Bybelskool » Lukas 9:51-11:54 – Gefokus op God en die naaste
Lukas 11:1-13 – Gebed gebou op God se beloftes
'n Paar opmerkings oor die teks:
Jesus leer sy dissipels om te bid, soos Johannes dit ook gedoen het.
Hierdie gebed het net 5 bedes, anders as die gebed in Matteus 6. Die gebed om God se wil in die hemel so ook op die aarde is uitgelaat, maar word vervang en uitgebrei met die gelykenis, opdrag en belofte wat daarop volg.
Die gelykenis wat Jesus vertel, illustreer God se gewilligheid om ons gebede te beantwoord.
Die opdrag om te vra, soek en klop is 'n kosbare uitnodiging om nie net die Here vir alles te vertrou nie, maar Hom direk daarvoor te vra. Hy wil met ons in gemeenskap lewe.
Die belofte wat God gee, sluit die fisiese en konkrete dinge in waarvoor ons vra. Die belangrikste is egter dat God ons sy Heilige Gees gee. Dit is die beste gawe.
Die vasbeslotenheid van Jesus tref my. Hy weet wat Hy moet doen. En Hy weet wat die einde van daardie pad is. Tog fokus Hy met passie op hierdie roeping, al beteken dit dat Hy soos Johannes die Doper met sy lewe daarvoor sal moet boet.
Let op hoe Hy hindernisse op sy weg hanteer. Hy verteer nie met vuur dié wat Hom nie wil ondersteun op sy pad nie (9:52-56 -Samaritane), soos Hy die dissipels ook gekeer het om ander te verhinder wat ook goed doen, maar nie die pad saam met hulle loop nie (9:50). Hy laat dit Hom nie afsit nie, en bly op die pad wat Hy ingeslaan het.
Tog roep Hy ook steeds mense om Hom te volg, en spreek hulle aan as hulle die roepstem probeer ontduik. Hy doen dus wat Hy moet doen, nooi mense saam op dié pad, maar dwing hulle nie saam nie (9:57-62).
In die proses stuur Hy nou die 72 twee-twee uit om op die pad na Jerusalem – elke plek waarheen Hy van plan was om te gaan – die evangelie te verkondig. Daarmee gee Hy aan die kerk 'n model van bediening wat, hoewel nie noodwendig op presies dieselfde wyse nie, nagevolg kan word.
Hier kom 'n mens nou ook agter waarom Hy nie sterker reageer op die weerstande of huiweringe nie. Afrekening kom aan die einde van die tyd, net soos die heerlikheid ook dan wag vir dié wat gehoorsaam is. Dit motiveer Hom, en vorm die rasionaal agter sy bedieningstyl.
En wat vir Jesus geld, geld ook vir sy dissipels: wie na hulle luister, luister na Jesus, en wie nie luister na hulle nie, luister nie na Hom nie.
Die blydskap van Jesus oor die sukses van sy uitstuur-opdrag roer my (10:21-22). Wat begin het met 'n alleen-pad wat Hy geloop het, opgevolg is deur die kern-groep van 12 dissipels uit te stuur, is nou ook suksesvol met 72. God se plan, soos dit begin ontvou, werk inderdaad.
Die feit dat hulle grense moet oorsteek soos die barmhartige Samaritaan (in kontras met dorpie wat Hom verwerp het) en hulle liefde vir God moet demonstreer in hoe hulle vir ander 'n naaste is (10:25-37). Let op hoe dit ook 'n eksplisiete korreksie op die Farisese idee is, wat gedink het jy kan met God 'n verhouding via die wet hê, sonder om aandag te gee aan die wyse waarop hulle ander mense insluit.
Dan skuif Jesus se aandag na die skare mense, waaronder 'n klomp Fariseërs, en gee lering oor die impak van die koninkryk wat Hy verkondig, en spel dit uit in terme van:
die effek op die koninkryk van die duiwel, waarmee Hy duidelik die kloof tussen die twee uitwys – jy kan nie in altwee kampe wees nie (11:14-23);
die noodsaak van toewyding aan God as teenvoeter vir 'n terugval in die mag van die duiwel (11:24-26 en 27-28) – "hoor en onderhou";
die noodsaak om die tekens te kan onderskei – Jesus is hier, en mense weier om in sy lig te wandel (11:29-32 en 33-36);
die dwaasheid van die godsdienstige Fariseërs en wetgeleerdes wat hulle oor uitwendige goed bekommer, maar nie oor wat binne in hulle harte aangaan nie, en nie na Jesus kyk om sy boodskap te begryp nie, maar hoe om Hom uit te vang in 'n strik van een of ander aard – vir hulle, sê Jesus, wag daar net ellende (11:37-53)