Ek was kwaad toe Ma weg is hier want ek het nie verstaan waarom nie. Maar nou is dit beter dat sy by jou is om na jou om te sien. Sê vir haar ek is jammer en stuur groete.
Ek weet glad nie wat om te doen nie. Al hierdie bekommernisse maak my waansinnig: ek slaap net ŉ minuut op ŉ slag.
Ek het jou brief van 21 Junie ontvang. Ek het gister aan jou geskryf. Ek het niks ontvang van die 10de nie, ook nie ŉ brief van Harar nie. Ek het net twee briewe van die 14de ontvang. Ek wonder wat geword het van die 10de se brief?
As jy navraag doen oor my situasie, moet nooit laat blyk waar ek is nie. Ek is selfs bang dat my adres deur die poskantoor opgespoor word. Moet my nie gaan verraai nie.
Dis nie goed dat jy dikwels aan my skryf en dat my naam opgemerk word in die poskantore van Roche et Attigny nie. Die gevaar lê daar. Hier steur niemand hulle aan my nie. Skryf so min as moontlik – net as dit noodsaaklik is. En moenie skryf “Arthur” nie. Net “Rimbaud”. En laat weet my so gou moontlik wat die militêre owerhede van my wil hê en, in geval hulle my sou vervolg, wat die straf sal wees? Maar dan sal ek bitter vinnig op ŉ boot klim.
Ek het jou briewe van 24, 26 en 30 Junie ontvang. Net die brief van 10 Junie het ooit verlore geraak en ek het rede om te glo dat dit by die Attigny poskantoor ontspoor het. Hier lyk dit nie of enige iemand in my sake belang stel nie. Dis ŉ goeie idee om jou briewe elders as in Roche te pos, sodat hulle nie deur Attigny beweeg nie. Dan kan jy soveel as jy wil aan my skryf.
Ek kan nog nie vir jou sê wat ek gaan doen nie, ek voel nog te neerslagtig om self te weet. Dit gaan nie goed nie – sê ek weer. Ek is baie bang vir nog ŉ ongeluk. Die stompie is baie dikker as die ander been en vol senupyn. Natuurlik sien die dokter my nie meer nie; want volgens die dokter is dit voldoende dat die wond genees en dan los hy jou. Volgens hom is jy dan gesond. Hy steur hom net aan jou as jy ŉ abses ontwikkel of ander komplikasies waarvoor ŉ mes nodig is. Siek mense is vir hom net voorwerpe waarop hy eksperimente doen. Ons weet dit. Veral in hospitale want die dokter word nie betaal nie. Hy wil die pos net hê om ŉ reputasie te verwerf en kliënte te kry.
Stuur vir my die brief wat jy ontvang het. Daar is juis ŉ siek polisie-inspekteur aan tafel saam met my wat my altyd verveel met sy stories van dienslewering en hy is bereid om ŉ guns vir my te doen.
Ek skryf hierdie met ŉ verskriklike pyn in my regterskouer wat my byna verhinder om te skryf – soos jy kan sien.
Op die oomblik, is dit sy arme kop en sy linkerarm wat die meeste pyn. Maar hy is die meeste van die tyd in ŉ soort lomerigheid gedompel wat lyk soos slaperigheid terwyl hy alle geluide baie skerp waarneem.
Wanneer hy wakker is, bring hy sy lewe deur in ŉ soort deurlopende droom: hy sê baie saggies vreemde dinge, in ŉ stem wat my sou betower as dit nie my hart gebreek het nie. Wat hy vertel, is drome – maar dis nogtans glad nie dieselfde as toe hy geyl het nie. ŉ Mens sou kon dink, en ek glo dit regtig, dat hy dit doelbewus doen.
Terwyl hy besig was om hierdie dinge te fluister, het die verpleegster saggies gevra: “Het hy dan sy bewussyn verloor?” Maar hy het haar gehoor en bloedrooi gebloos; hy het niks verder gepraat nie maar toe die verpleegster uit is, het hy gesê: “Hulle dink ek is mal. En jy? Glo jy dit?” Nee, ek glo dit nie. Hy is amper ŉ onstoflike wese en sy denke ontsnap ondanks hom. Soms vra hy die dokters of hulle die ongelooflike dinge sien wat hy waarneem. En hy praat met hulle en vertel sagkens in woorde wat ek nie kan weergee nie van sy indrukke: die dokters kyk in sy oë, sy mooi oë wat nog nooit mooier of intelligenter was nie, en sê onder mekaar: “Dit is vreemd.” In Arthur se geval, is daar iets wat hulle nie kan begryp nie.
Maar die dokters kom amper nie meer nie want hy huil dikwels wanneer hy met hulle praat. En dit ontstig hulle.