Kragdadige en ontstellende debuut deur Christelle van Rooyen-Wessels | SARIE
FOTO: verskaf	3 Februarie 2017
Kragdadige en ontstellende debuut deur Christelle van Rooyen-Wessels	deur Phyllis Green
Geweld in verskillende vorme, word blootgelê in Christelle van Rooyen se boek, Adder. Moord, mishandeling, verkragting en aanranding is elemente van dié skokkende verhaal waarin Klara Francke die hoofrol speel. Klara word fisies en seksueel gemolesteer deur haar sadistiese man Johan, wat boonop genot daaruit put om haar emosioneel af te takel. Ironiese genoeg is sy ’n maatskaplike werker wat mishandelde vroue help by die sentrum waar sy werk. Haar eie huwelik is haar tronk, een waaruit sy nie kan ontsnap nie en waarin sy bly ter wille van haar seun, David. Altans, so maak sy haarself wys … Maar is David die onskuldige jong seun wat hy voorgee om te wees, of aard hy meer na sy pa as wat Klara vermoed. Intussen ondersoek die polisie die gruwelmoorde van twee skoolmeisies. Wanneer ’n derde meisie verdwyn, merk een speurder op dat die slagoffers almal na mekaar lyk. En dan lyk hulle nogal baie na Klara ook nog! Wat is die verband tussen haar en die meisies, en waar pas Johan in die prentjie in? Dis van die raaiselagtige vrae waarmee die polisie spook.
Toe ek 12 was, het ons na Warrenton in die Noord-Kaap verhuis. Seker maar omdat ek basies alleen grootgeword het, is dit vir my moeilik om vriende te maak. Gevolglik het ek baie tyd in die dorpsbiblioteek deurgebring. So in die middel van my hoërskoolloopbaan, het ek darem so bietjie meer selfvertroue begin kry. Ek het selfs in my matriekjaar die toekenning ontvang as die skool se Beste Aktrise nadat ek tydens die ATKV-kunstefees ’n A++ gekry het vir my vertolking van die vroulike hoofrol in Die Held van NP van Wyk Louw. Nou nie dat daar té veel kompetisie was nie – ons was omtrent 180 kinders in die skool.
Klara het redelik konstant gebly, maar al die ander het in ’n mindere of meerdere mate verander. Die grootste metamorfose het egter aan David behoort. Hy was eers die spreekwoordelike ‘goue seun’, en dit het my gepla. Dit was asof hy hierdie eendimensionele skepsel was wat bloot Klara se alibi moet wees vir hoekom sy nie vir Johan verlaat nie. Een oggend lees ek die vorige paar blaaie – dié waar iemand vir Klara en Nathan deur die venster dophou. Dit is, by implikasie, Johan. Eensklaps het ek gewonder of dit nie ’n lieflike kinkel sal wees as dit eerder David is nie? Net daar en dan het die dierbare seun in die niet verdwyn.
Ek sal nie sê ‘sukkel’ nie, eerder ‘worstel’ – dis Johan. Ek het alles aan hom verpes, maar daar was plekke waar ek hom innig jammer gekry het. Sy herinnering aan die eerste keer toe sy ma hom gemolesteer het, het my in trane gehad. En dit het my woedend vir myself gemaak.
Ek wil kan identifiseer met die karakters, met hul reaksie op hul situasie. Geloofwaardigheid, dus. Ek het bitterlik krities gekyk na karakters se binne-gedagtes, hul beweegredes en hul reaksies. Ek het notas gemaak oor alles wat dalk deur ’n leser bevraagteken sal word en dit na die beste van my vermoë só aangepas dat dit mý sou tevrede stel. Dan die slot. Dis waar baie, selfs gevestigde ervare skrywers, my teleurstel. Dis soms asof ’n skrywer moeg is vir sy storie en sommer net lukraak drade bymekaar pluk en ’n slot opdis wat darem min of meer ’n sinvolle einde is. Daarom het ek Adder se slot geskryf terwyl ek nog in die middel van die storie was – ek wou seker maak dat ek nié die leser ongenoeglik los nie.