Praag: Terug na waar dit begin het - Reisverhale - 2020
My lewe as 'n backpacker het in Praag begin. Ek het daar twee maande in my reis aangekom. Maar daardie twee maande is bestee om saam met vriende te bly en regoor die VSA te ry. Dit was nie spandeer in koshuise of vergadering reisigers nie. Tot op daardie tydstip het my reis nog altyd gevoel soos 'n lang vakansie.
Maar alles wat in Praag verander het.
Praag was die eerste plek wat ek in 'n koshuis gebly het en vriende moes maak met vreemdelinge in slaapsale, selfstandig navigeer (niemand was daar om my by die lughawe te ontmoet nie), teken tekens in 'n ander taal uit en werk regtig so 'n reisiger. Dit was die eerste plek waar ek werklik 'n vreemdeling in 'n ander land was.
Ek was alleen, en ek het dit liefgehad - van die koshuise se gelukkige ure met die reuse vierdekwedstryd van die konings, tot die gekheid om in 'n 20-bed-slaapsaal te wees, aan daardie oulike Aussie-meisie (bel my) om die vriende wat ek ontmoet het, waarmee ek in kontak bly tot vandag toe.
Praag het my die wonders van koshuislewe en rugpak gewys, en ek was verslaaf.
Toe, drie dae later, was ek weg na Milaan om my avonture voort te gaan.
Ek was sedertdien nie terug nie, maar met my Sentraal-Europa-toer wat in Praag begin het, het ek verlede week gevlieg om myself weer na die stad toe te gaan, die land te kry en met die plaaslike operateurs te werk wat ek saamwerk. .
Nadat ek agt jaar weg was, was ek bekommerd dat die stad te veel sou verander het, en die herinnering aan my eerste besoek sou so sterk wees dat Praag nooit daaraan kon voldoen nie.
Maar dankbaar was ek verkeerd.
Praag is anders (en duurder), maar die essensie van wat dit wonderlik maak, is nog steeds daar. Toe ek in 2006 na Praag gekom het, het ek verlief geraak op 'n stad in die geskiedenis, pragtige middeleeuse argitektuur, geplaveide strate, kafees, pragtige vroue, baie reisigers en goedkoop bier. Praag blyk dit alles te hê.
En dit doen nog steeds.
Tyd verander plekke, veral so gewild by reisigers. En soms is dit nie altyd vir die beter nie. Daar is baie dinge anders met Praag, sommige goed, sleg. Daar is meer toeriste, pryse is baie hoër (euro word algemeen aanvaar), Engels word wyer gesproke, en daar is meer internasionale kos, insluitend baie vegetariese opsies (kyk gerus na die Country Home buffet!).
Wat Praag as 'n stad spesiaal gemaak het, was nog steeds daar, en dit het my gelukkig gemaak. Daar was Letenské sady (park), waar ek uitgestaar het oor die stad, aangesien paartjies vir foto's geplaas het en 'n kunsstudent die skyline getrek het. Daar was die stadige kronkel deur Královská zahrada, waar die geluid van die stad weggeval het toe die spiere van St. Vitus-katedraal bo die bome gestyg het. En al wat gehoor kon word, was die fluistering van reisigers wat oor die park se skoonheid praat.
Terwyl ek die geplaveide strate geloop het, oor die Karelsbrug gestap het, op en af ​​in die rivier gestap het, en wandelroetes vir my toer uitgestippel het, het ek weer vir Praag geval. Ek het onthou wat hierdie stad so spesiaal vir my die eerste keer gemaak het: die gevoel om betyds verlore te raak en op 'n sekere plek werklik anders te wees. Hierdie keer was daardie gevoel nog steeds daar.
Ek het voorheen geskryf oor reistogte. Dit is 'n gedagte wat my dwarsdeur my reise spook. Sal 'n bestemming so goed wees as ek dit onthou? Sal elke volgende besoek my uitblaas of my liefde verleng? Soms, soos in Parys, keer ek my liefde terug. Ander kere, soos in Ko Phangan, maak ek my besef dat dit tyd is om voort te gaan.
Maar terug na Praag, my liefde is herleef, en dit is iets spesiaals. Elke besoek is oral in sy eie reg, en dit is net natuurlik om dit te vergelyk. Maar wanneer die essensie dieselfde bly, wanneer daardie oorspronklike vonk nog daar is, weet jy dat jou verbinding met 'n plek dieper is as net een goeie tyd.
En dit is 'n goeie gevoel. Ek kan nie wag om terug te kom in Augustus nie en deel hierdie wonderlike stad saam met my toergroep.