Geskiedenis van Argentinië - Inligting
Geskiedenis van Argentinië - Geskiedenis
Europeërs ontdek Argentinië die eerste keer in 1502 tydens die reis van Amerigo Vespucci. In 1580 stig die Spaanse 'n kolonie in Buenos Aires. Teen 1800 het Buenos Aires 'n bevolking van 50 000 gehad. In 1816 verklaar Argentinië sy onafhanklikheid van Spanje. In 1824 het 'n konstitusionele vergadering 'n grondwet aanvaar. Konserwatiewe politieke magte vir die res van die 19de eeu het Argentinië oorheers. Gedurende hierdie tydperk het die land vinnig gegroei.
In 1916 het radikale magte beheer oor die regering oorgeneem. Hulle is in 1935 verdryf. In 1946 het Juan Peron beheer oor die regering oorgeneem. Peron is in 1955 deur die weermag verdryf. Die weermag het die mag behou tot 1973, toe geweld die weermag genoop het om die terugkeer van Peron toe te laat. Hy is die volgende jaar dood en sy derde vrou, Isabella Peron, het oorgeneem. Sy kon net twee jaar lank die krag behou. Die weermag het die mag teruggekry en 'n baie onderdrukkende regime ingestel waarin 20 000 linkses verdwyn het.
Toe Argentinië die Falkland -eilande in 1982 beset, het die Britte die Argentyne verslaan en die Falkland herbeset. Die nederlaag het gelei tot die val van die militêre regering. In 1989 word Carlos Memen die president van die land en begin hy ernstige ekonomiese en politieke hervormings.
Argentinië (Spaans: [aɾxenˈtina]), amptelik die Argentynse Republiek [A] (Spaans: República Argentinië), is 'n land in die suidelike helfte van Suid -Amerika. Dit deel die grootste deel van die suidelike keël met Chili in die weste, en word ook begrens deur Bolivia en Paraguay in die noorde, Brasilië in die noordooste, Uruguay en die Suid -Atlantiese Oseaan in die ooste en die Drake -deurloop in die suide. Argentinië beslaan 'n oppervlakte van 2,780,400 km2, [B] en is die grootste Spaanssprekende land ter wêreld. Dit is die tweede grootste land in Suid-Amerika naas Brasilië, die vierde grootste land in die Amerikas en die agtste grootste land ter wêreld. Argentinië is onderverdeel in drie en twintig provinsies, en een outonome stad, wat die federale hoofstad en grootste stad van die land, Buenos Aires, is. Die provinsies en die hoofstad het hul eie grondwette, maar bestaan ​​onder 'n federale stelsel. Argentinië eis soewereiniteit oor 'n deel van Antarktika, die Falkland -eilande en Suid -Georgië en die Suidelike Sandwich -eilande.
^ Alhoewel dit nie amptelik verklaar is nie de jure, die Spaanse taal is die enigste wat gebruik word in die bewoording van wette, verordeninge, besluite, amptelike dokumente en openbare handelinge, wat dit die de facto amptelike taal.
^ Baie Wit Argentyne is afstammelinge van baie verskillende Europese lande, maar die meerderheid van hulle het ten minste gedeeltelike of gemengde Spaanse of Italiaanse afkoms.
^ 10 Junie 1945, maar treine word steeds aan die linkerkant gery.
Die vroegste aangetekende menslike teenwoordigheid in die huidige Argentinië dateer uit die paleolitiese tydperk.  Die Inka-ryk het in die pre-Columbiaanse tyd uitgebrei na die noordweste van die land. Die land het sy wortels in die Spaanse kolonisasie van die streek gedurende die 16de eeu.  Argentinië staan ​​op as die opvolgerstaat van die onderkoning van die Río de la Plata,  'n Spaanse oorse onderkoning wat in 1776 gestig is. Die verklaring en die stryd om onafhanklikheid (1810-1818) is gevolg deur 'n uitgebreide burgeroorlog wat geduur het tot 1861, wat uitloop op die herorganisasie van die land as 'n federasie. Die land het daarna relatiewe vrede en stabiliteit geniet, met verskeie golwe van Europese immigrasie, veral Italianers en Spanjaarde, wat sy kulturele en demografiese vooruitsigte radikaal hervorm het. 62,5% van die bevolking het 'n volledige of gedeeltelike Italiaanse afkoms,   en die Argentynse kultuur het aansienlike verbande met die Italiaanse kultuur. 
Die byna ongeëwenaarde toename in welvaart het daartoe gelei dat Argentinië teen die begin van die 20ste eeu die sewende rykste land ter wêreld geword het.    Volgens die Maddison Historical Statistics Project het Argentinië gedurende 1895 en 1896 die hoogste reële BBP per capita ter wêreld, en was dit ten minste voor 1920 in die top tien.   Tans , is dit die 71ste plek ter wêreld. Na die Groot Depressie in die dertigerjare het Argentinië neergedaal tot politieke onstabiliteit en ekonomiese agteruitgang wat dit teruggedryf het tot onderontwikkeling,  alhoewel dit vir etlike dekades onder die vyftien rykste lande gebly het.  Na die dood van president Juan Perón in 1974, het sy weduwee en vise -president, Isabel Martínez de Perón, na die presidentskap gegaan. Sy is in 1976 deur 'n militêre diktatuur omvergewerp. Die militêre regering het duisende politieke kritici, aktiviste en linkses vervolg en vermoor in die vuil oorlog, 'n tydperk van staatsterrorisme en burgerlike onrus wat geduur het tot die verkiesing van Raúl Alfonsín as president in 1983.
Argentinië is baie hoog in die Human Development Index, die tweede hoogste in Latyns-Amerika ná Chili. Dit is 'n streekmoondheid en behou sy historiese status as 'n middelmoondheid in internasionale aangeleenthede.    Dit is die tweede grootste ekonomie in Suid-Amerika en is lid van G-15 en G20. Argentinië is ook 'n stigterslid van die Verenigde Nasies, Wêreldbank, Wêreldhandelsorganisasie, Mercosur, Gemeenskap van Latyns-Amerikaanse en Karibiese State en die Organisasie van Ibero-Amerikaanse State.
Die geskiedenis van Argentinië
As u een van die twee of drie mense wat my kritiese reis gevolg het deur die lees van 'n geskiedenis van elke land in die wêreld (met een), sou u waarskynlik 'n herhalende tema opgemerk het:
Boek begin wonderlik. Die boek is wonderlik tot na die Tweede Wêreldoorlog (maak nie saak of die hel in die wêreld dit is nie). Die boek verander in 'n verstommende orgie van ekonomiese faktore en betekenisloosheid: "Moenie vir my huil nie, Argentinië. Nee wag, huil vir my nou dat ek hierdie boek gelees het."
As u een van die twee of drie mense is wat my kritiese reis gevolg het deur 'n geskiedenis van elke land ter wêreld te lees (wat een het), sal u waarskynlik 'n herhalende tema opgemerk het:
Boek begin wonderlik. Die boek is wonderlik tot na die Tweede Wêreldoorlog (maak nie saak waar in die hel dit is nie). Die boek gaan oor in 'n verstommende orgie van ekonomiese faktore en betekenislooshede.
Hierdie een neem die laaste stukkie en brei dit uit tot 'n ontsaglike, martelende mengsel van ekonomiese en politieke gemors. Dit is jammer, want Argentinië, wat nie vir ons moet huil nie, lyk na 'n baie fassinerende plek! Borges! Die Pampas! Die beste oorlog uit die 20ste eeu = Die "oorlog" van Falkland (met verpligte aanhalings)! Madonna! Operasie Condor! Al die mal oorloë met sy bure!
Daar is niks hiervan nie. Ernstig, mense, hoe kan u The Dirty War bespreek en nie die Amerikaanse medepligtigheid in Operation Condor noem nie? Hoe kan u verstommende ekonomiese aangeleenthede uitbrei tot die grootste deel van 'n boek? En laat kultuur heeltemal weg? Of ander Argentyne as dom politici?
Nuwe geslagte spelers sou die stryd aansê, en onder die prominentste is name soos Gabriel Batistuta, Diego Simeone, Javier Zanetti en Juan Sebastián Verón.
Daniel Passarella het as afrigter oorgeneem en 'n streng dissipline ingestel: lang hare, oorbelle en selfs homoseksualiteit (!) Is verbied. Batistuta is gedurende 'n lang tydperk van die span geskei totdat hy uiteindelik 'n kapsel gemaak het Fernando Redondo wat 'n toegewing geweier het, het buite die span gebly.
In die daaropvolgende Wêreldbeker-toernooi sou Argentinië Engeland uitskakel ná 'n riller, maar verloor 'n stewige halfeindstryd teen Nederland. In 2002 het Argentinië-nou met Marcelo Bielsa as afrigter-weer teen Engeland te staan ​​gekom, hierdie keer in die groep en met 1-2 onder gekry. Dit het beteken dat hulle in die laaste wedstryd teen Swede moes wen (of Engeland teen Nigerië moes verloor), maar ondanks 'n groot speelvoordeel het die wedstryd met 1-1 geëindig. Argentinië was reeds in die eerste ronde uit, dit het sedert 1962 nie gebeur nie.
Die Argentynse span wat na die volgende Wêreldbeker -toernooi gekom het, was propvol sterre spelers soos Javier Mascherano, Esteban Cambiasso en Juan Román Riquelme. As een van die gunstelinge word hulle nog meer toegerus na 'n 6-0 sloping van Serwië en Montenegro, wat ook 'n vertoning van manjifieke sokker ingesluit het. In dieselfde wedstryd het Lionel Messi sy Wêreldbeker -buiging gemaak en bygedra met een hulp en een doel.
Die wedstryd teen Mexiko in die ronde van die 16de was meer gelyk as wat verwag is, maar uiteindelik sou Maxi Rodríguez met 'n pragtige langafstand-skof 2-1 wees. Ongelukkig sou die nasionale span vir die ondersteuners van Argentinië uitgeskakel word na 'n strafdoelstryd deur die gasheerspan Duitsland in die kwarteindronde.
Die afrigter José Pékerman sal gekritiseer word omdat hy nie 'n enkele minuut in die laaste wedstryd vir Messi laat speel het nie. Alfio Basile het die pos oorgeneem. Alhoewel hy net twee jaar geduur het totdat dit tyd was vir nog 'n hoofstuk van Diego Maradona in Argentynse sokker. Op Oktober 2008 word hy aangestel as die nuwe afrigter en sal hy gedurende die volgende kwalifikasie en eindronde van die Wêreldbeker -toernooi bly.
Die hoop op 'n derde glorie in die Argentynse Wêreldbeker was toe Maradona as afrigter en sy erfgenaam op die veld was. Messi sou egter nie die redder wees waarop so baie gehoop het nie. Weereens sou Argentinië in 'n Wêreldbeker -toernooi deur Duitsland oorwin word, hierdie keer op 'n vernederde manier. Duitsland het Argentinië met 4-0 in Kaapstad geklop en vir die ondersteuners van die Albiceleste het dit vier jaar gewag.
In 2014, op Suid -Amerikaanse bodem, was dit weer 'n Wêreldbeker -toernooi wat deur baie mense verwag sou word om 'n ldquoMessi & rsquos -toernooi te wees. En ten minste sou dit - amper - Argentynse en rsquos wees. Brasilië, miskien die grootste gunsteling, is in die halfeindstryd heeltemal verpletter. Argentinië wat die eindstryd gehaal het, was nie gelukkig met die naam van die teenstanders nie. Volgens die statistieke het Argentinië sedert 1986 Duitsland (of Wes -Duitsland) in 'n Wêreldbeker -toernooi geklop.
Argentinië het in die eindstryd verdedigend gespeel, miskien nie vreemd nie, gegewe die vertoning wat Duitsland sterk teen Brasilië was. Na afloop van die ekstra tyd sou Mario Götze die Argentynse drome vernietig.
As die destydse grootste ster in die wedstryd, het Messi enorme verwagtinge gehad om in die Wêreldbeker -sokkertoernooi van 2018 na te kom. Reeds in die tweede wedstryd teen Kroasië was dit duidelik dat Argentinië en Messi waarskynlik sou lewer wat baie verwag het. Argentinië is geklop met drie doele teen niks. Onder harde druk kon Argentinië egter die tweede plek in die groep behaal. Maar hulle is nietemin uitgeskakel deur Frankryk-die binnekort kampioene-in 'n skouspelagtige wedstryd.
Die Argentynse span in 2017 voor 'n Wêreldbeker -kwalifiseringswedstryd.
Uitslae van die FIFA Wêreldbeker
Argentinië het 17 keer aan die Wêreldbeker deelgeneem (FIFA Wêreldbeker kwalifikasie nie ingesluit nie).
Tabel 1. Argentinië se vertonings tydens die Wêreldbeker
2018 Ronde van 16
1994 Ronde van 16
1986 Wenners 2de toernooi titel
1982 Ronde 2
1978* Wenners 1ste toernooi titel
1974 Ronde 2
1970 Nie gekwalifiseer nie
1954 Weier om deel te neem
1950 Weier om deel te neem
1938 Weier om deel te neem
1934 Ronde 1
Suid -Amerikaanse kampioenskappe was tot 1975 bekend as die Campeonato Sudamericano voordat dit herdoop is as Copa América. Argentinië het 45 keer aan die toernooi deelgeneem.
Tabel 2. Argentinië se vertonings in die Suid -Amerikaanse kampioenskap
1919 3de plek
1922 4de plek
1939 Weier om deel te neem
1949 Weier om deel te neem
1953 Weier om deel te neem
1956 3de plek
1963 3de plek
1987 4de plek
1989 3de plek
* In 1959 is twee Suid -Amerikaanse kampioenskappe gehou, in Argentinië en in Ecuador.
Die logo van Argentinië het die & quotAFA & quot (Asociación del Fútbol Argentino) voorletters in die middel teen 'n goudkleurige agtergrond. Daarbo merk drie reëls in ligblou en wit die Argentynse vlag. Om die binneste deel van die helmteken loop 'n band gestileerde korrels.
Ekonomie, nywerheid en grondgebruik in Argentinië
Vandag is die nywerheid een van die belangrikste sektore van die Argentynse ekonomie, en ongeveer 'n kwart van die land se werkers werk in die vervaardiging. Die belangrikste nywerhede in Argentinië sluit in chemiese en petrochemiese produkte, voedselproduksie, leer en tekstiele. Energieproduksie en minerale bronne, insluitend lood, sink, koper, tin, silwer en uraan, is ook belangrik vir die ekonomie. Die belangrikste landbouprodukte van Argentinië sluit koring, vrugte, tee en vee in.
Spore van Argentinië se geskiedenis van menslike inwoners dateer uit 11000 vC en is geleë in die Patagonia -streek van die land. Sedert die begin van die gewone era is daar baie klein beskawings gevorm, en uiteindelik is die noordwestelike deel van die land in 1480 CE deur die Inka -ryk verower en in hul gebied geïntegreer. Die land was egter oor die algemeen bewoon deur baie verskillende kultuurgroepe, soos nomadiese mense, voor die koms van die Spanjaarde.
Die Spaanse koloniste het in 1516CE in Argentinië aangekom en later die huidige Buenos Aires in 1580 gevestig. In 1776 stig die Spaanse Ryk die onderkoning van Rio de la Plata, wat die teenwoordigheid van die ryk daar versterk het en Buenos Aires gehelp het om 'n bruisende hawestad te word. In die jaar 1816 verklaar Buenos Aires sy onafhanklikheid van Spanje danksy die beroemde generaal Jose de San Martin wat hom vir onafhanklikheid in die streek beywer het. Na die mislukking van die Spaanse om Buenos Aires as deel van die ryk te behou, het twee Argentynse groepe jare lank in konflik gebly oor die beste manier om die land te vestig. Uiteindelik is daar in 1861 'n verenigde regering gestig in wat nou bekend staan ​​as Argentinië.
In die laat 1800's het Argentinië wêreldwye erkenning gekry en ekonomiese voorspoed beleef. Met hul nuut verworwe moderne tegnologie kon Argentinië hul landboumarkte uitbrei. Baie Europese lande het ook beleggings in die land begin maak en werkers gestuur om spoorweg- en hawe -produksie te bewerkstellig, wat die land tussen 1880 en 1930 'n plek op die top tien rykste lande kon gee.
In 1916 verloor konserwatiewe magte die dominante beheer oor die regering, wat die nuwe waarnemende party in staat stel om die deur oop te maak vir meer geleenthede vir die middel- en laer klasse in die regering en politiek van Argentinië. Boonop was hierdie groep bekend om sy stoot, hoewel soms te radikaal, vir vrye verkiesings en demokratiese instellings. In 1930 het die weermag die president egter gedwing om die mag te herstel en 'n periode van konserwatiewe bewind te hervestig. Die regering van die dertigerjare het steeds geweld gebruik wanneer dit nodig was om die land te beheer. Uiteindelik het die weermag in 1943 van die konstitusionele regering ontslae geraak, wat gelei het tot die plasing van Juan Domingo Peron, wat sy energie voortdurend toegespits het op die bemagtiging van die land se werkersklas.
Peron is tot president verkies en is een keer herkies voordat die weermag hom weer in 1955 verdryf het. Gedurende die 1950's en 60's het militêre en burgerlike regerings die mag afgewissel, maar kon nooit die land se vervaagde ekonomiese welvaart herstel nie.
Dit het daartoe gelei dat Peron in die vroeë sewentigerjare teruggekeer het, wat in 1973 tot president verkies is. Hierdie tydperk het egter 'n dramatiese toename in geweld beleef en het gelei tot noodbesluite wat die gevangenisstraf van vermeende terroriste vir 'n onbepaalde tyd moontlik gemaak het. Na Peron se dood 'n jaar later, volg sy vrou en vise -president hom op, maar word weer verwyder deur die weermag wat die mag tot in die vroeë 1980's behou het. Die weermag het kwaai regeer in die hoop om die sterkte van opposisiegroepe in die hele land te verminder, daar word gesê dat soveel as 30 000 mense in hierdie fase eenvoudig verdwyn het, 'n tragiese tydperk in die geskiedenis van Argentinië wat nooit vergeet sal word nie.
Ernstige ekonomiese en sosiale probleme het uiteindelik daartoe gelei dat die regering 'n verbod op politieke partye opgehef het. Dit het ook gelei tot die herstel van baie burgerlike vryhede. In 1983 het Argentinië vrye verkiesings gehou en 'n poging begin om die land se vele probleme op te los. Sedertdien het die land deur talle presidente gegaan om die ekonomiese en sosiale probleme wat vandag nog bestaan, te verbeter. Hierdie kwessies word steeds aangespreek en verbeter mettertyd stadig. Vandag beleef Argentinië sterk ekonomiese groei en politieke stabiliteit.
Dit sal ongemaklik wees om te verwag dat die nuwe president hierdie eeu van ekonomiese agteruitgang heeltemal kan regstel: Argentinië sal nie binnekort terugkeer na sy eens hoë posisie onder die wêreld se ekonomieë nie, en die nalatenskap van sekere ekonomiese rampe sal nie vinnig oorkom word nie . However, Macri can set about addressing certain problems with the economy, particularly with regards to cleaning up the mess left by his immediate predecessor.
Regering. Argentina's national constitution was adopted in 1853 and was changed in 1949 by the government of President Juan Domingo Perón. A new constitution was approved in 1994 to allow for a new term in office of former President Carlos Menem. It is a federalist constitution which recognizes three branches of government: the executive, legislative, and judicial. The president and vice-president are elected by direct vote. They hold office for a four-year term and may be reelected for a second term. The legislature has two houses, the house of senators and the house of deputies. The supreme court and lower courts comprise the judicial branch. The power of the provinces is curtailed by the ability of central government to control the distribution of resources from the national to the provincial treasuries.
Leierskap en politieke amptenare. The major political parties are the justicialista (formerly peronista party) and the radical party. In the presidential elections of 1999, an alliance between the radical party, the frepaso (a socialist front party), and other smaller parties won over the justicialista and other newly formed political parties. The two majority parties have a long tradition of populist politics and they are quite prone to create clientelistic relations.
Sosiale probleme en beheer. A police and judicial system is in place to deal with crime. The population is quite skeptical about the power of the police and the judicial system to control crime. There is a great concern about police corruption and police brutality. These issues are hotly debated in the platforms of political parties. The population is ambivalent about the role of the police. Concerned with the increase in violent crimes in the last decades of the twentieth century, many people are demanding a stricter police control and reforms in the penal system which would extend the time of incarceration. However, many people are not willing to grant more powers to the police force because they believe they are part of the problem. Insecurity and violence are closely associated with staggering unemployment, social anomie, and corruption at higher levels of government. There had been some cases of citizens killing criminals in robbery attempts, causing controversy and public debate on the role of common citizens in law enforcement.
Militêre aktiwiteit. Military service was mandatory until the early 1990s. The Argentine military seized power on various occasions. After their defeat in the