Maak die strukture en vorme dit maklik vir mense wat hulp en hoop ontvang, om in te skakel by die gemeenskap van mense wat omgee en die lewe met mekaar deel?
Dit moet duidelik gestel word dat die diens van barmhartigheid, veral aan die gemeenskap, nie oor 'n goedkoop 'wen-van-siele' gaan nie; dit sou niks anders as 'n godsdienstige smousery, waar alles teen halfprys uitverkoop word, wees nie. Barmhartige dienslewering word altyd gemotiveer vanuit 'n nederige dankbaarheid vir die verlossing wat die gemeente in en deur Jesus Christus ontvang het. Die dank en eer kom Christus toe en die gemeente mag met geen bybedoeling te werk gaan soos byvoorbeeld om lidmate van ander gemeentes af te rokkel of om mense net ter wille van hulle bekering te bedien nie. Opregte dienslewering wat spruit uit ware liefde vir God en medemens werk aansteeklik; dit inspireer en maak 'n appêl op hulle wat gedien word. Dit maak ook 'n appêl op diegene wat op watter wyse ook al, as medewerkers by dienslewering betrokke raak - gelowig of nie gelowig nie. Wanneer mense tot geloof kom vanweë die toegewyde werk van die gemeente is dit alleen maar die werk van God en 'n neweproduk van 'n gehoorsame gemeente se werk. Die nuwe gelowiges of diegene wat hulle lidmaatskap wil heraktiveer, behoort aangemoedig te word om dit in 'n gemeente van hulle eie keuse te laat realiseer. Wanneer mense uiteindelik tog by die 'dienende gemeente' wil aansluit, geskied dit in 'n dankbare gesindheid teenoor die Heer van die Kerk wat alles moontlik gemaak het.
Die hoë persentasie van 87.8% en 94.9% van respondente wat betrokke is by die uitdeel van nie-bederfbare voedsel asook klere en komberse, veronderstel goeie strukture wat die verkryging en verspreiding van hierdie middele vergemaklik. Dit is verblydend dat 'n redelike persentasie kleingroepe by hierdie projekte betrokke is. Die persentasie gemeentes wat finansiële bydraes lewer, is hoog en 'n hoë persentasie gemeentes is op 'n langtermynbasis hy hierdie projekte betrokke.
Wat sorg aan pasiënte met vigs en ander terminale siektes betref, was daar ietwat meer gemeentes (36.6%) betrokke. Daar was nie in die vraelys 'n spesifieke verwysing na die aantal vigspasiënte nie hoewel daar aanvaar kan word dat hulle tog 'n sekere persentasie uitgemaak het. Dit is verblydend dat daar aanduidings van 'n langtermyn verbintenis met hierdie siekes is.
Gemeet aan die persentasie gemeentes wat betrokke is by projekte ten opsigte van algemene sorg, is daar 'n redelike vermoede dat hierdie projekte die 'stiefkinders' van hulpverleningsbedieninge is. Hoewel die vraelyste nie pertinent gevra het na gesindheid en vooroordeel nie, kan daar tog gevra word in watter mate dit 'n rol speel in gemeentes se betrokkenheid by hierdie mense in ons samelewing.
Die meeste gemeentes beskik oor uiters doelmatige fasiliteite en strukture wat meestal net op Sondae gebruik word. Daar is dikwels in die gemeenskap organisasies wat liefdadigheids- en opheffingswerk doen wat 'n behoefte het aan die doelmatige fasiliteite op 'n langtermynbasis. Die groter getal gemeentes (69.3% en 61%) wat hulle fasiliteite vir verskillende instansies beskikbaar stel, is bemoedigend. Behalwe dat dit die sigbaarheid van die kerkkompleks verhoog, dui dit op 'n gesindheid van 'n gemeente wat ook die gemeenskap met hulle fasiliteite dien.
Die 12 projekte, asook die verskillende projekte wat by bostaande punte aangedui word en tot dusver bespreek is, bied 'n beknopte weergawe van ure, dae, maande en jare se geswoeg en sweet in God se koninkryk. Tog kom 'n mens onder die indruk van die omvang van barmhartigheidsprojekte in groot dele van die land.
Daar was 'n goeie antwoordsyfer ten opsigte van die 12 projekte wat as voorbeelde voorgehou is. Die persentasie tussen 87.7% en 96.3% dui op 'n gesonde besef van gemeentes se verpligtinge teenoor hulle gemeenskappe ten opsigte van barmhartigheidsdiens.
Die indruk word gewek dat dit vir meeste gemeentes steeds makliker is om middele soos nie-bederfbare voedsel, klere en komberse te versamel en dan te versprei. Die hoë persentasie gemeentes ('n gemiddelde van 85.8%) by die projekte vir voedsel en kleding versterk hierdie indruk. Hoewel 'n redelike persentasie kleingroepe ('n gemiddelde van 63%) by hierdie projekte betrokke is, kan daar nie met sekerheid gesê word hoeveel mense byvoorbeeld fisies by 'n sopkombuis betrokke is nie.
Dit blyk dat die deelnemende gemeentes oor die algemeen 'n gunstige siening het van die rol wat hulle in die gemeenskap vervul, sowel as oor die gemeenskap se siening van die gemeente.
Dit blyk tog uit die antwoorde van die deelnemende gemeentes dat daar 'n redelike bewustheid bestaan oor die belangrikheid van hul betrokkenheid in die gemeenskap. Die 12 projekte wat as voorbeelde genoem is, is hoofsaaklik aksies wat gemeenskapsgedrewe is en die hoë persentasie gemeentes wat op al hierdie vrae gereageer het, bevestig hierdie aanname.
Hierdie studie het begin met die vraag of die betekenis van God is liefde op baie kanselklede nie maar net woorde op lappe is wat in kerkgeboue agtergelaat word terwyl 'n wêreld daarbuite honger na God se liefde nie. Die veronderstelling is dat die gemeente buite die vier mure van die kerkgebou by uitstek draers en uitdelers van God se liefde behoort te wees. Met die teologiese begronding is aangedui hoekom dit nodig is dat God se liefde deur middel van barmhartigheidsdiens, behalwe aan lidmate ook aan mense (nie-lidmate) buite die gemeente, tasbare gestalte moet kry. Met die empiriese studie is gekyk na die deelnemende gemeentes se betrokkenheid by 12 projekte wat as voorbeeld gedien het asook ander projekte wat hulle kon aandui. Die oorwoë indruk is dat hierdie gemeentes 'n redelike bewustheid het van die belangrikheid om in die gemeenskap betrokke te raak en in 'n redelike mate tot aksie oorgaan, veral by die 'makliker' projekte.
Tog is dit dalk nie billik om net aan die hand van syfers en statistiek te oordeel nie. Hoe verreken 'n mens die nood van die gemeenskap, die gesindheid waarmee gelowiges onbaatsugtige diens lewer, ure wat spandeer word aan die opstel van diensroosters, die insameling van middele, die moegheid van mense wat ure op die voete is om nood te verlig? Hoe heg jy 'n waarde aan sweet en trane, konflikte wat mag opduik en hanteer moet word, slapelose nagte van kommer omdat die omvang van nood 'n mens wil oorweldig, skuldgevoelens omdat gemeentes nog nie naastenby genoeg doen nie? 'n Mens voel om in die taal van die Bybel vir elke gemeente wie se betrokkenheid by die gemeenskap in hierdie studie reflekteer (en ook menige ander gemeentes) te sê: 'Mooi so! Jy is 'n goeie en getroue slaaf. Oor min was jy getrou, oor baie sal Ek jou aanstel' (Matt 25:21). Aan die ander kant behoort daar by die gemeente die blywende versugting te wees om steeds beter te doen, en meer lidmate te mobiliseer om by meer projekte in die gemeenskap betrokke te wees.