Funksionalisme - Volke, nasies, gebeure - 2021
Funksionalisme beskou die samelewing as 'n stelsel; 'n stel onderling verbonde dele wat saam 'n geheel vorm. Daar is 'n verband tussen al hierdie dele en agente van sosialisering en saam dra hulle almal by tot die handhawing van die samelewing as geheel.
Sosiale konsensus, orde en integrasie is die belangrikste oortuigings van funksionalisme, aangesien dit die samelewing in staat stel om voort te gaan en vooruit te gaan, omdat daar gedeelde norme en waardes bestaan ​​wat beteken dat alle individue 'n gemeenskaplike doel het en 'n groot belang het om te konformeer en konflik dus minimaal is.
Talcott Parsons het die samelewing as 'n stelsel beskou. Hy het aangevoer dat enige sosiale stelsel vier basiese funksionele voorvereistes het: aanpassing, doelwitbereiking, integrasie en patrooninstandhouding. Dit kan gesien word as probleme wat die samelewing moet oplos om te oorleef. Die funksie van enige deel van die sosiale stelsel word verstaan ​​as die bydrae daarvan om aan die funksionele voorvereistes te voldoen.
Aanpassing verwys na die verhouding tussen die stelsel en sy omgewing. Om te oorleef, moet sosiale stelsels 'n mate van beheer oor hul omgewing hê. Kos en skuiling moet voorsien word om in die fisiese behoeftes van lede te voorsien. Die ekonomie is veral die instelling wat met hierdie funksie besorg is.
Doelwitverwagting verwys na die behoefte van alle samelewings om doelwitte te stel waarop sosiale aktiwiteit gerig is. Prosedures vir die vasstelling van doelwitte en die besluit oor prioriteite tussen doelstellings word geïnstitusionaliseer in die vorm van politieke stelsels. Regerings stel nie net doelwitte nie, maar ken ook hulpbronne toe om dit te bereik. Selfs in 'n sogenaamde gratis ondernemingstelsel word die ekonomie gereguleer en gelei deur wette wat deur regerings aanvaar word.
Integrasie verwys hoofsaaklik na die 'aanpassing van konflik'. Dit gaan oor die koördinering en onderlinge aanpassing van die dele van die sosiale stelsel. Regsnorme definieer en standaardiseer verhoudings tussen individue en tussen instellings, en verminder sodoende die potensiaal vir konflik. As daar wel konflik ontstaan, word dit deur die regstelsel besleg en lei dit dus nie tot die disintegrasie van die sosiale stelsel nie.
Patroononderhoud verwys na die 'instandhouding van die basiese patroon van waardes, geïnstitusionaliseer in die samelewing'. Instellings wat hierdie funksie verrig, sluit die gesin, die onderwysstelsel en godsdiens in. Volgens Parsons beskou die 'waardes van die samelewing in godsdiens'.
Talcott Parsons het volgehou dat enige sosiale stelsel ontleed kan word aan die hand van die funksionele voorvereistes wat hy geïdentifiseer het. Dus kan alle dele van die samelewing verstaan ​​word aan die hand van die funksies wat hulle verrig.
Die belangrikste ondersteuner van die Funksionalisme is Emile Durkheim wat glo dat sosiologie 'n wetenskap is. Hy is 'n strukturalistiese en positivistiese en verskil dus van empatie, betekenisse en die sosiale aksieteorie.
Funksionaliste glo dat die samelewing gebaseer is op 'n waardekonsensus en sosiale solidariteit, wat bereik word deur sosialisering en sosiale beheer.
Dit is twee soorte sosiale solidariteit waaraan Durkheim glo:
Meganiese solidariteit - In hierdie samelewings is mense betrokke in soortgelyke rolle, dus is arbeidsverdeling eenvoudig. Daarom word 'n soortgelyke leefstyl met gemeenskaplike gedeelde norme en waardes en oortuigings geleef. Hulle het 'n konsensus van mening oor morele kwessies wat die samelewing 'n sosiale solidariteit gee om gedrag te lei. Aangesien daar 'n samelewingsooreenkoms is, is daar druk om die waardekonsensus te volg, so die meeste doen dit ook.
Organiese solidariteit - Industrialisering beteken dat die bevolking vinnig gegroei het met verstedeliking. Namate die samelewing ontwikkel, vind 'n verdeling van arbeid plaas. Dit is wanneer werk apart van die huis word en die staat die onderwys-, gesondheidsorg- en strafregstelsels organiseer. 'N Ouer sou dan die onderwyser, dokter, regter en jurie sowel as 'n ouer wees.
Mense speel deesdae sulke uiteenlopende en spesialisrolle dat morele kodes verswak en anomie voorgekom het ('n gebrek aan norme en waardes en selfbeheersing). Sosiale orde is nie meer gebaseer op 'n gemeenskaplike stel waardes nie, maar word eerder in die wet vasgelê en uitgelig deur afwyking.
'N Ander ondersteuning van Funksionalisme is Talcott Parsons. Parsons beweer dat die samelewing soos dit is, is omdat sosiale strukture met mekaar verbind is en van mekaar afhanklik is. Funksioniste beskou verandering dus as evolusionêr - verandering in een deel van die samelewing sal uiteindelik in 'n ander plaasvind. Sosiale siektes bv. misdaad en afwyking, het uitwerking op die samelewing en geleidelik ander dele beïnvloed. Hulle erken dat onderlinge verbande tussen verskillende dele van die samelewing plaasvind as gevolg van 'n waardekonsensus. Parsons glo dat namate die samelewing verander, dit ontwikkel en die patroonveranderlikes daarin ingewikkelder sal word. Verandering is dus dwarsdeur die samelewing. Parsons het dit opgesom as die 'Organic Analogy'.
Funksioniste glo dat sosiologiese aangeleenthede met wetenskaplike feite verklaar moet word. Dit staan ​​ook bekend as Positivisme. Die stigter van Positivisme, Angste Comte, beskryf dit as 'n metode om objektiewe meting van primêre feite te bestudeer, waardeur dit moontlik is om kwessies in die samelewing te identifiseer wat individue beïnvloed en ruimte laat vir innovasie in die reg en die vestiging van nuwe wetgewing. 'N Voorbeeld hiervan is statistiek. Positiwiste is van mening dat sosiologie die metodologie van die natuurwetenskappe moet gebruik en slegs op direk waarneembare sosiale feite moet fokus en dit met ander waarneembare sosiale feite moet korreleer.
Kyk die video: Africâner. Vir 'n wêreld waar niemand swaarkry terwyl hy daarin is nie. (Oktober 2021).