EK BLY Sê DIS 'N SLEGTE WEEK
Maar hoekom sal ek nou so sê? Die week is nog maar net vyf dae oud as jy by Sondag begin tel, en tot dusver was daar – wag, laat ek gou uitwerk – so ongeveer 7200 minute om deur te leef. So sleg kon dit mos nie gewees het nie.
Maandag het ons ooswind beleef en teen 40 grade is dit hel op kampus. Veral aangesien ons geen lugversorging in ons lesinglokale het nie. Daarby het Fasiliteite (moenie vra nie) al die vensters met bloudraad toegedraai, want die vensterknippe word afgesteel en dan kan die vensters nie toemaak nie. So staan en klap dit dan in die wind. Maar Maandag het ons ook nog 'n ander probleem gehad: die bouers het van die elektrisiteit ontslae geraak. Iewers het hulle ook 'n waterpyp of twee raakgebou en dus was daar ook geen water op die kampus nie. En aangesien ons 35 kilometer van die beskawing af is, het dit maar benoud geraak. Op een of ander stadium het die generator darem weer gefunksioneer, maar ons het nog steeds nie water gehad nie.
En Maandagaand val ek toe met al 1,80 meter van my in die badkamer. Net oor ek soos 'n jong bokkie oor die nat vloer huppel. Ek aanvaar daar is iewers blou kolle, maar ek dink ek het Maandagoggend laas ordentlik in die spieël gekyk.
Dinsdag was sonder voorval, behalwe dat daar steeds geen elektrisiteit op kampus was nie, en dat my Duitse studente nie kon klas bywoon nie, aangesien hulle op 'n "opvoedkundige uitstappie" was. Na die plaaslike museum, wat ek reeds twee keer saam met hulle besoek het.
Maar die aand was weer 'n ander storie: sit ek die groenteplank regop teen die teëls neer. Nogal netjies skoongemaak na ek slaai gemaak het. En daar skuif die plank mooitjies af en stamp my slaaibak met slaai van die kas af. Fyn en flenters op die vloer. Ek staan natuurlik kaalvoet in die kombuis (ja!ja!) en moet oor die glas om die vloertowenaar te kry. Bloed kom uit die linkervoet waar een van die glasstukke teen my voet gespat het, maar ek's mos 'n girl van die plaas en baie sterk. Hou aan en maak skoon en sit en werk my op vir 'n mansmens wat nie eens kom uitvind hoekom ek so skree nie.
Op pad badkamer toe om my voete af te spoel, voel ek meteens 'n skerp pyn in die regtervoet. Stuk glas in die voet. Toe's ek al lekker beneuk. Dog ek sal maar gaan bad om te kyk of ek die glasstuk uit my voet kan kry as dit eers in warm water was, maar kan dit glad nie in die hande kry nie. Die glasstuk sit ook op 'n ongemaklike plek en ek kan nie sien wat om te doen nie. (Gewoonlik is ek mos die een wat splinters uit ander mense se lywe haal). So plak ek pleister op, maar ek besef dit sal moeilik gaan om 35km ver te bestuur met die voet, 35 km terug en dan eers 'n dokter te probeer spreek. Bel noodgevalle en hoor of hulle besig is. Nee, ek kan maar kom. Haal die dokter toe 'n piepklein stukkie glas uit my voet.
Maar ek werk myself lekker op: as dit nou my man was, dan moes ek hom motor toe geabba het, en 'n rolstoel gekry het by die hospitaal en hom ingestoot het, maar nee, meneer kyk Top Billing en Top Billing is belangriker as ek. Glo my, dit was nie 'n sagmoedige vroutjie wat by die huis opgedaag het nie.
Gister moes my studente toets skryf, maar weens die afwesigheid van elektrisiteit moes ek die vraestelle op eie koste uitdruk. Ek het egter nie die klaslys – wat hulle moet teken as bewys van hul teenwoordigheid nie – kon uitdruk nie, en as ek so half onprofessioneel in die klas gaan staan, voel ek sommer omgekrap.
Intussen sit ek al langer as 'n week met 'n abses in die tand. Daai tande wat die tandarts al begin van die jaar wou uittrek, omdat hulle probleme ontwikkel het as gevolg van die chemo. Ek wou nog uithou, maar toe val die kroon uit en dit was die laaste strooi. So tussen al die val en breek deur, sit en klop die kakebeen tot in my oor en raak ek by tye heel doof.
En vandag moes ek in 'n videokonferensie sit met 'n klomp vername professore. Dan daag jy by die lokaal op en jy is die enigste een wat daar sit en die videokonneksie is nog nie aan die gang nie en 'n uur na die oorspronklike tyd, sit en wonder die voorsitter nog of ons moet voortgaan met die vergadering, aangesien die sekretaris nie opgedaag het om notule te neem nie. En ja, hulle het so in my rigting gemik vir die neem van die notule, maar op daardie oomblik was ek weer ernstig doof. Ek weier om notule te neem net omdat ek 'n vrou is. Buitendien kan ek by tye glad nie verstaan waaroor hulle daar in die verre Mthatha praat nie, want 'n hele paar van my vername kollegas kom van die noorde van Afrika, of van die suide van Indië. So karring ons toe vir twee ure aan.
En as ek nou so na die lysie kyk, dan klink dit nogal of daar 'n paar onaangename goed gebeur het. Maar kom ons maak die som: uit 7200 minute is 120 gespandeer aan 'n onaangename, tydrowende vergadering, 5 aan val op die vloer, ongeveer 'n uur aan glas optel en glas uit die voet haal, seker goed 30 aan argumenteer met die geliefde en 120 minute aan die toets. Dis 'n totaal van 275.
Maar ek het ook 120 minute saam met vriendinne oor 'n glas wyn gekuier, 'n goeie 60 minute in die Franse klas, darem so 50 minute se gesels met die geliefde, nog 60 minute vir middagete saam met 'n vriendin, baie vrytyd met die kat en – les bes- was ek vannag in my drome die meisie van 'n Suid-Afrikaanse celebrity. 'n Mooie man, wat dink die son skyn uit my uit. (Natuurlik). En ek het so 'n lang swart nommertjie aangehad met 'n lang spleet op die linkerbeen. Ek kon duidelik voel dat Kurwes besig is om vrugte af te werp. En die celebrity en ek is saam by 'n partytjie, maar niemand weet ek is sy meisie nie. Hulle dink ek is net 'n doodgewone opgedolliede middeljarige vrou. Op hierdie punt het ek natuurlik net geheimsinnig geglimlag.
En dis nou maar seker waarom – saam met die tandpyn – dit soos 'n slegte week voel. Al was die goeie minute en die gewone minute heelwat meer as die slegte minute.