Die Ruwe Gids tot Afrikaners – praag.co.za
Die nuutste voorbeeld van só 'n verwarde individu is Adriaan Basson, adjunkredakteur van die City Press, wat na die tipiese fatsoen van die kruiperige meeprater, hom genoodsaak gevoel het om sy Afrikanerskap te probeer ontken en te verruil vir 'n soort reënboogwensdenkery. Helaas vir Basson weet selfs die leier van die ANCYL baie goed wat 'n Afrikaner is, en gaan Basson se kruiperigheid hom nie juis veel in die sak bring nie.
Dan die sport. Sou jy na 'n laerskoolwedstryd gaan waar twee skole se onder 11-kannetjies teen mekaar speel, die een span wen 87-0, en die sport is sokker, kan jy maar seker wees dat die skool wat so ver met sokker wen, 'n Engelse skool is, en die verloorders die Afrikanerskool. Afrikaners hou nie juis van sokker nie, buiten vir 'n bietjie opgewondenheid wat sommiges in 2010 beleef het toe die "Ariër", Diego Forlán, met geweldige ironie die doel teen die pikswart Banana-span aangeteken het. Afrikaners se sportpassie (of is dit obsessie?) is rugby.
Dit sal ook nuttig wees om 'n aanduiding te gee wie nié Afrikaners is nie. Die verwarde siele heel bo meen dat Afrikanerskap eintlik oop is vir enige iemand, wat uiteraard 'n teenstrydigheid is, want dan kan ek seker ook aanspraak maak daarop dat ek 'n Japannees is, nie waar nie? (Goed, dis nie onmoontlik om my met 'n Sumo-stoeier te verwar nie.) Afrikaners smeer nie hulle gesigte swart en marsjeer dan in raserige optogte met Nuwejaar nie. Daar is amper geen Afrikanermoslems nie. Jong Afrikanermans sal nie sommer die Amerikaanse ghettokultuur hul eie maak en in motors met geweldige klankstelsels stadig op en af ry om ander bendelede te intimideer nie.