Om van die huis af te werk is nie 'n opsie vir werknemers met 'n lae inkomste nie, en is veral voordelig vir diegene wat meer geld verdien - en as gevolg daarvan meer geld spaar. (Alizee Baudez / Unsplash)
Die belangrikheid van afgeleë werk, ook bekend as telekommunikasie, is duidelik tydens die huidige COVID-19-krisis. Tydens 'n periode van opsluiting en fisieke distansiëring het telekommunikasie sommige werkers in staat gestel om hul gewone take van die huis af uit te voer.
Maar werk op afstand kan ook op baie verskillende maniere 'n bron van sosio-ekonomiese ongelykheid wees. Dit hou verband met die werksektor en werkgewers, sowel as die verlies van die voordele verbonde aan afstandwerk.
Soos getoon in die onderstaande grafiek, saamgestel uit die 2015 Canadian General Social Survey (GSS), neem die aantal telekommunikasie-persone toe met persoonlike inkomste. Hoe hoër 'n persoon se salaris is, hoe waarskynlik is dit dat hulle tuis kan werk:
Bron: 2015 Canadian General Social Survey (GSS), geweeg om die Kanadese arbeidsmag te verteenwoordig.
Inkomste- en bedryfsvariasies
Die moontlikheid om op afstand te werk, is nie vir almal beskikbaar nie, met een Kanadese studie wat skat dat slegs 44 persent van die poste versoenbaar is met telekommunikasie. Verder werk ekstern algemeen onder gegradueerdes, bestuurders en professionele persone, maar die praktyk daarvan hang ook af van die sektor en die aard van die pos. Vergeleke met vervaardiging is finansiering byvoorbeeld meer geskik vir afgeleë werk. Gevolglik word baie werkers van 'n alternatief ontneem wat hulle in staat stel om voort te gaan werk tydens krisisse soos die COVID-19-pandemie.
Die GSS-gegewens vir 2015 toon dat twee van die beroepskategorieë wat die meeste werkers in Kanada in diens het, baie lae tolkdienste het. In net vier van die tien beroepskategorieë word veelvuldiger werk gedoen. Beroepe met 'n groot aandeel werkers met 'n lae inkomste het oor die algemeen min telekommunikasie-ondernemings, soos die grafieke hieronder illustreer.
Bron: 2015 Canadian General Social Survey (GSS), geweeg om die Kanadese arbeidsmag te verteenwoordig. Bron: 2015 Canadian General Social Survey (GSS), geweeg om die Kanadese arbeidsmag te verteenwoordig.
Die opsie om tuis te werk, wissel ook van organisasies af, omdat sommige huiweriger is as ander om dit aan te bied. In 2013 het 'n geskatte 23 persent van die ondernemings het in Kanada telekommunikasie-opsies aangebied.
Tydens die COVID-19-pandemie kan werknemers wat nie tuis kan werk nie, soos restaurantbedieners, persoonlike afrigters of vervaardigingswerkers, tydelik of permanent ontslaan word, 'n las wat blyk te wees dat dit onproportioneel op werkers met 'n lae inkomste val.
Voordele wat nie beskikbaar is vir werkers met 'n lae inkomste nie
Telecommuters geniet ook moontlike voordele wat spruit uit 'n buigsame skedule wat kan verbeter hul balans tussen werk en lewe, insluitend minder tyd spandeer pendel.
Boonop bestee mense wat tuis werk minder aan kos, klere en vervoer. In 2011 in Kanada, kostebesparings word geskat op tussen $ 600 en $ 3,500 per jaar vir 'n individuele telekommunikasie twee dae per week.
Studies het getoon dat werknemers in Kanada, die Verenigde State en Frankryk sien telekommunikasie positief ten opsigte van balans tussen werk en lewe. Diegene wat nie in staat is om te telekommunikeer nie, en die meeste van hulle werkers met 'n lae inkomste, kan nie hierdie lewensstyl en finansiële voordele pluk nie.
Gegewe die potensiële voordele daarvan, is telekommunikasie 'n aantreklike opsie vir baie mense. Uit studies blyk dit dat 'n aansienlike aantal werkers selfs sal instem tot 'n laer salaris vir 'n werk wat hulle van die huis af sou laat werk. Die aantrekkingskrag van afgeleë werk kan veral sterk wees tydens krisistye, maar bestaan ​​ook onder meer normale omstandighede.
Die voortslepende krisis versterk derhalwe ongelykhede met betrekking tot finansiële voordele en balans tussen werk en lewe. As daar 'n breër toekomstige aanvaarding van telekommunikasie, 'n waarskynlike gevolg van die huidige situasie, sou dit steeds beteken 'n groot deel van die werkende bevolking, baie van hulle met 'n lae inkomste, sou benadeel word.
Dit bring belangrike kwessies op vir regerings en organisasies in die algemeen. Dit geld veral in die huidige krisis vir openbare gesondheid, aangesien werkers en ondernemings aansienlike finansiële verliese ly.
Die federale en provinsiale regerings het reeds toepaslike stappe gedoen deur middel van 'n reeks maatreëls soos die Voordeel vir noodhulp in Kanada (CERB) en die subsidie ​​vir noodloon in Kanada. Dit is duidelik dat hierdie maatreëls nie direk op ongelykhede met betrekking tot telekommunikasie teiken nie, maar dit help nietemin om die finansiële ellende van werkers te verlig. Regerings en firmas het ook maatreëls getref om verhoog die lone van baie werkers wat aan die voorste linie van die pandemie werk, naamlik kruidenierswinkels en werknemers van verpleeginrigtings.
Maar regerings kan en moet meer doen om die aanneming van afgeleë werk te verhoog om ongelykhede te verminder. Beleid om telekommunikasie aan te moedig, kan om baie redes geregverdig word, insluitend die vermindering van reis tydens spitstye tydens die klimaatveranderingskrisis en om werknemers met gesinsbeperkings te akkommodeer.
Deur afstandbeheer kan die aantal motors op die pad verminder word. (Alexander Popov / Unsplash)
Hoe kan ekongelykheid op afstand oplos?
regerings moet die aanvaarding van telekommunikasie deur werkgewers aanmoedig waar dit moontlik is, maar nog nie geïmplementeer is nie. Hulle kan byvoorbeeld inligting aan organisasies verskaf oor hoe dit werk. Dit kan die vorm aanneem van riglyne vir die implementering van afgeleë werk wat goed gedefinieerde doelstellings sou stel en beskryf hoe die resultate geëvalueer sal word, asook opvolgprotokolle.
Regerings kan ook oorweeg om fiskale aansporings te subsidieer en aan te bied vir organisasies wat opsies vir afstandwerk aanbied, byvoorbeeld deur hulp te verleen aan tuisrekenaars en ander toerusting vir werkers.
Hoëspoed internet is nie beskikbaar vir 'n aansienlike aantal Kanadese in landelike gebiede nie. Die federale regering en sommige provinsiale regerings het hul voorneme aangekondig om toegang tot die vinnige internettoegang na landelike en afgeleë gebiede te bring, maar die aflewering was stadig.
Vir diegene wat in die diensbedryf werk, is afstandwerk nie 'n opsie nie. (Kate Townsend / Unsplash)
Alhoewel dit vir sommige werkers die uitvoerbaarheid van afgeleë werk sal verhoog, word 'n groot deel van die arbeidsmag, byvoorbeeld in die vervaardigings- en diensbedryf, nie hierdeur gehelp nie, omdat hulle werk het wat onversoenbaar is met afstandwerk.
Dit beteken dat selfs met bestaande en potensiële aanmoediging van die regering, die bereiking van gelyke toegang tot afstandwerk oor alle inkomstevlakke steeds 'n uitdagende probleem sal wees.
Georges A. Tanguay, professor in stedelike studies en ekonomie, Université du Québec in Montréal (UQAM) en Ugo Lachapelle, medeprofessor in stedelike studies en beplanning, Université du Québec in Montréal (UQAM)
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Hoe afstandwerk die ongelykheid vererger