Snapshots | Thougts, ideas, opinions and observations on life.
Posted on April 16, 2014	by Lizán.Maree
Goed…so doelwitte is toe net so nutteloos soos voornemens. Dit is net klein bietjie moeiliker om al die balle te "juggle" wat ek probeer het, as wat ek gedink het. En die eerste wat daaronder ly is die blog.
Ek gaan weer 'n poging aanwend. Deels omdat ek 'n ongelooflike behoefte daaraan voel om weer die woorde deur my vingerpunte te laat vorm. Deels omdat die versoeke daarvoor al meer word. Stoot- en trekkragte, soos 'n wafferse sisteem moet hê.
So ek maak nie weer leë beloftes nie. Maar ek gaan werklik probeer. En in plaas van uitstel om iets mooi aanmekaar te sit oor hoe jammer ek is en wat ek gaan probeer, het ek dit nou op "papier" gesit, en hier is dit.
Ons vat dit van hier af, en ons kyk hoe dit gaan. Hopelik spoel die inspirasie oor my soos 'n golf…of 'n paar golwe dan eerder…dalk iets ritmies soos die see se konstante golwe, wat herhaalde, leesbare stowwe oplewer.
Tot die eerste golf tref, hou julle koppe hoog! Die langnaweek loer vir ons.
Om op te maak – 'n prentjie van my onlangse besoek aan die Kaap – Houtbaai.
Posted on January 8, 2013	by Lizán.Maree
Voornemens – veral dié wat in die laat-nag ure van 31 Desember gemaak word in 'n poging om wakker te bly tot die klok 24:00 slaan – is van korte duur. Dalk juis omdat hulle slegs voornemens is, sonder die vastigheid van 'n "commitment". Seker dié dat my voorneme om in 2012 "gereeld te blog" nie gerealiseer het nie.
Die jaar het bietjie my voete onder my uitgeslaan. En ek kan lang stories tik daaroor maar, dit is in die verlede. Hier staan ons nou weer, so katspoeggie in die nuwe jaar in, en ek besin oor voornemens. My BCom linkerbrein herroep 'n bladsy in 'n Bestuurshandboek wat verduidelik van SMART-doelwitte: Specific, Measurable, Attainable, Realistic, and Time-specific. En ek dink dalk is DIT hoe ek die nuwe jaar moet aanpak – met SMART-doelwitte. Klein realistiese treetjies wat bereikbaar is binne 'n sekere tyd. 'n Trappie waarop jy land en vir 'n rukkie kan gloei met die wete dat jy iets bereik het, voordat jy die volgende sprong aanpak. Mens eet dan 'n olifant ook so…happie vir happie.
So, al is hierdie kort – my eerste SMART-doelwit wil ek met julle deel: om een maal 'n maand, 'n blog post te lewer, van ten minste 200 woorde (ja, hierdie een val net-net daarbinne), wat darem sinvol en leesbaar is. En hopelik (hierdie is die idealistiese deel daarvan) kan ek met elke post iemand aanspoor/bemoedig/inspireer/motiveer om ook JOU drome, passies en ideale uit te leef.
Posted on January 6, 2012	by Lizán.Maree
Die nuwe jaar is aan die gang. Dalk nog nie volstoom vir almal nie, maar na 'n week se luier by die werk begin dit nou insink dat die laaaang somer vakansie nou gekom en gegaan het. En nou staan ons natuurlik op daardie bekende plekkie tussen twee berge – Laasjaar aan die een kant, en Nuwejaar aan die ander.
Dit tref my toe ek die dagboek-ritueel aanpak. Klein persoonlike plesiertjie wat in my gene oorgedra is – Laasjaar word eers afgesluit as sy dagboek mooi netjies oorgedra is in Nuwejaar s'n. Belangrike gebeure word gemerk om te onthou vir die toekoms, verjaarsdae en vakansiedae mooi gemerk, en potensiële verlof vertoon soos vastrapplek teen die berg van Nuwejaar. Ek loer so na my "voornemens" van laasjaar – Blog elke week, reël 'n reunie, voltooi my Meesters…dit het natuurlik saam met die gesond eet en gereeld oefen, nie gerealiseer nie.
Dit is 'n holrug-debat, die een van Nuwejaars-voornemens. Party mense glo dat jy nie 'n jaar aanpak sonder sulke persoonlike doelwitte nie, ander het besef dat dit 'n hopelose taak is wat nooit deurgevoer word nie en dat die teleurstelling van "faal" in die voorneme nie dit werd is nie. Ek het nie werklik 'n opinie daaroor nie – nie genoeg om in 'n debat betrokke te raak nie. Dit is seker maar 'n saak van persoonlike voorkeur, soos meeste goed in die lewe.
Ek is 'n lysie mens, 'n doelwit mens, 'n voorneme-mens. Ek het nodig om vir my bakens te stel vir my tog oor die berg Nuwejaar. Dit het te doen met wat ek wil bereik in my jaar – wat ek nodig het om "op die kruin" te voel.
Met Laasjaar wat donkerder word in die skaduwee van verlede, probeer ek vir oulaas kyk wat ek kan leer daaruit. Waar het ek van die voetpad afgedwaal, en hoekom is daar plek-plek gly-merke teen die hange af.
Ek lig my kop op, vou my dagboek toe en skuif my rugsakkie reg. Nuwejaar lê voor, en my bakens is geplant. My stewels is vars en my waterbottel vol. Hierdie berg kan ek oor! Met familie en vriende en God, met liefde en ondersteuning en leiding, met foto's en musiek en lag.
Mag julle berge klein wees, en julle bakens vas staan. Mag julle voete vastrap en julle maklik loop. Mag jy die kruin bereik van JOU jaar, en mag jy die krag kry wat jy nodig het vir jou berg.
Posted on October 18, 2011	by Lizán.Maree
Eerstens, groot omverskoning oor dit so lank was…het tipe van gehoop vir dreigbriewe van my "bewonderaars" omdat ek so stil was maar heelaas, hier is ek dan nou weer 🙂
By Skouspel koop ek die "90 jaar van treffers" CD wat Huisgenoot uitgee. CD 3 bevat die oudste van die 90 jaar se treffers, en sing Carike dan nou Maandag oggend vir my die Lappop se storie.
As jy nie die storie ken nie…
(Iemand het 'n lappop op die ashoop weggooi…'n lappop let wel, nie 'n porselein pop nie. Sy was ook nou al vuil en stukkend, dié dat sy weggegooi is. Maar die lappoppie besef toe dat haar enigste geselskap is 'n vrot pampoen, stukkende skoen, grammafoonplaat en kous sonder maat, lee bottel bier, verlepte angelier, 'n gelapte binneband en 'n ou koerant. En sy begin droewig huil oor haar omstandighede, en dreig om weg te loop. Die ashoop goeters verseker haar dit is die beste ashoop wat mens ooit kan kry, en hou gou 'n vergadering. Hulle besluit om Lappop te bekroon as die ashoop koningin, en daar het Lappop en haar onderdane vir altyd gelukkig gelewe op die ashoop.)
So…ons elkeen voel soms maar soos 'n Lappop. My bynaam was vir lank Poplap, in 'n mate oor die woordspeling. Ons voel verstoot deur die lewe, weggegooi deur die mense om ons, vuil en verslete. Ons is omring deur mense wat so voel…vrot pampoene en stukkende skoene (niks op iemand persoonlik gemik nie). Maar wat sou ons doen oor Lappop as ons die goeters op die ashoop was? Ek sien al ou Koerant sy bladsye swaai terwyl hy vies sê "Ja toe, gaan soek vir jou 'n ander ashoop, ons het nie 'n kla-kous nodig nie, ons het klaar vir Kous-Sonder-Maat". Maar hulle verwerp haar nie verder nie, en jaag haar nie weg nie. Hulle doen alles in hulle vermoë om haar daar te hou – hulle stel haar hoër as hulself.
Teen ek by die werk kom het ek niks verder op die CD gehoor nie. Prentjies van die Lappop met haar kroontjie en haar ashoop-onderdane agtervolg my heeldag, soos ek deur my werksdag gaan. Ek sê dankie Here vir hierdie beeld. Ek maak my oë oop, begin soek vir die Lappoppe, en bekroon hulle met glimlaggies. Ek sien my mede-ashoop goeters raak, en ons vat hande, en word onderdane, want dit is die beste ashoop dié wat mens dan ooit sal kry.
As ek kon skilder, sou DIT vandag my skildery wees:
Mense oral om my, en baie baie balonne. My prentjie sou vaal en kleurvol tegelyk wees. Die lug oortrek van reenboogkleure soos balonne op verskillende hoogtes ronddryf. En op die grond, in die strate en uit gebou, mense met hul oë gerig op die lug, arms uitgestrek na 'n ballon. Hier en daar helder geklede mense met 'n ballon in die arms wat hulle liefkoos, teen die bors vasdruk, streel. 'n Paar kleurvolles wat selfvoldaan met 'n ballon aan 'n toutjie deur die skares glimlag. 'n Paar wat spring, net-net te kort om 'n ballon te kan raakvat. Hoe nader elke mens aan sy of haar ballon, hoe kleurvoller, gelukkiger en helderder sou ek hulle skilder. Hoe verder, hoe valer, bleker, grouer… En op die grond, hier tussen almal se voete, nog 'n paar verdwaalde balonne. Party al pap van ouderdom, ander op die punt om vertrap te word. Omdat almal se oë gerig is op wat in die lug ronddryf, en niemand sien wat hier reg voor hulle is nie.