April | 2018 | Slaai Sonder Blare
Oor twee dae verjaar ek. Oor 22 dae word my salaris weer betaal. Oor 37 dae begin Ramadan. Oor 72 dae kom Oupa en Ouma vir ons kuier. Oor 88 dae sluit ons skole. Oor 95 dae vlieg ons Sri Lanka toe en oor 101 dae sien ek my boetie, sussie en peetkind in Australië. Baie om na uit te sien.
Terwyl sommiges van een naweek tot die volgende braai leef, is ander besig om tyd tussen vakansies om te wens. Terwyl die siekeboeg in die ouetehuis soos die wagkamer van die hemel lyk, is dit hel. Terwyl armes kwyl oor ‘n aalmoes, ‘n sheikh ongeduldig wag vir sy vierde Ferrari, ‘n predikant smeek vir nog ‘n tiende, ‘n politikus sy tande kners oor ‘n hofsaak, ‘n ma bid tussen chemo-sessies, staan Afwagting en grynslag in die skaduwee. As mens Afwagting net ‘n halwe kansie gee, steel hy maklik en sonder gewete jou lewenslus, energie en tyd.
Ek was, volgens Moeder, maar van kleins af effe ongeduldig. Ek wou nie wag vir Kersfees nie en die ure tussen die tand wat uitval en Muis wat kom kuier, was… wel, soos tande trek. As ek ‘n boek begin lees het, het ek hom selde neergesit voor ek elke woord verslind het. Matriek was vir my te ver en dus het ek reeds die twee voorafgaande jare sekere vakke afgeskryf. Die oomblik wat ek my breingolwe op ‘n stasie gespits het, was ek vasbeslote en hardkoppig om so spoedig as moontlik die uitkoms te bereik. Soos ek ouer geword het, het die ongeduld nie verminder nie, maar nou lyk my wêreld anders.
Die kinders groei eksponensieel te vinnig. Die dag by die skool is besig en in ‘n oogwink verby. Die sjokoladekoek is op voor ek ‘n tweede stukkie vir myself kon sny. Ek wens vir nog ‘n paar uur elke dag. Ek smag na die vermoë om die sekondewyser te laat stilstaan vir so ekstra blaaskans. En toe gebeur iets wonderlik. Ek ontdek ‘n vryheid wat ek nie van geweet het nie.
Die jaar was 2017. Daar was ‘n boek of sestig betrokke. ‘n Paar webjoernale, Faceboekbladsye, YouTube kanale en uiteindelik het die groot oomblik aangebreek: ek het gaan stil staan. Ek het na die kinders gekyk. Nie net om seker te maak hulle is skoon, gevoer of dat daar agter die ore geskrop is nie, maar ek het hulle raakgesien. Ek het die radio afgesit. Nie net om te hoor dat Manlief al weer blah-blah-blah oor gewere en diere en die lewe van ‘n ‘grid’ af nie, maar sodat ek kan luister om te verstaan en nie net luister om te reageer nie. Ek het my rekenaar neergesit en plek gemaak sodat ek “skootkinders” kan geniet. Die dagboek se te-doen-lysie is met tye ignoreer sodat ons kon pannekoek bak, al was dit eintlik tyd vir aandete. In hierdie stilstaan-oomblikke bestaan die afwagting steeds… maar met minder ongeduld en lankal nie meer met ‘n hoofletter nie.
Die salaris wat kom, is nie te versmaai nie, maar ek werk liefs mooi met my geldjies vandag. Ek sien uit daarna om Oupa en Ouma op die lughawe te gaan haal, maar ek mis nie son wat nou nagsê oor die Arabiese golwe nie. Ek is opgewonde oor die Tempel wat ons in Damballah gaan besoek, maar ek koester die klein handjies wat nou my voete kielie met die hoop dat ek sal uitbars van die lag. Ek verlang na my sibbe daar onder en tel die slapies af, maar dit beteken nie ek glimlag minder oor die alledaagse nie. Ek staan stil en streel die afwagting… met ‘n glimlag wat strek tot in my hart.