Lise Brink: ‘Ek gun my kinders die hemel’Ek vra om vir Lise Brink te sien. Die verpleegster huiwer. “Hulle laat nie eintlik mense by haar toe nie,” sê sy. “Laat ek net eers gaan hoor.” Lise is steeds in afsondering toe ek by haar gaan kuier. Ek los my handsak, opnemer, selfoon, notaboek en pen in ŉ toesluitkassie in die gang. Ontsmet my hande, trek ŉ oorjas en voorskoot en handskoene aan. Ek pantser my vir een van die moeilikste onderhoude van my lewe. Dié onderhoud gaan ek met my hart moet doen. Ek gaan haar in die oë moet kyk. Niks om mee te vroetel nie. Dis duidelik dat die span dokters wat by die Netcare Unitas-hospitaal in Centurion waar Lise versorg word, geen kanse neem met haar gesondheid nie. Daarvoor was sy te siek en is haar liggaam nog te broos ná al die skokke van die afgelope ses weke: die trauma van ŉ motorongeluk waarin sy twee van haar kinders verloor het; die amputasie van haar been; ernstige longontsteking; die verwydering van haar galblaas en ŉ kaak-operasie. Danie waak beskermend langs haar bed toe ek instap. Hy is die besturende direkteur van Solidariteit Helpende Hand, ŉ organisasie wat al duisende lewens aangeraak het. Maar hier is hy net ŉ pappa, nou van drie kinders, en Lise se man. Die vrou in die bed is klein en maer. Net aan die helderblou oë herken ek vir Lise. “Ai, verskoon hoe ek lyk,” sê sy. “Hulle het my hare in ICU afgesny – ek weet nie eens wie nie.” Sy vat selfbewus aan die letsel op haar voorkop; vryf oor die geel swelling oor haar kakebeen. Haar hare stomp afgesny deur iemand wat lewensnoodsaaklike mediese sorg belangriker geag het as ŉ byderwetse haarstyl. Hoe gaan dit, vra ek. Ek is dadelik spyt oor my vraag. Sy antwoord ook nie, sê eerder dankie vir die rose. Wat vra ŉ mens? Dan praat sy self. “Die Here het twee van my kinders gevat,” sê sy. Haar gesig vertrek. “Hy het hulle weggevat. Dit was sy wil. Ek het nie meer vyf kinders nie, ek het nou net drie.” Sy trek die boks snesies nader. “Ekskuus dat ek huil,” sê sy en kyk pleitend na Danie se kant toe. Hy glimlag bemoedigend. “Ek het my voorgeneem om professioneel wees.” Sy sit die boks snesies op haar maag neer en bedink haar dan, skuif dit oor na my kant toe. “Kry vir jou,” bied sy aan. Foto: Maroela Media Oor die hemel ŉ Week voor André se dood het hy en sy nefie saam deur die boek Heaven is for Real geblaai. “Ek wil hemel toe gaan,” het André beslis verklaar. ŉ Week later het sy wens waar geword. “As ons terug is by die huis, gaan ons ŉ studie maak van die hemel,” sê Lise. “Ek wil weet presies hoe lyk die hemel en wat gebeur daar. Ek wil alles lees wat die Woord oor die hemel sê. Ek wil weet wat doen my kinders nou.” Is sy kwaad vir God? Sy dink ŉ bietjie. “Nee wat. Waaroor sal ek vir Hom kwaad wees?” Haar stem is vol berusting. “Ek is hartseer omdat ek hulle verskriklik mis en na hulle verlang. Maar hulle is in die hemel. Hoe kan ek hulle dit nie gun nie?” Die trane loop weer. “Die Here wéét wat Hy doen. Hy wéét, en ek bevraagteken Hom nie.” Sy dink eers weer. “Eintlik was Hy hulle baie genadig,” sê sy dan. “Hy het hulle gespaar van die tienerjare wat voorgelê het.” Dit klink na ŉ grappie, maar sy is doodernstig. “Ek het geweet dit kom; dis moeilik vir ŉ kind. Nou hoef hulle nooit daardeur te gaan nie. Is dit nie eintlik wonderlik nie? Kyk hoe goed is die Here vir ons.” Sy blaas haar neus. “Jy is mos ook ŉ mamma?” vra sy. Haar blou oë wys sy stel regtig belang. “Ja, ons het tweetjies,” sê ek. “Ons dogtertjie is tien en ons seuntjie word vanjaar agt.” “Ons het nou vir Mieke; sy is vyftien. André was twaalf, maar hy is dood. En dan Johan; en Rachel was ook agt. En Daniël. Nou is daar agt jaar verskil tussen die jongste tweetjies.” Ek hou haar hand vas. Sy druk my hand. Met die ander hand vryf en vryf sy oor myne, asof sy haarself só kan troos. “Ek probeer onthou wanneer was die laaste keer wat ek vir André en Rachel gesê het ek is lief vir hulle,” sê sy. “Was dit die laaste dag? Of ŉ paar dae of ŉ week voor die ongeluk? Ek kan nie onthou nie. Ek wonder heeltyd of hulle weet ek is lief vir hulle.” Danie en Lise Brink. Die eerste ses weke Sy kan niks onthou van die eerste maand toe sy in ŉ koma, en daarna in ŉ geïnduseerde koma was nie, vertel sy. “Ek is nou eers ŉ week en ŉ half wakker. Van wat gebeur het van die ongeluk tot die dag wat ek wakker geword het, kan ek niks onthou nie. Danie lees vir my so stuk-stuk die boodskappe wat hy ná die ongeluk vir ander mense gestuur het, sodat ek die hele prentjie kan kry. Ek het nie eens geweet toe hulle my been amputeer nie. Al die wonderwerke waarvoor mense gebid het, het met my liggaam gebeur terwyl ek in ŉ koma was.” Terwyl sy in ŉ koma was, het haar rug sodanig herstel dat die rugfusie wat aanvanklik onvermydelik gelyk het, nie meer nodig was nie. Ook haar gebreekte arm het wonderbaarlik herstel. “Ek gaan weer loop,” sê sy, saaklik. “Ek wil terug wees by die huis en aangaan met my kinders se skoolwerk. Ek wil vir my man kosmaak. Ek wil opstaan en lóóp. My kinders het ŉ boetie en ŉ sussie verloor. Kan jy dink hoe seer is hulle harte? Ek wil hulle troos. Ek wil my man troos.” Die kinders se hospitaalbesoeke, wat maar van onlangs af eers toegelaat is, is vir haar ŉ hoogtepunt, “vitamiene B(rink)” soos Danie dit noem. “Ek is so bly elke keer as hulle kom kuier,” sê sy. “Daniël  was aanvanklik vreemd vir my. Vir vier en ŉ half weke ná die ongeluk was ander mense skielik sy primêre versorgers. Toe hy my die eerste keer sien, was my hare afgeskeer en my gesig vol merke. Boonop was die hospitaal ŉ vreemde omgewing. Hy begin die afgelope paar dae eers weer tuis raak met my. So twee dae gelede het hy agtergekom ek het net een been. Toe is ek van voor af vir hom vreemd. Hy moet nou weer gewoond raak aan hierdie nuwe mamma met die een been wat nie meer alles kan doen wat sy altyd gedoen het nie.” Daar is geen “as ek maar’s” wanneer sy aan André en Rachel dink nie. “Hulle was twee sonstraaltjies op aarde. Hulle het die Here liefgehad en geken, en dis die belangrikste; die grootste geskenk wat ek vir hulle kon gee,” sê sy. “Ek het hulle vertel dat ek lief is vir hulle, soveel as wat ek kon. Maar ek het hulle ook gedissiplineer, want dis ook liefde.” En dis wat hulle gaan aanhou doen met Mieke, Johan en Daniël. “Ons doen nie die ander drietjies ŉ guns deur hulle in watte toe te draai en op te hou om grense te stel nie.” “Daar is dalk waarskynlik baie kinders reg oor die land wat die afgelope vakansie ŉ bietjie te sag behandel is omdat dit wat met ons gebeur het, hul ouers se harte geraak het,” sê Danie. “Almal vertel dat hulle skielik geduldiger en meer verdraagsaam met hulle kinders is. Dis goed, maar dissipline is ook nodig as jy lief is vir jou kinders.” Lise lag. “Jy ís nogal kwaai as jy en die kinders hier kuier,” sê sy vir hom. “Is ek?” Hy lag saam. Dan raak hy weer ernstig. “Maar dit help nie ons gooi nou alles oorboord nie.” Danie, sy vrou Lise en van voor Rachel, Daniël, André, Johann en Mieke. Die pad vorentoe Ons gesels oor die Hardloop vir Lise-fondsinsamelingsveldtog wat volgende week afskop – ŉ veldtog waarmee die publiek genooi word om op 4 Maart vanjaar die Medihelp Sunrise Monster te hardloop, en só geld in te samel vir Lise se prostese. Met die prostese van sowat R480 000 sal Lise haar man se draf-“buddy” kan wees; dalk self oor ŉ paar jaar die Sunrise Monster kan hardloop. Of selfs die Bo-Karoo-uithouwedren – ŉ wedren waarvan Danie een van die stigters was. “Jy moet verstaan,” sê sy, “om te hardloop is nou laaste op my lysie. My standaarde is baie laag. Al wat ek wil doen, is lewe. Ek wil in die tuin sit saam met my kinders, en vra of hulle oukei is. Ek wil daar wees vir my maatjie.” Sy en Danie kyk vir mekaar. Ek kyk weg. “Hy kry swaar.” “Het ek jou vertel?” onthou sy skielik na sy kant toe. “Ek het vandag ŉ tree geloop met die loopraam! Eintlik gehop,” sê sy en glimlag vir my. Een van die dae, as sy kan loop en as al vier dokters wat na haar omsien tevrede is met haar gesondheid, kan sy oorgeplaas word na ŉ herstelkliniek waar sy terapie sal kry tot sy sterk genoeg is om huis toe te gaan. Dan lê die lang pad van die maak van ŉ prostese en die terapie om daarmee te kan loop, nog voor. En die vredemaak met ŉ huis wat stiller is; twee leë plekke in die tuisskool en aan die etenstafel. Maar nou moet sy net eers weer loop, sê sy. Rustig wees, maan Danie. Herstel eers. Maar Lise is ongeduldig. “Ek is móég vir die hospitaal, móég vir siekwees,” sê sy. “Ek wil gesond wees. Ek wil by my huis en my kinders en my man wees.” “Jy moet sien hoe hard oefen sy,” sê Danie trots, “sommer net hier in die bed.” Die Medihelp Sunrise Monster, waarmee die Hardloop vir Lise-projek afgeskop word, loop reg voor die Brinks se huis in Groenkloof verby. Dis glo regtig ŉ monster van ŉ wedloop. “Dit is, ja,” sê Danie. “Daardie opdraande in Lovedaystraat is glo die steilste in Pretoria. En sodra jy bo is, moet jy weer af, en dan weer op.” “Gaan jy saam hardloop?” vra Lise vir hom. “Nee wat, my liefie,” sê hy en gee haar arm ŉ drukkie. “Vanjaar gaan ek saam met jou in die tuin sit en koffie drink en kyk hoe ander mense hardloop.” Dis dalk gepas: die steil opdraande wat voorlê, die sweet en trane om bo uit te kom. Elke spier wat pyn. En dan die terugkyk as jy bo kom, die wete dat daar nie omdraaikans is nie. Die rukkie se rus voor jy die volgende bult moet aandurf. Maar ook die wete dat daar iewers voor ŉ einde is. ŉ Wenstreep waar Lise se kinders vir haar wag.