Die besproeiingsblok op Grootfontein bestaan uit 'n diep bruin tot donkerbruin spoel-leemgrond. De gemiddelde jaarlikse reënval is 13.7 duim, en wissel af van 8.30 duim tot 22.28 duim terwyl verdamping al van 61.2 duim tot byna 80 duim per jaar afgewissel het. 'n Beter aanduiding van die veranderlikheid van klimaatstoestande wat daar heers word van jaar tot jaar verskaf deur die transpirasie-koëffisiënt van gewasse; in die geval van aartappels, as 'n tipiese voorbeeld, het dit oor die tydperk 1931-1935 van 253 tot 587 gevarieer, terwyl die syfers vir koring oor dieselfde tydperk 502 en 569 is. Omgewingstoestande het gedurende die groei van die wintergewas blykbaar baie minder gevarieer as gedurende die somermaande.
Kieselbach (1916) wat proewe met mielies uitgevoer het, het gevind dat 'n vermindering van die grondvoggehalte wat voldoende is om die opbrings met 30.7 persent te verminder, die transpirasie-koëffisiënt met slegs 7.9 verminder het, maar toe die voggehalte tot bo die optimum vermeerder is sodat die opbrings met 16.7 persent verminder is, is die transpirasiekoëffisiënt met 8.2 persent vermeerder. Kieselbach erken dat gebrek aan eenvormigheid wat betref die verspreiding van water op die grond in houers toegedien, 'n ernstige bron van foute was en hy is glad nie seker dat die lae vogpersentasies wat hy in sy tenks probeer behou het, 'n juiste aanduiding van die persentasies vogtigheid dwarsdeur die hele grondmassas was nie.
Viehmeyer (1927) het 'n intensiewe studie van die uitwerking van grondvoggehalte op die groei van pruimbome gemaak. Hy het ook sorgvuldig aantekening gehou van die mate van transpirasie terwyl die grondvoggehalte verminder is. As gevolg van hierdie studie het hy tot die gevolgtrekking gekom dat die hoeveelheid water wat vir die groei beskikbaar is, nie in 'n groot mate die gebruik van water deur die pruimbome beïnvloed nie, en dat die optimum vogtoestande vir groei grondvog toestande dek, wat afwissel van die maksimum hoeveelheid vog wat die veld opneem tot omtrent die verleppings-koëffisiënt.
'n Aantal kort-termyn en wat genoem kan word mikrobepalings van transpirasie in verband met grondvogtoestande, is deur verskeie ondersoekers gemaak maar hulle het byna altyd probeer om hul plante, onder verskillende toestande wat betref konstante voggehalte te kweek en aangeneem dat klein toevoegings van water tot die grondmassa waarin die plante gekweek word, 'n eenvormige verspreiding van vog in die gewenste mate veroorsaak. Ofskoon hierdie toestand wel na 'n tydperk van lang isolasie in 'n grondmassa verkry kan word, is dit onmoontlik om dit tot stand te bring in grondsoorte waarin plante aan die groei is.
As water toegedien word aan die oppervlakte van 'n grondsoort waarin plante groei sal dit die grond natmaak tot sy maksimum vry-waterhou-vermoë tot ‘n diepte wat afhang van die waterhou-vermoë van die grond en sy aanvanklike voggehalte. 'n ligte besproeiing sal dus die grond in dieselfde mate benat maar nie tot dieselfde diepte as 'n swaar toediening nie as die waterhouvermoë van die verskillende grondlae met mekaar vergelyk kan word. Alway en McDole het aangetoon dat waar 'n besproeiing van 1 duim oor 'n tydperk van 5 dae toegedien word, 50 persent van die deurdringing binne die eerste uur plaasvind. Na die eerste vinnige deurdringing van die water neem die plante wat in daardie grond groei gewoonlik vinnig genoeg vog op om verdere merkbare verspreiding te verhoed, mits die water nie dieper as die groeiende wortelstelsel gedring het nie.
Die dromme word toegemaak ten einde verdamping te voorkom. Die maksimum vry waterhouvermoë van die grond is ongeveer 20 persent (25 persent op 'n droë basis). Gevolglik kan 'n mens aflei na aanleiding van wat reeds gesê is, dat die vogverspreiding in die dromme van behandelings (A) en (B) taamlik eenvormig is. In die geval van (A) kan 'n mens verwag; dat daar 'n klein versameling van water in die onderste grondlaag sal wees (dit kom moontlik van die gruis wat op die bodem van die dromme gegooi is voordat hulle met grond gevul is). In die geval van behandeling (C) word die grond gevul met vog tot die maksimum kapillêre kapasiteit by die begin van die veertiendaagse tydperke en aan die einde van hierdie tydperke word dit in verskillende mates verminder na gelang van die mate van groei van die gewasse en klimaatstoestande.
Die volgende is die droë gewigte en transpirasie-koëffisiënte laaste seisoen verkry met die 3 behandelings wat beskryf is
'n Interessante punt is dat die fluktuasies in die grondvog blykbaar nie die groeisnelheid beïnvloed het nie, want in behandeling (3) moes die grond teen 'n baie meer egalige voggehalte gehou gewees het as wat die geval met behandeling 1 was.