Rusland en die landbou - Daarbenewens - 2021
Landbou was 'n belangrike komponent van die ekonomie van Rusland in baie dekades tot in 1917. Selfs met industrialisasie was die meerderheid Russe kleinboere wat die land bewerk het. Om aan bewind te bly, moes die Romanows die kleinboere aan hul kant hou.
In 1861 het Alexander II die slawe vrygestel. So 'n stap het egter nie so goed verloop nie en teen die begin van die C20ste het grondprobleme 'n groot probleem vir die regering gebly. Die rewolusie van 1905 het getoon dat die mense in die stede ontevrede was. Die regering kon die lojaliteit van die kleinboere nie as vanselfsprekend aanvaar nie. As hulle die steun van albei groepe verloor het, was die regering in groot moeilikheid.
Voordat hy Minister van Binnelandse Sake geword het, was Peter Stolypin betrokke by grondkwessies, wat gelei het tot die instelling van kommissies vir grondorganisasies. Hierdie kommissies was bedoel om deeglik toesig te hou oor die grondhervormings wat na 186 sou plaasgevind het. Toe Stolypin as Minister van Binnelandse Sake aangestel is, het hy die kommissies gedwing om hul werk te bespoedig - so belangrik was hy vir die suksesvolle grondhervorming . Hulle werk het gelei tot die twee dekrete van 1906. Die Oktober-dekreet het gehandel oor persoonlike regte, terwyl die November-besluit so belangrik beskou is dat dit die 'Groot Landbesluit van 1906' genoem is. Op 800 bladsye was dit 'n enorme stuk werk.
In die besluit van Oktober 1906 word verklaar dat 'n gemeentelike vergadering in 'n dorp nie meer die reg gehad het om dwangarbeid op te lê op enige persoon uit daardie dorp wat sy openbare verpligtinge versuim het nie. Die hoof van 'n huishouding en verkose boerebeamptes is ook verbied om paspoorte te weier van nie-afgesette kleinboere.
In die besluit van November 1906 word verklaar dat enige hoof van 'n boeregesin wat 'n gemeenskaplike verblyfgrond besit, die reg het om sy aandeel op homself as privaat eiendom te eis. Die hoeveelheid grond is soos volg bepaal:
1) Waar daar in die afgelope 24 jaar geen algemene herverdeling van grond plaasgevind het nie, het die hoof van 'n gesin die reg gehad om al die grond wat hy gewerk het binne die gemeenskaplike verblyfreg te eis op die tydstip toe hy sy eis om privaat eiendomshouer te word .
2) Waar grondherverdeling die afgelope 24 jaar plaasgevind het, kon die hoof van 'n gesin sy grond eis as die beweerde gebied kleiner is as die werklike grond wat hy gewerk het. As hy meer eis as die grond wat hy gewerk het, sou hy hierdie grond teen 'n prys in 1861 kon koop.
3) Boere wat van die geleentheid gebruik gemaak het om grond te besit, is nie die reg geweier om grond wat deur die hele dorp gebruik word, soos weivelde vir kommunale weiding, bos, ens. Te gebruik nie.
4) Kleinboere wat die geleentheid gebruik het om grond te besit, mag nie blokke van die hele land hê nie. As hulle strookstrepe besit het, het hulle die reg gehad om hierdie stroke te laat konsolideer.
5) Alle grond wat in privaatbesit gehou word, word deur die hoof van die huishouding gehou, en nie deur die hele huishouding nie.
6) As twee-derdes van 'n gemeente die grond wil afskei en besit neem, sou die gemeente self tot 'n einde kom en die volledige herverdeling van grond sou plaasvind.
Wat was die gevolge van die November-besluit?
In die 1915-jaarboek tot 1 Mei was daar in die 40 provinsies van Europese Rusland 2,736,172 aansoeke om grondbesit, waarvan 1 992 387 bevestig is. Dit verteenwoordig 22% van alle huishoudings wat in hierdie 40 provinsies onder 'n gemeenskaplike ampstermyn woon, en 14% van die grond wat in die Europese Rusland onder gemeenskaplike verblyfreg was.
In Junie 1910 word 'n nuwe grondbesluit uitgevaardig. Daar word verklaar dat alle gemeentes waarin die land sedert 1861 geen algemene verdeling gehad het nie, ontbind is. Dokumente van privaatbesit van grond sou uitgereik word aan elkeen wat aansoek gedoen het. Grond wat deur die gemeente gehou word, soos weivelde, bome ens., Sou uitgedeel word as 'n eenvoudige meerderheid in die dorp hiervoor sou stem.
Hierdie besluit het 'n uitwerking op 3,5 miljoen huishoudings. As hierdie syfer bygevoeg word tot die syfer vanaf 1906 en aan diegene wat sedert die emansipasie-besluit van 1861 grond bekom het, is êrens in die omgewing van 7 miljoen huishoudings deur hierdie grondhervormings geraak - ongeveer 50% van die totale getal boeregesinne in Rusland . In Europese Rusland was daar na raming 80 miljoen kleinboere. Daarom het hierdie hervormings ongeveer 40 miljoen mense geraak.
Op papier was Stolypin se hervormings volgens enige standaard opvallend. Hulle het egter niks gedoen om die eienaarskap van grond deur die monargie te beïnvloed nie. In 1905 het die monargie 145 miljoen desyatien grond besit. Teen 1914 het dit gedaal tot 143 miljoen. Die adel is effens meer geraak namate hul totale grondbesit met 10 miljoen desyatien gedaal het. Grond wat deur die kleinboere besit word, het van 160 miljoen desyatin tot 170 miljoen toegeneem. As die getal kleinboere egter in ag geneem word, het hierdie toename slegs 'n derde van 'n desyatien per boeregesin uitgemaak. So 'n klein toename het niks gedoen om honger op die platteland te verlig nie.
Die hervormings van Stolypin kon ook niks doen om boerderytegnieke op die platteland te moderniseer nie. Die gebruik van kunsmatige kunsmis was minimaal, en in die jaar tussen 1905 en 1916 was daar geen produksie per hektaar in Rusland nie. Graanproduksie was so laag dat Rusland graan moes invoer net om homself te voed. Die kleinboere het steeds vir hulself gegroei. Aangesien Rusland 'n groeiende industriële arbeidsmag gehad het, was dit duidelik 'n kommer. Bekwame werkers in die stede moes waar moontlik hul tyd spandeer om hul eie kos te verbou. 40% van die werkers in die Moskou-drukhandel het hul eie grond gehad om hul eie gewasse te verbou - ondanks die feit dat hulle betrokke was by 'n hoogs geskoolde beroep.
Het Stolypin daarin geslaag om die kleinboere na die regering se kant te bring?
Die grondhervormings eindig in 1915, toe ongeveer 50% van alle boerehuishoudings nog onder 'n vorm van gemeenskaplike verblyfreg was. Daar was nog 'n groot mate van armoede in landelike gebiede, wat die hervormings nie kon aanpak nie. Die mentaliteit van die kleinboere was om vir hulself te groei met enige ekstra plaaslik verkoop. Die ryk kleinboere het goed gevaar uit grondhervormings. Die sogenaamde Kulaks kon hul vergelykende welvaart gebruik om grond en moderne toerusting op te koop en selfs ryker te word (volgens die standaarde van die boerevereniging waarin hulle gewoon het). Na raming kan 15% van alle huishoudings as Kulaks geklassifiseer word. Hierdie mans het die regering ondersteun. Maar die getuienis dui daarop dat Stolypin vir al sy werk nie daarin geslaag het om die meerderheid van die kleinboere aan boord te bring nie.