Die Bybel lê op so baie plekke nadruk op die bindende krag van ’n ooreenkoms of verbond tussen partye. Twee wat met mekaar wil saamloop spreek af en waarheid en trou vereis dat elkeen sy onderneminge en beloftes teenoor sy naaste gestand doen. Hierdie beginsel kan ’n mens duidelik agter die bewoording van artikel 86 opmerk. Dit sny na twee kante toe. Aan die een kant bind dit diegene wat die kerkorde onderskryf en met mekaar aangegaan het. In die tweede plek bind dit diegene wat die bepalinge van die kerkorde wil verander. Kragtens die liefde moet die kerke mekaar trou bly in die ooreenkoms waarop hulle mekaar erken, ondersteun en bystaan in die kerkregering om hulle roeping van ware kerkwees uit te leef (vgl Calvyn Inst IV.10.xxxi). Wat hulle saam ooreengekom het, kan hulle ook net saam verander.
Kragtens die feit dat Jesus Christus alleen as Koning vir sy kerk wette kan voorskryf, kan geen kerkordelike ooreenkoms die kerke in hulle gewete, vryheid en verantwoordelikheid voor die Here bind nie (Gl 5: 1; Calvyn Inst IV.8.viii; 10.i.vi,vii). Daar kan gevalle voorkom wat nie volgens die kerkorde hanteer kan word nie. Daarin het die kerkraad as die verantwoordelike raad in die kerk (NGB 30) die primêre roeping om te handel soos hy hom in sy gewete voor Christus kan verantwoord. Die kerkorde hoef nie vir uitsonderings gewysig te word nie. Ander kerke kan ’n kerkraad sy optrede wat van gewone orde afwyk, kwalik neem, in uiterste geval selfs kerkverband met so ’n kerk opsê, maar die kerkraad staan self verantwoordelik voor die Here omdat hy sy bevoegdheid nie aan die kerkorde of ooreenkoms met kerke in kerkverband ontleen nie. Wanneer ’n kerkraad uit onbedagsaamheid, onkunde of swakheid van die kerkorde afwyk, vestig dit geen skuld of sonde nie. Wanneer dit egter uit
Die GKSA het die waarde van aktiewe medewerking en kommentaar van die Kerke voor die finale revisie van Sinode 1964 ervaar. Dit lê in die beginsel van “gemeen akkoord” opgesluit waarmee ’n kerkorde opgestel of gewysig word. Dit is wyslik in 1979 in die redaksie van artikel 86 opgeneem (GKSA 1976:436; 1979:555v). Gevolglik kan die kerkorde voortaan slegs verander word nadat die Kerke vanuit onderskeie nasionale sinodes 'n algemene sinode adviseer en ’n verandering approbeer het. Enige wysiging van kerkorde hou wysiging van ’n kontraktuele ooreenkoms vir al die Kerke in. Gevolglik moet al die Kerke met “algemene stemme” die wysiging approbeer.
hy daarna sy voorstel aan die ander kerke voorlê. Indien die voorstel meriete het, spreek die meerdere vergaderings hulle daaroor langs die kerklike weg uit deur die voorstel te wysig of te verbeter — of deur vir die oorspronklike voorsteller aan te dui waarom die voorstel nie na ’n algemene sinode vir verandering van die kerkorde gevoer sal word nie. Die oorspronklike voorsteller (of ander wat dit ondersteun) behou die reg van appèl (art 31).
Wanneer ’n algemene sinode ’n bepaalde artikel wil wysig, moet die onderskeie nasionale sinodes eers self die wysiging goedgekeur het. Die afgevaardigdes in die algemene sinode moet daartoe “instruksie” (art 33) van die nasionale sinode wat hulle afvaardig, ontvang het.
Algemene stemme is ’n unieke kerklike wyse van beslissing. Kerklike eenheid word nie deur ’n meerderheidstem nie, maar deur instemming met beginsels bepaal. Tydens die oorweging van voorstelle kan heftig verskil word. In die 16de eeu was dit gebruiklik om twee maal te laat stem. Die eerste maal adviseer die meerderheid. In die tweede stemming “konformeer” die minderheid met die meerderheidsadvies sodat die besluit met algemene stemme geneem word (konsensus). So kom die eenheid van die kerk in Christus na vore. Indien ’n besluit volgens die gewete van die minderheid teen die Skrif of Belydenis sou gaan, behoort hulle nie te konformeer nie. Teen die besluit van ’n mindere vergadering kan die minderheid appelleer (art 31). Wanneer wysiging van die kerkorde op ’n algemene sinode beslis word, kan hersiening deur middel van ’n beswaar by ’n volgende sinode gevra word (artt 31 , 46).
Die feit dat artikel 85 vir die verandering van kerkorde “algemene stemme” as vereiste stel, verplig ’n algemene sinode om algemene stemme vir ’n voorgestelde verandering te probeer verkry. Die voorgestelde verandering sou na ’n volgende sinode oorgedra kon word deur dit eers vir advies na die Kerke terug te verwys om langs die kerklike weg te approbeer of gravamina voor te lê. In ’n ernstige krisissituasie, wanneer toleransie teenoor ’n nie-konformerende minderheid onmoontlik is, sou die algemene sinode met meerderheid van stemme eis dat die minderheid konformeer of uit die kerklike gemeenskap tree. In die gereformeerde kerkreg moet hierdie reg van ’n plaaslike kerk erken word, wat nie in die kollegialisme die geval is nie (vgl De Jongh 1918:189v). So ’n uittredende kerk behou ook die reg op sy goedere.
Kragtens artikel 86 gaan die kerkorde bo sinodebesluite uit. Die ooreenkoms in kerkorde gemaak is, maak die konstituering van sinodes moontlik. Sinodebesluite mag dus nie met die kerkorde bots nie (art 31 ). Tog besluit sinodes soms om bepaalde artikels op ’n opsionele of ander wyse toe te pas (vgl bv art 4). Solank die kerkorde nie verander is nie, stel die kerkorde steeds ’n regsgeldige alternatief teenoor ander moontlikhede wat sinodes aanbeveel het, omdat sinodebesluite aan die kerkorde appellabel is. Hierdie artikel verplig immers kerke en sinodes om die kerkorde-artikels naarstigtelik te onderhou. ’n Handeling wat op ’n kerkorde-artikel gegrond is (soos byvoorbeeld ’n kerklike eksamen volgens art 4), is volkome regsgeldig.