Vandat ek hierdie gedig vir die eerste keer gelees het jare gelede, het dit my bygebly. Daar is baie om te bewonder aan dié vers, bv die gevoelige waarneming van die landskap, die sfeer van meditasie waarin die spreker hom bevind, 'n toestand waarin hy meteens sy omgewing met verhoogde sintuie ervaar. Maar wat my die meeste getref, & gekwel het, was die slotreël. Die onverwagsheid daarvan. Ek kon nie besluit of dit net 'n slim truuk is van die digter nie, & of daar 'n konneksie is tussen die slotinsig & die res van die gedig wat ek maar net nie uitgepluis kry nie.
Hier is 'n persoon wat in 'n hangmat op 'n vriend of familielid se plaas lê & opgaan in die omgewing. Dalk is die spreker van die stad & voel hy dat sy bestaan daar in vergelyking met die natuurlike bestaan van William Duffy, of net die natuur waar als 'n plek & 'n funksie het, 'n vermorsing is.
Wright se gedig het toe dit destyds verskyn het nogal heftige reaksie van kritici ontlok. Daar was diegene wat dit verdedig het as 'n tipiese Imagist vers is, soos bv. dié van H.D. (Hilda Dolittle) onder meer, 'n vers wat voldoen het aan die vereiste wat Ezra Pound, stigter van die Imagist beweging, gestel het vir dié soort gedig. Vir Pound moet die beeld/metafoor "an intellectual and emotional complex in an instant of time" vasvang. Ander het weer gesê die gedig is sentimenteel & sonder enige diepte. Robert Bly & sy akoliete het dit verwelkom as 'n gedig wat juis verbý die greep van die intellek beweeg, & onapologeties emosionele aanspraak maak op die gevoelige leser.
Die Amerikaanse digter Thom Gunn in sy resensie van The Branch Will Not Break in The Yale Review (1964) het min geduld met die emosionele reaksies wat dié gedig by sommige kritici ontlok het. Enigeen wat bekend is met Gunn se poësie sal weet dat dit 'n baie rasionele soort poësie is, dat hy min geduld sal hê vir wollerige denke, ook waar dit sy eie werk betref. Een van sy bekendste gedigte is “On the move”  uit sy debuutbundel A sense of movement, 'n gedig waarin hy 'n greep probeer kry op die biker kultuur. Jare later in 'n onderhoud met James Campbell is hy krities oor die slotreël van dié gedig: