Suid-Afrika het van die mooiste digters ter wêreld, ons het die pragtigste klinkende klankryke tale, pryssangers is hier so oud soos die berge, ŉ orale tradisie wortel ons diep en kragtig in die woordkuns, en met ritme word ons gebore. Die idee van ’n vaderlandse digter pas ons soos ’n handskoen. ** Ek sien hierdie titel van Blanchot natuurlik ook in die lig van daardie hoendervleisgeeënde krimpvarkie in Derrida se teks “What is poetry?”, d.w.s die krimpvarkie op ’n sekere kruisweg so besig om oor die snelweg (“autoroute”) te loop en wat, as hy die gevaar hoor nader kom, homself oprol en sy penne wys, oftewel soos Derrida (1995:299) dit o.a. stel, daardie “‘demon of the heart’ [that] never gathers itself together, rather it loses itself and gets off the track (delirium or mania), it exposes itself to chance, it would rather let itself be torn to pieces by what bears down upon it”.