1932 Demokratiese Konvensie - Inligting
27 Junie tot 2 Julie 1932
Genomineer: Franklin D Roosevelt van New York vir president
Genomineer: John Nance Gardner van Texas vir vise -president
Die byeenkoms is geopen met die meerderheid afgevaardigdes wat aan Franklin Roosevelt toegesê is. Hy het die meeste van die voorverkiesings wat hy in die gesig gestaar het, gewen teen Al Smith wat hy as goewerneur vervang het. By die eerste stemming het Roosevelt 666 1/4 stemme gekry 102 minder as die twee derdes wat nodig was vir die benoeming. Nog twee stembriewe is dieselfde aand gehou, maar tevergeefs en Roosevelt kon nog steeds nie die twee derdes benodig nie. Roosevelt -ondersteuners het oornag daarin geslaag om sowel die afvaardiging van Kalifornië as Texas te oortuig om Roosevelt te ondersteun. Die volgende dag het William McAdoo, die hoof van die afvaardiging van Kalifornië, opgestaan ​​en gesê: "Kalifornië het haar die volgende president van die Verenigde State gekies. Sy het nie hierheen gekom om hierdie byeenkoms dood te maak of aan 'n ander rampspoedige wedstryd soos dié van 1924 deel te neem nie". Daarmee het hy aangekondig dat Kalifornië Roosevelt sal ondersteun. Roosevelt beland met 945 van die kongresafgevaardigdes. Roosevelt verbreek vorige tradisies en vlieg na Chicago om die nominasie van die partye te aanvaar.
1932 Presidensiële veldtog
Franklin Roosevelt se benoeming tot president deur die Demokratiese Konvensie in Chicago in Julie 1932 het gelei tot een van die belangrike veldtogte in die Amerikaanse politieke geskiedenis.
President Hoover, wat verantwoordelik was vir die depressie, sou in 1932 kwesbaar gewees het vir bykans enige teenstander. Die raadgewers van FDR was eenparig om hom aan te spoor om veilig te speel en 'n stoepveldtog te voer wat sy hardloopmaat, John Nance Garner van Texas, vir hom gesê het: 'Al wat u hoef te doen is om tot die verkiesingsdag aan die lewe te bly.'
FDR -veldtogte in Atlanta, Georgia.
24 Oktober 1932
Maar vanaf sy eerste politieke onderneming in die staat New York, het FDR persoonlik gejubel oor aktiewe veldtogte, en in 1932 het hy gevoel dat die tye en die bui van die land nie minder vereis nie.
Gevolglik het hy hom oor die lengte en breedte van die land beywer, sy boodskap in een-en-veertig state gebring en 'n aantal belangrike adresse en honderde fluit-stop-optredes gemaak. Dit was tot dusver die aktiefste presidensiële veldtog.
Sommige van die posisies waarvoor FDR tydens die veldtog gepleit het, soos 'n verbintenis om belasting te verlaag, die begroting te balanseer en die federale burokrasie met 25%te besnoei, kom later terug by hom. Maar sy energie en persoonlike sjarme het hom nietemin tot 'n oorweldigende oorwinning op 8 November gebring deur twee-en-veertig van die agt-en-veertig state te wen, 'n kiesmarge van 472 tot 59 en 'n gewilde stem van 22,8 miljoen vir Hoover se 15,7 miljoen.
Telegram, Herbert Hoover aan FDR, 7 November 1932
'Ek belowe u, ek belowe myself, 'n nuwe ooreenkoms vir die Amerikaanse volk.' -Franklin Roosevelt, toespraak oor aanvaarding, Demokratiese Nasionale Konvensie, 2 Julie 1932
Die manier waarop Amerikaners in 1932 presidentskandidate gekies het, was baie anders as vandag. Primaries en koukusse het 'n geringe rol gespeel. Nominasies is by nasionale byeenkomste deur partyleiers in rookgevulde kamers afgehandel.
By die Demokratiese Konvensie in Chicago het FDR te staan ​​gekom voor formidabele mededingers, waaronder die party se genomineerde Al Smith en die huisspeaker John Nance Garner. Roosevelt het vroeër gestem, maar kon nie die nodige meerderheid van twee derdes bereik nie. Uit vrees dat die aandag na 'n ander kandidaat kan verskuif, het FDR se adviseurs 'n ooreenkoms met Garner beding. Sy ondersteuners skakel oor na FDR en Garner het die vise -presidensiële benoeming ontvang. Met Garner se stemme wen Roosevelt op die vierde stembrief.
In daardie dae het presidensiële genomineerdes nie by partytjiebyeenkomste verskyn nie. FDR het hierdie tradisie uitgedaag, na Chicago gevlieg om sy benoeming te aanvaar en die afgevaardigdes geëlektrifiseer met sy oproep om 'n 'New Deal'.
Neal se 'Happy Days Are Here Again' - FDR styg in 1932
In onlangse jare het nasionale partybyeenkomste sulke gesnyde sepies geword dat dit moeilik is om te glo dat daar 'n tyd was dat afgevaardigdes eintlik die funksie van die verkiesing van hul party se presidentskandidaat uitgevoer het, eerder as om net die rubber te stamp wat reeds besluit is die primêre verkiesings.
Hierdie boek bevat al die hoë drama van een van die belangrikste konvensies in die geskiedenis van die land - die Demokratiese Nasionale Konvensie van 1932 wat Franklin D. Roosevelt genomineer het vir die eerste van sy vier suksesvolle veldtogte vir die presidentskap.
Toe die afgevaardigdes in die somer van 1932 in Chicago bymekaarkom, was Franklin D. Roosevelt die duidelike gunsteling om die benoeming te wen. Sy neef Theodore was slegs 'n paar jaar tevore 'n gewilde president, hy het as assistent-sekretaris van die vloot gedien onder president Wilson. groot meerderheid en hy het meer toegewyde afgevaardigdes as al die ander nominasiesoekers saam.
Ondanks al hierdie indrukwekkende geloofsbriewe, was Roosevelt se benoeming allesbehalwe seker, aangesien die afgevaardigdes onder 'n mantel van intrige vergader het baie soos dié rondom die keuse van 'n Middeleeuse pous. Om 'n blote meerderheid van die afgevaardigdes te wen, was nie voldoende om die benoeming te wen nie, maar Roosevelt moes die mynveld van die tweederde-reël navigeer, wat vereis dat die party-genomineerde 'n super-meerderheid behaal. Dit was 'n skadelike toestel wat ontwerp is om die Suide de facto veto te gee oor die kandidaat van die party.
Steve Neal, 'n koerantverslaggewer in Chicago, wie se vroeëre boeke 'n verslag bevat van die vroeëre vriendskap tussen Harry Truman en Dwight Eisenhower, maak gedenkwaardige portrette van die lappie sakmanipulators wat probeer het om die benoeming van Roosevelt af te weer. Onder hulle was die goewerneur van Maryland, Albert C. Ritchie, wat volgens Neal die vise -presidensiële benoeming sou kon kry as hy ontvanklik was vir 'n ooreengekome ooreenkoms om sy steun aan Roosevelt op 'n belangrike oomblik in die byeenkoms te werp. Uiteindelik het die prys gegaan aan John Nance Garner, die Texaan wat bereid was om 'n ooreenkoms te sluit. Gegewe die relatiewe onduidelikheid van die meeste van hierdie aanspraakmakers, sak die boek onvermydelik in gedeeltes van verveling wat die geduld van selfs politieke junkies sal belas. Maar die mees ontroerende gedeeltes handel oor die twyfelagtige Huey Pierce Long, een van die mees vulkaniese figure in die Amerikaanse politieke geskiedenis.
Long, wat in daardie stadium 'n virtuele diktator van Louisiana was, het onwillekeurig na die byeenkoms gekom, maar het Roosevelt met ywer ondersteun as die beste slegte alternatiewe om die ellende van die Groot Depressie te hanteer, wat teen daardie tyd met wraak vasgesteek het. .
Roosevelt se voorstelle om die krisis die hoof te bied, het lank nie heeltemal te skugter beskou nie. Wat nodig was, het hy uitdruklik gesê, was 'n radikale herverdeling van die rykdom.
Alhoewel die boek eindig met die oorwinning van Roosevelt tydens die byeenkoms en in die daaropvolgende verkiesing, word hy steeds agtervolg deur die dreigende figuur van Huey Long, wat geredeneer het dat, ondanks Roosevelt se wonderlik optimistiese en inspirerende persona, sy strooipistoolbeleid vir die hantering van die depressie was grootliks ondoeltreffend.
Neal se boek eindig met die verkiesing van 1932, maar voordat Roosevelt se eerste termyn half verby was, het Long reeds 'n boek geskryf met die gewaagde titel My First 100 Days in die Withuis. In sy landdros -biografie uit 1969 van die Louisiana Kingfish, Huey Long (Vintage, 944 bladsye, $ 24), lê die historikus T. Harry Williams Long se Machiavelliaanse strategie uiteen.
Long, wat teen daardie tyd 'n indrukwekkende nasionale gevolg opgebou het deur op die deurdringende ekonomiese angs te hamer, sou in die verkiesing van 1936 as 'n derdepartykandidaat links van Roosevelt deelneem. Hierdie maneuver sou die liberaal-linkse stem verdeel op 'n manier wat die verkiesing van die Republikeinse kandidaat, wat daardie jaar goewerneur Alf Landon van Kansas was, verseker. Onder president Landon sou die depressie volgens Long se plan net vererger, en Long sou in 1940 terugbrul as die Demokratiese presidentskandidaat.
Onwaarskynlik, miskien, maar vreeslik aanneemlik in 'n tyd toe ander charismatiese en gevaarlike demagoges oor die Atlantiese Oseaan Duitsland en Italië oorgeneem het.
Amerika is nooit op die proef gestel nie, want net toe die verkiesing van 1936 besig was om vorm aan te neem, is Huey Long vermoor. Nie een van die ander wat sy mantel sou optel nie - insluitend dr. Francis Townsend, eerwaarde Gerald L.K. Smith en vader Charles E. Coughlin-het alles gehad wat Long se vaardigheid en intelligensie benader om so 'n stembusgreep uit te voer.
Roosevelt het dus nog drie keer gemaklike verkiesings ingehaal. En die depressie is beëindig - nie deur Roosevelt se beleid nie, maar deur die koms van die Tweede Wêreldoorlog. Om daardie oorlog te wen - en die Westerse beskawing te red - sou die hoogste prestasie word van die man wat deur 'n byna wonder die Demokratiese benoeming vir president by die Chicago -konvensie in 1932 gewen het.
Ray Jenkins, as verslaggewer van die Columbus (Ga.) Ledger, het die Pulitzer -prys vir staatsdiens in 1955 gewen vir sy dekking, saam met 'n ander verslaggewer, van die omwenteling in Phenix City in 1954, Ala. Hy het gewerk vir die Montgomery (Ala.) Advertiser-Journal, The New York Times en die Clearwater (Fla.) Sun, en was redakteur van The Evening Sun. Sy boek, Blind Vengeance, is in 1997 deur die University of Georgia Press gepubliseer.
Toe die Amerikaanse grondwet geskryf is, het dit nie 'n proses uiteengesit om 'n presidentskandidaat te bepaal nie. Politieke partye het jare lank staatgemaak op 'n geheime proses wat bekend was onder die bespottende bynaam "King Caucus" om hul kandidate te kies. Hierdie koukusse was informele aangeleenthede waarin Amerikaanse kongreslede vergader het om hul partye se platforms te bepaal en te bepaal wie sou verkies.
Kandidate en burgers het hierdie ondemokratiese stelsel geminag. Teen die 1820's het kritiek 'n koorshoogte bereik en dit het duidelik geword dat King Caucus se dae getel is. Maar hoe moet partye uitvind wie om aan te wys?
'N Antwoord kom uit die linkerveld in 1831, toe die eerste derde party van die land, die Anti-Masons, die eerste nominasiebyeenkoms ooit gehou het in 'n poging om koukusgeheim te vermy. Alhoewel die genomineerde, William Wirt, slegs sewe verkiesingsstemme tydens die nasionale verkiesing gewen het en die party net meer as 'n dekade geduur het, is die idee byna onmiddellik opgeneem deur die twee groot politieke partye, die Demokrate en die Whigs, voorlopers van die Republikeine .
Maar die 19de-eeuse benoemingskonvensies was dramaties anders as die van vandag. In teorie het hulle die Amerikaanse volk meer seggenskap oor die politieke proses gegee deur die nominasieverantwoordelikheid van die kongres te verskuif na staatsafgevaardigdes wat op 'n nasionale byeenkoms oor die kandidate sou stem. Maar in werklikheid het party insiders ook hierdie verrigtinge beheer, aangesien dit waardevolle geleenthede was om inligting en politieke gunste te ontmoet en uit te ruil. Soos die presidensiële historikus Gleaves Whitney skryf, was dit 'die era van die spreekwoordelike rookgevulde kamer'. (Dit is vier van die ergste politieke voorspellings in die geskiedenis.)
Kandidate het nie die vroeë byeenkomste bygewoon nie, aangesien dit as onbeskeie beskou is om deel te neem aan die byeenkoms van afgevaardigdes na hulle kant, en benoemings was selde 'n uitgemaakte saak. Konvensies kan dramatiese, luidrugtige aangeleenthede wees, en kwessies soos slawerny verdeel partye in bitter faksies. In 1852 moes die Demokratiese konvensie byvoorbeeld 49 stemme hê voordat twee derdes van die afgevaardigdes kon ooreenkom oor 'n kompromiskandidaat, die slawerny Franklin Pierce. Presidensiële kandidate soos Pierce volg in plaas daarvan die telegraaf, wat Samuel Morse in die 1840's uitgevind het, en reageer op die benoeming met toesprake en aanvaardingsbriewe.
In die 1890's het 'n poging van die Progressiewe era om die verkiesingsproses verder te demokratiseer, daartoe gelei dat verskeie state 'n stelsel van primêre verkiesings ingestel het wat gewone Amerikaners in staat gestel het om 'n kandidaat of die kandidaat se afgevaardigdes direk te kies sonder inmenging van die party. Alhoewel dit nou makliker geword het om voorlopers te voorspel, het partybase by die byeenkomste aansienlike mag behou - en presidentskandidate het steeds tuisgebly.
Die skare -leiers Lucky Luciano, Frank Costello en Meyer Lansky het almal die afvaardiging van Tammany Hall na die byeenkoms in Chicago vergesel. Hul maffia -medewerker Al Capone het 'n groot deel van die alkohol, verbied onder verbod, en vermaak verskaf.
Costello het 'n hotelsuite gedeel met Jimmy Hines, die Tammany "Grand Sachem", wat steun vir Roosevelt aangekondig het. Maar 'n ander Tammany -politikus, Albert Marinelli, het aangekondig dat hy en 'n klein blok besig is om te gaan en Roosevelt nie sal ondersteun nie.
Marinelli was Tammany se leier in die Second Assembly District, sy hartland onder 14th Street in Manhattan. Tydens die verbod het hy 'n vragmotoronderneming besit - bestuur deur niemand anders nie as Lucky Luciano. Luciano het Marinelli gehelp om die eerste Italiaans-Amerikaanse distriksleier in Tammany te word, en dwing in 1931 die bedanking van die stadsklerk, wat Marinelli daarna vervang het, af. Dit het Luciano en Marinelli beheer gegee oor die keuse van groot jurielede en die opsomming van stemme tydens stadsverkiesings.
Nou deel die twee 'n hotel -suite in Chicago.
1932 Demokratiese platform
In hierdie tyd van ongekende ekonomiese en sosiale nood verklaar die Demokratiese Party sy oortuiging dat die hoofoorsake van hierdie toestand die rampspoedige beleid was wat ons regering sedert die Tweede Wêreldoorlog gevolg het, van ekonomiese isolasie, die samesmelting van mededingende ondernemings tot monopolieë en die aanmoediging van die onverdedigbare uitbreiding en inkrimping van krediet vir private wins ten koste van die publiek.
Diegene wat verantwoordelik was vir hierdie beleid, het die ideale waarop die oorlog gewen is, laat vaar en die vrugte van die oorwinning weggegooi en sodoende die grootste geleentheid in die geskiedenis verwerp om vrede, voorspoed en geluk vir ons mense en die wêreld te bring.
Hulle het ons buitelandse handel verwoes, die waardes van ons goedere en produkte vernietig, ons bankstelsel lamgelê, miljoene mense se lewensbesparing beroof en nog miljoene mense uit die werk geslaan, armoede wydverspreid veroorsaak en die regering na 'n staat gebring van finansiële nood ongekend in tyd van vrede.
Die enigste hoop om die huidige omstandighede te verbeter, werk te herstel, permanente verligting vir die mense te gee en die land terug te bring na die trotse posisie van huishoudelike geluk en van finansiële, industriële, landbou- en kommersiële leierskap in die wêreld, lê in 'n drastiese verandering in die ekonomiese regeringsbeleid.
Ons glo dat 'n partyplatform 'n verbond is met die mense om die party getrou by die party te hou wanneer dit aan hom toevertrou is, en dat die mense geregtig is om in duidelike woorde die bepalings van die kontrak te ken waarop hulle gevra word om in te skryf . Hiermee verklaar ons dat dit die platform van die Demokratiese Party is:
Die Demokratiese Party beloof plegtig deur gepaste optrede om die beginsels, beleid en hervormings wat hierin bepleit word, in werking te stel en om die veroordeelde beleid, metodes en praktyke hierin uit te wis. Ons bepleit 'n onmiddellike en drastiese vermindering van die regering se uitgawes deur nuttelose kommissies en kantore af te skaf, departemente en buro's te konsolideer en uitspattigheid uit te skakel om 'n besparing van ten minste vyf en twintig persent in die koste van die federale regering te behaal. En ons doen 'n beroep op die Demokratiese Party in die state om 'n ywerige poging aan te wend om 'n proporsionele resultaat te behaal.
Ons bevoordeel die handhawing van die nasionale krediet deur 'n federale begroting wat jaarliks ​​gebalanseer word op grond van akkurate uitvoeringsberamings binne die inkomste, verhoog deur 'n belastingstelsel wat gehef word op die beginsel van betaalvermoë.
Ons bepleit 'n gesonde geldeenheid wat in alle gevare bewaar moet word, en 'n internasionale monetêre konferensie het 'n beroep op ons regering gedoen om die rehabilitasie van silwer en verwante vrae te oorweeg.
Ons bepleit 'n mededingende tarief vir inkomste met 'n feitelike tariefkommissie sonder inmenging van die uitvoerende gesag, wedersydse tariefooreenkomste met ander lande en 'n internasionale ekonomiese konferensie wat ontwerp is om internasionale handel te herstel en ruil te vergemaklik.
Ons bepleit die uitbreiding van federale krediet aan die state om werkloosheidsverligting te bied, oral waar die verminderde hulpbronne van die state dit vir hulle onmoontlik maak om voorsiening te maak vir die noodsaaklike uitbreiding van die federale program van noodsaaklike en bruikbare konstruksie wat van openbare belang is, soos voldoende vloedbeheer en waterweë.
Ons bepleit die verspreiding van werk deur 'n aansienlike vermindering van die werksure, die aanmoediging van die korter week deur die toepassing van die beginsel in staatsdiens, ons bepleit voorafbeplanning van openbare werke.
Ons pleit vir werkloosheid en ouderdomsversekering onder staatswette.
Ons bevoordeel die herstel van die landbou, die land se basiese bedryf, beter finansiering van plaasverband deur middel van erkende plaasbankagentskappe teen lae rentekoerse op 'n amortisasieplan, met die voorkeur aan krediete vir die aflossing van plase en huise wat onder afskerming verkoop word.
Uitbreiding en ontwikkeling van die koöperasiebeweging en effektiewe beheer van oesoorskotte, sodat ons boere die volle voordeel van die binnelandse mark kan trek.
Die inwerkingtreding van elke grondwetlike maatreël wat die boere sal help om pryse wat bo kos kos, vir hul basiese grondware te ontvang.
Ons bepleit 'n vloot en 'n weermag wat geskik is vir nasionale verdediging, gebaseer op 'n oorsig van alle feite wat die bestaande ondernemings raak, sodat mense tydens vrede nie belas kan word deur 'n uitgawes wat vinnig 'n miljard dollar per jaar nader nie.
Ons bepleit die versterking en onpartydige handhawing van die antitrustwette, om monopolie en onregverdige handelspraktyke te voorkom, en om dit te hersien ter verbeterde beskerming van arbeid en die klein produsent en verspreider.
Die bewaring, ontwikkeling en gebruik van die land se waterkrag in die openbare belang.
Die verwydering van die regering uit alle velde van private ondernemings, behalwe waar nodig om openbare werke en natuurlike hulpbronne in gemeenskaplike belang te ontwikkel.
Ons bepleit die beskerming van die beleggingspubliek deurdat dit by die regering ingedien moet word en dat alle advertensies van buitelandse en plaaslike aandele en effekte geplaas moet word oor die regte inligting oor bonusse, kommissies, beleggingshoofde en belange van die verkopers.
Regulering ten volle van die federale mag, van:
(a) Beheermaatskappye wat sekuriteite in tussenstate verkoop
(b) Tariewe van nutsmaatskappye wat oor staatslyne werk
(c) Uitruilings in sekuriteite en kommoditeite. Ons bepleit vinniger metodes om bates te verwerklik vir die verligting van deposante van opgeskorte banke, en 'n meer rigiede toesig oor nasionale banke vir die beskerming van deposante en die voorkoming van die gebruik van hul geld in spekulasie tot nadeel van plaaslike krediete.
Die skeiding van geaffilieerde sekuriteitsmaatskappye en die egskeiding van die beleggingsbankbesigheid van kommersiële banke en die verdere beperking van die federale reserwebanke om die gebruik van federale reserwe fasiliteite vir spekulatiewe doeleindes toe te laat.
Ons bepleit die volle mate van geregtigheid en vrygewigheid vir alle oorlogsveterane wat gestremdheid of siektes opgedoen het as gevolg van of as gevolg van werklike diens tydens oorlog en vir hul afhanklikes.
Ons beywer ons vir 'n stewige buitelandse beleid, insluitend vrede met die hele wêreld en die beslegting van internasionale geskille deur arbitrasie, geen inmenging in die binnelandse aangeleenthede van ander nasies nie en heiligheid van verdrae en die handhawing van goeie trou en goeie wil by finansiële verpligtinge nakoming van die Wêreldhof met voorbehoud dat die Pakt van Parys die oorlog afskaf as 'n instrument van nasionale beleid, toegepas word deur middel van bepalings vir konsultasie en konferensie in geval van bedreigde skending van verdrae.
Internasionale ooreenkomste vir die vermindering van bewapening en samewerking met lande van die Westelike Halfrond om die gees van die Monroe -leer te behou.
Ons is gekant teen die kansellasie van die skuld deur buitelandse lande aan die Verenigde State.
Onafhanklikheid vir die uiteindelike staat van die Filippyne in Puerto Rico.
Die indiensneming van Amerikaanse burgers in die werking van die Panamakanaal.
Vereenvoudiging van die regsprosedure en herorganisasie van die regstelsel om geregtigheid vinnig, seker en teen minder koste te bewerkstellig.
Deurlopende publisiteit van politieke bydraes en uitgawes, versterking van die Wet op Korrupte Praktyke en ernstige strawwe vir die wanbesteding van veldtogfondse.
Ons bepleit die herroeping van die agtiende wysiging. Om so 'n herroeping te bewerkstellig, eis ons dat die Kongres onmiddellik 'n grondwetlike wysiging voorstel om die konvensies in die state waarvoor hulle uitsluitlik op die voorstel moet handel, voor te stel. voorkom dat die salon terugkeer, en bring die drankverkeer in die oopte onder volledige toesig en beheer deur die state.
Ons eis dat die Federale Regering sy mag effektief uitoefen om die state in staat te stel om hulself te beskerm teen die invoer van bedwelmende drank in stryd met hul wette.
In afwagting van die herroeping, beveel ons aan dat die Volstead -wet onmiddellik gewysig word om die vervaardiging en verkoop van bier en ander drankies met 'n alkoholinhoud wat wettig is volgens die Grondwet, te wettig en om behoorlike en nodige inkomste daaruit te lewer.
Ons veroordeel die onbehoorlike en buitensporige gebruik van geld in politieke aktiwiteite.
Ons veroordeel betaalde lobby van spesiale belange om lede van die kongres en ander staatsamptenare deur persoonlike kontak te beïnvloed.
Ons veroordeel optrede en uitlatings van hoë amptenare wat bedoel is om die pryse op die aandelebeurs te beïnvloed.
Ons veroordeel die oop en dekking van die weerstand van administratiewe amptenare teen elke poging van die kongreskomitees om die buitensporige uitgawes van die regering te beperk en onbedoelde subsidies wat aan gunstelingbelange toegestaan ​​is, terug te trek.
Ons veroordeel die uitspattigheid van die Plaasraad, sy rampspoedige optrede wat die Regering 'n spekulant in plaasprodukte gemaak het, en die ongesonde beleid om landbouprodukte te beperk tot die eise van binnelandse markte.
Ons veroordeel die gebruik van mag deur die staatsdepartement deur aan te neem dat ons buitelandse effekte wat deur internasionale bankiers aangebied word, deurgee, waardeur miljarde dollars aan twyfelagtige effekte aan die publiek verkoop is na implisiete goedkeuring van die federale regering.
En tot slot, om hierdie doelwitte te bereik en om ekonomiese vryheid te herstel, belowe ons die genomineerdes van hierdie konvensie die beste pogings van 'n groot party wie se stigter die leerstelling aangekondig het wat ons nou lei in die uur van ons land se behoefte: gelyke regte op alle spesiale voorreg vir niemand nie.
Nasionale politieke konvensies soortgelyk aan of soos 1932 Demokratiese Nasionale Konvensie
Gehou by die International Amphitheatre in Chicago, Illinois van 21 Julie tot 26 Julie 1952, wat dieselfde arena was as wat die Republikeine 'n paar weke vroeër byeengekom het vir hul nasionale byeenkoms van 7 Julie tot 11 Julie 1952. Vier groot kandidate het gesoek na die presidensiële benoeming: Amerikaanse senator Estes Kefauver van Tennessee, goewerneur Adlai Stevenson II van Illinois, senator Richard Russell van Georgia en Averell Harriman van New York. Wikipedia
Dit word van 26 tot 29 Augustus gehou by die International Amphitheatre in Chicago, Illinois, Verenigde State. Om 'n nuwe presidensiële genomineerde vir die Demokratiese Party te kies. Wikipedia
Dit word gehou in Chicago, Illinois, van 26 tot 28 Junie 1944. Dit het goewerneur Thomas E. Dewey van New York aangewys as president en goewerneur John Bricker van Ohio as vise -president. Wikipedia
Dit word gehou in Philadelphia, Pennsylvania van 23 tot 27 Junie 1936. Die byeenkoms het gelei tot die benoeming van president Franklin D. Roosevelt en vise -president John N. Garner vir herverkiesing. Wikipedia
Presidensiële nominasiebyeenkoms wat op 3–6 Junie 1884 in die Exposition Hall in Chicago, Illinois, gehou is. Dit het gelei tot die benoeming van die voormalige huisspreker James G. Blaine uit Maine vir president en senator John A. Logan van Illinois as vise -president. Wikipedia
Gehou in die Chicago Coliseum, Chicago, Illinois, van 18 Junie tot 22 Junie 1912. Die party het president William H. Taft en vise-president James S. Sherman genomineer vir herverkiesing vir die Amerikaanse presidentsverkiesing in 1912. Wikipedia
Presidensiële nominasiebyeenkoms, gehou in die Wells Fargo Center in Philadelphia, Pennsylvania, van 25 tot 28 Julie 2016. Die byeenkoms het afgevaardigdes van die Demokratiese Party bymekaargemaak, waarvan die meerderheid deur 'n voorafgaande reeks voorverkiesings en koukusse verkies is, om 'n kandidaat aan te wys vir president en vise -president tydens die Amerikaanse presidentsverkiesing van 2016. Wikipedia
Gehou in Chicago Coliseum, Chicago, Illinois op 16 Junie tot 19 Junie 1908. Dit het vergader om opvolgers vir president Theodore Roosevelt en vise -president Charles W. Fairbanks aan te wys. Wikipedia
Gehou in Chicago, Illinois, van 25 Julie tot 28 Julie 1960, by die International Amphitheatre. Die veertiende en mees onlangse keer in die algemeen dat Chicago die Republikeinse Nasionale Konvensie aangebied het, meer as in enige ander stad. Wikipedia
Gehou in die Chicago Coliseum, Chicago, Cook County, Illinois, op 21 Junie tot 23 Junie 1904. Die gewilde president Theodore Roosevelt het hom maklik verseker van die benoeming. koning in die Republikeinse politiek, maar hy is vroeg in 1904 oorlede, wat enige opposisie teen Roosevelt binne die Republikeinse Party beëindig het. Wikipedia
Amerikaanse politikus wat gedien het as 'n verteenwoordiger van die Verenigde State van Illinois, 'n staatsverteenwoordiger van Illinois, 'n Amerikaanse distriksadvokaat vir die Noordelike Distrik van Illinois en 'n Amerikaanse distriksregter van die Noordelike Distrik van Illinois. Opgevoed in die parochiale skole en De La Salle Institute in Chicago, Illinois. Wikipedia
Die Demokratiese presidensiële voorverkiesings van 1932 was die keuringsproses waardeur kiesers van die Demokratiese Party sy genomineerde vir die president van die Verenigde State in die Amerikaanse presidentsverkiesing van 1932 gekies het. Gekies as die genomineerde deur 'n reeks primêre verkiesings en koukusse wat uitloop op die Demokratiese Nasionale Konvensie van 1932 wat gehou is van 27 Junie tot 2 Julie 1932 in Chicago, Illinois. Wikipedia
Die Amerikaanse presidensiële verkiesing van 1932 in Illinois het op 8 November 1932 plaasgevind as deel van die Amerikaanse presidentsverkiesing van 1932. Staats kiesers het 29 verteenwoordigers, of kiesers, gekies vir die kieskollege, wat vir president en vise -president gestem het. Wikipedia
Afgelewer deur William Jennings Bryan, 'n voormalige verteenwoordiger van die Verenigde State van Nebraska, tydens die Demokratiese Nasionale Konvensie in Chicago op 9 Julie 1896. In die toespraak ondersteun Bryan bimetallisme of 'vry silwer', wat volgens hom die land se welvaart sou meebring. Wikipedia
Presidensiële nominasiebyeenkoms wat van 17 tot 20 Augustus 2020 gehou is in die Wisconsin -sentrum in Milwaukee, Wisconsin, en feitlik regoor die Verenigde State. Tydens die byeenkoms het afgevaardigdes van die Amerikaanse Demokratiese Party formeel die voormalige vise -president Joe Biden en senator Kamala Harris van Kalifornië gekies as die party se genomineerdes vir onderskeidelik president en vise -president tydens die Amerikaanse presidentsverkiesing in 2020. Wikipedia
Onsuksesvolle veldtog vir die party se presidensiële nominasie in 1932. Uiteindelik verloor hy met Franklin Delano Roosevelt, sy eenmalige politieke bondgenoot (en gubernatoriale opvolger), wat die algemene verkiesing sou wen. Wikipedia
Die Amerikaanse presidensiële verkiesing van 1932 in Wyoming het op 8 November 1932 plaasgevind as deel van die Amerikaanse presidentsverkiesing in 1932. Staats kiesers het drie verteenwoordigers, of kiesers, gekies vir die kieskollege, wat vir president en vise -president gestem het. Wikipedia
Binnenshuise arena in Chicago, Illinois, wat in 1929 geopen en in 1994 gesluit is. Die tuiste van die National Hockey League Chicago Blackhawks en die National Basketball Association Chicago Bulls. Wikipedia
Die Demokratiese Nasionale Konvensie van 1956 het die voormalige goewerneur Adlai Stevenson van Illinois aangewys as president en senator Estes Kefauver van Tennessee as vise -president. Gehou in die International Amphitheatre aan die suidekant van Chicago, Illinois, 13 Augustus - 17 Augustus 1956. Wikipedia
Gehou by die International Amphitheatre in Chicago, Illinois van 7 tot 11 Julie 1952, en benoem die gewilde generaal en oorlogsheld Dwight D. Eisenhower van New York, met die bynaam & quotIke, & quot vir president en die anti-kommunistiese kruistog senator uit Kalifornië, Richard M. Nixon, vir vise -president. Einde aan kommunistiese ondergang in die Verenigde State. Wikipedia
Presidensiële nominasiebyeenkoms wat gehou is in die Auditorium -gebou in Chicago, Illinois, op 19–25 Junie 1888. Dit het gelei tot die benoeming van die voormalige senator Benjamin Harrison van Indiana vir president en Levi P. Morton van New York, 'n voormalige verteenwoordiger en minister van Frankryk, vir vise -president. Wikipedia
Gehou in Chicago, Illinois, 21 Junie-23 Junie 1892 en benoem die voormalige president Grover Cleveland, wat in 1884 en 1888 die standaarddraer van die party was. Hernoem deur 'n groot party. Wikipedia
Gehou in die Civic Auditorium in San Francisco, Kalifornië van 28 Junie tot 6 Julie 1920. Dit het gelei tot die benoeming van goewerneur James M. Cox van Ohio vir president en assistent -sekretaris van die vloot Franklin D. Roosevelt uit New York vir vise -president . Wikipedia
Die Republikeinse Nasionale Konvensie van 1880 het van 2 Junie tot 8 Junie 1880 byeengeroep by die Interstate Exposition Building in Chicago, Illinois, Verenigde State, en benoem verteenwoordiger James A. Garfield van Ohio en Chester A. Arthur van New York as die amptelike kandidate van die Republikeinse Party vir onderskeidelik president en vise -president tydens die presidentsverkiesing van 1880. Van die 14 mans wat die Republikeinse benoeming betwis, was Ulysses S. Grant, James G. Blaine en John Sherman die drie sterkste kandidate. Wikipedia
Gehou in Chicago van 7 Junie tot 10 Junie. Om die bittere skeuring binne die party wat tydens die presidensiële veldtog van 1912 plaasgevind het, te genees. Wikipedia
F.D.R. 's Rough Road to Nomination
Presidensiële kandidate wat nou in die pos is, kan vertroosting vind as hulle die gevaarlike pad van Franklin D. Roosevelt na die Demokratiese benoeming onthou. Selfs F.D.R., een van die suksesvolste presidente in Amerika, moes lank en hard werk om sy party se steun vir die pos te kry. En die laaste aand van die poging was die langste en moeilikste van almal.
In 1932 was die leierskap van die Demokratiese Nasionale Komitee stewig in die hande van Al Smith -lojaliste. Konvensiereëls vereis 'n meerderheid van twee derdes vir nominasie, en die party se laaste drie presidensiële kandidate en James Cox van Ohio, die Wall Street-prokureur John W. Davis en Al Smith –, benewens die speaker van die huis, John Garner en Joe Robinson, minderheidsleier in die senaat, ondersteun rekord van die opsy-ekonomiese beleid van die Hoover-administrasie en die ondeurdagte en buitensporige Smoot-Hawley-tariewe op ingevoerde goedere.
Roosevelt was 'n buitestaander. Hy dien sy tweede termyn as goewerneur van New York en kon nie eers reken op die stewige steun van die Empire State -afvaardiging tydens die byeenkoms nie. Tammany Hall was vir Smith, net soos die organisasies van Boss Hague in New Jersey en goewerneur Joseph Ely in Massachusetts. Kalifornië en Texas gesteun deur speaker Garner Illinois, Indiana, en Ohio ondersteun swak gunsteling seuns as agtervolgende perde vir Newton D. Baker, die voormalige oorlogsekretaris Maryland was sterk vir sy jarelange goewerneur, Albert C. Ritchie Virginia sou stem vir Harry Byrd Tom Pendergast was op die heining in Missouri en Oklahoma 's 𠇊lfalfa Bill " Murray was gereed om die rol van bederf te speel.
Met die uitsondering van Murray, was al die mededingers van F.D.R. uit die proffesionele, harde geld, gevestigde vleuel van die Demokratiese Party en het die moontlikheid van regeringsinmenging afgemaak om die ekonomie te laat herleef. " Laat die natuurkragte hul loop neem, so gratis en onbeperk as moontlik, ", het goewerneur Ritchie gesê.