Net soos in die VSA is die samelewing in Suid-Afrika vandag, 22 jaar sedert die demokratiese oorgang, steeds hoofsaaklik in twee verdeel: een swart en die ander wit.
Dis ŉ lekkergelofie dat die een se verarming sal help om die agtergeblewene uit sy ellende te lig en derhalwe die resep te wees vir groter vrede en gelykheid. Daarmee saam strenger wetgewing en swaar strawwe weens haatspraak as kuur vir rassisme.
Die rassedebat (soos reeds sedert die 1990’s in die VSA) het gelei tot oorgevoeligheid oor selfs die gebruik van die woord “swart” in gesprekke. En dikwels oorreaksie op wat beskou word as “rassisties bedoel”: Die persgesig-voorval op Stellenbosch is nog vars in die geheue en pas weer was daar die storm oor ŉ boer van Cradock wat ŉ swanger bruin vrou, wat hom om ŉ geleentheid dorp toe gevra het, in ŉ hok agter op sy bakkie laat sit het – nadat hy haar voor wou laat sit het, maar sy die bak verkies het “omdat dit warm was”.
Die Eisenhower-stigting se verslag was die opvolg op die werk van die federale Kerner-kommissie wat deur pres. Lyndon B. Johnson in die 1960’s aangestel is om die oorsake van die bloedige rasse-onluste van die vroeë 1960’s in stede soos Newark, Detroit en Los Angeles te ondersoek.
Jim Sleeper, skrywer van die boek Liberal Racism, wat die motiewe van mense bevraagteken wat steeds die rasse-tamboer slaan, het dit soos volg gestel:
“Ons het ŉ rasse-nywerheid in dié land. Dié mense ignoreer die goeie nuus want hulle teer op die slegte nuus. Hulle is van slegte nuus afhanklik vir hul inkomste en vir die regverdiging van hul standpunte.”