Hierdie estetiese teorie hou in dat kuns selfgenoegsaam is en dat die intrinsieke waarde van “ware” kuns geen didaktiese, morele of polititieke funksie het nie, m.a.w. kuns word vir niks gebruik nie; dit bestaan net omdat dit 'n kunswerk is. Dié tipe werk word soms as outotelies (Gr.: autoteles: in sigself voltooi) beskryf. Volgens Poe is 'n gedig niks meer as 'n gedig nie; James McNeill Whistler het gesê kuns moet onafhanklik funksioneer en het niks te doen met emosies soos toewyding, bejammering, liefde of patriotisme nie. Kuns moenie in diens van die staat of religie staan soos wat dit sedert die Kontra-Reformasie (16de eeu) die geval was nie.
In Duitsland was die digter Stefan George een van die eerste Duitse kunstenaars om die slagspreuk as Kunst für die Kunst weer te gee. Hy het dit in sy literêre program in die eerste volume van sy literêre tydskrif Blätter für die Kunst (1892) gebruik.
In die Nederlandse literatuur was die beginsel l'art pour l'art ook 'n belangrike punt in die poëtiese program van die Tagtigers (Willem Kloos, Herman Gorter, Frederik van Eeden en Albert Verwey) (kyk SIMBOLISME) en die kunstenaars wat bydraes in Nu en Straks gelewer het; laasgenoemde was 'n Vlaamse literêre en kulturele tydskrif wat deur August Vermeylen in 1893 gestig is. Die “Nu en Straksers” het nie 'n homogene groep gevorm nie, maar almal was voorstanders van die l'art pour l'art-beginsel.
Die doktrine het sy wortels in die Duitse ROMANTIEK wat klem op die oorspronklikheid van die kuns lê. L'art pour l'art is veral die credo van die ESTETISISME, die DEKADENSIE, die PARNASSIëRSen die REALISME.