Verlies is 'n wond en sy genesing vereis moed
Geskryf deur Therese Tappouni
Versteek in elke geval van jou lewe
is 'n moontlike epifanie oor liefde.
- Deepak Chopra, Die pad na liefde
Verlies is 'n wond wat 'n seeverskil skep in die manier waarop ons ons lewens sien en ervaar. Dit kan nie in ons emosionele liggaam genees word deur 'n pluk van wetenskap, godsdiens of enige ander meting toe te pas nie. Hartseer is so individueel soos ons gesig of ons vingerafdrukke. Dit verander in sy loop, weef homself in ons lewensstof in dun sydrade en dik woltrollies. Dit lyk as 'n donkerder grens, 'n kontras wat die diepte en lewenskrag van die lewe se daaglikse ervaring openbaar. Vir die meeste van ons is die liefde van liefde verborge en wag om ontdek te word.
In 2005 het ek 'n epifanie gehad. Ek het vir 'n geruime tyd met 'n chroniese en pynlike toestand gely. Geen faset van moderne medisyne het gehelp nie. Ek was destyds besig om met die wonderlike onderwyser, filosoof en skrywer Jean Houston te studeer, en ek het meer bewus geword van my behoefte om aan my hoër self en my geestelike leiding te koppel om te genees.
Jean was besig om 'n weeklange toevlug te vestig op genesing by 'n Katolieke sentrum in die Chicago-omgewing. Die naweek was vol ritueel en fokus op die genesingsprosesse wat vanaf die begin van geskrewe tyd gebruik is, en waarskynlik voorheen. Ons was deel van 'n genesingsgroep soortgelyk aan diegene wat Asclepius, die vader van medisyne, rondom die jaar 300 BCE geskep het. Dit was in hierdie heilige atmosfeer dat ek my deelgeneem het aan 'n ritueel in die pragtige kerk op die kampus.
Terwyl ons stadig in die optog by kerslig geloop het, het ek naby 'n standbeeld van die Geseende Moeder gebly. Woorde kan nie die gevoel van vrede en heiligheid beskryf wat my liggaam gevul het nie. Ek het gevoel my hart huil trane van vreugde. En toe het ek die indruk van hande op my skouers gevoel, 'n druk wat suiwer energie was.
Ek het daardie teenwoordigheid dadelik geweet en in die kern van my seun Michael toegedraai. Ek het 'n rimpeling van energie deur my liggaam gevoel en dan weer 'n volledige gevoel van omhels en tuis. In my hart het ek sy stem gehoor. "Jou wond is nie 'n wond nie, maar 'n portaal."
Jou hartseer het 'n portaal geopen,
'n plek waar jy meer as genesing kan gebruik.
Daardie woorde het my manier van rou en was die inspirasie vir my skryf hierdie boek. Soos ek dit verstaan, sonder die smartlike wond ek gely het, sou ek nie 'n manier ervaar vorentoe in my hoogste eie en my siel se doel. As ons elke kan aanvaar dat ons op hierdie planeet om 'n lewe verlang ons siel te skep, kan ons presies geword wat ons veronderstel is om te wees.
Ons lyding is nie toetse van ons geloof. Ons lyding kan af te haal ons verdediging en ons in staat stel om oop te maak vir almal ondervindings, insluitend dié van die heilige. Om dit te doen, kan ons nie gefokus op ons lyding te bly. Ons moet die portaal wat deur ons wond waar ons die antwoorde en die genesing wat ons nooit gedroom het moontlik sal vind betree. Gee aan ons twyfel en mediteer is die sleutels tot die portaal. Ons kan hierdie geografiese en heilige sprong nie sonder bedoeling en bewus te wees van ons uitdagings.
Bedroef laat ons kragloos
Miskien is die diepste wond in verdriet ons besef dat ons nie in beheer is nie en ons is nie veilig nie. Ons het 'n leeftyd voorberei vir elke moontlikheid, ons en ons geliefdes beskerm deur veilige motors te koop, seker te maak ons ​​dra gordels, stop rook, kry gereelde mediese ondersoeke, stuur aan inentings, woon in veilige woonbuurte, kruie en vitamiene, en doen blokkiesraaisels om Alzheimer se te vermy.
Die lys is uitputtend. Die afgelope tyd selfs kruidenierswinkels verskaf hand sanitizer kieme op ons shopping carts doodmaak. Ten spyte van al ons voorsorgmaatreëls, waarskuwingstelsels en beskerming in plek gestel, hierdie ding nog steeds deur.
Ons was goeie mense wat al die reëls volg, soos ons gerig was, en ons verraad is moeilik om te fokus. Waar behoort hierdie oordeel aan? Op ons ouers om vir ons te vertel, sal alles goed wees? Op ons skole? Wat van die kerk? Wat van die samelewing self om ons belonings vir goeie gedrag te belowe? Of is dit ons eie skuld omdat ons so onskuldig is, ons het geglo ons is veilig?
Navorsing toon dat mense met 'n lewenslange verbintenis tot 'n geestelike geloof of praktyk dikwels na 'n aanvaarding sal beweeg wat gebaseer is op hul oortuigings. Dan is daar diegene soos ek wat hul geloof verwerp, wegbeweeg en uiteindelik die pad terug na 'n ander siening kry.
Hoe kan ons die twee maniere vergelyk? Hulle is ewe geldig en moet vereer word. As ons opgevoed is in 'n godsdiens wat God aanstel as die skepper van alles wat altyd in beheer is, lyk dit regverdig om te vra waarom hierdie pyn aan ons gestuur is.
My reaksie op die verlies van my seun was diep verbonde aan my godsdienstige kinderjare. Van die tyd dat ek vyf jaar oud was, het ek elke aand langs my bed gekniel om te bid voordat ek gaan lê. My voogengel was werklik en vertroostend. Deur my pa se alkoholisme en my verlies aan vriende, troeteldiere en huise het ek baie tyd op my knieë spandeer.
Toe Michael in die ICU gelê het, was my behoefte groot, en dit raak aan al die vroeë hartseer wat ek nie erken het nie. Weer het ek op my knieë gegaan. Die klein kapel in die hospitaal was my toevlug. Teen die tyd dat Michael gesterf het, is my knieë gekneus van die dae en nagte van smeking.
Die dag toe hy dood is, het my man en ek in die stilte uit die hospitaal gery. Daardie aand het ek opgegaan en klim reguit in my kant van die kingsize bed, lê styf tot die oggend, en weier die troos van my lewenslange verbintenis met God, die Geseende Moeder en my spesiale engele. Ongelukkig het ek nog 'n hartseer op die lys bygevoeg - my verlies van geloof en troos.
Bly op God en voel verraai
Ek het 'n eerlike en gebedslewe geleef, die reëls gevolg en wat het gebeur? Ten spyte van my pleidooie en my beloftes van meer diens, het die ergste van alle moontlike dinge gebeur - my kind het voor my gesterf.
In al die jare van die ortodokse optrede het ek nooit eens my knielende gebed gesien as 'n poging om my omgewing te beheer en my en my te beskerm teen iets wat ongenaamd en te skrikwekkend is om te erken. Tog was dit soveel deel van my poging om die lewe se moontlikhede as die groentes en vitamiene wat ek aan my kinders gedien het, te oortref.
Ek was boos op God, en ek het my verraai. Alhoewel ek geen toorn gehad het teenoor die vrou wat Michael getref het nie, het ek toorn teenoor God gehad wat in my gedreig het om te ontplof. Ek het al die rituele verwerp wat ek geglo het, moes my beskerm het. Ek het aan die kerk gegaan, maar al wat ek gedoen het, was huil. Ek het geen troos, geen troos en geen gerusstelling gevind nie. Ek was verraai, en solank ek geglo het dat God 'n hand in hierdie hand gehad het, 'n direkte hand, was ek nie meer sy liefdevolle kind nie.
Daar was 'n punt wanneer ek sou geglo het dat ek nie sou geglo het dat ek na 'n plek in my geestelike reis sou kom as al daardie Vader / dogter-vrees tussen God en ek niks sou beteken nie. Maar wanneer ons God as liefde herdefinieer, nie as 'n patriargale Vader in beheer van elke oomblik in ons lewens nie, verander ons vir ewig.
Wanneer ons die heelal as 'n liefdevolle plek sien, maak nie saak wat gebeur nie, ons fokus op ons eie verantwoordelikheid vir hoe ons ons lewensuitdagings hanteer. Dit was 'n geskenk wat na 'n lang proses ontvang is.
Beweeg van blaam te liefdevolle aanvaarding
is een van die mees ongelooflike resultate
van die pad van die liefde.
Opening jou hart net 'n kraak
Wanneer ons ons harte oopmaak, net 'n kraak, selfs onwillig en besluit om 'n bietjie lig in te gee, skep ons die oomblik wanneer elkeen van ons sal kies om uit bitterheid of depressie te strek, net genoeg om vir ons eie heldhaftige reis te sê. Aanvanklik kan ons weier, maar wanneer ons dit doen, sal ons eerste bondgenoot - die hart - vorentoe kom om ons die moed te gee om te beweeg op die ligte verligte pad van verandering. Ons moet bly oop wees om ander bondgenote, vriende en landgenote toe te laat om ons te help en te lei. Die proses van bewuste meditasie is van onskatbare waarde as dit sal gebeur.
Wat ek nou weet is dat al ons emosionele reaksies - woede, depressie, hartseer en vrees - normaal is en deel van die heldhaftige reis wat ons deur middel van verlies begin. Dis eers wanneer ons in een van hierdie plekke vasgesteek word, dat ons ons harte op die rit kan toemaak en lankal in die donker bly.
Vroeër of later, om te genees, moet ons elke emosie in diepte voel, ons gevoelens aanvaar en toelaat, en na die volgende vlak beweeg. Ons moet al ons gewone beskerming, ons beheer en veiligheid gee en in die duisternis met liefde en deernis gaan. Ons moet onsself liefhê en ons reis eer. Anders sal ons nie genees nie. Moed is verpligtend, maar kyk na wat ons reeds oorleef het!
Beweging na groei: Aanvaar die oproep en begin
Ons beweeg, altyd, in die rigting van groei. Dit is die weg van die menslike besig. Rou voeg self en tree op as 'n bewegende gees om ons harte oop te maak vir ons hoogste vermoëns. Ek weet dat dit nie so voel op die oomblik. Soms bestuur ons niks vir 'n kort tydperk te voel nie, maar uiteindelik ons ​​gebroke hart lei ons om die pad wat ons lei deur en uit verdriet. Ek belowe jy sal weer glimlag. Ek belowe jy sal dink aan jou verlies en voel vrede voordat smart.
As ons meer as oorlewendes wil wees, kan ons daarna streef om skeppers van ons eie verhaal te wees. Die vraag wat ons moet vra, is of ons gereed is om die self te vind wat nog nie gebore is nie - die geestelike direkteur van ons lewens wat in ons harte en siele leef. Is ons gereed om die een wat in die smeltkroes van ons verlies gemaak word, te sien?
Dit kan vreesaanjaend wees om te smid deur die donker paaie wat voorlê, maar vrees is net jou klein self wat jou natuurlik probeer opwek deur te sê dat jy ten minste weet waar jy nou is en jy het geen idee wat voorlê nie. maar waar jy is nie bedoel om te wees wat jy is. Hierdie hartseer, hierdie donker nag van die siel, is om waarde te gee deur jou na jou diepste plekke te rig.
Dit is tyd om die oproep te aanvaar en te begin.
© 2013 deur Therese Amrhein Tappouni. Alle regte voorbehou.
Die gawe van verdriet: Lig vind in die duisternis van verliese
deur Therèse Tappouni.
Therese Tappouni is 'n gesertifiseerde Kliniese en Mediese hipnoterapeut, en 'n gelisensieerde HeartMath® verskaffer. Saam met haar vennoot, Professor Lance Ware, sy is die mede-stigter van die Isis Instituut (www.isisinstitute.org). Sy is die skrywer van vyf boeke, 'n skepper van 'n CD meditasies, werkswinkel direkteur, en 'n vrou wat ander vroue lei op die pad van hul doel en passie. Therese het saam geskryf met haar dogters 'n boek wat vir jong kinders, ouers en onderwysers. "Ek en groen"is 'n boek oor volhoubaarheid vir die jongste onder ons en het verskeie toekennings gewen. Teresse se werk vind 'n tuiste met iemand op die geestelike pad wat lei tot 'n opsetlike lewe.
Kyk na 'n video: Omgaan met hartseer in 'n wêreld vol verdriet (met Therèse Tappouni)
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > Verlies is 'n wond en sy genesing vereis moed