Die Here jou God is by jou, Hy, die krygsman wat red. Hy is vol vreugde oor jou, Hy is stil-tevrede in sy liefde. Hy jubel en juig oor jou. (Sef 3:17)
Om hoop te verloor is een van die heel ergste dinge wat ’n mens kan oorkom. Om die oggend wakker te word met die gevoel dat die dag vir jou niks inhou nie, dat jy in ’n doodloopstraat beland het, dat jy geen erg meer aan die lewe het nie – dit is ellende op sy ergste. ’n Mens raak wanhopig wanneer jou lewe nie na verwagting verloop nie. Jou drome lê aan skerwe en daar is nie meer geleentheid om die skerwe weer bymekaar te kry nie. ’n Verhouding het op die rotse geloop. Jy het al jou geld verloor. Jou gesondheid is daarmee heen. Jy het geen hoop vir jou land se toekoms nie. Alles is net vreeslik donker, stikdonker.
As ek deur die psalms blaai, hoor ek telkens die refrein van wanhoop. Die ergste vorm van wanhoop is wanneer ’n mens die gevoel kry dat God jou verlaat het. ’n Mens kan alles verloor en tog weer die mas opkom deur God se genade. Maar as jy God verloor het, het jy niks meer oor nie.
In Nederland word selfs ernstig besin oor wat gebeur het, en hoekom. Die bekende filosoof, Ger Groot, skryf uitgebreid in Trouw hieroor onder die opskrif, “Met een doortrapte en perverse moraal houdt geen beschaving het lang uit”. Hy begin sy artikel deur te verwys na ’n vroeëre artikel deur die skrywer Sylvain Ephimenco waarin hy ’n soortgelyke voorval op die moltrein in Parys beskryf.