Leo Tolstoy beskryf in A Confession, sy ontnugtering met die natuurwetenskappe, die kuns, die filosofie, wêreldgodsdienste en die kerk, maar dan, wanneer hy uiteindelik by die konklusie kom dat selfmoord die enigste morele oplossing is, ontdek hy tussen die armes (peasants) 'n vreemde vorm van geloof, wat hom weer na God laat gryp. Dis die eenvoud van die geloof van eenvoudige mense wat hierdie nuwe bewustelikheid vir God se teenwoordigheid by hom wakker maak.
By Jesus kry ons hierdie vreemde idee dat ons lewens meer en meer sal begin sin maak, nie in 'n beweging weg van die gebrokenheid nie, maar juis in 'n beweging nader daaraan. Dat ons God sal vind naby die aarde.
Die teologie is 'n uiters subjektiewe vakgebied. Persoonlike belewenisse het ’n enorme effek op watter vrae ons vra en waarna ons soek - en wat ons uiteindelik vind.
Hulle teologie is liefde. So eenvoudig en so moeilik soos dit. Dit is asof hulle hele wese sê: “Jy kan nie jou lewe vir Jesus gee sonder om jou lewe ook vir die wêreld te gee nie!”
Ná my besoeke aan Indië en Mosambiek vra ek myself al hoe meer af of ek eerder in ’n wêreld wil leef waar die meeste Christene soos my teologieprofessors (met hulle goeie teologie) dink, klink en leef, of soos Moeder Teresa en Heidi Baker?
Baie gelowiges het 'n passie vir Jesus, te min, die passie VAN Jesus. Jesus se passie was mense. Hy het sy lewe gegee vir mense. En die kerk word nie net geroep om dit te onthou nie. 'n Werklike dissipels praat nie net oor sy Guru nie, hy deel ook sy passie. Hy/sy begin doen wat die Guru doen.