Die herkoms van die uitdrukking is afgelei van ’n tradisie waar die bouer of eienaar van ’n gebou letterlik die dak moet natmaak om te bepaal of dit waterdig is. ’n Tweede herkoms van die gebruik is om wyn tydens ’n fees op die grond uit te giet as dankoffer om die gode te behaag. Ek stem met hom saam dat al drie se kommoditeitsvorm ‘n historiese aanloop het (bv. die “enclosure” beweging in Engeland). In plek daarvan, is daar net ‘n eindelose sirkel van geboorte en dood. ‘n Mens moet tog vra watter soort Wese het ons geskep om te lewe, so baie pyn en lyding verduur en dan weer oor en oor doodgegaan? Toe het sy gesê: Bloedbruidegom! -- met die oog op die besnydenis. Terry Eagleton het opgemerk dat die Witbreadprys verdere bevestiging is dat kritiek sy sosiale funksie verloor het: “it is either part of the public relations branch of the literary industry, or a matter wholly internal to the academies” (Street, 205: 820). Op ‘n ironiese manier bevestig literêre pryse egter dat in ‘n tydperk van relativisme waardeoordele (en norme) nog moontlik is.