Dig diep 🚴‍ Dvuhkolessny Vriend
Die Club Minero-bergfietsry-span arriveer om 9:00. op 'n bus van hul tuisdorp Amaga, Colombia. Om binne te pas, moes die spanlede hul fietse soos koordhout in die agterste sitplekke stapel, en teen die tyd dat hulle in die dorp Santa Rosa de Osos, verder noord in die Sentrale Cordillera van die Colombiaanse Andes, aankom, word die rame met skrape geëts. Van die drie uur se rit op hobbelige paaie. Die span gaan na 'n ordentlike hotel, met en suite badkamers, en hulle slaap vier tot ses vir 'n kamer. Die volgende oggend, na 'n verkenningsrit van 6:30, eet hulle 'n ontbyt van roereiers met uie en tamaties, Arepa (mieliekoekies met kaas) en warm sjokolade.
Op 9:00 lyk dit asof hulle vir 'n rustige rit lyk. Hulle het nie die spanpakke wat deur die kompetisie gedra word nie, en in die geval van die jonger ruiters, wie se neiging om hul klere uit te roei, oorskry hulle maklike begrotings, behoorlike fietsskoene. Hul fietse staan ​​ook uit as die mees basiese.
Trouens, een racer's fiets lyk amper komies klein. Ruben Restrepo se rit is skaars groot genoeg vir 'n volwassen man, veel minder 'n ernstige amateurraker. Alhoewel die 46-jarige bergfietsryer net vyf voet vier en 132 pond is, hang hy ongemaklik hoog bo die stuurstang. Dit is omdat hy die aluminium clunker deel met sy 10-jarige seun, Carlos Alberto, wat ook op die koue, bewolk April-oggend wedren.
Restrepo pak die eerste van sewe rondtes om 'n twee-en-'n-halfmiljoen-lange baan, ongeveer 8,200 voet. Die meeste van die terrein is in die middel van beeste weivelde, en koeie blyk onder die belangrikste struikelblokke te wees. Ander uitdagings kom van die sagte grond, die smal hoeke en die 30-voet-skuins wat hy met eenvoudige ratte en swak skorsing moet konfronteer. Daar is nie baie lang klim, wat die Restrepo teleurstel, wie se vertikale aanvalle hom gehelp het, wen baie van die verstommende aantal trofeë wat hy oor 23 jaar se wedrenne met Club Minero, of Miner's Club, versamel het. Die span is so genoem omdat die meeste van sy 16 lede-11 onder die ouderdom van 12 jaar steenkoolmynwerkers is, soos Restrepo, of die familielede van steenkoolmynwerkers, en omdat mynbou die ekonomiese ruggraat van Amaga is (12.170) .
Restrepo is nie een om te kla oor die gebrek aan klim nie. Hy sal ook nie 'n woord van verdeeldheid oor die res van die kursus uitspreek nie, of oor daardie klein fiets te ry. Vandag is veral belangrik, resultate-wyse. Hy het vierde geëindig op die vorige ren en benodig sterk resultate in die oorblywende wedstryde om vir die nasionale kampioenskappe te kwalifiseer. En om op 'n fiets te wees, selfs om op 'n fiets te ly, is wat die meeste saak maak. Dis hoe kry hy hom deur al die donker, eensame en harde ure wat baie van sy tyd tussen ritte vul.
'N Groot klipkruis sit buite die mynhaaf ingang, wat te midde van golwende heuwels en helder strome geleë is. Elke dag om 8 uur lê Restrepo op dieselfde lierwagon wat kole vervoer na die oppervlak en daal 1.600 voet deur 'n donker, smal tonnel in die myn se diepste reses, sy "offce", soos hy dit noem. Sy mede-werkers-daar is 30 mans totaal-versprei in ander gebiede wat hy nog nooit gesien het nie. "Tensy daar 'n ongeluk is, kom ons nie uit nie," verduidelik hy.
Een keer binne, kruip Restrepo om vieruur om sy werkstasie te bereik. 'N Gloeilamp wat van bo af hang, verlig sy roetkleurige vel, bloedbesoedelende oë en hol wange, aangesien hy buig om steenkool los te maak. Vir beskermende toerusting dra hy net swart rubberstewels.
Middagete is gewoonlik iets stewig, soos koue biefstuk en plantains. Hy eet aan sy sy, sy kop lê op een arm. 'N 30-minute siesta op dieselfde plek, onder vaste rock, dien as 'n middagherlaai.
Om te betaal, pak hy die steenkool in groot sakke wat as hy meer weeg as wat hy doen, 140 pond per stuk. Elke sak verdien hom 50 sent. Op 'n goeie dag - wanneer die steenkool sag is, kan hy $ 20 maak. Dit is skaars genoeg om kos, elektrisiteit en water te dek, en voorsiening te maak vir sy kinders en la moza, of die ander vrou, as Restrepo, wat geskei is, maar 'n vriendin het, verwys na sy bergfiets. "Ek moet wonderwerke met daardie geld doen," sê hy.
Hy glo sy werk het hom sterker op die fiets gemaak. "Die myn help regtig diegene van ons wat fietsry as gevolg van die asemhalingsverskille hier," sê hy. "As ons fietsry, reageer die hart dadelik, dit is gewoond om gedwing te word. En die hele dag hurk, maak ons ​​bene sterker sodat ons harder kan trap."
Alhoewel baie Colombiane arm is - ongeveer die helfte van die bevolking is swak fietsry, is die land se tweede gewildste sport. Dit gee 'n fanatiese optrede en een van die nasionale helde is Martin Emilio Cochise Rodriguez, 'n roadie van die nabygeleë stad Medellin wat vier keer in die 1960's die Vuelta a Colombia gewen het. suurstof-beroofde bergpasse. Selfs die ongespoelde ou man wat Chiclets op die hoek van Amaga se fietswinkel, Ciclo Benhur, verkoop, kan poeties oor die ritte deur die koffieplantasies wat die bakvormige dorpie ring, laat groei.
Restrepo het aanvanklik gedroom om 'n padrener te wees, soos Rodriguez, maar hy het 26 jaar gelede sy eerste wedren geslaan. "Dit het regtig sleg gegaan," sê Restrepo, wat 'n horlosie vir sy eerste fiets verhandel het - 'n stukkie rommel, sê hy van die skraal moeg masjien.
Hy het uiteindelik vir 'n effens beter fiets gered, maar hy is amper doodgemaak terwyl hy in 1991 gery het. 'N Dief het hom in die rug met 'n vuurpistool geskiet terwyl hy na 'n tannie se huis in Medellin ry. 'N Taxibestuurder het Restrepo gevind en hom na die hospitaal gehaas. "Die meeste van die pellets is deur my beursie geabsorbeer," sê Restrepo."Die res het rondom my ruggraat versprei, my dikderm, dunderm en 'n paar vate geslaan."
Nadat hy herstel het, het hy oorgeskakel na 'n eenvoudige bergfiets wat sy platteland kon weerstaan. In dieselfde jaar het die Colombiaanse staat Antioquia sy eerste bergfietsren gehou. "Ek het tweede gekom en was dadelik verslaaf," onthou Restrepo. Hy was 36, te oud om 'n pro te word, maar hy was gou 'n formidabele racer. Die kinders wat van sy klimvermoë weet, noem hom Lucho Herrera, wat verwys na die enigste Colombiaanse fietsryer om die Koning van die Berge-trui in die Tour de France, Vuelta a Espana en Giro d'Italia te dra.
Restrepo woon in 'n klein, 100 vierkante voet, eenkamerskou gebou van baksteen en bamboes hoog op 'n heuwel. Hy het die plot in 1996 vir sowat $ 65 gekoop, nie noodwendig 'n winskopie wat sy afgeleë plek oorweeg nie, vyf myl van die dorp, almal opdraand. Reg langsaan is die effens minder ramshackle huis wat hy eens met sy vrou en seuns gedeel het. Toe die huwelik in 2008 versuur het, was sy gemoedlik en het sy my nie goed behandel nie, "sê hy. Hulle het gesplete en hy het die vier mure opgerig om naby sy seuns, die 15-jarige Hernan Dario en die 10-jarige mev. ou Carlos Alberto.
Onder 'n dubbelbed netjies geklee in lime-kleurige lakens, 'n paar skakerings ligter as die welige plantegroei wat deur 'n panlose venster slaan, bied Restrepo baie van die 86 medaljes en 53 trofeë wat hy gewen het. Wanneer besoekers kom, grawe hy die blink uit die swaar sakke, soortgelyk aan dié wat hy met steenkool vul, en wys hulle op die matras. Teenoor sy bed, langs 'n plakkaat van Lance Armstrong, is 'n foto collage van Restrepo in aksie by plaaslike wedrenne.
Hy trek ses span truie uit die vorige nasionale kampioenskappe uit, die plooie met sy geroepe hande uit. Hy het nog nie 'n nasionale titel gewen nie. Maar daar is hoop.
Dit het baie steenkool geneem om Restrepo in die Santa Rosa de Osos te kry. Hy het $ 30, meer as 'n halfweek se loon, aan kos en kos gegee vir sy seun en homself, net om te kan opdaag. Dit sou 'n hele week se salaris gekos het as die wedren se toegangsgelde ($ 10 vir volwassenes, $ 5 vir minderjariges) nie 'n geskenk van 'n plaaslike politikus was nie. Ander koste is opgedoen deur die soort werk van die spanpresident, die 21-jarige Sandra Zapata, wat dikwels fondse verhoog deur empanadas en tamales in die dorpsplaza te verkoop.
Dit is die derde van nege XC-wedrenne wat deur middel van 'n kumulatiewe puntestelsel sal bepaal wat Antioquia in September in die nasionale fietsryfiets verteenwoordig. Van die sowat 180 ruiters bied slegs 24-twee elk uit die 12 kategorieë aan.
Restrepo wil graag wen, en hy maak die kursus af. Maar die realiteit is dat dit in terme van werklike wedrenne meestal in die sport vir sy seun is.
"My motivering was nog altyd om vir jong mense te dien, insluitend my twee seuns," sê hy. En danksy Carlos Alberto se ontluikende loopbaan, kan Restrepo dalk net 'n tweede kans kry om sy nalatenskap te laat uitbrei, miskien opgebou. "Hy het baie potensiaal," sê Restrepo. "Hy ry sedert hy twee was, het vir pret gespeel sedert hy ses was, en nou doen hy dit meer ernstig en kry hy meer blootstelling."
Dit was die seuntjie se idee om mee te ding. "Hy het gesê," Ek wil wees soos [Colombian cross country champ] Leonardo Paez, "herinner Restrepo. So het die pa gedoen wat hy kon en vir hom 'n fiets gekoop, maar dit was 'n volwasse model: "Ek kon niks anders bekostig nie," sê Restrepo. "Hy is ongemaklik omdat dit te groot is. Wanneer hy 12 is, sal hy dit beter kan hanteer."
Maar met die vrees dat die oorbelasting kan lei tot besering, net dae voor die gebeurtenis wat Restrepo sy eie $ 300-fiets vir 'n kleiner model verhandel het, kon hulle albei wedloop. Die plan het egter nie gehardloop nie, toe Carlos Alberto met 'n fiets moes inskakel terwyl sy pa nog besig was om te jaag. Dit het ironies genoeg beteken dat Ruben 'n fiets te klein vir hom sou maak terwyl sy seun op sy ou volwasse fiets moes meeding. Tog, ten spyte van 'n paar voorjaarsjitters, was die seun gelukkig om net te wedren, en die derde plek in die tien-tot-12-ouderdomsgroep.
"Almal vertel hom dat hy eendag sy ou man sal oortref," sê Restrepo. "Maar as ons saam wedren, sou ek hom nie laat wen nie. Hy moet dit self doen. Dit sal nie maklik wees nie."
Restrepo weet alles oor uitdagings. Maar vandag blyk positief uit. Hy jaag goed en plaas tweede uit 15 mans in die 45- tot 49-ouderdomsgroep, op die hakke van 'n man met 'n koolstofveselfiets met skyfremme. Hy is opgewonde om voort te gaan na die volgende ren.
Nie dat hy ooit sal ophou ry nie. Restrepo ry twee uur per dag, drie dae 'n week na werk en ten minste agt uur op Sondae, sy dag af, skakel die terrein elke keer op. "Verlede week het ek om 18:00 vertrek en om 4:30 teruggekom," sê hy. Die reis het maagdwoude en dik oerwoude ingesluit, en Restrepo het opgehou om net van mangobome te eet en fritter staan ​​langs die pad. "Op een stadium moes ons die fietse vir 50 minute op ons skouers dra," sê hy.
"Jy weet hoe om koolstof te kies en watter krag jy nodig het vir die agt uur," sê Restrepo van sy werk, en om 'n dag se poging te meet. Op die fiets is dit minder voorspelbaar. "Jy moet hard oefen en selfs harder kompeteer. Sodra jy begin trap, gaan jy teen die klok. Heuwels val, val jy, staan ​​op, val weer."
Dit is die patroon van Restrepo se lewe: Hy stort diep in die grond en in homself en kom weer op. Elke siklus van val en styging bring hoop: Hy het verduur. Hy het geleef om weer sy fiets te ry. Miskien sal hy wen, miskien sal sy seun wen, miskien gaan hy voort om 'n groot kampioen te word.Dit sal wonderlik wees, maar maak dit regtig saak? Daar is altyd die fiets. Daar sal altyd die fiets wees.