Pedro Santamaría. Onderhoud met die skrywer van Ten diens van die ryk | Huidige literatuur
Pedro Santamaria is een van die gewildste historiese romanouteurs van hierdie jare, aangesien dit in 2011 begin publiseer het en byna jaarliks ​​nuwe titels uitgereik is. Al sy werk is in die antieke wêreld van Griekeland en Rome en verskillende karakters en tydperke van hul verhale. Die laaste boek dit was Tot diens van die ryk, 2 jaar gelede gepubliseer. En het ook gewen Toekennings as Hislibris vir beste Spaanse skrywer van 'n historiese roman vir Rebelle (2015).
Ek dank u baie jou weer, vriendelikheid en toewyding vir hierdie onderhoud waar hy ons vertel van alles 'n bietjie oor sy eerste groete literêr, hul Skrywers y boeke gunstelinge en wat hom die meeste beïnvloed het, syne maniere en stokperdjies as skrywer en sy volgende projekte.
ONDERHOUD MET PEDRO SANTAMARÍA
PEDRO SANTAMARÍA: Ek onthou nie die een of die ander nie. Die eerste herinnering aan 'n boek wat ek het, is die van 'n reeks Griekse mites vir kinders dat my ma my gekoop het. Met hulle begin my passie vir alle dinge Grieks. Ek onthou met liefde hoe opgewonde ek was oor die Griekse panoply, die Korintiese helm, die groot hoplon, die brons borsplate. Ek was betower deur die avonture van Odysseus, Hercules en Jason, die Trojaanse oorlog ...
Wat die eerste verhaal betref, Kon ek nie weet nie. Op sestien skryf ek a storie oor 'n malhuis sewentien verdieping geïnspireer deur 'n mal grap dit het vertel hoe die sagste gevalle op die grondvloer was en die ernstigste gevalle op die boonste verdieping. Op die boonste verdieping was die direkteurskantoor.
PS: Dit was nie die eerste een wat my getref het nie, maar dit het my die meeste getref omdat dit my tot nihilisme gelei het: Die tragiese lewensgevoel, van Unamuno. Ek het nog nie herstel nie en ek twyfel of ek dit sal doen.
PS: Ek moet kies Homer. Die Ilias dit is nog nooit oortref nie, en dit sal ook nie wees nie.
PS: Ek sou graag wou skep Ignatius reilly, van Die vervoering van die ceciuos.
PS: Ugh, baie. En hulle verander oor die jare. Binne die belydbare manias kan ek sê dat ek nou in fase is pype as ek skryf. Hierdie fase het die fase vervang suigstokkies. Ek dink ek moet hê iets in die hande en iets in die mond. N koppie koffie op die lessenaar is ook noodsaaklik, selfs al is dit leeg.
PS: Die plek is altyd myne versending, waar ek ook al is (ek het al 'n paar keer getrek sedert ek begin plaas het). Wat die oomblik betref, in die begin Ek het snags meer geskryf, tot laat, nou staan ​​ek op om sesuur in die oggend. Dit lyk asof idees op daardie stadium beter vloei, hoewel ek nie heeltemal seker is nie.
PS: Weereens, en wat fiksie betref, moet ek na die ilíada. die diepte van die teks, baklei, dialoog, dood altyd teenwoordig, eer, moed, konflik ...
Wat nie-fiksieboeke betref, moet ek die werke van noem Joaquin Gonzalez Echegaray oor antieke Kantabrië. My eerste roman, okelaEk is dit te danke aan sy boeke wat ek gelees het toe ek veertien was. Volgens Strabo is Cantabria deur Spartane verower, iets wat my jare lank vergesel het. Stories soos Pena Amaya y Tot diens van die Ryk hulle het ook hul oorsprong in die tekste van Echegaray.
PS: Ek lees graag opstel en filosofie. En ek is passievol oor ontwikkeling van die Christendom.
PS: Ek lees Die Groen Ridder, van Xavier Lawrence. 'N Sepie. Wat skryf betref, het ek net 'n einde aan my Sak Rome. Nou skuifel ek verskillende projekte, maar ek dink ek sal voortgaan om te kies vir die laaste jare van die Romeinse Ryk.
PS: Albei. Ek sukkel om te konsentreer skriftelik aangesien dit wat ons ervaar op baie maniere oorweldigend is en die gevoel van onsekerheid Dit groei. Aan die ander kant is dit duidelik dat elke ervaring dien, op die een of ander manier, om daardie rugsak wat ons binne dra te vul en wat vroeër of later blyk en word letters en verhale.
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » Letterkunde » Onderhoude » Pedro Santamaría. Onderhoud met die skrywer van Ten diens van die ryk