Delirium - simptome, stadiums, behandeling, voorbeelde van delirium - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
delirium - dit is 'n denkwanorde met pynlike redenasie, idees, gevolgtrekkings wat nie in werklikheid is nie en nie onderhewig is aan regstelling nie, maar waarin die pasiënt onwrikbaar en heeltemal oortuig is. In 1913 is hierdie triade geformuleer deur K.T Jaspers. Hy het opgemerk dat hierdie tekens oppervlakkig is en nie die wese van waanstoornis weerspieël nie, maar stel slegs die teenwoordigheid daarvan voor. Hierdie wanorde kan slegs op patologiese basis verskyn. Brad affekteer diep alle areas van die psige van die individu, veral wat die affektiewe en emosionele-vrye sfeer beïnvloed.
Die tradisionele definisie van hierdie wanorde vir die Russiese skool van psigiatrie is soos volg. Brad is 'n versameling idees, pynlike beredenering en gevolgtrekkings wat die gedagtes van die pasiënt vasgelê het, die werklikheid vals weerspieël het en nie van buite reggestel word nie.
Binne die raamwerk van medisyne word waanstoornis in algemene psigopatologie en in psigiatrie oorweeg. Delirium saam met hallusinasies word ingesluit in die groep psigo-produktiewe simptome. 'N Waanstellende staat, as 'n denkstoornis, affekteer een van die sfere van die psige, en die menslike brein is 'n geaffekteerde area.
Skisofrenie-navorser E. Bleuler het opgemerk dat die waanstaat die kenmerkend is:
- egoentrisiteit, met 'n helder affektiewe kleur, wat gevorm word op grond van interne behoeftes, en interne behoeftes kan slegs affektief wees.
Die begrip "onkunde" in 'n gesproke taal het 'n ander betekenis as dit van psigiatriese, wat lei tot die verkeerde gebruik daarvan vanuit wetenskaplike oogpunt.
Byvoorbeeld, in die alledaagse lewe word waangedrag die onbewuste toestand van 'n persoon genoem, vergesel van betekenislose, onsamehangende spraak, wat dikwels voorkom by pasiënte met aansteeklike siektes.
Vanuit kliniese oogpunt moet hierdie fenomeen amentia genoem word, aangesien dit 'n kwalitatiewe versteuring van bewussyn is, nie dink nie. Net so word ander geestesversteurings, byvoorbeeld hallusinasies, verkeerdelik in ons alledaagse lewe nonsens genoem.
In 'n figuurlike sin word enige nie-samehangende en betekenislose idees ook as 'n waanstellende staat verwys, wat ook nie korrek is nie, aangesien dit dalk nie ooreenstem met die wanbetalingstrio nie en as wangedrag van 'n geestelik gesonde persoon optree.
Voorbeelde van onsin. Die verdoemingsstaat van die verlamdes is gevul met inhoud oor sakke goud, ontelbare rykdom, duisende vroue. Die inhoud van waanstellings is dikwels konkreet, figuurlik en sensueel. Byvoorbeeld, 'n pasiënt kan van die elektriese rooster herlaai word, hom 'n elektriese lokomotief voorstel, of kan hy nie varswater vir weke drink nie omdat hy dit vir hom gevaarlik beskou.
Pasiënte met parafrenie beweer dat hulle vir 'n miljoen jaar leef en oortuig is van hul onsterflikheid of dat hulle senators van Rome was, deelgeneem het aan die lewe van antieke Egipte. Ander pasiënte beweer dat hulle vreemdelinge van Venus of Mars is. Terselfdertyd werk sulke mense met helder lewendige idees en is in 'n toestand van verhoogde bui.
Simptome van delirium
Brad affekteer diep alle areas van die psige van die individu, veral wat die affektiewe en emosionele-vrye sfeer beïnvloed. Dink veranderings in volledige voorlegging aan die waanstellingsdiagram.
Paralogicaliteit (vals redenasie) is eie aan wanorde. Simptome word gekenmerk deur oortolligheid en oortuiging met waanidees, en daar is 'n verskil in verhouding tot die objektiewe werklikheid. Terselfdertyd is die menslike bewussyn duidelik, die intellek is effens swak.
Die wanhoferstaat moet onderskei word van die waanwyses van geestelik gesonde individue, aangesien dit 'n manifestasie van die siekte is. Wanneer hierdie versteuring onderskei word, is dit belangrik om verskeie aspekte te oorweeg.
1. Vir die voorkoms van delirium is 'n patologiese basis nodig, aangesien die persoon se wreedhede nie deur 'n geestesversteuring veroorsaak word nie.
2. Wanopvattings het betrekking op objektiewe omstandighede, en wanordeversteuring verwys na die pasiënt self.
3. Vir wanpraktyke is regstelling moontlik, maar vir 'n pasiënt in delirium is dit onmoontlik, en sy bedrieglike oortuiging weerspreek die vorige wêreldbeskouing voor die voorkoms van hierdie wanorde. In werklike praktyk is soms differensiasie baie moeilik.
Akute onsin. As bewussyn heeltemal ondergeskik is aan wanordeversteuring en dit word weerspieël in die gedrag, dan is dit akute onsin. Soms kan die pasiënt die omliggende werklikheid deeglik analiseer, hul gedrag beheer, indien dit nie op die onderwerp van delirium geld nie. In sulke gevalle word die wanordeversteuring ingesluit.
Primêre delirium. Primêre waanstoornis word primordiale, interpretatiewe of mondelinge genoem. Primêr saam met hom is die nederlaag van denke. Die logiese, rasionele bewussyn word beïnvloed. In hierdie geval word die persepsie van die pasiënt nie versteur nie en kan hy vir 'n lang tyd doeltreffend wees.
Sekondêre (figuurlike en sensuele) delirium ontstaan ​​as gevolg van gestremde persepsie. Hierdie toestand word gekenmerk deur die oorheersing van hallusinasies en illusies. Gekke idees is teenstrydig, fragmentaries.
Oortredings van denke verskyn weer, 'n waanbrekende interpretasie van hallusinasies vind plaas, daar is 'n gebrek aan redenasie wat in die vorm van insigte voorkom - emosioneel versadigde en blink insigte.
Uitskakeling van die sekondêre wanhoofstatus word hoofsaaklik verkry deur die simptome kompleks en die onderliggende siekte te behandel.
Daar is figuurlike en sensuele sekondêre wanorde. Wanneer figuurlik verskyn fragmentêre, verstrooide voorstellings van die tipe herinneringe en fantasieë, dit is - die nonsens van verteenwoordiging.
Met sensuele delirium is die plot lewendig, skielik, ryk, konkreet, emosioneel helder, polymorf. Hierdie toestand staan ​​bekend as persepsie onsin.
Uitbeelding van verbeelding is aansienlik van die sintuiglike en vertolkende waanstaat. In hierdie variant van wanorde word idees nie gebaseer op perseptuele afwykings nie en nie op logiese fout nie, maar ontstaan ​​op grond van intuïsie en fantasie.
Daar is ook wreedhede van grootsheid, wanorde van uitvinding, liefdesverwarring. Hierdie afwykings is 'n bietjie sistematiese, polimorfiese en baie veranderlike.
In huishoudelike psigiatrie is dit nou gebruikelik om drie hoof delusionele sindrome uit te beeld.
Paranoïde sindroom - onstelsisties, wat dikwels in kombinasie met hallusinasies en ander afwykings waargeneem word.
Paranoïese sindroom is 'n interpretatiewe, sistematiese misleiding. Meer dikwels monotematies. Hierdie sindroom word nie waargeneem nie.
Parafreniese sindroom - fantasties, sistematiseer in kombinasie met geestelike automatisme en hallusinasies.
Geestelike automatisme sindroom en hallusinatoriese sindroom is naby delusionele sindrome.
Sommige navorsers beklemtoon die gekke "paranoïese" sindroom. Dit is gebaseer op die oorwaardeerde idee wat in paranoïede psigopate voorkom.
Die plot van delirium. Onder die plot van onsin verstaan ​​die inhoud daarvan. Die plot, soos in die geval van interpretatiewe wanorde, dien nie as 'n simptoom van die siekte nie en hang direk af van die sosio-psigologiese, politieke en kulturele faktore waarbinne die pasiënt woonagtig is. Daar is baie sulke stories. Dikwels is daar idees wat algemeen is vir die refleksie en belange van die hele mensdom, sowel as kenmerkend van die tyd, oortuigings, kultuur, opvoeding en ander faktore.
Volgens hierdie beginsel is daar drie groepe van delusional state verenig deur 'n gemeenskaplike plot. Dit sluit in:
Pursuit delirium of vervolging manie, vervolg delirium, wat op sy beurt sluit in:
nonsens van skade - die oortuiging dat 'n pasiënt deur eiendom of deur sommige mense gesteel word;
delirium van vergiftiging - die pasiënt is daarvan oortuig dat iemand van die mense hom wil vergiftig;
wanhoop van 'n verhouding - dit lyk vir 'n persoon dat die hele omgewing 'n direkte houding teenoor hom het en die gedrag van ander persoonlikhede (aksies, gesprekke) is te danke aan hul besondere houding teenoor hom;
nonsenswaardes - 'n variant van die vorige plot van onzin, (hierdie twee tipes waanstaat is moeilik om te onderskei);
Waan van invloed - 'n Persoon word nagestreef deur die idee van 'n buite-invloed op sy gevoelens, gedagtes met 'n presiese aanname oor die aard van hierdie invloed (radio, hipnose, kosmiese straling); - Erotiese onkunde - die pasiënt is seker dat sy maat hom nastreef;
bullshit sutyazhnichestva - siek stryd vir die herstel van "geregtigheid": die howe, klagtes, briewe aan die leierskap;
delirium van jaloesie - die pasiënt is oortuig van die verraad van die seksuele vennoot;
dwaling van 'n opvoering - die oortuiging van 'n pasiënt dat alles spesiaal gereël word en tonele van 'n opvoering word uitgespeel, en 'n eksperiment word uitgevoer en alles verander voortdurend sy betekenis; (byvoorbeeld, dit is nie 'n hospitaal nie, maar 'n aanklaer se kantoor; 'n dokter is 'n ondersoeker; mediese personeel en pasiënte is as sekuriteitsbeamptes geklee om 'n pasiënt bloot te stel);
wanhoop van obsessie is die patologiese oortuiging van 'n persoon wat 'n onreine krag of 'n vyandige wesens hom aangewend het;
Aanhoudende wanhoop is die ontwikkeling van 'n depressiewe dwalingbeeld met idees van veroordeling, skuld en die dood.
Die nonsens van grootheid (ekspansiewe nonsens, megalomania) in al sy variëteite sluit die volgende dwalingstoestande in:
delirium van rykdom, waarin die pasiënt patologies oortuig is dat hy ontelbare skatte of rykdom het;
wanorde van uitvinding, wanneer die pasiënt onderhewig is aan die idee om 'n briljante ontdekking of uitvinding te pleeg, sowel as onwerklike verskillende projekte;
wanhoop van reformisme - die pasiënt skep sosiale, belaglike hervormings tot voordeel van die mensdom;
nonsens van oorsprong - die pasiënt glo dat sy regte ouers hooggeplaaste mense is, of hul oorsprong aan 'n ou edele familie, 'n ander nasie, ens.
delirium van die ewige lewe - die pasiënt is daarvan oortuig dat hy vir ewig sal lewe;
erotiese nonsens - die pasiënt se oortuiging dat 'n sekere persoon verlief is op hom;
liefdesveroordelingsbevinding, wat in vroulike pasiënte gevier word deur die feit dat hulle deur bekende mense liefgehad word, of dat almal wat hulle ontmoet ten minste een keer verlief raak;
antagonistiese waanbeelde - die pasiënt se patologiese oortuiging dat hy 'n passiewe getuie is en kontemplatief van die stryd van opponerende wêreldkragte;
godsdienstige delusionele oortuiging - wanneer 'n siek persoon homself 'n profeet beskou, beweer dat hy wonderwerke kan doen.
Depressiewe delirium sluit in:
wreedhede van selfverval, selfbeskuldiging, sondigheid;
Hipokondriese wanorde - die pasiënt se oortuiging dat hy 'n ernstige siekte het;
nihilistiese onzin - die valse sin dat die siekes of die omliggende wêreld nie bestaan ​​nie, en die einde van die wêreld kom.
Afsonderlik, geïsoleerde geïnduseerde (doelbewuste) delirium is bedrieglike ervarings wat uit die pasiënt geleen word in noue kontak met hom. Dit lyk soos 'n "besmetting" waanstoornis. Die persoon aan wie die siekte geïnduseer word (oorgedra) is nie noodwendig onderhewig aan of afhanklik van die maat nie. Gewoonlik besmet (veroorsaak) deur wanordeversteuring is dié van die pasiënt se omgewing wat baie nou met hom kommunikeer en deur familie en familie verhoudings verbind word.
Stadiums van delirium
Stage delusional state sluit die volgende stappe in.
1. Delusionele bui - vertroue dat daar veranderings is en moeilikheid kom van iewers af.
2. 'n Waanpersepsie ontstaan ​​in verband met 'n toename in angs, en 'n waanstellingsverduideliking van sekere verskynsels verskyn.
3. 'n Waanstellingsinterpretasie is 'n waanstellende verduideliking van alle waargenome verskynsels.
4. Kristallisasie van delirium - die vorming van volledige, skraal, bedrieglike idees.
5. Vermindering van delirium - die opkoms van kritiek op waanidees.
6. Resterende onsin - residuele wanorde.
Behandeling van delirium
Behandeling van wanordeversteuring is moontlik deur middel van metodes wat die brein beïnvloed, naamlik psigofarmoterapie (antipsigotika), sowel as biologiese metodes (atropien, insulienkomas, elektro- en dwelmskok).
Die belangrikste metode van behandeling van siektes wat vergesel word van wanordeversteuring, is behandeling met psigotropiese middels. Die keuse van antipsigotika hang af van die struktuur van die wanorde. In die primêre interpretasie met 'n uitgesproke sistematisering sal dwelms met 'n selektiewe aard van werking (Haloperidol, Triftazin) effektief wees. In affektiewe en sensuele waanstaat is breëspektrum antipsigotika effektief (Frenolon, Aminazin, Melleril).
Behandeling van siektes wat verband hou met wanordeversteuring vind in baie gevalle plaas in 'n hospitaal met daaropvolgende onderhoudsbeamptes. Buitepasiënt behandeling word voorgeskryf in gevalle waar die siekte sonder aggressiewe neigings gemerk word en verminder word.