En as iemand vir julle sê: Waarom doen julle dit? moet julle antwoord: Die Here het hom nodig; en dadelik sal hy hom hierheen stuur. Hartklop en horlosietyd kom saam voor, bv in die gedig “die uil”, waar die horlosies van die hart “soos ŉ duisend miere” klop. Indien die hart sy eie tyd het, hoe betroubaar is geheue? Daar is ‘n veel groter revolusie as die Islamitiese jihad in die wêreld aan die gang, en dit is ‘n revolusie teen die opperheerskappy, wette en gesag van God in die wêreld. ‘n Antichristelike nuwe wêreldorde is besig om vorm aan te neem, waarin geloof in die Drie-enige God openlik geloën word terwyl die jong geslag op ‘n gewetenlose wyse aan geestelike misleiding blootgestel word. Ek het dus besluit om weer van die ouer gekanoniseerde (en manlike) gedigte uit die eerste helfte van die twintigste eeu te lees, om te probeer agterkom of hierdie soort berusting in ’n goddelike plan miskien ’n algemene tema is, in teenstelling met die ontnugtering van byvoorbeeld Fischer. Totius het eerste in my gedagtes opgekom, aangesien hy immers bekend is as die “religieuse digter” van die Eerste Geslag.