Robert Cavalier de LaSelle - Inligting
Robert Cavalier de LaSelle
Robert Cavalier de LaSelle is in 1643 in Frankryk gebore. Hy emigreer na New France en vestig hom in Montreal in 1666. Drie jaar later stuur hy op 'n ekspedisie wat daartoe lei dat hy die Ohio -rivier ontdek.
In 1682 vaar LaSelle die Mississippi af na die Golf van Mexiko en eis die hele gebied vir Frankryk. Hy noem die gebied Louisiana ter ere van koning Lodewyk XIV. Daarna verhuis hy na Texas, waar hy 'n Franse kolonie stig. Robert Cavalier de LaSelle is in 1687 deur sy eie mans vermoor.
Sy enigste aanspraak op roem is sy afkoms van die Mississippi, waarop Franse aansprake op Louisiana gegrond sou wees (met vergunning Library and Archives Canada/C-1843).
By die terugkeer na Frankryk val hy in met 'n plan van Bernou om 'n basis te vestig by die monding van die Rio Grande vir die verowering van Mexiko. Om dit vir die koning meer haalbaar te laat lyk, het hy die geografie vervals en die Mississippi meer as 600 kilometer wes van sy ware loop geleë. Met die bevel van die ekspedisie het hy onbevoegdheid en paranoia getoon. Dit, en sy vroeëre dubbelsinnigheid, het hom in Februarie 1685 by Matagordabaai [Texas] laat beland, wat volgens hom die uitgangspunt van die Mississippi was. Die meeste voorrade van die ekspedisie het verlore geraak en die Indiane vervreem, en hongersnood dreig. In April 1686 vertrek La Salle met 20 man om hulp te soek by Fort St-Louis-des-Illinois. Onenigheid in sy party en by die basis het gelei tot verlatenheid en moord, en uiteindelik tot die moord op La Salle. Die wonder is dat sy mans hom nie lank tevore vermoor het nie.
La Salle, 'n romantiese held vir historici uit die 19de eeu, was in werklikheid 'n slagoffer van sy eie ongeskiktheid. Sy enigste aanspraak op roem is sy afkoms van die Mississippi, waarop Franse aansprake op Louisiana sou berus.
Robert Cavalier de LaSelle - Geskiedenis
CAVELIER DE LA SALLE, RENÉ-ROBERT, ontdekkingsreisiger, stigter van Lachine, seigneur van Cataracoui, ontdekker van die mond van die Mississippi b. 21 November 1643 te Rouen (Normandië), seun van Jean Cavelier, 'n groothandelaar, en van Catherine Geest op 19 Maart 1687 in Texas vermoor.
René-Robert is gedoop in die gemeente Saint-Herbland en grootgemaak in dieselfde distrik as Pierre Corneille, skaars vyf minute se stap van die woning van die groot dramaturg. Hy behoort aan 'n ryk familie van die boonste bourgeoisie van provinsiale Frankryk, en die naam La Salle, wat hy later bekend sou maak, was die van 'n landgoed wat sy ouers in die omgewing van Rouen besit.
Hy studeer aan die Jesuïete -kollege in sy geboortedorp tot 1658, die jaar toe hy sy romanskrywer in die Society of Jesus in Parys begin. Hy sou nege jaar in die volgorde deurbring. Hy het in 1660 sy gelofte afgelê en twee jaar lank logika en fisika in La Flèche aangeneem, studies wat hy later met 'n jaar wiskunde voltooi het nadat hy 'n onderwyser was in die tweede vorm van hoërskool in Alençon. Daarna het hy weer van 1664 tot 1666 les gegee by Tours en Blois.
Blykbaar het hierdie jong geleerde 'n voortdurende behoefte gehad om sy beroep en omgewing te verander. 'Inquietus' was die woord wat gebruik word om sy gebrek aan bestendigheid te beskryf. Hy sou verveeld raak en belangstelling in sy werk verloor, maar ondanks alles het hy ware gawes getoon, veral in wiskunde. Aan die ander kant het sy meerderes sy oordeel redelik laag geag en 'n skaars hoër mening oor sy diskresie gehad. Hulle het hom boonop gemotiveer deur emosionele en verbeeldingryke temperament, en tegelykertyd onsosiaal, outokraties en vurig, wat nie geskik is vir ooreenstemming met rigiede heerskappy nie. Die robuuste en impulsiewe broer Cavelier, ten spyte van sy pogings en sy nougesette gewete, was 'n elementêre krag wat alle pogings om dit te bemeester, weerstaan. Hy het self op 22 -jarige ouderdom probeer om sy ontembare energie, karaktermobiliteit en gees van onafhanklikheid te sublimeer deur twee keer te vra om na 'n sending gestuur te word. Maar die owerhede het hom nie voldoende gereed geag nie: sy teologiese opleiding was nie voltooi nie, sy godsdienstige voorbereiding was nog steeds onvoldoende. So hervat hy in Oktober 1666 sy studie aan La Flèche, net om kort daarna toestemming te vra om dit in Portugal voort te sit, om hom voor te berei op sy uiteindelike sendingpostolaat. Hy het 'n ander weiering gekry. Omdat hy nie meer die spanning kon verduur nie, het hy homself van sy geloftes vrygelaat vanweë wat hy sy 'morele swakhede' genoem het. Op 28 Maart 1667 sluit die kloosterdeure vir altyd agter hom.
Cavelier beskik oor slegs skamele finansiële hulpbronne om sy weg in die wêreld te maak. Wettiglik is hy deur sy gelofte van armoede uitgesluit om aan enige vaderlike erfenis deel te neem (sy pa is dood kort voordat die jong man die Jesuïete -orde verlaat het), en hy het slegs 'n beskeie inkomste gehad. Verder het hy geen beroep gehad nie. Sy rustelose drang om steeds nuwe horisonne te sien, het hom egter nie verlaat nie. Hy het 'n oom in die Compagnie des Cent-Associés gehad en 'n broer wat 'n Sulpician in Montreal was, en het ook grootgeword in 'n stad gerig op Kanada en geleë in 'n aartsbisdom waaraan die kerk in New France as afhanklikheid behoort het . So 'n agtergrond kan hom nie noodwendig na Amerika laat gaan nie. Hy het geen tyd verloor nie en het tussen Junie en begin November 1667 in die kolonie aangekom.
Op 9 Januarie 1669, nadat hy relatief min aandag daaraan gegee het, verkoop La Salle die grootste deel van die erf op die Côte Saint-Sulpice aan sy eerste eienaars, wat dit verniet aan hom gegee het. Die geld wat uit hierdie transaksie verkry is, sal hom later help om die demoon van avontuur wat in hom was, te bevredig, die hunkering na heerlikheid wat hom verteer het. Hy het daarvan gedroom om die Ohio -rivier te ontdek, "om nie die eer aan 'n ander oor te laat om die weg na die Suidelike See te vind nie, en daardeur die pad na China." Aangesien La Salle se planne moontlik inpas by die sendingprogram van die Sulpician Dollier* de Casson, het die goewerneur versoek dat die twee mans hul kragte saamsnoer. Die meerder van die Sulpicians was egter bevrees dat La Salle se gesindheid, 'bekend as ietwat veranderlik', kan veroorsaak dat hy die ekspedisie "by die eerste gril" laat vaar. Daarom het hy die diaken Bréhant de Galinée, wat 'n bietjie wiskunde gehad het en genoeg gehad het om 'n kaart op 'n manier saam te stel ', by die onderneming aangesluit.
La Salle het van sy eiendomme in Montreal ontslae geraak, en slegs sy huis behou as 'n pelsfabriek. Hy verlaat Ville-Marie (Montreal) begin Julie 1669 met 'n vloot van nege kano's. Van die begin af was die reis moeilik, want La Salle was onvoorbereid en sy metgeselle was nie veel beter daaraan toe nie. Hulle was almal min of meer nuwelinge in die kuns om in die bos te oorleef, hulle het geen gids nie, en as Galinée volgens sy eie erkenning 'n middelmatige kartograaf was, was La Salle self nie meer bekwaam as sterrekundige nie. Uiteindelik kon hulle nie met die Iroquois, onder wie hulle op pad was, kommunikeer nie, behalwe deur 'n Nederlander wat nie veel Frans beheers nie, as tolk te gebruik. "M. de La Salle, "het Galinée geskryf," wat gesê het dat hy die Iroquois volkome verstaan ​​en al hierdie dinge daaruit geleer het as gevolg van die volmaakte kennis wat hy van hul taal gehad het, dit glad nie geweet het nie en dat hy dit onderneem het hierdie reis byna blindelings, sonder om te weet waarheen hy op pad was. "
Met baie beproewing het hulle op 2 Augustus die Ontariomeer bereik en ses dae later die benaderings na die Seneca -land. Ongeveer 10 Augustus het 'n paar Indiërs in 'n afvaardiging gekom om die Franse te ontmoet by 'n rivier met die naam Karongouat. La Salle, Galinée en 'n paar manne het ingestem om hulle na hul dorp te volg (op die huidige plek Boughton Hill, N.Y.), in die hoop om 'n gids vir die land van die rivier in Ohio te bekom. Die Senecas het 'n groot raad gehou - waarin La Salle toegegee het dat hy hul taal onkundig was - en hoewel hy nie openlik geweier het om hul hulp aan die Franse te verleen nie, het die inboorlinge voorwendings gevoer om dit uit te stel. Dit het gelyk asof hulle nie gunstig na die idee gekyk het dat hierdie Fransmanne onder hul vyande sou gaan nie. Hulle het selfs in die geheim probeer om die Nederlandse tolk te ontmoedig. Uiteindelik was hul intriges so suksesvol dat die ontdekkingsreisigers 'n maand lank daar opgehou was terwyl hulle ontsteld was in die omgewing van die familielede van 'n Seneca -kaptein wat in Junie deur soldate uit die garnisoen van Montreal vermoor is. Maar die aankoms van 'n reisiger op pad na die noordelike oewer van die Ontariomeer het hulle uit hul moeilikheid gehelp. Dit was 'n Iroquois wat na Ganastogué, sy dorp, teruggekeer het, en hy het aangebied om die blanke mans daarheen te lei. Hy het hulle verseker dat hulle maklik 'n gids daar sou vind om hulle via die Erie -meer na die Ohio te neem, volgens hom 'n geriefliker roete as die deur die Seneca -land. Aan die verste punt van Burlingtonbaai is La Salle deur koors getref: 'Sommige het gesê,' sê Galinée naïef of skelm, 'dat dit was by die aanskoue van drie groot ratels wat hy in sy pad gevind het toe hy teen 'n klim klim rots." Toe, op 24 September, gaan hy en sy metgeselle na Tinaouataoua ('n paar kilometer noord van Hamilton), waar hulle 'n beslissende ontmoeting sou maak. Adrien, die broer van Louis Jolliet, was daar sedert die vorige dag, nadat hy teruggekeer het van 'n sending na die Groot Mere. Hy beskryf die twee Sulpicians die roete wat hy pas deur die Ottawas -land afgelê het, waar hy sy manne laat soek het na 'n groot stam wat nog nie geëvangeliseer is nie, die Potawotomis. Die sendelinge het dadelik in hierdie stam 'n veld vir hul apostolaat gesien wat hulle in staat sou stel om die Belle Rivière (Ohio) -streek te bereik via die Groot Mere, 'n roete wat vir hulle al hoe makliker gelyk het omdat Dollier en Galinée die Ottawa -taal gepraat het.
La Salle het egter teen hierdie tyd sy entoesiasme verloor. Hy het sy swak gesondheidstoestand 'n voorwendsel gemaak om Dollier en Galinée op 1 Oktober te verlaat en om, so het hy gesê, na Montreal terug te keer.
Die ware motief vir hierdie besluit gee steeds aanleiding tot navrae. Amptelik was die ontdekkingsreisiger siek, en as gevolg van sy onervarenheid en dié van sy party, was hy bang om die winter in die bos deur te bring. Alhoewel verskeie van sy mans wel na Ville-Marie teruggekeer het, het La Salle self voortgegaan om te reis.
In watter streke? Die spesifieke vraag het baie ink laat vloei, en is een van die meer verwarde kwessies in die Kanadese geskiedenis. Daar word beweer dat La Salle in 1669–70 die Ohio verken het. Meer as dit, sommige bewonderaars, wat gedink het dat hulle die stad Rouen die eer verleen om die geboorteplek van 'n conquistador te wees volgens die manier van Cortez - Margry, Chesnel, Gravier en ander historici van dieselfde skool - het so ver gegaan om te beweer dat La Salle die Mississippi voor Jolliet en Vader Marquette ontdek het, dit is voor 15 Junie 1673. Die gebrek aan sorg van die argivaris Pierre Margry by die redigering van die dokumente aangaande sy held het moontlik bygedra tot die groei en volharding van hierdie dubbele mite.
Baie min is seker oor La Salle se bewegings gedurende die oorsigtydperk bekend. Nicolas Perrot* vertel dat hy hom vroeg in die somer van 1670 ontmoet het op die Outaouais (Ottawa -rivier) onder die Rapide des Chats, dit wil sê meer as 700 myl, terwyl die kraai vlieg, vanaf die Louisville Rapids, die punt Sommige mense het vermoedelik La Salle bereik om die Ohio te verken. Hierdie getuienis bewys egter min, want Perrot is gewoonlik in stryd met die aanvaarde chronologie.
Dit is in elk geval onbetwisbaar dat La Salle tussen 18 Augustus 1670, die datum van Talon se terugkeer na die kolonie, en die daaropvolgende 10 November, die datum van 'n brief, na Quebec gekom het, nadat hy nie die Ohio nóg die Mississippi ontdek het nie waarin Talon verklaar het dat hy La Salle suidwaarts gestuur het om 'die deur na Mexiko' te vind. Verder was hy op 6 Augustus 1671 en 18 Desember 1672 weer in Montreal op soek na geld, soos getuig deur dokumente wat in die register by Ville-Marie gedeponeer is.
Aan die begin van 1673 vind ons hom onder die Iroquois, besig met die voorbereiding vir die ekspedisie wat Frontenac [kyk Buade] van plan was om Lake Ontario: die Relations des Jésuites en 'n brief van die goewerneur is ons inligtingsbronne hier.
Gevolglik bly daar slegs twee tussenposes waartydens La Salle moontlik die ontdekking van die Ohio of die Mississippi kon gemaak het. Die tydperke val onderskeidelik binne die 10 maande van die herfs van 1670 tot 6 Augustus 1671, die datum waarop die ontdekkingsreisiger in Montreal was, en die 16 maande wat laasgenoemde tussen 18 Desember 1672, die dag waarop hy was weer by Ville-Marie. Geen dokument wat tot hierdie tydperke behoort nie, ten minste in die huidige stand van ons kennis, gee die geringste aanduiding dat La Salle destyds een van die betrokke waterweë kon ontdek het.
Dit lyk asof niemand in die kolonie iets weet van 'n ontdekking nie, selfs nie Dollier de Casson nie, wat in die somer of herfs van 1671, toe hy die ekspedisie van goewerneur Rémy de Courcelle na die Ontariomeer vertel, verwys na die ontdekking van die Ohio as 'n doel wat nog bereik moet word. Meer as dit het Talon en Frontenac aan Louis Jolliet, wat in die herfs van 1672 vertrek het, die taak gegee om na die Mississippi te soek.
Dit lyk asof La Salle op hierdie tydstip heeltemal geswyg het oor sy verkennings. Dit was selfs sonder die medewete van Talon dat hy in Augustus 1671 in Montreal opgedaag het, aangesien die voornemende op 2 November van daardie jaar verklaar het dat die ontdekkingsreisiger nie van sy reis teruggekeer het nie. Maar as La Salle 'n belangrike ontdekking gehad het, was dit in sy eie belang om dit wyd te publiseer, dit was selfs sy plig om dit aan Talon te rapporteer, aangesien laasgenoemde 'n amptelike missie aan hom toevertrou het. Die enigste aanneemlike verklaring van La Salle se houding is dat hy nie die Ohio of die Mississippi gevind het nie.
Die ondersteuners van Cavelier de La Salle as die ontdekker van die twee groot waterweë berus op twee latere dokumente: die "Récit d'un ami de l'abbé de Gallinée" en die "Mémoire sur le projet du sieur de la Salle pour la descouverte de la partie occidentale de l'Amérique septentrionale entre la Nouvelle-France, la Floride et le Mexique. " Hierdie tekste is deur die twee saamgestel éminences gris van La Salle wat in Europa agter die skerms van die Franse koloniale beleid besig was. Die 'Récit' word toegeskryf aan Abbé Eusèbe Renaudot, 'n kleinseun van die stigter van die Gazette de France, waarvan hy op sy beurt die redakteur geword het. 'N Uitstekende oriëntalis, 'n poliglot en 'n lid van die Franse Akademie, hierdie persoon, beroemd om sy erudisie, was baie waardevol vir Lodewyk XIV in die betrekkinge van die monarg met Rome, Engeland en Spanje. Sy passie vir die wetenskappe, waaronder aardrykskunde, sy godsdienstige ywer, geteisterd deur Jansenisme en vyandig teenoor die Jesuïete, het hom net die persoon gemaak om die beskermer van La Salle te word, 'n ontdekkingsreisiger in 'n voortdurende konflik met die seuns van Loyola.
Die 'Récit', wat nie 'n oorspronklike dokument is nie, maar 'n afskrif (waarvan die outeur en datum onbekend is), is 'n verslag van gesprekke wat na bewering in 1678 in Parys tussen La plaasgevind het Salle en Renaudot in die teenwoordigheid van vriende. Ondanks die waarborge van die waarheid waarmee die geleerde kerklike dit probeer versterk, is sy teks nietemin minder verdag. Eerstens is die objektiwiteit daarvan baie twyfelagtig, want dit kom uit 'n versameling anti-Jesuïete manuskripte en is self grotendeels 'n pamflet wat gerig is op die Jesuïete in Kanada. Dan is dit ook moeilik om 'n teks op grond van die mees onwaarskynlike geografiese beskrywings ernstig op te neem.
Abbé Claude Bernou, aan wie ons die "Mémoire" verskuldig is (in 1677 aan die hof voorgehou), lewer geen stewiger getuienis nie, aangesien sy berus op 'n slap chronologie en onakkurate geografiese gegewens. Boonop sê hy maar vaagweg: "In 1667 en die daaropvolgende jare het hy [La Salle] verskillende reise gemaak wat baie koste inhou, waarmee hy die eerste was om baie lande ten suide van die Groot Mere te ontdek, en ook die groot rivier Ohio. "
Die abbé het goeie redes gehad om so 'n ontdekking aan La Salle toe te skryf. Behalwe dat hy lid was van Renaudot se kring, wat baie invloedryke persone bymekaar gebring het wat die lewendigste nuuskierigheid uitgespreek het oor verkennings in die Nuwe Wêreld en wat die gedenkwaardighede ondersteun in hul opposisie teen die Genootskap van Jesus, Bernou (wat self uitgevoer het, op geleentheid, diplomatieke missies) het duidelike persoonlike ambisies gehad om die sukses van La Salle te bevorder. Die priester wou inderdaad op sy eie toelating die betaalde agent van die ontdekkingsreisiger word en het selfs gedroom van 'n biskop in die gebiede waarmee La Salle die koninkryk Frankryk sou kon verryk.
Bernou was egter verplig om hom terug te trek in 1685. Tydens 'n polemiek met biskop Saint-Vallier [La Croix*], wat vir die bisdom Quebec die streek rondom die Golf van Mexiko, waar La Salle gegaan het om 'n pos te stig, eis Bernou het baie eksplisiet geskryf: "Dit is waar dat vader Marquette die Mississippirivier ontdek het, maar hy het dit net omsingel."
Onder die ander argumente wat die ondersteuners van La Salle in hierdie omstredenheid gebruik het, blyk die kartografiese bewys een van die gewigtigste te wees. Twee kaarte wat aan Louis Jolliet toegeskryf word, dui die loop van die Ohio aan en bevat onder die omtrek van die rivier onderskeidelik die volgende inskripsies: "Route of the sieur de La Salle for into into Mexico" en "River down which the sieur de La Salle het die Erie -meer verlaat om na Mexiko te gaan. " Hierdie verwysings word beskou as 'n stilswyende erkenning deur Jolliet self van die ontdekking van die Ohio deur La Salle. Maar volgens noukeurige wetenskaplike navorsing, veral die van vader Jean Delanglez, is beide hierdie inskripsies interpolasies wat niks met Jolliet te doen het nie, die eerste van onbekende oorsprong, die tweede in die hand van Bernou self.
Uiteindelik behoort 'n brief wat La Salle van 29 September 1680 gedateer het, voldoende te wees om die argument te besleg.Die brief toon redelik duidelik dat die ontdekkingsreisiger op daardie stadium nog steeds heeltemal onkundig was oor die Colbertrivier (Mississippi), in die lig van die elementêre vrae wat hy erken dat hy die Illinois daaroor gevra het.
In die herfs van 1673 keer La Salle terug na Montreal. Die kolonie was toe die toneel van 'n tragi-komedie waarin die mededingende protagoniste Perrot was, die goewerneur van Montreal, Abbé Fénelon [kyk Salignac] en Frontenac. Daar, saam met die goewerneur van Nieu -Frankryk, wie se sterk ondersteuner hy geword het, speel La Salle 'n rol soortgelyk aan dié van die valet in komedie. Die twee individue het skynbaar alle rede om goed oor die weg te kom: hul persoonlikhede was ewe sterk, maar komplementêr, hulle onderskeie belange kon van wedersydse voordeel wees, en hulle het 'n antipatie teenoor die Jesuïete gedeel.
Dit was nie lank voordat La Salle baat by sy alliansie met Frontenac nie. Danksy sy kragtige beskermer het die ontdekker daarin geslaag om tydens 'n reis na Frankryk in 1674–75 vir hom die toekenning van Fort Cataracoui (nou Kingston) te kry, wat hy Frontenac herdoop het, en hy het selfs edelbriewe vir homself en sy afstammelinge. La Salle, wat ambisies van die ryk het, het goed geweet hoe hy kan baat by 'n pos aan die Ontariomeer, wat volgens Talon 'die eerste opening kan wees na 'n landroete na Florida'.
Tog was Fort Frontenac nie vir hom genoeg nie. In 1677 keer hy terug na die hof om toestemming te vra om, op eie koste, "twee ondernemings. . . die een by die ingang van die Erie -meer, die ander by die uitgang van die Lac des Illinois [Michigan] om die leier te word van die lande wat hy kan ontdek en bevolk. . . om eienaarskap te kry van al die ontruimde lande wat die Indiane uit eie beweging kan laat vaar, soos soms, en die amp van goewerneur in die genoemde gebiede. " Ondanks sy afvalliges, in wie se oë sy buitensporige ambisies hom op die vlak van 'n dwaas 'geskik en gereed vir die malhuis' gestel het, het die ontdekkingsreisiger, danksy sy oorredingsvermoë en die goeie kantore van Bernou en Renaudot, toestemming van die koning, 12 Mei 1678, om die westelike deel van Noord -Amerika tussen New France, Florida en Mexico te heraansoek.
Op die daaropvolgende 15 September arriveer La Salle in Quebec met ongeveer 30 vakmanne, seelui en here, onder wie Dominique La Motte de Lucière en die Chevalier Henri Tonty*, wat die vertroulike agent van die ontdekkingsreisiger en sy onvermoeide luitenant in sy ondernemings sou wees. . La Salle, wat angstig was om aan die gang te kom, het saam met Tonty en 'n paar manne by La Motte by die Niagara -rivier aangesluit, omstreeks Kersfees is La Motte as speurder gestuur, saam met vader Hennepin* en 'n klein groepie Fransmanne, om voor te berei vir die bou van 'n bas bo die watervalle.
Teen Januarie was die boot op die voorraad, en die bou van die fort, wat Conti genoem sou word, het begin. As gevolg van ongelukkige ongelukke, was La Salle verplig om onmiddellik te voet en onder die ergste omstandighede terug te gaan na Fort Frontenac, en hy het eers einde Julie teruggekeer.
Tydens sy afwesigheid, ondanks die ongunstigste omstandighede, was dit moontlik om 'n boot van ongeveer 45 ton, gewapen met 7 kanonne, klaar te maak. Die Griffon - sogenaamd ter ere van Frontenac se wapen - is gelanseer op 7 Augustus 1679. La Salle het, bo en behalwe 'n vlieënier en ongeveer 30 man, vaders Hennepin, Membré en La Ribourde aan boord gehad. Na 20 dae van uiters gevaarlike seil, bereik hy die seestraat tussen die mere Huron en Michigan en gaan aan wal by die Saint-Ignace de Michilimackinac-sending. Op 12 September is hy op pad na die Baie des Puants (Groenbaai). Daarvandaan, ondanks die uitdruklike bevel van die koning aan hom om nie 'handel te dryf met' die Indiërs genaamd Outaouacs en ander wat hul bevers en ander velle na Montreal bring nie ', stuur hy die Griffon terug na Niagara gelaai met 'n aansienlike vrag pelse, asook goedere wat bedoel is om by Michilimackinac gestoor te word tot sy terugkeer. Met die koms van die winter, moes hy sy reis per kano voortsit.
Op 19 September 1679 vertrek La Salle met 14 man en 4 kano's. Te midde van wind en storm gaan hy na die suide van die Michiganmeer en stop op 1 November by die monding van die Rivière des Miamis (Saint-Joseph), waar hy 'n afspraak met Tonty gehad het. Aangesien die werf voordele gehad het, het hy 'n fort van 40 voet by 30 daar laat bou en besluit om die Griffon van Michilimackinac. Niemand daar het egter die bas gesien nie, volgens Tonty, wat op die twintigste by die Rivière Saint-Joseph opgedaag het. Gevolglik het La Salle op 3 Desember weer angstig vertrek nadat hy sy magte verdubbel het en instruksies vir die Griffon ingeval dit sou verskyn. Hy het eers met die rivier opgegaan en daarna na die Téatiki (Kankakee) gegaan, wat hom na die Illinois gelei het.
Op 5 Januarie 1680 bereik die ekspedisie die Illinois -dorpie Pimitoui, in die omgewing van die huidige stad Peoria. La Salle het aan die Indiane sy plan vir die bou van 'n fort en 'n bas in die buurt uiteengesit, en hulle terselfdertyd verseker van sy goeie bedoelings. Sy luisteraars het gewillig ingestem. Maar die besoek van 'n Mascouten -hoof het hulle gou van houding laat verander. Hulle het toegelaat dat hulle oortuig is van die onopregtheid van die ontdekkingsreisiger, wat volgens hulle 'n gevaarlike bondgenoot was van hul sterflike vyande, die Iroquois. Daarom het hulle hul uiterste bes gedoen om hom te weerhou van sy plan om die Mississippi te verken, om die Franse te skrik met die beskrywing van denkbeeldige gevare wat op die rivier op hulle wag. Ses waardevolle werkers, beïndruk deur hierdie praatjie, het die partytjie laat vaar en weggeglip. Maar ten spyte van alles, op 15 Januarie, op 'n verstandige afstand van die Indiese dorp, het La Salle begin met die bou van die fort wat Crèvecœur sou genoem word, 'n sinspeling op die vele teleurstellings van die ontdekkingsreisiger. Hy was egter eers aan die begin van sy probleme.
Op 29 Februarie stuur La Salle vader Hennepin en twee metgeselle as voorwag na die boonste Mississippi. Hy het self, omdat hy nie die nodige aanpak nodig gehad het om 'n nuwe bas toe te rus nie, as gevolg van die verdwyning van sy eerste, en besluit om die Griffon. Die onstuimige lenteweer, met sy afwisselende periodes van vries en ontdooiing, het die probleme van so 'n avontuur tienvoudig gemaak. Na 18 Maart moes La Salle en die vyf mans wat saam met hom gereis het, hul kano laat vaar om hul reis te voet voort te sit. Ses dae later, onder die las van hul toerusting, bereik hulle die einde van 'n reis van 275 myl in totaal: die fort by die Rivière Saint-Joseph. Geen inligting daaroor verkry oor die lot van die Griffon, Het La Salle verder gegaan na die Erie -meer, "deur bosse wat so dik was dat dit met hakies en dorings verweef was dat hy en sy manne binne twee en 'n half dae hul klere aan flarde geskeur het, en hulle gesigte so bedek was met bloed en gesny het dat hulle nie herkenbaar. " Tydens die reis het sommige van sy metgeselle siek geword. Om dit te vervoer, is geïmproviseerde bote bymekaargemaak, en soms op sneeuskoene, soms deur die rivier, bereik die party Niagara op 21 April 1680. As beloning vir sy bomenslike pogings het La Salle gevind dat die fort daar afgebrand is en geleer het van die verlies, in die Golf van St. Lawrence, van 'n vaartuig wat vir hom goedere van meer as 20 000 frank oplewer. Maar niks skrik nie, die ontdekkingsreisiger het genoeg moed bymekaargeskraap om na Fort Frontenac te gaan, waar hy op 6 Mei 'n reis van byna 500 ligas voltooi het, en die moeilikste wat 'n Fransman ooit in Amerika onderneem het.
Daarna het hy haastig na Montreal gegaan om 'n paar geldsake af te handel, en het vinnig teruggekeer na Cataracoui, meer skuld as ooit. Op 22 Julie het twee boodskappers wat deur die Chevalier de Tonty gestuur is, wat saam met vaders Membré en La Ribourde in Crèvecœur gebly het, die nuus gebring dat die fort afgedank en verlate is deur die party wat daar oorgebly het. Hierdie ware katastrofe was 'n ernstige bedreiging vir die sukses van La Salle se verkennings in die Illinois -land. Maar hy het nie sy tyd mors in nuttelose klaaglied nie. Toe hy hoor dat verskeie van die mans op pad was om hul meester dood te maak, het La Salle die Ontariomeer aangeval om die woestyne te jag. Hy lê in 'n hinderlaag in die Baie de Cataracoui en neem hulle aan die begin van Augustus vas.
Toe, op die tiende van dieselfde maand, onderneem hy met 25 man 'n tweede ekspedisie na die gebied van Illinois. Onderweg sou hy die laaste greintjie hoop verloor om die Griffon weer: volgens sekere Potawatomis het 'n storm sonder twyfel die bas laat sak en die ekwivalent van 10.000 na die bodem van die Michiganmeer gestuur écus.
Die vloot het die Ontariomeer oorgesteek en deur die Humberrivier, die Simcoe -meer, die Severnrivier en Georgian Bay te gebruik, die Sault Ste bereik. Marie op 16 September. Die volgende dag het La Salle die sending verlaat, op pad na Michilimackinac, waar hy geglo het dat hy sou kon uitvind wat met Tonty gebeur het, hulpeloos agtergelaat in 'n gebied wat die Iroquois wou aanval. Maar sy reis was vrugteloos: daar was geen nuus van sy luitenant nie. La Salle, met groot angs opgehoop, haas hom dan na Fort Saint-Joseph en daarna na Pimitoui.
Op 1 Desember kom hy aan by 'n dorpie in Illinois wat deur die Iroquois vernietig is, wat ook sy inwoners vermoor het. La Salle het tevergeefs gesoek na spore van die waardige Tonty tussen die puin en die gruwelik verminkte lyke. Sowat 30 ligas verder was die aanskoue van die ruïnes van Fort Crèvecœur en die onvoltooide bas amper nie meer bemoedigend nie. Meer en meer ongemaklik het La Salle langs die Illinois -rivier na die Mississippi geloop en onderweg ander tekens van slagting teëgekom, maar nog steeds geen spoor van Tonty gevind nie.
Daarna stap hy terug tot by Fort Saint-Joseph, wat hy einde Januarie 1681 bereik het. Uit inligting wat hy daar opgedoen het, het hy tot die gevolgtrekking gekom dat 'n kano wat langs Michilimackinac gesien is, aan Tonty behoort. Hy het dadelik twee mans daarheen gestuur met 'n brief vir sy vriend.
Intussen het hy self, deur verskillende onderhandelinge, probeer om die Miamis en Illinois aan te moedig om teen die Iroquois te verenig, om die veiligheid van die Franse establishment wat hy nog van plan was om in die gebied op te rig, te verseker.
Aan die begin van Maart het sommige Outagamis (Jakkalse) onthul dat Tonty tussen die Potawatomis oorwinter het. La Salle het boodskappers na hom gestuur om in Mei 'n afspraak by Michilimackinac te reël. Tot op daardie tydstip moes hy met onwrikbare energie heen en weer gaan tussen die stamme wat hy wou versoen. Einde Mei ontmoet hy uiteindelik weer sy vertroulike agent en hoor hy die verhaal van sy ontstellende avonture, waaronder die moord op vader La Ribourde deur die Indiane.
La Salle het nou vinnig na Montreal gegaan, waarheen Frontenac hom ontbied het. Hy het die geleentheid gebruik om op 11 Augustus 1681 'n testament op te stel ten gunste van sy hoofskuldeiser - 'n hele pakkie hiervan was op sy spore - sy neef François Plet. En weereens het hy vasbeslote hierdie keer besluit om tot by die mond van die Mississippi te kom.
Intussen, in Quebec, het Intendant Jacques Duchesneau, wat 'n jaar tevore die minister La Salle se onwettige handel met die Outaouais (Ottawas) veroordeel het, nou 'n beskuldiging teen die ontdekkingsreisiger gemaak: in 'n brief van 13 November 1681 , het hy gesê dat La Salle se uitlokkende houding jeens die Iroquois hulle tot oorlog teen die Illinois aangespoor het.
Op 19 Desember was La Salle terug by die Rivière Saint-Joseph, waar Tonty op hom gewag het. Ongeveer 'n maand later was die ekspedisie, bestaande uit 23 Fransmanne en 18 Indiërs, by Fort Crèvecœur. Op 6 Februarie 1682 het dit die Mississippi self bereik, en 'n week later het die opbreek van die ys dit uiteindelik moontlik gemaak om die kano's op die waters te begin. Ses ligas verder kampeer hulle in skuilings op die regteroewer, naby die monding van die Missouri. Daarna vertrek hulle weer, roei, jag en verwonder hulle oor die weelderige land. Ongeveer die vyfde dag, toe die aand aanbreek, ontdek hulle aan die linkerkant die onstuimige waters van die monding van die Ohio, wat 'Belle Rivière' vier, wat La Salle se gedagtes so beset het. Nog 'n stop is gemaak in die omgewing van die huidige stad Memphis. Daar moes hulle ongeveer tien dae wag vir 'n lid van die ekspedisie wat verlore geraak het tydens die jag. Terwyl hulle hom soek, het La Salle 'n fort laat bou, en dit noem hy Prud'homme, uit die van van die ongelukkige wapensmid (seun van Louis Prud'homme), wat honger en stroomaf op 'n stuk hout gevind word.
La Salle en sy groep het op 5 Maart kamp opgeslaan. Op die twaalfde word alarm gemaak: oorlogsopval weerklink op die regteroewer van die Mississippi, vergesel van 'n dreigende rol tromme. Hulle kom uit Arkansas Indiërs wat geskrik het toe hulle die Franse kano's sien. Die Franse stel hulle vinnig gerus en rook die pyp van vrede saam met hulle. Die inboorlinge het die blankes met blydskap verwelkom en hulle weelderig voorsien. La Salle, met al die gebruiklike seremonies, het die gebied in naam van die koning van Frankryk in besit geneem.
Die Fransmanne skeur hulself weg van die uitbundige en liefdevolle inboorlinge, wat aanhou om hulle liggame te streel deur hulle te streel, en stap weer twee gidse saam. Ongeveer 15 ligas verder bereik hulle die monding van die Arkansasrivier, waar die vaart van Jolliet en Marquette in 1673 geëindig het. Die otterland was besig om plek te maak vir die krokodilland. Op 22 Maart het hulle kamp opgeslaan onder die Taensas, in wie herkenbaar was, het Tonty geskryf, "sommige van die eienskappe wat beskaafde mense besit." Hierdie inboorlinge, van merkwaardige skoonheid, het hul besoekers met 'n skouspelagtige protokol ontvang en hulle boonop met geskenke gelaai.
Daarna het hulle by die Koroas gekom, bure van die Natchez, wat hulle in hul dorp ontvang het en aan hulle onthul het dat hulle nou net 10 dae van die see af was. Die ekspedisie vertrek met Paasfees, om uiteindelik op 6 April binne die see te kom.
Die volgende dag het La Salle, Tonty en Jacques Bourdon d'Autray begin met die verkenning van die Mississippi -delta. En op 9 April 1682, waarskynlik naby die plek wat nou Venesië heet, het die Franse Louisiana plegtig in besit geneem. La Salle, in skarlaken bedek met goud - waar het die prag van die Groot Eeu dit nie reggekry nie? - met die geluid van triomfantlike gesange en salvoë van muskiet, 'n kruis en 'n kolom opgerig met die arms van Sy mees Christelike Majesteit, en 'n koperplaat begrawe met opskrifte begrawe. In luitone lewer hy die rekord van die gebiede wat so onder die heerskappy van die Franse kroon verby is. Uiteindelik is die dokument onderteken deur twaalf van die aanwesige persone.
Maar 'n man leef nie alleen deur glorie en fanfares nie, selfs al is hy 'n Cavelier de La Salle. Die Franse ly aan 'n tekort aan voedsel, sonder om iets te eet, behalwe aartappels en krokodil. Ondanks die onherbergsame geaardheid van die Acolapissas, van wie se pyle hulle geproe het toe hulle die mond van die Mississippi nader, moes hulle hulself toelaat om by hierdie inboorlinge voorraad te soek. Die reis langs die rivier, op pad terug na Kanada, het op 10 April begin. Vyf dae later het La Salle 'n klein hoeveelheid mielies gekry, maar teen die prys van 'n skermutseling met die koöperasie Acolapissas. Omdat hulle vermoed dat sommige van hulle onder die Koroas was, wie se land die Franse op die nege-en-twintigste bereik het, is La Salle aangespoor om na die gebied van die Taensas te haas. Daar verfris sy partytjie hulself weer grootliks, kry genoeg voorraad en begin op 3 Mei weer met groot seremonie.
In 'n groter haas het La Salle voortgegaan na die gebied van die Arkansas, en Tonty agtergelaat met 'n deel van die groep. Einde Mei het die getroue luitenant by sy hoofman, wat ernstig siek geword het, by Fort Prud'homme, tussen die Chickasaws, aangesluit. Die ontdekkingsreisiger het hom na Fort Saint-Joseph gestuur met instruksies om aan die goewerneur te skryf om die ontdekking aan hom te vertel. La Salle het net genoeg krag gekry om ongeveer 15 Junie weer te begin. 'N Maand later was hy by Crèvecœur, en van daar af, nog steeds herstellend, het hy per land na Lake Michigan gegaan. Daarna vaar hy in die rigting van Fort Saint-Joseph en onderneem daarvandaan 'n trek van 120 ligas tot by Michilimackinac, waar Tonty hom in September 1682 verwelkom het. La Salle was nie voldoende herstel om na Frankryk te reis en rekenskap van sy ontdekking te gee nie. nie verder nie, en het hom beperk tot die opstel van versendings waarvoor vader Membré verantwoordelik sou wees. Hy het veral aan die goewerneur van New France geskryf om hom om hulp te vra, op die oomblik toe Frontenac se opvolger, Joseph-Antoine Le Febvre de La Barre, in die kolonie beland het.
Op 30 Desember gaan hy terug na die Illinois -rivier, stroomop van die huidige stad La Salle. Hierdie plek is deur die ontdekker gekies vir die bou van 'n fort op 'n byna ontoeganklike rots. Fort Saint-Louis, wat onder sy beskerming die Miamis, Illinois en Shawnees sou groepeer, is in Mei 1683 voltooi.
Terwyl dit gebeur het, het die koning op die tiende van daardie maand instruksies aan Intendant de Meulles* gestuur waarin hy sy teenkanting teen verdere ondersoeke uitspreek, en slegs ingestem het dat La Salle's voltooi kon word.
Op sy beurt het laasgenoemde, wat voor 'n dreigende Iroquois -aanval te staan ​​gekom het, weer 'n beroep op La Barre gedoen om hulp. Hy was nie bewus van die vyandigheid van hierdie goewerneur, wat hy nog nie eens ontmoet het nie. Vanaf die begin van sy loopbaan het die ontdekker, met 'n volharding wat grens aan paranoïese obsessie, nooit opgehou om die slagoffer van donker komplotte te wees wat teen sy ondernemings en selfs teen sy lewe, deur vyande - hetsy sakelui of jezuïete - wat ongerieflik deur sy verkennings en ondernemings, toe 'n komplot teen hom aan die ontwikkel was in Kanada, het hy dit nie vermoed nie.La Barre het om huursoldate die handelaars bymekaargemaak, wat La Salle as 'n gevaarlike mededinger in die bonthandel beskou het. Gevolglik het hy François Dauphin* de La Forest as voorwendsel die sogenaamde verlating van Fort Frontenac deur La Salle gebruik, die François Dauphin* de La Forest onthef van die bevel wat die ontdekkingsreisiger aan hom toevertrou het, en van die fort 'n sakesentrum onder die beheer van Jacques Le Ber* en Charles Aubert* de La Chesnaye. En toe La Salle, in Augustus 1683, Fort Saint-Louis verlaat met die bedoeling om hof toe te gaan om rekenskap te gee van sy ontdekking, het hy nog nie 15 ligas gedek voordat hy hom van aangesig tot aangesig met die Chevalier Henri de Baugy ontmoet het nie* . Hierdie offisier was op bevel van La Barre op pad om die fort oor te neem en La Salle terug te stuur na die owerhede van die kolonie. La Barre het homself hierdie keer geregverdig deur 'n voormalige klag van Duchesneau te herleef: La Salle, deur sy onbedagsame betrekkinge met die vyande van die Vyf Nasies, het die vredesonderhandelinge tussen die Franse en die Iroquois in gevaar gestel. Verder was La Barre nie bang om aan die minister te skryf oor die Sieur de La Salle "dat sy arrogansie sy kop gedraai het dat hy moedig genoeg was om hom van 'n valse ontdekking te adviseer nie." Maar die ontdekkingsreisiger, wat nooit agterstallig was toe beskuldigings ter sprake was nie, sou, voordat hy teruggekeer het na die moederland, beweer dat La Barre ten tyde van sy ontmoeting met die Iroquois in Montreal op 14 Augustus 1683, en as antwoord aan hul beskuldigings teen La Salle, het hulle toestemming gegee om "hom en die mense wat naby sy fort bymekaargekom het, dood te maak, sonder enige gevolge daarvan". Dit is duidelik dat La Barre homself kragtig sou verdedig!
Dit was met 'n merkbare afname ten gunste dat La Salle uit eie beweging, maar ook op bevel van die goewerneur, aan boord van die Saint-Honoré, wat hom kort voor Kersfees na La Rochelle gebring het.
Die ontdekker het skaars 'n voet op Franse bodem gesit toe hy 'n groep handelaars probeer stig om 'n kolonie tussen die Taensas te stig. In die lig van pogings wat uiters nutteloos was, het hy besluit om sy taktiek te verander.
Hy het goed geweet dat hy skaars kon vertrou op die hulp van die koning, wat op die voorafgaande 5 Augustus aan La Barre geskryf het "dat die ontdekking van Sieur de La Salle heeltemal nutteloos is [en dat] dergelijke ondernemings voortaan moet worden verhinder." Die ontdekkingsreisiger het hom dus laat oorreed om by sy eie doel 'n plan aan te pas wat op 18 Januarie 1682 deur Bernou aan die hof voorgelê is. Vanweë sy persoonlike ambisies het die skelm priester altyd sy hart gerig op die koloniale uitbreiding van sy land. Daarom het hy die minister voorgestel 'n vestiging aan die Golf van Mexiko aan die monding van die Rio Bravo (Rio Grande), wat die voordeel sou hê om die verowering van Nieu -Spanje en sy myne deur Comte Diego de Peñalossa die graaf toe te laat, 'n voormalige goewerneur van New Mexico, het van die Inkwisisie gevlug en sy swaard in diens van Frankryk gelê. Blykbaar het Bernou, selfs voor La Salle se aankoms in die moederland, daaraan gedink om hom te gebruik vir die uitvoering van sy plan. Die verslag van die ekspedisie van 1682, opgestel deur Vader Membré, en die Relasie -amptelike van die ontdekking van die Mississippi -delta wat in 1683 na die hof gestuur is (wat sommige aan dieselfde skrywer toeskryf), is deur Bernou of 'n ander lid van sy kring herbewerk om die beskrywing van die Die Mississippi -vallei val min of meer saam met dié van die Rio Bravo, waarvan die priester vir die koning baie gespog het.
Dit was gevolglik La Salle se taak om sy plan vir 'n vestiging in Louisiana in die oë van die koning aantreklik te maak deur die nedersetting aan te bied wat hy wou vind as die ideale basis vir die inval in New Biscay. Om dit te doen, het hy ingestem om die geografie van die Mississippi te vervals. Hy het kaarte laat maak waarop die Colbertrivier, soos hy die Mississippi genoem het, 250 ligas weswaarts van die regte koers afgewyk het en in die kloof in die omgewing van New Mexico gelei het. 'N Mens kan nie ter verdediging van die ontdekkingsreisiger onwillekeurige fout pleit nie: selfs al het hy sy kompas onder die Illinois verloor, was hy 'n te goeie waarnemer - hy het dit al bewys - om homself in so 'n mate te mislei oor die algemene gang van die Mississippi . Pierre Le Moyne* d'Iberville sou later opmerk: "M. de La Salle, hoewel 'n man wat verbygegaan het omdat hy slim was, die onderste deel van die Mississippi op die kaart wat hy gemaak het, met 273 grade gemerk het. . . Ek glo dat dit die gevolg is van die sterk begeerte wat hy gehad het om homself naby die myne van New Mexico te sien, en daardeur die hof te dwing om in daardie land instellings op te rig wat daarna nie baie winsgewend kon wees nie "(Découvertes et établissements des Français (Margry)).
Boonop is aan die hof, aan die begin van 1684, hierdie keer, sonder kennis van Bernou, vier herinneringe geskryf deur La Salle, of deur Renaudot, of deur een van hul volgelinge gerig. Hulle het gewys hoe die La Salle-projek en die Bernou-Peñalossa plan kon geharmoniseer word, met die grootste voordeel van Frankryk. Hierdie tesis is ondersteun deur reguit leuens en wilde oordrywings. Onder hulle, om die minister te prikkel, het die memoires nie gehuiwer om te sê nie - hoewel die ontdekkingsreisiger, beter as enigiemand, vertroud was met die versteende boomstamme wat die Colbert -delta versper het - dat "die rivier wat hy ontdek het 'n uitstekende hawe is, wat groot vaartuie kan tot meer as 100 ligas in die binneland styg, en klein bote meer as 500. " Hulle het verder verklaar dat La Salle, om die Spanjaarde aan te val, maklik 'n leër van 15 000 Indiërs kon werf, met reeds 4 000 tot sy beskikking rondom Fort Saint-Louis-des-Illinois. Uiteindelik het hulle die plek vasgestel waar die ontdekker beweer het dat hy 'n onderneming kon vind: die samevloeiing van die Rivière Rouge en die Mississippi, dit wil sê in 'n gebied bedek met moerasse.
Dit lyk asof Seignelay hom nie baie bedag op die chimeriese aard van die plan wat aan hom voorgelê is, oorwin nie. En op 10 April 1684, terwyl M. Tronson, wat van La Salle praat, aan Dollier de Casson skryf: "Die koning het na hom geluister, hom goed ontvang en hom tevrede gestel," beveel Lodewyk XIV vir La Barre om Fort Frontenac te herstel na La Salle deur die tussenganger La Forest. Vier dae later het die koning La Salle 'n opdrag gegee om op die hele gebied tussen Fort Saint-Louis-des-Illinois en New Biscay te beveel. Lodewyk XIV gee hom ook onder meer 100 soldate wat op koninklike koste onderhou is en onder bevel van 8 offisiere en onderoffisiere, 'n oorlogskip met 36 kanonne en 'n bemanning van ongeveer 70, genaamd die Joly, bykomend tot die Belle, 'n bas van 60 ton gewapen met 4 klein kanonne. Die konvooi sou deur die Doelbaar, 'n fluit van 180 ton wat deur 'n La Rochelle -handelaar ingerig is, en die Saint-François, 'n klein ketchie wat gedeeltelik toegerus is deur die bedoeling van Rochefort.
Sedert die eerste voorbereidings vir hierdie ekspedisie, wat gedoem was tot die mees betreurenswaardige mislukking, het probleme ontstaan. Die misverstand tussen La Salle en Taneguy Le Gallois de Beaujeu, wat deur die koning gekies is, was nie die minste nie Joly. Die twee mans sou mekaar beslis aanstoot gee: 'n heer uit die ou voorraad en 'n gewone adelaar wat amper veredel is, het amper geen kans gehad om te broeder nie. Meer as dit was wrywing onvermydelik tussen 'n militêre man wat gewoond was aan bevel-'n hardkoppige matroos wat opgelei is in die seevaart op die oop see-en 'n onervare, dominerende en kwiksotiese burger. Ten slotte, om by te voeg tot La Salle se wantroue teenoor sy kollega, het Mme de Beaujeu 'n Jesuïete belydenis gehad!
La Salle en Beaujeu het dus in konflik gekom oor elke punt in die organisasie van die onderneming: die beraamde duur van die reis, die keuse en hoeveelheid voorraad, die stoor, die aantal passasiers en bowenal die onderskeie gesag en prerogatiewe van die twee leiers van die ekspedisie. La Salle het, soos goed gedink kan word, die hoogste beheer oor die hele saak verkry. Maar toe die ontdekkingsreisiger beweer dat hy geregtig was op die gehoorsaamheid van die soldate van die koning, nie net op land nie, maar ook op see, protesteer die kaptein. Laasgenoemde het sy rol tot slegs die bestuur van die skip verminder. Volgens Beaujeu het La Salle se eise '' 'n groot herrie in Rochefort onder die offisiere veroorsaak ', en elkeen het gesê dat daar nooit bekend was dat 'n passasier beweer dat hy op 'n skip was nie. Verder het hy dit nie gedoen om by te voeg nie: 'Daar is baie min wat nie glo dat hy mal is nie. Ek het daaroor gepraat met mense wat hom al 20 jaar ken. Almal sê dat hy nog altyd 'n visioenêr was. "
La Salle se hardnekkige weiering om die bestemming van die reis aan Beaujeu bekend te maak, kan ook net die situasie vererger. Behalwe dat hy in sy trots gewond was, was die kaptein woedend omdat hy nie weet watter vlieëniers hy moet kies nie. Intussen het diegene wat verantwoordelik was vir die werwing van die soldate en die werkers wat ingeskryf was, enige vorm van tatterdemalion of jong lem inskryf wat gereed was om aan te gaan. Die voorbereidings het gevorder, en La Salle het huiwerig, onoplosbaar en geïrriteerd geraak. Angs het hom waarskynlik aangegryp, aangesien hy al hoe duideliker die enorme omvang van die utopie sien wat Versailles, op sy eie versoek, hom stuur om te skep. Op 2 Augustus 1684 het Beaujeu die situasie so saamgevat: 'Ek gaan 'n onbekende land in om iets byna so moeilik te vind as die klip van die filosoof, laat in die seisoen, gelaai bo die waterlyn en geïrriteerd man. "
In die tyd dat die kaptein hom so ontnugter het, was die ekspedisie al nege dae op see. Die konvooi het minstens 320 mense vervoer, onder wie 6 sendelinge, onder wie die Sulpicians d'Esmanville en Jean Cavelier*, La Salle se broer, en behalwe die 100 soldate onder bevel van 5 offisiere en die ongeveer 40 werknemers en bediendes. die Recollets Membré en Anastase Douay. Ook op die reis was die ingenieur Minet, 9 vrywilligers (waaronder Henri Joutel, a burgerlik van Rouen, die outeur van die hoofverslag van die ekspedisie, en La Salle se regterhand), ongeveer 8 handelaars, en selfs 'n paar vroue en kinders. Deur die fout van La Salle, is die Joly, wat vir 'n bemanning van 125 beplan was, het 240 persone aan boord gehad, om nie eens te praat van die goedere tussen dekke nie, wat "die kwartier van die soldate en matrose beset het" en hulle gedwing het "om die hele reis op die boonste dek deur te bring, bedags in die son en in die nag reën. "
Aangesien die boegspriet van die skip die tweede dag uitgekap het, moes hulle eers op 1 Augustus terug na die Île d'Aix gaan. 'N Week later het die vloot Kaap Finisterre (in die noordweste van Spanje) afgerond. Toe, op die twintigste, kom dit van Madeira af, waar Beaujeu voorstel om te stop en water op te neem. La Salle het geweier, wat 'n verdere verswakking in sy betrekkinge met die bevelvoerder meegebring het. Op 6 September het hulle die Kreefkring oorgesteek. La Salle, wat homself in alle opsigte baie ernstig opgeneem het, was gekant teen die tradisionele burleske seremonie van ducking oor die grens. "Sekerlik," erken Joutel, "sou die matrose ons almal graag doodgemaak het. . . . "
Intussen het die ongewone opeenhoping aan boord van die Joly, die hitte, die stadige spoed en die gebrek aan drinkwater het nie lank daartoe gelei nie. Ongeveer 50 mense, waaronder La Salle, het siek geword. Daarom is daar op die agtiende besluit om so vinnig as moontlik vir Santo Domingo te kom. Maar in plaas van om te stop by Port-de-Paix, soos ooreengekom, dink Beaujeu, miskien dink hy dat hy voordeel kan trek uit 'n gunstige wind, op pad na die Petit-Goave (nou in Haïti) wat hy helaas eers tien dae later bereik het. Kort na die landing het die ontdekker 'n gewelddadige koorsaanval gekry en was hy sewe dae lank bedrieglik. "M. de La Salle, "het Minet in sy dagboek opgemerk," geglo dat almal wat hy gesien het, hom tot verantwoording sou roep en gesê dat hy M. de Seignelay bedrieg het. " Sodra hy herstel het, het hy geld gaan soek - sy sakke was altyd leeg - en van voorraad, en met die regeringsamptenare van Wes -Indië gepraat wat hom ontmoet het. Op 2 Oktober het die Doelbaar en die Belle, wat voortdurend agtergebly het, het uiteindelik aangekom. Die Saint-François'n steeds stadiger skip het egter nie verskyn nie. Op 20 Oktober is vrese bevestig: die ketch, wat die grootste deel van die voorraad en voorraad van die ekspedisie bevat het, is deur die Spanjaarde gevang. Dit was 'n groot verlies, wat La Salle aan Beaujeu toegereken het. Maar die goewerneur van die Île de la Tortue het die ontdekkingsreisiger hulp aangebied, maar laasgenoemde kon sy voorbereidings op vertrek bespoedig. Hy was gretig om anker te weeg, want onder sy manne het verlate toegeneem. La Salle, vasbeslote om ten minste sy eie besittings te beskerm, het hierdie keer aan boord van die fluit gegaan Doelbaar.
Hulle het in die nag van 25 November aan die gang gekom. Deur die suidkus van Kuba te omhels, bereik die vloot ongeveer middel Desember die ingang van die Golf van Mexiko. Op die 27 en 28 van daardie maand het hulle die wit kleur van die see opgemerk, en die klanke onthul 'n seebodem van "fyn, grys en modderige sand": dit is kenmerke van die Mississippi -delta, wat vandag nog tot ongeveer 12 sigbaar is myl ver van die kus van die golf af, wat nêrens anders hierdie besondere kenmerke het nie. Vir een keer het dit gelyk asof 'n goeie ster La Salle inderdaad direk na die doelwit gelei het. Maar dit was nie so nie. Die ontdekkingsreisiger het nie besef waar hy was nie: dit was op daardie tydstip redelik maklik om breedtegraad korrek te bereken, maar nie om lengtegraad te bereken nie. Verder was die seekaarte van die streek min of meer onakkuraat, en La Salle het in 1682 'n fout van twee grade begaan toe hy die breedtegraad van die monding van die Mississippi geneem het. , en omdat hy gedink het dat hy in die strome van die Golfstroom beland het waarvan die krag "verskeie geleerde persone van Parys" hom 'n oordrewe idee gegee het, het hy tot die gevolgtrekking gekom dat hy 300 myl ooswaarts gedryf het, tot by Apalachee -baai. Desondanks het La Salle op 1 Januarie, toe hy minder as 15 ligas van die Mississippi was, 'n oomblik gewonder of hy nie in die omgewing van Cap Escondito aangekom het nie, waardeur die monde van die Mississippi op die 17de-eeuse kaarte gemerk is. Ongelukkig het hy verkies om 'n paar logboeke van Spaanse seevaarders te vertrou, eerder as om sy intuïsie te volg, wat hom bevestig het in sy fout oor 'n wegdrywing na die ooste.
So het hulle hul stutte weswaarts gedraai, op soek na die hipotetiese Baie du Saint-Esprit, wes waarvan die ontdekker gehoop het om sy rivier weer te vind. In die nag van 3–4 Januarie 1685, ondanks die mis, het La Salle die sein vir vertrek gegee. Beaujeu, wat verder op die see geanker was, het blykbaar nie verstaan ​​nie, of wou nie verstaan ​​nie, en die ander skepe het die oog verloor Joly. La Salle het Beaujeu blykbaar nie te veel geleentheid gebied om hom in te haal nie. Trouens, hy het 19 uur agtereenvolgens in die mis geseil en anker gegooi op plekke waar die Joly kon waag nie. Op 6 Januarie het die Doelbaar en die Belle ''n soort baai' 'bereik (waarskynlik dié van Atchafalaya), wat volgens La Salle nie die Baie du Saint-Esprit kon wees nie. Hulle vaar verder langs die kus van Texas. Maar omstreeks die agttiende het die kus se buiging na die suide daartoe gelei dat La Salle geglo het dat hulle in werklikheid ver buite die Mississippi -delta was. Hulle draai om, en die volgende oggend die Joly uiteindelik die ander twee skepe ingehaal wat op die suidwestelike punt van die eiland Matagorda voor anker gelê het. Beaujeu en La Salle het nie so 'n bewonderenswaardige geleentheid vir 'n rusie verloor nie, met wedersydse beskuldigings van verlatenheid. Daarna het hulle 'n paar dae lank gejag en die kus verken, sonder om sekerheid te verkry oor die presiese plek waar hulle geland het. La Salle was sonder twyfel, maar het homself nietemin probeer oortuig dat hy by die mond van een van die "afsetpunte" van die Mississippi gekom het.
Die hardnekkige ontdekkingsreisiger hervat sy onophoudelike soektog. Hierdie keer het hy sy taktiek verander: die soldate sou landwaarts trek, nog steeds na die ooste, en die vloot moes hulle met 'n verlaagde spoed van die see af volg om hulle te help indien nodig. Op 14 Februarie 1685 ontmoet hulle almal langs Matagordabaai, waarna La Salle later die naam Saint-Louis sou gee. 'N Eiland en riwwe tussen die eiland en die skiereiland Matagorda het veral toegang tot die baai bemoeilik. Die volgende dag, berig Joutel, "M. de La Salle, wat aan wal gekom het. . . ondersoek die ingang na die genoemde rivier of baai. Hy het dit baie goed gevind, en nadat hy alles oorweeg het, het hy besluit om die Belle en die Doelbaar op die manier, in die hoop dat hy 'n arm van sy rivier kan wees. " 'N Kanaal is dus geklink en gemerk met boeie, en die Belle suksesvol daaroor onderhandel. Maar die Doelbaaras gevolg van La Salle se haastigheid of weens 'n fout van die vlieënier, het dit rampspoedig gestrand en sy vrag voedsel, ammunisie, materiaal en goedere in die see gestort, waarvan slegs 'n klein gedeelte teruggevind is. Plaaslike Indiërs het probeer om voordeel te trek uit die skipbreuk. In ruil daarvoor het sommige van die Franse 'n aantal van hul kano's gesteel. Gevegte het uitgebreek: twee mense is dood en twee gewond, waaronder die neef van La Salle, Crevel de Moranget. Die situasie het versleg. Maar dit was maar net die begin.
In die middel van Maart keer Beaujeu, wie se taak voltooi is, terug na Frankryk en neem 'n paar lede van die ekspedisie saam wat die saak laat vaar het.Ter beskerming teen die Indiane het diegene wat oorgebly het, 'n fort begin bou uit die wrak van die Doelbaar. Op die vier-en-twintigste het La Salle met ongeveer 50 persone vertrek om die omliggende distrik te herken, maar daarin geslaag om geen spoor van sy rivier te vind nie. Aangesien siekte en die dood weens die ongesonde omgewing in die eerste kamp sy tol geëis het, het La Salle nog 'n plek noord van Matagordabaai opgerig. Die bou van Fort Saint-Louis, wat in Mei 1685 op die regteroewer van die Rivière aux Bœufs (Lavaca) begin is, sou verskeie mans hul lewens kos. Soos Joutel sê: 'Hierdie oormatige swoeg aan die karige kos van die werkers, wat baie gereeld vasgemaak is omdat hulle nie hul plig van M. de La Salle nagekom het om dit nie reg te kry nie, soos hy hom gedink het, wat daartoe gelei het dat hy sy mense hard, dikwels op die verkeerde tyd: dit alles het baie mense bedroef, wie se gees sigbaar agteruitgegaan het. "
Op die vooraand van All Saints het La Salle in 'n kano vertrek om die rivier af te gaan tot by Matagordabaai, waar hy die baaie met sorg wou ondersoek, steeds met die wilde hoop om 'n arm van die Mississippi te vind. Medio Januarie 1686 sien Joutel, wat in bevel was by Fort Saint-Louis, 'n eensame figuur terugkeer: dit was een van die mans wat die ontdekkingsreisiger saamgeneem het. Pierre Duhaut, gedwing om te stop om sy tydelike skoene te herstel, het die pad byster geraak en het amper omgekom as gevolg van Moranget, wat daardie dag beveel het om agter te kom, geweier het om op hom te wag. Die neef van La Salle moes later duur betaal vir sy gevoelloosheid.
Wat die ontdekkingsreisiger self betref, het hy einde Maart met leë hande teruggekeer na die fort, sonder sy ses beste mans, wat deur die Indiane vermoor is. Die bas het ontbreek. La Salle was baie bang dat die Belle het vir altyd verdwyn, iewers in die baai, waar dit van die see af sy bewegings langs die kus gevolg het. Hierdie nuwe ongeluk het La Salle se vryheid van optrede en die kans op die oorlewing van die klein kolonie ernstig verminder. Die laaste uitweg was om die Mississippi per land te probeer ontdek, om hulp by Fort Saint-Louis-des-Illinois te gaan soek. La Salle het einde April begin met ongeveer 20 metgeselle, waaronder sy broer en vader Douay. Drie dae later neem Joutel by die fort van die Rivière aux Bœufs die vyf oorlewendes van die skipbreuk van die Belle, wat sy vlieënier gestrand het toe hy dronk was. Die geredde mans het La Salle se klere en papiere wat hulle gebêre het, saamgebring.
Intussen het die ontdekkingsreisiger na die noordooste gegaan en talle riviere oorgesteek wat hy genoem het terwyl hy gegaan het: die Princesse, die Mignonne, die Sablonnière, die Maligne en die Rivière des Malheurs. Dominique Duhaut, sowel as drie of vier ander kamerade, moes gou tou opgooi en is terug na die fort gestuur. Op pad het hulle verdwaal. Die oudste van die twee Duhaut -broers moes La Salle nooit vergewe vir die dood van sy jonger broer nie.
Die res van die partytjie het onder die Cenis -Indiane aangekom. Daar het hulle vyf perde gekry. Toe hy die getal in sy troep - nou agt mense - te verminder om te gaan beoordeel, beoordeel La Salle sy voetstappe. Terug in Fort Saint-Louis is hy in Oktober deur 'n pynlike breuk gelê.
Toe hy herstel het, het La Salle opnuut begin om voor te berei vir vertrek. Hierdie keer sou Joutel sy hoof volg. Op 12 Januarie 1687 vertrek hulle te voet, 17 van hulle, om die weg te vind na die Illinois -land met die 25 mense - 7 van hulle van die vroulike geslag - wat by die woning oorgebly het. Dit was al wat oorgebly het van die ongeveer 180 ongelukkiges wat twee jaar tevore in Texas gestig is. Dit was beslis nie 'n plesierreis wat hulle onderneem het nie. Stormstortende reën het die platteland oorstroom, wat paaie onbruikbaar maak en veral in skuilings kampeer. Die geswelde waterlope was baie moeilik om te ry, om nie eers te praat dat die manne wat reeds oorlaai was, die perde moes losmaak van die persoonlike bagasie van die Cavelier -broers, wat die diere gemonopoliseer het nie. Die priester alleen het hulle onder meer "verskeie kerkornamente, selfs' n dosyn gewoontes "laat dra. . . wat heel moontlik afgehandel kon word, "soos Joutel sê. Maar bygevoeg, het hy bygevoeg: La Salle en die Sulpician "het nie die ongerief hiervan gehad nie, en dit beteken niks vir hulle nie." Daarbenewens was digte woude rondom hulle ongewoon onherbergsaam. Hulle het nietemin gevorder deur talle Indiese dorpe wat La Salle nou taktvol benader het, al te goed bewus van hoe swaar die prys in dooie mans en nuttelose omswerwinge was van sy slegte betrekkinge met die Texaanse stamme. Die Indiërs, wat gewen het, was goedgesind en het nuttige inligting verskaf oor die land en sy inwoners. In die middel van Maart was die groep in die omgewing van die Cenis -Indiane. Op die veertiende steek hulle die Trinity River oor, deur La Salle genoem die Rivière aux Canots.
Die volgende dag, toe hulle twee ligas van die linkeroewer af kampeer het, het La Salle sy bediende en sy getroue Nika, 'n Shawnee -jagter, saam met Pierre Duhaut, laasgenoemde se chirurg en drie of vier ander, gestuur om voorsiening te maak dat die ontdekkingsreisiger het 'n entjie verder begrawe tydens sy laaste reis. Op die sewentiende het Moranget en twee metgeselle hulle met perde tegemoet gegaan om die vleis van die bison wat deur Nika geslag is, terug te bring. Toe hy daar aankom, vlieg die neef van La Salle woedend teen die mans en eis die vleis van die bison wat hulle gerook het en waaruit hulle die murgbene vir hulself opsy gesit het. Dit het werklik alle perke oortref. Duhaut en sy chirurg het lankal 'n aanhoudende wrok gehad teen Moranget, wat voorheen eersgenoemde in die middel van die bos verlaat het, en die tweede met brutaliteit geëis het vir die noukeurige aandag wat hy op sy wonde geskenk het toe die Indiese kano's is gesteel. Daar is dus 'n komplot gemaak, en gedurende die nag het die chirurg, bygestaan ​​deur vier makkers, 'n byl gebruik om Moranget, Nika en die dienaar van La Salle, wat langs mekaar geslaap het, dood te maak.
Die oggend van 19 Maart 1687 het La Salle, gewaarsku deur somber voorgevoelens, saam met vader Douay na die misdaadtoneel gehaas. Die moordenaars het net so 'n wrok teen hul kaptein gehad. Veral Duhaut, wat sowel as sy skuldeiser die verdwyning van sy broer Dominique teen hom gehou het, wou La Salle nie die drievoudige sluipmoord laat veroordeel nie. Terwyl die ontdekkingsreisiger nader kom, lê die handelaar en waggelend in die lang gras met sy muskiet. La Salle het navraag gedoen oor die lot van sy neef. Duhaut se bediende het onbeskof geantwoord dat die slagoffer iewers op 'n nabygeleë stroom op dreef was. Met 'n skielike kwaai gebaar draai La Salle na die gemene man. 'N Skoot klap. Die ontdekker sak dood neer, met 'n koeël in sy kop. Die "gekke" het die lyk beledig en dit 'n 'grand bacha' genoem, hulle het dit uitgetrek en dit naak in 'n ruigtjie gelos om deur wilde diere verslind te word. Daarna het hulle die besittings van La Salle in beslag geneem, insluitend sy beroemde skarlakenrooi mantel wat elke skipbreuk oorleef het. 'N Rukkie later, toe hulle die dreigement van dreigende geregtigheid voel, het die samesweerders, behalwe twee, klaargemaak deur mekaar dood te maak.
Wat die res van die troepe betref, bereik hulle die daaropvolgende 14 September Fort Saint-Louis-des-Illinois en Montreal op 13 Julie 1688. Gedurende al die tyd is La Salle se tragiese einde op versoek van Abbé Cavelier geheim gehou, wat, omdat hy angstig was om die pelse van sy broer af te haal, sy dood onthul het slegs enkele weke nadat hy op 9 Oktober 1688 na Frankryk teruggekeer het. van Mexiko, gevul met leuens wat verskeie generasies historici sou mislei.
So eindig dit paradoksaal in bloed, modder en stilte, 'n lewe wat oorgegee is aan die woeste strewe na roem. Die geskiedenis moes egter weer hierdie man, René-Robert Cavelier de La Salle, aanroep om hom nou voor te stel as 'n held wat 'n nasionale vakansiedag moet inspireer, nou as 'n blote rede vir psigoanalise. 'Dit is die lot van daardie manne', het Charlevoix* baie tereg opgemerk, 'wat 'n mengsel van groot gebreke en groot deugde bo die algemene sfeer verhef. Hulle hartstogte veroorsaak dat hulle foute begaan, en hoewel hulle doen wat ander nie kon doen nie, is hul ondernemings nie tevrede met die feit dat hul suksesse die jaloesie wek van diegene wat in onduidelikheid bly, maar dat hulle goed doen aan sommiges, maar aan ander wraak neem. deur hulle buitengewoon in diskrediet te bring, oordryf hul eersgenoemde hul waarde. Vandaar die baie verskillende portrette wat daarvan gemaak word, waarvan niemand 'n gelykenis is nie. "
Min historiese persone is moeiliker om te oordeel as La Salle. Die verdienste om die laaste 700 kilometer van die laer loop van die Mississippi te ontdek het, behoort beslis aan hom, maar dit word bederf deur die mislukking in Texas, waarvoor hy in groot mate verantwoordelik was. Hy het die vermetelheid om groot planne te beraam vir die uitbreiding van die koninkryk Frankryk, maar sy idealistiese verstand het hom verhinder om die oordrewe dimensies van sy drome te sien, en het daartoe gelei dat hy sy begeertes na die werklikheid sou neem.
Weereens moet 'n mens erken dat hy tydens sy verkennings 'n byna bomenslike krag, volharding en moed openbaar het. Maar watter energie het hy gemors, deur sy gebrek aan organisasie, deur sy voortdurende koms en gang in die Great Lakes en Illinois -streke! 'N Mens sou ook maklik kon beweer dat hy 'n vervolgingsmanie gehad het, maar sy skrikwekkende dood toon dat hy tog nie heeltemal in sy vermoede verkeerd was nie. Ten slotte, as sy sober en eensame aard hom die lewe van die bos laat kies het, soos hy self geskryf het, het dit hom, helaas, en tot sy groot nadeel, nie verhinder om in die intriges van Versailles en in die wat deur die wedywering tussen Jesuïete en Recollets.
Dit sal duidelik wees dat 'n definitiewe studie van Cavelier de La Salle se lewe en werk nog nie gedoen moet word nie.
Onder die talle mss en gedrukte bronne op La Salle word die volgende gelys: AN, Kol., B, 3-8, 10-13, C 11A, C 13C, 3 Marine, B 2, 50-52, 55, 58, 66, 104, B 4, 9, 10 Archives du Service hydrographique de la marine, karton 67 1, nrs. 15, 16 115–19, no. 12. BN, ms, Clairambault 1016 ms, NAF 7497 (Renaudot), 21330, 21331 (Arnoul), 9288–94, 9300, 9301 (Margry).
[René de Bréhant de Galinée], Voyage de MM. Dollier & Galinée (SHM Mémoires, VI, Montréal, 1875) hierdie onvolledige uitgawe is nie die moeite werd om te raadpleeg nie, behalwe vir die aantekeninge van Abbé H. A. Verreau beter is "Voyage de Cavelier de La Salle avec les Sulpiciens Dollier de Casson et Brehan de Gallinée" in Découvertes et établissements des Français (Margry), I, 101–66. Sien ook die Frans-Engelse uitgawe van James H. Coyne, ". . . Verkenning van die Groot Mere 1669–1670. . . " in Ont. Hist. Soc. Papiere en rekords, IV (1903). Caron, 'Inventaire de documents', APQ Rapport, 1939–40, 221–25. [Jean Cavelier], Die tydskrif van Jean Cavelier: die verslag van 'n oorlewende van La Salle se Texas -ekspedisie, 1684-1688, tr. en geannoteer deur Jean Delanglez (Chicago, 1938) bevat hierdie werk 'n uiters belangrike kritiese analise van die bronne rakende La Salle, wat, benewens La Salle se verslag, ook dié van Douay en die pseudo-Tonty (infra). "Correspondance de Frontenac (1672–82)," APQ Rapport, 1926–27. "Korrespondensie van Talon," ibid., 1930–31. Découvertes et établissements des Français (Margry), I – III die grootste versameling gedrukte bronne, waarin die transkripsie egter nie altyd baie getrou is aan die oorspronklike nie. Louis Hennepin, Description de la Louisiane . . . (Parys, 1683) Nouvelle découverte d'un très grand pays dans l'Amérique entre le Nouveau Mexique, et la mer glaciale . . . (Utrecht, 1697) Nouveau voyage d'un païs plus grand que l'Europe, avec les réflections des entreprises du Sieur de La Salle. . . (Utrecht, 1698) bronne wat dikwels redelik onbetroubaar is. JR (Thwaites). [Henri Joutel], Journal historique du dernier voyage que feu M. die la Sale pas in die Golfe de Mexique . . . Où l'on voit l'histoire tragique de sa mort, & amp plusieurs kies curieuses du nouveau monde. . . , ed. De Michel (Parys, 1713). Kruik. en délib. Le Clercq, Eerste vestiging van die geloof (Shea) Premier établissement de la foy, hfst. XXI – XXV hfst. XII en XXIII bevat die 'verhouding' van Membré en hfst. XXV dié van Douay. NYCD (O'Callaghan en Fernow), IX. Papegaai, Mémoire (Tailhan). "Le procès de l'abbé de Fénelon devant le Conseil de la Nouvelle-France in 1674," APQ Rapport, 1921–22, 124–88. Raymond Thomassy, Géologie pratique de la Louisiane (Nouvelle-Orléans et Paris, 1860), 9–16, App. A et B word hier onder meer die amptelike verslag (toegeskryf aan Membré) van La Salle se 1682 verkennings gegee. [Henri de Tonti], Dernières découvertes dans l'Amérique Septentrionale de M. de la Verkoop . . . (Parys, 1697) apokriewe verslag.
Charlevoix, Histoire. P. Chesnel, Histoire de Cavelier de La Salle, verkenning en verowering van die basissin van Mississipi . . . (Parys, 1901). Delanglez, Jolliet 'N Paar La Salle -reise (Chicago, 1938) monografieë van die grootste belang. Faillon, Histoire de la colonie française, III, 228f., 286–314, 353f., 472–77, 495–514. Désiré Girouard, Les anciens forte de Lachine et Cavelier de La Salle (Montreal, 1891) . Gabriel Gravier, Cavelier de La Salle de Rouen (Parys, 1871), wat 'n baie nuttige bibliografie bied Découvertes et établissements de Cavelier de La Salle, de Rouen, dans l'Amérique du Nord. . . (Parys, 1870). Lionel Groulx, Notre grande aventure: l'empire français en Amérique du Nord ( 1535–1760 ) (Montréal et Paris (1958)), 111–37, 193–98. Marion Habig, The Franciscan Père Marquette: 'n kritiese biografie van Vader Zénobe Membré . . . Franciscan studies, XIII, New York, 1934). Gérard Malchelosse, "La Salle et le fort Saint-Joseph des Miamis," Cahiers des Dix , XXII (1957), 83–103. Neute, Caesars van die wildernis , 157–59, 201, en passief . Parkman, La Salle en die ontdekking van die Groot Weste (12de uitgawe). Rochemonteix, Les Jésuites et la Nouvelle-France au XVII e siècle , III, 40–80, 162–64 beste bron vir die jare wat die godsdienstige lewe van La Salle dek. John G. Shea, Die bars van Pierre Margry se La Salle -borrel (New York, 1879). Sulte, Mélanges historiques (Malchelosse), X, 66–89 "La mort de Cavelier de La Salle," RSCT , 2d ser., IV (1898), sekte. ek, 3–31. Roger Viau, Cavelier de La Salle (s.l., 1960). Marc de Villiers du Terrage, La découverte du Missouri et l'histoire du Fort d'Orléans, 1673–1738 (Parys, 1925) L'expédition de Cavelier de la Salle dans le golfe du Mexique, 1684–1687 (Parys, 1931): noodsaaklike bronne.
Hierdie biografie is die eerste keer gepubliseer met terme wat destyds as toepaslik beskou is en nou as aanstootlik beskou word. Hierdie terme is gewysig.
René-Robert Cavalier syntyi Rouenissa 21. marraskuuta 1643 tukkuvaatekauppias Jean Cavalier'n ja tämän vaimon Catherine Geestin toisena poikana. Perhe kuului Ranskan maakuntien rikkaaseen porvaristoon. Pojan myöhemmin ottama sukunimi La Salle tuli maatilasta, jonka hänen vanhempansa omistivat Rouenin läheisyydessä. Cavalier't asuivat vain muutaman minuutin kävelymatkan päässä Pierre Corneillesta, josta tuli merkittävä ranskalainen näytelmäkirjailija. Nuori Robert kan ons 'n tieteisiin ja luonnossa liikkumiseen en 'n paar Pierre Corneillen gee. Käytyään jesuiittaopistoa vuoteen 1658 Robert siirtyi Pariisiin, jossa hän aloitti kilvoituselämänsä noviisina eräässä jesuiittojen veljeskunnassa. Uskonlupauksensa Robert teki vuonna 1660. 
Miele rauhattomuus vaikeutti Robertin het ook 'n goeie idee om 'n goeie woord te gee. Hänen oli vaikeaa sopeutua sääntöihin, eikä hänen mielipiteitään arvostettu. Vuonna 1665 22-vuotias Robert pyysi kahdesti, dit kan nogal 'n tyd in beslag geneem word. Häntä ei katsottu kuitenkaan riittävän valmiiksi. Robertin teologinen koulutus oli kesken and uskonnollinen valmistautuminen riittämätön. Hän anoi 1666 siirtoa Portugaliin, jossa voisi valmistautua lähetysasema-apostoliksi. Tämäkin pyyntö evättiin. 
Vuoden 1666 aikana Robert purjehti siirtolaisena Kanadaan, jonka hän katsoi tarjoavan itselleen otolliset puitteet rakentaa tulevaisuutta. Hänen vanhempi veljensä Jean, joka oli St. Sulpicen kirkon ympärille kasvaneen Pyhän Sulpiciuksen seuran pappi, oli saapunut Uuteen Ranskaan vuotta aiemmin. Vanhan jesuiittalupauksensa vuoksi ilman isänsä perintöä jäänyt Robert oli lähes rahaton saapuessaan uudelle mantereelle. Vuonna 1667 verwys luopui jesuiittaveljeskunnan jäsenyydestä "moraalisten heikkouksien" vuoksi, en ons kan dit ook doen. 
Uuden Ranskan maanjakojärjestelmän mukaisesti Robert sai läänityksen (seigneurie) läheltä Montrealia. Samalla René Robert Cavelier'sta tuli La Salle. U kan ook hierdie tutorum uuteen ympäristöön ja ystävystyi mohawkien kanssa gebruik, maar u kan ook 'n groot aantal irokeesien -kiele gebruik. Kuunnellessaan intiaanien tarinoita mantereen suuresta jokiverkostosta La Sallen kiinnostui Ohiojoesta, jolta voisi löytyä vesitie länsirannikolle ja meren yli Kiinaan.  Vuonna 1669 La Salle myi läänityksensä rahoittaakseen tutkimusmatkansa Ohiolaaksoon. Samana vuonna aloitettu matka ylettyi todennäköisesti nykyiseen Louisvilleen, jossa putoukset estivät taivalluksen jatkumisen. Retkeä käsittelevää aineistoa ei kuitenkaan ole löytynyt, joten matkasta ei ole luotettavaa tietoa.
Vuosien 1674 en 1678 welisenä aikana La Sallen het 'n baie goeie bestemming. Hän kertoi tulevaisuuden suunnitelmistaan ​​kuningas Ludvig XIV: lle ja pyysi lupaa linnakkeiden perustamiseen Suurille järville ja Mississippijoen varrelle ja Ranskan talouteen perustuvan hallinnon luomiseen läpi mantereen. 
Vuonna 1679 La Salle apulaisineen rakensi Le Griffonin, josta tuli ensimmäinen eurooppalainen laiva Suurilla järvillä. Alus teki elokuussa 1679 neitsytmatkansa Eriejärvellä ja purjehti 16 miehen voimin Niagarajoelta nykyiseen Detroitiin. Daar is ook 'n groot aantal tutkimusmatkojen ohella tavarakuljetuksiin, wat ook La Salle oli kiinnostunut myös turkiskaupasta bied. Laivan elinaika jäi lyhyeksi, wat in 1679 deur sy syskuun lopulla beskryf word. Uleisin uskomus oli, että myrsky upotti aluksen, mutta myös intiaaneja epäiltiin osallisuudesta laivan tuhoon. La Sallelle Le Griffonin menetys oli suuri isku, sal ons oli suunnitellut aluksen liikkuvaksi tukikohdakseen. 
Vuonna 1680 La Salle perusti kiinteäksi tukikohdakseen Fort Crevecoeurin, josta tuli samalla nykyisen Illinoisin ensimmäinen valkoinen sivilisaatio. Linnakkeen edustalla rakennettiin uusi laiva, jolla La Salle aikoi purjehtia Mississippijokea pitkin Meksikonlahdelle ja jopa Länsi-Intiaan. Laiva ei ehtinyt vesille, sillä linnakkeeseen hyökänneet irokeesit polttivat sen.  La Salle ei kuitenkaan luopunut unelmastaan ​​tehdä tutkimusmatkan etelään. Syksyllä 1681 verwys na die kanootein van die woord, en dan kan ons Henri Tonti ja 21 maan ranskalaista vir 'n mahican- en abenaki-intiaaneja gee. 
Ons kan ook 'n alkeellista in die Mississippijoelle aanbied. Maaliskuussa 1682 miehet saapuivat Arkansasjoelle, joka oli vuonna 1673 tehdyn tutkimusmatkan eteläinen raja. U kan ook met Jacques Marquette en Louis Jolliet saamwerk. La Salle seurueineen vieraili paikallisten intiaanien luona ja solmi hyvät suhteet kylien päälliköihin. Ons verwys na Ludvig XIV: 'n nuwe maat Ranskan haltuun. 
Matkalla Arkansasjoelta Meksikonlahdelle ranskalaiset meloivat läpi noin 300 kilometrin pituisen alueen, jossa he eivät nähneet ainuttakaan intiaanikylää. Ons bied 'n verskeidenheid van Akkommodasie, meer as 140 mylpale vir Hernando de Soto.  De Soton vierailun jälkeen sikäläisten intiaanien maailma oli romahtanut joko eurooppalaisten mukana tulleiden tautien tai jonkun muun katastrofin seurauksena. Intiaanien sijaan La Sallen retkikunta näki laumoittain biisoneita, jotka olivat tulleet laiduntamaan jokea reunustaville preerioille. 
Elokuun alussa 1682 retkikunta saapui Meksikonlahdelle ja teki lyhyen tutkimusretken Mississippijoen suistomaalle. Tämän jälkeen La Salle järjesti pienimuotoisen tilaisuuden, jossa suuri risti ja Ranskan lippu pystytettiin maaperään muskettien yhteislaukauksen juhlistaessa tapahtumaa. Toimitus liitti laajat alueet Meksikonlahdelta Missourijoen yläjuoksuille ja Alleghenyvuorilta Kalliovuorille Ranskan kruunun alaisiksi. 
Syksyllä 1682 kan in die Kanadaan geleë wees. Vuotta myöhemmin La Salle matkusti Ranskaan, jossa kuninkaallinen komissio hyväksyi hänen suunnitelmansa lähettää siirtokunta Louisianan territorioon.  La Sallen tehtäviin kuului siirtokunnan johtamisen ohella kristinuskon levittäminen, intiaanien taivuttaminen myötämieliseksi Ranskan kruunulle, Uuden Espanjan valloittaminen ja luonnonrikkauksien kaivaminen. 
La Salle ja noin 320 siirtolaista aloittivat heinäkuussa 1684 purjehduksensa kohti Meksikonlahtea. Miesmatkustajien joukossa oli 100 sotilasta, useita lähetyssaarnaajia, kauppiaita ja eri käsityöteollisuuden taitajia. Naisten joukosta löytyi perheenäitejä lapsineen sekä nuoria naisia, jotka halusivat kokeilla onneaan Amerikassa.  La Rochellesta lähteneeseen laivastoon kuului neljä alusta: 36-tykkinen sotalaiva Le Joly, La Sallen lippulaivana toiminut parkki La Belle ja kuljetusalukset Doelbaar ja St. François.  Erimielisyydet sekä huono onni seurasivat matkustajia koko retken ajan. La Salle and merivoimien comentaja Beaujeu riitelivät päivittäin and Santo Domingossa espanjalaiset merirosvoalukset sieppasivat St François'n. Ons kan u 'n menigte toestelle gee om 'n goeie tyd te hê. 
Talvella 1684–1685 kolme jäljellä ollutta laivaa harhautuivat kovassa sumussa 600 kilometriä ohi Mississippin suistosta. Alukset ankkuroituivat Matagordanlahdelle Texasin rannikolle nykyisen Houstonin and Corpus Christin puoliväliin.  Doelbaar haaksirikkoutui lahdella, en ons kan ook die laaste tyd van ons besoek aan ons besoek. 
Texasin rannikolla Muokkaa
La Salle uskoi tulleensa Mississippijoen suulle and lähetti ryhmän sotilaita käymään kauppaa rannikon intiaanien kanssa. Miesten tarkoitus oli hankkia kanootteja, joiden avulla laivoissa olleet tarvikkeet voitaisiin kuljettaa maihin. Ons kan nie net koel nie, maar ook 'n intieme aard. Ons bied 'n verskeidenheid van spesiale aanbiedings. Ons bied ook 'n verskeidenheid funksies en funksies wat u kan gebruik. Karankawat tulkitsivat vieraiden käytöksen sodanjulistukseksi ja alkoivat pitää silmällä ranskalaisten toimia. 
Siirtolaiset rakennuttivat alkeellisen leirin lahden rannalle. Ons kan nie tevergeefs wees nie. Metsän puuttuminen teki leirin alttiiksi tuulelle. Ons bied u 'n uitstekende opsie om u te help, en u kan ook speelkaamaanbiedings bied. Intiaanit piirittivät leiriä öisin, mutta eivät hyökänneet. La Sallen bied 'n wye verskeidenheid van funksies aan. Doel onnettomuudessa oli kuitenkin menetetty enin osa siirtolaisten matkatavaroista lähes kaikki lääkkeet, 60 barrelia viiniä, 1 600 tykinkuulaa, tuhansia kiloja rautaa and lyijyä sekä ahjo ja mylly. 
Maaliskuussa 1685 laivaston komentaja Beaujeu lähti purjehtimaan Le Jolyllä takaisin Ranskaan. Hänen mukanaan palasi 120 siirtolaista, jotka olivat menettäneet uskonsa onnelliseen tulevaisuuteen Amerikassa. La Belle jäi Texasiin jääneiden ainoaksi alukseksi.  Myöhemmin samana keväänä siirtolaiset siirtyivät ylemmäksi sisämaahan ja aloittivat Fort St. Louis'n rakentamisen. U kan ook 'n verskeidenheid voedsel- en rakemateriaal gebruik wat ons ook kan voorsien. ] Myös Santo Domingista kan u 'n groot deel van die La Sallea vastaan ​​en 'n uitstekende paraansa aanbring. 
Linnoitus valmistui elokuussa 1685. Sen sijainti korkealla kalliolla Lavacajoen varrella tarjosi hyvät puolustusmahdollisuudet intiaanien, espanjalaisten ja merirosvojen hyökkäyksiä vastaan.  La Salle teki useita retkiä Lavacajoella ennen kuin uskoi, että kysymyksessä ei ollut Mississippijoen haarautuma. 
Fort St. Louis'n myötä siirtolaisten elämänlaatu parani. Joenvarsilla liikkuvien biisonien ansiosta heillä oli riittävästi ruokaa ja nahkatarvikkeita, mutta La Sallen epäoikeudenmukaisuus ja kovuus alaisiaan kohtaan aiheutti pahaa mieltä ja joitakin retkikunnan jäseniä karkasi. Myös intiaanien hyökkäykset koettelivat siirtokuntaa. Kesän loppuun menessä siirtolaiset olivat haudanneet yli 30 toveriaan, suurin osa sairauksiin menehtyneinä. 
Lokakuussa 1685 La Salle kokosi 50 minute kan u dit ook gebruik. La Bellen oli määrä purjehtia rantaviivaa myötäillen kauempana lahdella ja kuljettaa tarvikkeita Mississippijoen suulle. Laivan mukana seurasi 27 miehistön jäsentä.  Fort St. Louis'in jäi 34 siirtolaista, joista suurin osa oli naisia, lapsia ja pappeja. 
Jo alkumatkalla osa retkikunnasta sairastui syötyään suuret määrät opuntiakaktuksen hedelmiä.  Miesten toipuminen vei aikaa. Brazos- ja Sabinejoen välisellä alueella La Sallen miehet eksyivät kosteaan viidakkoon, jota texasilaiset kutsuvat "Suureksi tiheiköksi" (Big Thicket). Monet kan ons lewensverwante mates eet. Paikalliset intiaanit olivat pääasiassa hyvin vieraanvaraisia ​​ja kertoivat, että kaikki rannikon heimot vihasivat espanjalaisia. La Salle merkitsi vihkoonsa intiaanien käyttämiä sanoja ja käsimerkkejä. Vaellettuaan yli 200 kilometriä Louisianan nykyiselle rajalle retkikunta pystytti Sabinejoen rantaan pienen linnakkeen. Jatkuvien sateiden ja ammusten hupenemisen takia La Sallen määräsi kääntymään takaisin. Linnakkeeseen jäi joitakin miehiä, joiden kohtalosta ei ole tietoa. 
Palatessaan maaliskuussa 1686 Fort St. Louisiin La Salle kuuli, että La Belle oli haaksirikkoutunut kaukana lahdella ja suurin osa sen matkustajista hukkunut. Tämä oli kova isku siirtokunnalle, sillä laiva oliut heidän ainoa mahdollisuutensa palata Ranskaan. La Bellen mukana hautautui myös La Sallen unelma vauraasta ranskalaisesta siirtokunnasta. 
La Salle teki huhtikuussa 1686 uuden tutkimusmatkan, johon keräsi 20 miestä. Hän oli vaitelias aikomustensa suhteen, and suurin osa linnakkeeseen jäävistä oli täysin tietämätön matkan laajuudesta. Ons bied 'n verskeidenheid van Akkommodasie in Suid -Afrika. Yleinen tyytymättömyys lisääntyi ja eräs siirtokunnan rahoitukseen osallistuneista kauppiaista lietsoi kapinahenkeä poissaolevaa La Sallea vastaan. Monien yllätykseksi retkikunta palasi takaisin. La Salle oli hankkinut viisi hevosta intiaaneilta, mutta menettänyt paluumatkan aikana yli puolet miehistään. Ons bied u 'n volledige aanbod van alligaattorin saaliiksi en loput eksyneet.  Matkan varrella La Salle oli nähnyt Meksikonlahdella useita espanjalaisia ​​sota -aluksia, jotka oli hälytetty etsimään ranskalaista retkikuntaa - ei ystävällisessä tarkoituksessa. 
Ons bied ook 'n groot aantal papier en 'n groot kans om Fort St. Louis te besoek. Vaikeat sääolosuhteet tekivät La Sallen ryhmän matkasta työlään, and vanhat erimielisyydet ja turhautumiset nousivat pintaan. Kaksi siirtokunnan varhaisista rahoittajista osoitti tyytymättömyytensä La Sallen rooliin retkikunnan johtajana ja kehitti salaliiton tätä vastaan.  Saatuaan muutaman retkikuntalaisen puolelleen kapinoitsijat järjestivät riidan biisoninlihan jakamisesta. Tämä johti maaliskuussa 1687 retkikunnan kolmen jäsenen murhaan Trinityjoen läheisyydessä. Surmatut olivat La Sallen serkku, hänen palvelijansa and hänen intiaanimetsästäjänsä. Murhaajat eivät tyytyneet vielä tähän, sillä heidän päätavoitteensa oli toisaalle leiriytynyt retkikunnan johtaja. Tietämättömänä tapahtuneesta La Salle etsi ystäviään seuraavana aamuna ja joutui verityöntekijöiden yllättämäksi. Ons bied u 'n groot aantal funksies en funksies in La Sallea.   Murhan silminnäkijänä oli retkikuntaan kuulunut pappi. Hän välitti tiedon läheiseen leiriin ja kertoi keitä murhaajat olivat. 
Siirtolaisista jäi henkiin arviolta 15, kaikkien kohtaloa ei tieetä. Heistä 6 kan Ranskaa, Kanadaan en jaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaank aan gee, kan ons 'n spesiale woord gee. . Fort St. Louis'in jääneet aikuiset siirtolaiset gee uivat karankawojen järjestämän massamurhan uhriksi, mutta lapset säästettiin ja kuljetettiin hyökkääjien kylään. Kaksi linnakkeeseen palannutta retkikunnan jäsentä hautasi 14 ruumista and lähetti intiaanikuriirin matkassa espanjalaisille boundon siirtokunnan kohtalosta. 
La Sallen murhaajat geeuivat omien liittolaistensa ampumiksi riidan seurauksena toukokuussa 1687. 
Ons sal 'n merkwaardige versending van die verskaffing van verkope in die Verenigde State van Amerika en die Mississippie -universiteit in Ohio bied. Hänen aloittamansa kauppasuhteet tasankojen intiaanien kanssa antoivat perustan Uuden Ranskan myöhemmälle kaupankäynnille Ranskan Louisianan alueella. La Sallen kunniaksi on nimetty Yhdysvalloissa useita paikkakuntia, kouluja, katuja, hotelleja ja automerkki. Vuonna 1930 Amerikaanse vallankumouksen tyttärien (DAR) Texasin haaraosasto ja Navasotan kaupungin asukkaat pystyttivät lähes viisi metriä korkean La Sallen patsaan lähelle hänen oletettua kuolinpaikkaansa. 
La Sallen lippulaivan La Bellen hylky löytyi vuonna 1996 en kymmenen vuotta kestäneiden etsintöjen jälkeen. Nostotyön mahdollistamiseksi hylyn ympärille jouduttiin rakentamaan pato. La Belle oli löydettäessä lähes ehjä, and sen uumenista löytyi 700 000 esinettä - miekoista and kanuunoista matkalaisten henkilökohtaisiin esineisiin sekä helmiin and peileihin, joilla aiottiin käydä kauppaa alkuperäisasukkaiden kanssa.  Pintaan nostettu alus säilöttiin nesteeseen, jottei se kuivuessaan murentuisi. Nyt hylyn säilömiseksi ja kuivattamiseksi on suunniteltu kaikkien aikojen suurinta arkeologista pakastekuivausta, joka tapahtuu texasilaisessa tukikohdassa sijaitsevassa jättipakastimessa. 
Verken American Southwest
La Salle het ander onbekende reise van 1671 tot 1673 onderneem. In die herfs van 1673 keer hy terug na Montreal. Daar aangekom het hy hom verbind met Louis de Buade (ook bekend as die graaf van Frontenac), die goewerneur van Nieu -Frankryk, in 'n geskil wat toe in die kolonie aan die gang was. Vir sy ondersteuning is La Salle beloon met 'n adelstitel (Sieur de La Salle) en bevel van Fort Frontenac op die plek van die huidige Kingston, Ontario. In 1677 is hy terug na Frankryk, en die jaar daarna kry hy toestemming van koning Lodewyk XIV om die westelike deel van Noord -Amerika tussen New France, Florida en Mexico te verken.
Die daaropvolgende September het La Salle die ekspedisie begin deur 'n fort aan die Niagarivier te bou. Hy is vergesel deur verskeie ander Franse ontdekkingsreisigers wat ook bekendheid sou verwerf, waaronder Henry de Tonti en Louis Hennepin. La Salle moes die winter van 1678–79 op Fort Frontenac in Kingston deurbring. By sy terugkeer het hy ontdek dat sy manne 'n skip gebou het, die Griffon, vir die verkenning van die Groot Mere. Hulle vaar op 7 Augustus 1679.
Robert Cavalier, Sieur de La Salle, is gebore in Rouen, Frankryk in 1643. As jong man was La Salle van plan om die priesterdom te betree, maar was ongeskik vir die lewe. Op 24 -jarige ouderdom het hy sy broer na Kanada gevolg, waar hy die bonthandel betree het. La Salle was gou geboei deur die geleenthede wat in die grootliks onontginde lande van Noord -Amerika beskikbaar was. In 1669 het hy sy eerste ekspedisie geloods en die Ohio -rivier ontdek. Oor die volgende paar jaar kombineer hy eksplorasie met sy sakeondernemings. In 1682 daal hy af na die Mississippi en eis vir Frankryk al die lande wat deur die rivier gedreineer is, 'n groot gebied wat hy Louisiana & rdquo vernoem het na die Franse koning Lodewyk XIV.
Een van die mense van La Salle en rsquos, Nicolas de La Salle (geen verhouding), het 'n joernaal gehou van hierdie ekspedisie. Hy het 'n gedetailleerde daaglikse chronologie opgeteken, asook onskatbare inligting oor die Indiese kulture wat die party teëgekom het. Hy voltooi hierdie joernaal in 1685 nadat hy na Frankryk teruggekeer het, maar die plek van die oorspronklike manuskrip is onbekend. Slegs twee eksemplare bestaan, een in die Newberry -biblioteek in Chicago en die ander wat onlangs by die Texas State Library and Archives ontdek is.
Die oorsprong van hierdie dokument is onseker, maar dit word vermoedelik in die laat negentiende eeu deur die argief verkry. Vir meer inligting en die Engelse vertaling van hierdie merkwaardige dokument, sien William C. Foster's La Salle Expedition on the Mississippi River: A Lost Manuscript of Nicolas de La Salle.
In 1683 verkry Robert La Salle koninklike steun vir 'n onderneming om deur die Golf van Mexiko na die monding van die Mississippi te reis en 'n kolonie vir Frankryk te stig.Vanaf hierdie basis sou Frankryk in die Spaanse Mexiko kon toeslaan, die Spaanse skeepsvaart teister en die uitbreiding van Engels-Amerikaanse in Noord-Amerika kon blokkeer. Die vloot van La Salle & rsquos van vier skepe en 280 man en koloniste was van die begin af geteister met probleme, wat uitloop op die mislukking van die monding van die Mississippi, maar plaas op 20 Februarie 1685 by Matagordabaai in die huidige Texas. Een van sy aan die einde van 1686 was die skepe reeds in beslag geneem deur Spaanse seerowers, 'n tweede skip het verlore gegaan en 'n derde saam met 'n paar ontnugterde koloniste na Frankryk teruggeneem. Aan die einde van die winter 1686 was die laaste skip, die Belle, is verwoes deur 'n storm.
Ondanks die ernstige terugslae, het La Salle baie ondersoek gedoen. Daar word geglo dat hy die Rio Grande so ver wes as die Pecosrivier naby die huidige stad Langtry verken het. Op 19 Maart 1687, terwyl hulle op 'n optog was om die Mississippi te probeer vind en die oorspronklike sending van die ekspedisie te hervat, is La Salle en sewe ander dood in 'n opstand van sy eie manne. Terug by Matagordabaai het die oorblywende koloniste ook swak gevaar behalwe vir 'n paar kinders, hulle is in Desember 1688 deur die Karankawa -Indiane vermoor.
La Salle & rsquos-aktiwiteite het verreikende gevolge vir die toekoms van Texas gehad. Spanje het sy eie verkenning van die kus van Texas uitgebrei en die rooster vir sy eie besetting uitgebrei om Franse eise af te weer. Wat Frankryk betref, het dit steeds aanspraak gemaak op Texas, 'n eis wat na die Louisiana -aankoop in 1803 na die Verenigde State oorgeplaas is en 'n seer punt gebly het totdat die grense in 1819 deur verdrag bepaal is.
Klik op die prentjie vir 'n groter prentjie van voorblad en tydskrifbladsye.
Die tydskrif van Nicolas La Salle, waarin waarnemings van die La Salle -ekspedisie in 1682 opgeteken is.
Die La Salle -monument, Indianola, Texas. Afdrukke en foto'sversameling, Texas State Library and Archives Commission. #1/45-3.
In 1673 het die verslae van vader Jaques Marquette en Louis Joliet hom oortuig dat die Mississippi nie na die Stille Oseaan vloei nie, maar na die Golf van Mexiko. La Salle, ondersteun deur goewerneur Frontenac en ondersteun deur die koning, het Fort Frontenac in die huidige Kingston, Ontario, gebou as 'n basis vir die kolonisering van die Mississippi-vallei. Hy het 'n ketting Franse forte voorgestel wat van die Atlantiese Oseaan tot by die Golf strek, wat die winsgewende bonthandel van die binneland na Frankryk sou lei.
In die Verenigde State word La Salle gewoonlik beskou as die grootste van die Franse ontdekkingsreisigers in Noord -Amerika. Toe die geskiedenis in die Amerikaanse klaskamers hoofsaaklik as die heldhaftige uitbreidingskritiek van die land geleer is, is sy naam onvermydelik by ander gelys - Henry Hudson, Coronado, Ponce de Leon - wie se loopbaan die uitbreiding dramaties gemaak het. Sy geheue is vereer deurdat 'n Amerikaanse motor na hom vernoem is, saam met ander individue uit die koloniale tydperk, soos Pontiac, De Soto, Cadillac. Dit is egter die historiese geskrif van Francis Parkman, wat La Salle in heroïese lig uitbeeld, wat die grootste invloed op sy identiteit en betekenis in die Noord -Amerikaanse bewussyn gehad het. La Salle - in die volksgeskiedenis geïdentifiseer as die eerste man wat die lengte van die Mississippi afgelê het - is 'n historiese persoonlikheid wie se bydrae tot die Europese verowering en ontwikkeling van Noord -Amerika nooit uit ons kollektiewe geheue uitgeroei sal word nie.
La Salle se beeld
Die naamherkenning van Cavelier de La Salle bly relatief hoog. Daar bestaan ​​egter geen twyfel dat die nalatenskap van La Salle tans agteruitgaan nie, aangesien die Europese verowering van die vasteland toenemend deur onderwysers en historici afgeskryf word, en omdat die onderrig van geskiedenis as die verhaal van grootmanne plek maak vir meer sosiale en kulturele benadering.
In Kanada beklee Cavelier de La Salle, saam met ander groot ontdekkingsreisigers, 'n belangrike plek in die onderrig van die geskiedenis van Nieu-Frankryk. Dit gesê, die mees konkrete herinnering aan La Salle se loopbaan in die huidige Quebec, is die Musee de la Ville de Lachine in Montreal, waar die ruïnes van 'n huis in die ou stad La Salle as museum opgestaan ​​het. Daar is min of geen verwysings na La Salle self onder al die museumvoorwerpe. Op dieselfde manier is daar min of geen verwysings na La Salle in die huidige Kingston, in Ontario, waar La Salle vroeër Fort Frontenac was. Hierdie afwesigheid stem ooreen met die algemene verwaarlosing van Kingston se Franse erfenis. 'N Klein gedeelte van die muur van Fort Frontenac, wat die afgelope jaar deur argeoloë opgegrawe is, is die enigste sigbare herinnering aan die erfenis, in 'n stad waar historiese toerisme feitlik uitsluitlik fokus op die Britse koloniale era, soos getoon deur Fort Henry.
La Salle het as erfenis 'n interessanter loopbaan in die Verenigde State geniet, waar die man nog altyd as 'n gewaagde ontdekkingsreisiger bewonder is. George Bancroft, skrywer van 'n monumentale geskiedenis van die Verenigde State, noem La Salle die 'eerste van seevaarders' in 'n 1854 -bundel. Mark Twain het 'n paar bladsye gewy aan La Salle in Life on the Mississippi, en erken La Salle as die eerste man wat 'die idee gehad het om die rivier te soek en dit te verken'. Deur dit te doen, het La Salle duidelik 'n ere -Amerikaner geword, in Twain se oë.
Dit was egter Francis Parkman wat van La Salle 'n lewende historiese figuur gemaak het. Hierdie Boston -intellektueel was 'n ongeneeslike romantikus - hy was mal oor die werke van sir Walter Scott en James Fenimore Cooper, twee skrywers wat deur die vasberade anti -romantiese Twain geminag is. As 'n opkomende historikus, vind hy die geskiedenis van New France 'n groot romantiese epos, en van al die hoofkarakters in die epos was La Salle die geskikste om die held daarvan te wees.
Die sterkte en gehardheid van La Salle was nog nooit in twyfel getrek nie. Ander eienskappe by die man wat ander aanstootlik gevind het - sy strydlustigheid, sy aristokratiese houding - bewonder Parkman eerlik. Selfs die aanvalle van Paranoia en byna waansin van La Salle, wat die duidelikste blyk uit die laaste ekspedisie van Texas in La Salle, het hom net meer simpatiek gemaak met Parkman, wat self onderworpe was aan ernstige depressie. 'N Leser kan die delikate aanraking van Parkman aanvoel in die enkele gedeelte van Parkman se geskiedenis, waar die skrywer wys op die emosionele swakheid van sy held. 'Dit is moeilik om nie die chimera van 'n oorverwerkte brein te sien nie, wat nie meer kan onderskei tussen die moontlike en die onmoontlike nie,' het Parkman geskryf oor La Salle se toenemend wisselvallige gedrag in Texas.
As gevolg van Parkman se narratiewe gawes as historikus en die tikkie liriek wat sy prosa van tyd tot tyd bekroon, het sy La Salle 'n verandering van status geniet. Hy is nie meer 'n naam onder andere in die kronieke van verkenning nie, hy is nou 'n literêre karakter. La Salle het daardeur, in 'n sekere sin, ongevoelig geraak vir die aanvalle van historici, en woon net soos in die Elysian Literature Fields, danksy die pen van 'n Bostonnais. Hierdie La Salle kan slegs werklik uitgedaag word deur ander verbeeldingryke rekreasies van sy persona. Ten minste een ander skrywer het probeer om die Elysian Fields binne te val en Parkman op literêre gronde uit te daag. In 1986 publiseer 'n Engelse professor aan die Staatsuniversiteit van New York in Binghamton, John Vernon, 'n roman met die titel La Salle, 'n riposte van Parkman se "dwase hagiografie". Alhoewel die roman 'n vindingryke, goed nagevorsde en hoogs gesofistikeerde literêre oefening was, het die roman geen noemenswaardige uitwerking op La Salle se legende gehad nie.
Die geskiedenis van Cavelier de La Salle
Agter die legende is daar die man. Robert Cavalier de La Salle is in 1643 uit 'n welgestelde handelsfamilie in Rouen gebore. Op 17 -jarige ouderdom het hy by die Jesuïete -orde aangesluit, moontlik deur die vooruitsig van sendingaktiwiteite in China, Indië of Amerika, maar het in 1667 vertrek toe die ambisies deur sy meerderes gestuit is. Dieselfde jaar het hy in Kanada aangekom waar hy grond wes van Montreal gekry het deur die Sulpician -bevel. Nadat hy setlaars ingebring en gehelp het om sy gesin te kweek, wend La Salle hom in 1669 tot sy lewenslange strewe na verkenning, met 'n kantlyn in die bonthandel. La Salle was die hoof van die nuutgeboude (1673) fort in die huidige Kingston, deur goewerneur Frontenac, en het die fort as 'n basis gebruik om sy verkennings na die Great Lakes en die Illinois -gebied te begin.
Na baie swaarkry en nadat hulle afgryslike tonele van woestynoorlogvoering beleef het, waarby die Iroquois -konfederasie en sy mededingers betrokke was in die pelsbedryf, het La Salle en sy manne via die Illinois -rivier die Mississippirivier binnegegaan en in April 1682, na twee maande se seevaart, bereik sy mond op die Golf van Mexiko. La Salle keer terug na Kanada en Frankryk, waar hy finansiële hulp van die koning verkry het vir sy plan om 'n fort aan die monding van die Mississippi te bou. Sy terugkeer na daardie plek in 'n vlootekspedisie is belemmer deur universele onkunde oor die geografie van die streek, wat gelei het tot die ekspedisie se landing in 1685 in die huidige Matagordabaai, Texas, 400 myl wes van die Mississippirivier. Na twee jaar se ronddwaal in die streek, terwyl die aantal Franse inwoners in die swaar geboude nedersetting naby Matagordabaai geleidelik afgeneem het deur siekte, ongelukke en oorlogvoering met plaaslike Indiërs, het La Salle te voet na Kanada vertrek om hulp te kry. Dit was tydens hierdie laaste ekspedisie dat La Salle middel Maart 1687 deur ontevrede lede van sy bemanning vermoor is.
Benewens literatuur, het openbare monumente op verskillende plekke in die Verenigde State die verskuiwings in die openbare persepsie van La Salle geregistreer. 'N Gedenkplaat wat in 1934 deur die staat New York op die terrein van Fort Niagara opgerig is, verwys na La Salle as' Author of Great Beginnings 'en' Dreamer of Dreams ', twee titels wat La Salle stewig in die konteks van die Amerikaanse geskiedenis plaas. Die 'Groot Begin' verwys duidelik nie na die begin van, byvoorbeeld, die provinsie Quebec nie, maar na die Verenigde State van Amerika. La Salle se "Dreams" lyk ook agterdogtig soos die Amerikaanse droom.
Die gedenkplaat lui: "Deur sy moed, lyding en uithouvermoë het die Christendom en die beskawing gekom." Parkman kan 'n afkeer hê van die verwysing na die Christendom, aangesien hy geen nut gehad het vir die godsdiens nie. Die skaduwee van La Salle kan egter aangenaam wees, aangesien hy 'n ernstige Katoliek was, ondanks sy antipatie teenoor Jesuïete, en ongetwyfeld aan homself gedink het as 'n blote groothandelaar van bevervelle en buffels.
'N Meer onlangse gedenkplaat, by Starved Rock, eens die plek waar 'n fort gebou is deur La Salle se manne en nou 'n staatspark in Illinois, behou die heldhaftige gevoel van La Salle, terwyl dit hom meer eietyds sensitief maak. 'La Salle was 'n man met visie en moed,' lui die bord. "Hy het kontak met inheemse Amerikaners gevestig en die Europese kultuur na hierdie gebied gebring, terwyl hy as vredemaker opgetree het in sy optrede met plaaslike Indiese mense. Sy verkennings was verantwoordelik vir die uitbreiding van die Westelike Grens na hierdie gebied van Illinois." Alhoewel min mense La Salle hoofsaaklik as 'n 'vredemaker' sou beskou, is hierdie etiket 'n herinnering dat La Salle in al sy avonture skuldig was aan Indiese bloed. Die kontras is opvallend met sy Spaanse eweknieë, soos De Soto, en vorm beslis 'n basis vir 'n uiteindelike opwaartse waardering van La Salle se "waarde".
Die grootste monument vir La Salle is in 1939 op die Indianola -strand opgerig, nie ver van die plek waar La Salle se Texas -nedersetting op Garcitas Creek geleë is nie. La Salle staan ​​ongeveer agt voet hoog, met vloeiende hare en 'n massiewe swaard, soos 'n Arthur -ridder. Sy kop word egter nie as triomf gelig nie. Hy kyk eerder afwaarts, asof in 'n treurige erkenning van sy mislukking. Die aanhaling op die monument is van Parkman: "Amerika skuld hom 'n blywende herinnering, want in hierdie manlike figuur sien sy die pionier wat haar gelei het tot die besit van haar rykste erfenis." Dit is asof die skeppers van die monument La Salle wou troos vir die verskriklike ondergang van sy Texas -ekspedisie deur hom 'n ere -Amerikaanse status te verleen, vergesel van 'n ruiker van dankbaarheid.
Die vreemdste monument vir La Salle kan ook in Texas gevind word. Dit is 'n lewensgrootte standbeeld van La Salle in die hoofstraat van Navasota, Texas, waar baie historici glo dat La Salle vermoor is. Hierdie standbeeld uit 1930 verwys na La Salle as 'n 'grensstaatsman, keiserbouer, 'n edelman in rang en karakter'. Dit wys hoe hy 'n vriendelike hand na 'n plaaslike Indiër uitsteek. Weereens, dit is pure Parkman, hoewel Parkman nie so sentimenteel sou wees oor die plaaslike Indiër nie. Bygevoegde interpretasie van die standbeeld word aangebied in 'n opstel getiteld A History of the La Salle Monument at Navasota, deur 'n man met die naam Loyal V. Norman. Die opstel kan gevind word in die Navasota openbare biblioteek. Norman skryf ,. "La Salle is by die Heroes of the Alamo geklassifiseer as 'n martelaar vir die vooruitgang van Texas."
Dit is miskien die onwaarskynlikste rol waarin La Salle ooit gespeel is. Tog toon die opmerking 'n sekere elastisiteit in die beeld van La Salle, wat beslis nie 'n slegte ding is vir 'n erfenisbate nie.
Daar moet ook op gelet word dat Navasota nog 'n aandenking van La Salle bevat. Langs 'n parkeerterrein van 'n Chinese restaurant genaamd die Goue Paleis is 'n borsbeeld wat na bewering van La Salle was - hy het 'n baie onaangename uitdrukking op sy gesig - wat aan die burgers van Navasota geskenk is deur 'n liggaam genaamd die Franse Komitee van die Bicentennial of the United State en 'n ander liggaam genaamd die Association France-Amerique. Daar is geen opskrif daarop nie.
Die bou van La Salle se erfenis
Van al die groot name uit die sewentiende eeu, New France, is La Salle, saam met Samuel De Champlain, die beste vereer deur Amerikaanse skrywers, soos die 19de eeuse historikus George Bancroft, Mark Twain, en bowenal Francis Parkman. Hierdie skrywers aanvaar universeel 'n feestelike toon aangaande La Salle se grootste prestasie, sy reis langs die Mississippirivier na die Golf van Mexiko. La Salle se laaste, noodlottige ekspedisie na Texas is natuurlik nie vergeet nie, maar hierdie episode, vir hierdie skrywers, verleen slegs 'n adellike tragedie aan La Salle se loopbaan. Intussen word La Salle se geheue in die Verenigde State steeds vereer deur middel van historiese gedenkplate en standbeelde, in plekke soos die staat New York, Illinois en Texas.
Dit is 'n interessante vraag, gegewe dat alle beskikbare historiese dokumente oor La Salle al geslagte lank deeglik deur historici bestudeer is, of daar in die toekoms 'n groot herinterpretasie van La Salle na vore sal kom. As daar 'n nuwe lig op La Salle gewerp kan word, kan dit voortspruit uit voortdurende antropologiese en argeologiese ondersoeke na die destydse lewensomstandighede, sowel onder Europeërs as inheemse Amerikaners. Maar die groei of afname van die ikoniese status van La Salle, en vandaar sy erfeniswaarde, kom waarskynlik nie van geleerdes nie, maar van romanskrywers, filmmakers of televisieprodusente wat geïntrigeer is deur die figuur van La Salle en graag 'n verbeeldingryke herwaardering van die ontdekkingsreisiger wil onderneem .
Wat La Salle ons bied, is 'n ware voorbeeld van die gees van individuele prestasie en ontdekking, tesame met die begrip en aanvaarding van 'die ander' - in La Salle se geval, inheemse Amerikaners. Die aangrypendste aspek van sy verhaal is sy kommunikasie met inheemse Amerikaners en 'n opregte verhouding wat sy kommunikasie en verhouding met sy eie mense dikwels oortref het. Hy en inheemse Amerikaners verstaan ​​mekaar in 'n soort wonder van kruiskulturele begrip.
In die laaste fase van La Salle se loopbaan het sy verblyf in Texas, sy oordeel, in hierdie opsig en in ander, hom in die steek gelaat. Om watter rede ook al, het hy nie sy gawes gebruik om inheemse mense op hul eie voorwaardes te betrek nie. Dit moet egter nie afbreuk doen aan sy algehele rekord van onderhandelinge met inheemse mense nie. Dit moet ook nie afbreuk doen aan sy grootste triomf nie, 'n triomf oor homself en oor sy onvermoë om met sy landgenote saam te werk en daarop te vertrou. Hy het 'n kort rukkie deur 'n paar vertroude individue deur die Mississippi gereis, homself vervul.
Dit is beslis 'n historiese vertelling wat as 'n erfenis in wording beskou kan word
Doughty, Howard. Francis Parkman. New York: Greenwood Press, 1962.
Margry, Pierre. Lettres de Cavelier de La Salle et correspondence relative à ses entreprises, 1678-1685. Brooklyn: AMS Press, 1974.
Parkman, Francis. La Salle en die ontdekking van die Groot Weste. Boston: Little Brown, en Company, 1895.
Vernon, John. La Salle. New York, N.Y. 1987.
Weddle, Robert S. Die wrak van die Belle, die ruïne van La Salle. College Station, Texas. 2001.
René-Robert Cavelier, Sieur de La Salle (1643–1687)
In 1682 reis die Franse ontdekkingsreisiger René-Robert Cavelier, Sieur de La Salle, langs die Mississippirivier op soek na 'n waterroete na die Golf van Mexiko. La Salle het in die huidige Arkansas County op die huidige terrein van die Arkansas Post National Memorial gestop en 'n kruis opgerig om die streek "Louisiana" aan te wys ter ere van Louis XIV, koning van Frankryk. Hy was een van die eerste Europese ontdekkingsreisigers wat alliansies aangegaan het met die Indiane van Arkansas en die eerste wat probeer het om 'n permanente nedersetting in Arkansas te vestig deur sy vriend en mede -ontdekkingsreisiger, Henri de Tonti.
La Salle is gebore in Rouen, Frankryk, op 21 November 1643. Sy ouers, Catherine Gesset en Jean Cavlier, was welgestelde handelaars. La Salle, opgelei aan die Jesuïete Kollege in Rouen, het sy erfporsie prysgegee om by die Genootskap van Jesus aan te sluit en studeer om priester te word. La Salle voel ongeskik vir die priesterskap en verlaat die bevel en vaar in 1667 na Kanada om by sy broer, Jean, aan te sluit. Hy verruil pelse in die Ohio -riviervallei en verken die Mississippiriviervallei met die doel om pelshandelposte van die Groot Mere tot by die Golf van Mexiko te vestig.
Teen die 1670's het La Salle 'n patent van adel en 'n seignioriële toekenning van die Franse koning verkry vir grond in Noord -Amerika. Met die hulp van de Tonti het La Salle belangrike militêre, sosiale en politieke bondgenootskappe met Indiese stamme in die Mississippiriviervallei gekweek. Toe hulle in 1682 Arkansas bereik, stop La Salle en sy manne by die Quapaw -dorpie Kappa, 'n nedersetting aan die Mississippirivier, ongeveer twintig kilometer suid van die monding van die Witrivier, waar die stam hulle na aanvanklike vermoede hartlik ontvang het. Voordat hy die Quapaw verlaat, het La Salle 'n kolom opgerig met die wapen van Lodewyk XIV en 'n geverfde kruis by Kappa. Vanaf hierdie oomblik tot die Spaanse oorheersing van Louisiana in die 1760's, het die Quapaw hulself met die Franse verbind om vuurwapens en mannekrag te bekom om hul vyande wat hulle ook verhandel het, die hoof te bied, politieke alliansies te sluit en selfs met hulle te trou. Dit was 'n voordelige verhouding vir beide die Quapaw en die Franse. Na hierdie seremonie het La Salle 'n grondtoelae toegestaan ​​aan sy vertroude vriend, de Tonti, wat 'n klein handelspos gestig het wat in 1686 die eerste permanente Europese nedersetting van Arkansas sou word, Arkansas Post (Arkansas County).
La Salle het na Frankryk teruggekeer om die vestiging op Frans-besette gebied te bevorder.Met sy terugkeer na Noord -Amerika met 200 koloniste, het La Salle se ekspedisie die monding van die Mississippirivier gemis en uiteindelik in 1685 aan die kus van Matagordabaai, Texas, geland. met verskeie koloniste. Sy oordeelsfout en besluiteloosheid rakende hul situasie het onenigheid veroorsaak, wat veroorsaak het dat lede van die ondersoekparty hom op 19 Maart 1687 naby die dorp Hasinai (Tejani Indians) vermoor het.
La Salle het uiteindelik misluk in sy onderneming om bonthandelposte langs die Mississippirivier te vestig, maar sy ekspedisies was sy roem. Hy het egter die groot waterweg vir ontwikkeling oopgemaak en vriendskappe aangegaan met die Indiane van Arkansas, wat die Franse koloniale setlaars in die gebied vir meer as 100 jaar sou help en ondersteun.
Arnold, Morris. Colonial Arkansas, 1686–1804: 'n Sosiale en kulturele geskiedenis. Fayetteville: University of Arkansas Press, 1991.
————. Ongelyke wette tot 'n wilde ras: Europese regstradisies in Arkansas, 1686-1836. Fayetteville: University of Arkansas Press, 1985.
Chesnal, Paul. Geskiedenis van Cavelier de la Salle, 1643–1687. Vertaal deur Andree Chesnel Meany. New York: Putnam, 1932.
Cox, Isaac Joslin, red. Die reise van Rene Robert Cavelier, Sieur de la Salle. New York: Barnes, 1905.
Parkman, Francis. La Salle en die ontdekking van die Groot Weste. New York: New American Library, 1963.
Weddle, Robert S., red. La Salle, die Mississippi en die Golf: drie primêre dokumente. College Station: Texas A & amp; University Press, 1987.
Robert Cavelier de LaSalle -monument
Robert Cavelier de La Salle (1643–1687) het die Great Lakes -gebied, die Mississippirivier en die Golf van Mexiko in die 17de eeu ondersoek. Hy is veral bekend daarvoor dat hy die Mississippi -vallei vir Frankryk opgeëis het, en dit 'Louisiana' genoem het vir koning Lodewyk XIV. La Salle sterf tydens 'n ekspedisie na Kanada in 1687, toe sy bemanning hom vermink en vermoor het.
'N Hervormingsgerigte regter in die rondgaande hof, Lambert Tree (1832–1910), was van mening dat La Salle belangrike bydraes gelewer het tot die Amerikaanse geskiedenis wat grootliks oor die hoof gesien is. Om La Salle die erkenning te gee wat hy verdien, het Tree en sy vrou, Anna, besluit om 'n monument aan hom te skenk vir plasing in Lincoln Park. 'N Paar jaar later koop hulle ook die Robert Cavelier de La Salle -monument vir Lincoln Park. Benewens die verskaffing van openbare beeldhouwerke aan die stad, het die twee filantrope ook Tree Studios gestig, 'n kompleks wat aantreklike en bekostigbare behuising aan kunstenaars in Chicago gebied het.
Terwyl hy in 1885 minister van België was, het regter Tree die destydse beroemde Belgiese beeldhouer graaf Jacques de La Laing opdrag gegee om die Robert Cavelier de La Salle -monument te skep. La Laing se figuur van La Salle word met 'n swaard en 'n pistool uitgebeeld. La Laing het die bronsbeeld in België gegiet en na Chicago gestuur.
Deur die jare is die beeld 'n paar keer in Lincoln Park verskuif. Oorspronklik geïnstalleer in 'n klein driehoekige grasperk in die middel van W. Stocktonrylaan, het dit teen die middel van die twintigerjare 'n belemmering vir motorverkeer geword. Die Lincoln Park Commission het die kunswerk suidoos toe na 'n gebied oos van N. Clarkstraat en suid van W. Menomoneestraat verskuif. Teen die veertigerjare het die monument net noord van 'n parkeerterrein op 'n plek gesit, wat dit relatief ongemerk gemaak het. Toe die Chicago History Museum in die negentigerjare 'n nuwe ongrondse parkeerstruktuur in daardie gebied bou, is die beeld na 'n meer prominente plek op die hoek van N. Clarkstraat en die uitbreiding La Salle Drive verskuif.