Dit begin by die einde. Dit begin by die liefde en hunkering na die wye see en die avontuur wat sy uitnodigende branders teen die rotse uitbasuin en op die strand uit spel.
Hier is die dualiteit van so ‘n vuur ook. Wanneer hy laer brand dan word alles wat gebeur in die nuus mos oopgevlek en gedisekteer om sin te maak van die oënskynlike mallighede. Zimbabwe en die SAUK en RIO en die Tour de France is almal op die laataand spyskaart. Oscar is die hoofbesprekingspunt en Donald Trump volg kort op sy hakke.
Hallo!!!! Hoe gaan dit met jou? Wat maak jy nou met jouself? Jis, maar jy lyk goed. Jy’t nog niks verander nie. Hoe kry jy dit reg?……
Dis hierdie einste woorde wat soms ook tekort skiet as dit kom by die mense naby jou. Ek wil rêrig my mense by my hê en nie net hulle woorde nie. So baie flieks wys die ouers wat daar is maar ook nie eintlik daar is nie. Selfone en tablets en televisies en koerante en tydskrifte maak dat ons soms nie teenwoordig is nie. Ja, TEEN die WOORD. Miskien eerder TEENOOR die WOORD.
Dit is tog inhirent ons teenwoordigheid wat die blywende geskenk is waarvan DJS vanoggend in Die Burger skryf. Dit kan nie met geld gekoop word nie en daar is ongelukkig geen plaasvervanger daarvoor nie. Dit is ook ‘n totale geskenk. Amper soos die advertensie waar almal vertel van hulle heerlike vakansies en die laaste outjie hulle almal troef met sy KFC uitstappie.
Teenwoordigheid sal altyd die oppertroefkaart bly. Die Skoppens Ase. Die een ding wat absolute tevredenheid bring. Ek sou wat wou gee om weer die teenwoordigheid van my eie ma en pa te kon hê, maar die geleenthede is ongelukkig verby. Wat oorbly is my eie commitment om daar te wees, om teenwoordig te wees soos God vir Jesus in hierdie tyd aan ons gegee.