Afskaffing van slawerny in Frankryk en regoor die wêreld - Interessant
Afskaffing van slawerny in Frankryk en regoor die wêreld
Dieafskaffing van slawerny in Frankryk word sedert 2006 op 10 Mei herdenk. Die afskaffingsbeweging het in die 18de eeu begin, en dit is vinnig internasionaal, al raak dit eers die Europese lande wat die leiers van die slawehandel is. Dus, Groot-Brittanje, wat die eerste was wat slawerny in 1807 afgeskaf het. Gehoorsaam aan ideologiese, godsdienstige, politieke en - ons vergeet dikwels - ekonomiese logika, het die afskaffingsbeweging omwentelinge, suksesse en terugslae beleef, voordat d 'geleidelik gelei tot konkrete en definitiewe afskaffings gedurende die 19de eeu.
Afskaffing en die Franse rewolusie
As die eerste kritiek op slawerny en slawehandel begin het met die filosowe van die Verligting (veral Rousseau), en die skepping van die Vereniging van vriende van swartes in 1788 het die Revolusie die proses versnel. Ten spyte van die Verklaring van die regte van die mens en van die burgerIn Augustus 1789 en 'n spoor van verontwaardiging in die notaboeke van griewe, het die Grondwetlike Vergadering aanvanklik nie die slawestelsel in die Franse kolonies geraak nie. Eers in die opstand van Saint-Domingue van 1791 word slawerny in die kolonies ook afgeskaf deur die besluit van die Konvensie van 4 Februarie 1794. Opstand wat dikwels besluite ten gunste van afskaffing weeg, Frankryk en elders.
Maar van 1799-1800, terwyl die konkrete gevolge van die besluit van 4 Februarie 1794 (16 Pluviôse Jaar II) nouliks op die grond sigbaar was, word die afskaffing in twyfel getrek. Die internasionale konteks het ook baie daarmee te doen. Dit het gelei tot die besluit van 20 Mei 1802 van die eerste konsul Napoleon Bonaparte, wat die slawerny en die slawehandel in die kolonies hervestig het.
Groot-Brittanje, die pionier
Dit was in Engeland dat die eerste verenigings of 'Societies' vir die afskaffing van slawerny aan die einde van die 18de eeu verskyn het. Die versoekskrifte wat deur hierdie aktiviste geloods is, is baie suksesvol, wat debatte in die parlement uitlok. Die redes is uiteenlopend en verdeel steeds historici. Die gewig van die godsdienstige diskoers is onbetwisbaar, maar meer pragmatiese redes word ook genoem, soos die verlies aan belangstelling in die plantasiesisteem in die lig van die industrialisering van Groot-Brittanje, of selfs die moontlikheid met die opsporing van skepe. buitelandse slawe, om die Royal Navy "die gendarme van die see" te maak.
In 1807 is die afskaffing van die slawehandel in die Britse parlement gestem, en in 1815 het die ondertekenaars van die Kongres van Wene ooreengekom om hierdie verbod uit te brei. In 1833 is slawerny in die Engelse kolonies verbied. Die Britse vloot het begin om onwettige slawehandelaars te jag, en die oorsese ingrypings is dikwels geregverdig deur hierdie stryd teen handel. Gedurende dieselfde tydperk het die Britse ryk aansienlik gegroei.
Die suksesse van afskaffing in die wêreld
As Groot-Brittanje 'n pionier was in die afskaffende militantheid, was dit nietemin Denemarke, wat die eerste land amptelik die slawehandel in 1792 afgeskaf het. Die Europese moondhede was minder haastig, en dit was eers in die tweede helfte van die 19de eeu. sien die afskaffing wat deur Nederland, Spanje of Portugal en hul kolonies toegepas is. Bowenal, as die slawehandel relatief vroeg afgeskaf is en onwettig geword het, het slawerny lank in die kolonies geduur.
Onafhanklikheid in Latyns-Amerika en die invloed van Simon Bolivar tel in hierdie proses, wat nog steeds redelik stadig is en oor die hele eeu strek. Brasilië het dit eers in 1888, drie jaar na Kuba, afgeskaf, en die twee lande was een van die aktiefste in slawehandel en slawerny. In Afrika het lande soos Tunisië dit in 1846 afgeskaf, maar kolonisering het dit gedeeltelik beëindig en slawerny vervang deur ander vorme van uitbuiting van die bevolking.
In die Verenigde State het die afskaffingsbeweging die Britse model vanaf 1815 gevolg, maar het uitgeloop op die John Brown-saak (1859-1860). Ons weet dan hoe belangrik die burgeroorlog is vir die afskaffing van slawerny, wat op 1 Januarie 1863 deur Abraham Lincoln beslis is, en in 1865 uitgebrei is na al die Verenigde State.
Die afskaffing van slawerny in Frankryk
Die proses is langer en meer chaoties as in Brittanje, maar put weer inspirasie daaruit. In 1834 het die Franse Vereniging vir die Afskaffing van Slawerny. Dieselfde jaar beweer Martiniquan Cyrille Bissette, 'n afstammeling van slawe "Volledige en onmiddellike afskaffing". Dit was egter eers met Victor Schœlcher se reis na die Karibiese Eilande in die vroeë 1840's dat die beweging momentum gekry het.
Schœlcher word die woordvoerder vir die afskaffingsbeweging. Daarna publiseer hy twee werke: Franse kolonies, Onmiddellike afskaffing van slawerny (1840) en Buitelandse kolonies en Haïti, Resultate van Engelse emansipasie (1843). Hy eis dat ons die hervestiging van slawerny deur Napoleon Bonaparte (1800) en die konserwatisme van die setlaars wat slawerny regverdig deur die minderwaardigheid van die 'swart ras', aan die kaak stel. Die Republikein het in 1847 'n versoekskrif geloods wat sukses behaal het, behalwe die Katolieke Kerk, wat nog steeds dubbelsinnig en verdeeld oor die onderwerp was.
Die val van Louis Philippe en die stigting van die Tweede Republiek in 1848 het Schoelcher gelei tot die pos as onder-minister van buitelandse sake vir die vloot en die kolonies. Dit het hom in staat gestel om afskaffing te bevorder, wat gelei het tot die besluit van 27 April 1848. Op 22 Mei het die goewerneur van Martinique vryheid uitgeroep, gevolg deur Guadeloupe vier dae later. In Guyana eindig slawerny op 10 Augustus en op Reunion Island op 20 Desember. Hierdie verskillende datums verklaar deels die kontroversies rondom die keuse van die dag wat die Republiek gewy het aan die herdenking van die afskaffings.
Die dag van die herdenking van die afskaffings
Na aanleiding van die Taubira-wet van 21 Mei 2001, moet die datum gekies word om die afskaffings te herdenk. A Komitee vir die geheue van slawerny word genoem, maar die kontroversies is bitter oor die keuse van die datum, byvoorbeeld 23 Mei, wat deur Wes-Indiese verenigings beweer word. Moet ons boonop die afskaffing en / of die nagedagtenis van die slagoffers herdenk? In 2006 kies president Jacques Chirac uiteindelik 10 Mei, die datum van die laaste lesing van die Taubira-wet in die Senaat, en wat nie ander herdenkings op verskillende datums in die oorsese departemente vervang nie. Terwyl 10 Mei nou die afskaffing van handel en slawerny vier, maak die Fillon-omsendbrief van Mei 2008 23 Mei die amptelike herdenkingsdag vir die slagoffers.
- O. Pétré-Grenouilleau (dir), slawerny afskaf. Toetsreformisme, PUR, 2008.
- M. Dorigny, B. Gainot, Atlas van slawerny, Autrement, 2006.
- F. Régent, Frankryk en sy slawe. Van kolonisasie tot afskaffings (1620-1848), Pluriel, 2009.
Video: TRACK: MAJI YANA MDUDU - GOSPEL MUSIC By MUNISHI - GTV =
Ek is van mening dat u verkeerd is. Ek stel voor om dit te bespreek. E -pos my by PM, ons sal praat.