In die verlede is verslawing aan gedink as gevolg van die inname van 'n "verslawende" stof, soos heroïen of alkohol . Hierdie stowwe word beskou as byna magiese kragte, wat die gebruiker magteloos oor hul verbruik maak, ongeag konteks en omstandighede soos die spanning wat deur die gebruiker ervaar word. Die DSM-IV definisie van substansafhanklikheid het gefokus op die fisiologiese effekte van hierdie stowwe, en die prosesse van toleransie en onttrekking as sentraal tot verslawing.
Sedert die sewentigerjare het navorsing egter ontstaan ​​wat 'n ander prentjie van stres en verslawing weerspieël. Nie net het dit duidelik geword dat sommige mense wat "verslawende" stowwe gebruik nie verslaaf raak nie, maar ook dat oënskynlik goedaardige gedrag , wat nie ingestelde stowwe behels nie, begin as verslawend beskou word, insluitend probleem dobbel , inkopiesverslawing , voedselverslawing , rekenaar verslawing, en selfs seksverslawing. En meer en meer word die stel en opstel en ander kontekstuele kwessies, soos die spanning wat die individu ervaar wat die verslawende middel gebruik of die verslawende gedrag aangaan, erken as 'n impak op die vraag of mense verslaafdes word of al dan nie. Hierdie meer onlangse ontdekkings word weerspieël in die DSM-V .
Verslawing blyk dikwels 'n poging om stres te hanteer op 'n manier wat nie regtig uitwerk vir die individu nie. Terwyl jy dalk tydelike verligting van stres kan kry deur middel van die dwelm of gedrag wat jy verslaaf raak, is die verligting kort tydig, so jy benodig meer om met stres te kan voortgaan.
En omdat baie verslawings saam met hulle verdere stres bring, soos die onttrekkingsimptome wat ervaar word wanneer 'n geneesmiddel afbreek, is nog meer verslawende middels of gedrag nodig om die betrokke stres te hanteer.
Uit hierdie perspektief is dit duidelik dat sommige mense meer kwesbaar is vir verslawings as ander, bloot deur die hoeveelheid stres in hul lewens.
Byvoorbeeld, daar is nou 'n gevestigde skakel tussen kindermishandeling, hetsy fisieke , emosionele of seksuele misbruik , en later die ontwikkeling van verslawing aan dwelms en gedrag. Kindermishandeling is uiters stresvol vir die kind, maar veroorsaak steeds probleme soos wat die kind volwasse word, met gevolglike probleme met verhoudings en selfbeeld . Nie almal wat as kind misbruik is nie, ontwikkel 'n verslawing, en nie almal met 'n verslawing is in die kinderjare mishandel nie - maar die kwesbaarheid van oorlewendes van kindermishandeling tot later verslawing is 'n duidelike voorbeeld van die verband tussen stres en verslawing.
Alhoewel spanning op sigself nie eintlik verslawing veroorsaak nie - baie mense is onder stres en word nie verslawing nie, dit speel beslis 'n belangrike rol vir baie mense. Erkenning van die rol van stres in die ontwikkeling van verslawing en die belangrikheid van streshantering om verslawing te voorkom en te oorkom, is noodsaaklik om mense te help om die lyding wat verslawing kan bring, te voorkom, sowel vir diegene wat deur verslawing en hul geliefdes geraak word . Ons stres site bied baie strategieë en gereedskap wat relevant is om u toe te rus met gesonder maniere om stres te hanteer, ongeag of u 'n verslawing ontwikkel het al dan nie.
En dit is nooit te vroeg om kinders en jong mense goeie stresbestuursvaardighede te leer nie, so hulle is minder geneig om aanvanklik verslaaf te raak.
> Cornelius, J., Kirisci, L., Reynolds, M., & Tarter, R. "Verstres stres die ontwikkeling van substansgebruiksversteurings onder die jeugoorgang na jong volwassenheid?" Amerikaanse Tydskrif vir Dwelm- en Alkoholmisbruik . 40: 3, 225-229. 2014.
> Koob, G. "Verslawing is 'n beloningstekort en stres surfeit wanorde." Grense in Psigiatrie , 4, 1 Augustus 2013.
> Sinha, R. & Jastreboff, A. "Stres as 'n algemene risikofaktor vir vetsug en verslawing." Biologiese Psigiatrie , 73: 9, 827-835. 2013.
> Schwabe, L., Dickinson, A., & Wolf, O. "Stres, gewoontes en dwelmverslawing: 'n Psychoneuroendocrinologische perspektief." Eksperimentele en Kliniese Psigofarmakologie 19 (1), 53-63. 2011.