Volgens een teorie is asteroïdes dalk die oorblyfsels van ’n planeet wat lank gelede deur ’n kataklismiese botsing verwoes is. Dis egter waarskynliker dat asteroïdes bloot los hompe ruimtemateriaal is wat in die eerste plek nooit tot ’n planeet verenig het nie. Trouens, daar is reeds bereken dat, as al die asteroïdes tot een liggaam saamgepers sou kon word, dié liggaam minder as die helfte van die deursnee van die aarde se maan sou hê.
Op die foto REGS BO kan gesien word hoe die tuig, genaamd Hajaboesa, sy eie skaduwee afgeneem het wat hy op die asteroïde gegooi het. Die baie onreëlmatig gevormde Itokawa-asteroïde is maar net sowat 690 m lank en 300 m breed—nie eens so groot soos ’n wafferse berg nie.
Daar is egter taamlik ingewikkelde en enigsins verwarrende inligting rondom die hele projek, maar wat wel waar is, is dat dinge toe nie heeltemal gebeur het soos beplan is nie. Die tuig kon vir eers nie daarin slaag om van die puin te versamel nie, hoewel daar ’n moontlikheid is dat ’n hoeveelheid stof in die kajuit ingewarrel het waar die monsters ingeneem moes word.
Massiewe blokke van derduisende tonne het wel al die aarde getref, maar ’n sigbare meteoriet is gewoonlik bloot ’n ''klippie''.
Sekere konsentrasies van tussenplanetêre voorwerpies en stof ("dust") kan die nalatenskap van komete wees. Daar is ’n sogenaamde meteoorstorm wanneer die aarde deur ’n groot klomp van die deeltjies beweeg. Meteoorstene kan egter ook van elders af kom, soos van planete en asteroïdes. Botsings van verskillende hemelliggame het veral in die verlede baie stukke en brokke in die ruimte laat uitskiet, wat steeds in die aarde se dampkring kan beland.
Só was daar ’n paar jaar gelede groot opwinding toe sekere Amerikaanse wetenskaplikes aangevoer het dat hulle tekens van primitiewe lewe ontdek het in ’n meteoriet wat oorspronklik ’n deel van die planeet Mars was. Mars is in die gryse verlede deur ’n groot ruimtelike voorwerp getref en daar word gereken dat brokstukke van Mars ook as meteoriete op die aarde beland het. Die meeste wetenskaplikes het egter dié bekendmaking van ’n buite-aardse lewensvorm met ’n knypie sout geneem. Wat na oorblyfsels van lewe in die meteoriet lyk, is bes moontlik die reste van ’n chemiese of fisiese werking.
Die koma is ’n newelmassa wat om die komeet se kern ontstaan, en die stert, wat ook ’n roei genoem word, kan miljoene kilometers lank wees. Verdampende gasse met vaste deeltjies daarin word deur die sonwind weggedruk, sodat die stert altyd weg van die son af uitgestrek lê.
Sommige van die asteroïdes waarvan die wentelbane dié van die aarde kruis, kan moontlik die rotsagtige oorblyfsels van uitgebrande komete wees.