Vrou in verlowing - Die versamelings
Vrou in verlowing
'N Rokerige samelewing
'N Skildery wat in 'n foto omskep word, kan reageer op 'n operasie om die kunswerk te populariseer: die doek verlaat dus sy raam en vertrek na 'n groot publiek. Hier is 'n skildery van Pierre de Coninck (1880) in swart en wit deur François Vizzanova afgeneem en in 1910 in die Salon van Franse kunstenaars uitgestal.
Dit getuig bo alles van die trivialisering van gedrag: vroue het nou vrye toegang tot tabakverbruik. Ten minste in die tradisionele vorm wat Catherine de Medici in haar tyd geïnisieer het: die neem. Sedert die XVIe eeu en sy voorkoms aan die Atlantiese kus, is tabak inderdaad 'petuné', dit wil sê geneem deur die neus te stop. Tussen 1870 en 1910 het die sigaretverbruik dertigvoudig toegeneem.
Die vangs is steeds aanwesig. Inderdaad, rook is skaars toegelaat onder die skoner geslag: dit dui op eksentrieke mense in die goeie samelewing en prostitute onder die gewone mense. Aan die ander kant is die vangs 'goeie soort' en is dit nie 'n aanval op vroulikheid nie. In die laaste derde van die XIXe eeu, het die verbruik van tabak sy eerste hoogtepunt bereik.
Die vrou wat neem
Die noordelike skilder Pierre de Coninck, gebore en oorlede in Méteren (1828-1910), het 'n beskeie loopbaan gehad, ondanks sy Grand Prix de Rome in 1859. Na sy studie aan die skilderskool in Ieper, toe in Lille, hy word ontvang by die School of Fine Arts in Parys. Ons herken 'n sekere talent in hom om vroue en jong meisies uit te beeld (Ballerina rus, Die klein sjarmeuse, Die Aardbeienmeisie, Die jong violis ...).
Hier wys die skildery 'n ou vrou wat 'n paar gram poeier uit haar snuifdoos tot by haar neus geneem het om te "fart", soos ons sedert die Grand Siècle nog nie gesê het nie. Die ovaalvormige snuifdoos, wat sy nog in haar linkerhand hou, bestaan ​​uit twee stukke, moontlik gemaak van horing, wat deur 'n skarnier verwoord word. Dit is 'n sigbaar baie eenvoudige snuifdoos soos dit sedert die 17de eeu gedoen worde eeu. Die tema van die skildery herinner aan die pragtige dames van Boilly wat in die 1820's hul neuse opgestop en nadruklik gesê het "ag, dit is goed! ". Maar daar, aan die einde van die eeu, is daar geen skoonheid of elegante uitspattigheid nie. Die eenvoudige klere, die tradisionele hooftooisel, tot die ietwat leë blik en die swaar kenmerke van die karakter, dui op 'n minimalistiese vooroordeel van die kunstenaar. Is dit om die banaliteit van die gebaar of die middelmatigheid van die persoon te beklemtoon?
Einde van die eeu vir die neem
Die neem neem egter sy laaste goeie oomblikke. Met die IIIe As Republiek het snuif begin afneem: in 1874 het die Franse 7 500 000 kg verbruik; die verbruik daarvan het in 1913 tot minder as 5 miljoen gedaal. Aan die vooraand van die Eerste Wêreldoorlog het hierdie tipe tabak slegs gelyk aan 10% van die hoeveelhede wat in Frankryk onder die monopol van die Régie des tabacs verkoop is.
Gekonfronteer met die vermenigvuldiging van "die man met die sigaret", die vrou wat 'n arm gesig het. Dit word vermoed van argaïsme en konserwatisme en bots met die beskawing van vooruitgang wat die Republikeine probeer vestig. Omgekeerd, in soverre die maniere van rook weens onbehoorlikheid vir hom toegemaak word, in soverre die enigste toegelate rokers prostitute en ligte vroue is, is die gebruik om dit te neem, gedeel tussen mans en vroue vroue sedert die klassieke era, kan 'n aksie wees, beslis diskreet, maar werklik, ten gunste van 'n sekere gelykheid van geslagte, in 'n samelewing sonder vuur of wet.