Die wonderbaarlike gawes van God se gees sal weer deur gelowiges gebruik word om hierdie huidige wêreld te verander na God se Koninkryk, wanneer Jesus weer kom. Die gawes word derhalwe die "kragte van die toekomstige wêreld" genoem (Hebreërs 6:4,5); en Joël 2:26-29 beskryf 'n groot uitstorting van die gawes na die berou van Israel. Die blote feit dat hierdie gawes aan gelowiges gegee sal word met Jesus se wederkoms, is bewys genoeg dat hulle nie nou besit word nie.
Die volmaakte ding in 1 Korinthiërs 13 sou die gedeeltelike kennis wat die vroeë Christene gehad het (as gevolg van die gawe van profesieë), vervang. Onthou dat profesieë die gawe was om die geïnspireerde woorde van God te spreek; dit is juis hierdie woorde wat neergeskryf was, wat nou die Bybel uitmaak. In die eerste eeu sou die gemiddelde gelowige slegs 'n klein gedeelte van die Nuwe Testament, soos ons dit vandag het, geken het. Hy sou sommige woorde van profesie oor verskeie praktiese kwessies van die ouderlinge gehoor het; hy sou in breë trekke van die lewe van Jesus geweet het; hy kon welliswaar miskien een of twee van die briewe van Paulus wat voorgelees was, gehoor het.
Toe die geskrewe woord van die profesieë egter voltooi en gesirkuleer was, was daar nie meer 'n nodigheid vir die gawe van profesie nie. Dit wat volledig was en dus die bediening in terme van die gawes van die gees vervang het, was dus die voltooide Nuwe Testament: "Die hele Skrif is deur God ingegee en is nuttig tot lering, tot weerlegging, tot teregwysing, tot onderwysing in die geregtigheid, sodat die mens van God volkome kan wees, vir elke goeie werk volkome toegerus" (1 Timotheüs 3:16,17).
"Toe Hy opgevaar het in die hoogte, het Hy ….. gawes aan die mense gegee ….. tot opbouing van die liggaam van Christus, totdat ons almal kom tot die eenheid van die geloof en van die kennis van die Seun van God, tot 'n volwasse man, tot die mate van die volle grootte van Christus; sodat ons nie meer kinders sou wees nie wat soos golwe geslinger en heen en weer gedryf word deur elke wind van lering, deur die bedrieëry van die mense, deur sluheid om listiglik tot dwaling te bring." .
Terloops, let op hoe Efesiërs 4:14 die bediening met behulp van die gawes van die gees, vergelyk word met die van kind wees; en dat die gawes, in konteks van profesie, weggeneem sou word. 1 Korinthiërs 13:11 sê dieselfde. Om dus so 'n bohaai te maak oor die besit van die gawes is dus nie 'n teken van geestelike volwassenheid nie. Die vordering wat elke leser van hierdie woorde nou moet maak is na 'n dieper waardering van die geskrewe Woord van God, en om verheug te wees in die volmaaktheid van God se basiese openbaring van Homself aan ons deur die Woord, en dan in nederige gehoorsaamheid daarop te reageer.
Laastens 'n aantal ander punte aangaande die herhaaldelike aansprake van diegene wat dink dat hulle nou die gawes van die Heilige Gees besit:-
Sommige beweer dat die "praat in tale" 'n teken is dat hulle "gered" is, en dat dit dus elke ware "bekering" sal vergesel. Hierdie aanspraak lei tot ernstige probleme waar die vroeë kerke as 'n liggaam beskryf word en waar diegene wat verskillende gawes besit het, aan verskillende dele van die liggaam gelyk gestel word. Nie elkeen was 'n arm of 'n been nie en as sodanig het nie elkeen een spesifieke gawe besit nie.
Dieselfde punt word ook vroeër in die hoofstuk gemaak:- "Want aan die een word deur die Gees 'n woord van wysheid gegee, en aan die ander 'n woord van kennis vanweë dieselfde Gees; aan 'n ander weer geloof deur dieselfde Gees, en aan 'n ander genadegawes van gesondmaking deur dieselfde Gees; aan 'n ander werkinge van kragte, aan 'n ander profesie, aan 'n ander onderskeiding van die geeste, aan 'n ander allerhande tale, aan 'n ander uitleg van tale. Maar al hierdie dinge werk een en dieselfde Gees wat aan elkeen afsonderlik uitdeel soos Hy wil. Want net soos die liggaam een is en baie lede het, en al die lede van die een liggaam, al is hulle baie, een liggaam is, so ook Christus" (1 Korinthiërs 12:8-12).
Nog 'n probleem vir die "Pentecostals" is dat Filippus baie mense in Samaria tot bekering gebring het – met ander woorde, hulle was gedoop in water nadat hulle die Evangelie verstaan het, maar hulle het nie die gawes van die Heilige Gees ontvang nie. Petrus en Johannes moes later na hulle toe gaan:
Dit is duidelik dat die oordrag van die gawes van die Heilige Gees net deur middel van handoplegging geskied het – iets wat nie met hedendaagse aanspraakmakers beoefen word nie. Ander charismatiese kerke sê weer dat die gawe van tale nie 'n bewys is dat 'n mens gered is nie.
Die kenmerkende onbevoegdheid van sommige van die aanspraakmakers om hulle geloof met die Bybel te boekstaaf, toon verder dat hulle nie in alle waarheid tot 'n volkome kennis deur die "Trooster" gelei is nie.
Die groot belangrikheid wat sommige aan die praat in tale gee, is onskriftuurlik. Die lys van geestelike gawes in Efesiërs 4:11 noem dit nie eers nie, en dit verskyn heel onder aan 'n soortgelyke lys in 1 Korinthiërs 12:28-30. Inteendeel, daar word net drie keer in die Nuwe Testament verwys na die gebruik van die gawe, naamlik Handelinge 2:4 ; 10:46; 19:6.
Dit is egter redelik om 'n verduideliking te verwag oor die verskynsel van gedeeltelike genesings en "tale" (in die sin van brabbel taal). Dit word algemeen erken dat die mens net 'n breukdeel van sy breinkrag – so laag as 1% volgens sekere studies, gebruik.
Dit word ook erken dat die mens se denke 'n amper "fisiese" beheer oor die liggaam kan hê. So kry ons byvoorbeeld dat mense, deur hulself psigies voor te berei, glo dat vuur hulle nie kan brand nie; Hindus loop kaalvoet oor vurige kole sonder om te brand. In tye van stimuli is dit vir ons moontlik om 'n groter persentasie van ons breinkrag as gewoonlik te gebruik en dus fisiese effekte met of op ons liggame te bereik wat buite ons normale ervaringe lê. So byvoorbeeld vind ons dat in die opwinding van die stryd, 'n soldaat heel onbewus kan wees dat sy hand deur 'n bom afgeskiet is, selfs tot etlike ure nadat dit gebeur het.
Tog was die hele doel van die gawes van die gees in die eerste eeu om die ooglopende gesag van die ware Christendom oor alle ander godsdienste uit te wys. Die feit dat die "wonderwerke" van die hedendaagse Christendom soortgelyk aan die van ander gelowe is, bewys dat die gawes van die Heilige Gees van die eerste eeu nie vandag in besit is nie.
Dit kan nie direk na 'n persoon verwys nie aangesien 'n persoon nie gelyke tyd by God en ook God self kan wees nie. Die Griekse woord "logos" wat hier as "Woord" vertaal word, beteken nie opsig self "Jesus" nie. Dit word meestal as "dit wat gesproke, gesê was, of gesê is, of gesê word" vertaal. Die "Woord" word verwys na as "hy" omdat "logos" 'n manlike vorm in die Grieks is. Dit beteken egter nie dat dit na die man Jesus verwys nie. Die Duitse Bybel noem dit "das Wort" (neutrale vorm). Die Franse Bybel vertaal dit as "la parole" (vroulike vorm) en derhalwe dui die woord nie noodwendig 'n manlike persoon aan nie.
"Logos" verwys streng gesproke na innerlike gedagtes wat uiterlik gespreek word (in woorde gespreek word). In die begin was God een met Sy woord, Hy was Sy woord. Hy het gespreek volgens Sy wil en Sy doel. Sy doel met die aarde was gesentreer in Jesus wat nog in die toekoms gebore sou word. God se gees bring Sy gedagtes ten uitvoer. Daar is dus 'n noue verbintenis tussen God se woord en Sy gees. Daar moet egter op gelet word dat Jesus as persoon nie "die woord" was nie, maar dat Jesus die een was wat "die woord" van God in die vlees geopenbaar het. Jesus se hoofdoel was om namens sy vader te praat (een van die hooftemas in die evangelie van Johannes). Met Jesus se geboorte het die woord van God dus 'n vleeslike gestalte verkry in Jesus wat sy Vader verteenwoordig het. God se woord kon dus nou "gesien" word in die persoon van Sy enigegebore seun. Hebreërs 1:1 beaam hierdie beginsel: " Nadat God baiekeer en op baie maniere in die ou tyd gespreek het tot die vaders deur die profete, het Hy in hierdie laaste dae tot ons gespreek deur die Seun. "
Die ewige lewe was net moontlik gemaak vir die mens deur die verlossingswerk van Christus (Johannes 3:16; 6:53); tog was dit van die begin af God se plan, wetende dat Jesus in die toekoms die nodige offer sou wees. Die volle realisering van daardie offer het egter eers na die geboorte en dood van Jesus geskied " in die hoop van die ewige lewe wat God, wat nie kan lieg nie, van ewigheid af beloof het, en op die regte tyd sy woord bekend gemaak het deur die prediking wat aan my toevertrou is …." (Titus 1:2,3).Ons het gesien hoe daar van God se profete gepraat word asof hulle altyd bestaan het (Lukas 1:70), in die sin dat "die woord" wat hulle gespreek het by God van die begin af bestaan het (as Sy gedagtes en voornemens).
" Wie My verwerp en my woorde nie aanneem nie, het een wat hom oordeel: die woord wat Ek gespreek het, dit sal hom oordeel in die laaste dag" (Johannes 12:48). Jesus praat van sy woord asof dit 'n persoon, hyself, is.
God het egter alles geskep deur die bevel van Sy woord. Dit is duidelik uit Genesis 1 dat God die Skepper was deur middel van Sy woord en nie deur Christus persoonlik nie. Die woord word beskryf as dit wat geskep het. " Deur die Woord van die HERE is die hemele gemaak en deur die Gees van sy mond hulle hele leër. …. want Hy het gespreek, en dit was; Hy het gebied, en dit staan" (Psalm 33:6,9). Selfs vandag nog is dit deur middel van God se woord dat die natuurlike skepping voortbestaan : " wat sy bevel na die aarde stuur, sy woord loop baie vinnig. Hy gee sneeu soos wol; Hy strooi ryp soos as. Hy werp sy ys heen soos stukke--wie kan bestaan voor sy koue? Hy stuur sy woord en laat hulle smelt; Hy laat sy wind waai, die waters loop" (Psalm 147:15-18).
Ons sal hierdie afdeling begin deur na die posisie van die wat ongetroud is wanneer hulle gedoop word, te kyk. Ons het in Studie 5.3 die noodsaaklikheid daarvan gesien om slegs met gedoopte gelowiges te trou. Daar is 'n paar skrifgedeeltes, tesame met die voorbeelde van Jesus, Paulus en ander, wat enkellopendes aanmoedig om ten minste die opsie om ongetroud te bly te oorweeg, sodat hulle geheel en al aan die Here se werk toegewy kan wees (1 Korinthiërs 7:7-9, 32-38 vergelyk 2 Timotheüs 2:4; Mattheüs 19:10-12, 29). "Maar as jy tog trou, sondig jy nie" (1 Korinthiërs 7:28). Baie van die apostels was getroud (1 Korinthiërs 9:5), en die huwelik soos God dit bedoel het, is ingestel om talle fisiese en geestelike voordele te hê. "Laat die huwelik in alle opsigte eerbaar wees en die bed onbesmet" (Hebreërs 13:4). "Dit is nie goed dat die mens alleen is nie", tensy hy of sy 'n hoë vlak van toegewydheid aan geestelike dinge kan behou, en daarom het God die huwelik ingestel (Genesis 2:18-24). So sien ons dan: "Wie 'n vrou gevind het, het iets goed gevind en 'n welgevalle van die HERE verkry . . . 'n verstandige vrou is van die HERE" (Spreuke 18:22; 19:14).
" --dit is goed vir 'n man om 'n vrou nie aan te raak nie. Maar vanweë die hoererye moet elke man sy eie vrou hê, en elke vrou moet haar eie man hê.
"Vlug vir die hoerery. Enige sonde wat 'n mens doen, is buite die liggaam; maar wie hoerery bedryf sondig teen sy eie liggaam" (1 Korinthiërs 6:18).
Dit word feitlik wêreldwyd aanvaar dat jong paartjies ssam kan leef voor hulle getroud is en volle seksuele verhoudings mag geniet. Die gebruik van die term "gemeenregtelike huwelik" om hierdie verhoudings te beskryf, is 'n verkeerde benaming. Die huwelik vir die gelowige moet volgens God se definisie daarvan wees; ons kan nie toelaat dat 'n definisie van die huwelik wat gemaak is deur 'n wêreld wat die vlees behaag, bo God se verklarings aangaande die huwelik gestel word nie. Per slot van sake is die huwelik deur God, en nie die mens nie, ingestel. Volgens die Bybel bestaan die huwelik uit ten minste drie elemente:-
1. Een of ander huwelikseremonie, al is dit hoe eenvoudig. Die huwelik tussen Boas en Rut (Rut hoofstukke 3 en 4) wys dat dit nie 'n verhouding is wat mens ligtelik ingaan nie; daar is 'n spesifieke oomblik wanneer jy ten volle getroud is. Christus word vergelyk met die bruidegom en die gelowiges met die bruid, met wie hy dan sal trou wanneer hy weer kom. Openbaring 19:7-9 vertel van "die bruilof van die Lam". Die verhouding tussen man en vrou illustreer die tussen Christus en die gelowiges (Efesiërs 5:25-30); net soos daar 'n spesifieke oomblik sal wees wanneer ons getroud is, so moet 'n huwelik van gelowiges 'n spesifieke oomblik hê wanneer dit 'n aanvang neem. Dit is 'n tipe van die eenwording tussen Christus en ons in die oordeelsdag.
2. God se huwelik met Israel het 'n wedersydse verbond van getrouheid aan mekaar behels (Esegiël 16:8), en dit behoort ook 'n eienskap in die huwelik van gelowiges te wees.
3. Seksuele gemeenskap is nodig om 'n huwelik te volvoer (Deuteronomium 21:13; Genesis 24:67; 29:21). As gevolg hiervan verduidelik 1 Korinthiërs 6:15,16 waarom gemeenskap buite die huwelik so verkeerd is. Seksuele gemeenskap, in fisiese terme, is 'n teken van hoe God 'n getroude paar verenig (Genenesis 2:24). Om in "een vlees" verenig te word in 'n tydelike verhouding is dus 'n skending van die liggame wat God vir ons gegee het.
Dit volg dus dat paartjies wat "saambly" voordat hulle getroud is eintlik in sonde lewe. Tensy hulle hul verhouding formaliseer deur behoorlik getroud te raak – of uitmekaar te gaan – kan hulle nie gedoop word nie.
In 'n huwelik waar net een party gedoop is, moet die ongedoopte nie verlaat word nie (1 Korinthiërs 7:13-15), maar daar moet eerder elke poging gemaak word om mekaar lief te hê. So wys die gedoopte deur hulle lewenswyse dat hy of sy 'n vaste geloof in die ware God het, en word daar nie van godsdiens verander bloot om die ander tevrede te stel nie. 1 Petrus 3:1-6 moedig persone in so 'n situasie aan om rein en Godvresend te wandel, en so die ongelowige party moontlik te bekeer.
Gelowiges moet bereid wees om te aanvaar dat hierdie standaard soms nie gehandhaaf kan word in hul eie lewens nie, en ook nie in die van ander gelowiges nie. Man en vrou kan dalk stry en die eenheid van doel wat hulle moet hê verloor; dit mag dalk fisies onmoontlik wees om die huwelik te volvoer; 'n man het dalk verskeie vrouens wat hy geneem het voordat hy gedoop is, as hy in 'n gemeenskap bly wat veelwywery toelaat. In hierdie geval moet hy sy vrouens behou, maar hy moet nie nog ander neem nie. Die apostel Paulus, wat op 'n meesterlike manier menslike simpatie en onwrikbare aanhang van Goddelike beginsels saam gesmelt het, het derhalwe voorgestel dat skeiding moontlik was in uiterste gevalle van onverenigbaarheid. "En aan die getroudes beveel ek--nie ek nie, maar die Here--dat die vrou nie van die man moet skei nie; en as sy tog van hom skei, moet sy ongetroud bly, of haar met haar man versoen; en dat die man sy vrou nie moet verstoot nie" (1 Korinthiërs 7:10-11).
Hierdie stelling van 'n ideale standaard, maar gewilligheid om 'n laer standaard te aanvaar, mits dit nie 'n basiese Goddelike beginsel verontagsaam nie (bv. dat egbreek verkeerd is), is 'n redelike algemene verskynsel in die Bybel. Paulus se raad in 1 Korinthiërs 7:10-11 is verwant aan 1 Korinthiërs 7:27,28: ". . . is jy los van 'n vrou, moenie 'n vrou soek nie (bly ongetroud). Maar as jy tog trou, sondig jy nie."
Doelbewuste egskeiding is egter 'n wêreldse instelling en is 'n verwerping van God se beginsel dat man en vrou moet erken dat Hy hulle verbind het as een vlees, al vind hulle dit moeilik om in dit die praktyk toe te pas. Christus se woorde is dalk nie maklik om te aanvaar nie, maar hulle is baie duidelik:
"maar van die begin van die skepping af het God hulle man en vrou gemaak. Om hierdie rede sal die man sy vader en moeder verlaat en sy vrou aankleef, en hulle twee sal een vlees word, sodat hulle nie meer twee is nie, maar een vlees. Wat God dan saamgevoeg het, mag geen mens skei nie. En in die huis het sy dissipels Hom weer oor dieselfde saak gevra. En Hy sê vir hulle: Elkeen wat van sy vrou skei en 'n ander een trou, pleeg egbreuk teen haar; en as 'n vrou van haar man skei en met 'n ander een trou, pleeg sy egbreuk" (Markus 10:6-12).
Die klagte dat jy geen natuurlike aantrekking vir die teenoorgestelde geslag het nie, is inderdaad 'n aantuiging dat God onregverdig is deur homoseksualiteit te verbied, want Hy het ons gemaak met daardie onweerstaanbare versoeking.
God sal ons nie in versoekings laat kom wat ons nie redelik kan verdra nie, sonder dat daar vir ons 'n uitweg is nie (1 Korinthiërs 10:13). Deur te veel toe te gee aan enige aspek van die vlees, kan 'n mens 'n punt bereik waar dit soos 'n tweede natuur word. So kan 'n alkoholis of dwelmverslaafde nie lewe sonder die gereelde inneem van sekere chemikalieë nie. Om terug te keer na 'n normale leefwyse, moet hy sy geestelike uitkyk verander, met die hulp van terapie.
Is dit nie hier 'n duidelike profesie oor VIGS, en al die ander seksueel oordraagbare siektes wat hierdie siek wêreld vandag ondervind nie?