Bybelskool » Salomo se gebed word met God se vuur beseël – 2 Kronieke 6-7
Salomo het so pas die tempel voltooi en God se teenwoordigheid het die tempel gevul (2 Kron 3-5). Hy volg dit op met twee gesprekke. Die eerste gesprek is ‘n toespraak gerig aan die volk (2 Kron 6:1-11). Die ander gesprek is ’n gebed gerig aan die Here (2 Kron 6:12-42). Daarmee plaas Salomo gebed sentraal in die verhouding met God, iets wat selfs vir die vreemdelinge sal geld.
Dit val op in hoofstuk 6 dat Salomo sê dat God in duisternis wil woon. Daarmee word waarskynlik verwys na die donker wolk wat op die berg Sinaï met God se teenwoordigheid geassosieer is (Eks 20:21) en wat so pas ook in die tempel gesien kon word. In Moses se toespraak aan die einde van sy lewe verwys hy na die wolk van God se teenwoordigheid op Sinaï as ’n rookwolk wat dit stikdonker gemaak het (Deut 4:11; 5:22). Ook Dawid verwys in ’n loflied oor die oorwinning wat God in nood gee, na God se verskyning as ’n gebeurtenis waaronder daar duisternis onder sy voete is (Ps 18:10 soos ook in 2 Sam 22:10 opgeneem). God se teenwoordigheid het dus ’n misterieuse kant, uitgedruk met die donkerte van ’n wolk, iets heel anders as die duisternis van dié wat God nie wil dien nie, óf die duisternis van die doderyk (Ps 88:13). Vir God is die duisternis natuurlik soos lig (Ps 139:12).
Na dié seën van die gemeente, bid Salomo tot God namens die volk vanaf die groot brons “preekstoel”.
Geen wonder dat Jesus die tempel in die NT skoongemaak het van die handelaars omdat hulle van God se “plek van gebed” ’n handelshuis gemaak het (Mark 11:17: – Jesus haal uit Jes 56:7 aan waar soos volg van die tempel gepraat word: “want my tempel sal uitgeroep word tot ﻿’n huis van gebed vir al die volke.”).
Dat Salomo dié gebede nie as outomaties verstaan nie, val nogal op, sowel as die feit dat hoewel hy baie maak van die bid “na die tempel toe”, hy vra dat God “uit die hemel sal antwoord”. God werk binne ‘n verhouding en vanuit sy eie domein, nie outomaties en aan óns wil onderworpe nie. Die tempel is daarom net ’n simbool van God se teenwoordigheid. God is oral beskikbaar en teenwoordig.
Die betekenis van beide hierdie toespraak aan die volk en die gebed tot God is dat die kern van God se betrokkenheid by mense in gebedsverhoring verwoord word. Dit is nogal paradigma-skuiwend, as ’n mens dít ter harte neem. Dit nooi ons uit om in ‘n ander tipe verhouding met God te staan, nie net vir jouself nie, maar vir die geloofsgemeenskap sowel as vir die wêreldgemeenskap.
Hoofstuk 7 voltooi die verhaal van Salomo se bouwerk aan die tempel met die inwyding daarvan (2 Kron 7:1-11) sowel as ’n tweede verskyning van die Here aan Salomo een nag (2 Kron 7:12-22).
Dieselfde refrein as vroeër uit onder andere Ps 136 word weer gesing waar die geloofsgemeenskap voor die Here kniel in die tempel. Met baie offers word die tempel dus ingewy en is daar feesgevier, ’n verdere sewe dae lank. Let op hoe die volk terugkeer na hulle huise: “bly en gelukkig oor die goeie dinge wat die Here gedoen het aan Dawid, Salomo en sy volk Israel.”