Tersiêre sektor in Puglia - Nuut
Tersiêre sektor in Puglia
Die rol van Apulië as 'n gebied van voorland in die tersiêre alpiene orogenie in Italië
Die geboorte, evolusie en afsluiting van 'n orrogenese word verwoord in ooreenstemming met 'n Geosyncline, wat in sy klassieke skema in een verdeel is Rigiede sone Kratonies, geleë aan die buitenste rand, wat uitkyk oor 'n put, genaamd Foredeep, wat gekenmerk word deur 'n sterk insakking, terwyl daar langs die ander rand van die Geosyncline 'n rigiede gebied is Avancountry.
Aan die voorpunt, as gevolg van die kompressie wat deur die Kratoniese Sone en die Avanpaese uitgeoefen word, gekoppel aan plaattektoniek, sal die opeenhoping van die opgeboude sedimente, dit wil sê die vorming van Orogeniese ketting.
(Orogenetiese evolusie afkomstig van die teks "La Terra" deur L.Trevisan en E.Tongiorgi - Ed.UTET)
Kort geostrukturele wenke van Puglia, verkry en gedeeltelik hersien deur die Regional Geological Guide of Puglia van die Italiaanse Geologiese Vereniging.
Wat die starre Kratoniese sones betref (sien Sardinië), ook vir die Avanpaese het die orogenetiese bewegings van die tektoniese siklus slegs hul invloed op die rigiede blok gehad, wat horisontale breuke genereer met dwars verplasings (transstroom foute), geassosieer met vertikale ontwrigtings (uitbreidingsfouteDie finale resultaat is die vorming van skeurputte, beide dwars en in die lengte ten opsigte van die verplasing van die plaat.
Puglia, een van die mees verteenwoordigende streke in die gebiede van die Avanpaese, word gekenmerk deur 'n Mesozoïese karbonaat-substraat wat uit die Afrika-plaat te voorskyn kom, wat weens die kontinentale wegdrywing met die Eurasiese plaat gebots het en onder laasgenoemde gedompel het.
Soos aangedui in die aangrensende kaart, was die opvallendste effek van die tektoniese bewegings 'n reeks dwarsstroomfoute, hoofsaaklik georiënteerd Oos-Wes, wat die rigiede substraat in blokke verdeel, wat weer beïnvloed word deur 'n minuut stelsel van dwarsfoute, hoofsaaklik ontspannend.
Die interessantste tektoniese struktuur van Puglia is die Fossa Bradanica, in lyn gebly NW-SE, wat vanaf die F. Fortore-gebied (noord van Foggia) strek tot by die Golf van Taranto, in die weste begrens deur die voorkant van die Apennine-reeks (allochtone reeks) en in die ooste deur die rigiede blok Gargano-Murge, (platformreeks).
Die Fossa Bradanica breek, danksy 'n stelsel om foute uit te brei, na die Weste af tot 4000 meter onder die seespieël. en was in die onderste Plioseen, om sy hoogtepunt in die Pleistoseen te bereik, wanneer die gebied heeltemal opduik.
Die massa sedimente word ook voorgestel deur die dwarsdeursnee van die Fossa Bradanica, getoon in die tabel hierbo, en word voorgestel deur die allochtone reeks Apennines (Kreta-Mioseen) wat op die meer onlangse afsettings van die middel-boonste Plioseen bedek is.
Daar was geen gebrek aan magmatiese manifestasies nie, sowel in die Paleogeen as in die Pleistoseen, laasgenoemde verteenwoordig deur die Vulture-vulkaan, waarvoor verskillende uitbarstingsfases geïdentifiseer is, met duidelike evolusies van die magma.
Dit is in die breë die geologiese geskiedenis van Puglia, wat die meeste passievolle lesers aanbeveel om die Geologiese gids van Puglia, hierbo aangehaal, te raadpleeg, in die besonder die beskrywing van 9 roetes, met baie besonderhede geïllustreer.
Vanuit die oogpunt van die omgewing, met inagneming van die sedimente en fauna wat dit kenmerk, bied die Mesozoïese platform (Jura-Kryt) eenvormigheid in sy hele uitbreiding. Dit is 'n dun see met neerslae van karbonaatmodder met alge en mikro-organismes, omring deur koraalriwwe wat wissel met organogene oewers. Die platform is beïnvloed deur die tektoniese gebeure in die omliggende gebiede, met stygings en duikslae, afwisselend met plaaslike insinkingsverskynsels wat tipies is vir koraalkonstruksies. Tans word dieselfde tipe sedimentasie in die Bahamas aangetref, soveel so dat dit die Bahamese model genoem word.
Daar is lank geglo dat die streek tot in die hele Mesosoïkum 'n mariene omgewing moes hê, maar die seldsame ontdekking van fragmente van reptiele en voetspore in Altamura van talle Dinosaurusse, op 'n kalklaag van die Bo-Kryt, 'n bewys dat daar ten minste vir sommige gebiede kontinentale fases was.
Om 'n duidelike landelike omgewing te vind, is dit nodig om die boonste Mioseen te bereik, gedokumenteer deur die oorblyfsels van soogdiere, voëls, reptiele en amfibieë.
Na 'n algemene toetrede van die hele gebied in die Plioceen, is daar 'n opkoms in die Pleistoseen met die definitiewe vestiging van 'n kontinentale omgewing, verteenwoordig deur 'n ryk en gevarieerde fauna soos: Mammuths, tiers, honde, bere, perde, renosters, ens. wat verband hou met die verskillende siklusse van glacialisme wat die Europese vasteland geraak het.
Die eerste spore van die teenwoordigheid van die mens verskyn sedert die onderste paleolitiese deur die oorblyfsels van argaïese artefakte, wat ontwikkel na meer komplekse vorme, maar om 'n direkte dokumentasie van die menslike teenwoordigheid te hê, is dit nodig om met die fossiele oorblyfsels na die middelste plioseen te kom gevind in die Gargano, toe te skryf aan die Neanderdalmens, om by die talle oorblyfsels van Homo sapiens sapiens uit te kom.
In die prehistoriese tyd is die teenwoordigheid van die mens in Puglia tot in die Neolitiese tyd interessant en goed gedokumenteer, en dit word voorgestel deur artefakte en artistieke reproduksies van alle soorte