Vertelling vir 'n nuwe Europa? - EU verslaggewer
Narratiewe vir 'n nuwe Europa?
Op 11 Julie het die president van die Europese Kommissie, José Manuel Barroso, 'n nuwe vertelling vir 'n nuwe Europa 'gevra. Ek kan onthou toe ek die eerste keer 'n strategiese persoon hoor, die woord 'vertelling' in hulle aanbieding laat val - dit was toe hulle argumenteer vir 'n baie duur studie wat uitgevoer moet word en 'n naamverandering vir hul departement. Nie een van hierdie dinge was sleg in hulself nie, maar die veranderde verhaal het nie tot 'n beter organisasie gelei nie. Dit het gelei tot baie mense wat nie die woord 'vertelling' gebruik het nie en 'n klomp mense met min direkte ervaring van wat hulle besig was om oor te neem. Dit het 'n voorspelbare uitkoms gehad, baie warm lug en baie min van die konkrete verskeidenheid, wat bereik is. So verskoon my as ek nie hoopvol voel wanneer mense begin praat oor nuwe vertellings nie.
Maar ons het nie net 'n nuwe verhaal nodig nie - as dit nie irriterend genoeg is nie, wil ons eintlik 'n 'Weergawe 2.0' hê. Laat ek vertaal, vir enigiemand wat onbekend is met die nuwe jargon. 'Weergawe 2.0', in die ou jargon, sou 'n nuwe 'visie' gewees het, wat moontlik 'n paar buite die boks gedink het. Eintlik is ek verbaas dat hierdie vertelling nie 'n 'Weergawe 3.0' sal wees nie - die nuutste stuk verbale. Ek het onlangs 'n opleidingsgebeurtenis vir lobbyiste bygewoon wat 'Weergawe 3.0' daarop gemerk het - wat nogal onkundig is van wat '3.0' was, ek sien uit daarna om verlig te word. Ek is hartseer om te sê dat ek nie die wyser is nie; Daar was 'n bietjie oor die gebruik van sosiale media en die internet en dit was pretty much dit, o ja, en hoe moet ons almal die nuutste infografiese gebruik (blykbaar help dit om 'infobesity' te hanteer). Niks oor die effektiewe gebruik van skare verkryging, of die hantering van die perverse 'mis-inligting' wat soekenjin algoritmes kan uitlok nie, of hoe om inligting oor die aanbod te bestuur, anders as om net ingeligte persoonlike oordeel te gebruik. Kortom, niks wat veel by my huidige begrip gevoeg het nie. Wat veral besig was, was dat elke nuwe stukkie jargon rappig gegroet is - ek kon sien dat sekere individue die nuwe woord vreugdevol opmerk en dink aan hoe hulle kliënte kan vertel dat hulle die mense was om die probleem van die Europese 'infobesity' te bestuur.
Verskoon die jargon, maar die 'nuwe vertelling' lyk soos 'n baie omvattende manier om die 'olifant in die kamer' te vermy. Europa verskil van die een wat meer as 60 jaar gelede gestig is. Soos ons voorberei om die eeufees van die begin van die Eerste Wêreldoorlog te herdenk, sal dit 'n goeie herinnering wees van waar ons vandaan gekom het, en ons moet dit nooit vergeet nie. Die Europa wat ons vandag ken, is ooit een van die suksesvolste politieke projekte. Dit is 'n groot prestasie, gebrekkig, stadig, soms oordrewe, maar tog 'n groot sukses. Ek hoop dat meer pogings aangewend sal word om die interne mark te verbeter, om Europa 'n beter plek te maak om te woon en te werk en om te verseker dat Europa wêreldwyd 'n positiewe rol speel. Desalniettemin het die dinamika van Europa verander en dit is belangrik om dit te erken - die hereniging van Duitsland, die toetreding van die voormalige kommunistiese state van Oos-Europa en die halfgebakte invoering van 'n enkele geldeenheid het ons vasteland verander.
President Barroso vra niks minder as 'n allesomvattende verhaal om die ontwikkelende werklikheid van die Europese vasteland in ag te neem en te beklemtoon dat die EU nie net oor die ekonomie en groei gaan nie, maar ook oor kulturele eenheid en gemeenskaplike waardes in 'n geglobaliseerde wêreld ". Hierdie visioenêre Europa wissel ietwat van vandag, die een wat gefiks is met inflasie, begrotingstekorte, kritiese verdediging van nasionale belang (gewoonlik ondersteun deur nasionale elites) en die afdwinging van wydverspreide swaarkry. Die huidige beleid dreig om die politieke projek te vernietig. Ons het reeds 'n oorvloed van strategieë, veral Europa 2020 en sy subset van strategieë - sommige stop nie by 2020 nie, sommige het reeds op 2030 geskuif. Maar dit is nie genoeg vir Barroso se nalatenskap nie. Ek sou Barroso wil vra om die woorde van die Kanadese en later Amerikaanse Amerikaanse ekonoom, staatsamptenaar en diplomaat JK Galbraith op te let: "Al die groot leiers het een kenmerk gemeen: dit was die bereidwilligheid om ongetwyfeld die groot angs van hul mense te konfronteer in hul tyd. Dit, en nie veel anders nie, is die kern van leierskap. " 'N' Weergawe 2.0, 'n nuwe vertelling 'is eenvoudig aan die brand, terwyl die Verdrag van Rome brand.