Daardie twee ornamente langs jou kop noem ’n mens ore! het my ma altyd gesê as sy vir die soveelste maal dieselfde opdrag moes gee. Hoeveel keer moet ’n mens dieselfde woorde herhaal? Tel op jou nat handdoek! Gooi jou klere in die wasmandjie! Maak jou kamer skoon! Ek het hierdie opdragte tot vervelens toe gehoor en my min daaraan gesteur. Noudat ek volwasse is en dieselfde frustrasies beleef in my huisgesin, verstaan ek hoe my ma moes gevoel het. Ons ore moet nie net hoor nie, maar luister! Wanneer jy hoor, vertolk jy net klanke. Wanneer jy luister, bring die klanke jou in beweging. Dit lok reaksie uit. Jakobus vra vir ons om nie net te hoor nie, maar ook te luister. Nie net te luister nie, maar ook te doen.
Jakobus, die wysheidsleraar, leer sy hoorders wat wysheid beteken. ’n Wyse mens is iemand wat die wil van God hoor, verstaan en lewe. Kortom, dis iemand wat die liefdesgebod verstaan en dit leef! Die liefdesgebod vra van ons: Jy moet die Here jou God liefhê met jou hele hart en met jou hele siel en met jou hele verstand. Dit is die grootste en die eerste gebod. En die tweede, wat hiermee gelyk staan, is: Jy moet jou naaste liefhê soos jouself (Matt 22: 37-38). Ons almal wat onsself Christene noem, het al hierdie opdrag gehoor. Ons hoor dit elke Sondag in die kerk. God vra toewyding van ons. Hy vra ons lewe, ons opstaan en ons slaap. Om God se wil te doen, is nie om ’n stel wette van moets en moenies te gehoorsaam nie. Dit is om werklik lief te hê, om met integriteit te leef. Wat binne jou hart aangaan en dit wat na buite gewys word, moet ooreenstem. Die Liefde behoort ons optrede, ons doen te bepaal. Hoe lyk jou doen? Doen jy liefde? Doen jy geduld? Doen jy vergifnis? Doen jy verdraagsaamheid?
Maardit is ook 'n verhaal met 'n laagtepunt, broers en susters. Want dieoomblik toe Elia hoor dat Isebel letterlik sy bloed soek, hardloopElia die barre, troostelose woestyn in waar hy onder 'n besemboseindig met die woorde: `Nou is dit genoeg Here!. Laat my sterwe. Ekkan nie meer nie!'
Ekdink, broers en susters, dat dit ontsettend moet wees wanneer 'n mensse lewe so 'n punt bereik het. Waar iemand werklik meen dat daarniks meer op sy sakelys van die lewe iets oorbly wat die moeite werdis nie. Laat die bekendheid van hierdie verhaal nie dat ons hierdiemoontlikheid miskyk nie. Mense kom wel soms by die punt wat hullewerklik meen dat die heel beste moontlikheid, inteendeel, dat dieenigste en laaste moontlikheid totale oorgawe aan ellende, die doodis.
Maargoddank, broers en susters, God gee nie sommer met iemand boedel oornie. Nie ons God vol liefde, genade en lankmoedigheid nie. Juisdaarom skryf God ook hier nie vir Elia af nie, maar stuur Hy 'n engelom Elia te gaan bemoedig. Elia het gemeen sy pad het by die besembosdoodgeloop, maar God maak daarvan 'n nuwe begin. Hy skuif die donkergordyne voor Elia weg. Hy maak vir hom nuwe deure oop. Want so isGod: waar ons meen ons het onsself vasgeloop, ken Hy nog baie anderpaaie.
Watkan 'n mens verwag van die toekoms as dinge soos hierdie, nogalgepleeg deur hulle wie in beheer van die land en godsdienstige sakeis, aan die orde van die dag is? Dit lyk dus vir Elia of God se saakregtig skipbreuk gely het. Hulle het die verbond verlaat, sy altareis afgebreek en sy profete doodgemaak. En korrupsie vier hoogty.
Ofkom ons maak die vrae meer van toepassing op ons tyd: 'n mens souallerlei parallelle kon trek tussen die situasie van Elia en onssituasie vandag. Ons bevind ons tans, broers en susters, meen ek, op'n tog na die onbekende in hierdie mooi land van ons, 'n tog waar nieeen van ons werklik kan sê waar ons gaan eindig nie.
Verderis die doemprofete volop, ook wat betref die toekoms van die kerk. Mense wat, so lyk dit soms vir my, net die negatiewe en slegte wilraaksien, en miskien, as gevolg van hierdie ingesteldheid, nie meerdie positiewe kan raaksien nie.
Komek gee u sy antwoord, 1 Konings 19:18: ‘Ek sal in Israel die seweduisend laat oorbly wat nie die Baälbeeld aanbid het nie’. Eksal 'n paar ware gelowiges laat oorbly. Ek sal my verbond in standhou. Ek sal die geskiedenis van my heil, die geskiedenis van volkereen kerke, laat voortgaan.
Ditis, broers en susters, hoe ek hierdie gedeelte, en trouens ook dietrooswoord van die hele Bybelse boodskap verstaan: God se saak salvoortgaan. God sal nie die wêreld laat eindig in chaos waarindie mense dit dompel nie. Ook sal die magte van die wêreld,wie dit ook al mag wees, nie die laaste woord spreek nie. En watmeer: ook al die doemprofete in die Kerk, of dit nou ons Kerk ofander kerke s'n is, sal nie God se plan van koers af dwing nie.
Wantomdat God daarvoor sorg, soos Hy in die tyd van Elia by wyse van die7000 oorgeblewe getroues gesorg het, sal God se saak voortgaan. Ekwil amper sê: juis dit is die enigste sekerheid wat 'n mens kanhê in die tye waarin ons leef. En hierdie sekerheid moet onsnie alleen van weet nie, ons moet dit glo, leef en uitleef.