Hierdie artikel is 'n eksegetiese ondersoek van Psalm 110 en gaan van die veronderstelling uit dat die psalms in 'n sekere sin gebede is wat deur moderne gelowiges gebid kan word. Die spesifieke uitbeeldings van vyandige oorlogsdade stel egter 'n uitdaging aan dié gebed. Die metodologie behels die ondersoek van die teks vanuit 'n grammaties-historiese perspektief deur uitgesoekte bronne vanaf die negentiende eeu tot tans te gebruik. Die betekenis van die geweldadige uitbeelding van vyandigheid en die omskrywende karaktertrekke van die vyand word bepaal deur die verstaan van die waarneembare lyding van die psalmskrywer. Daar word besondere aandag gegee aan die rol van die frase נְאֻם יהְוהָ, die eiening van לאַדנִֹי en die omskrywing van die vyand. Die slotsom van die eksegesis ondersteun 'n meer tradisionele interpretasie van לאַדנִֹי en tipeer die onversetlike vyand in 'n eskatalogiese raamwerk.