ToekomsVenster: Die son kom altyd weer op | Maroela Media
Sedert die begin van die geskiedenis kom die son altyd weer op.
Daar is 'n reëlmaat in die skepping. Die son kom op en gaan onder. Met berekende presisie, dag vir dag en dit het nog nooit verander nie. Dis die hartklop van die geskape werklikheid. Die son "kom" op en die son "gaan" onder. Die dag breek aan die dag gaan slaap. Dit kan nie anders nie. Dis hoe God dit bedoel het.
Ek dink sommer aan 'n mooi lied "Was ek maar 'n digter" van Kupido:
Dis jy wat my in gedagtes kan wegvoer
Na die maan en die sterre wat deur my venster loer
Jy's die warm van 'n kaggelvuur, die sprank van vonkelwyn
En die son wat die mis laat soggens laat verdwyn
Somtyds wanneer die donker jou onverhoeds oorval en langer bly as wat selfs nodig is verbeel jy jou dat dit nooit weer dag gaan word nie. Jy neem afskeid van die lewe en gedagtes kom by jou op wat jou bangmaak. Jy maak jou oë toe en hoop dat wanneer jy dit weer oopmaak, dit alles net 'n nare droom was, maar tevergeefs.
Die donker bly soos 'n ongenooide gas en vertoef langer as wat ordentlike mense doen. Jy wys die donker die deur maar dit dring aan op nog 'n koppie tee. Jy begin aanstaltes maak sodat die donker die boodskap sal kry dat die "kuier" ver te lank uitgerek word maar wat bly, is die onheilspellende teenwoordigheid van die onsekerheid. Dis nie 'n lekker ervaring nie en dis vir die meeste mense nie 'n vreemde ervaring nie.
Die soet en die suur, die lig en die donker, die dag en die nag, is eenmaal deel van die spyse van die lewe. Sou dit altyd donker bly sou ons bitter en siniese mense geword het. Sou die lig altyd daar wees sou ons onvergenoegd, bedorwe en arrogant gewees het.