Met 'n knippie sout : Pitkos vir die fynproewer: February 2007
Ek het gister seker die mees ingrypendste besluit van my familie se lewe geneem, en dit was om die werksaanbod van die maatskappy in Sydney te teken en die getekende (en ingescande) kontrak terug te e-mail.
Weet nie hoekom nie, maar dit laat my dink aan daai liedjie "Somewhere beyond the sea..." wat oorspronklik rondom 1945 in Frans deur Charles Trenet geskryf en getoonset is.
Die liedjie gee my drome vrye teuels. Dit maak 'n vreemde opgewondenheid in my wakker omdat ek weet dat bykans alles wat ons gaan ervaar nuut gaan wees. Daar lê 'n splinternuwe lewe vir ons 11081 km anderkant die see.
Soms maak hierdie groot droom van ons my bietjie bang, maar ek weet dat ons dit nie alleen aanpak nie, want "Neem ek die vleuels van die dageraad, gaan ek by die uiteinde van die see woon, ook daar sou u hand my lei en u regterhand my vashou." Psalm 139:9
Vergun my tog die geleentheid om die woorde van die liedjie vir my eie toekoms aan te pas en droom saam met my. Want as mens droom laat jy die ou vrese van hierdie lewe ver onder jou agter en gee sin aan jou bestaan omdat jy na iets uitsien groter as wat jyself beleef.
Our new life stands beyond golden sands
We'll watch the ships that go sailing;
Its there waiting for me.
Then straight to its shores I'd go sailing.
We'll land beyond the shore,
We'll live not as before.
And ever again I'll go sailing!
Deur Heinrich Ferreira op Sunday, February 25, 2007 0 boodskappe (Los 'n boodskap deur hier te kliek)
Labels: Somewhere beyond the sea
Deur Heinrich Ferreira op Monday, February 19, 2007 2 boodskappe (Los 'n boodskap deur hier te kliek)
Ek hou van 'n wye verskeidenheid musiek, en ek probeer om nie in 'n groef te verval wat een spesifieke musiek smaak betref nie. Ek luister Afrikaans en Engels, "Gewone musiek" en Gospel, Boeremusiek, Jazz, Rock musiek, Instrumentaal en a-capella, vioolmusiek en kitaarmusiek...en die lys gaan aan en aan...miskien sal ek eendag bietjie my "playlist" met julle deel.
Sedert ek na musiek begin luister het, was daar een musikant, en kunstenaar van wie se lirieke en musiek ek besonder baie gehou het. Miskien is dit omdat ek in besonder baie hou van kitaarmusiek. Ek speel self ook so bietjie. Net die klank van 'n suiwer akkoord is al klaar genoeg om my siel tot ruste te bring en my mee te voer. Hierdie kunstenaar is Don Franciso.
Die rede hiervoor is omdat hy instaat is om nie net melodie en akkoorde oor te dra in sy musiek nie, maar om 'n mens mee te voer met 'n storie en jou deel te maak daarvan. Ek het op 'n stadium tot 60 van sy songs op kasset en CD gehad. Die lirieke roer mens se hart en versterk jou geloof.
Hier is 'n uittreksel uit een van sy songs op sy album "Grace on Grace"
"Words and music by Don Francisco Copyright 1997"
I'll give you Soul Peace
I'll give you Soul Peace if you'll just come to Me
The troubled times that this would is filled with
Can overflow the lonely soul
All the evil and the suff'rin
They take a heavy, deadly toll
But there's no tempest that can touch you
Here in My tower so strong and high
Here by My side there's sweet joy and comfort, yes there is
'Til the storm has passed you by
I'll give you Soul Peace in the shelter of My wings
I'll give you Soul Peace in the rest My Spirit brings
I'll give you Soul Peace in a place your heart can sing
I'll give you Soul Peace underneath my wings
Going your own way all is frustration
With one small candle you cannot see
The soul's in darkness without My Spirit
The limb is lifeless without the tree
But through My blood flows the peace of Heaven
And in My Grace you'll free indeed
Here in My love's light you'll see forever
And safe in My arms you'll find the rest you need
I'll give you Soul Peace -- all your heart's been cryin for
I'll give you Soul Peace -- there's no need to worry any more
I'll give you Soul Peace if you'll just open up that door
I'll give you Soul Peace that you've been longin' for
And when your feet have found the path where I have called you
And you learn to walk beside me in the way
You'll wake up in the mornin' in My Presence
And ease down in My peace at end of day
I'll give you Soul Peace every night and every day
You'll live in Soul Peace every night and day
I'll give you Soul Peace if you just come to Me
Some people when they meet you
Wear a manufactured smile
You can't tell if they're really happy
Or just tryin to be in style
It's like somebody told 'em
Only sinners ever frown
But when you're really hurtin'
It ain't no crime for feelin' down
No obedience that means sufferin'
And to some that may be news
Jesus paid our lifetime membership
But you still gotta pay some dues
So when Job's comforters surround you
And your prayers all seem refused
Don't you lie about your troubles
Now some folks dig self-pity
But others make it clear
That if it were pos'ble
They'd rewrite the Epistles and the Gospels
So that nobody, nobody, ever
Had to shed a tear
Everybody's got to suffer sometime
We all got to work out our salvation on our own
Jesus never told you pain would never get a hold of you
He said "I'll never leave you all alone"
So when you feel those tears start rollin'
Don't you get yourself confused
He'll dry your tears if you just cry 'em
Now you can say you're doin' fine
Say there's nothin' on your mind
Denounce it and deny it
Stick you head down in the sand
Try and make out like your Superman
But ain't nobody, nobody
Really gonna buy it
Deur Heinrich Ferreira op Thursday, February 15, 2007 0 boodskappe (Los 'n boodskap deur hier te kliek)
Ek het Maandag 12 Februarie wonderlike nuus gekry. Ek het 'n werk as 'n Senior C# Programeerder by die maatskappy in West Ryde in Sydney gekry waarvan ek vroeër geskryf het. Hulle het besluit hulle wil baie graag hê dat ek deel van hulle maatskappy moet word en verder het hulle besluit om deur die "temporary/457" visa proses te gaan om my te "sponsor". Dit beteken dat ons nie hoef te wag vir die 136 PR VISA om eers deur te kom nie!!! Ons kan solank op 'n tydelike VISA oorgaan. Dit is soos antwoord op gebed, want ek besef dit is BAIE moelik om 'n maatskappy te kry wat bereid is om dit te doen...gewoontlik is dit vir hulle net TE lank om te wag.
Hulle het reeds oor die telefoon vir my 'n tentatiewe aanbod gegee, maar ons is nog besig om te onderhandel oor die jaarlikse salarispakket. My grootste besorgdheid is dat ons dan vir eers vir die kinders se publieke skoolgelde sal moet betaal, maar dit is 'n kleinigheid.
Met God se hulp om te keer dat ons brose harte breek oor hierdie vreeslike besluit wat ons neem. Ek is net bly sal ons dus baie gouer ons droom kan bewaarheid...soms is ek sommer baie opgewonde, soms nogal skrikkerig. Ek hou egter moed en dink aan die woorde wat in die "Amplified Bible" in Gen 12:1 staan:
"NOW [in Haran] the Lord said to Abram, Go for yourself [for your own advantage] away from your country, from your relatives and your father's house, to the land that I will show you." ...en nou weet ek hoe hy gevoel het!! Vir 'n verandering kan ek 100% met iets vereenselwig.
Mens raak soms ongeduldig omdat dinge so lank neem om te realiseer, maar ek glo mens moet aanhou en aanhou probeer. Ek is bly ek kan te midde van die eentonige stadslewe ten minste een keer in my lewe die kans kry om met alles in my te droom en te hoop vir iets wat amper onmoontlik gelyk het aan die begin...en dit dan stadig maar seker 'n werklikheid sien word voor my oë. Ek beskou dit as 'n voorreg om hierdie groei deur te gaan as mens - dit rek my uit my gemaksone uit en ek kan nooit weer dieselfde wees nie.
Sydney....so dis waar ons heen gaan... Vandat ek in November begin korrespondeer het met die ouens daar by die maatskappy het ek baiemaal gesit en droom hoe ek daar werk, selfs die pad op Google Earth presies uitgewerk hoe ek werk toe gaan ry, plekke gesoek naby die treinstasie waar ons huise kan huur. Sien, die maatskappy is in West Ryde. Dit is baie nader aan die voorstede, wat vir my 'n groot bonus is. Daarby is dit net 400m van die West Ryde Stasie af en daar is gratis parkering.
Deur Heinrich Ferreira op Wednesday, February 14, 2007 0 boodskappe (Los 'n boodskap deur hier te kliek)
Labels: 457 Sponsor, Werk in Sydney
Deur Heinrich Ferreira op Friday, February 09, 2007 0 boodskappe (Los 'n boodskap deur hier te kliek)
So wie kom saam duik as ons eers in Oz is? Ons gaan dit definitief doen!!
Hier is 'n lys van al die plekke vir scuba in die omgewing van Sydney:
North Bondi (12-15 m)
Bare Island (12-20 m)
Shark Point (15 m)
Gordon's Bay (14 m)
Clovelly Pool (8 m)
Clifton Gardens (10 m)
Shelly Beach (12 m)
Fairy Bower (6-10 m)
Fairlight (7 m)
Harbord (12 m)
MAGIC POINT (MAROUBRA): Shark Cave (14-22 m)
Blue Fish Reef (18 - 25 m) : Inner Bluefish (15 m), Bluefish Point (26 m) : North Head
Fairfax Lookout, Old Mans Hat, Sponge Gardens (15-22 m) : North Head
Outer North Head (22 m)
The Wall and The Apartments (8-20 m)
Sow and Pigs (10 m)
South Reef (15 m) : South Head
Chapel Steps (6-20 m)
The Gap (10-22 m)
Gap Caves (15 m)
The Duckenfield (24-26 m)
'The Royal Shepherd' (26-28 m)
'The Centurion' (15-18 m)
'The Valiant' (26-28 m)
www.underwater.com.au Baie mooi fotos
www.deep6diving.com.au Met fotos (Lede se fotos)
www.aquaticexplorers.com.au Met fotos
www.divesydney.com.au Met fotos
www.jettydive.com.au Met fotos
"Sydney has some of the best temperate water scuba diving in the world, particularly admirable when you consider it's one of the world's largest cities. The diversity and abundance of marine life is spectacular.Visibility can range from 3 meters to 33 meters, with the deeper and further you venture from shore, the clearer the water. That's not to say you won't experience beautifully clean water at some of our shore dive sites.
Water temperature ranges from 22°C in summer to 16°C in winter. We usually wear 5mm wetsuits throughout the year, donning hoods and gloves during the colder months.One thing to remember when looking at Sydney as a scuba diving destination is that it's not tropical diving, so it's not as colourful or warm as the Great Barrier Reef, but it can be just as captivating."
www.diveoz.com.au Duik fotos van oral in Australië
byronbaydivecentre.com.au Naby Brisbane
Deur Heinrich Ferreira op Tuesday, February 06, 2007 0 boodskappe (Los 'n boodskap deur hier te kliek)
Labels: dive sites by Sydney, scuba duik
Vandag kry ek die wonderlike nuus dat DIMIA ons VISA aansoek erken het met 'n
"ACKNOWLEDGEMENT OF RECEIPT OF VISA APPLICATION". Toe ek op my kredietkaart staat kyk is daar 'n "Authorised" transaksie van R 11064.00.
Die wisselkoers waarteen ons dit kry is dus: R11064/$1,990 = 5.56
Dus, vanaf die tyd dat die VISA aansoek daar aangekom het (11 Jan 2007) tot die dag wathulle ontvangs erken (6 Feb 2007) is 26 dae.
Labels: 136 VISA Koste, ACKNOWLEDGEMENT OF RECEIPT OF VISA APPLICATION, DIMIA
Een van die wonderlikste ervarings wat ek nog ooit in my lewe gehad het was laasjaar toe ek en my vrou by die koraalriwwe van Sodwana aan die noordkus van Natal begin SCUBA duik het. Sedertdien het ons al 'n tweede keer gegaan sodat ek nou al 9 duike in die oop see agter die rug het. Dis miskien nie baie nie, maar dis 9 keer meer as wat enige iemand vir langer as 'n halfuur onder water kon asemhaal in al die eeue voor hierdie wonderlike tegnologie ontwikkel is. Die geheimenisse van die see het vir duisende jare vir baie mense verborge gebly. Geen wonder daar word gesê dat 'n goeie naam kosbaarder is as korale nie!
Vir die wat nie weet nie, SCUBA is 'n afkorting vir "Self Contained Under-water Breathing Apparatus". In die tyd voor SCUBA moes mense met 'n koper kopstuk onder water duik. Hierdie kopstuk is dan met 'n baie lang pyp aan die suurstoftoevoer op die boot verbind. Dit het nou nie juis vir baie beweeglikheid onder water gesorg nie.
As daar nou een aktiwiteit is wat ek BESLIS in Australië gaan voortsit, dan is dit Scuba-duik. Ons duik-maskers, wetsuits en weight-belts lê al klaar reg en gaan saam Oz toe. Om in die oop see te duik is 'n enorme ervaring wat mens nooit sal vergeet nie. Op die strand reeds besef mens dat daardie lug-silinders, "regulator" en "valves" al is waarin jy jou lewe gaan plaas as jy 5 kilometer in die oop see in en 6 verdiepings diep onder die water gaan rondswem sonder om verbind te wees aan die atmosfeer waarvan jy sedert jou geboorte so afhanklik was vir elke asemteug. Op so 20 meter diep onder die see is die druk van die water op jou liggaam 3 keer soveel as as een atmosfeer lug se gewig. Die digtheid van die lug is dus 3 keer soveel as bo die water, wat beteken dat jou longe tot 3 keer hul volume sal moet kan uitsit as jy dit nie sou uitblaas op jou pad na die oppervlak nie - 'n toertjie wat natuurlik fataal sou wees.... "Haal eenvoudig NORMAAL asem!" was ons instrukteur se woorde, "Moenie jou asem ophou nie!"
Dit het vir my heel maklik geklink...ek het dit per slot van rekening al redelik goed baasgeraak sedert my geboorte, ek kan dit nou al met toe oë doen.
Die Scuba-ervaring begin as jy saam met jou "Dive Buddies" jou "scuba-gear" op die boot laai. Ek dink hulle noem jou Buddies seker "Dive Mates" in Australië. Jy en jou buddy moet sorg dat julle altyd binne kort afstand van mekaar onder water bly, want jy sien: jou buddy swem rond met jou spaar silinder. As jy doer onder in die diepte in die moeilikheid kom wil jy nie blaasoppie-blaasoppie gaan staan en speel nie, nee, jy wil jou spaar silinder byderhand hê!!
Die boot skeur met so 'n spoed oor die water dit voel of dit net hier en daar water-vat. Die wind klief deur jou hare en waai dat jou oë traan. Met die golwe rondom die boot kry jy 'n gevoel van vryheid wat mens vir niemand kan beskryf nie. Jy besef dat daar baie verdiepings water lê onder die blou golwe rondom die boot - en dit strek duisende kilometers vêr uit tot in Australië.
Soos 'n wafferse 007 sit jy op die rand van die boot en tuur in die verte oor die oop see. En dis nou nie om "cool" te lyk nie! Nee, dis omdat jy nie die visse wil voer nie!! Dit doen mens met "cage-diving", en hierdie is "open water diving". Hoe minder haaie hoe beter.
Sodra ons by die GPS koordinate van 'n koraalrif uitkom, word die boot se enjins gesny en al die "mates" maak hulle gereed op 'n ervaring van 'n leeftyd. Dan kom die telling en jy ervaar wat dit beteken om jou geloof in iets anders as jouself te plaas soos wat jy agteroor tuimel in die diep blou in.... 'n Vredige gevoel van verwondering oorweldig jou soos wat jy sien hoe die buigbare spieël al verder bo jou uit beweeg. Meteens betree jy 'n wêreld wat jy net sou glo elders in sprokies kon bestaan. Jou siel kom tot ruste, want al wat jy hoor is die reëlmatige opeenvolging van jou eie asemhaling en die kielie van borrels rondom jou nek en deur jou hare. Die wonderlikste van alles is dat jy onder water kan asem haal, net soos "Bobby Ewing" in "Man of Atlantis". Ewe ongelooflik is die gevoel van algehele gewigloosheid. Jy beheer jou "boyancy" deur jou BC (boyancy control device) bietjie af te blaas of op te blaas totdat dit voel of jy die kuns van levitasie al jare bemeester het. Jou liggaam voel so in perfekte balans met jou gewig dat jy deur byvoorbeeld net jou asem vlakker in te asem kan jy voel hoe jy stadig begin afdaal. Deur die silinder se gewig effens vooroor te verplaas kan jy soos in "Peter Pan" oor hierdie sprokieswêreld sweef...net so gemaklik soos 'n arend oor die valleie en klowe van die koraal rif. Jy kan met jou gesig letterlik 10 centimeter bo die leeragtige koraalbedekking sweef en as jy effens wil opstyg die lug net effens dieper inasem. Dit voel kompleet of jy finaal verlos is van die las van swaartekrag - 'n bykans buite-liggaamlike belewenis!!
Ek het so 'n paar fotos wat deur Nicolene Olckers geneem is toe ons saam met haar onder die water was. Gaan kyk gerus na ons Februarie 2006 belewenis op TwoBar Scuba se website.
Hier is nog 'n foto deur Nicky
Let net op hoe hierdie "clown fish" tussen die see-anemoon se tentakels skuiling soek. Mens kom teksture teë onder die water wat jy nog nooit voorheen in jou lewe gesien het nie.
Soos wat die onsigbare seestroom deur die water beweeg, laat dit die rif soos een groot lewende wese beweeg en soos wat 'n veld vol blomme deur die wind beweeg word. In hierdie opsig is water en wind presies dieselfde...jy sien die effek wat dit het, maar binne in dit kan jy dit net voel.
Laat my nogal dink aan die verse: "En die Gees van God het gesweef oor die waters..." en "Die wind waai waar hy wil, en jy hoor sy geluid, maar jy weet nie vanwaar hy kom en waarheen hy gaan nie. So is elkeen wat uit die Gees gebore is."
Terwyl jy vir tot 50 minute daar onder is omring met van die mooiste, helderkleurigste visse en seediere wat jy al ooit in jou lewe gesien het, met see-skulpaaie wat nuuskierig by jou verbyswem, is die gejaagdheid in die stad vêr in die verskiet...dit kom nie eers een maal in jou gedagtes op nie.
Let bietjie op na die tekstuur van die koraal onder die vis, dit laat mens nogal aan 'n swam op 'n boom langs 'n staproete in die woud dink.
Hier is ek en my vrou:
Wanneer jou lug amper op is en jy begin stadig na die oppervlak beweeg, neem jy met weemoed afskeid van die wêreld daaronder soos wat jy sien hoe dit al hoe dowwer en dowwer in die sluier van die see vervaag en jy probeer die beelde in jou geheue vasvang vir die honderde dae wat jy in 'n heel ander wêreld agter jou lessenaar daaraan sal terugdink.
Dit was 'n onvergeetlike 9 duike wat ek nou al agter die rug het... Wag maar, een van die dae doen ons dit nog by die "Great Barrier Reef"!!!
Deur Heinrich Ferreira op Tuesday, February 06, 2007 1 boodskappe (Los 'n boodskap deur hier te kliek)
Labels: scuba duik, Sodwana
As ek moet beskryf hoe ek op die oomblik voel oor my lewe, kan ek dit definitief nie in een woord opsom nie, want mens voel letterlik soos 'n verkleurmannetjie op 'n Smartie boks. Dit is nou al ses maande sedert ons ook die besluit geneem het om soos Ferreira ons goed te vat en te trek. Mens sukkel om vir iemand te verduidelik waardeur mens gaan as jy besef daar kom 'n dag wanneer ons onsself letterlik gaan ontwortel en soos plante oorgeplant gaan word in 'n ander tuin omdat die tuin waar ons huidiglik groei besig is om deur slakke en ruspes opgevreet te word.
Hulle sê 'n boom gooi sy blare af as dit oorgeplant word op 'n ander plek....en dit het ek ook al self gesien. Daar was 'n Witstinkhout boom wat skielik in ons tuin opgeskiet het, en toe ek eendag besluit om dit met so bietjie grond om die wortels oor te plant op 'n ander plek, het die boom homself vir my gewip en al sy blare afgegooi. Eers die volgende seisoen het dit weer mooi groen blare gedra. 'n Boom pas hom aan by sy omgewing deur net die regte diepte wortel te skiet om die nodige water uit die grond uit te kan haal sowel as om sy blare sodanig te draai dat dit die regte hoeveelheid broodnodige sonlig kan absorbeer. Wanneer dit egter oorgeplant word, kan die haarwortels nie die nodige hoeveelheid water absorbeer nie en moet die blare waai totdat dit weer 'n gevestigde vloei van water na al die takke en vertakkings van die boom kan verseker.
Ek dink ons mense is ook so. Vir 'n baie lang tyd het ek gehoop, gebid en gewens dat dinge in ons land gaan verbeter. Uiteindelik kon ek net geen hoop meer vir my kinders in hierdie land sien nie...dis toe dat ons besluit om te trek... Ek gaan nou nie in diepte ingaan in die redes waarom ons Australië gekies het nie, maar dit is waarheen ons op pad is. Wat ek wel wil beskryf is die emosies waardeur mens gaan nadat jy die besluit geneem het. Ek dink nie een van ons kan regtig voor die tyd weet wat regtig vir ons voorlê nie, maar na deeglike navorsing vat dit nie 'n "Rocket Scientist" om te besef dat die kans goed is dat dit met ons baie beter gaan gaan daar nie. Ons praat nou van 'n plek waar daar werklikwaar vooruitgang is en nie agteruitgang nie.
Die misdaadsituasie in Suid Afrika het nou al sodanig versleg dat meeste mense (na my mening) die werklike gevaar aan hulle lyf begin voel. Ek lê BAIE aande en bekommer my oor die veiligheid van my liefling vrou en twee kinders. Dit is vir my baie erg om te besef dat hulle elke dag blootgestel is aan misdadigers in wie se oë 'n mens se lewe NIKS werd is nie. Ons leef soos skape in die kamp wat vol is met moorddadige, gierige, vrot-slegte DIERE wat die gereg nie vrees nie en doen net wat hulle wil. Ek bid net dat ons die dag sal haal wat ons op arensvlerke uit hierdie land kan vlieg. Na my mening ly die meeste wetsgehoorsame mense hier deesdae aan (post/pre) traumatiese stres vir jou lewe. Op 'n stadium het mens langtermyn drome gehad vir ons lewe hier in Suid Afrika, maar die opgewondenheid oor die toekoms het stadig maar seker, soos wat termiete 'n boom van binne af opeet, plek gemaak vir 'n maand tot maand bestaan waarin mens net lewe om by die huis (lees vesting/fort) te kom en om die maandelikse uitgawes te kan dek. Ek is nie 'n mens wat haat in my hart wil ronddra nie....dit is vir my ondenkbaar wat ek sal doen as my familie sou seerkry...alhoewel ek weet al uitweg sal wees om te vergewe. Ek probeer altyd om realisties te wees oor wat om my aan die gang is en om nie volstruis-volstruis te speel deur te maak asof ek nie sien wat aan die gebeur is rondom ons nie. Dit vang my geweldig. Ek wil nie meer so leef nie....ek wil vry kan asemhaal.
Ja, en so het ons toe met die proses begin. Ek het BAIE keer al gewonder of dit die regte besluit was. Maar hierdie is nou nie juis 'n besluit wat mens van dag tot dag kan "chop en change" nie, as mens dit wil laat werk moet jy gedetermineerd wees. Jy moet deursettingsvermoë aan die dag lê, want emmigrasie is VERSEKER nie vir sussies nie. Jou emosies word in 'n tuimeldroër gegooi. Aanvanklik is die hele gesin baie opgewonde oor die nuwe lewe wat vir hulle voorlê, maar soos dinge bietjie vir bietjie 'n werklikheid begin word begin die realiteit van die besluit met angswekkende en dawerende buie op jou brose gemoedstoestand neerdaal. Kan dit regtig wees? Gaan ons regtig almal hier agterlaat? Ons was tot nog toe 'n baie hegte familie. My skoonfamilie (skoonsussie, en skoonma en die hele kaboedel) het vir my soos my bloedfamilie geword. Hulle is vir my nou al soos 'n "moskombersie" wat op my kom groei het of soos mossels wat moontlik kan breek en doodgaan as ek hulle van my af moet losskeur.
Ek weet dit gaan baie hart-SEER wees wanneer die dag aanbreek...net die gedagte is vir my bykans te moeilik om aan te dink sonder om trane in my oë te kry. Hoekom moes ons voor hierdie besluit te staan kom?
Aanvanklik was dinge maklik: "Kom ons kyk of ons die VISA kry en dan besluit ons verder...". Die eerste stap was om die ACS (Computer Society) goedkeuring vir my Universiteits grade en vaardighede te kry. Dit het my amper 'n maand se konstante werk in die aan gekos om dit klaar te kry...dit is ingedien en begin Desember 2006 het ek die goedkeuring gekry. Nou was die grootste struikelblok uit die weg geruim. Ek en my vrou was baie opgewonde...'n opgewondenheid wat ons nie regtig met haar familie kon deel nie, omdat dit sou wees soos om sout in hul wonde te vryf. Meeste van die familie en vriende het regtig gedink ons besluit is net iets wat sal oorwaai - dalk half in hul mou vir ons "gelag" - soos 'n lawwe gedagte wat ons binnekort met 'n harde slag aarde toe sou terugbring. Om mens se land vir 'n ander te verruil is per slot van rekening in dieselfde liga as om 'n lewensmaat te verloor of om afgelê te word by die werk...
Sommige dae voel jy soos die vark in die feëverhaal wat die kleinkinders vêr van hulle oupas en oumas en nefies en niggies gaan wegneem. In jou kop draai jy oor en oor die gedagte van die besluit wat jy nou maak vir jou kinders se toekoms. Jy sien geen ander uitweg nie. Ek wil nie oor 10 jaar, as ek te oud is om te kan emigreer, myself verwyt vir 'n besluit om te bly omdat dit my sak gepas het of omdat ek nie die ongemak van verandering wou verduur nie. Ek gee per slot van rekening al die volgende materialistiese dinge prys: 'n baie goed betalende werk wat ek geniet, 'n baie goeie krediet rekord by my bank, die pensioen wat ek tot nog toe opgebou het wat ek dalk nie uit die land sal kan kry nie, 'n baie lekker huis met 'n wonderlike groot tuin, lekker swembad, lekker 4x4 waarmee ons die Drakensberge en land al platgery het en nog 'n ander kar wat lankal klaar afbetaal is. Ek bly naby aan my werk en aan die kinders se skool. My vrou het 'n lekker halfdag werk en 2 dae van die week werk sy van die huis af. Die besluit om te gaan het ons gedwing om ons prioriteite weereens in oënskou te neem. Wat baat al hierdie aardse dinge as al jou kinders nie meer daar is om dit saam mee te geniet nie? Wat sou die duur goed werd wees as jou lewensmaat waarin jy jou alles in belê het skielik eendag voortydig van jou af weggeskeur word? Nee wat, mens moet besimpeld wees om nie hierdie besluit te neem nie!!!
Die besluit het ons van die staanspoor af met ons families bespreek...hulle verstaan hoekom ons dit doen en voel ook dit is vir ons kinders die regte besluit. Wat dinge vir my bietjie makliker maak is die feit dat my ouers reeds 'n paar jaar gelede die stadsgewoel verlaat het om op die platteland te gaan bly...wat my kans gegee het om reeds al die skeiding te moes verwerk. My ouers, suster en swaer bly dus al 'n paar jaar 900 km van my af. Steeds 'n telefoonoproep ver, maar 9 ure se ry as ek hulle wil sien....nou nie juis 'n naweekuitstappie nie. My eie ouers bekommer hulle baie oor ons hier in "Gangsters Paradise", en hulle het ons hulle volle steun gegee. My skoonfamilie ook...alhoewel dit vir hulle soos dood in die familie gaan wees...my kinders is per slot van rekening van geboorte af gewoond aan hul ouma naby hulle. Hulle is soos my skoonma se eie kinders...en nou vat ons hulle weg van haar....mens voel soooo jammer daaroor. Waar gaan ek ooit weer so 'n skoonma kry om by te gaan sit en gesels? Wie gaan haar plek in my hart kan vul?
Op ander tye is mens weer ongelooflik opgewonde oor die wonderlike Avontuur wat vir ons voorlê. Ites wat min mense in hulle lewe die kans kry om te beleef: Om 'n hele nuwe kultuur te beleef, wonderlike nuwe plekke te sien en wonderlike nuwe mense te ontmoet. Daar is soooo baie mense in dieselfde bootjie as ons, en ons ervaring van hulle is dat ons mekaar sommer dadelik verstaan omdat hulle weet waardeur mens gaan. Verder is daar al die Aussies wat ons gaan ontmoet. In my hart is ek reeds heeltemal oorgehaal om 'n Aussie te word!!! Ek gee iets prys, maar ek wen soveel meer....
Wel, ons VISA aansoek papiere en al die gepaardgaande dokumente is nou al in Adelaide en ek het die Engelse toets uitslae...al wat nog kort is die polisie klaring sertifikaat en die mediese toetse....so as ons nie nou iets dwaas aanvang of onsself verongeluk nie is ons op alle goeie aanduidings binnekort nie meer hier nie. In ons hart het ons dus finaal die besluit gemaak en dit is ook waarom ons besluit het om die huis te verkoop - hoekom sou 'n mens dan nog belê in 'n plek waaruit jy een van die dae in elk geval gaan trek. Ons trek die 1ste April tydelik in 'n sekuriteits "Estate" in. My skoonma het vir die afgelope 6 jaar agter in ons erf by ons gebly en ons trek saam uit. Beide van ons gaan nou op 'n ander plek huur. Dit sal ons help om die mossel-losskeur-proses makliker te verwerk omdat dit ons gaan tyd gee om eers aan die skeiding gewoond te raak voor ons finaal die naelstring knip.
Mens gaan deur so baie verskillende emosies...soos byvoorbeeld: Ek het oor die jare al so baie selfvertroue in my vermoë om my werk te kan doen opgebou, dat veranderings en nuwe uitdagings my nie voorheen gepla het nie. Ek het eenvoudig net geweet ek sal dit kan baasraak. Maar die skuif en werksoek in 'n vreemde land het die wind so bietjie uit my seile uit geneem - skielik begin mens weer twyfel of jy dit gaan maak. Ek gaan die enigste broodwinner wees : Gaan ek die pas kan volhou? Wat as ek siek sou word? Wat as daar iets fout gaan met my hande of my oë? Vêr in 'n vreemde land tussen vreemde mense vir wie ek net nog 'n immigrant is...weer myself moet bewys. Skielik tref dit my nou dat ek my net weer van die begin af sal moet bewys...alles van voor af opbou...al die jare se respek van my kollegas en werkgewer. Alles van voor af begin, selfs weer 'n kar bestuurderslisensie kry soos 'n negentienjarige. Weer by 'n landlord gaan huur, weer moet aansoek doen vir 'n huislening. Ek sweer hierdie proses verhaas my middeljare krisis...ek gaan dit nou al deur in my dertigerjare - skielik voel ek so onvoorbereid op die lewe: so oorweldig deur die onbekende hier voor my, skielik so baie bewus van die feit dat ek nie meer die 20jarige is met sy vinnige brein en klokhelder geheue nie. Nee wat...om oor te begin is nie kinderspeletjies nie! Dit sit definitief nie in almal se broek nie...ook nie myne nie, maar ten spyte van die feit dat ek so voel gaan ek voort...want ek doen dit vir my familie vir my kinders, omdat ek hulle baie lief het en alles in my vermoë sal doen om hulle smart te spaar.
Ek dink aan daai versies:
"En nie alleen dit nie, maar ons roem ook in die verdrukkinge, omdat ons weet dat die verdrukking lydsaamheid werk, en die lydsaamheid beproefdheid en die beproefdheid hoop; en die hoop beskaam nie, omdat die liefde van God in ons harte uitgestort is deur die Heilige Gees wat aan ons gegee is. "
"Daarin verheug julle jul, al word julle nou--as dit nodig is--'n kort tydjie bedroef onder allerhande beproewinge, sodat die beproefdheid van julle geloof, wat baie kosbaarder is as goud wat vergaan maar deur vuur gelouter word, bevind mag word tot lof en eer en heerlikheid by die openbaring van Jesus Christus;"
Net die tyd sal ons leer of hierdie besluit die regte een was...en ek glo ons sal beter mense aan die ander kant uitkom. Dit is waarom dat ek nou hierdie hartseer, deurmekaar, gelyktydig bang en opgewonde emosies in my hart verdra.
Daar is 'n liedjie (Underneath the Door) van Michael Card wat sê:
"But our wounds are part of who we are, and there is nothing left to chance
And pain's the pen that writes this songs, and it calls us forth to dance. "
Deur Heinrich Ferreira op Saturday, February 03, 2007 0 boodskappe (Los 'n boodskap deur hier te kliek)
Labels: avontuur, Emosies, hartseer, naelstring knip, our wounds are part of who we are, Sekuriteits Estate, verlange
Toe ek vandag in my posbus kyk was die IELTS uitslae daar!!! Nou kan ons dit ook instuur Adelaide toe.
Deur Heinrich Ferreira op Thursday, February 01, 2007 0 boodskappe (Los 'n boodskap deur hier te kliek)