Miguel de Unamuno se boeke, juwele van universele literatuur | Huidige literatuur
John Ortiz | | Biografie, skrywers, goedere, Books, Letterkunde
Boeke deur Miguel de Unamuno.
Gedurende sy groot literêre produksie het Miguel de Unamuno y Jugo (1864–1936) 'n wye verskeidenheid genres verken, soos die roman, opstel, teater en poësie. Sy skryfwerk was nou verbonde aan die destydse filosofiese tendense en sy Baskiese identiteit, aangesien hy 'n belangrike lid was van die generasie van 98. Met Niebla, sy belangrikste roman, het 'n styl gemerk wat die gebruik van metafiksie deur middel van 'n onwerklike karakter verwag het.
Getrou aan sy republikeinse en sosialistiese politieke idees, Unamuno is verskeie kere uit sy uitvoerende posisies aan die Universiteit van Salamanca ontslaan en verban (vrywillig) weens sy voortdurende kritiek op koning Alfonso XIII. en die diktator Primo de Rivera gedurende die 1920's. In werklikheid, twee maande voor die dood van die Bilbao-intellektueel, het Franco hom per dekreet van sy laaste termyn as rektor in Oktober 1936 verwyder.
1 Belangrikste oomblikke in die lewe van Miguel de Unamuno
1.2 Die dood van sy vader en die oorlog
1.4 Unamuno, werk en liefde
1.5 Die dood van sy seun en die breek
1.6 Die pos van rektor en sy ontslag om politieke redes
1.7 Vrywillige ballingskap
1.8 Keer terug na die pos van die rektor
1.9 Dood van sy vrou en dogter
1.10 Unamuno teen Millán Astray
2 Boeke van Miguel de Unamuno
2.1 Gedagtes en filosofiese lyne van sy werk
2.1.1 Unamuno en godsdiens
2.2 Unamuno volgens Luis Jiménez Moreno
2.3 Unamuno volgens Katrine Helene Andersen
2.4 Unamuno, liefde en pedagogiek
2.5 Unamuno, Abel Sánchez. 'N Storie van passie
3 Gedigte en reisboeke
Belangrikste oomblikke in die lewe van Miguel de Unamuno
Miguel de Unamuno y Jugo is op 29 September 1864 in Bilbao, Spanje, gebore. Hy was die derde van ses kinders en die eerste seun van die onkonvensionele (bloedskande) huwelik tussen die handelaar Félix María de Unamuno en sy sewentien jaar jonger niggie, María Salomé Crispina Jugo Unamuno. Hierdie kontroversiële gesinsverband verteenwoordig die embrio van die voortdurende eksistensiële teenstrydighede wat in sy werke vervat is.
Die dood van sy vader en die oorlog
Toe hy ses jaar oud was, sterf sy vader. Kort nadat hy sy primêre studie aan die Colegio de San Nicolás voltooi het, die jong Miguel was getuie van die beleg van sy stad tydens die Derde Carlist-oorlog in 1873, wat later in sy eerste roman, Vrede in die oorlog. Vanaf 1875 studeer hy hoërskool aan die Bilbao Instituut, waar hy uitstaan ​​vir sy uitstekende grade.
Gedurende die herfs van 1880 verhuis hy na die Spaanse hoofstad om filosofie en briewe te studeer aan die Universiteit van Madrid. Daar is hy in interaksie met lede van die Krausistiese beweging. Vier jaar later het hy sy doktorale proefskrif voltooi en na Bilbao teruggekeer met die doel om by die Baskiese samelewing in te breek deur artikels te skryf, konferensies aan te bied en aan politieke forums deel te neem.
Unamuno, werk en liefde
Tot 1891 sou Unamuno ''n ongelukkige teenstander' 'wees, die jaar waarin hy die leerstoel van Grieks aan die Universiteit van Salamanca verwerf het en trou met sy tienerliefde, Concha Lizárraga, met wie hy nege kinders gehad het: Fernando Esteban Saturnino (1872-1978), Pablo Gumersindo (1894-1955), Raimundo (1896-), Salomé (1897-1934), Felisa (1897-1980), José (1900-1974), María (1902-1983 ), Rafael (1905-1981) en Ramón (1910-1969).
Die dood van sy seun en die breek
In 1894 het hy sy toetrede tot die PSOE geformaliseer, hoewel hy dit drie jaar verlaat het na 'n diep geestelike krisis wat veroorsaak is deur die dood van sy derde kind.of, Raimundo, in 1896 weens meningitis. Wanneer Vrede in die oorlog in 1897 gepubliseer is, was Unamuno in 'n groot godsdienstige en eksistensiële dilemma.
Reeds op daardie tydstip was daar 'n baie meerjarige persepsie van onsekerheid wat deur die eeuwisseling veroorsaak is., weerspieël in die werk Herkonstitusie en Europeanisering van Spanje (1898) deur Joaquín Costa. Te midde van hierdie omstandighede verskyn die "groep van drie" (Azorín, Baroja en Unamuno) en die sogenaamde generasie van 98 met hul subjektiewe artistieke-narratiewe benadering tot die agteruitgang en regenerasie van die land.
Die pos van rektor en sy ontslag om politieke redes
Op akademiese gebied, Miguel die Unamuno Hy het voortgegaan om te ontwikkel totdat hy in 1900 as rektor van die Universiteit van Salamanca aangestel is. Die volgende vyftien jaar was sy mees produktiewe tyd as skrywer, soos blyk uit Liefde en pedagogie (1902) Lewe van Don Quijote en Sancho (1905) Deur die lande van Spanje en Portugal (1911) Die tragiese lewensgevoel (1912) y Niebla (1914), onder vele ander.
In 1914 het die Ministerie van Openbare Onderwys hom om politieke redes van sy pos as rektor verwyder., aangesien hy altyd 'n man was wat besorg was oor sy sosiokulturele omgewing. Toe, in 1918, word hy verkies tot raadslid van die Salamanca-stadsraad. 'N Jaar tevore publiseer hy Abel Sánchez. 'N Storie van passie.
In 1920 word hy verkies tot dekaan van die Fakulteit Filosofie en Lettere en in 1921 word hy aangestel as viserektor. Sy voortdurende aanvalle op koning Alfonso XIII en die diktator Miguel Primo de Rivera het 'n nuwe afdanking opgelewer, asook 'n vervolging en vonnis (wat nooit voltrek is nie) tot 16 jaar tronkstraf weens beledigings teen die monarg.
Van 1924 tot 1930 is hy vrywillig in Frankryk verban. Die laaste vyf jaar van sy ballingskap is deurgebring in Hendaye ('n stad wat tans deel uitmaak van die Franse Baskeland). Na die val van Primo de Rivera is Unamuno met sy terugkeer bekroon en het hy aangesluit by die eise wat die abonsie van Alfonso XIII gevra het.
Keer terug na die pos van die rektor
Na die uitroep van die Republiek in 1931, is Unamuno weer benoem tot rektor van die Universiteit van Salamanca, President van die Raad vir Openbare Onderrig en adjunk van die Grondwetlike Howe. Uiteindelik is hy lewenslank erken nadat hy in 1934 afgetree het, en 'n stoel is met sy naam geskep.
Dood van sy vrou en dogter
Sonde verbod, die dood van sy vrou (saam met dié van sy dogter Salomé wat in 1933 plaasgevind het) het hom daartoe gelei dat hy hom aan die openbare lewe onttrek het. In Julie 1936 breek die burgeroorlog uit, hoewel hy homself in die eerste instansie 'n republikein verklaar, maar hy wys gou sy vyandigheid teenoor die regime en lei tot die militêre rebellie. In daardie gespanne oomblikke het die ou skrywer hom nie laat manipuleer nie, ondanks die feit dat hy ontslaan is en weer in sy posisie ingestel is.
Unamuno teen Millán Astray
Op 12 Oktober 1936, ter geleentheid van die viering van "die fees van die wedloop", Miguel de Unamuno het sy laaste heldedaad uitgevoer toe hy generaal Millán Astray konfronteer vir sy 'haat vir intelligensie'. Slegs die tussenposisie van Carmen Polo - die vrou van Franco - het verhoed dat 'n menigte Franco-fanatici die eerbiedwaardige intellektueel kon klop. Maar voordat Unamuno die plek verlaat het, het hy 'n antwoord gegee wat deel uitmaak van die Spaanse historiese ideologie:
'Jy sal wen, maar jy sal nie oortuig nie. Jy sal wen omdat jy baie brute krag het, maar jy sal nie oortuig nie, want om te oortuig beteken om te oorreed. En om te oorreed, het u iets nodig wat u ontbreek in hierdie stryd, rede en reg. Dit lyk vir my nutteloos om u te vra om oor Spanje na te dink ".
Miguel de Unamuno het sy laaste dae in huisarres by sy huis gewoon. Daar is op 31 Desember 1936 skielik oorlede.
Boeke van Miguel de Unamuno
Gedagtes en filosofiese lyne van sy werk
Unamuno en godsdiens
Die teenstrydighede tussen godsdiens, wetenskap en die krag van natuurlike instink is voortdurende temas in sy werk. In hierdie verband het die Baskiese skrywer die volgende uitgespreek:
'My strewe was, is en sal wees dat diegene wat my lees, oor fundamentele dinge dink en peins, en dit was nog nooit om hulle feitelike gedagtes te gee nie. Ek het nog altyd probeer om te roer, en hoogstens voor te stel eerder as om opdrag te gee ".
In hierdie sin het Andrés Escobar V. in sy literêre analise (2013) beskryf dat Miguel de Unamuno "wys hoe lewe en dood in literatuur en filosofie gekombineer word vir almal wat daaraan deelneem (outeur, karakters en leser), as die paradoks van 'n krities-reflektiewe reis gebaseer op drie konsepte wat literatuur, filosofie en lewe is. '
Hierdie eienskap was duidelik in Vrede in die oorlog (1897) waarvan die titel al - sonder aanhef - 'n weerspreking in die gespreksgenoot veroorsaak. Die Baskiese filosoof skryf in een van sy paragrawe:
'In die eentonigheid van sy lewe het Pedro Antonio die nuutheid van elke minuut geniet, die vreugde om elke dag dieselfde dinge te doen en die volheid van sy beperking.
Hy het homself in die skaduwee verloor, hy het ongesiens verbygegaan en geniet binne-in sy vel soos 'n vis in die water, die intieme intensiteit van 'n lewe van werk, donker en stil, in die werklikheid van homself, en nie in die voorkoms van ander nie. Sy bestaan ​​het gevloei soos 'n sagte rivierstroom, met 'n gerug wat nie gehoor is nie en dat hy dit eers sou besef voordat dit onderbreek is.
Unamuno volgens Luis Jiménez Moreno
Volgens Luis Jiménez Moreno van die Complutense Universiteit van Madrid, "stel Unamuno 'n belangrike en tragiese filosofie voora op die kennis van die konkrete mens in die onmoontlikheid om die mens rasioneel te verstaan ​​as gevolg van die tragiese bestryding van die lewe met die rede, want die waarheid is wat ons laat lewe, soek die waarheid in die lewe en lewe in die waarheid ".
Gevolglik oorheers lewe, dood en rede idees in 'n noodlottige geveg. en ewig wat die outeur se eie geestelike dilemma uitdruk. Net so blyk dit dat identiteit en betekenis 'n belangrike plek in Unamuno se lirieke het. Hierdie aspekte is baie duidelik in sy meesterstuk Niebla (1914), waar hy nie die begeerte aanvaar om ''n ander te wil wees nie, is om op te hou om iemand te wees wat is' '.
Unamuno volgens Katrine Helene Andersen
Volgens Katrine Helene Andersen van die Mariae Curie-Skłodowska Universiteit in Pole (2011), "... sedert die eerste publikasies, Dit lyk asof Unamuno homself die vrae vra om die antwoord te bevestig in die bevestiging van 'n moontlike teenoorgestelde. Rondom kastisisme (1895) integreer essays wat enkele fundamentele probleme blootlê wat later by die denker sal spook. '
In hierdie opstel Unamuno waarsku dat hy leun na die metode van "… alternatiewe bevestiging van weersprekende; dit is verkieslik om die sterkte van die uiterstes in die leser se siel uit te lig sodat die omgewing daarin lewe neem, wat die gevolg is van die stryd ". Die outeur noem hierdie permanente dilemma 'die ritme van die lewe'.
Net so, die kontraposisie van konsepte word vanuit 'n baie digte perspektief benader Die tragiese lewensgevoel (1912). Daar bevestig Unamuno "die mens is volgens hulle 'n rasionele dier. Ek weet nie waarom daar nie gesê is dat dit 'n emosionele of sentimentele dier is nie ". Die skrywer maak egter die direkte implikasie duidelik tussen 'n rasionele wese en die vermoë om te filosofeer, omdat dit meer 'n deug is wat verband hou met wil.
Dit is 'n filosofiese boek met antagonistiese idees wat natuurlik in die teks bestaan, soos die volgende gedeelte toon: "geloof in onsterflikheid is irrasioneel. En tog het geloof, lewe en rede mekaar nodig. Hierdie lewensverlange is nie behoorlik 'n probleem nie; dit kan nie 'n logiese toestand aanneem nie, dit kan nie geformuleer word in rasioneel debatteerbare voorstelle nie, maar dit word aan ons gestel, soos die honger ons inhou.
Unamuno, Liefde en Pedagogiek
Verder, Unamuno het in die roman gedemonstreer Liefde en Pedagogiek (1902) die vertroue wat die wetenskap hom gee wanneer hy sy teorieë toepas deur middel van "sosiologiese pedagogie." Alhoewel die gedrag van mans en vroue deur 'deduktiewe huwelike' kan afgebaken word, is liefde aanwesig as die onvoorspelbare element wat lei tot die triomf van die instinkrag oor wetenskaplike voorskrifte.
Unamuno, Abel Sánchez. 'N Storie van passie
Een van sy geskrifte waarin hy Spaanse sosio-kulturele eienskappe ondersoek, is Abel Sánchez. 'N Storie van passie (1917). Dit is 'n roman waarvan die intrige wentel om 'kainisme' (afguns), wat selfs die edelste deugde van die protagoniste kan oorvleuel totdat dit in die gevaarlikste en noodlottigste impotensie eindig.
Gedigte en reisboeke
Wat digkuns betref, beskou Unamuno dit as 'n kuns wat sy geestelike bekommernisse kan weerspieël. Hy het dieselfde algemene onderwerpe in sy opstelle ontwikkel: angs en pyn veroorsaak deur die afwesigheid van God, die verloop van tyd en die sekerheid van die dood. Hierdie neiging word getoon in boeke soos Rosekrans van liriese sonnette (1911) Die Christus van Velázquez (1920) Rympies van binne (1923) y Liedboek van ballingskap (1928), onder andere.
Ten slotte, 'n nie so bekende faset van Miguel de Unamuno was sy reisboeke nie. En dit is skaars, want hy het meer as 'n halfdosyn tekste gepubliseer (twee van hulle, nadoodse). Onder die volgende val die volgende op: Notas van 'n reis na Frankryk, Italië en Switserland (1889, gedruk in 2017), natuurskoon (1902) Deur die lande van Portugal en Spanje (1911) y Madrid, Kastilië (gepubliseer in 2001).