Vir Iraniërs is sensuur 'n lewensfeit. Volgens die onafhanklike waghondorganisasie, Freedom House, bly Iran "een van die slegste lande ter wêreld vir internetvryheid". Die telekommunikasiemaatskappy van Iran (TCI) en die Ministerie van Kultuur en Islamitiese Voorligting werk saam met inheemse internetdiensverskaffers (ISP's) om inhoudbeheer sagteware vir webwerwe en e-pos te implementeer. Maar hoe het dit gekom? In hierdie artikel kan u lees oor die stand van sensuur in Iran, die redes daarvoor, en die maniere om dit te benader.
1 Die Staat van sensuur in Iran
2 Waarom is die internet in Iran so swaar gesensor?
2.1 Administratiewe liggame
3 Hoe word die internet in Iran gesensor?
3.2 Inhoudsbesit en 'Snelstoot'
4 Hoe kan Iraniërs internet sensuur omseil?
Die Staat van sensuur in Iran
In 2010 het die nie-winsgewende vryheid van die persvoorspraakgroep, Reporters Sans Frontières, Iran op 'n lys van dertien lande wat hulle as 'Vyande van die internet' aangewys het, opgeneem. Hulle het 'n brief aan die destydse VN-kommissaris vir menseregte, Navi Pillay, geskryf om Iran se staatssensuur op die internet te protesteer. Dit bevat 'n gedeelte oor die teiken van inheemse vryspraak-aktiviste.
Oor die afgelope drie jaar het die Iraanse ISP's in totaal toegang tot 886 domeine geblokkeer. Die oorgrote meerderheid van hierdie beperkings was op Westerse nuusmedia en die webwerwe van menseregte-groepe. Hierdie webwerwe sluit aan by 'n staats-swartlys van tienduisende soortgelyke webwerwe. Hulle word geblokkeer vir die vervaardiging of uitstalling van 'immoreel' of 'on-Islamitiese' inhoud.
Ondanks hierdie groot beperking speel die internet steeds 'n groot rol in die lewens en politiek van die alledaagse Iraniërs. As deel van president Hassan Rouhani se herverkiesingsbod van 2017, het hy sy veldtog op Instagram lewendig gestroom. Hy het dit gedoen in die hoop om uit te reik na die 41 miljoen internetgebruikers, en bykans 50 miljoen slimfooneienaars, in Iran.
Aan die oorkant van die spektrum het baie van die boodskappe-app Telegram gebruik gemaak om die grootskaalse protesoptredes in Iran aan die einde van 2017 / begin 2018 te bevorder en te organiseer. Dit het die regering van Rouhani aangespoor om toegang tot Telegram en Instagram te blokkeer..
In hierdie artikel gaan ons kyk na die ingewikkelde kwessie van Iraanse internet sensuur. U sal sien hoe deurlopend die huidige beperkings is en hoe gewone Iraniërs maniere vind om dit te omseil.
Waarom is die internet in Iran so swaar gesensor?
In 1993 word Iran slegs die tweede land in die Midde-Ooste om toegang tot die internet te verkry. Sedertdien het internetverbruik in die Republiek aansienlik toegeneem. Na raming was 56 miljoen landlyn- en mobiele breëbandgebruikers teen September 2017 aktief.
Aanvanklik het die Iraanse staat slegs die liggies gereguleer. Namate internetgebruik egter toenemend begin toeneem het, het die godsdienstige en regsprekende owerhede van die Islamitiese Republiek Iran stappe begin doen om toegang tot inhoud te beperk wat hulle as 'teen-rewolusionêr', 'anti-Islamities' of 'anti-sosiaal' beskou het ". Hulle het pogings aangewend om sensuur van die internet in lyn te bring met die bestaande beperkings op die media, politieke verbintenisse en godsdienstige uitdrukking.
Die teokratiese regering van Iran handhaaf sensuur om die interne stabiliteit van die staat te versterk. Toegang tot inhoud wat beskou word as die politieke veiligheid van Iran bedreig, is streng verbode. Die regering monitor ook die kommunikasie ten einde hervormings- of teen-rewolusionêre betogings te voorkom.
Iran sensureer baie inhoud wat in stryd is met die morele bepalings van die staatsgodsdiens, Shia Islam van die Twelver-denkrigting. Toegang tot pornografie, LGBTQ-hulpbronne of enige materiaal wat inbreuk maak op Islam se voorskrifte oor ikonografie en ideologie, is heeltemal verbode.
Die toepassing van internetsensuur en die toepassing daarvan is die verantwoordelikheid van die Supreme Council of Virtual Space. Die hoogste leier van Iran, Ayatollah Ali Khamenei, het hierdie komitee in 2012 opgerig om gratis toegang tot inhoud op die internet te vernietig.
Die komitee vir die bepaling van gevalle van kriminele inhoud (CDICC) neem die besluite oor sensuur. In teorie baseer hulle hul optrede op die 2009 Computer Crimes Law (CCL).
In werklikheid lei die mededingende aard van Iran se godsdienstige, demokratiese en regsprekende owerhede tot 'n lapwerk, polities gemotiveerde en dikwels reaksionêre toepassing van beperkings. 'N Uitstekende voorbeeld hiervan is die kort blokkering van Instagram, wat tydens die 2017-verkiesing deur hardloperye in die Iraanse regering uitgevaardig is. Met hierdie blok wou hulle verhoed dat die hervormingskandidaat, en nou president, Hassan Rouhani, sy veldtog regstreeks laat stroom. Geen regeringsinstansie het amptelik verantwoordelikheid vir die blokkeringsbevel aanvaar nie.
Hoe word die internet in Iran gesensor?
In 2016 het Iran $ 36 miljoen belê om "slim filter" -tegnologie te ontwikkel. Dit is gebaseer op bestaande Chinese sagteware. Die sagteware stel die owerhede in staat om die internettoegang van sy burgers selektief te sensureer.
Honderdduisende webwerwe word permanent geblokkeer deur Iranse ISP's, insluitend Twitter, Facebook, YouTube, Google en WordPress. Die gewilde boodskappe-app Viber is geblokkeer toe dit aan die lig gebring is dat hy deur Israeliese burgers besit word. Toe Telegram in April 2017 gratis geënkripteerde stemoproepe van stapel gestuur het, het die Prokureur-generaal 'n bevel aan alle ISP's uitgereik om die funksie onmiddellik en permanent te blokkeer.
Die ISP's moet daaraan voldoen. Daar is dus geen internetverbinding in die land wat burgers sal toelaat om die geblokkeerde webwerwe te besoek nie.
Voordat toegang tot die internet verkry word, moet ISP's eers by die Ministerie van Kultuur en Islamitiese Voorligting en die Telekommunikasieonderneming van Iran (TCI) registreer. Iranse ISP's moet sagteware vir die beheer van inhoud implementeer. Die sagteware beperk toegang tot webwerwe op die swartlys en monitor e-poskommunikasie. Tot op hede het die regering minstens twaalf Iraanse ISP's gesluit omdat hulle nie die inhoud voldoende kon filter nie.
TCI is ook die grootste van die grootste ISP van Iran, die Data and Communication Company (DCC). Die Islamic Revolutionary Guard Corps (IRGC) is 'n meerderheidsaandeelhouer in die TCI. Dit verseker dat die regering volledige beheer oor die ondersoekproses vir nuwe ISP's het. Hulle het ook die mag om bestaande ISP's arbitrêr te sluit.
Die grootste mobiele verskaffer van Iran, The Mobile Telecommunication Company of Iran (MCI), is 'n filiaal van die TCI. Die tweede grootste mobiele netwerk, MTN Iran Cell, word 51% besit deur Iran Electronics Industries, 'n maatskappy wat 'n filiaal van die Ministerie van Verdediging en die weermaglogistiek is. Dit stel die militêre en veiligheidsmagte in staat om die kommunikasie te monitor en die mobiele internettoegang van 'n gesamentlike 75 miljoen Iraanse mobiele gebruikers te beperk.
Inhoudsbesit en 'Snelstoot'
Die Iraanse regering beoefen ook 'snelle versnelling'. Dit beperk toegang tot die internet en boodskappe-apps gedurende politieke onduidelikhede. Verbindingsnelheid is verminder om kommunikasie tydens die 2009- en 2013-verkiesing, tydens die gebeure van die Arabiese lente en tydens die straatoptogte van 2017-18, te beperk.
Eienaars moet hul webwerwe by die Ministerie van Kultuur registreer. Boonop is platforms in Iran onderworpe aan gereelde versoeke om enige inhoud wat deur die regering as onaanvaarbaar geag word, te verwyder. Nuuswebwerwe en blogs kan nie oor huishoudelike nuus verslag doen op enige manier wat hulle wil nie. Hulle kan ook nie vrylik praat oor spesifieke onderwerpe soos politieke onrus, ekonomiese probleme en bewyse van korrupsie nie. Boonop is onderwerpe soos Iran se kernooreenkoms of omstrede politieke figure soos die voormalige president Mohammad Khatami ook van die tafel af.
Die straf vir toegang tot beperkte inhoud is streng. Dit bestaan ​​meestal uit lang tronkstraf, aansienlike boetes en beperkings op vryheid van beweging en uitdrukking.
In antwoord op die Stuxnet-aanval in 2010 op sy kernsentrifuges, het Iran begin met die bou van sy eie nasionale inligtingsnetwerk, bekend as SHOMA. SHOMA, wat as 'n "halal internet" beskou word, is daarop gemik om internetsnelheid te verbeter. Daarbenewens wil hulle 'n groot deel van die beskikbare inhoud vir Iranse blaaiers op huishoudelike bedieners skuif. Dit laat 'n groter verskeidenheid geleenthede vir monitering en sensuur toe.
Van Januarie 2017 af is Iranse ISP's beveel om 50% afslag op binnelandse verkeer te verkry deur toegang te verkry tot 'n lys van 500 webwerwe wat goedgekeur is deur die Kommunikasie-regulerende owerheid.
Hoe kan Iraniërs internet sensuur omseil?
Te midde van toenemende pogings van die administratiewe, geregtelike en godsdienstige owerhede van Iran om toegang tot die internet te beperk en meer indringende monitering van persoonlike kommunikasie te implementeer, ontwikkel Iranse burgers voortdurend nuwe metodes om die sensuur van die staat te oorkom.
Statistieke verskaf deur die Tor-projek, wat anonieme internettoegang via die Tor-webblaaier bied, toon dat die aantal gebruikers wat hul oorsprong in Iran het tydens die betogings in Desember 2017 verdubbel het. Boodskappe-app Telegram is steeds 'n gewilde metode van kommunikasie, al is die regering blokkeer dit gereeld. Daarbenewens teister, arrestasies en gevangenis groep groep bestuurders as gevolg van die inhoud van die boodskappe wat op hul groepe. Mense gebruik egter steeds die app in 'n poging om die sensuur van die regering te omseil.
Boonop is VPN-dienste steeds 'n gewilde metode om internetbeperkings te omseil. Die Iraanse regering speel 'n deurlopende kat-en-muis-speletjie met VPN-verskaffers. Hulle probeer voortdurend om die IP-adresse van gewilde VPN-verskaffers op te spoor en te blokkeer. Gelukkig sal die VPN-verskaffers waarskynlik nie terugsak nie.
Die Iranse regering gebruik Deep Packet Inspection (DPI) sagteware om verkeer vanaf VPN-poorte op te spoor en te blokkeer. Dit dwing VPN-verskaffers om metodes te gebruik wat VPN-verkeer vermom as gewone HTTPS-verkeer. VPN-dienste wat die regeringsagteware kan verwar, sal waarskynlik ongefilterde toegang tot die internet in Iran bied.
As 'n outokratiese teokrasie, het die Iran-regering en sy 'opperleier' 'n belang by die sensuur van die internet. Op hierdie manier beperk hulle inhoud wat nie ooreenstem met hul sosiale, politieke en godsdienstige ideale nie. Die militêre en rewolusionêre wagte het 'n beherende belang in die staatse telekommunikasie-monopolie. Dit veroorsaak dat sensuur en die monitering van kommunikasie wydverspreid en deurdringend is.
Die tegnologie wat hulle gebruik om hierdie sensuur te implementeer, word al hoe meer gesofistikeerd. Hulle gebruik intelligente inhoudbeperkings om webwerwe selektief te blokkeer. Daarbenewens gebruik hulle diep pakkie-inspeksie om VPN-gebruik te bekamp. Iranse burgers wat met sensusmetodes omseil word, word deur streng straf opgelê. Hierdie straf kan selfs belangrike tronkstraf insluit.
Ondanks die risiko's en beperkings, gebruik Iraniërs steeds metodes soos VPN's, Telegram en die Tor-blaaier om regeringsbeperkings te omseil. Die begeerte na 'n meer vrylik toeganklike internet neem toe. Dit alles laat die reformatoriese politici in Iran in die toekoms uitsprake lewer oor die vermindering van internetsensuur. Wie weet? Dit kan selfs tot verandering lei!
Voor Iraniërs is censuur een feit. Volgens de onafhankelijke waakhondorganisatie Freedom House blijft Iran