PressReader - Beeld: 2018-10-12 - Na­dia: Van ‘Pip­pa’ tot prys vir ver­hoog­rol
Na­dia: Van ‘Pip­pa’ tot prys vir ver­hoog­rol
Die ak­tri­se Na­dia Val­ve­kens het ná 13 jaar by die se­pie Bin­ne­lan­ders weer die to­neel­wê­reld aan­ge­durf. Sy is on­langs op die Aardklop Na­si­o­na­le Kuns­te­fees in Pot­chef­stroom aan­ge­wys as bes­te ak­tri­se vir haar rol in die to­neel­stuk Huis­hou. AJ Op­per­man het met
Beeld - 2018-10-12 - Voorblad - Na­dia Val­ve­kens en Cin­tai­ne S­chut­te op Aardklop in die to­neel­stuk
Na­dia Val­ve­kens wil din­ge aan­durf wat haar bang maak. Sy het ook be­sluit om hier­die jaar vir al­les ja te sê.
Sy het on­langs die prys as bes­te ak­tri­se vir haar rol in die to­neel­stuk Huis­hou op Aardklop in Pot­chef­stroom los­ge­slaan.
Dié Aardklop-de­buut­pro­duk­sie deur P­hi­lip Ra­de­mey­er, met die re­gie deur Ni­co S­chee­pers, han­del oor twee wit vroue wat ge­troud is en ’n swart ba­ba wil aan­neem. Cin­tai­ne S­chut­te, ook die op­drag­ver­vaar­di­ger, is haar me­de­spe­ler.
“Ek is so dank­baar dat die tea­ter­wê­reld my so vrien­de­lik te­rug­ont­vang het,” sê Val­ve­kens wat ná 13 jaar haar rol as Pip­pa in Bin­ne­lan­ders vaar­wel toe­ge­roep het.
Be­ne­wens Huis­hou was sy ook on­langs in Jan Groe­ne­wald se to­neel­stuk Hart­klop, wat weer ein­de van­dees­maand op die Fox­wood-fees in Jo­han­nes­burg op die planke is. Haar vo­ri­ge to­neel­stuk was on­ge­veer se­we jaar ge­le­de, toe sy teen­oor Sa­ra­hann Do­her­ty in Mara wie? ge­speel het.
“Ja, ek is baie be­voor­reg en vrees­lik dank­baar. Dis ’n prys wat my uit die veld ge­slaan het. Baie men­se het ge­sê dis moei­lik daar bui­te. Ek het eg­ter ge­voel hier­die is die reg­te tyd en het na my gut ge­luis­ter.
“Daar­die ses­de sin­tuig is daar om ’n re­de. Ek dink hy het hard met my ge­praat. Ek het net ge­luis­ter; dit help nie ’n mens maak daar­die stem heel­tyd stil nie.”
Val­ve­kens ge­sels in haar meent­huis in Jo­han­nes­burg.
Soos haar ka­rak­ter Dir­kie in Huis­hou, ba­lan­seer sy ook haar ta­ke in haar huis­hou­ding met dié van haar be­roeps­le­we.
“Dir­kie is wel baie meer ag­ter­me­kaar as ek. Ek is soms maar ’n bie­tjie ai­ry-fai­ry as din­ge te veel raak.
“Dit is soms ’n ge­val van thro­wing cau­ti­on to the wind, maar op die een of an­der ma­nier kry ek al­les klaar wat ek moet af­han­del.
“Soms voel ek of ek nie reg­uit kan dink nie. Ek dink nie Dir­kie is nood­wen­dig daar­die vrou nie. Sy weet p­re­sies wat sy wil hê, hoe dit moet ge­beur, hoe sy dit wil doen en wat dit gaan be­hels.
“So in daar­die op­sig ver­skil ons, maar ’n huis­hou­ding is ’n huis­hou­ding.”
Met die in­trap­slag kom groet haar twee Yor­kies.
“Hul­le gaan aan­vank­lik baie needy wees,” het sy voor die on­der­houd ge­waar­sku.
Sy gee hul­le ’n ver­sna­pe­ring of twee wat hul­le be­sig hou ter­wyl ons ge­sels.
Sy moet nog ’n staan­plek vir haar nu­we Aardklop-beeld­jie in haar huis vind.
Op die ta­fel waar­by ons ge­sels, lê ook die eer­ste weer­ga­we van Huis­hou se teks.
“Ek het hier­die uit­ge­druk vir toe ons nog op Sky­pe ge­praat het. Dit is nog voor­dat dit ver­werk is.”
Val­ve­kens het nog nie eens die teks ge­had nie toe sy reeds vir die stuk ja ge­sê het. Sy het ge­weet van die te­mas en dit het haar ge­lok.
Sy sê baie men­se het lof vir die to­neel­stuk ge­had.
“Baie men­se het met Cin­tai­ne ge­praat. Een vrou het haar ge­na­der en ge­sê: ‘Jy weet, ná ’n tyd het ek ver­geet dis twee vroue.’ Ek dink dit was die he­le i­dee, dat dit ’n sto­rie moet wees waar­mee al­mal hul­self kan ver­een­sel­wig ra­ken­de die te­mas, want ver­hou­dings is maar ver­hou­dings.
“Al­mal van ons het se­ker in ’n sta­di­um op daar­die p­lek be­land waar twee men­se uit­me­kaar groei en ver­skil­len­de goed uit die le­we wil hê. So, dit was mooi te­rug­voer van die pu­bliek af.”
Sy ont­hou dat ie­mand in hul laas­te ver­to­ning uit die lo­kaal ge­stap het.
“Dit gooi jou maar. Jy hoor as ie­mand se foon lui, of as ie­mand sy Vel­cro-tek­kie oop­maak. Dis steu­rend en vir ’n breuk­deel van ’n se­kon­de is jy op ’n an­der p­lek. Jy raak be­wus daar­van, maar jy moet jou­self te­rug­trek, want daar is mos die vier­de muur. Tog is jy be­wus van die ge­hoor. Ons hoor al­les.”
Sy is gaan­de oor die po­si­tie­we e­ner­gie van ’n ge­hoor.
Nou is sy weer vol­stoom aan die gang met Hart­klop, wat sy ein­de van­dees­maand weer op­voer, dié keer saam met T­he­o­do­re Jan­tjies, wat die rol by Chris­to Da­vids oor­neem.
Sy kon nog heel­tyd af­son­der­lik aan die twee stuk­ke werk.
“Hart­klop gaan ook vir fees­te in­ge­skryf word, so dalk ge­beur dit dat ek die twee ge­lyk moet doen. Ek sal waar­skyn­lik ’n se­nu­wee­bol wees, maar hei, dis sink of swem.
“Dis vrees­aan­ja­end as jy daar­die eer­ste woor­de sê, maar jy kom op die een of an­der ma­nier daar­deur.”
Twee we­ke na­dat sy haar laas­te to­neel vir Bin­ne­lan­ders ge­skiet het, het haar vol­gen­de werk be­gin.
“Jy won­der of jy die mas sal op­kom, want jy werk saam met go­de in die be­dryf. Ni­co se spel­lei­ding . . . ’n Me­de­spe­ler soos Cin­tai­ne . . . Ek is niks son­der haar op daar­die ver­hoog nie. Ek het beslis by haar ge­leer. Par­ty­keer moes ek my­self bie­tjie knyp,” en sy maak of sy haar reg­ter­skou­er knyp.
“Daar is ’n se­ke­re vry­heid wat jy het met die te­a­ter. Skie­lik kan jy jou he­le lig­gaam as in­stru­ment ge­bruik om ’n sto­rie te ver­tel. Ek moes my­self daar­aan her­in­ner dat ek uit te­le­vi­sie moes breek en ook my na­tuur­li­ke in­stink moet ge­bruik.”
Sy het ook aan ’n kort rol­prent deur De­on Op­per­man met Marisa Drum­mond as re­gis­seur ge­werk wat op ’n kort­ver­haal van die skry­wer De­on Mey­er ge­grond is.
Val­ve­kens, oor­spronk­lik van P­re­to­ria, waar sy dra­ma aan die Tech­ni­kon P­re­to­ria (nou die Tsw­ha­ne-U­ni­ver­si­teit vir Teg­no­lo­gie) stu­deer het, het vroeg al in die to­neel­wê­reld be­lang ge­stel.
“Ek het nie op se­we be­sluit ek wil ’n ak­tri­se word nie, maar ek het in gr. 7 ‘A­pie op ’n stok­kie’ op­ge­sê en dit só ge­doen,” en sy wys die te­a­tra­le hand­ge­ba­re.
Haar on­der­wy­se­res het toe die dra­ma-on­der­wy­ser ge­bel, wat toe haar ma ge­bel het.
Sy het op 12-ja­ri­ge ou­der­dom saam met haar ma na Uit die blou­te in die S­taats­te­a­ter in P­re­to­ria gaan kyk.
“Ek het An­na-Mart van der Mer­we en Gys de Vil­liers dop­ge­hou, en daar het die pen­nie ge­drop. En nou het ek by Aardklop weer na Uit die blou­te – dié keer met Jen­na Dun­ster en Paul du Toit – gaan kyk, ook saam met my ma. Ek het toe die vol­le sir­kel daar­van be­sef.”
Haar eer­ste pro­fes­si­o­ne­le te­le­vi­sie­werk as ak­tri­se was vir E­go­li. Daar­na was sy on­der meer in Vil­la Ro­sa, 7de Laan, en S­can­dal! te sien, “en toe ek my oë uit­vee, was ek in Bin­ne­lan­ders”.
Sy is dank­baar dat sy die sprong ge­maak het na die vry­skut­wê­reld.
Sy gaan ook nou meer ge­reeld in die Kaap werk en sy sal haar kê­rel, I­van Zim­mer­mann, meer ge­reeld kan sien.
“Ek het ’n paar lek­ker din­ge wat voor­lê, soos ’n fliek en ’n reeks, maar die on­der­han­de­lings daar­voor wag nog.
“Ek gaan van die een pro­jek na die an­der en daag my­self uit. Ek wil nie een­dag spyt wees oor goed wat ek nie aan­ge­pak het nie.”