Vanoggend vir 09:00 afspraak by my AP (Algemene Praktisyn) gekry. Hy ken nou al die storie. En net toe ek in die spreekkamer vir hom sit en wag, lui my foon, en dis my man en hy sê: laat die AP die onkoloog bel. Daar's fout met die bloedtoetse. Die onkoloog sê ek moet onmiddellik kom.
Natuurlik is dit nie 'n krisis nie. My witbloedliggaampies is laag en dit verhoog die kans op infeksie. Vandaar ook die feit dat die mondsere nie wil weggaan nie – dit bly ontsteek. Maar dis nie of ek nou juis ANDERS voel as na vorige chemos nie. Dis dieselfde. So hoekom kon my vorige onkoloog nie hoor as ek sê ek voel so verskriklik sleg nie? Die locum was die eerste persoon om 'n sommernet bloedtoets te skeduleer, om te sien wat my liggaam doen. Hierdie onkoloog was die eerste een om in my keelgat af te kyk. Hy sit met 'n vonkel in die oog en besluit hoe lank hy my sal afboek. Tot die einde van die kwartaal. Ek protesteer, maar eintlik wil ek nie. Hierdie was 'n sleg jaar vir my en my studente. As ek nie siek was nie, het hulle gestaak, en van 'n ordentlike verhouding tussen ons, is daar geen sprake nie.
Dis ook weer tyd om myself in te spuit met daardie oulike naaldjies wat R4000 vir vyf kos. En ek is weg huis toe met 'n handvol pille, onder andere 'n emulsie wat binne SEKONDES die mondpyn verdoof, en pynpille wat langer as 'n uur hou. Verligting vir ten minste vier ure. Waarom kon ek dit nie vroeër gekry het nie? Ek gaan 'n lysie uitdruk van moethê pille en dit in my handsak hou.
Nou's ek natuurlik rasend honger. Het een en 'n half kilogram die week verloor.
Oeeeee, toe klim hierdie antie vanmiddag weer 'n slag deeglik op die pity pot. En ek sit daar op die troontjie met trane wat van my wange afstroom, en ek kan nie eens ordentlik huil nie, want die mondsere voel asof hulle op my skarniere sit, en as ek huil, moet die skarniere beweeg, en dis seeeeeer. En waaroor was dit? Oor 'n ou naaldeprikkie. 'n Bloedtoets. My bloedtelling.
Vandag was 'n lang dag. Het twee klasse gee van 'n uur en 'n half elke. Al my klasse is 'n uur en 'n half lank. Ek vind deesdae dat ek so na 'n uur baie moeg word. Toe is daar nou nog probleme in my eerste klas met die uitdeelstukke, en ek moet eers teruggaan kantoor toe om goed te gaan haal (ons het mos nie assistente soos by 'n normale universiteit nie) en ek moet trappe klim en is gedaan. Kan skaars die boks vashou. Weer terug klas toe. My mond pyn iets vreesliks, sodat dit moeilik is om te praat. Tussen die eerste en die tweede klas moet ek gou huis toe kom om iets te eet, want vanoggend kon ek twee klein houertjies jogurt eet. Ek's honger. Ek's moeg. Toe is dit Duitse klas. Die studente werk flink, maar ek vind dit moeilik om my tong om Umlauts en sch te knoop. Dis seeeeeer. Ek sit by tye net. En toe die klas verby is, kan ek uiteindelik hospitaal toe vir die opvolgbloedtoets wat die onkoloog voor gevra het. Moet vandag gedoen word.
Dokter, sê die oulike suster (hulle dink ek's 'n mediese dokter en ek help hulle nie reg nie, want dan word ek vinniger gehelp), ek het nie butterflies nie. Is dit ok as ek dit in die hand doen? Ek maak asof ek weet wat sy sê, maar knyp my oë toe. 'n Naald in die hand herinner aan chemo, en daaraan wil ek nie herinner word nie.
En dis toe wat ek so jammer vir myself begin voel. Want ek is HUNGRY, ek voel LONELY en ek is TIRED. Nog nie heeltemal seker of daar ANGRY ook was nie, maar 'n mens het genoeg probleme as net een van die faktore teenwoordig is. As 'n kombinasie teenwoordig is, is dit tyd om te HALT, want anders gaan jy iemand aanrand, of iets sê wat jy nie bedoel het nie, of in trane uitbars… En dis dan wat 'n mens tog so maklik op die potjie klim.
So ek't so deur die verkeer huis toe gery met trane wat oor my wange rol. En ek voel skoon fragiel. Dit oor 'n naald in die hand.
Maankind sê in kommentaar op my vorige blog: "Daar is vir my net een eenvoudige antwoord: Dis op jou lewenspad. Of nie." En dan lees ek in die Sarie Gesond (Somer 2010) oor die lewensfilosofie van 'n 24-jarige. Of is sy nou 26. Genade, kind, jou brein is nog besig om te ontwikkel! Hoe op aarde kan jy 'n lewensfilsofie hê wat vir hierdie ou antie van waarde is? Want ek het ook altyd 'n lewensfilosofie gehad: dinge kom op jou pad, omdat jy iets daardeur moet leer. Te wonderlik. Iets slegs gebeur met my, en dan moet ek iets leer. Toe sterf 'n vriend van my op sewe-en-dertig, amper ag-en-dertig. Iemand wat vyf-en-twintig jaar lank deel van my lewe was. Iemand met soveel talent, dat hy nie elke dag geweet het of hy vandag gaan sing, toneelspeel, skryf of onderrig nie. Iemand met 'n vol lewe en baie potensiaal. Die een dag het ons nog per e-pos gekommunikeer, en die volgende oggend was hy nie meer daar nie. Alles net weg. En ek besef: hy het nie gesterf sodat ek iets kan leer nie. Dis mos onsinnig. Hoekom sal God ander mense pyn aandoen, sodat ek iets kan leer? En ek moes my lewensfilosofie hersien, want ek kan niks leer uit sy dood nie, behalwe dat enigiemand enige tyd kan doodgaan. En dit weet ons mos op intellektuele vlak. Toe besluit ek: die lewe gebeur met 'n mens. Dis hoe jy dit hanteer, wat die verskil maak.
Dr Phil sê altyd: Life is not cured. It is managed.
En terwyl ons die lewe bestuur, mag ons hope pret langs die pad hê.
UIT MY SE PAD UIT!
Jy daar, wat so oor die pad slinger, asof daar nie 'n môre gaan wees nie, en jy wat sommerso voor die verkeer inloop sonder om 'n aanduiding te gee van wat jou intensies is, en jy wat teen die verkeer in opgejaag kom op jou baisiekel, sodat ek nie weet of jy gaan links of regs nie, bly seblief uit my se pad uit! Hierdie antie is vol chemo, het Vrydagnag laas geslaap, haar maag is erg onlekker en jy mag dit dalk nie maak nie.
Ek dink ons moet plakkers begin maak vir ons karre: Beware. Chemo babe on board.
Og, ek's nou vanaand naar. En dit het NIKS met chemo te doen nie! Het mos sedert my diagnose omtrent geen sjokolade geëet nie, en het ook geen lus daarvoor gehad nie. Wanneer ek wel daarna gevoel het, het dit nie lekker gesmaak nie. Hulle sê dit gebeur nogal. 'n Bonus natuurlik, vir 'n oorgewig, middeljarige vrou. En nou, vir die laaste week of so, het ek 'n sjokoladelus wat vir niks skrik nie. Vandag daar in Woolworths sonde gepleeg en 'n pakkie van daardie "Chuckles – malted puffs" ook in die trollie gelaai. Het my pad halfpad daardeur gevind en dit doen my nie goed nie. Voel skoon siek soos ek hier sit. Nou's ek hopelik eers weer vir 'n tydjie klaar met die tjoklits.
Vanaand lekker deurmekaar, al het ek mooi gehou vir die laaste 48 uur na chemo vyf. Kat het nie kos gekry nie, en eers toe sy al redelik om my bene gekerm het, het ek besef waaroor dit gaan. En daarna het my man net met genade kos gekry sonder dat my vingers in die slaai geval het. As dit nie was vir Martha se hoenderpastei wat ek gister by die mark gekry het nie, was daar geen kos nie. En ek doen goed, maar het rustelose bene en daardie dzzzzz-gevoel oor my, wat beteken ek is so elektries soos 'n aardlekkasie, en kan op niks konsentreer of by niks stilstaan nie. Amper soos tydens my eerste chemo, toe ek vir vier dae nie tot stilstand kon kom nie, en so al om die sitkamer gemigreer het, al kon ek terselfdertyd niks sien nie. Gelukkig geen dubbelvisie nie.
Donderdag die "nuwe" onkoloog gespreek, net om agter te kom hy is bloot die locum wat vir twee weke instaan tot die "regte" nuwe onkoloog opdaag. Sy begin glo in Augustus. Maar ek het meer aanklank by hom gevind. En hy het nie 'n woord gespreek oor my platinumblonde pruik nie. My net baie rustig ondersoek en meer raad gegee as my vorige onkoloog. Sy het altyd bloot geglimlag en niks gese nie.
Vrydag kon ek normaal funksioneer, met selfs 'n afspraak oor ons in-house kongres wat middel Augustus plaasvind, en waarvoor ek en 'n kollega nog 'n referaat moet aanmekaarslaan. Ek mentor mos. So af en toe. Saterdag was 'n bietjie moeiliker, want ek het weer 'n slag op die mark gaan sit met my juweliersware. Net sodat mense kan sien ek leef nog. Was twee maande laas daar, en het op 'n stadium elke Saterdag daar gaan sit – kom wind of weer. Nou sleep ek my nie meer nie. Sal dalk nog eendag blog oor die markdae. Dit kan by tye baie snaaks wees, veral omdat mense jou baie eienaardig kan behandel as hulle dink jy is net nog iemand wat nie kon werk kry nie, en nou sit jy maar by die mark! Maar ek was moeg, gister, na die oggend op die mark. En ek dink ek het dalk te veel geslaap. Vandaar die rustelose bene en die dzzzzz in die kop.