Die Wold Newton -meteoriet: 'n buitengewone steen en die geboorte van 'n superheld - Inligting
In 'n afgeleë deel van Noordoos-Engeland genaamd die Yorkshire Wolds, het daar op Sondag 13 Desember 1795 'n voorval plaasgevind wat nie net die punt van die laat 18de eeuse Londense samelewing geword het nie, maar ook 'n moderne literêre legende gebore het. Soos die geval is, is die werklike feite wat met hierdie gebeurtenis verband hou, net so interessant as die fiktiewe verhale wat daarna ontstaan ​​het!
Wold Newton Fiksie: Radioaktiewe Tarzan
In die vroeë sewentigerjare was die Amerikaanse wetenskapfiksieskrywer Philip José Farmer (1918-2009) besig met die skryf van die 'biografieë' (asof dit mense uit die regte lewe is) van twee bekende fiktiewe karakters, naamlik Tarzan en Doc Savage (die laasgenoemde is beter bekend in die VSA as in die VK). Farmer het gespeel met die idee of hulle en soortgelyke superhelde van pulp en populêre fiksie enigsins verband hou, want as hulle werklik was, sou hul paaie onvermydelik in die lewe gekruis het. Boonop was Farmer geïnteresseerd in hoe hierdie karakters oorspronklik hul supermoondhede gekry het.
Boekomslag vir Tarzan -romans, 1912 en 1914
Sy voorstel, verduidelik in Tarzan lewendig (1972) en Doc Savage: His Apocalyptic Life (1973), was dat in 1795 'n radioaktiewe meteoriet naby Wold Newton geval het, met die bestraling wat genetiese mutasies veroorsaak het vir die insittendes van twee verbygaande busse, wat aan hul nageslag oorgedra word in die vorm van uiters hoë intelligensie en sterkte, tesame met 'n buitengewone vermoë en dryfkrag om groot goed of kwaad te verrig.
Volgens Farmer het 19 individue "in twee busse verby Wold Newton gery ... 'n Meteoriet het net twintig meter van die twee busse af getref ... Die helder lig en hitte en die donderende gebrul van die meteoriet verblind en terroriseer die passasiers, koetsiers, en perde ... Hulle het nooit geraai nie, omdat hulle onkundig was oor ionisasie, dat die gevalle ster hulle en hul ongeborenes beïnvloed het. "
Die mense in die eerste afrigter was John Clayton, die derde hertog van Greystoke, en sy vrou Alicia, gebore Rutherford, suster van die elfde Baron Tennington; die elfde Baron self, George Edward Rutherford en sy vrou Elizabeth Cavendish; Honore Delagardie en sy vrou Philippa Drummond; en Fitzwilliam Darcy en sy vrou Elizabeth Bennett. (En jy het gedink laasgenoemde twee is net karakters in die roman van Jane Austen Trots en vooroordeel !)
In die tweede afrigter was sir Percy Blakeney, beter bekend as The Scarlet Pimpernel, en sy tweede vrou Alice Clarke Raffles; Sir Hugh Drummond, broer van Philippa, en sy vrou Georgia Dewhurst; en dokter Siger Holmes en sy vrou Violet Clarke Raffles, die suster van Alice. 'N Vriend van Holmes, 'n jong mediese student genaamd Sebastian Noel, vergesel die afrigters te perd en daar was ook vier koetsiers teenwoordig: Louis Lupine, Albert Lecoq, Arthur Blake en Simon MacNichols.
Terwyl hierdie gesinne in die daaropvolgende jare ondertrou; dit versterk die bestralingsgeïnduseerde gemuteerde gen, en produseer uiteindelik wat Farmer 'n 'nova van genetiese glans' noem, hierdie uitbarsting van groot speurders, wetenskaplikes en ontdekkingsreisigers van eksotiese wêrelde, hierdie laaste bloei van ware helde in 'n andersins ontaard.
Dit is die fiksie, maar wat is die feite? Tot op hede het die dorpie Wold Newton, in die hartjie van die nog steeds yl bevolkte boerderystreek van die Yorkshire Wolds, net 'n ernstige kwas met geskiedenis gehad, en dit was in 1795 op Sondag 13 Desember ...
Hierdie GRATIS VOORSIG is slegs 'n voorsmakie van die groot voordele wat u by Ancient Origins Premium kan vind.
Sluit daar by ons aan ( met maklike, onmiddellike toegang ) en pluk die vrugte: GEEN MEER ADVERTENSIES, GEEN POPUPS, KRY GRATIS e -boeke, Sluit aan by webwerwe, ekspedisies, wen geskenkgeskenke en meer nie!
Is die superheld van die strokiesprent beïnvloed deur die ou Egiptiese songod Horus?
Ou tekens in die lug: het 'n meteoriet die loop van die Christendom 2000 jaar gelede verander?
Falling Stars en Black Stone: Humanity's Worship of Meteorites
Na die sondeval: in 1794 kondig 'n hemelse brief die studie van meteoriete aan.
Almal weet dat rotse nie net uit die lug val nie. Dit is in stryd met gesonde verstand. Dit oortree die fisiese wette. Maar vertel dit nie aan die mense van hierdie vakansieoord in Toskane nie. Hulle het dit sien gebeur.
Dinge het omstreeks 19:00 begin raas. vandag, toe 'n donker, hoë wolk wat uit die noorde kom, dreig om 'n perfekte hemelruim te bederf. Sommige het weerlig gehoor, ander het die geraas met artillerievuur vergelyk. Na 'n kanonade wat deur die ore geskeur het, vlam die donker wolk rooi en klippe suis deur die lug en beland by die voete van verwarde toeskouers.
Natuurlik probeer almal desperaat 'n verduideliking vind vir wat gebeur het. Sommige glo dat die klippe afkomstig was van die berg Vesuvius, wat net 18 uur vroeër uitgebars het. Maar ander wys daarop dat Vesuvius 320 kilometer suidwes hiervandaan lê en dat die donker wolk uit die noorde nader kom.
Byna almal lyk stomgeslaan, selfs diegene wat net tweedehands gehoor het van die vallende klippe. Opmerkings Frederick A. Hervey, die besoekende graaf van Bristol: "My eerste beswaar was teen die feit self, maar daar is soveel ooggetuies dat dit onmoontlik is om hul getuienis te weerstaan."
Sewe jaar sou verloop voordat sterrekundiges die eerste "klein planeet", of asteroïde, een van die vele rotsagtige voorwerpe wat in die gebied tussen Mars en Jupiter rondloop, ontdek het. Dit sou byna nog 70 jaar neem voordat wetenskaplikes besef dat die meeste groot meteoriete, soos dié in die onvergeetlike stort wat Siena getref het, asteroïdes verteenwoordig wat in aardbane kruis. En slegs die afgelope dekade of so het navorsers meteoriete wat direk van die maan of Mars afkomstig is, direk ondersoek, 'n onskatbare skakel na voorwerpe wat ver buite die aarde afkomstig is en wat kan dateer uit die geboorte van die sonnestelsel.
Geskiedkundiges het gereeld aangevoer dat 'n ander meteorietval, die skouspelagtige stort van 3000 klippe by l'Aigle in die Franse provinsie Normandië in 1803, die vroeë ondersoek van meteoriete veroorsaak het. Maar verlede maand het Ursula B. Marvin van die Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics in Cambridge, Mass., Bewyse gelewer dat die moderne wetenskap van meteoritis sy wortels in die val van Siena 9 jaar vroeër gehad het.
Voor die Siena -gebeurtenis het min mense geglo dat 'n stort klip uit die lug kan kom. Daarna kon skeptici nie meer die beskrywings van vallende rotse as die lang verhale van ongeskoolde kleinboere afmaak nie, merk Marvin op. Die tyd en plek van die val het gelei tot die eerste ernstige studies deur wetenskaplikes en sterrekundiges in Italië en Engeland, meen sy.
Om hierdie redes verteenwoordig die Siena -gebeurtenis die belangrikste val in die moderne tyd, beweer Marvin in September op die jaarlikse vergadering van die Meteoritical Society in Washington, DC
Siena was in 1794 geen stad in die agterwater nie, en het 'n bevolking van byna 30 000 inwoners en 'n eie universiteit. Boonop het die stad teen die vroeë 1790's gewild geword onder Engelse toeriste. Na die val het besoekers na Engeland teruggekeer met opwindende verhale en klipperige eksemplare-eg of vals. ('N Kothuisbedryf met valse klippe het in Siena ontstaan ​​kort nadat die meteoriete geval het.) Hierdie eerstehandse verslae "het gehelp om die idee van klip wat meer gevall het [in Engeland] meer aanvaarbaar te wees as wat dit slegs op gepubliseerde verslae sou berus," sê Marvin .
Teen die einde van die jaar is twee verhandelinge oor die herfs gepubliseer-een deur Abbe Ambrogio Soldani, 'n professor in wiskunde in Siena, en die ander deur Abbe Domenico Tata, professor in fisika en wiskunde in Napels, en William Thomson, 'n Engelse wetenskaplike wat in Napels woon. Beide werke het tot die gevolgtrekking gekom dat die klippe in die hoë, donker wolk "gestol" het en geen verband het met die uitbarsting van Vesuvius nie.
Tata en Thomson het in die algemeen die minerale inhoud van die klippe beskryf en die materiaal soldaniet genoem. Marvin merk op dat soldaniet heel moontlik 'die eerste amptelike naam vir meteoritiese klip' ​​was.
Vroeg in 1795 publiseer sir William Hamilton, die Engelse ambassadeur by die hof van Napels, 'n kort verslag van die meteorietval van Siena in 'n verslag van 43 bladsye oor Vesuvius in die Philosophical Transactions of the Royal Society. Hy noem die gebeurtenis "inderdaad 'n baie buitengewone omstandigheid ... hoewel dit moontlik geen verband hou met die uitbarsting nie." Die meeste wetenskaplikes van die tyd het tot die gevolgtrekking gekom dat die Siena -val niks met die uitbarsting van Vesuvius te doen gehad het nie.
Die val het op 'n geskikte tyd gekom-minder as 2 maande na die publikasie in Duitsland van Ernst F.F. Chladni se oor die oorsprong van ystermassas. Chladni was die ketterse opvatting dat klippe en ystermassas uit die lug val en erkenning as natuurlike verskynsels verdien. Hy beweer dat die dalende massas vuurballe in die atmosfeer kan veroorsaak of selfs kan ontstaan ​​in 'kosmiese ruimte'. Boonop kan die voorwerpe oorblyfsels wees van planeetvorming of planetêre puin as gevolg van ontploffings of botsings.
In sy voorafgaande bespiegelinge het Chladni die konsensus beveg dat daar nie klein liggame buite die maan bestaan ​​nie.
Aristoteles het dit in die vierde eeu v.C. gesê, en Isaac Newton het die idee in 1704 herhaal. 'n baie dun, onsigbare eter, 'het Newton geskryf.
Aanvanklik het feitlik elke Duitse kritikus die boek van Chladni verneder. 'U moet in elk geval die berugte boek van Chladni oor ystermassas lees,' het Alexander von Humboldt in Oktober 1794 aan Carl Freisleben geskryf. Volgens een verslag het Lichtenberg gesê dat hy "wou hê dat Chladni nie sy boek geskryf het nie. Hy het gevoel asof hy met een van sy klippe op die kop geslaan is."
Wie was immers die opkomende Chladni om die idees van die groot Newton te weerlê?
Toe tref Moeder Natuur weer.
Om 15:30. op 13 Desember 1795 het drie arbeiders 'n groot ontploffing in Wold Newton, Engeland, aangemeld. 'N Swart klip kom uit 'n wolk en steek 'n gat in 'n veld buite Wold Cottage. Die grondeienaar het 'n monument oor die gat gebou en die klip in die Gloucester Coffee House in Londen vertoon.*
Sir Joseph Banks, president van die Royal Society, het 'n monster van die klip gekry en opgemerk dat dit lyk soos die een wat hy van die Siena -val gekry het.
Vroeg in 1796 publiseer Edward King, 'n genoot van die Royal Society, die eerste Engelstalige boek oor gevalle klippe. Hy noem beide die Siena- en Wold Cottage -geleenthede. Eerder as om die waterval aan 'n hemelse bron toe te skryf, het hy voorgestel dat die Wold Cottage -gebeurtenis moontlik die gevolg was van die as wat deur Mount Hecla, 'n vulkaan in Ysland, uitgespuug is.
Aan die einde van sy proefskrif noem King egter '' 'n baie unieke traktaat, gepubliseer in 1794 te Riga deur dr. Chladni. ' King het nie kommentaar gelewer op Chladni se bewerings dat die klippe puin uit die hemel verteenwoordig nie, maar hy beweer dat die feite verdere studie verdien.
Dieselfde jaar het die nuus van die Siena -val uiteindelik Duitsland bereik. Ten minste een wetenskaplike, sterrekundige Heinrich Wilhelm Olbers, het die idee van 'n hemelse oorsprong vir Chladni se klippe begin aanvaar. In 1795 stel Olbers voor dat die gevalle stukke puin kan verteenwoordig wat uit maanvulkane uitgestoot is. Twee jaar later omhels Lichtenberg, die geleerde wat die boek van Chladni uitgebrei het, Olbers se hipotese. In 1797 skryf Lichtenberg: "[Die maan moet 'n onbeskaafde buurman wees om die aarde met klippe te verwelkom."
Twee ander watervalle, een naby Evora, Portugal, op 19 Februarie 1796 en die ander in Benares, Indië, op 19 Desember 1798, het ook groot publisiteit gekry. Na die skouspelagtige stort van 'n ontploffende vuurbal in Benares, het Banks 'n wetenskaplike ondersoek gevra.
Hy het die jong Engelse apteker Edward Howard gevra om monsters van Siena en Wold Cottage te ontleed, wat Banks vermoed van meteore kom. Weervoorstellings-ligstrepe in die atmosfeer-was welbekend by die wetenskap, maar Banks het dit nou verbind met die vlug van klipperige voorwerpe. Hy het selfs voorspel dat die studie van die gevalle rotse 'n nuwe veld van wetenskap sou oopmaak.
Vir sy vergelykende studie, wat omstreeks 1800 begin is, het Howard ook ander stukke klip en metaalmateriaal, inheemse ysters, gekry wat Chladni afgelei het, moes uit die lug geval het. Die tydsberekening van Howard se studie was geskik: Wetenskaplikes het die eerste kwantitatiewe toets vir nikkel-'n belangrike komponent van baie meteoriete-slegs drie jaar tevore gepubliseer.
Later sou die Franse chemikus Nicolas-Louis Vauquelin skryf: 'Terwyl die hele Europa weerklink het van die klippe wat omgeval het ... , was die enigste pad wat in stilte na die oplossing van die probleem kon lei. "
.Howard het monsters ontleed waarvan die digtheid en magnetiese eienskappe reeds deur die mineralog graaf Jacques-Louis Bournon beoordeel is. Howard het bevind dat die ystermonsters, sowel as metaalkorrels uit die klippe, aansienlike hoeveelhede nikkel bevat.
"Dit het die ysters met die klippe verbind en hulle albei van aardse gesteentes onderskei," merk Marvin op.
Howard en Bournon het hul bevindings in 1802 gerapporteer. Volgens die gevoelens van Olbers het die Franse wetenskaplikes Pierre Simon Laplace, Simeon-Denis Poisson en Jean-Baptiste Biot bespiegel dat die klippe en ysters uit vulkane op die maan kom.
By die aanneming van hierdie siening, het die navorsers steeds vasgeklou aan Newton se voorskrif van 'n groot leemte anderkant die maan, merk Marvin op. Maar hulle was dit duidelik eens dat die klippe uit 'n hemelse bron kom.
So, sê Marvin, 'het die val in Siena 'n reeks ondersoeke begin wat gelei het tot die aanvaarding van Chladni se hipotese in 1802-'n volle jaar voor die beroemde stort van 3000 klippe in Normandië.
'Daarom kom ek tot die gevolgtrekking dat Siena die belangrikste gevolg was van historiese meteorietvalle.'
* Ter viering van die 200ste herdenking van die meteorietval van Wold Cottage, hou die Royal Astronomical Society en die Mineralogical Society 'n vergadering op 7 en 8 Desember in Londen.
Tarzan is die seun van 'n Britse heer en dame wat deur muiters aan die Atlantiese kus van Afrika geteister is. Toe Tarzan 'n baba was, sterf sy ma en sy vader word vermoor deur Kerchak, leier van die aapstam deur wie Tarzan aangeneem is.
Kort na sy ouers se dood het Tarzan 'n wilde kind geword, en sy ape -stam staan ​​bekend as die Mangani, groot ape van 'n spesie wat die wetenskap onbekend is. Kala is sy aapma. Burroughs het verhale wat tydens Tarzan se adolessensie voorkom, bygevoeg in sy sesde Tarzan -boek, Jungle Tales of Tarzan.
As 18-jarige jong volwassene ontmoet Tarzan 'n jong Amerikaanse vrou met die naam Jane Porter. Haar pa, ander van hul partytjie, en sy is in dieselfde kuswoudgebied waar Tarzan se ouerouers 20 jaar tevore was. As Jane na die Verenigde State terugkeer, verlaat Tarzan die oerwoud op soek na haar, sy enigste ware liefde. In Die terugkeer van Tarzan, Tarzan en Jane trou. In latere boeke woon hy 'n tyd lank saam met haar in Engeland. Hulle het een seun, Jack, wat die aapnaam Korak (die moordenaar) neem. Tarzan is minagtend van wat hy as die skynheiligheid van die beskawing beskou, en Jane en hy keer terug na Afrika en maak hul tuiste op 'n uitgebreide landgoed wat 'n basis word vir Tarzan se latere avonture.
Soos onthul in Tarzan se soeke, Tarzan, Jane, Tarzan se aapvriend Nkima, en hul bondgenote het 'n paar van die Kavuru -pille gekry wat hul verbruiker onsterflik maak.
Burroughs se gebruik van datums en tydsverloop is in sy romans voortdurend inkonsekwent, in die reeks word daar reguit teenstrydighede gesien. In die eerste boek, Tarzan van die ape, Word Tarzan geïmpliseer dat hy vroeg in 1888 gebore is, en die koms van Jane het in 1909 plaasgevind, wat hom 20 jaar oud sou maak. In hoofstuk 9 van die boek, twee paragrawe voordat Mbonga se krygers binnekom, sê Burroughs:
Op agttien vind ons hom dus, 'n Engelse heer, wat geen Engels kon praat nie en tog sy moedertaal kon lees en skryf. Nooit het hy 'n ander mens as homself gesien nie, want die klein gebied wat deur sy stam deurkruis is, is nie deur 'n groot rivier natgemaak om die woeste inboorlinge van die binneland te laat val nie.
Die terugkeer van Tarzan verwys baie na die feit dat Tarzan se ouers, John en Alice Clayton, slegs 20 jaar lank vermis was, wat beteken dat Tarzan slegs 18-19 jaar oud sou wees. Tog, in hoofstuk 5, toe die aapman die graaf de Coude amper doodgemaak het, sê Tarzan:
Tot ek vyftien was, het ek nog nooit 'n mens gesien nie. Ek was twintig voor ek 'n wit man sien.
Talle goedgekeurde films en romans stem almal saam met die idee dat Tarzan 18 jaar oud is tydens die gebeure van die eerste roman. 'N Later roman, Tarzan die ongetemde'n Soortgelyke probleem ondervind dat die roman in 1914 afspeel, ondanks die feit dat Tarzan en Jane se seun, Jack 'Korak' Clayton, veronderstel is om 18 jaar oud te wees. Onder aanhangers word geglo dat Burroughs dit doelbewus gedoen het om 'n illusie te gee dat Tarzan eens 'n werklike persoon was, en dat Burroughs sy werklike identiteit probeer verberg, en verklaar dat "John Clayton" self 'n fiktiewe naam is wat Tarzan uitgevind het verberg sy werklike identiteit.
Tarzan is die aapnaam van John Clayton, Viscount Greystoke volgens Burroughs se Tarzan, Lord of the Jungle (Graaf van Greystoke in later, minder kanonieke bronne, veral die film uit 1984 Greystoke). Trouens, Burroughs se verteller in Tarzan van die ape beskryf beide Clayton en Greystoke as fiktiewe name, wat impliseer dat hy in die fiktiewe wêreld waarin Tarzan woon, 'n ander regte naam kan hê.
Burroughs oorweeg ander name vir die karakter, waaronder "Zantar" en "Tublat Zan", voordat hy hom op "Tarzan" vestig.  Alhoewel die kopiereg op Tarzan van die ape in die Verenigde State en ander lande verstryk het, word die naam Tarzan beweer as 'n handelsmerk van Edgar Rice Burroughs, Inc.
Edgar Rice Burroughs het 'n elegante weergawe van die wilde manfiguur gemaak wat grootliks onlegerd was met karakterfoute of foute.
Tarzan word beskryf as lang, atleties, aantreklik en bruin, met grys oë en lang, swart hare. Hy dra byna geen klere nie, behalwe 'n lendendoek. Emosioneel is hy moedig, intelligent, lojaal en standvastig.
Hy word in die meeste situasies as eties gedra, behalwe as hy wraak soek onder die motivering van hartseer, soos wanneer sy aapmoeder Kala vermoor word Tarzan van die ape, of as hy glo dat Jane vermoor is Tarzan die ongetemde. Hy is diep verlief op sy vrou en heeltemal toegewyd aan haar in talle situasies waarin ander vroue hul aantrekkingskrag tot hom uitspreek, maar Tarzan weier om hul aandag te beleef.
As Tarzan 'n situasie kry waarin 'n swakker individu of party deur 'n sterker vyand aangeval word, neem Tarzan altyd die kant van die swakker party. In die omgang met ander mans is Tarzan ferm en kragtig. Met manlike vriende is hy gereserveerd, maar diep lojaal en vrygewig. As gasheer is hy eweneens vrygewig en genadig. As leier beveel hy toegewyde lojaliteit aan.
In ooreenstemming met hierdie edele kenmerke, omvat Tarzan se filosofie 'n uiterste vorm van 'terugkeer na die natuur'. Alhoewel hy as 'n beskaafde individu binne die samelewing kan verbygaan, verkies hy om "die dun fineer van die beskawing te verwyder", soos Burroughs dit dikwels stel.  Sy gewilde rok is 'n mes en 'n lendendoek van diere, sy gunsteling woning is 'n gerieflike boomtak wanneer hy wil slaap en sy gunsteling kos rou vleis is, wat nog beter deur homself gedood word as hy dit 'n week kan begrawe. sodat verval die kans kry om dit 'n bietjie te versag.
Fisiese vermoëns Redigeer
Tarzan se opvoeding in die oerwoud gee hom vaardighede wat veel groter is as dié van gewone mense. Dit sluit in klim, vasklou en spring, asook enige groot aap. Hy gebruik takke en swaai van wingerdstokke om vinnig te reis, 'n vaardigheid wat onder die antropoïde ape aangeleer is.
Sy sterkte, spoed, uithouvermoë, behendigheid, reflekse en swemvaardighede is buitengewoon in vergelyking met normale mans. Hy het volwasse bulape en gorilla's, leeus, renosters, krokodille, luislange, haaie, tiere, reuse seeperde en selfs dinosourusse gestoei (toe hy Pellucidar besoek het). Tarzan is 'n bekwame spoorsnyer en gebruik sy uitsonderlike gehoor en skerp reuksin om prooi te volg of roofdiere te vermy.
Taal en geletterdheid Redigeer
Tarzan/John Clayton is baie verwoord en gereserveerd en praat nie in gebroke Engels nie, aangesien die klassieke films van die dertigerjare hom uitbeeld. Hy kan met baie spesies oerwouddiere kommunikeer, en dit is bewys dat hy 'n bedrewe impressionis is en die geluid van 'n geweerskoot perfek kan naboots.
Uiters intelligent, Tarzan was vaardig in Engels voordat hy ander Engelssprekende mense die eerste keer teëgekom het. Sy geletterdheid is na 'n paar jaar in sy vroeë tienerjare selfleer deur die houthuis van sy kinderskoene te besoek en na kinderprimers/prenteboeke te kyk. Uiteindelik lees hy elke boek in die draagbare boekversameling van sy vader en is deeglik bewus van aardrykskunde, basiese wêreldgeskiedenis en sy stamboom. Hy word 'gevind' deur die reisende Fransman Paul d'Arnot, wat hom die basiese beginsels van menslike spraak leer en saam met hom terugkeer na die beskawing. Toe Tarzan d'Arnot die eerste keer teëkom, sê hy vir hom (skriftelik): 'Ek praat slegs die taal van my stam - die groot ape van Kerchak en 'n bietjie van die tale van Tantor, die olifant en Numa, die leeu, en van die ander mense in die oerwoud wat ek verstaan. "
Tarzan kan in dae 'n nuwe taal aanleer en uiteindelik baie tale praat, insluitend die van die groot ape, Frans, Fins, Engels, Nederlands, Duits, Swahili, baie ander Bantoetale, Arabies, Oud -Grieks, Oud -Latyn en Maya, soos sowel as die tale van die Ant Men en Pellucidar.
Tarzan is een van die bekendste literêre karakters ter wêreld genoem.  Benewens meer as twee dosyn boeke van Burroughs en nog 'n handjievol deur skrywers met die seën van Burroughs se boedel, het die karakter verskyn in films, radio, televisie, strokiesprente en strokiesprente. Talle parodieë en seerowerings het ook verskyn.
Kritiese ontvangs Redigeer
Terwyl Tarzan van die ape Met 'n mate van kritieke sukses, het daaropvolgende boeke in die reeks 'n koeler ontvangs gekry en is dit gekritiseer omdat dit afgeleide en formuleerlik is. Daar word dikwels gesê dat die karakters tweedimensioneel is, die dialoog hout en die storievertellingstoestelle (soos oormatige vertroue op toeval) belemmer geloofwaardigheid. Volgens Rudyard Kipling (wat self verhale van 'n wilde kind geskryf het, Die oerwoudboek 's Mowgli), skryf Burroughs Tarzan van die ape net sodat hy 'kan uitvind hoe 'n slegte boek hy kan skryf en daarmee kan wegkom'. 
Alhoewel Burroughs nie 'n gepoleerde romanskrywer is nie, is hy 'n lewendige storieverteller, en baie van sy romans is nog in druk.  In 1963 skryf die skrywer Gore Vidal 'n stuk oor die Tarzan -reeks wat, hoewel hy op verskeie van die tekortkominge wat die Tarzan -boeke as literatuurwerke het, wys dat Burroughs geprys word vir die skep van 'n dwingende 'dagdroomfiguur'.  Kritieke ontvangs het meer positief geword met die studie van 1981 deur Erling B. Holtsmark, Tarzan en tradisie: klassieke mite in populêre letterkunde.  Holtsmark het 'n bundel oor Burroughs vir Twayne's United States Author Series in 1986 bygevoeg.  In 2010 het Stan Galloway 'n volgehoue ​​studie gegee van die adolessente periode van die fiktiewe Tarzan se lewe in Die tiener Tarzan. 
Ondanks kritieke panering het die Tarzan -verhale steeds gewild gebly. Burroughs se melodramatiese situasies en die uitgebreide besonderhede wat hy in sy fiktiewe wêreld verwerk, soos sy konstruksie van 'n gedeeltelike taal vir sy groot ape, spreek 'n beroep op 'n wêreldwye fanbase. 
Ongemagtigde werke Redigeer
Na Burroughs se dood het 'n aantal skrywers nuwe Tarzan -verhale vervaardig. In sommige gevalle het die boedel daarin geslaag om die publikasie van sulke werke te voorkom. Die mees opvallende voorbeeld in die Verenigde State was 'n reeks van vyf romans deur die skuilnaam "Barton Werper" wat 1964–65 verskyn het deur Gold Star Books (deel van Charlton Comics). As gevolg van regstappe deur Edgar Rice Burroughs, Inc., is hulle van die mark verwyder.  Soortgelyke reekse verskyn in ander lande, veral Argentinië, Israel en sommige Arabiese lande.
Moderne fiksie Redigeer
In 1972 het die wetenskapfiksieskrywer Philip José Farmer geskryf Tarzan lewendig, 'n biografie van Tarzan met behulp van die raamapparaat dat hy 'n regte persoon was. In die fiktiewe heelal van Farmer is Tarzan, saam met Doc Savage en Sherlock Holmes, die hoekstene van die Wold Newton -gesin. Boer het twee romans geskryf, Hadon van Antieke Opar en Vlug na Opar, vervat in die verre verlede en gee die antesedente van die verlore stad Opar, wat 'n belangrike rol in die Tarzan -boeke speel. Boonop Farmer's 'N Fees onbekend, en sy twee vervolgverhale Here van die bome en Die Mad Goblin, is pastisse van die Tarzan- en Doc Savage -verhale, met die veronderstelling dat hulle die verhaal vertel van die regte karakters waarop die fiktiewe karakters gebaseer is. 'N Fees onbekend is ietwat berug onder Tarzan- en Doc Savage -aanhangers vanweë sy grafiese geweld en seksuele inhoud. [ aanhaling nodig ]
In haar Manlikheid en beskawing, Beskryf Gail Bederman hoe verskillende mense van die tyd die idee dat 'beskawing' gebaseer is op blanke manlikheid, uitgedaag of gehandhaaf het. Sy sluit af met 'n hoofstuk oor Tarzan van die ape (1912) omdat die hoofkarakter van die verhaal volgens haar die uiteindelike man is volgens die standaarde van 1912 Wit Amerikaners. Bederman merk wel op dat Tarzan, ''n instinktief ridderlike Angelsaksiese', nie seksueel geweld beoefen nie en sy "manlike impuls tot verkragting" verloën. Sy merk egter ook op dat Tarzan nie net die swartman Kulonga doodmaak as wraak omdat hy sy aapmoeder ('n stand-in vir sy biologiese blanke moeder) vermoor het deur hom op te hang nie, "lyncher Tarzan" geniet dit eintlik om swart mense te vermoor, byvoorbeeld die kannibalistiese Mbongans.
Bederman herinner lesers in werklikheid dat Tarzan hom, as Tarzan vir die eerste keer aan Jane voorstel, doen as "Tarzan, die moordenaar van diere en baie swart mans". Die roman klimaks met Tarzan wat Jane red (wat in die oorspronklike roman nie Brits is nie, maar 'n blanke vrou uit Baltimore, Maryland) van 'n swart aapverkragter. As hy die oerwoud verlaat en 'beskaafde' Afrikane sien boer, is sy eerste instink om hulle dood te maak net omdat hulle swart is. "Net soos die lynch -slagoffers wat in die Noordelike pers berig word, het Tarzan se slagoffers - lafaards, kannibale en verwoesters van blanke vrouwees - nie alle manlikheid nie. Tarzan se lynchings bewys hom dus die voortreflike man."
Volgens Bederman, ten spyte van die feit dat dit alle trope van wit oppergesag bevat wat deur die mense wat sy beoordeel het, ondersteun of verwerp is (Theodore Roosevelt, G. Stanley Hall, Charlotte Perkins Gilman, Ida B. Wells), wou Burroughs na alle waarskynlikheid nie maak 'n stelling of maak een van hulle. "Hy het waarskynlik nooit van een van hulle gehoor nie." Bederman skryf in plaas daarvan dat Burroughs haar standpunt bewys, omdat hy in die vertel van rassistiese en seksistiese verhale waarvan die protagonis gespog het dat hy swart mense vermoor het, glad nie ongewoon was nie, maar eerder 'n tipiese Wit -Amerikaner uit 1912 was.
Die Tarzan -boeke en -films gebruik uitgebreide stereotipering. Met veranderende sosiale sienings en gebruike het dit tot kritiek gelei, insluitend aanklagte van rassisme sedert die vroeë sewentigerjare.  Die vroeë boeke gee 'n deurlopende negatiewe en stereotipiese uitbeelding van inheemse Afrikaners, insluitende Arabiere. In Die terugkeer van Tarzan, Arabiere "kyk nogal" en noem Christene "honde", terwyl swart Afrikane "lenige, ebon -krygers, gestikuleer en jabber" is.
Wat ras betref, word 'n beter -minderwaardige verhouding met waardasie geïmpliseer in feitlik alle interaksies tussen wit en swart mense in die Tarzan -verhale, en soortgelyke verhoudings en waardasies kan gesien word in die meeste ander interaksies tussen verskillende mense. Volgens James Loewen's Sundown TownsDit kan 'n oorblyfsel wees van Burroughs wat afkomstig was uit Oak Park, Illinois, 'n voormalige dorp in Sundown ('n stad wat nie-blanke mense verbied om daarin te woon). [ aanhaling nodig ]
Tarzan is 'n wit Europese mannetjie wat met ape grootword. Volgens 'Taking Tarzan Seriously' deur Marianna Torgovnick word Tarzan verwar met die sosiale hiërargie waarvan hy deel is. Anders as almal in sy samelewing, is Tarzan die enigste een wat duidelik nie deel uitmaak van enige sosiale groep nie. Al die ander lede van sy wêreld kan nie sosiaal klim of daal nie, omdat hulle reeds deel uitmaak van 'n sosiale hiërargie wat stagneer. Turgovnick skryf dat sedert Tarzan as 'n aap grootgemaak is, hy dink en optree soos 'n aap. Instinktief is hy egter 'n mens, en hy besluit om 'n mens te wees as hy daarna gedwing word. Die rede vir sy verwarring is dat hy nie verstaan ​​hoe die tipiese wit mannetjie moet optree nie. Sy instinkte skop uiteindelik in as hy te midde van hierdie verwarring is, en hy eindig die oerwoud. In Tarzan is die oerwoud 'n mikrokosmos vir die wêreld in die algemeen in 1912 tot die vroeë dertigerjare. Sy klim van die sosiale hiërargie bewys dat die Europese blanke mannetjie die mees dominante van alle rasse/geslagte is, ongeag die omstandighede. Verder skryf Turgovnick dat wanneer Tarzan Jane die eerste keer ontmoet, sy effens afgeweer word, maar ook gefassineer word deur sy dieragtige optrede. Namate die verhaal vorder, gee Tarzan sy mes oor aan Jane in 'n vreemde ridderlike gebaar, wat Jane laat val vir Tarzan ondanks sy vreemde omstandighede. Turgovnick is van mening dat dit 'n instinktiewe, beskaafde ridderlikheid toon wat Burrough glo algemeen onder wit mans is.  
Burroughs se opinies, gemanifesteer deur die narratiewe stem in die verhale, weerspieël algemene houdings in sy tyd, wat in 'n 21ste-eeuse konteks as rassisties en seksisties beskou sou word. Thomas F. Bertonneau skryf egter: 
[Burroughs] se opvatting van die vroulike wat die vrou tot dieselfde vlak as die man verhef en wat - in karakters soos Dian van die Pellucidar -romans of Dejah Thoris van die Barsoom -romans - 'n vroulike tipe uitbeeld wat nie ooreenstem met desperate huisvrou nie , vollip prom-date, loopbaan-kantoor-bestuurder op middelvlak, en ook nie fronsende ideologiese feministe-professor nie, maar wat dit alles met grense oorskry in haar gerealiseerde menslikheid en sodoende hul slapeloosheid suggereer.
Die skrywer is nie veral gemeen in sy houding nie. Sy helde is nie betrokke by geweld teen vroue of met ras -gemotiveerde geweld nie. In Tarzan van die ape, word besonderhede van 'n agtergrond van lyding wat deur die mense van Mbonga deur die 'eens groot' mense ondervind is, herhaaldelik met duidelike simpatie en ter verduideliking of selfs regverdiging van hul huidige vyandigheid teenoor wit mense vertel. Alhoewel die karakter van Tarzan nie direk geweld teen vroue beoefen nie, het feministiese geleerdes kritiek gelewer op die teenwoordigheid van ander simpatieke manlike karakters wat dit met Tarzan se goedkeuring doen.  In Tarzan en die miermanne, kry die manne van 'n fiktiewe stam van wesens die Alali 'n sosiale oorheersing van hul samelewing deur Alali -vroue onderdanig te maak met wapens wat Tarzan hulle gewilliglik voorsien.  Na die slag sê Burroughs (p. 178): 
Om Tarzan te vermaak en om hom te wys watter groot vordering die beskawing geneem het - die seun van The First Woman het 'n wyfie aan die hare gegryp en haar na hom gesleep en haar met sy gebalde vuis swaar oor die kop en gesig geslaan, en die vrou het op haar geval knieë en het sy bene geliefdelik, kykend weemoedig in sy gesig, haar eie gloeiend van liefde en bewondering.
Terwyl Burroughs 'n paar vroulike karakters met humanistiese gelykmakende elemente uitbeeld, voer Torgovnick aan dat gewelddadige tonele teen vroue in die konteks van manlike politieke en sosiale oorheersing in sy skryfwerk goedgekeur word, wat 'n idee versterk van geslagshiërargie waar patriargie as die natuurlike toppunt van die samelewing uitgebeeld word. 
Hy begin met die buitengewone omstandighede rondom verskeie historiese meteorietvondste en -valle, waaronder die Wold Newton -klip. Maar die fassinasie van die mensdom met meteoriete strek baie vroeër terug: hy beskryf hoe 'n yster dolk wat in die graf van die Egiptiese farao Tutankhamun gevind is, omstreeks 1350 vC, uit 'n gevalle meteoriet gevorm is.
Daarna volg die geskiedenis van hoe trosse meteoriete in Antarktika en die warm woestyne van die wêreld ontdek is, waar lae neerslae beteken dat daar min erosie is wat andersins die klippe kan afbreek. Meteorietjag-ekspedisies van lande soos die Verenigde State en Japan reis gereeld na Antarktika, waar die beweging van ysplate meteoriete soos 'n vervoerband dra, en dit in sekere streke konsentreer.
Navorsers met die Antarctic Search for Meteorites -program versamel 'n monster. Krediet: Christine Floss/ANSMET/NSF/NASA
Gregory verduidelik hoe moderne analitiese instrumente die chemiese samestelling van meteoriete met ongekende presisie en akkuraatheid meet. Hy beskryf 'druppels vurige reën' wat ontstaan ​​het toe klompe oorspronklike stof flitsverhit het om ronde druppels te maak, wat vinnig stol en dan saam met ander vaste stowwe in asteroïde-grootte liggame en planetêre embrio's toegedien word. Hierdie gestolde druppels, of kondrules, word aangetref in sommige van die mees algemene soorte meteoriet, wat chondriete genoem word, wat die prosesse wat dit gevorm het, begryp, gee insig in hoe planete in die vroeë sonnestelsel bymekaar gekom het.
Radiokoolstofrevolusie: die verhaal van 'n isotoop
En meteoriete kan inligting onthul, selfs ouer as ons sonnestelsel. Dit bevat leidrade oor die aard van die ruimte tussen die sterre en die digte molekulêre wolke wat daar kan vorm, asook hoe pasgebore sterre elemente saamsmelt. Studies oor meteoriete en hul komponente het aan die lig gebring dat die plek in ons sterrestelsel waar die sonnestelsel ontstaan ​​het, 'n baie meer aktiewe stervormende gebied was as ons huidige astrofisiese omgewing.
Gregory verdiep hom ook in meteoriete van die maan en Mars, sowel as beduidende impakte op die aarde (veral die een wat 66 miljoen jaar gelede bykans driekwart van die plant- en diersoorte op aarde, insluitend die nie-aviaire dinosourusse, geblus het). Onderweg gee hy 'n paar van die duidelikste verduidelikings van die fisiese en chemiese beginsels van meteoritisme en kosmochemie wat ek in 'n gewilde boek teëgekom het. Hy verduidelik hoe gravitasie sleepbote tussen Jupiter en asteroïdes in die asteroïde gordel lei tot wentelresonansies wat asteroïdes van koers af gooi en help om meteoriete na die aarde te lewer. Hy bespreek hoe wetenskaplikes die suurstof-isotoop samestellings van meteoriete kan gebruik as 'n 'vingerafdruk' om te ontdek waar dit in die sonnewel ontstaan ​​het, of om skaars isotope van ander elemente te gebruik om vas te stel hoe lank 'n rots blootgestel is aan kosmiese strale in die interplanetêre ruimte .
Dorpenaars poseer rondom die krater van 'n meteoriet wat in 2019 in die staat Bihar, Indië, geland het. Krediet: AFP via Getty
'N Paar prominente figure wat die veld gevorm het, word nie genoem nie. Die een is Harvey Nininger: selfonderrig, sy uitgebreide navorsings- en versamelingspogings het die grondslag gelê van moderne meteoritisme in die dertigerjare. (Amateurversamelaars speel steeds 'n belangrike rol in die bevordering van die veld deur nuwe soorte meteoriete makliker vir navorsers toeganklik te maak.) 'N Ander is William Cassidy, wat gehelp het om sistematiese pogings tot meteorietversameling in Antarktika te vestig.
Hierdie voorbeeldige boek verdien 'n tweede uitgawe - met meer illustrasies, foto's, verwysings en aanhalings. Meteoriete bied immers 'n manier om die raaisels van ons planeet, die sonnestelsel en verder te ontrafel. Deur hulle te bestudeer, skryf Gregory: "Ons het 'n verhaal ontdek wat oor ligjare langs die loop van 'n mikroskoop geskryf is, en kom van aangesig tot aangesig met die grootste tydskale."
Gregory verdiep hom ook in meteoriete van die maan en Mars, sowel as beduidende impakte op die aarde (veral die een wat 66 miljoen jaar gelede bykans driekwart van die plant- en diersoorte op aarde, insluitend die nie-aviaire dinosourusse, geblus het). Onderweg gee hy 'n paar van die duidelikste verduidelikings van die fisiese en chemiese beginsels van meteoritisme en kosmochemie wat ek in 'n gewilde boek teëgekom het. Hy verduidelik hoe gravitasie sleepbote tussen Jupiter en asteroïdes in die asteroïde gordel lei tot wentelresonansies wat asteroïdes van koers af gooi en help om meteoriete na die aarde te lewer. Hy bespreek hoe wetenskaplikes die suurstof-isotoop samestellings van meteoriete kan gebruik as 'n vingerafdruk en om te ontdek waar dit in die sonnewel ontstaan ​​het, of skaars isotope van ander elemente kan gebruik om vas te stel hoe lank 'n rots blootgestel is aan kosmiese strale in interplanetêre ruimte.
Hierdie voorbeeldige boek verdien 'n tweede uitgawe met meer illustrasies, foto's, verwysings en aanhalings. Meteoriete bied immers 'n manier om die raaisels van ons planeet, die sonnestelsel en verder te ontrafel. Deur hulle te bestudeer, skryf Gregory: 'Ons het 'n verhaal ontdek wat oor ligjare langs die loop van 'n mikroskoop geskryf is en van aangesig tot aangesig met die grootste tydskale te staan ​​gekom het.'
Wil u 'n meteoriet hê? Christie gaan unieke ruimte -gesteentes opveil
Dit is nie alledaags dat u die geleentheid kry om 'n stukkie ruimte te koop nie - maar Christie's London -veilinghuis bied op 20 April ongeveer 80 meteorietstukke en 'n klomp ruimte -rotsbenodigdhede om saam met hulle te gaan.
Die meteorietversameling bestaan ​​uit 'n verskeidenheid voorbeelde van ruimte -gesteentes uit private en openbare versamelings, waarvan sommige items meer as 'n miljoen dollar op die veiling gaan haal.
Die interessantste ruimtewêreld wat te koop is, is waarskynlik die Valera Meteorite - wat na bewering 'n koei vermoor het. Die inskrywing van Christie vir Valera lyk so:
VALERA METEORITE - DIE ENIGSTE GEDOKUMENTEERDE METEORIET OM TE DOODGEMAAK
Een gesig is gesny en gepoleer. Die veelkleurige matrix is ​​ingebed met sprankelende metaalkorrels, en 'n enkele groot metaalopname is aan die linkerkant. Vaag chondrule grense bewys verhitting op sy ouer asteroïde lank voor sy borsel met die aarde en 'n koei. 'N Weerklank in die miniatuur van die verwoestende asteroïde wat vermoedelik die dinosourusse doodgemaak het; dit was die aand van 15 Oktober 1972 dat plaasbewoners in Trujillo, Venezuela, opgeskrik het deur 'n onverklaarbare soniese oplewing. Die volgende dag is 'n eksotiese rots gevind langs 'n koei se karkas wie se nek en sleutelbeen verpulver was. Dit was duidelik aan die eienaar van die plaas, dokter dr. Argimiro Gonzalez, wat gebeur het, maar hy het nie daaraan gedink nie, aangesien chaos deur valende meteoriete intuïtief lyk. Die aand is 'n onbeplande steak -ete geniet en die hemelse rots is as deurstop gebruik. Meer as 'n dekade later het wetenskaplikes bevestig wat dr. Gonzalez lankal vermoed het. Wat dr. Gonzalez egter nie geweet het nie, was dat dit die eerste en nog steeds die enigste dodelike meteoriet -impak was. Toe dr. Ignacio Ferrin, 'n sterrekundige aan die Universiteit van die Andes, te wete kom van die moord op beeste wat by Valera plaasgevind het, besoek hy die landgoed Gonzalez en vertrek met 'n beëdigde verklaring wat die voormelde gebeurtenisse sowel as die meteoriet self bevestig.
'N Ander historiese ruimteklomp, The Wold Cottage -meteoriet, is ook op die veilingspakket. Van Christie's: Die Wold Cottage -meteoriet het 'n deurslaggewende rol gespeel in die aanvaarding van die wetenskaplike gemeenskap dat gesteentes inderdaad uit die lug kan val - 'n idee wat voorheen met ongeloof begryp is of as ketters beskou is. Op 13 Desember 1795 het Wold Cottage op die aarde neergestort, net 'n entjie van die plaaswerker John Shipley af. Edward Topham, die eienaar van die Wold Cottage -landgoed, was destyds in Londen weg, maar hy het haastig huis toe gegaan nadat hy berigte in die pers gelees het. Topham was 'n bekende mens met 'n uitstekende reputasie. Seker dat die klip van groot belang was, het Topham gereël dat Wold Cottage op 'n uitstalling in Londen geplaas word, om die openbare mening te help om Shipley se buitengewone aanspraak te aanvaar. Die wetenskaplike gemeenskap het kennis geneem, veral nadat Wold Cottage soortgelyk was aan 'n rots wat na bewering agtien maande vroeër uit die hemel geval het in Siena, Italië. . Dit is 'n ongewone aanbod van 'n uiters historiese meteoriet.
Die meteoriet wat die hoogste bod kan bring - vanweë die grootte, 1,400 pond en die betekenis daarvan - is die Brenham -meteoriet. Volgens die opskrif van Christie: Soos blyk uit sy vorm, het hierdie meteoriet - anders as die oorgrote meerderheid ander meteoriete - nie getuimel of sy vertikale as verander toe dit deur die aarde se atmosfeer gedompel het nie. Die paraboliese "hitteskild" -kromming wat hier gesien word, is gevorm by buitengewoon hoë temperature en is die doeltreffendste hoek waarteen hitte afbuig van 'n voorwerp wat val. Dit is die rede waarom NASA -ingenieurs hierdie parabool in ander georiënteerde meteoriete bestudeer het tydens die ontwerp van die hitte skilde vir die eerste bemande ruimte kapsules. Die gladheid van die oppervlak is die gevolg van die smeltproses in die boonste atmosfeer van die aarde, waarin olivienkristalle gesmelt het en die ringe van die nikkel-yster matriks blootgestel het in 'n proses wat herhaal word totdat die meteoriet tot terminale snelheid vertraag het. 'N Beduidende fraksie van die meteoriet het tydens sy afkoms van sy kante verdamp of afgeblaas. Die ablatiewe hitte-skildagtige aksie het die warmste gasse (die skoklaag (wat warmer as die oppervlak van die son is) van die meteoriet weggejaag).
Meteoriete is ook gesog as versamelstukke, nie waar nie? Vertel ons van Harvey Nininger en die "meteorietmanne."
Harvey Nininger was 'n buitengewoon hardnekkige en beskeie heer uit die groot Amerikaanse Midde -Weste. Hy het eers van meteoriete gehoor toe hy reeds getroud was, met drie kinders, wat biologie in Kansas geleer het. Hy kom op 'n papier voor wat meteoriete beskryf. 'N Paar weke later sien hy 'n vuurbal - wat redelik skaars is. Hy het vasgestel dat hierdie vuurbal oor 'n klein stad in Kansas ontplof het en hy gaan uit en plaas 'n advertensie in die koerant waarin iemand gevra word wat voorbeelde het van wat op die aarde geval het. Hy het 'n obsessie hieroor gekry en die res van sy lewe daaraan gewy om meteoriete te soek. Hy het duisende kilometers ver met sy motor gery en in klein dorpies gestop om aan boere te verduidelik oor meteoriete wat uit die ruimte kom, en as hulle ongewone klippe in hul landerye kry om hom te laat weet. Hy het uiteindelik ontvang ton van rots. Baie daarvan was nie-meteoriet, maar sommige daarvan was! Omdat hy selfonderrig was, het die wetenskaplike gemeenskap hom baie onverskillig behandel. Maar hy bestee baie tyd aan die ondersoek na Meteor Crater in Arizona, en baie van sy idees was waar.
Meteoriete het 'n ongelooflike ywerige aanhangers. Die meeste versamelaars en stokperdjies is mans, alhoewel daar ook vroue is. Sommige maak 'n bestaan ​​uit die vind van valplekke en ondersoek die besaai veld waar die meteoriete geval het. Geoffrey Notkin was byvoorbeeld 'n punk -rockmusikant. As kind was hy geïnteresseerd in geologie. Later het hy 'n openbaring gehad, oorgegaan tot meteorietjag en eindig hy met 'n TV -program. Dit verg baie vindingrykheid om hierdie jagtogte saam te stel. Afgesien van u basiese metaalverklikker, benodig hulle terreinvoertuie, want valplekke is dikwels afgeleë. Die belangrikste ding is volharding. U moet weet waarna u op soek is en ure lank kyk na die grond. Maar die beloning maak dit die moeite werd: 'n stuk van die sonnestelsel by sy geboorte.
Shang Chi: Meester van Kung Fu
Die Wold Newton Meteor
Op 13 Desember 1795, om 15:00, stort 'n meteoriet op die aarde neer. Dit het naby die Engelse dorpie Wold Newton in Yorkshire geland. Die impakplek het deel geword van die plaaslike folklore. Die meteoriet is vernoem na The Wold Cottage, die huis van Edward Topham, wat 'n digter, dramaturg, grondeienaar en plaaslike landdros was.
Landdros Topham was 'n belangrike rol in die rol van die Wold Cottage -meteoriet in die bevordering van die feit dat sommige klippe nie van hierdie aarde is nie, wêreldwyd aanvaar word. Die Wold Cottage is nog steeds in privaat besit en is tans die tuiste van 'n mikrobrouery waar 'n mens die plaaslike brouery, Falling Stone Bitter, kan koop. Stukke van die Wold Cottage Meteorite word in die London Natural History Museum gehou.
In 1799 het Edward Topham 'n baksteenmonument opgerig ter herdenking van die gebeurtenis.
Geskiedenis bevat verskeie mense wat die voorwerp in die lug waargeneem het. Topham se herder was binne 150 meter van die impak en 'n plaasman, John Shipley, was so naby dat hy met geweld deur modder en aarde getref is toe die valende meteoriet in die grond ingegrawe het. John Shipley onderteken 'n afsetting, gepubliseer saam met 'n herdrukte brief van Topham in die Gentleman's Magazine vir Julie 1797, dat "Hy was binne agt of nege meter van die klip toe dit val, sien dit sewe of agt meter van die grond af, en slaan dan in die aarde wat oral om hom opgevlieg het en wat hom baie ontstel het."
'N Gelyktydige verslag sê dat:
Baie historici slaag nie daarin om voldoende te teken dat die teenwoordigheid van ander persone in die onmiddellike omgewing ten tyde van die meteorietaanval in Wold Newton plaasgevind het nie. Ons weet van hierdie ander mense deur die buitengewone en unieke werk van een historikus. Die historikus was natuurlik Philip José Farmer.
Dit is sedertdien onthul, deur navorsers wat geïnspireer is deur die oorspronklike ontdekkings van Farmer, dat daar nog meer persone teenwoordig was op daardie noodlottige dag, wat nie deur Farmer genoem is nie.
Plaas Dirk Struan in Wold Newton
Dirk Lochlin Struan word gebore op 'n klein plaas in Struan Kirk, Perthshire, Skotland. Hy is die seun van Parlan Duncan Struan en Bonnie McCloud-Struan.
Die dood van Bonnie McCloud.
Huwelik van Parlan Struan en Catherine Shipley. Parlan neem Catherine se seun Robb aan. Grond wat aan die stam van Struan behoort, word deur die graaf van Struan gekoop. Catherine verkies om naby haar broers en susters te woon, en oortuig Parlan om die gesin na Wold Newton, Engeland, te verhuis.
'N Meteoriet stort neer op die aarde en land naby die Engelse dorpie Wold Newton. Hierdie impakwerf word deel van die plaaslike folklore.
Die jong Dirk Struan werk saam met sy stief-oom, John Shipley, toe die Wold Newton-meteoor op die aarde val.
Natuurlik kan ek so 'n gevolgtrekking nie finaal bewys nie. Vir regs aangeleenthede, as daar geen bewyse van die teendeel is nie, is elke eis wat nie weerlê word nie, waar. Dit is 'n standpunt wat ek in soortgelyke sake aangeneem het. Met dit gesê, verder met ons ondersoek en soos Boer self voorgestel het "laat die leser besluit".
As hierdie inligting gekombineer word met inligting wat in "Tai-Pan", "Gai-Jin", "Edele huis"deur James Clavell en"Hell Cat van Hong Kong'deur Marc A. Cerasini en Charles Hoffman, kan ons 'n chronologie opstel.
Huwelik van Parlan Struan en Catherine Shipley.
Parlan neem Catherine se seun Robb aan. Grond wat aan die stam van Struan behoort, word deur die graaf van Struan gekoop. Catherine verkies om naby haar broers en susters te woon, en oortuig Parlan om die gesin na Wold Newton, Engeland, te verhuis.
[Geheime geskiedenis van die edele huis deur Dixon Kinqade. ]
Op twaalfjarige ouderdom begin Dirk Struan sy nautiese avonture as 'n poeierap op 'n koningsskip van die Royal Navy by die slag van Trafalgar.
Teen die einde van hierdie jaar
Dirk Struan vind diens as 'n kajuitseun op die Oos -Indiese Kompanjie se handelsskip "Vagrant Star" na China. Onder bevel van Tyler Brock, Third Mate en toekomstige aartsvyand word Dirk Struan genadeloos geklop. Dirk Struan belowe om Brock eendag te vernietig.
Dirk Struan is 'n kaptein-eienaar van sy eie skip op die opiumloop. Tyler Brock is sy belangrikste mededinger.
Huwelik met Dirk Struan en Ronalda.
Hulle is getroud in Skotland, maar vertrek onmiddellik na Macau.
Die Wold Newton -meteoriet: 'n buitengewone steen en die geboorte van 'n superheld - geskiedenis
WIE WAS NIEMAND?
The Life and Times of the Man We Knew as & quotNemo & quot
Ons gaan 'n man soek - 'n man met 'n uitgesproke Napoleontiese kompleks, 'n man wat volgens die maatskaplike standaarde 'n skurk is, maar nie boos nie. 'N Man met 'n wonderlike uitstraling en gewoonlik edele bedoelings (en ons weet wat die weg na die hel baan), sowel as 'n donker sin vir humor.
'N Man wat wonderlike wetenskaplike kennis toon, veral op die gebied van ingenieurswese en wiskunde. 'N Man wat blykbaar die geheime van tegnologie hou, dikwels voor sy tyd. 'N Man wat merkwaardige organisatoriese vaardighede toon in die skepping van 'n geheime ryke, organisasies van lojale mans wat aan hom gebind is en sy misantropiese ideale deel.
Dat die mens se karaktergebreke hom uiteindelik in konflik bring met ander, wat - dikwels blindelings - die samelewing dien. Die man toon ondraaglike trots, 'n al te dikwels verval in die oordeel, onbuigsaamheid en 'n vaste weiering om 'n kompromie aan te gaan.
En laat ons eerlik wees, hy kies sy teëstanders baie swak.
1. Die vertelling van Arthur Gordon Pym
'N Verhaal moet êrens begin, en hierdie kroniek begin in 1836, toe 'n heer Arthur Gordon Pym, wat beweer dat hy pas na die Verenigde State teruggekeer het, die skrywer-joernalis Edgar Allan Poe ontmoet en 'n vertelling aan hom toevertrou, wat later in die Januarie en Februarie 1837 van The Messenger onder Poe se naam.
Die boek beskryf die aangrypende reis van die Amerikaanse brig Grampus in die Suidsee, begin in Junie 1827. Die vertelling bevat besonderhede van 'n muitery, 'n gruwelike bloedbad, die herowering van die skip deur die oorlewendes, hul uiteindelike skipbreuk, onderaf hongersnood en uiteindelike bevryding deur die Britse skoener Jane Guy.
Die reis van die Grampus het ietwat gelykvormig aan Captain Cook se beroemde reis van 1772 (aan boord van The Resolution), of dié van die Russiese ontdekkingsreisigers Krusenstern en Lisianski. Dit het eintlik die roete van Benjamin Morrell verwag, wie se vertelling uit 1832 getiteld was A narrative of four voyages to the South Sea, North and South Pacific Ocean, Chinese Sea, Ethiopic and Southern Atlantic Ocean, Indian and Antarctic Ocean, from the year 1822 to 1831 Daar was dus niks ongewoons in Pym se skryf van die narratief of Poe se publikasie daarvan nie.
Pym's Narrative vertel ons dan van hul vaart in die Antarktiese Oseaan, hul ontmoeting met vreemde wesens en verskynsels en van die slagting van die bemanning deur 'n stam gitswart inboorlinge. Pym en 'n ander matroos, met die naam Dirk Peters, ontsnap aan die gruwelike lot en reis verder suidwaarts en kry toenemend geheimsinnige verskynsels, soos ligte in die lug, wit voëls wat hul raaiselagtige "quottekeli-li" skreeu, ou ruïnes met vreemde kerfwerk, ens.
Terwyl dit 'n raaiselagtige crescendo bereik, stop die vertelling. Poe verklaar dat Pym kort daarna gesterf het, of verdwyn het, sonder om sy manuskrip te voltooi. Hy beweer ook dat Peters in Illinois gewoon het, maar kon nie gevind word nie.
Die onbeantwoorde vrae wat deur The Narrarative of Arthur Gordon Pym geopper is, is dus:
1) Wat het Pym en Peters in die Antarktika gevind?
2) Waar was hulle, en wat het hulle gedoen tussen 1827 en 1836?
2. WIE WAS ARTHUR GORDON PYM?
Voordat ons op soek is na antwoorde op hierdie vrae, laat ons eers bespiegel oor die agtergrond en afkoms van Arthur Gordon Pym.
By die opening van sy vertelling sê Pym: & quot My pa was 'n eerbare handelaar in seewinkels in Nantucket, waar ek gebore is. My oupa aan moederskant was 'n prokureur in goeie praktyk. Ons weet dat Nantucket hoofsaaklik gevestig is, eers deur die Quakers in 1659, en dan sy hoogtepunt bereik net voor die Revolusionêre Oorlog. Walvisvangs was toe 'n groot bedryf en het baie immigrante gelok, waaronder Franse royaliste wat uit die rewolusie gevlug het. Ons weet ook dat Pym 'n familielid in New Bedford gehad het met die naam Ross - waarskynlik van die moeder se kant van die familie - en dat hy ongeveer 17 was toe hy sy noodlottige reis begin - wat sy geboorte in of omstreeks 1810 sou plaas.
Die etimologie van die naam & quotPym & quot kom van die ou Franse woorde & quot pyment & quot (piment) ou & quot pomandre & quot (pomander) (vgl. Webster's). Die woord "pomandre" kom van die Franse woorde "pomme d'ambre", 'n geurige bal gemaak van amber, speserye, wyn en heuning, gedra in 'n geperforeerde houer wat op die gordel of 'n tou om die nek gedra word. Hierdie aromatiese toestel was 'n Italiaanse uitvinding. Nog interessanter, dit is ook 'n term wat in die 16de en 17de eeuse alchemiese verhandelinge voorkom, soos Giovanni Maria Farina se werke uit 1732.
Daar is dus redelike bewyse om aan te neem dat Pym se voorvader aan sy vader se kant van Franse of Italiaanse oorsprong was, moontlik via Engeland, en toe hy gedwing is om 'n nuwe naam aan te neem, het hy besluit oor 'n sleutel wat sy sleutel tot sy vorige lewe bevat het.
'N Waarskynlike kandidaat wat by my opkom, is niemand minder nie as Joseph Balsamo, beter bekend as. Cagliostro.
Ons is gelukkig dat die lewe van hierdie fassinerende karakter deur verskillende outeurs beskryf is: Goethe beeld hom uit as die hoofkarakter in Der Gross Cophta (1792) en berig selfs Joseph Balsamo se geboorteplek en ontmoet sy gesin. Die gravin Von der Recke het voorheen Balsamo vertoon in Nachrichten von der Ber & uumlchtigen Cagliostro Aufenthalt im Milan (Verslag oor die verblyf van die beroemde Cagliosto in Milaan 1787). Friedrich Schiller skryf oor hom in Der Geisterseher (The Visionary 1787). En natuurlik word na hom verwys in die memoires van sy tydgenoot en soms mededinger, Casanova.Maar die interessantste beskrywing van sy okkulte loopbaan is sonder twyfel Joseph Balsamo van Alexandre Dumas (1846-48) en Le Collier de la Reine (The Queen's Necklace 1849-50). Danksy die navorsing van Dumas en sy ongekrediteerde medewerker, Maquet, het ons gedurende die jare 1770-74 en 1784-85 onskatbare kennis opgedoen van Balsamo se aktiwiteite.
Dit is wat ons weet. Joseph Balsamo is gebore in Palermo, Sicilië, op 8 Junie 1743. Sy pa was 'n boekverkoper. Sommige beweer dat sy familie Joodse of Arabiese afkoms gehad het - 'n interessante verband in die lig van sy toekomstige alchemiese loopbaan. Jong Joseph is eers op skool by die godsdienstige akademie van Saint-Roch, en het daarna by die klooster van Caltagirone gaan studeer.
Dit is baie belangrik, want dit klooster is bestuur deur die berugte kriminele broederskap van die Brothers of Mercy, 'n proto-maffia wat in 1640 gestig is deur Andrea Vitelli, oftewel Bel Demonio (Beautiful Demon), die regmatige erfgenaam van die titel van graaf van Monteleone , maar onteien deur sy neef Ercole. Die buitengewone lewe van Andrea Vitelli is in detail beskryf deur Paul F & eacuteval.
(Die verhaal van Andrea Vitelli, die stigter van een van die wêreld se grootste kriminele sameswerings van alle tye, word in ons metgeselartikel, Will There Be Light Tomorrow, vertel?).
Dit is die Brothers of Mercy wat nie net Balsamo ingeroep het nie - wat hom daarmee deel van 'n kragtige geheime ryk gemaak het wat toegewy is aan die val van die monarge - maar hom ook vertroud gemaak het met alchemie en farmakologie. Sommige bronne beweer dat Balsamo by Caltagirone kennis gemaak het met Altothas, 'n ou alchemis wat min bekend is. Danksy Dumas weet ons dat Altothas in 1774 beweer het dat hy 100 jaar oud was, en dat hy Balsamo met die naam 'Acharat' genoem het.
'N Opmerking oor alchemie: Die algemene wanopvatting was dat alchemiste die geheim van die klip van die filosoof gesoek het, wat vermoedelik die basiese metaal - gewoonlik lood - in goud kon verander. Die werklikheid was ietwat meer kompleks. Die alchemis was toegewy aan die Groot Oeuvre (groot werk), 'n lewenslange, tydrowende, geestelike en chemiese proses waarvan die eindresultaat die vervaardiging van 'n eliksir van 'n lang lewe was. Die sogenaamde filosoofsteen was in alle opsigte 'n rooierige poeier met die naam 'projeksiepoeier'. 'N Klein gedeelte daarvan, toegedraai in papier, is in gesmelte lood gegooi en volgens verskillende getuies het dit in goud verander. Die eliksir van 'n lang lewe was in alle opsigte 'n rooi vloeistof, waarvan slegs 'n druppel die siekes kan laat herleef - of as die dodelikste van gifstowwe kan dien.
Of alchemie feit of fantasie is, is egter nooit heeltemal bekend nie, maar dit is interessant om op te merk dat alchemiste in die donker eeue, toe die gemiddelde lewensduur 38 jaar was, opgemerk het, soos Albertus Magnus (1193-1280), wat vyf boeke geskryf het oor alchemie, insluitend die verhandeling De Alchemia Raymond Lulle (1235–1315), wat Ars Magna geskryf het en die legendariese goudmaker Nicolas Flamel (1330-1418), wat Explication des Figures Hi & eacuteroglyphiques geskryf het.
Dit blyk dat Balsamo in besit is van die eliksir in Joseph Balsamo, maar in Le Collier de la Reine (hoofstuk II) verklaar hy dat hy nie die formule vir die eliksir self het nie, slegs drie of vier flessies wat waarskynlik vir hom gemaak is deur Altothas.
Voordat die gebeure deur Dumas in Joseph Balsamo beskryf is, weet ons dat Balsamo saam met Altothas deur Italië, Griekeland, Malta en die Midde -Ooste gereis het en waarskynlik verskillende missies namens die Broederskap uitgevoer het. In Malta is die twee mans onder die beskerming van Dom Manoel Piato d'Alfonsera, grootmeester van die Ridders van Malta, geneem. Daarna keer hulle terug na Italië en hulle spoor word gevind in Napels en Rome. Dit is waar Balsamo sy eerste vrou ontmoet het, die pragtige Lorenza Feliciani, met wie hy in April 1769 getroud is. Hulle het Casanova ontmoet, daarna na Duitsland en Engeland gereis en weer as gesante tussen verskillende okkultiese / kriminele verenigings gedien. Daar is opgetekende vergaderings tussen Balsamo en Adam Weishaupt, stigter van die Illuminati, in Ingolstadt.
Daarna begin Balsamo met sy missie om die Franse monargie te ondermyn, wat deur Alexandre Dumas in Joseph Balsamo beskryf is. In die loop van die roman vermoor Althotas Lorenza en word hy self deur Balsamo vermoor. Aan die einde het Balsamo Frankryk verlaat - ons is nou in 1774 - en een van sy proteges, die jong Gilbert, na Boston gestuur. Balsamo is daarna na Engeland en daar is min bekend oor sy aktiwiteite daar. Toe hy terugkom, tien jaar later, noem hy homself & quotCount of Cagliostro & quot. Terug in Parys het hy die hoofargitek geword van die skandalige verhouding met koningin Marie-Antoinette se halssnoer, vertel deur Dumas in Le Collier de la Reine, wat een van die bydraende faktore tot die Franse Revolusie was.
Aan die einde van Le Collier de la Reine is Balsamo/Cagliostro in die Bastille opgesluit, maar met die hulp van sy geheime beskermers is hy bloot verban en na Spanje teruggekeer. Van daar het hy teruggekeer na Italië. Ons weet dat op 29 Julie 1788 'n dogter, Josephine, in Palermo gebore is; haar ma word slegs geïdentifiseer as Josephine de la P., onderwerp van die Franse kroon Danksy die verhouding van die skrywer Maurice Leblanc met die berugte Ars & egravene Lupin, en sy verslag van die feite in La Comtesse de Cagliostro, weet ons dat die vrou niemand anders was nie as Josephine Tascher de la Pagerie, die nooiensvan van Josephine de Beauharnais, die toekomstige vrou van Napoleon.
Die geskiedenis toon aan dat Balsamo in 1789 in Italië in die tronk was en in 1795 in sy sel in die kasteel van Saint-Leon in Urbin gesterf het. Dit is egter waarskynlik dat so 'n man, 'n hooggeplaaste lid van die Brotherhood of Mercy, moontlik die regterhand aan hul peetvader, 'n grootmeester in verskeie okkultiese samelewings, sou gedwee aan so 'n lot oorgegee het?
Die patroon van valse sterftes wat deur Bel Demonio vasgestel is, is bekend - van graaf van Monteleone tot Fra Diavolo tot kolonel Bozzo en meer. Daar is geen rede om te dink dat Balsamo nie baat gevind het by dieselfde metodes nie. Trouens, as Balsamo (Joseph Balsamo, Hoofstuk CLV), en weer as Cagliostro (Le Collier de la Reine, Hoofstuk II), verklaar hy sy uiteindelike voorneme om na die Verenigde State te emigreer.
Toevallig is die simboliese jaar van die & quotdeath & quot van Joseph Balsamo ook die jaar van die val van die Wold Newton -meteoriet. En danksy Paul F & eacuteval se ywerige navorsing, weet ons ook dat Bel Demonio destyds in Engeland was, soos graaf Mario de Monteleone, wat hom voordoen as 'n 'afstammeling' van Andrea, wat sy nuwe kriminele ryk konsolideer, die Companions of Silence genoem.
Dit is dus ons bewering dat beide Bel Demonio en Joseph Balsamo in 1795 in Wold Newton teenwoordig was, en dat Balsamo kort daarna na die Verenigde State geëmigreer het, waar hy die naam Pym gekry het. Dumas het opgemerk dat die Elixir of Life 'n ligte balsamiese geur versprei, nie soos appels in Frans nie. Was 'Balsamo' selfs 'n regte naam? Altothas het hom immers 'Acharat' genoem - 'n mitiese Arabiese demoon.
(Meer oor Mario de Monteleone en die Wold Newton -gebeurtenis van 1795 kan gevind word in ons metgeselartikel, Will There Be Light Tomorrow?).
Balsamo sou 67 gewees het toe hy die vader van Arthur geword het, en in sy tagtigerjare toe sy seun op sy noodlottige reis begin, glad nie ondenkbaar vir 'n grootmeester van die Brotherhood of Mercy nie, met 'n lewenselixir tot sy beskikking.
Of is die waarheid nog vreemder?
4. 'N VEILIGE hipotese
Wat as daar geen Arthur Gordon Pym was nie?
Of eerder, wat as Arthur Gordon Pym Joseph Balsamo was?
Die enigste ware bewys van die bestaan ​​van jong Arthur is immers die eerste persoon se vertelling wat aan Poe oorgedra is-toe 'n jong man-deur 'n man wat soos 'n welvarende, dertig man gelyk het, en daarna verdwyn het, en 'n gerieflik onafgehandelde manuskrip agtergelaat het. Waarom sou u dit doen, kan 'n mens vra. Die antwoord is dat dit 'n gevestigde alchemistiese tradisie is vir alle alchemiste, van Albertus Magnus tot die vroeë 20ste eeu Fulcanelli, om Romeinse en agrave sleutels te skryf wat leidrade bevat, wat lei tot groot geheime vir diegene wat die soektog wil aanpak. Poe's Narrative kan beslis gelees word as 'n alchemiese reis, met kosbare, maar onvolledige leidrade aan die einde.
Mans soos Bel Demonio, Adam Weisshaupt en Joseph Balsamo het geweet dat die toekoms aan wetenskap en tegnologie behoort. Hulle het ook toegang tot verborge kennis, van lank verdwene beskawings en rasse wat voor die mens op aarde geleef het. As Balsamo na die Antarktika sou reis om hierdie geheime te vind, waarvan die gerugte lank sou bestaan, was die tyd reg.
Laat ons nou terugkeer na ons eerste vraag: Wat het Balsamo, wat hom nou as Arthur Gordon Pym voorstel, in die Antarktika gevind?
5. DIE GEHEIM VAN DIE ANTARKTIESE
Niemand weet werklik met sekerheid watter wonderlike geheime Joseph Balsamo, wat hom nou voordoen as Arthur Gordon Pym, in die Antarktika gevind het nie. In 1897 het Jules Verne die roman Le Sphinx des Glaces geskryf waarin 'n ander ekspedisie, twaalf jaar later, na die Antarktika gereis en Pym dood aangetref het, op 'n reuse magneet gevorm in die vorm van 'n Sfinx. Tog, deur die lees van Poe se verslag, het Verne geweet dat Pym in 1836 na die Verenigde State teruggekeer het. Verne was baie dinge, maar nie 'n dwaas nie - so hoekom 'n volledige versinsel skryf? Soos ons hieronder sal sien, het Verne goed geweet wat hy doen, en dit was nie die eerste keer dat hy medepligtig geword het om die man wat hy ken onder 'n ander naam te help nie.
'N Ander verslag, At the Mountains of Madness, is in 1936 deur H. P. Lovecraft geskryf. Om meer akkuraat te wees, het dit egter nie die aard van die wonderlike ontdekkings van Pym en Peters bekend gemaak nie. Ons weet eintlik nie eens of daar ooit 'n & quotPeters & quot was nie. Poe kon hom nie opspoor nie, en ons het slegs Pym se woord vir sy bestaan.
Die teosoof Helene Petrovna Blavatsky (1831-1891) het in haar boek The Secret Doctrine (1888) opvallende wenke laat val oor 'n geheimsinnige ras genaamd die Dzyan, wat die geheime van beheerde materie-tot-energie-omskakeling ontsluit het, en meer. Lord Bullwer-Lytton het ook verwys na 'n verborge ras wat 'n vorm van energie onder die knie het van die 'quotVril' in The Coming Race (1871). Dit alles is moontlik deel van die geheime wat Pym opgedoen het toe hy uiteindelik sy lang gesoekte doel bereik het.
Kom ons kyk na ons tweede vraag: Waar was Pym, en wat het hy tussen 1827 en 1836 gedoen?
6. SOEK PYM (1)
Soos die spreekwoord lui: as dit soos 'n eend lyk, kwak dit soos 'n eend. Nadat hy al verskeie identiteite laat vaar het, sou Pym inderdaad weer onder 'n nuwe gedaante verskyn het. Dit is dus deur sy dade, nie sy naam nie, dat ons hom sal ken.
As ons na die historiese rekords kyk, is ons verbaas dat die jaar 1838-toe volgens Poe, Pym & quotdied & quot-die jaar was toe 'n geheimsinnige reisiger sy teenwoordigheid in Europa en die Midde-Ooste bekend gemaak het.
Die reisiger was 'n welgestelde, raaiselagtige man wat hom identifiseer (so ongelooflik as wat dit mag lyk) as & quotSinbad the Sailor & quot. Weereens - waarskynlik nie toevallig nie! -ons wend ons tot Alexandre Dumas en sy onophoudelike navorser Maquet, wat die lewe van hierdie man in hul roman van 1845-1846, Le Comte de Monte-Cristo, beskryf het.
Eerstens, wat weet ons van die sogenaamde graaf van Monte-Cristo?
- Dat hy 'n meester van vermomming was.
- Dat hy ten minste drie totaal verskillende identiteite gebruik het: Sinbad the Sailor, Abbot Busoni en Lord Wilmore.
-Dat hy uitgebreide verbintenisse gehad het met die Italiaanse misdaadgesinne (soos blyk uit sy vriendskap met peetvader Luigi Vampa) en Korsikaanse misdaadgesinne (soos blyk uit die teenwoordigheid van ex-veroordeelde Bertuccio as sy voorneme).
- Dat hy uitstaande wetenskaplike kennis toon.
-Dat hy talle kontakte en verbintenisse met die Midde-Ooste en die Ooste gehad het.
-Dat hy 'n flessie besit het, gevul met 'n geheimsinnige, balsamiese ruikende rooi vloeistof wat lewe of dood kan gee (en wat hy eintlik Madame de Villefort verlei het om haar gesin te vergiftig).
- Dat hy 'n misantropiese man was, wie se optrede finansiële paniek, sosiale onrus veroorsaak en twee regerings ondermyn het.
Kortom, ons het alle rede om te glo dat die graaf van Monte-Cristo niemand anders was nie as Joseph Balsamo, oftewel die graaf van Cagliostro, oftewel Arthur Gordon Pym!
Maar wag! Was Monte-Cristo nie werklik Edmond Dantes, 'n Marseille-matroos wat onregverdig in 1815 in die Chateau d'If gevange was na die lasterlike beskuldigings wat die jaloerse Fernand, die gewetenlose Danglars en die selfbediende Villefort bedink het nie?
Kom ons ondersoek die redes waarom die Dantes-as-Monte-Cristo-teorie, hoewel dit algemeen beskou word as gevolg van Dumas se aansienlike literêre vaardigheid, in werklikheid 'n gerieflike versinsel is.
- Dit is onwaarskynlik dat 'n skaars opgeleide matroos, verswak deur vyftien jaar gevangenisstraf, uit sulke as kan opstaan ​​en so 'n feniks kan word.
- Die verhaal van 'n begrawe skat wat die gekke abt Faria aan Dantes vertel het, strek ook tot geloofwaardigheid. Dit is veronderstel om 'n skat te wees wat aan die Borgias behoort het. So, wat het daarmee gebeur gedurende die tussenliggende eeue tussen die Borgias (wat teen 1500 uit die geskiedenis verdwyn het) en die vroeë 1800's toe Faria vermoedelik die wind sou opdoen? Waarom is so 'n skat begrawe op 'n godverlate plek soos die eiland Monte-Cristo? Twyfelagtige herkoms, ongelooflike verhaal, vertel deur 'n gek. Is dit wonder dat 'n mens die waarheid van so 'n verhaal kan bevraagteken?
-Monte-Cristo het uiteindelik nie Dantes se verlore liefde vir Mercedes gered nie (trouens, sy optrede het haar verwoes) en ook nie met haar getrou nie (hy het reeds saam met 'n ander vrou, Haydee, gewoon). Sy hoofplot was teen Villefort en Fernand, teen destyds twee sappige politieke teikens. Aan die ander kant is die man wat die meeste verantwoordelik is vir Dantes se penarie, Danglars, gespaar.
-Nog interessanter, Dumas het later berig dat hy die wraakgare van Dantes gebaseer het op 'n verhaal van wraak uit die werklike lewe. Dumas noem as 'n hoofinspirasie 'n artikel getiteld Le Diamant et la Vengeance geskryf deur iemand met die naam Peuchet in 1837. Volgens Peuchet woon daar in 1807 in Parys 'n skoenmaker met die naam Francois Picaud. Hy was van plan om met 'n plaaslike meisie (wat redelik goed was) te trou toe 'n ouer jaloerse vryer genaamd Mathieu Loupian (bygestaan ​​deur drie vliegvriende) 'n brief aan die polisie geskryf het waarin Picaud daarvan beskuldig word dat hy 'n Britse spioen is. Picaud is eers in 1814 gearresteer en vrygelaat (weens die val van Napoleon). Intussen het die meisie met Loupian getrou. In die tronk is Picaud bevriend met 'n ryk Milanese wat gesterf het en 'n diamant agtergelaat het. Toe Peuchet eers die verhaal vertel het, het Picaud verskillende valse identiteite gebruik om een ​​van die vlerke ('n man met die naam Allut) te bedrieg om hom die ware verhaal te vertel van wat gebeur het. Daarna infiltreer hy die familiekring van Loupian en vernietig hulle almal sonder erkenning. Maar 'n berouvolle Allut wat intussen twee en twee bymekaargemaak het, Picaud gevang het en hom uitgehonger het om te probeer om alles van die diamant se geld oor te kry. Allut het daarna uit Frankryk gevlug, na Engeland gereis en uiteindelik die verhaal op sy sterfbed voor 'n priester bely. Peuchet beweer dat die priester die bekentenis gestuur het na die prefektuur van die polisie in Parys, waar hy dit gevind het. Op hierdie taamlik lordige verhaal het Dumas en Maquet ekstra materiaal geënt, afkomstig van eersgenoemde se reisindrukke van sy reise na Italië, asook inligting wat die ware graaf van Monte-Cristo ontvang het.
Ons wonder of Dumas weet of raai wie die man was wat hy as Monte-Cristo werklik ken as hy hom herken as Joseph Balsamo en Cagliostro. As hy dit gedoen het, sou hy beslis gemotiveer gewees het om die werklike feite te verdoesel en dit in hierdie vurige, wreedaardige wraakverhaal in te sluit. Dit was beslis nie die eerste of die laaste keer dat skrywers as gewillige medepligtige gebruik is deur die man wat ons as Pym leer ken het nie.
Noudat ons vasgestel het waar Arthur Gordon Pym in 1838 was en wat hy gedoen het, is dit makliker om agteruit te teoretiseer oor sy aktiwiteite gedurende die voorafgaande dekade.
Dit is nie onredelik om aan te neem dat Pym 'n goeie tien jaar geneem het om die geheime wat hy in die Antarktika gevind het, te ontdek en dan te ontgin nie. Selfs 'n moderne wetenskaplike, as hy 'n vernielde UFO kry, sal baie jare aan reverse engineering werk.
Pym moes ook sy bande met sy voormalige medewerkers hernu het-beslis het Monte-Cristo blykbaar deelgeneem aan sy revolusionêre ywer-en het hy oor die hele wêreld nuwe identiteite geskep. Dit is dan maklik om aan te neem dat Pym aan boord was van die Korsikaanse smokkelvaartuig wat die sterwende Edmond Dantes opgetel het ná sy noodlottige ontsnapping uit die Chateau d'If in 1829. Of Dantes daarna geleef of gesterf het, is uiteindelik onbekend, maar beslis weet hy wraak was in goeie hande, toevertrou aan 'n man soos Pym.
Danksy Dumas en Maquet se noukeurige herbesinning, weet ons dat Pym, wat tans as Monte-Cristo funksioneer, die bou van spesiale skepe opdrag gegee het en van plan was om van 'n spesiale eiland af te werk wat later een van sy bedrywighede sou word.
Monte-Cristo se groot fortuin wat by banke soos Thomson & amp; French, Rotschild en ander, en sy web van aliasse en oosterse verbindings, sowel as sy anti-imperialistiese menings gedeponeer is, lei ons tot 'n ander hipotese: dat een van Monte-Cristo's identiteit was niemand anders nie as dié van die Indiese prins Dakkar, 'n man betrokke by die Sepoy -rebellie van 1858.
7. PYM AS & quotNOBODY & quot
Lesers wat vertroud is met Jules Verne se verhale oor die lewe van die man wat slegs bekend staan ​​as kaptein Nemo - 20.000 Lieues sous les Mers en L'Ile Mysterieuse - sal hierdie alias erken as die naam wat deur Verne onthul word as die geheime identiteit van Nemo in die laasgenoemde bundel.
Ons hoef nie die ooreenkomste tussen Monte-Cristo en Nemo te herhaal nie, aangesien hulle basies dieselfde is as dié tussen Balsamo/Pym en Monte-Cristo.
Monte-Cristo verdwyn in 1846. Die Nautilus is die eerste keer in 1866 gesien. Niemand weet met sekerheid wat Pym gedurende hierdie twintig jaar gedoen het nie-benewens die bou van die Nautilus. Die kern- of vril-aangedrewe enjins van die Nautilus kan beslis slegs verklaar word deur die ontdekkings wat Pym in die Antarktika gemaak het, en dit kon nie oornag in totale geheimhouding gebou gewees het nie. Trouens, die bou van die Nautilus (en later die skip van Albatros en Captain Mors) is slegs moontlik as in ag geneem word deur Pym se groot kriminele ondergrondse verbindings.
Vanweë sy verbintenis met Bel Demonio, wat tans as kolonel Bozzo, peetvader van die swart jasse werk, kan ons beslis bespiegel oor watter rol Pym gedurende hierdie twintig jaar kon gespeel het. In Londen moes hy 'n kontak met John Devil gehad het, en later, met Moriarty in Frankryk, het hy 'n vragmotor gehad met die Habits Noirs en Rocambole in Duitsland, hy het Kaptein Mors byna opgelei en in Indië het hy Erik in Mazenderan geleer en het hy deelgeneem aan die Sepoy Rebellie van 1858 as Dakkar. Hy het moontlik Fu-Manchu in die Verre Ooste ontmoet.
(Meer oor hierdie kriminele sameswering in ons metgeselartikel, Will There Be Light Tomorrow?).
Verne se vriendskap met die man wat hy as Nemo geken het, help ons om twee raaisels op te los:
-Verne se doelbewuste ontwaking van die datums in L'Ile Mysterieuse-wat verantwoordelik geword het vir die taamlik vergesogte teorieë van WH Starr, herhaal deur Philip Jose Farmer in The Other Log of Phileas Fogg, dat Nemo en Moriarty een was dieselfde. Terwyl Nemo beslis vir Moriarty ontmoet het - hulle was immers beide Masters of the Black Coats - was hulle egter nie dieselfde nie. Hulle was fisies, intellektueel en filosofies baie verskillende wesens. Verne sê in 'n nota dat sy lesers 'n mate van teenstrydigheid in die datums kan waarneem, maar later sal hulle verstaan ​​waarom die regte datums aanvanklik nie gegee is nie.
Ons glo dat die basiese gebeure van L'Ile Mysterieuse in of voor 1874 plaasgevind het, maar dat dit sterk deur Verne geredigeer is om dit te laat klink asof dit 'n dekade tevore plaasgevind het - soos 'n verwysing na die American Civil Oorlog.En dat dit deel was van 'n uitgebreide foefie van Nemo om die hele wêreld te laat glo dat hy dood is - kennelik was professor Arronax se verslag oor sy afsterwe in die Maelstrom nie voldoende geag nie - en verder dat hy gehelp en getrou deur sy vertroue, Verne, in so 'n bietjie informasie. Dit word verder versterk deur die feit dat Verne in L'Ile Mysterieuse berig dat sy helde 'n man (Ayerton) gevind het wat twaalf jaar tevore verlate was & quot (!) In Les Enfants du Capitaine Grant - 'n rekord wat omstreeks 1864 gedateer is. !
- Dit verklaar ook hoekom dieselfde taktiek, doelbewus, weer deur Verne in Le Sphinx des Glaces aangewend is, wat nou verklaar dat Pym in die Antractic gesterf het, toe Poe se eie verhaal was dat hy die man in 1936 ontmoet het! Waarom sou Verne selfs die moeite doen om so 'n verhaal te vertel - ver van sy ander romans - as dit nie sou wees om Nemo te help om sy spore te bedek nie?
8. EERSTE MAN NA DIE STERRE
Of Nemo aan die gevierde reis van 1872 om die wêreld aan Phileas Fogg deelgeneem het, volgens Philip Jose Farmer, moet nog bepaal word. Sommige sien ook Nemo se hand in die ondergrondse industriële beskawing van die "Indes Noires", en die opkoms van kaptein Mors in Duitsland.
Daar is inderdaad baie bewyse wat ons laat glo dat Nemo in die 1870's betrokke was by ruimtevaart. Hy was ongetwyfeld die man wat die ruimteskip die Astronaut ontwerp het en in 1880 na Mars gevlieg het, soos aangeteken deur Percy Greg in Across the Zodiac, en sodoende die eerste aardse mens geword wat onder sy eie mag na Mars gevlieg het.
Nemo keer terug in 1882, hierdie keer met die alias van dr. Antekirtt, meesterhipnotiseur en heer van die geheime eiland Antekirtta. Hierdie verslag, wat weer deur Jules Verne geskryf is, onder die titel Mathias Sandorf, het gepoog om Antekirtt te verbind met 'n onregmatige Transsylvaniese edelman genaamd Mathias Sandorf wat in 1867 gearresteer is. Maar soos Dumas met sy Edmond Dantes -verhaal, was dit maar 'n deursigtige foefie, eintlik een byna letterlik van Dumas gekopieer.
In 1886 was dit onder die alias van Robur, dat Pym teruggekeer het, met behulp van sy gevorderde wetenskap om die superioriteit van sy vlieënde masjien, die Albatros, aan te toon. Met die terugbetaling van sy verpligtinge teenoor Verne, het Pym hom hierdie verhaal onder die titel Robur le Conquerant kon vertel. Robur is bloot 'n ander alias, net nog 'n kriptogram, soos & quotPym & quot of & quotNemo. & Quot
In 1890 keer Nemo terug na Mars met 'n ander ruimteskip, die Steel Globe - soos opgeteken deur Robert Cromie se A Plunge into Space, wat, vertel, deur Jules Verne voorafgegaan is.
In 1894 werk Nemo saam met die Amerikaanse multimiljoenêr John Jacob Astor om die Callisto te bou en neem hy deel aan meer geheimsinnige aktiwiteite in die buitenste ruimte, wat Astor in sy boek A Journey to the Other Worlds vertel.
In 1896 word Nemo weer aan die stuur van 'n ander ruimteskip gevind in nog 'n Across the Zodiac -rekening, hierdie keer geskryf deur die Britse skrywer Edwin Pallander.
Paul d'Ivoi het Nemo se verdere onderwater -avonture onder die naam van "Corsair Triplex" in 'n gelyknamige kleurryke verslag beskryf wat in 1898 vrygestel is.
In dieselfde jaar werk Pym en Astor saam met Thomas Alva Edison om 'n teenaanval op Mars te loods, onder die misleidende titel Edison's Conquest of Mars deur Garrett Serviss.
Daar bestaan ​​geen twyfel dat Pym in die vroeë 1900's 'n aktiewe rol agter die skerms in die ruimteverkenning van die aarde gespeel het nie. Danksy sy Indiese verbindings het hy die jong ingenieur Robert Darvel gehelp om 'n ruimteskip te bou wat na Mars gereis het, en gehelp om die aarde te verdedig tydens die daaropvolgende tweede inval, wat deur Gustave Le Rouge in sy roman Le Prisonnier de la Plan & egravete Mars van 1908 beskryf is. Met sy vriend en sakevennoot John Jacob Astor was hy waarskynlik 'n lid van die Billionaires 'Conspiracy wie se bestaan ​​deur Le Rouge in La Conspiration des Milliardaires onthul is.
Pym het daarna die sonnestelsel met sy Duitse leerling, kaptein Mors, in 1908-11 verken en was moontlik aan boord van die ruimteskip Sannah toe dit in 1911 sy eerste reis na 'n ander ster onderneem het, soos opgeteken deur Friedrich Mader in Wunderwelten (Distant Worlds).
(Raadpleeg ons metgeselartikel, Manifest Destiny, vir meer inligting oor die verowering van ruimte en die rol van Nemo daarin.)
9. DIE MAN WAT NIEMAND WAS NIE
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het Gaston Leroux bewyse gevind van Pym/Nemo se terugkeer, weer as 'n ander wraakwekkende sub-seevaarder, kaptein Hyx, en het hy hom uitgebeeld in sy geromantiseerde verslag, Les Aventures Effroyables de Herbert de Renich (1917).
Ander aliasse is meer onseker:
Pym was moontlik die man wat bekend staan ​​as Marc & quotBlackie & quot; DuQuesne wat die vuurpylspeler Richard Seaton in 1915 in die wiele gery het, soos opgeteken deur dr E. E. Smith (later is dit duidelik fiktiewe versierings).
Was Pym die Leonid Zattan wat teen die Nyctalope in 1920 tot stilstand gekom het?
In die laat 1930's was Pym heel moontlik John Sunlight, die enigste man wat Doc Savage uitoorlê het. En meer onlangs is die naam van die multimiljoenêr Stormberg, wat uiteindelik deur James Bond verslaan is, die moeite werd om te oorweeg.
'N Deeglike ondersoek van die rekords wat groot misdaadbestryders van die dertigerjare tot vandag gelaat het, sal ongetwyfeld meer bewys lewer van Pym se aktiwiteite.
Die berugte Hagbard Celine, wie se kleurvolle loopbaan deur Robert Shea en Robert Anton Wilson in hul Illuminatus-trilogie beskryf is, is beslis een van die nuutste avatars van die man wat ons op verskillende tye geken het as Joseph Balsamo, Cagliostro, Arthur Gordon-Pym , Monte-Cristo, Lord Wilmore, Abbot Busoni, Prince Dakkar, Captain Nemo, Dr Antekirtt, Robur, Triplex, Captain Hyx en meer. 'N Man wat werklik NIEMAND is nie.
Afterword – Ian Duhig
A F T E R F O R E W O R D
Waarom Voorwoord? Ek het gevoel dat dit 'n kombinasie van 'n voorwoord en 'n nawoord is wat kom
met hierdie Germaanse klinkende verbinding as 'n oplossing. Ek het ook soveel prosa gedink
voor die liggaam van poësie en kuns hier sommige lesers sou afskrik, terwyl ek dit hoop
wat geïnteresseerd is in die voorafgaande, kan hul ondersoek hier voortgaan. Dit is ook waar dat
die maak van Digressions was op baie maniere 'n paradoksale proses, nie die minste nie
want in Tristram Shandy stel Sterne ons voor aan 'n paradoksale wêreld, wat omdraai
baie van die lesers se verwagtinge rakende Tristram Shandy, het Horace Walpole geskryf
'Waarvan die groot humor bestaan ​​dat die hele vertelling altyd agteruitgaan',
en hoewel die chronologie dit van tyd tot tyd kan suggereer, is die struktuur daarvan nog nie naby nie
so eenvoudig soos dit. Verder kan die roman self beskou word as 'n opgang uit die
dood, het Samuel Johnson beroemd verklaar dat dit in sy leeftyd oorlede is:#8220Niks vreemde wil nie
doen lank. Tristram Shandy het nie gehou nie. " Die lyk het baie groter krag getoon
as die dokter en dit is vandag gesonder as ooit.
Met dit in gedagte, waar moet ons begin? U sal dit opmerk as u Shandy besoek
Hall, 'n geraamde en gemonteerde Krauze -tekenprent uit Stuart Kelly's The Book of Lost
Boeke. Dit toon 'n afskrif van Tristram Shandy in die vorm van 'n doolhof, 'n
gepaste embleem vir die loop van die Digressions -projek, wat sy begin neem het
labirintiese vorm aan die einde van 2013, die Tercentenary van Sterne se geboorte. Soos Gallië en
Yorkshire, Digressions is in drie dele verdeel: poësie, kuns en prosa, wat beide verskyn
in hierdie boek en tydskrifte, op die internet en by uitstallings wat vir Yorkshire geskeduleer is
en Londen, sowel as reisgeleenthede op kleiner skaal wat 'n mengsel is van
hierdie. In 'n sekere mate weerspieël hierdie drieledige afdeling Horace Walpole se bewering dat
'Poësie, skildery en tuinmaak, of die wetenskap van landskap, sal vir ewig bestaan
mans van smaak beskou as drie susters, of die drie nuwe genades wat aantrek en versier
Natuur ", alhoewel ons hoop dat ons susters ook 'n beroep op vroue van smaak sal hê
kon nie voorgee dat hy die natuur versier nie, en beslis nie in God se eie graafskap nie
sy inboorlinge noem dit graag, waar my tuinmaak die vorm sal aanneem
verwaarloosde plekke in sy landskap in 'n soort afskop John Baldessari-uitstalling.
Ek het nog altyd gehou van die idee van 'ry' as 'n maatstaf, 'n buitengewoon dinamiese eenheid wat
hier en nou herinner dit my aan Frost se analogie vir 'n gedig se gang terwyl ys daarop ry
eie ontbinding. Afwykings is gemeet aan die afskeidings van my stokperdjie
perde en die smelt van vorms. Die enigste ander plek wat ek persoonlik teëgekom het
op hierdie eilande is verdeel in riviere Tipperary, waar Sterne (en my pa) was
gebore en daar is 'n Ierse dimensie, onder vele ander, aan Digressions. Alhoewel
hyself kon 'n wrede anti-katolisisme toon en die byvoeglike naamwoord 'Iers' as 'n
term van mishandeling in die kerklike en politieke geskille waarin hy vasgevang was, is dit
Dit is die moeite werd om in gedagte te hou dat hy die werklike Katolieke bedreiging van die Jakobiet beleef het
onder die Young Pretender opstaan. Daar is 'n baie werklike militêre dimensie aan Sterne,
die seun van 'n soldaat in sy lewe en werk, en dit word ook weerspieël in Digressions.
Oor die kwessie van sy grootsheid is dit egter belangrik om te onthou dat Sterne
het gepraat vir die slagoffers van die slawehandel in 'n tyd toe dit nie in die mode was nie
ook nie voordelig vir hom om dit te doen nie. In 1766 het Ignatius Sancho aan Sterne geskryf en gevra
hom om iets teen slawerny te skryf, aangemoedig deur 'n gedeelte wat hy in Sterne gelees het
preke, wat onlangs verskyn het as Die preke van mnr Yorick. Sterne antwoord
na Sancho en bewaar afskrifte van die briewe. Ons sal later terugkeer na wat Sterne geskryf het
reageer hierop in Tristram Shandy.
'N Vaag rassistiese ondertoon bly in die gewilde gebruikswoord' Iers 'soos ek gaan
om dit aan te roep om dit hier terug te eis, wat eienaardig, paradoksaal, van voor tot agter beteken, soos in die
frase "That's very Irish of you", wat gebruik word as die spreker iets gesê het
in skynbare weerspreking van gesonde verstand, byvoorbeeld in Mahaffey se verduideliking
van 'n 'Ierse bul' ('n uitdrukking wat verband hou met ''n haan- en bulverhaal') toe hy gesê het: 'An
Ierse bul is altyd dragtig ". In hierdie besondere taalkundige sin kan dit gesê word
Tristram Shandy is een van die mees Ierse romans wat ooit geskryf is. Ek sou egter verder gaan
ter regverdiging van die Ierse dimensie van Digressions deur op Sterne se werklike literatuur te wys
invloed op veral Ierse skrywers soos James Joyce en Flann O'Brien
in laasgenoemde se roman The Third Policeman, waar stokperdjieperde in fietse opgedateer word
in 'n wêreld van sirkulêre omswerwinge.
Uiteraard het Tristram Shandy se invloed in Europa sowel as in die land gevoel
Engels -lande - in Rusland, byvoorbeeld op Poesjkin, terwyl die ontdekking van die roman
deur die Russiese formaliste in die 1920's het dit 'n nuwe lewe daar gegee. Shklovsky
Tristram Shandy ontleed as gestruktureer rondom afwykings wat die verhaal saboteer
momentum na 'n beginsel wat hy 'vertraging' genoem het, maar ek was meer spesifiek
geneem met die speelsheid van een Duitse reaksie op Tristram Shandy, Hoffman's The
Lewe en opinies van Tomcat Murr, waar die komponis en skrywer amper nie uit Shandies is nie
Sterne in sy mal vindingrykheid. In hierdie boek het die gelyknamige kat syne geskryf
prosa en poësie op die agterkant van wat hy as afvalpapier beskou, in werklikheid Johannes
Kreisler se verhaal, in die proses, verwar en keer ons leestyd in daardie vertelling om
van die argetipiese Romantiese Kreisler, wie se naam 'Kreis' beteken wat 'n sirkel aandui. Murr
is selfs betrokke by 'n paar identiese spel wat in Tristram Shandy getoon word, vir
voorbeeld in Deel VII Hoofstuk 33: 'Ek is so seker soos ek, en jy is jy - en wie is dit
jy? het hy gesê. - Moenie my raaisel nie, het gesê. " In deel 1 van The Life and Opinions of Tomcat
Murr, dink hy: 'Ek het toe in 'n toestand verval wat my self op 'n vreemde manier van myne skei
Self, maar dit was my ware self. " Gedeeltes soos hierdie lyk veral eietyds
gegewe ons moderne ondervraging van die liriek I en die volharding van die ego in literatuur
kritiek. Sterne het hierdie speletjies in die regte lewe gebring toe hy in Londen kon verhuis
tussen Sterne, Tristram en Yorick. Dit is soos 'n speelse weergawe van die lot
van diewe in Dante's Inferno wat, omdat hulle geen onderskeid getref het tussen 'meum' nie
en 'tuum', verloor selfs hul stabiele ego's. Die kwessie van diefstal bring 'n baie groot oproep
kommer oor plagiaat, veral in die poësiewêreld, waarmee ek nie bedoel nie
Ontslag, of die gebruik van toegepaste tekste deur konseptuele skrywers op nuwe maniere,
maar om ander mense se werk as u eie af te staan ​​om pryse in kompetisies te wen of te wen
publikasie kudos ('n afwyking wat ek nie tyd het nie, sal 'n analise behels
van geslagsmagverhoudings op hierdie gebied en waarom hierdie soort plagiaat blykbaar is
almal manlik wees, al steel hulle gereeld vroueskrywe). Van 'n heel ander
die natuur is wat agter Tristram Shandy se histrioniese veroordeling van plagiaat lê - self
geplagiaat uit Burton se The Anatomy of Melancholy.
'N Deuntjie is 'n stokperdjieperd wat deur lirieke met baie verskillende getrouhede in 'n
praktyk wat ons kan spoor van middeleeuse contrafacta tot moderne voetbalgesange. Maar,
hier is ek net so bekommerd oor die karakter van die deuntjie. Ek het een keer 'n artikel geskryf
vir Poetry Ireland Review wat Ierse sangstyle verbind met die narratiewe tegnieke van
Sterne, Paul Muldoon en Flann O'Brien, onder andere, wat Samuel P. Bayard aanhaal:
'Die Engelse sanger neig tot relatief eenvoudige en eenvoudige melodiese lyne
teengewerk in die Ierse tradisie deur 'n liefde vir versiering, van vermenigvuldiging van note, van wisselende
ritmiese patrone deur hierdie vermenigvuldiging. Hierdie ornamentele neiging gee Iers
musiek 'n 'wankelende en onwettige beweging' in teenstelling met die Engelse voorkeur vir
die soort melodiese beweging wat 'êrens kom', terwyl die Ierse gewoonte om voort te gaan
sekere note en toon, 'herhaal dit voordat u na 'n ander toon gaan, dus amper
belemmer die voortgesette verloop van die melodie ... bly onbeslis of besluiteloos
toonlere wat nie bydra tot resolusie of finaliteit in die hele frase of musiekblyspel nie
uitspraak ... "Vir die hele wêreld klink dit baie soos Shklovsky se beginsel van
vertraging van toepassing op Ierse sang.
Navorsing oor afwykings behels die oorweging van en ontdekkings in nie net nie
historiese tekste, maar baie aan die voorpunt van kontemporêre eksperimentele poësie.
'N Aantal outeurs wat in Shandy Hall woonagtig was, is internasionaal
staan ​​op die gebied van konseptuele skryfwerk, soos Kenneth Goldsmith, Craig Dworkin
en Christian Bök. Ek kon nie konseptuele skryfwerk interessant vind nie, veral nie so nie
blyk gedeeltelik 'n baster van kuns en letterkunde te wees, aangesien Sterne gereeld waarna verwys het
hy was besig om in Tristram Shandy as "skildery" te doen. Ek het besluit as ek die geleentheid kry
Om iets te doen wat met Tristram Shandy volgehou word, moet ek 'n kunstenaarspieël opstel
teenoor my eie om die kreatiewe refleksies wat beskikbaar sou word, te vermeerder. Wanneer
Finansiering van die Arts Council of England het dit moontlik gemaak, ek het dadelik aan Philippa gedink
Troutman. Ek geniet al baie jare haar eie werk en reageer op sommige daarvan
my laaste boek Pandorama, wat 'n reeks bevat wat gebaseer is op haar reisuitstalling
The Shanties, ontwikkel uit haar navorsing oor die lewens van die spoorwegvliegtuie en
hul gesinne en die gruwels wat hulle gely het tydens die bou van die Ribblehead
Viadukt. Haar gevoel van plek was belangrik, aangesien ek die regte plek van Shandy Hall wou hê,
Coxwold dorp en sy platteland om te veranker wat ek in ruimte en tyd probeer doen het,
hierdie kategorieë kan egter vloeibaar wees. Wallace Stevens het geskryf dat ons nie woon nie
plekke, maar in die beskrywings van plekke, en ek wou graag nuwe weergawes van
plek in Digressions buite die verbale. Buiten die idee van haar sensitiwiteit
plek en geskiedenis, Philippa is 'n baie veelsydige, kontemporêre en eksperimentele kunstenaar.
Ek het byvoorbeeld vinnig die waarde van haar snitte van die teks van Tristram Shandy raakgesien: apart
Omdat dit visueel interessant was, het hulle die tema van ongeluk ontwikkel en ons het gebel
Sorteer Shandeanae, 'Shandean Lots', na die analogie van 'Virgilian Lots', alhoewel ek nie
beveel dit aan as 'n voorspellingshulpmiddel. In die drukwerk het sy my nie net aan 'n groot persoon voorgestel nie
reeks tegnieke, maar ook tot ongelukke van die proses, soos 'vuil byt', waar suur
verdwaal raak onbedoelde dele van die metaal, vol intellektuele nagalm in
verband met plek en oortreding in die samelewing en kunsgenres. 'N Verwysing in 'n boek wat ek gelees het
gedurende hierdie tyd, Printmaking Today deur Jules Heller, was veral relevant:
'Die drukkery is 'n eienaardige wese. Hy (sic) verlustig hom in uitgestelde bevrediging
en om te doen wat nie vanself kom nie. Hy geniet dit om agteruit te werk
of in teenoorgestelde: die gebaar wat 'n kraglyn produseer wat na die regte druk beweeg na
links, en omgekeerd, 'n diep gegraveerde sloot in 'n koper- of sinkplaatafdruk as 'n
depressie in die koerant. Links is regs. Regs is links. Agteruit is vorentoe. Die Drukmaker,
eienaardig soos hy is, moet ten minste twee kante van elke vraag sien. "
Philippa het my ook voorgestel aan suminagashi ('floating ink') marmeringstegnieke
nuwe dimensies bygevoeg tot my begrip van hierdie prosesse, wat ek gehad het
kennis met die bydrae tot Shandy Hall se The Emblem of My Work
uitstalling van 2013, geïnspireer deur Tristram Shandy se gemarmerde bladsy. In een styl van
suminagashi, wou Japannese hofkunstenaars ink op voorbereide papier laat dompel
die marmerbak om op te los en nuwe patrone op die oppervlak van die vloeistof te skep,
parallel met prosesse waarin ons besig was, waarin ons die teks van Tristram Shandy verdiep
nuwe media, sien hoe sy ink rokerig dryf en homself in nuwe betekenisse herbou.
Alternatiewelik, in die meer gewone suminagashi -tegniek, waar ink op die
oppervlak van die vloeistof, die groeiende ingeslote sfere herinner my aan die matryoshka
wêrelde van die Ptolemaïese kosmiese model wat deur die Wold Newton -meteoriet vernietig is, wat
Ek sal binnekort terugkeer. Ptolemeus se vlakke en gebroke wêrelde weerspieël ook die wetenskap
fiksie Wold Newton Universe geskep deur Philip José Farmer, nog 'n nuwe ontdekking
die kreatiewe mengsel betree nadat ek sy geskrifte raakgeloop het. Philippa se buigsaamheid met
tegnieke en benaderings was vir my 'n perfekte foelie vir die ondersoek na Sterne se bont
roman in verskillende omgewings.
Motley, dinge wat uiteenlopend is, hibriede en om mekaar te word in die wêreld wat ek was
Die ondersoek het daartoe gelei dat ek veral getref is deur 'n gedeelte in Matthew Sperling
uitstekende nuwe boek Visionary Philology: Geoffrey Hill and the Study of Words.
Interpretasie van gedig 20 van Spraak! Toespraak! waar Hill skryf "jy wriemel so, ou gedaanteveranderaar",
Sperling lewer interessante opmerkings en die taal self is dus die 'ou vormveranderer' en#8221.
Hill se Mercian Gesange was nog nie lank gepubliseer toe ek as student begin het nie
aan die Universiteit van Leeds in 1974, waar Hill destyds gewerk het en dit is een van hom
versamelings waarvoor ek 'n spesiale liefde het. Onder ander aspekte van die boek,
Ek hou van die manier waarop Offa as voorsitterende genie deur tyd en ruimte gegaan het en metodes van
adres, en dit was beslis in my gedagtes tydens die skryf van Digressions, alhoewel ek
werk op 'n minder ernstige vlak, in die sin dat ek wou hê dat 'n Shandese gees moes deurdring
die landskap sowel as my woorde.
Ek het Sperling se boek gelees terwyl ek die spookverhale bestudeer het
deur 'n monnik uit die Byland Abbey in die Middeleeue, wat M.R. James na die
aandag van 'n groter publiek aan die begin van die vorige eeu. Hierdie verhale het dikwels
Christelike sedes het aangegryp na Skandinawiese patrone, vir die Viking -penetrasie van
Yorkshire het inderdaad baie diep ingegaan, taalkundig sowel as verbeeldingryk. Toe ek was
aan die Universiteit van Leeds het die Engelse departement navorsing aangebied oor die Dialect Atlas of
Groot -Brittanje, waar ek byvoorbeeld geleer het terwyl ons terugkeer na die idee van 'speel'
hier, dat die Yorkshire -woord 'laikin', wat speel beteken, etimologies verband hou met die
naam van die kind se speelding Lego. Die skrik van die Byland -verhale lê nie soseer daarin nie
die spoke doen soos in die vloed van hul wese, nie net van mens tot dier nie, maar van lewend
maak saak in lewelose voorwerpe, baie soos die lot van die dief in Dante se Inferno. In M.R.
James se kortverhaal Mr Humphreys and His Inheritance, word die voorstel gemaak dat die
die siel van die verdomde oom van Humphrey word omskep in 'n Ierse taxus. Vir een of ander rede,
Ek het hierdie taxus geïdentifiseer met die boom wat in 'n storm geval het, sodat Byland Abbey gesien kon word
van Shandy Hall.
'N Doolhof speel 'n sentrale rol in hierdie M.R. James -verhaal en die beplanning van afwykings
Shandy Hall Ek lees oor 'n paar interessante klinkende plaaslike doolhowe. Waarsku deur Chris
Pearson in Shandy Hall, Philippa en ek het probeer om een ​​van hulle, Asenby's, te besoek
Maiden's Bower. Ek het Philippa ontmoet vir die Asenby -reis in Ripon en die geleentheid aangegryp
na Shandy toe in Market Place terwyl ek op haar wag. Op sulke plekke sien ek
dooie mense: heksruikers, vroueverkopers en Katolieke recusants het byeengekom
die rampspoedige opkoms van die noorde. Appleton's Butchers is nog steeds daar, sy worsies so
die pragtige Naomi Jacob beskryf dit as 'n gedig in velle en nie om wreed gesteek te word nie
met 'n vurk op die braaipan, maar deurboor met 'n stopnaald. Dit het my aan herinner
Tomcat Murr se beskrywing van boeke met gemengde gedigte en prosa, waar hy van mening is
dat eersgenoemde soos klontjies spek in 'n wors moet wees, waarmee jy dit kan ontdek
'n spesiale vreugde - wat slegs toon dat hierdie moderne manier om 'n
'Wors' as 'n ineengestorte pattie verraai die inhoud en vorm daarvan
'n noodsaaklike onderlinge afhanklikheid soos met 'n gedig, of dit nou onderhewig is aan Oulipiese beperking of die reëls
By aankoms op die terrein van die Asenby -doolhof, agter die Crab and Lobster -kroeg
volgens ons inligting het die verhuurder vir my gesê dat hy nog nooit daarvan gehoor het nie, wat ek gevind het
moeilik om te glo. By verdere ondersoek na buite, terwyl ek soos 'n verlore minotaur gestruikel het
op soek na sy doolhof, half Ierse bul, het ons die heuwel ontdek waarop die doolhof was
was veronderstel om geleë te wees, was nou deel van 'n miniatuur- of 'mal gholfbaan'. Jammer dit
so 'n kenmerk van topografiese belang het op hierdie manier verlore gegaan, het ek myself getroos
deur te onthou dat 'Shandy' vroeër 'mal' beteken het en verbeel het wat Shandean was
gholf kan lyk soos met bunkers, waaronder Toby en Trim se militêre grondwerke en
gate ontbreek, in die verkeerde volgorde, of onderhewig aan metafisiese bespiegeling met dubbele
maak seker dat gate in bataljons ontplooi word.
Ek en Philippa het egter op 'n ander ekspedisie uiteindelik daarin geslaag om die stad te vind
van Troy, op sy heuwel opgerol soos 'n Cumberland -wors, 'n nederige stuk landkuns
met die wonderlike, legendariese naam. Al is dit beskeie, en ek verstaan ​​dit
die kleinste soort doolhof in Europa, hierdie grasmatala wat nooit verskyn nie
kaarte is 'n perfekte plek vir 'verbasing' in die sin van Fanny Howe: 'n webwerf fisies
weerspieël die spirale van die poësie in sy strukture van herhaling en refrein, soos Bayard s'n
Ierse musiek of die ou herhalende spirale wat Jorn in sy ongerealiseerde 10 000 beskryf het
Jare van Nordiese volkskuns. Die sirkel doolhowe van Jerusalem Miles in katedrale was
veronderstel om 'n werklike pelgrimstog te vervang, maar ons werklike pelgrimstogte het gelyk
die labirint van 'n Jerusalem -myl binnegegaan nadat ons van Leeds vertrek het om te pendel
reise oor die lewe van Digressions.
Leeds is 'n paradoksale plek op sigself, die naam daarvan klink 'n woordspeling vol belofte vir die
soeker terwyl hy 'heeltemal buite die literêre wêreld' was, volgens die voormalige redakteur
van Granta, John Freeman. Die argitektuurhistorikus Patrick Nuttgens het sy 1979 genoem
boek oor die plek Leeds: the Back to Front Inside Out Upside Down City en in sy
openingsinne het geskryf "Die eerste en mees konstante probleem met die stad Leeds
is om dit te vind. Daar was nooit 'n meer gesiglose of bedrieglike stad nie. Dit het nie 'n
gesig omdat dit te veel gesigte het, almal anders, dit is 'n stad sonder logiese eenheid. "
Ideaal dus as 'n springplank om 'n ondersoek na 'n Shandean te begin
wêreld. Ek is nie 'n boorling nie, en dit was altyd 'n fokus vir immigrasie, met 'n beduidende waarde
Ierse, Karibiese, Afrikaanse en Joodse gemeenskappe. Dit het dit 'n teiken van gemaak
vooroordeel en wat die laaste van hierdie groepe betref, het dit antisemitiese byname aangetrek
wat die Heilige Stad en die Jerusalem van die Noorde insluit - paradoksale mishandeling, jy
sou dink, vir 'n ou Puriteinse stad. Leeds se Joodse gemeenskappe het voorheen gesentreer
Chapeltown, en ons neem die Chapeltown Road waar ons woon om na Ripon, Shandy, te kom
Hall en ons ander afwykings, waaronder die stad Troje, 'n pad wat ek uitgevind het, gemaak is
deur 'n blinde man, Jack Metcalf. Metcalf bou paaie op dieselfde tyd as Sterne
was besig om Tristram Shandy te skryf, en dit lyk op sigself betekenisvol dat 'n blinde dit moet doen
maak die reguit pad wat ek geneem het om te verdwaal in Sterne se labirintiese roman en ons netwerk
van afwykings van en om Coxwold, insluitend die doolhof van Troy.
Nadat ons die stad Troje gefotografeer, aantekeninge gemaak en geskets het, het ons
ontdek dat dit selfs moeiliker is om dit te verlaat as om dit te vind. Dit is moontlik om noord te ry
of suid van daar af, nie maklik om oos te ry nie en onmoontlik om weswaarts te ry, 'n bietjie soos 'n
weergawe van Abbott's Lineland, maar versamel antieke mitiese assosiasies om afgesny te word
uit die land van die dooies in die rigting van die sonsondergang. Ek veronderstel hierdie moeilikheid in die
paaie het iets te doen met die spoorlyn wat ek al lankal agtergekom het, en ek het die Coxwold-seinkas opgemerk
aan die onderkant van die dorp, nou net daar vir spooktreine of 'ideetreine', soos
Locke beskryf hulle, wat die verhaal van Tristram so verrykend bemoeilik
Shandy. Ek het gevoel asof die denkbeeldige trein met die vyand aan die einde van
Jacques Tourneur se Night of the Demon, wat my uit Troy agtervolg het omdat,
soos dit, ek was te veel 'n skepsel van die reguit lyn. Film as medium was baie in my
terwyl u aan Digressions werk, miskien as gevolg van Michael Winterbottom
prestasie in sy film A Cock and Bull Story, 'n paradoksaal suksesvolle weergawe van
wat die meeste mense sou beskou as die wesenlik onfeilbare Tristram Shandy wat bereik is
deur onder meer presies die probleme voor te stel. Ek het gereeld aan die film gedink
is nader aan poësie as prosa, aangesien beide staatmaak op opvolgings van beelde, terwyl die nie-
Shandean -roman, in die frase van Eudora Welty, moet aandag gee aan die meganika om te kry
mense in en uit die kamers. Rebecca Solnit, in 'n ander boek wat ek aanbeveel, haar A Field
Guide to Getting Lost, gebruik die fisiese beeld van filmstrook vir 'n Ariadne-draad,
veral aangenaam in hierdie konteks, terwyl Patrick Keiller in The View From The Train
skryf: "Films lyk selfs fisies soos treinspore en#8211 lang, ewewydige stroke verdeel
sywaarts deur raamlyne en gate, net soos die spoorlyn deur dwarsliggers. " Reguit paaie
en spoorweë is wat besige stadsmense wil hê, om nie te praat van die ontwikkeling nie
kapitalisme - Patrick Keiller het van die Wold Newton Meteoriet 'n voorbode gemaak
ontsmette mobiele arbeid wat deur die Speenhamland -stelsel uitgebuit word. Dit plaas my
in gedagte hoe Marx se biograaf Francis Wheen in Das Kapital die invloed van sien
Sterne, wat dit laat werk het, soos Tristram Shandy, "vol stelsels en sillogismes,
paradokse en metafisika, teorieë en hipoteses, abstruse verklarings en
grillerige dwaasheid. "
Ek het Wallace Stevens vroeër aangehaal en hier sy beroep op sy definisie "A gedig is 'n meteoor". Ek
dink sy idee was dat hulle hulself met hul eie vuur verteer, net soos Frost
ysgedig wat sy eie smelting ry wat ek vroeër opgeroep het. As 'n deel van hulle dit regkry
Op aarde word hulle nog meer belaai met simboliek - die van Wolfram Von Eschenbach
graal was byvoorbeeld 'n meteoriet. Die gebied rondom Shandy Hall is histories ryk
met hulle en meteoriete het nou 'n besondere beroep op kunstenaars soos Cornelia
Parker en Patrick Keiller. Toe ek die geleentheid kry om dit met Cornelia te bespreek
Parker, het sy haar ambisie genoem om een ​​weer in die ruimte te begin, wat lyk soos 'n
toepaslik paradoksale en Shandese dinge om te doen. Op 'n letterlik meer alledaagse vlak,
Patrick Keiller het die Wold Cottage Stone in sy Robinson -instituut in die konteks opgeneem
reeds genoem, maar dit het nog altyd 'n besonder Shandese betekenis gehad
ek. Ek het dit die eerste keer teëgekom, so paradigma-verbryselend in sy wetenskaplike sfeer as Tristram
Shandy was in die literatuur besig om Roger Osborne se A Floating Egg te lees:
Episodes in die maak van geologie. Osborne beskryf hoe dit beland het op grond van
Edward Topham in Wold Newton, en haal Topham se brief aan die Oracle -koerant aan
gepubliseer op 12 Februarie 1796:
'By Bridlington en op verskillende dorpe is geluide in die lug gehoor, wat die
inwoners was die geraas van gewere op see, maar by twee aangrensende dorpe, die geraas
was so kenmerkend van iets enkelvoud wat deur die lug beweeg na my woonplek, dat
vyf of ses mense het gekom om te sien of daar iets buitengewoons met my huis gebeur het
Deur homself in die aarde te begrawe, gooi dit 'n groter hoeveelheid grond op as wat 'n dop sou doen,
en in 'n veel groter mate. Toe die arbeider herstel van die uiterste alarm in
wat die afkoms van so 'n klip hom gegooi het, sy eerste beskrywing was, "dat die
wolke gaan oop toe dit val, en hy dink die hemel en die aarde kom bymekaar! "
Edward Topham is slegs een van die fassinerende karakters waarop ek tydens die
Oortredingsprojek. Hy was die seun van die model vir Sterne's Didius, Francis Topham,
wat die skrywer die eerste keer in 'n literêre loopbaan gedryf het met sy The Adventures of a Watch-
Coat (Didius verskyn ook in Tristram Shandy) gerig op Francis, wat probeer het
om vir Edward die lewe van Sutton-in-the-Forest in York te verseker. Die seuntjie Edward het die
beroemde seunsopstand van 1768 by Eton, maar later, toe hy by die weermag aangesluit het, het hy die dankbaarheid verdien
van die koning deur die parlementsplein skoon te maak tydens die anti-Katolieke Gordon-onluste. Hy
het later die mooiste en suksesvolste koerant van sy tyd, The World, gestig tydens
sy ampstermyn daar wat die grense van die wette van laster bepaal, wat die presedent daarstel dat die
dooies kan nie laster word nie. Nadat hy as landdros na Yorkshire teruggekeer het, het hy hondewedrenne begin doen
en het een van die bekendste windhonde in die geskiedenis, Snowball, geteel - met gepaste
paradoks vir ons tema, 'n swart hond.
As ons egter terugkeer na die betekenis van sy meteoriet, oortref dit verreweg die literêre,
wat 'n nuwe wetenskaplike begrip van sulke verskynsels vereis: Humphry Davy se toespraak
oor die voorsitterskap vir sy eerste gewone vergadering van die Royal Society as president
Dit bevat die gedeelte oor "meteore wat deur ons atmosfeer beweeg
stortreën, want dit kan nie betwyfel word dat dit aan die hemel behoort nie,
en dat dit nie toevallige of atmosferiese formasies is nie ", was dit voorheen
gedink dat sulke astronomiese verkeer onmoontlik was as gevolg van die erfenis van 'n Ptolemaïese
model van ons sonnestelsel en dat meteoriete die gevolg was van vulkaniese uitbarstings
materiaal na die atmosfeer gestuur wat toe teruggeval het na die aarde. Hierdie paradigmaskuif
Thomas Jefferson het in sommige kwartale aansienlike aanpassings nodig gehad
verklaar "Dit is makliker om te glo dat Yankee -professore eerder as dit sou lieg
klippe sou uit die hemel val. " Die verskynsel het latere Amerikaanse verbeelding aangewakker
alhoewel die gebeurtenis 'n hele skool van Amerikaanse wetenskapfiksieskryf gestig het, die Wold
Newton Family fokus op die werk van Philip José Farmer. Boer se verwaandheid was
dat verbygaande buspassasiers swanger vroue insluit, wat radioaktief geraak word deur
die meteoriet op genetiese vlak, sodat hul afstammelinge uiteindelik sulke mense ingesluit het
Sherlock Holmes se teëstander Moriarty, H.G. Wells se tydreisiger, Allan Quatermain,
Doc Savage, Tarzan, Raffles en Leopold Bloom - nie die enigste voorkoms van Joyce nie
in Farmer's oeuvre: sy novelle uit 1967, Riders of the Purple Wage, is 'n pastiche van
Finnegans Wake. Daar kan afgelei word dat Farmer op onwaarskynlike crossover -syfers hou
uit die titel van nog een van sy boeke, Jesus on Mars. Ek het geweet ek moet 'n
sensitiwiteit vir die Christelike dimensies van Sterne se werk, maar ek het nie gedink dit sou nie
neem my na die Rooi Planeet.
Nadat u soveel belangstelling gevind het uit die Wold Newton Meteorite, 'n reis na
Byland Abbey en die nabygeleë Kilburn White Horse met Philippa was ook aantreklik
as gevolg van die geskiedenis van die Hambleton Meteoriet, is 'n pallasiet daar naby ontdek
in 2005, waaroor ek baie geïnteresseerd was om 'n algemene mening te kry
noudat dit 'n oorblyfsel is van die Groot Meteoor van 1783, die jaar van 'n groot uitgawe van
Sterne se lewe en werke (daar is 'n eksemplaar in die Shandy Hall -biblioteek). Een onwaarskynlike verslag van
die Groot Meteor vervat in 'n kontemporêre uitgawe van The London Magazine
'n offisier se verslag, gesien vanaf sy oorlogskip wat aan Ierland vasgemeer is, wat dit noem
stop en omdraai voordat hy sy vorige koers voortgaan, 'n baie Sternese ding daarvoor
te doen. Ek het dus in 1783 in Google rondgekyk om te sien wat ander Sternese dinge is
aan die gang en ontdek dat dit die jaar is van 'n verhoogweergawe van Tristram Shandy as 'a
bagatelle in twee bedrywe '. Hierdie aanpassing is deur die Dublinse advokaat Leonard McNally, en
"'N sentimentele en jingoïstiese viering van Britse militêre mag" volgens Oakley in
'N Kultuur van nabootsing. McNally se regsgeskrifte het die standaard van strafregtelike vervolging bepaal
bo alle redelike twyfel sowel as 'n dramaturg, was hy 'n mees bekende liriekskrywer
vir The Sweet Lass of Richmond Hill. McNally was 'n stigterslid van die United
Iere, en verraai hulle stelselmatig aan die kroon in elke stadium tot offer
om as verdediger van sy leiers op te tree na die mislukking van die opstand in 1798 (wat
McNally het soveel gedoen om dit te bewerkstellig) en het hulle oortuigings verseker deur in die geheim saam te werk
met die vervolging. Ek het Donald MacRaild, professor in Britse en Ierse geskiedenis, gekontak
aan die Universiteit van Ulster, oor McNally, wat, soos u kan dink, nie gewild is nie
met die Iere of die Engelse, om insig te kry in sy motiewe. Geld,
Donald gesê. Brittanje was toe een van die rykste lande ter wêreld en het baie betaal
bedrae in vandag se terme om sy veiligheid op sy kwesbare Ierse flank te behou. Ek het nie
meer tyd oor die Digressions -projek om verder in die verhaal McNally te gaan, maar daar
is beslis ruimte vir ander skrywers om dit te doen. Beroemd in sy tyd, sedert syne deur alle kante belaster
verraad ná sy dood, het McNally se ster heeltemal in die duister geraak.
Dat Sterne se naam die Duitse ster uitmaak, is vernuftig deur ontplooi
bydraers tot Shandy Hall se Black Page -uitstalling van 2009, wat my laat dink het aan 'n
ou liefdesgedig met die reëls "Du bist mein Glück, Du bist mein Stern." 'Glück' stel my
in gedagte hoe geluk, toeval, ongeluk en ontwerp Sterne as 'n godsdienstige man behep het
wie se geloof in 'n goddelik geordende heelal onvermydelik in gevaar gestel word deur hul bestaan,
aangesien Fortuna so 'n teologies twyfelagtige karakter vir die Middeleeuse Kerk was.
Die rol van toeval in moderne kuns het egter 'n fetisj geword. ek was
altyd getref deur die onwaarskynlike verhaal wat dikwels vertel word oor die vind van 'n naam vir dada (sy stokperdjie
perd bedoel dit reeds met Tristram Shandy in my gedagtes verbind) deur willekeurig
'n mes in 'n woordeboek gly. Die meteoriese indringing van die lem in die wêreld van letters is
op hierdie manier gemaak om deel te wees van 'n groter ontwerp as om net 'n naam te bedink of
herwinning van 'n belediging, die werk van 'n artistieke Blind Watchmaker, of meer gepas in
die Shandese heelal, 'n blinde klokmaker.
Aan die Universiteit van Leeds was sir Lawrence Gowing, een van my kunsdosente, wat dit aangekondig het
gesaghebbend in 'n lesing oor Alexander Cozens van die beroemde vlek-en-papier-verfrommeling
landskapstegniek dat daar nie iets soos toeval in die kuns bestaan ​​nie: tientalle se verfrommeling van
papier was analoog aan die vou van geologiese strata terwyl die skynbaar ewekansige val
van ink daarin het die val van lig en skaduwee op en van rots herskep. Nietemin, ek
gedink, is daar nie 'n werklike element van toeval wat die weerstand van die
medium as niks anders nie? Elke digter ken die gevoel dat sy net toegelaat word
om spesifieke aanwysings met haar skryfwerk te neem vanweë die aard van die taal,
veral as jy probeer om die skaduwees van rym te verlig: 'Woorde beteken iets omdat
hulle dreig altyd om soos iets anders te klink, "skryf James Longenbach in The
Kuns van die poëtiese lyn. Die waan bly voortduur dat 'Dit rym om 'n rede', soos die spreekwoord sê
wat natuurlik nie gebeur nie, alhoewel 'n digter hard kan werk om die indruk te gee
dat dit wel is. Miskien is die gewone poging om sirkels te vier een van die dinge wat
onderskei die kunstenaar van die wetenskaplike, hoewel Thomas Hobbes op sy oudag
het homself daarvan oortuig dat hy werklik hierdie geometriese prestasie kon bereik.
Francis Bacon (kom miskien aan die dink nadat hy aan Murr se kommentaar gedink het
wors) het so iets in 'n onderhoud beskryf: "In my geval is alle skilderye …is an
ongeluk. Ek voorsien dit en tog voer ek dit amper nooit uit soos ek dit voorsien nie. Dit verander homself
deur die werklike verf. " En weer: 'Alle skilderye is 'n ongeluk. Maar dit is ook nie 'n ongeluk nie,
omdat u moet kies watter deel van die ongeluk u wil bewaar "
en in 'n demonstrasie van die praktiese kunstenaar se eet-jou-koek-en-het-dit-benadering,
'Ek wil 'n baie geordende beeld hê, maar ek wil hê dat dit toevallig moet gebeur.' Ek glo nie
hierdie argument sal ooit besleg word, 'n estetiese ekwivalent van die Arian -kontroversie
oor die aard van goddelike voorrang binne die Drie -eenheid, waar die terme van die debat
uiteindelik irrelevant raak. Ek het egter iets gelees deur Rachel Galvin
in The Boston Review onlangs waar sy verwys na "Oulipiaanse skrywers wat anti-
Chance ", wat my herinner aan die agterdogtige, gerieflike verhaal van dada om dit te kry
naam van 'n papiermes wat tussen die bladsye van 'n woordeboek gegly het. Dit het ook gelyk
demonstreer die begeerte van Bacon vir 'n baie geordende beeld wat toevallig bewerkstellig word, die
stokperdjie perd gespoel van taalkundige omslag om die Pegasus te wees vir kunstenaars uit masjientydperk.
Maar die masjien waarin ons meestal spoke is, is self ontasbaar: 'Die internet is 'n reus
masjien wat niks anders doen as om skrif te genereer nie "was 'n onlangse tweet van Kenneth
Goudsmid. Goudsmid laat die internet klink soos die Tarot vir Italo Calvino en
beskou tweets as Oulipiaanse beperkings wat 'n soort poësie genereer wat hy digters noem.
Vir Raymond Queneau, Oulipo se medestigter, is Oulipians "rotte wat die labirint bou
waaruit hulle sal probeer ontsnap ", wat vir my na die houding van toeval klink
van Bacon en wie ook al die dada -verhaal oor sy naam bedink het: dit moet redelik maklik wees
om u weg uit die labirint te vind, bou u tog self. Sterne skryf oor
Tristram Shandy as 'n masjien aan die begin van die eerste hoofstuk van Volume VII, maar by
op 'n oppervlakkige vlak blyk dit 'n jurie te wees, met vasgeboute funksies van agter na voor,
gemaak van alles wat 'n heg-timmerman byderhand het, kan rof en gereed wees
herstelwerk van watter hout ook al.
Die internet is die moderne skrywer se houthuis, maar 'n ander skrywer is gemoeid met die
Die implikasies van godsdiens het 'n meer negatiewe siening van die internet, wat volgens hom syne is
afwesigheid verbeter die serendipiteit: in sy onlangse Oxford -lesing, het Geoffrey Hill gesê
'Omdat ek op geen manier aanlyn gaan nie, dink en werk ek byna geheel en al uit serendipiteit.
Serendipity werk volgens die reël dat die boek wat u lewe wil verander, volgende is
op die rak na die boek wat u van plan was om uit die biblioteek te haal, en wat
so dikwels as nie (die boek wat jy wou hê, bedoel ek) blyk 'n snert te wees. Jy moet
stel my dan voor dat ek lees en skryf vanuit die middel van 'n klein intense uitstraling van
vrees, 'n miniatuur draaikolk van intuïsie. " Ironies hier sluit in dat die lesing is
aanlyn beskikbaar, maar u weet wat hy bedoel.
By gebrek aan 'n beter woord, het ek dikwels 'desearch' gebruik in gesprekke oor die
Digressions -projek beskryf die proses wat my na McNally gelei het, byvoorbeeld: 'n semi -georganiseerde
serendipiteit wat u nog steeds nie deur die meer doelgerigte kon beskryf nie
woordnavorsing. Die boek wat volgende op die rak staan ​​by die boek wat Geoffrey Hill
beoog om te kry, maar dit blyk dat dit vir hom meer waardevol is, maar op die rak
volgens die beginsels van 'n nie-serendipitose klassifikasiestelsel. N ander
oefening is nodig om die demone van doeltreffendheid, selfs tweedehandse boekwinkels, te stuit
kan te georganiseer wees vir sulke doeleindes en selfs sommige liefdadigheidsboekwinkels soos
Oxfam bied hul voorraad aan in goed geordende afdelings. Ek weet nie of Queneau se rotte was nie
in my gedagtes toe ek besluit om die boek van Nick Mays oor die versorging van spogrotte te koop,
'n wese wat ek nog nooit gehou het nie. Die National Fancy Rat Society, waarvan die geskiedenis Mays kan spoor
in die verbygaan, het dit my so 'n wonderlike voorbeeld van stokperdjie -horsies gevind wat ek bygewoon het
een van hul geleenthede in Bradford. Hierdie rotte het groot liefde en sorg besorg,
wat ek ontdek het, sou lag as hulle gekielie word, asof hul eienaars afkyk
hartlik oor hulle terwyl hulle dit doen, en my in gedagte hou met die idee dat mense is
veronderstel om te begin lyk soos hul troeteldiere in 'n proses wat analoog is aan die wat deur
Sterne waardeur ons langdurige kontak met ons stokperdjieperde lei tot 'n uitruil van
aard. Flann O'Brien het hierdie idee verder geneem in The Third Policeman deur die boek se
weergawe van "atoomteorie", met hierdie verbastering 'n werklike fisiese proses by die
molekulêre vlak tussen ruiters en hul fietse, en dit alles nie anders as die idee van
saamgevoegde wesens wat plaasvind tydens die seremoniële kroning van seksuele omgang
tussen Ierse konings en perde vertel Gerald van Wallis in sy Topographica
Hibernica, wat ek amper hoef te sê, histories omstrede is, veral in Ierland.
Toe ek egter besig was met 'n opdrag om die veertiende eeu by te werk
Fauvel-siklus vir die Clerks Group oor die usurping van die perdekoning in 'n wêreld
onderstebo deur die wiel van Dame Fortuna, was ek gefassineer om Emma Dillon in haar te lees
Middeleeuse musiekmaak en die 'Roman de Fauvel' hoe om die manuskrip te hanteer in
die Bibliothèque nationale de France, "soos vlees vlees ontmoet, meng vel met
skin … -lesers word ook letterlik deel van die voorwerp. " In hierdie geval is dit 'n menslike vel
raak die diervel van middeleeuse vel.
Raak die velle van rotte aan om hulle te laat lag, of om my weer te laat lag, die kalfvel
binding van 1783 Sterne's Life and Works in die Shandy Hall -biblioteek (die jaar van die Grote
Meteor) wat die vel van 'n Appleton -wors aanraak, die poësie binne toets - maar
hierdie aksies raak ook misbruik: skade word aangerig aan wesens wat gereeld in 'n nywerheid veroorsaak word
om ons voedsel, veral kitskos, te voorsien. Sulke oorwegings het tot my vrou gelei
en seun om vegetariërs te word en ek om my bes ook in die rigting te doen. Skade
word histories ook aan mense gedoen, en behandel hulle soos diere om redes wat nie so is nie
meer as vel diep of te doen met geslag. Ek het aan die begin hiervan verwys na Sterne's
verset teen slawerny, en daar is 'n treffende episode in Tristram Shandy, geskryf in
reaksie op die brief van Ignatius Sancho waar die mishandeling van 'n swart bedienende meisie wat
werke in 'n worswinkel word beskryf, en die volgende uitruil tussen Trim en
Oom Toby speel af:
'Waarom, 'n' asseblief u eer, 'is 'n swart wench wat erger gebruik moet word as 'n wit
Ek kan geen rede gee nie, sê my oom Toby -
—Roep net die korporaal en skud sy kop, want sy het niemand om voor op te staan ​​nie
Dit het nog steeds die mag om die leser in haar spore te stop, net soos ek toe ek die eerste keer gelees het
boek: dit waarsku ons oor 'n morele dimensie vir ons verbruik. Die Slow Food -beweging
het in die 1980's na vore gekom as 'n kritiek op die Westerse samelewing, gegroei van opposisie tot
McDonald's, en dan alles wat die ketting simboliseer. Stadige lees kom uit
dit, hoewel sommige die frase terugvoer na Nietzsche, wat na homself verwys het as 'n
onderwyser in stadig lees. In 'n 2009 Guardian -artikel het Nick Laird gesê: "Om poësie te lees
nou deel uitmaak van 'n stadige taalbeweging. " Boeke soos Tristram Shandy vereis
ons om stadig te lees, nooit demonies reguit nie, maar neem sy weg: Sterne
is 'n paradoksale woordspeling op sy naam op sigself oor die jaag van sterte en het my gereeld herinner
van iets wat Blake geskryf het, "Verbetering maak reguit paaie, maar die krom paaie,
sonder verbetering, is die paaie van Genius. "
Soms beweeg die taal in Tristram Shandy glad nie, maar verdwyn, soos
in die vermiste hoofstukke, swart en gemarmerde bladsye, die vermoorde liefling van die bus
reis of wanneer, om die skoonheid van Weduwee Wadman, die verbeelding van die lesers te beskryf
word direk deur Sterne in opdrag gegee met 'n leë bladsy: "verf haar na u eie gedagtes"
wat my in gedagte hou dat Botticelli se klimaktiese leë bladsy vir sy illustrasies aan The
Goddelike komedie. Die wit ruimte waarby ons gekom het, is nie Dante se 'candida rosa' nie, maar
Yorkshire's White Rose, wie se kultuur en land ons u uitnooi om te geniet, na "Shandy
omtrent "in, om Sterne se frase te gebruik, 'n vreemde land met deurmekaar liedere, sy volkslied,
Op Ilkla Moor Baht'at lyk dit asof hy die wurms van Hamlet as Tristram Shandy aanroep
roep voortdurend op hierdie toneelstuk oor die noodlottige vertraging van die optrede van sy held. Terwyl
Yorick leef weer vir Sterne, Hamlet sterf met die woorde "The rest is silence" net voor die
donderende toejuiging van gehore oral deur die tyd. Die res is amper
stilte ook hier: ons laaste Yorkshire -paradoks is om u te verwelkom deur te sê verdwaal.
Afwykings is ons rekord van hoe lonend 'n proses dit kan wees.
Kyk die video: Jamaica Inn 1939 Alfred Hitchcock- Adventure, Crime Full Length Movie
Copyright © salvadoryoscar.com | Die Wold Newton -meteoriet: 'n buitengewone steen en die geboorte van 'n superheld...