Akrilaat monomere is esters wat 'n vinielgroep bevat, d.w.s. twee koolstofatome met 'n dubbelbinding tussen hulle, direk gekoppel aan 'n karbonielkoolstof. In dié boeiende gesprek gesels Botha, verantwoordelik vir die nagelate werk van Sheila Cussons en I.L. de Villiers, met haar gespreksgenote oor die besluite waarvoor ŉ letterkundige kurator te staan kom met veral ongepubliseerde en onvoltooide werk van ontslape digters. Botha skryf dan dat woordverwerkingstegnologie aan ons die moontlikheid bied om ’n sin op enige manier te begin, te besluit dat dit nie werk nie, dit te skrap en van nuuts af te begin. Maar ek wonder of ons regtig ons formuleringstegnieke aangepas het namate woordverwerking ons juis die geleentheid begin gee het om woorde letterlik in die teks te verwerk? Dink ons deesdae minder alvorens ons ’n sin neerpen – skrap en opnuut begin is immers veel makliker as in die dae toe ons naarstigtelik papier moes spaar? Is ’n sin in pen meer finaal, as’t ware jou eerste en laaste kans en daarom dink jy meer voor jy skryf? Of is dit ’n fout om te dink dat ons die elektroniese skryfproses anders benader?