Die idealisering van Bonaparte - Verskeie
Die idealisering van Bonaparte
Bonaparte aan die Pont d'Arcole (17 November 1796).
Die Italiaanse veldtog was die springplank vir Bonaparte se loopbaan. Om die huiwerende soldate in sy nasleep te lei, neem Bonaparte 'n standaard en jaag vorentoe ...
Soos 'n verskyning, het Bonaparte, toe 27 jaar oud, die komposisie betree om blykbaar net daar te moes bly vir die duur van 'n aanranding. Die swaard in die regterhand, die standaard in die linkerhand, die blik het teruggedraai, maar die liggaam het links van die prentjie aangedryf, die held is net 'n beweging, soos die stryd wat deur die rook van die brande voorgestel word wat fabrieke op die agtergrond aan die brand steek. Behandel soos 'n reliëf, perfek beeldhoukundig en in hierdie opsig in ooreenstemming met die klassieke tradisie, kondig hierdie komposisie, deur sy heldhaftige ywer en deur die lewendigheid van sy beeldende uitvoering, nie die romantiek aan waarvan Gros die belangrikste voorloper in Frankryk is nie.
Nadat hy in 1793 na Italië vertrek het na sy mislukking die vorige jaar by die Prix de Rome, vestig Gros hom 'n oomblik in Genua waar hy in 1796 Joséphine de Beauharnais ontmoet wat hom na Milaan neem om hom aan te bied aan haar man. In die gevolg van Bonaparte word die jong skilder binnekort aangestel as lid van die kommissie wat verantwoordelik is vir die keuse en sekwestrasie van kunswerke wat vir die Grande Galerie du Louvre bedoel is, en dan in die weermag geïntegreer word as inspekteur vir tydskrifte. Dit was in hierdie konteks dat die uitvoering in 1796 in Milaan van hierdie portret waarvan die skets Bonaparte goedgekeur het en wat op die Salon van 1801 uitgestal is, op versoek van die model gegraveer moes word.
Hierdie skildery is 'n geïdealiseerde oproep van die seëvierende jong generaal en is die eerste meesterstuk van Gros en een van die eerste mylpale in die propaganda-skildery van Bonapartiste. Ons kan hier die groot komposisies voorstel wat die kunstenaar een van die groot skilders, met sy meester David, van die Napoleontiese epos van Bonaparte besoek aan die plaagslagoffers van Jaffa (1804) aan Napoleon die slagveld van Eylau besoek (1808). Die familie Bonaparte was altyd baie geheg aan hierdie tekenwerk wat die stigter van die dinastie aan die begin van sy glorie verteenwoordig het: die doek het die keiserlike familie nie verlaat tot die tyd van die sekwestrasie van 1870 nie en dit is onmiddellik terugbesorg aan die Keiserin Eugenie, wat dit in 1879 aan die Franse staat sou skenk.
Juan Carlos CARMIGNANI en Jean TRANIÉ Napoleon Bonaparte: 1 die eerste Italiaanse veldtog 1796-1797 Parys, Pygmalion, 1990. Gugliamo FERRERO Bonaparte in Italië 1796-1797 Parys, Fallois, 1994. Annie JOURDAN Napoleon, held, imperator, beskermheer Parys, Aubier, 1998. Jean TULARD (reg.) Napoleon-woordeboek Parys, Fayard, 1987. Jean TULARD (reg.) Die geskiedenis van Napoleon deur skilderkuns Parys, Belfond, 1991 Kollektief Die Franse rewolusie en Europa 1789-1799 , uitstallingskatalogus Parys, RMN, 1989.