Die antwoord op ’n rampokrasie is die gemeenskapTer illustrasie (Foto: Andrey Metelev via Unsplash) Suid-Afrika steier onder ŉ kragkrisis. Die argitek daarvan is die regering, maar meer spesifiek die ANC. Hulle het ŉ toksiese ideologie van sentralisering en ras, gemeng met selfsugtige sistemiese korrupsie. Hierdie toksiese mengsel skakel ons krag af. Die onlangse onthullings van André de Ruyter oor sistemiese korrupsie tot op kabinetsvlak het ons geruk. Mag word gesentraliseer, kaders word ontplooi en die elite eet saam uit die trog. Die kragkrisis neem krisisafmetings aan en die president kondig ŉ ramptoestand aan – méér mag aan die ANC-regering. Die regering wat die ramp veroorsaak het, kry dus nóg meer mag om dit op los. Daarmee saam gaan die opheffing van sekere oorsigtelike prosesse en demokratiese regte. ŉ Ramptoestand is ingrypend en moet met versigtigheid hanteer word. ŉ Ramptoestand gee magte aan ŉ regering wat provinsies toemaak, aandklokreëls afkondig, besluit watter klere jy moet aantrek en wat jy kan eet. Dit gee ook toegang tot fondse en tenders, en gee mag wat kan plunder. Regeringsmislukkings voldoen nie aan die definisie van ŉ ramp nie. Dit kan wel ŉ ramp wees as ons van een mislukking na die ander, wat elke keer ŉ ramp verklaar word, strompel. Vandag is dit krag, môre water, oormôre ander infrastruktuur. Ons kan in ŉ permanente ramptoestand wees met meer mag aan die regering met meer geleentheid om sonder oorsig te eet. Dit sal ŉ rampokrasie wees. Die kragramptoestand kon nie daargelaat word nie. Dit sou ŉ gevaarlike presedent van ŉ rampokrasie skep. Dit kon ŉ glybaan skep vir ŉ kultuur van te veel mag aan die regering en ons regering is te mal daaroor. ŉ Krisis ontstaan en die eerste reaksie van die regering is ŉ ramptoestand, al is daar voldoende ander wetgewing in plek om die kragkrisis op te los. Hulle hou daarvan om sterkmannetjie te wees. Die probleem is die wil en vermoë van die regering, maar hulle oplossing is mag. Solidariteit moes hof toe gaan om die magsvergryp te stuit. Die regering het beslis nie sélf besluit om die ramptoestand te stop nie. Hulle hou van sentrale beplanning. Hulle het ook nie sélf besluit om die Covid-19-ramptoestand te stop nie. Hulle het daarvan ook gehou. Solidariteit en AfriForum moes in dié geval ook die regering dwing om die Covid-19-ramptoestand stop te sit. Solidariteit, Outa (die ander applikant) en die regering sou met die regter vergader om die saak teen die elektrisiteitramptoestand te bespreek en tydlyne vas te maak. Die regsvalbyl was gelig en sou op die onsinnige ramptoestand val. Volgens die Mail & Gaurdian het ŉ regeringsamptenaar erken die regsproses het groot foute ontbloot en dat die regering in groot moeilikheid was. Hulle wou nie, maar moes afstand doen van mag wat hulle nie toegekom het nie. Hulle is gedwing. Die ramptoestand is teruggetrek. Dit was egter nie net ŉ oorwinning oor ŉ onregmatige ramptoestand nie, maar ook oor die gevaar van ŉ rampokrasie. Wat sou gebeur het as die burgerlike samelewing nie toegetree het nie? Suid-Afrika steier onder ŉ kragkrisis. Die antwoord hierop is egter nie meer mag en regering nie, maar meer privaat en gemeenskap. Grootskaalse kleinskaalse kragopwekking tot op gemeenskapvlak is nodig. Eskom is ŉ gevallestudie van Suid-Afrika – te veel mag en regering. Die antwoord lê in meer privaat en gemeenskap. Die antwoord op die Suid-Afrikaanse ramp lê by mense wat antwoorde, ver van die mag van die regering, gaan soek.