- deur Susan Krause
Om 10-uur dié aand in Januarie 2002 het ek met 'n ligte hoofpyn wakker geword. Ek het nie veel daarvan gedink nie, na die badkamer gestap en twee tablette geneem. Terug by die bed het my man, Kevin, voorgestel dat ons bid. Kort nadat ons gebid het, het ek iets soos 'n elektriese golf deur my liggaam voel trek – van my kroontjie teen my ruggraat af, en ek het 'n kloppende hoofpyn ervaar.
Ek het van skok gebewe en het gewag dat die volgende golf my tref. Kevin het voortgegaan om te bid en my getroos ter­wyl ek lê en huil het... Uiteindelik het ek gaan slaap en die volgende oggend opgestaan sonder om weer enigsins aan die vorige aand se gebeure te dink.
Ek was verskriklik bang in die hospitaal. Die dokter het my baie ernstig meegedeel dat ek bly kan wees dat ek nog leef... "Ons sal 'n breinoperasie moet uitvoer sodra die swel­ling op die brein gesak het." Ek kon dit nie glo nie. Ek het sommer begin huil, stom en bevrore van angs. Die dokter het ook gevra dat my man saam met hom moet stap. Toe hulle terugkom, kon ek op hul gesigte sien dat ek my vir die heel ergste moet voorberei.
'n Week later is ek hospitaal toe. Toe hulle my hare die oggend afsny, het ek geweet die tyd was daar... Met my kinders en my man om my bed, het ons alles in gebed aan God oorgegee. In die operasieteater was die atmosfeer uiters gespanne. Hulle het die slagaar in my regterbeen oopgesny en vinnig begin werk.