Soewereiniteit - is die belangrikste kategorie van openbare en die internasionale reg. Erkenning van die bevolking, wat histories gedefinieer grondgebied is geanker, 'n entiteit wat, mense wat verband hou met die voorsiening van beduidende magte.
Teoretici redeneer oor die inhoud van "soewereiniteit" konsep. Definisie van dit as die interne en eksterne onafhanklikheid van die staat is nie heeltemal korrek is. Interne outonomie in hierdie geval is nie in twyfel getrek, as mense delegeer die krag verteenwoordigende liggame, hulle sodoende administratiewe magte gee.
Die kompleksiteit is kenmerkend van die definisie van "eksterne soewereiniteit". Dit is te danke aan die probleem van die moontlikheid van praat oor die onafhanklikheid van enige land in die konteks van globalisering. Close buitelandse beleid samewerking, handel en ekonomiese aktiwiteit - dit alles versterk die interafhanklikheid van lande van mekaar. Dit blyk dat, formeel, elke land kan buitelandse beleid uit te voer op die begrip. Maar in werklikheid, die soewereine het baie minder politieke gewig as dit is nie 'n lid van die internasionale gemeenskap, wat gevorm word deur die moderne ekonomiese leiers.
Wat besluit om in een of ander unie te gaan, die staat word verplig om nie net eksterne maar ook lei interne beleid in `n sekere sin, die nakoming van gevestigde standaarde.
Een van die voorwaardes vir die aanneming van 'n bepaalde gemeenskap is om die nasionale wetgewing in ooreenstemming te bring met die bepalings van die internasionale ooreenkoms (s). As 'n reël, hierdie dokumente in te samel die vereistes vir die graad van beskerming van die natuurlike regte van die mens, maar die feit van die gedwonge verandering van die nasionale wetlike raamwerk, as gevolg van ekonomiese en politieke noodsaaklikheid, twyfel oor die soewereiniteit. Hierdie situasie lei tot die behoefte aan 'n meer geskikte definisie van huidige realiteite bestudeer kategorie vind.
So, die soewereiniteit van die mense gee hom die geleentheid om verteenwoordigende liggame vorm. Laaste, laat ons die krag, waardeur kan wees namens en in die belang van die bevolking aan interne en uit te voer buitelandse beleid. So, in die eng sin van die konsep van soewereiniteit is verminder tot die vermoë van die staat om te kommunikeer met ander lande in die internasionale arena namens sy mense: neem kontrakte, kontrak alliansies, ens
Die opkoms en erkenning van nuwe state het twee tipes van 'n perseel. Die internasionale gemeenskap kan die onafhanklikheid van onderwys, wat 'n deel van 'n groter draer van soewereiniteit was erken. Hierdie praktyk is in die post-Sowjet-tydperk gedra, toe die inboorlinge van die USSR ontvang onafhanklikheid. Soewereiniteit - is, in hierdie geval, die erkenning van die onafhanklikheid van onderwys, wat is die ervaring van "selfstandige staat". Voorbeelde van sulke lande is Georgië, Armenië, Letland, Estland en ander.
Die tweede manier om onafhanklikheid, die status - is die erkenning van die soewereiniteit van onderwys, wat dienooreenkomstig, het geen ervaring van being ness onafhanklike staat. So, in wat nou Kyrgyzstan, Turkmenistan en Kazakhstan om te onttrek van die Unie het dieselfde naam nie gevorm entiteite.
Veral opmerklik is die land wie se soewereiniteit erken in deel. Abchazië, Suid-Ossetië, Trans-Dnjestr en Nagorno-Karabakh Republiek vir byna 20 jaar, is nie deur die internasionale gemeenskap erken as onafhanklike vakke van buitelandse betrekkinge beleid.