Baie mense glo dat chemikalieë, veral die mensgemaakte, baie gevaarlik is. Per slot van rekening is meer as 80,000 chemikalieë vir kommersiële gebruik in die Verenigde State gesintetiseer, en baie is in die omgewing vrygelaat sonder behoorlike veiligheidstoetsing. Moet ons bang wees vir die sintetiese chemikalieë wat ons wêreld deurdring?
Alhoewel dit nie moontlik is om die giftigheid van alle natuurlike en sintetiese chemikalieë te vergelyk nie, is dit opmerklik dat die vyf giftigste chemikalieë op aarde natuurlik voorkom. Wat plaagdoders betref, is sommige van die nuwer mensgemaakte weergawes opvallend veilig vir mense; en by hoë dosisse is hierdie plaagdoders net so giftig as tafelsout en aspirien. Rotte wat voortdurend blootgestel word aan lae dosisse van hierdie plaagdoders (dit wil sê dosisse wat in die omgewing aangetref word) ontwikkel nie kanker of probleme met groei en voortplanting nie. Daar is baie natuurlike plaagdoders wat deur plante geproduseer word, waarvan sommige ook kankerverwekkend is, en hoewel dit nie sintetiese plaagdoders veilig maak nie, herinner dit ons egter aan dat eenvoudige opposisies tussen 'veilig en natuurlik' en 'dodelik en sinteties' nie nuttig is nie maniere om risiko te ontleed.
Ek bestudeer toksikologie: ek kyk na die effekte van stowwe op lewende organismes. Alle stowwe (natuurlik en kunsmatig) is skadelik as die blootstelling groot genoeg is. Selfs te veel water wat binne 'n baie kort tyd verbruik word, kan die soute in die bloed verdun en die breinselle laat swel. 'N Aantal marathonlopers het in duie gestort en gesterf weens die oormatige hoeveelheid water sonder sout.
Toksikoloë glo dat byna elke stof veilig is in sekere hoeveelhede. Neem die voorbeeld van botulinum, die giftigste stof op aarde. Net 50 gram gifstof wat eweredig versprei is, sal almal doodmaak. Maar in baie klein hoeveelhede word dit veilig vir kosmetiese doeleindes in Botox gebruik. Die spreekwoord 'die dosis maak die gif'.
ADeel uit die begrip van watter dosisse 'n stof 'veilig' of 'onveilig' maak, is dit ook lief vir toksikoloë om uit te vind hoe 'n stof 'n skadelike effek kan veroorsaak. Hoe presies veroorsaak rook longkanker? Sodra ons 'n meganisme gevind het waardeur chemikalieë in rook kanker veroorsaak (en ons het), kan ons meer vertroue hê in die rol van rook in longkanker.
Dit is nie 'n bewys dat rokers 'n hoër kankersyfer het nie, want dit is maklik om twee faktore te vind waarvan die patroon ooreenstem. Kyk na die onderstaande grafiek: dit toon dat hoër egskeidingsyfers in Maine ooreenstem met 'n hoër verbruik per capita van margarien:
Met vergunning van Tyler Vigen / Spouses Correlations
Alhoewel ons nie sou dink dat hierdie grafiek iets bewys nie, is ons minder geneig om korrelasies te bevraagteken wat moontlik aanneemliker kan wees. Byvoorbeeld, die onderstaande grafiek toon dat hoër blootstelling aan kwik deur inentings ooreenstem met hoër snelhede van outisme:
Met vergunning David Geier en Mark Geier, 2004
Oorsaaklike verband kan op twee maniere vasgestel word: deur aan te toon hoe 'n chemiese stof 'n sekere effek kan veroorsaak, of deur aan 'n stel voorwaardes, genaamd Hill se kriteria, te voldoen. Hill se kriteria vereis dat ons konsekwent 'n korrelasie tussen die chemiese en effek in verskillende bevolkingsgroepe vind, dat die effek eers na chemiese blootstelling vertoon word, en as laboratoriumstudies uitgevoer word, moet ons soortgelyke korrelasies tussen chemiese en effek verkry.
'N Mens kan argumenteer dat, hoewel daar geen afdoende bewyse is nie tans om aan te toon dat sommige chemikalieë gesondheidsprobleme veroorsaak, is dit beter om veilig te wees as jammer, en dus die chemikalie te beperk voordat gesondheidsprobleme opduik. Alhoewel hierdie idee aanloklik is, ignoreer dit 'n basiese waarheid: daar bestaan ​​byna alles risiko. Om buite te loop (ons kon rommel word), in motors en vliegtuie reis (ons kan neerstort), kos eet (ons kan plantestrogeen of die organiese plaagdoder kopersulfaat inneem) of drinkwater (dele van die VSA en Bangladesj het hoë vlakke van natuurlike voorkom fluoried en arseen, onderskeidelik). Ons moet dus verstaan waarskynlikheid: is die chemiese blootstelling hoog genoeg vir 'n groot waarskynlikheid van nadelige gevolge? Ons moet ook weet wat die risiko's is om alternatiewe chemikalieë te gebruik - of glad nie chemikalieë nie.
Navorsing het getoon dat mense baie verskil ten opsigte van rangorde. Hieronder is 'n momentopname van hoe die algemene publiek en kundiges die risiko in 1979 gerangskik het (waar 1 die riskantste is, en 30 die minste riskant).
Met vergunning van die federale agentskap vir noodbestuur, 2007. Aangepas uit Slovic et al, 1979
Dit wil voorkom asof die mense risiko's rangskik wat meer aandag in die media kry of meer aanskoulike beelde hoër is as die alledaagse risiko's. Vandag ervaar die publiek 'n hoër gesondheidsrisiko as gevolg van geneties gemanipuleerde gewasse as kundiges doen.
So Alhoewel dit goed is om na die laagste moontlike risiko te streef, is dit belangrik om ook enige voordele in ag te neem, en nie dinge te weier nie bloot as gevolg van die risiko wat dit inhou. Die volgende voorbeelde verduidelik hierdie redenasie:
* Windturbines maak voëls en vlermuise dood, damme maak vis dood, en die vervaardiging van sonkragselle stel werkers bloot aan gevaarlike chemikalieë. Maar hoe vergelyk hierdie risiko's met die risiko's van aardverwarming en asemhalingsiektes deur die voortgesette gebruik van fossielbrandstowwe? Weeg die voordele verbonde aan die vervanging van fossielbrandstowwe die risiko's van die ontwikkeling van alternatiewe energiebronne?
* Geboortebeperkingspille is baie effektief om ongewenste swangerskappe te voorkom en verminder dus ons las op die planeet se hulpbronne. Maar die gebruik daarvan lei tot verhoogde hormoonvlakke in strome en riviere, en die feminisering van manlike visse en afname in vispopulasies.
* Die insekdoder DDT (wat nou in die meeste lande wêreldwyd verbied word) het veroorsaak dat verskeie voëlbevolkings neergestort het. Alhoewel veiliger alternatiewe nie bestaan ​​nie, het dit miljoene mense se lewens gered deur siektes soos malaria en tifus te voorkom.
Reguleerders besluit deels of 'n sekere chemikalie op die mark toegelaat sal word deur die koste en voordele daarvan te verlaag. Dit kan grof lyk. Die Amerikaanse agentskap vir omgewingsbeskerming (EPA) waardeer byvoorbeeld 'n menselewe op byna $ 10 miljoen. Dus, as 'n plaagdoder 'n kans het op 'n 100,000 om 'n neurodegeneratiewe afwyking te veroorsaak by mense wat dit toepas, en 1 miljoen landbouwerkers daaraan blootgestel kan word, dan is die voordeel van nie die registrasie van die plaagdoder is $ 100 miljoen (aangesien 10 mense deur hierdie besluit beskerm sal word). Tensy die koste vir die vermindering van blootstelling aan plaagdoders aan die werkers meer as $ 100 miljoen beloop, sal dit onwaarskynlik geregistreer word.
Die EPA was ontleding die veiligheid van chemiese plaagdoders vir baie jare, en dit het onlangs begin ontleding die veiligheid van die ander chemikalieë Reguleer. Tog is daar verskeie onsekerhede rakende die begrip van die giftigheid en risiko's van enige chemikalie. Reguleerders probeer dit hanteer deur veiligheidsmarges te gebruik. Dit beteken Wat As x-dosis van 'n chemiese middel veilig gevind word by rotte, word slegs dosisse wat minstens 100- of 1,000-voudig minder is, by mense beskou. Dit kan egter nie waarborg dat ons blootgestel word aan veilige vlakke van chemikalieë nie, en toksikoloë kyk nie altyd na gevolge soos bv ontwrigting van hormonale funksies - wat slegs by lae dosisse manifesteer.
Kommer oor die langtermyn blootstelling aan 'n mengsel van chemikalieë is ook geldig, aangesien dit selde in die laboratorium getoets word. (Een Deense studie het bevind dat die gemiddelde volwassene se risiko om verskillende plaagdoders in voedsel te verbruik, soortgelyk is aan die risiko om te drink een glas wyn elke drie maande. Dit is egter ver van 'n uitgebreide ontleding.)
Uiteindelik, hoewel risiko en onsekerheid van alle kante bestaan, blyk dit dat mense slegs van sekere soorte risiko's afweer. En hoewel ons ongetwyfeld moet werk om skadelike chemiese blootstelling te verminder en met veiliger alternatiewe vorendag te kom, moet ons ook besef dat ons buitensporige fobie van chemikalieë, veral sintetiese, dikwels ongeregverdig kan word.
Niranjana Krishnan is 'n PhD-kandidaat in toksikologie aan die Iowa State University.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Omgewing > Waarom sintetiese chemikalieë meer giftig is as natuurlike mense
Hittegolwe gee jou nie net sonbrand nie - dit kan skade berokken ...