Ou reisverhale hou vir my ‘n besondere bekoring in. Kyk, natuurlik is daar iets te sê vir die gemoedsrus wat ‘n blink boek, of dingetjie op jou foon met splinternuwe inligting, verskaf wanneer jy natgereën in ‘n vreemde land ‘n slaapplek soek. Maar deesdae gaan ek ook swaar êrens heen sonder ‘n reisverhaal of ‘n roman wat afspeel by my bestemming. Vandag sal Springbok round the Corner jou kwalik die regte pad deur sommige dele van Suid-Afrika kan beduie, maar, ai, jy sal nie spyt wees as jy deur die Vrystaat ry met ‘n paar van die dinge wat Basil Fuller daar te siene gekry het in jou voosgevatte notaboekie nie.
Die Afrikaanse skrwyer Abraham H. de Vries het vanjaar 80 geword en ons kan gerus ‘n slag gesels oor een van sy boeke. Ek kom van die Klein-Karoo af en het onlangs met die deurryslag in Ladismith, dié plaaslike skrywer se Afspraak met eergister: Griekse reisjoernaal Oktober 1965 tot April 1966 (Tafelberg, 1966), in die hande gekry (Daar is ‘n tuisnywerheid by die vulstasie op linkerhand, soos jy Kaap se kant toe ry, wat altyd van sy boeke aanhou).
Daar word vertel dat Apollo in die hawetjie Krisa (Itea) voet aan wal gesit het, nadat hy van sy geboorte-eiland, Delos, af weg is om die hele Griekeland te verower. By hom het hy ŉ dolfyn as lyfwag gehad en hyself was vermom as ŉ ster. Van Krisa af het hy opgeklim tot by die skuilplek van die draak wat oor Delphi gewaak het, en nadat hy dié doodgemaak het, het hy aan al die gode verkondig dat dit wat sy oë kon sien, van toe af syne was. Wat hy gesien het, is wat besoekers aan die tempel in die ruïnegebied vandag nog sien – waarskynlik een van die mooiste vergesigte wat daar bestaan – vir wie nog nooit vantevore op Towerkop naby Ladismith in die Klein-Karoo gestaan het nie. – bl. 69
Links van ons speel die see wegkruipertjie agter lae rotsformasies in en regs kom die berg Olumpos stadig los uit die vroegoggendmistigheid. Vir die ou Grieke was daar geen twyfel dat dit die hoogste berg in die wêreld was nie. Daarom het hulle dit beskou as die woonplek van Zeus, die oppergod. ŉ Jakkals loop oor my graf terywl ek doen wat die Grieke van vroeër nie sou gewaag het nie – ek kyk na die pieke wat nog toe lê onder die mistigheid. Omdat die gasstofie (wat ek elke keer met ŉ gaatjiesoekende ritueel aanmekaar moet sit) stadig kook aan die water, kry ek kans om my sagtebanduitgawe van Homerus rustig te sit en deurblaai. – bl. 21
Links van ons sit ŉ boepens-Griek en eet met sy servet onder sy boordjie ingedruk. Sy vrou sit met haar hande op haar skoot en die dogtertjie tussen hulle hou vir die musikante tyd met haar witpuntskoentjies. Die eienaar van die kafee is ŉ maer man wat sonder enige emosie alles gadeslaan. Teen die muur het hy nagemaakte oudhede gehang, ŉ ou seemanspet en ŉ foto van sy vader.