Op die vlak van taalgebruik slaag Joubert daarin om die taal te gebruik as ‘n instrument om vroulike ervarings te verwoord op ‘n wyse wat herkenbaar vroulik is. Ryk sintuiglike beelde, asook die voorkoms van intuïtiewe assosiasies en ‘n deurdagte klankstruktuur is maar enkele van die eienskappe van haar poësie wat dit onderskei van die “gewone” gebruik van taal (die simboliese taal) ten einde die domein van die sogenaamde semiotiese taal te betree. “Ek was ‘n paar jaar gelede in ‘n motorongeluk waar my motor gegly het en ek van die pad af gery het met my motor. My kar was erg beskadig, maar ek het darem nie seergekry nie. Toe ek my selfoon opspoor in my motor, was daar ‘n inkomende oproep van ‘n familielid. Toe ek antwoord, vra sy: “Ek moes jou net bel om te hoor of alles in die haak is, ek het skielik bekommerd geraak oor jou”. (*Lizelle Fourie)