Kweek amandels * Oor plante
Amandels is struike of klein bome wat tot 10 m hoog is (afhangende van die verskeidenheid) en 'n kragtige wortelstelsel wat 4-5 m diep is. Die kroon van die boom kan rond, piramidaal, verspreid en selfs ween. Amandels word wyd verbou in lande met 'n warm klimaat, en op die grondgebied van die voormalige USSR word dit in Sentraal-Asië, Trans-Kaukasië, die Krim, in die Donau-streke en suidelike sones gekweek.
Amandels (Prunus dulcis, in die verlede - Prunus amygdalus of Amygdalus communis) - plant subgenus amandels (Amygdalus) genus Plum. Amandels word dikwels as neute geklassifiseer, hoewel dit uit 'n biologiese oogpunt 'n steenvrug is.
Daar is twee subspesies gewone amandels - bitter (wild) en gekweekte soet. Die saad (kern) in bitter bevat tot 4% amygdalien, wat dit 'n bitter smaak en 'n kenmerkende amandelgeur gee; in kulturele vorms is die kern soet met 'n membraanagtige vel. Wat die voedingswaarde betref, is die amandelpitte nie minder as brood, melk en vleis saam nie. Afhangend van die verskeidenheid en plek van groei, bevat dit 54-62% vetterige olies, 22-34% proteïene, 4-7% suikers, vitamiene B1, B2, ens. Amandelolie brand nie. Danksy hul eienskappe kan neute vir baie jare geberg en geëet word.
Amandelblomme is groot, wit of pienk (in dekoratiewe amandels kan hulle dubbel wees), geurig. Blommende amandelbome (Maart-April) word ook as vroeë heuningplante beskou, wat tot 40 kg heuning per hektaar gee.
Amandelbome begin vrugte dra in die vierde tot die vyfde jaar na plant, en kom in die vrug van die 10 tot 12 jaar vol vrugte. Afhangend van die variëteit, is die gemiddelde opbrengs 6 tot 12 kg geskilde okkerneut van 'n boom, en die lewe van die boom self is 60-100 jaar.
Die amandelvrugte is 'n drup, in vorm en voorkoms soortgelyk aan 'n groen perskevrug, met 'n krokagtige perikarp, wat kraak nadat dit ryp geword het (in Augustus-September) in twee blare langs die naat, wat die klip bevry.
Volgens die hardheid van die dop, kan die vrugte van amandels, afhangende van die verskeidenheid, hardeskud, standaard - en saggeskut wees. Hoe dunner die dop, hoe hoër is die persentasie kernproduksie. Byvoorbeeld, as die inhoud van die kern in 'n neut meer as 40% is, neem die hardheid van die dop af van sagte bros na papier, wat eenvoudig deur vingers vernietig word.
Wat die voorkoms en vorm betref, lyk die amandelpitte baie soos die appelkooskorrel, maar baie groter - die massa is van 0,9 tot 2,2 g.
Amandels is fotofiel, droogtebestand, hittebestand, relatief winterharde: bestand teen ryp van minus 25 ° C, maar die ryp van die lente is dodelik vir blomme.
Vir die aanplant van amandels moet 'n mens 'n verhoogde gedeeltes van groot balke of ander hellings kies, beskerm teen die direkte invloed van koue noordwes-, noord- en noord-oostewinde. Vir amandels word verhoogde, wye "amfiteaters" oop na die suide verkies.
Die grond. Amandels groei goed en dra vrugte op ligte klei en leem sowel as op gewone, karbonaat- en uitgesogte chernozems. Die hoë kalkinhoud in die grond of ondergrond dui op die geskiktheid daarvan vir die amandelboord. Hulle moet almal goed deurlug, sodat klam suur en sout kleigrond heeltemal ongeskik is.
Aanplantings word deur die jaarlikse saailinge in die herfs of vroeë lente uitgevoer volgens die skema 7 × 5 of 7 × 4 met 'n effense verdieping van die inentingsplek. Alle variëteite amandels benodig kruisbestuiwing, dus moet die belangrikste variëteite met 4-6 bestuiwende variëteite geplant word, en 4-5 rye van die hoofsoort met een ry bestuiwers wissel (wanneer hulle tuine plant).
Met ander woorde, vir die amandelboom om na blom te dra, moet ten minste drie ander soorte bome in die omgewing groei. Amandels is 'n buitengewone insekbestuifde ras waarin bye die belangrikste draer van stuifmeel vorm. Daarom is dit raadsaam om 3-4 korwe per hektaar te plaas voordat u in die tuin blom.
Die voortplanting van amandels is hoofsaaklik vegetatief - deur ontkieming (inenting) sowel as deur sade. Die onderstamme is saailinge van bitter of soet amandels, perskes, kersiepruime of pruime wat op tweejarige ouderdom geplant word.
Onmiddellik na plant in die lente word eenjarige amandelsaailinge op 'n hoogte van 80-120 cm verkort, wat 'n stam van 60-80 cm hoog is, en die kroonsone 30-40 cm. Al die takke van die stam word in 'n ring gesny, en in die kroonsone word hulle met 2-3 oë verkort. . Van die toegegroeide lote is 3-4 van die sterkstes oor (skelettakke van die eerste orde). Vir 3-4 jaar word 'n kroon gevorm volgens die soort bak, soortgelyk aan 'n perske.
Die snoei van amandelbome vir die 4-5ste jaar na plant bestaan ​​uit dunner - takke wat die kroon verdik, vet lote en mededingers verwyder word. Eenjarige groei van langer as 60 cm word verkort, en die helftjie-takke ouer as 4-5 jaar word verjong tot drie jaar oue hout.
Ou of beskadigde amandelbome kan maklik herstel word na snoei teen veroudering. As die bome nie lank gesnoei word nie, sal daar baie vetterige takke op hulle vorm, die semi-skeletale takke sal baie verleng word, en vrugformasies word leweloos.
Tydens plantegroei in amandelboorde, moet die grond onder swart stoom gehou word, gereeld losgemaak word, en indien moontlik natgemaak word. In die laat herfs moet kunsmis toegedien word - organiese materiaal (mis, kompos, voëldruppels), fosfor- en kaliumsout. Stikstofbevattende kunsmisstowwe moet voor Junie toegedien word, maar nie later nie.