Foto’s: Sorgelose dae op PlettMet uitsig oor die Keurboomsrivier, is jou kop gou vol natuur in plaas van stres. (Foto: Clifford Roberts) Ná vier dae in Knysna is die stres uit ons skouers en ons gaan kuier op Plettenbergbaai. Die 60 km tussen Plettenbergbaai en Knysna gly vinnig verby en vakansie is steeds in ons kuite, skryf Maryke Roberts. Voor ons opdraai na die groen heuwels waar Sky Villa Boutique Hotel wag, is Old Nick Village-sentrum die stopplek vir iets koels. Ons draai by Feeding Fish se mikrobakkery en binne die Nice Neighbour-restaurant slurp ek die laaste pienksoet lekkerte uit my melkskommelglas. Tafels is tussen die bome in die ruie tuin gerangskik en op die dik, sagte grasperk krul ’n tuinslang soos ’n baie lang slang na die verste bedding. Op sy punt sproei ’n outydse “skilpadjie” druppels oor die plante. Met die ligte windjie wat kort-kort stoot, bereik ’n ligte sproei ons kaal bene en verdryf die laaste bietjie hitte. ’n Tuinier is besig om klein plantjies te plant en bossies uit die pikswart, klam grond te trek. Mens se vingers jeuk sommer om saam te grawe. Neffens die restaurant, pottebakkery en kwekery, wag ’n unieke ervaring: Die tekstielvervaardiger, Mungo, se eie meule. Dis deur die argitek Andrea Christoforetti ontwerp. Buite-om die rooi baksteengebou is ’n grag, wat deur die eeue oue meultradisie inspireer is. Die kolossale houtomhulsel herinner aan gevoude linne, maar is eintlik geïnspireer deur die oorkruis-skering van katoendrade op die weefstoel. Besoekers kan kom kyk hoe linne- en katoenprodukte geweef word. Terwyl die weeftoestelle ritmies klap, klap, klap, stap ons in die wandelhal wat half verhewe bo die aktiwiteite gebou is. Groot glasruite bied ’n intieme kykie op die weefproses. Sommige van die weefmasjiene is meer as 130 jaar oud. Langs die meul is hul vlagskipwinkel, met leefstylprodukte waaronder handdoeke, tafeldoeke, sarongs, servette en beddegoed. Die tekstielvervaardiger, Mungo, se eie meule. Dié meule is deur die argitek Andrea Christoforetti ontwerp. (Foto: Clifford Roberts) Sky Villa wink hoog bo ons koppe in Baron’s View-landgoed. Dis voorwaar ’n ontsnapping hierdie. Die hotel lyk soos iets uit Los Angeles of Hawaii met reusepalmbome, groot glasruite en dekor wat enige filmster sal laat tuisvoel. Dit bied uitsigte oor die Keurboomsrivier, oseaan, die Tsitsikamma- en Lange Kloofberge en jy voel regtig of jy bo-op die wolke bly. In die gange is keurige plakpapier en elke kamer se nommer word deur ’n brons beeldjie van ’n voëltjie aangedui. Elkeen lyk anders. Die plaaslike kunstenaar, Malcolm Solomon is vir dié en ander kunswerke in die tuin verantwoordelik. Ons stap deur die tuin en sien die tema met die kunswerke word hier herhaal. Dis so lekker om tussen heinings, agter bome en op fokuspunte Malcolm se mooie bronsbeelde te gewaar. Die res van die middag is loomheid al wat my brein kan verwerk en daarom is die hotel se swembad die aangewese plek. Daardie plek tussen slaap en wakker; waar die sonnetjie jou koue swembadvel warm bak; die stemme van die kroegman en gaste meer agtergrond as steurnis is en die musiek kort-kort op die windjie aangedryf kom. Die boek wat ek wou lees, lê vergete in daardie tussentyd van droom en wakker wees. Om ná ’n warm stort op jou balkonnetjie te sit met ’n 180 grade-uitsig oor die see, riviermond en wit stroke strand, is luuksheid op sy beste. Die yskoue borrels van een van die Newstead-wyne het ’n beskuitjie-ondertoon in jou keel terwyl jy voor aandete in die heel boonste Sky Villa-kroeg sit – só hoog bo die aarde, dat jy skoon duiselig voel. Ons kyk deur die lekker spyskaart en kies albei onmiddellik die soesji. Ander gaste kom later by. Hulle was in die gimnasium langs ontvangs, maar dis hopeloos te gesond en aktief vir my! Ons sit laatnag op ons balkon en kyk na die liggies van die dorp ver onder ons. Die sjokolade op ons kussings is heerlik saam met ’n koppie tee, terwyl die verbybewegende wolke patrone voor die maan vorm. Die ontbyt is geurig en groot en daarna gaan stap ons ver op die strand en verbeel ons dis iewers in die Mediterreense See. Die dorp het skattige winkeltjies en interessante straatjies waar jy kan verken. Dan terug vir stort en koffie op die dek, voor daar net genoeg tyd is vir ’n paar bladsye se lees voor middagete aanbreek en ons weer die loom middag langs die swembad deurbring. Daar is ’n groot swembad onder langs die restaurant, maar ons ontdek die klein privaat swembadjie by die kroeg op die dak en daar is ons heeldag alleen. Die een gegewe as jy in Plett oorbly, is skemerdrankies of aandete by Emily’s Restaurant (deel van die Emily Moon River Lodge Boutique Hotel) terwyl die son ondergaan. Op die ekstragroot houtdek waar jy oor die rivier uitkyk, wat soos ’n groot silwer luislang tussen die gras deur kronkel, kan die Marokkaanse of Zanzibar-geïnspireerde dekor jou maklik laat glo jy is iewers op ’n eksotiese eiland. Om die swembad sit klein groepies vriende en kuier, terwyl kersies die water verlig en die lounge-musiek oor alles uitspeel en in die vallei daaronder verdwyn. Heel bo is Simon’s Bar vir pizzas en bier of wyn, terwyl die restaurant onder jou meevoer na ouwêreldse sjarme. Ons laaste aand in Plett, kuier ons by die vyfsterhotel The Plettenberg. Hul etes en wynlys is legendaries en ons is honger! Die luukse hotel is deel van The Liz McGrath Collection en onlangs ingesluit in die Small Luxury Hotels of the World. Dit bied suites en hotelkamers, maar ook privaat villas met dieselfde luukse dekor, diens en atmosfeer. Ons kry geleentheid om die kamers en villas te sien en ek besluit as ek my troubeloftes op 30 jaar hernieu, is dit dié plek waar ek wil oorbly en dit vier. In daardie diep, sagte beddens met die spierwit beddegoed wil ek soos ’n koningin slaap, voor ek soggens met koffie in die bed oor die oneindige blou oseaan en hemel uitkyk. My kamera se lens is nie wyd genoeg om die groot blou uitspansel bo en onder die horison vas te vang nie. Dit strek sover die oog kan sien. Spierwit branders breek op die blou water, en lyk soos handgehekelde rantjies. Die potblou randlose swembad se water lyk kompleet asof dit oor die einde van die grasperk na nêrens stort. Ons teug aan yskoue Waterford Wynlandgoed se Rose-Mary Rosé, terwyl die son patrone teen die lug maak en agter die horison agter die hotel verdwyn. Die dorp se liggies kom een vir een aan en ons mae grom behoorlik toe die hemelse reuke uit die kombuis aangedryf kom. Toe die luggie koel word, skuif ons binnetoe. Die restaurant, SeaFood, se dekor en diens is net so keurig soos die luukse hotel. Die voorgeregte van kaassoufflé wat twee maal gebak en met ’n warm grappa en kaassous en parmesaan bedien word, en die Thaise viskoekies met appel en ingelegte gemmer en kokosneut en lemmetjiesous, berei ons monde goed voor vir hoofgereg. Salm bly maar ’n gunsteling en dis moeilik om bykosse te kies, want toe ek die keuses van gegeurde rys, parmesaan-truffeltjippies of Mediterreense somergroente sien, is ek lus vir almal. Gelukkig kies ons albei die ponzu-salm met kimchi, blomkoolpuree, bok choy en lemoenjellie, salmkaviaar en seekatink-tuile en kan al drie bykosse geniet. Die restaurant het pas sy nuwe vegetariese en veganistiese disse bekendgestel en dit lyk só lekker, dat ek dit met ons volgende besoek beslis sal probeer. Mens mag nie jaloerserig na ander gaste se borde loer nie, maar genade, wees regverdig. Ons drink L’Ormarins-borrels saam met ons Madagaskar vanielje creme brûlée en tuisgemaakte Plettenberg-sorbet. In die sitkamer voor die kaggel geniet ons ’n lekker Mullineux Straw Wine, voor ons huiswaarts keer. Ons laaste stop voor ons die lieflike streek ná ses dae agterlaat, is Luka Vineyards, waar ons middagete by hul nuwe restaurant met sy oop voorkant, Luka Café wat jou deel van die natuur maak, bespreek het. Die wit vlaggies op dieselfde pad wat na die Knysna Elephant Park gaan, dui die weg aan. Die plaas het twee wyne, ’n rosé en sauvignon blanc. Die rosé is uitverkoop toe ons daar kom. Die eerste oes was in 2015. Anton Smal, wat voorheen by Bramon Wynkelder gesetel was en meeste van die wynplase in die omgewing se wyne gemaak het, is nou by Bitou Wingerde en het in die verlede Luka se wyne gemaak. Die nuwe eienaars, Phil en Laura Harvey, het die plaas 18 maande gelede gekoop en het die wêreld per seiljag gaan ontdek, voor hulle die plaas in Harkerville kom koop het. Hul restaurant en piekniekplekke langs die dam, kyk oor die reusegrasperk na die olifantpark en daagliks kan gaste kyk hoe dié sagte reuse in die oopte gevoer word. Jy kan in die opelugrestaurant kuier en deel word van die lekker gees terwyl koffiemasjiene blaas en maal en vonkelwynproppe skiet en mense lag en gesels. Of jy kan piekniek hou op die grasperk. Laura vertel dat hulle biodinamies boer en hoop om die eerste geregistreerde biodinamiese plaas op die Plett Wynroete te word. “Dit gaan oor ons etos, nie oor ’n stempel op ’n etiket nie,” vertel sy. Die plaas het pinot noir-, chardonnay- en sauvignon blanc-wingerde. Hulle wil egter meer wyne van die omgewing verkoop, om mense blootstelling aan die hele roete te gee. “Ons wil die jong uitblinkprodukte hier vertoon en ook ongewone wyne verkoop.” Sy sê Phil is ’n bootbouer, maar hy en vyf mans het die restaurant self opgerig. Die sjef, Richie Rorich, pas perfek in by hul etos. Sy liefde vir vars, organiese produkte is die perfekte pasmaat vir hul filosofie. Dis ook een van die min plekke in die omgewing waar vegetariërs en veganiste se smulborde mooier en lekkerder is as die vleis- en kaasborde. Richie gaan soggens in die bure se organiese tuin in en oes vars groente, kruie en slaaiblare. Die eiers is ook van die plaas – toevallig stap die vrylopende hoenders net op daardie tydstip verby – en jy kan dit in die eindproduk op jou bord proe. Om ons doen mense die wynproe, met of sonder peuselhappies. Laura en Richie kom sit ons peuselborde saam met ’n glas Plettenvale Brut Rosé MCC wat deur Gloria Strack van Schyndel gemaak is. Daar is geposjeerde peer, bokmelkkaas en vars spanspek by. Dis egter die borriesuurdeegbrood en geaktiveerde steenkoolsuurdeegbrood wat my mond laat water. Haar oë word dromerig as sy sê hulle droom van die dag wat hul eie wyne op die plaas gemaak en verouder kan word. Hulle eerste pinot noir en chardonnay word aanstaande jaar van hul eie druiwe gemaak. Ek gaan kyk na die Lombard 2017 Malbec wat met ’n doppie soos ’n bierbottel spog en in ’n oulike papierbaadjie verpak is. Dis een vir saamneem huis toe om voor die kaggel te gaan geniet. Ons is trommeldik toe ons koffie bestel. Dis groot stomende cappuccino’s van die plaaslike koffierooster, Arrow, wat voor ons pryk. Nog een van Laura se passieprojekte om plaaslike uitblinkers te vertoon. Dis twee ander mense wat ses dae later weer die N2 huis toe aanpak. Die blouvaal vel van te veel ure op kantoor sit, is weg: goudbruin is nou die kleur en die snaarstyf skouers is ontspanne en die voete en vingers op die stuurwiel tik liggies saam met die musiek. Plett en Knysna se seelug, wit strande, oesters en MCC, is beslis die beste medisyne in hierdie pandemietyd. Verken die Plett Wynroete se wynkelders en gaan stap tussen die wingerde. (Foto: Clifford Roberts) Die Plett Wynroete is Suid-Afrika se jongste wynroete. Die wynlande strek van Harkerville tot by The Crags verby en die rit tussen die twee verste wynplase weerskante van The Crags duur sowat 40 minute. Dis verweef tussen voël- en olifantparke, bied uitsigte oor damme, woude en wingerde en kan jou vir dae besighou. Hoewel daar tans 18 kelders op die roete is, is sewe oop vir die publiek en die aanbiedinge baie verskillend. Dié sewe is Bramon; Newstead, tuiste van Lund Family Vineyards; Kay and Monty Vineyards; Lodestone; Luka, Plettenvale en Packwood. Cap Classique, Suid-Afrika se eie vonkelwyn wat in die tradisionele Franse metode gemaak word, maar weens naambeskerming nie sjampanje genoem mag word nie, is dalk die streek se volgende bekendste uitvoerproduk. Die hele Cap Classique-bedryf en wynroete het by Bramon sy oorsprong gehad, danksy die visie van Peter Thorpe en sy vrou, Caroline, wat in 2001 die eerste druiwe geplant het. Die koeler klimaat is voordelig vir chardonnay, sauvignon blanc en pinot noir.