Geskryf deur Darren Lilleker
Een foto / Shutterstock
Aanlyn verkeerde inligting werk, of dit wil voorkom. Een van die meer interessante statistieke vanaf die algemene verkiesing in 2019 in die Verenigde Koninkryk was dat 88% van die advertensies wat op die sosiale media deur die Konserwatiewe Party geplaas is, syfers opgejaag het wat alreeds misleidend beskou is deur die Verenigde Koninkryk se voorste feitekontrole-organisasie, Full Fact. En natuurlik het die Konserwatiewes die verkiesing met 'n gemaklike marge gewen.
Internetfirmas soos Facebook en Google neem 'n paar stappe om politieke waninligting te beperk. Maar met Donald Trump met die oog op herverkiesing in 2020, lyk dit waarskynlik dat ons vanjaar net soveel vals of misleidende verklarings aanlyn sal sien as in die verlede. Die internet, en veral sosiale media, het effektief 'n ruimte geword waar elkeen 'n aanspraak kan maak wat hy wil, ongeag die waarheid daarvan.
In watter mate glo mense eintlik wat hulle aanlyn lees, en watter invloed het waninligting regtig? Vra mense direk en mees sal dit vir jou sê moenie vertrou nie die nuus wat hulle op sosiale media sien. En 'n landmerk bestudeer in 2019 het 43% van die gebruikers van sosiale media erken dat hulle self onakkurate inhoud gedeel het. Mense is dus in beginsel sekerlik bewus daarvan dat verkeerde inligting aanlyn voorkom.
Maar vra mense waar hulle geleer het oor die 'feite' wat hul politieke opinies ondersteun, en die antwoord is dikwels op sosiale media. 'N Meer ingewikkelde ontleding van die situasie dui daarop dat die bron van politieke inligting vir baie mense net minder belangrik is as hoe dit by hul bestaande sienings pas.
Navorsing oor die Britse Brexit-referendum en die algemene verkiesing van 2017 bevind dat kiesers het dikwels gerapporteer dat hulle hul besluite neem op grond van baie vals argumente. Een kieser het byvoorbeeld aangevoer dat Brexit die oorname van die Britse hoofstraat deur buitelandse maatskappye soos Costa Coffee (wat destyds Brits was) sou stop. Net so het 'n kieser wat oorbly, gepraat van massa-deportasies van enige inwoners wat nie in die Verenigde Koninkryk gebore is as die land die EU verlaat nie, 'n veel meer ekstreme beleid as enigiets wat die politici tydens die veldtog voorgehou het.
Tydens die 2017-verkiesing is verskeie aansprake gemaak deur respondente van opnames wat die konserwatiewe leier Theresa May se menslikheid onbillik bevraagteken het. Sommige het byvoorbeeld valslik beweer dat sy wette uitgevaardig het wat daartoe gelei het dat vlambare bekleding aan die buitekant van Grenfell Tower, die Londense woonstelblok wat in Junie 2017 aan die brand gesteek is, geplaas is en 72 mense doodgemaak het. Ander noem haar Labour-teenstander Jeremy Corbyn 'n terroris-simpatiseerder, of die slagoffer van 'n sameswering om hom deur die militêre en industriële elite te diskrediteer. Die algemene draad was dat hierdie kiesers die inligting bekom het om hul argumente op sosiale media te ondersteun.
Hoe kan ons verduidelik dat die oënskynlike paradoks van die wete dat sosiale media vol verkeerde inligting is, en tog daarop staatmaak om politieke opinies te vorm? Ons moet wyer kyk na wat bekend geword het as die post-waarheid omgewing. Dit behels 'n skeptisisme van alle amptelike nuusbronne, 'n vertroue op bestaande oortuigings en vooroordele wat gevorm word uit diepgehoue ​​vooroordele, en 'n soeke na inligting wat vooroordeel bevestig in teenstelling met kritiese denke.
Mense beoordeel inligting oor die vraag of dit geloofwaardig is in teenstelling met die bewyse. sosioloog Lisbet van Zoonen noem dit die vervanging van epistemologie - die wetenskap van kennis - met 'i-pistemologie' - die praktyk om persoonlike oordele te neem.
'N Gebrek aan vertroue in elite bronne, veral politici en joernaliste, verklaar nie die grootskaalse verwerping van kritiese denke nie. Maar sielkunde kan enkele moontlike antwoorde bied. Daniel Kahneman en Amos Twersky 'n reeks eksperimente ontwikkel wat ondersoek is onder watter omstandighede mense waarskynlik tot gevolgtrekkings oor 'n spesifieke onderwerp sal kom. Hulle argumenteer intelligensie het weinig invloed op die uitspraak van slegte ingeligte.
Intelligensietoetse demonstreer die vermoë om logiese redenering uit te voer, maar kan nie voorspel dat dit uitgevoer sal word op elke oomblik wat dit nodig is nie. soos Ek het aangevoer, moet ons die konteks van mense se besluite verstaan.
Almal wil u aandag hê. Andrew E Gardener / Shutterstock
Die gemiddelde onbesliste kieser word gebombardeer met argumente van politieke leiers, veral in marginale setels of swaai-state wat 'n verskil kan maak aan die uitslag van 'n verkiesing. Elke politikus bied 'n hervertraagde weergawe van hul of hul teenstanders se beleid aan. En kiesers is bewus daarvan dat elkeen van hierdie politici hulle probeer oorreed en dat hulle 'n gesonde skeptisisme behou.
Die gemiddelde kieser het ook 'n besige lewe. Hulle het 'n werk, miskien 'n gesin, rekeninge om te betaal en honderde dringende kwessies om in hul daaglikse lewens aan te spreek. Hulle weet die belangrikheid daarvan om te stem en die regte besluit te neem, maar sukkel om die betwiste verkiesingskommunikasie wat hulle ontvang, te navigeer. Hulle wil 'n eenvoudige antwoord hê op daardie eeue-oue konundrum, wat die meeste of die minste my stem verdien.
Dus in plaas daarvan om 'n stelselmatige kritiese ontleding van elke bewysstuk wat hulle teëkom, uit te voer, soek hulle na spesifieke kwessies wat hulle beskou as 'n wig tussen die mededingende politici. Dit is waar valse nuus en disinformasie kragtig kan wees. Soveel as wat ons wil dink dat ons goed is om vals nuus te sien en skepties te wees oor wat ons vertel, is ons uiteindelik vatbaar vir die inligting wat dit die maklikste maak om 'n besluit te neem wat reg lyk, selfs al is dit op lang termyn dit kan verkeerd wees.
Darren Lilleker, medeprofessor in politieke kommunikasie, Bournemouth University
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > Prestasie > Waarom u waarskynliker vatbaar is vir verkeerde inligting as wat u dink