 'n tulp in die hare en ek gaan myne soos kleintyd droogmaak in my Bybel. Die natuurprag van Keukenhof laat pogings tot foto's daar na cheap gedokterde poskaarte lyk. Die hele botaniese tuin is van middel Maart tot einde April elke jaar oop vir besoekers . Dit is oordadig plesierig beplant met bolplante so eksoties mooi in kleur, vorm en ontwerp dat jy telkens jou oe ongelowig oop-en-toemaak om seker te maak jy sien reg. 'n Staptog tussen bome, strome en struike deur neem amper twee uur , maar dit voel soos 'n vlietende oomblik in die blommehemel. Jy is so oorweldig deur die tulpe, hiacinte en lelies dat jy wens jou brein neem 'n wyelens-foto wat vir ewig kan vasbrand in die geheue. Huistoegaantyd stap jy dikmond bus toe, want hier sou jy nog 'n week se tonele wou inadem.
Die laaste laaste dag behoort aan die kusdorpie Volendam, maar oppad daarheen word aangedoen by 'n klompefabriek en "Oom Jepeto" (sommer my naam vir hom) wys hy kan 'n klomp vinniger met die hand uitkerf as die masjien langsaan. In Holland is klompe nog steeds regte gebruiksartikels vir tuinwerk. Die hout is sag en neem jou voet se vorm aan en dit hou ook voete droog – die Hollanders se weergawe van 'n "gumboot". Volendam met sy seefrontstraat vol pophuisrestaurante, toeristeware en 'n opelug vis en chipswinkel wat selfs paling in seegras kan opdis. Terwyl wit candyfloss-wolke oor die dakke borrel drentel besoekers tussen klompewinkels, houttulprangskikkings en koek-koekklokhorlosies met die alomteenwoordige reuk van gebakte vis wat jou neus moedswillig kielie. As jy eet maak mossies hul tuis langs jou bord en help gulsig soos net 'n ongenooide gas kan wegval. Van hier af is talle boottrips na Marken, die nabygelee eiland, waar van die oorspronklike vissersmanhouthuise te sien is. Dis 'n toeriste-slagyster en ons systap dit netjies om liewer nog langer te teug aan 'n biertjie, afgeneem te word by die brons visserman op 'n sementbankie en seesiek te raak van stip kyk na vier identiese seiljaggies wat dobber op 'n ietwat ontstuimige see.
| beatrixroux | Februarie 17, 2011 | Leave a comment
Doel van die lewe op 'n Woensdag in Februarie
Dis 'n niksseggende Woensdagoggend en die Kaapse hawe le ver uitgestrek aan die onderpunt van De Waterkant se straatjies. 'n Koppie koffie, 'n vriendin wat pas soos 'n favourite pantoffel en die son wat warm bak op my hande. Hande wat die koffiekoppie om en om draai en wonder waar die sin van hierdie dag le.
Oral om my ry motors, word groot sakebesluite agter toe mure gemaak en ek? Ek het my doel vir die lewe verloor – alweer vir die soveelste keer.
Nee ek is nie depressief nie, nie neuroties (wel, dalk so klein bietjie) en ook nie oorlopens toe bored nie. Dis net dat ek vir die soveelste keer wonder wat my doel werklik hier op aarde is. Dis die stadium in my lewe waar ek besef ek gaan nie die groot literere boek van die eeu skryf nie, ek gaan nie die beste ma ooit wees nie en ek is ook nie meer lus om ander mense se kantoorpolitiek te entertain nie. En nou, what's next?
Later kyk ek Black Swan en dit maak my nog meer wonder oor passie, obsessie en alles-in-die-stryd vir een doel in die lewe.
Ja vandag was 'n Woensdag van vrae vra vir myself en die lewe.
Het nie die antwoorde nie, maar die positiewe is dat ek darem nog wonder…
| beatrixroux | Februarie 9, 2011 | 5 Comments
Ons stap soek-soek deur die miernes hoofstasie van Bangkok met die mooi vloeiende naam van Hua-lumpong – op soek na die regte platform van die trein na Changmai. 'n Vinnige stop by die karretjie wat gebraaide vars mieliepitte in papierglasies verkoop en nog 'n stop by die krom tannietjie wat "flied bananas" (gebraaide piesangs) verkoop. Laasgenoemde is hemels en word in rysmeel en kokosneutmelk gedoop en dan gebraai in olie. Ons het al tasse ingelaai en sitplekke gekry, toe spring ons weer uit vir nog 'n porsie.
Die trein is 'n reuse verrassing op sy eie. Die kaartjies is vooraf deur die internet bespreek (tweedeklas…) en het slaapplek vir die nag gespesifiseer, maar al wat ek sien is rye en rye bankies met alle shapes en sizes mense, kinders, 'n boks vol hoenders en 'n fiets of twee. Nou waar is die beddens? Vroegaand gaan die lig toe aan, of was dit af? Die bankies en tafel word platgeslaan en bokant jou kop slaan nog 'n smal (lees baie smal) bankie af, skuif 'n gordyntjie toe en almal slaap sy-aan-sy in 'n groot oop treinsaal. Na 'n heerlike glasie van Woolies se bokswyn dommel ek lekker in en wieg saam met die ysterwiele oor die vlaktes tot in Changmai – oornag vir 14 ure en 700 kilometer.
Chang Mai word gesien as die kulturele hoofstad van Thailand en dit is gou duidelik hoekom. Oral is personeel van openbare plekke geklee in kleurvolle tradisionele drag. Bouvaligge pagodas en verweerde bastions gee jou 'n kykie op Thailand soos dit eens was.
Ons huur 'n persoonlike gids vir die dag om ons na die handwerk area, San Kamphaeng, net buite die stad te neem. Die syfabrieke met juweelkleure en Sysagte teksture speel 'n reenboogtafereel af . Elkeen van ons stap uit met drie serpe en 'n paar kussingslope. In die nabye Borsang word chinese sambrele geverf wat lyk soos kunswerke wat geraam behoort te word, maar hier in is dit algemene gebruiksartikels. Die houtspeelgoedfabriek is oorlaai met alles waaroor 'n peuter kan droom en verder af in die straat is die bekende lacquer ware in alle groottes en vorms. Die motor steun as ons laatmiddag by die hotel aankom en dan le die nagmark nog voor. Een tas sal definitief nie werk vir hierdie besoek nie.
Sintuig-oorweldigende nag straatmarkte kry van laatnamiddag lewe langs elke vierkante sentimeter van die hoofstraat. Jy stap vir kilometers tussen stalletjies deur en word oorweldig deur geure van lemoengras, kokosneutmelk en gebraaide gemmer en natuurlik ook gefermenteerde vissous… Klere, hoede, handsakke, handwerk en tweedehandse tandeborsels is alles deel van die handelshub. Jy is later so oorweldig deur keuses dat jy summier by die naaste koffiehuis platval en jouself probeer moed inpraat vir nog 'n uur of wat se kyk en koop.
Ons bly vir vyf dae in Chang Mai en doen elke dag iets nuuts om al die heerlikhede in en rondom die stad te geniet.
Olifante, ossewaens en 'n riviervlot in Chang Rai
Ek en my sus is albei op die skaal van 1 tot 10 van buitelugtipes (1 is non-exsistent), baie naby 'n 3, maar ek kry haar en myself omgepraat om 'n dagtoer te doen na die Ping Rivier so 60 km van Changmai. Die olifante en hul leiers wag ons reeds in en skielik lyk die idee glad nie meer so lekker nie, want die olifante toring soos rotse bo ons uit en ons is ernstig onsportief aangetrek vir die opklouter en vasklousessies. Toe die olifant my ook nog witoog en sy slurp verergd rondswaai wil ek liewer in die bussie gaan wag, maar ek byt vas en gou-gou balanseer ons wankelrig op 'n houtbankie net agter oom Grootoor se nek. Lenie merk droog op "dis die grootste slurp wat ek in 'n baie lang tyd tussen my bene gehad het" en toe laat waai ons sonder ritme met elke hobbeltjie en donga wat voel soos berge en dale. Die boswereld waar ons stap is pragtig groen en met net die olifant se asemhaling en onbekende bosgeluide raak dit 'n onvergeetlike trippie.
Daar is selfs 'n stalletjie waar die Lisu bergstam, oorspronklik van Tibet, hul handwerk verkoop en twee die twee stamvroue wag geduldig vir elkeen om sy kopie te maak. Myne is 'n sakkie wat oor jou skouer kan hang met die mooiste borduurwerk en 'n koeldrankblikkie hou. Dis nou wat ek noem East meets West. Terug by die beginpunt klim almal op 'n ossewa. Dis sal ons vervoer wees na die riviervlotte. Ons drywer word skielik weggeroep om 'n ander ossewa uit die pad te verwyder en daar staan ons gestrand. Plaasvars boeremeisies soos ons verstaan egter van osse en net daar spring Lenie op om die saak te beredder. Toe die drywer weer omkyk: daar gaan die multikulturele groep – 'n SA ossewadrywer wat 'n Thaise os moet touwys maak terwyl Franse, Engelse en Japanese toeriste agterop sonder enige benoudheid die natuurskoon bewonder. Een ding is verseker, selfs 'n Thaise os verstaan hooo-nou!
Die riviertrip op die reuse handgemaakte vlot is ingekleur met sonstrale wat dans op kristalhelder water, ander riviervlotte wat vrolik waai en net die oorverdowende stilte van die natuur.
Die Goue driekhoek en Karen Langnekvroue
Dag twee is vroeg opstaan vir die lang rit na die Mae Khongrivier waar die berugte Bermuda Driehoek hande vat. Hier kom die grense van Thailand, Burma en Laos bymekaar. Ons reis vir meer as drie ure tot daar en vir die klein hopie sand in die middel van die rivier is dit 'n groot teleurstelling wat vererger word deur die rivier se onstuimige water en 'n baie twyfelagtige bootjie. Ons sit voet aan wal oorkant die rivier, in Laos, en draf in 20 minute deur die grashut-gehuggie met nog meer sinkende gevoelens van "is this it?" Armoede staan wit in die blom en as ons daar wegry voel my gemoed net so bedruk soos die humiditeit wat jou vasklem.
In gebergtes op die grens van Thailand en Burma woon die Tha Ton langnekstam of Karenstam. Om by hulle uit te kom is 'n halfuur se heuwelagtige stap en net toe my bene onder my begin ingee sien ons die grashutte teen die rand van die heuwels. Hutte is op stelte gebou en die gemeenskaplike bymekaarkomplek lyk soos 'n lekker Wes-Transvaalse braaivleislapa. Ons ontmoet 'n groot groep vroue wat oorloop van vriendelikheid. Hul lang sierlike nekke is oorlaai met koperbandewat swaar druk op die sleutelbene. Hierdie kameelagtige figure dra hul las met grasie en vrede. Almal wil aan ons raak en 'n klein dogtertjie spring dadelik op my skoot. Ons verstaan mekaar se taal glad nie, maar die gemeenskaplike oeroue taal van vrouwees spreek harder as woorde en a great time was had by all! Later lees ek dat die nekke nie werklik gerek word nie, maar dat die swaar juwele die skouerbene afdruk sodat die nekke langer voorkom. Ek sal nooit weer kla oor 'n las op my skouers nie…
Ons kom nooit eers by die ziplining uit nie en mis gelukkig ook die white river rafting , maar as jy ooit die mooiste, mooiste omgewing van Chang Mai en Chang Rai besoek, maak seker jy gebruik elke moontlike geleentheid – tyd vlieg en as ons weer sien is vyf dae verby en die vliegtuig wag na Phuket.