Die gedigte verwoord in hierdie bundel die aftakelingsproses en boots die narratief van die Wilde-roman implisiet na. Soos in die roman word die grense tussen werklikheid, verbeelding en kuns in die gedigte dikwels oorskry. Soms kan dit gebeur dat gelowiges nie tevrede is met die optrede van aksies of beleidsake van kerkleiers nie. 'n Voorval in die vroeë kerkgeskiedenis illustreer dit (Hand 6:1-7). 'n Groep mense in die kerk in Jerusalem het gekla teenoor die apostels dat daar nie na sommige mense goed gekyk word nie. Sal hy nie net daar wees, soos wat dit vir hom sal pas nie?! Tussen die studente, wat al hoe luidrugtiger geword het, was die gestaltes van ‘n hele paar skrywers sigbaar: H.J. Pieterse, wat kort-kort ‘n glasie hanepoot wegslaan. J. M.-B. war getroud met ‘n Boer, I. de Villiers Malherbe, en het in Suidafrika gewoon. Hy probeer nie `n “verstaanbare” afbeelding van die sogenaamde werklikheid gee nie; hy wil juis die leser saamneem op `n verbeeldingsvlug wat hier en daar raakpunte met die bekende het, maar waar die oorvloed van indrukke nie klop volgens die leser se verwagtingshorison nie. `n Mens kan jou egter afvra of die gegewe, en die gedig self, nie eksemplaries is van die lewe self nie, en of die verwarring, die “trillings” en “klankpiramides” in “(Wat het van tyd geword)” (117) nie ooreenstem met ons daaglikse ervaring nie.