Vir Walzer (1987:9; 2002:138) is Sartre, De Beauvoir en Conor Cruise O'Brien sulke onverbonde intellektuele oor die Algerynse oorlog. Al drie verkwalik Camus "vir 'n gebrek aan afstand, vir sentimentaliteit, en 'n onbeheerste partikularisme. Kortom, dat hy vir sy vriende en familie in die bresse tree" (Walzer 1987:9). Die aanklag is dat Camus se universalistiese uitsprake net 'n dekmantel vir sy partikularisme is en dat sy stelling oor regverdigheid bloot 'n lokale liefde sonder geregtigheid verbloem.21
In 'n opstel het Sartre (1975:260), volgens Walzer, sy posisie as onverbonde kritikus tydens die Algerynse oorlog in drie stappe verdedig – stappe wat verband hou met Sartre se begrip van littérature engagée. In die eerste plek gaan dit daaroor dat die sosiale kritikus sy eie moet verwerp en die samelewing in homself moet uitweer.
Hy kan nie bloot ontken dat hy 'n kleinburgerlike intellektueel is, of 'n pied-noir, of wat ook al, en 'n regstreekse sprong maak na die universele nie; hy moet sy gekondisioneerde self erken en dit aan 'n meedoënlose ontleding en kritiek onderwerp. (Walzer 1987:10)
In die derde plek moet so 'n radikaal-gedesosialiseerde intellektueel homself onder 'n bepaalde ideologiese dissipline plaas (Walzer 1987:10). In Sartre se tyd was dit die Kommunistiese Party en die dissipline van die Nasionale Bevrydingsfront (FLN) tydens die Algerynse oorlog – selfs al was hy nie fisies in Algerië nie.
Camus se morele angs hang tot 'n groot mate saam met die spanning tussen sy verbondenheid aan Frans-Algerië aan die een kant en die opkoms van 'n postkoloniale wêreld aan die ander kant. Sy kritiek op sy eie mense, die Franse Algeryne, was altyd van binne uit en nie van 'n afstand nie. Hy het as jong joernalis in 1939 die Kabylegebergtes besoek en vir 'n sosialistiese koerant in Algiers 'n reeks artikels geskryf. Dit het 'n fisieke reis geverg waarvoor min pied-noirs kans gesien het (Walzer 1987:11).
Hierdie waardes wat Camus gehuldig het, het egter met die Sétif-opstande van 1945 en die wrede onderdrukking deur die Franse daarna onder druk gekom. Na Sétif het hy teruggekeer en weer artikels geskryf. Hy het verdrukking veroordeel en absolute gelykheid bepleit. In sy besinning oor onafhanklikheid het regverdigheid vir Camus voorop gestaan. Soos voorheen gesê, het hy na 'n oplossing gesoek wat die identiteit, belange en politieke aspirasies van die twee Algerynse nasies sou respekteer. (Anders as in Marokko en Tunisië was daar twee nasies in Algerië en dit was nie duidelik of hulle albei vry kon wees nie.) Na 1954 het Camus se droom egter in 'n nagmerrie verander toe die Franse 'n halfhartige demokrasie ingevoer het en wedersydse terreur en marteling 'n aanvang geneem het. Dit is op dié punt dat Camus deur linksgesinde Franse gevra is om 'n keuse te maak. Vanaf 1954 het die FLN aangedring op onafhanklikheid en volle soewereiniteit. Camus het die eis teengestaan, omdat hy begryp het dat onafhanklikheid onder die FLN-leierskap die vernietiging van die pied-noir-gemeenskap sou beteken (Walzer 1987:12).23
In hierdie bydrae is daar by 'n aantal deurlopende motiewe vertoef. In die eerste plek maak Camus se denke steeds belangstelling gaande – ook in Suid-Afrika en meer spesifiek in die Afrikaanse wêreld. In die tweede plek hang hierdie blywende belangstelling saam met die feit dat Camus nie bloot op eendimensionele wyse as 'n denker van die absurde beskryf kan word nie, maar dat hy by wyse van 'n tematiese verskuiwing in sy lewe en werk 'n intens gevoelige politieke filosoof van die kompleksiteit van onreg in diverse samelewings geword het. Dié tematiese verskuiwing is in hierdie bydrae uitgewys as verbandhoudend met kwessies soos plek en klimaat, 'n tipe niefundamentalistiese Mediterreense denke en (uiteindelik) 'n diepe besinning oor die rol van die intellektueel tydens die Algerynse oorlog en die temas van die Ander en liefde en geregtigheid. Hierdie lesing van Camus, wat deur Walzer (1987:13) beïnvloed is, staan op gespanne voet met die standaardsiening waar 'n sosiale kritikus losbreek uit sy besondere lojaliteite om sy eie gemeenskap van buite te bekyk – van 'n ideaalpunt, op gelyke afstand van alle gemeenskappe.