Rampe is vernietigende plekke wat ons hou. Wat ons nou doen, sal al die verskil maak
Geskryf deur Stephen Miller, Ensia
Foto hoflikheid van Curtis Perry
Wanneer vure, vloede en ander groot ontwrigtings natuurlike gebiede verander, is ons eerste instink om te herstel wat verlore gaan. Maar om vorentoe te beweeg, kan beteken dat dinge agterstallig is.
Die nuusuitsendings van helder oranje vlamme wat oor die beboste ridgetops in die nag gespeel het, was so gruwelik as wat hulle onafwendbaar was. Op September 2, 2017, het 'n brandweer aangesteek in die Columbia River Gorge oor 40 myl oos van Portland, Oregon. Vinnig het vlamme oor die suidelike kant van die canyon versprei en die omliggende kranse gestyg, waar droë oostewinde hulle in 'n inferno blaas. Binne drie dae het die Eagle Creek Fire meer as 20,000-akker toegesluit en die rivier na die noordrand gespring.
Eers 'n dag tevore het die kloof 'n wonder gewees wat geëet het. 'N Ou gematigde reënwoud het oor 'n 15,000-jarige basalt-canyon gedra. Vir miljoene wat in die omgewing woon, en baie toeriste van ver af, was dit 'n heilige uitstel van onoortreflike natuurskoon. Besoekers het probeer om troos te midde van verborge staanplekke van groot ou groeibeweegdes. Hulle het ontslae geraak omdat waterstrale met vrye valle op die voet van blote kranse afgeval het. Hulle het die uitsig op die wye Columbia-rivier gehang. Sy vurigste bewonderaars het vinnig by hierdie beelde van die plek vasgehou, selfs al het die vuur dit opgeruk.
Terwyl die brand se verspreiding op sy hoogtepunt was, het een van daardie bewonderaars 'n Facebook-groep geskep wat hy oorspronklik die naam "Herplant die Columbia River Gorge"Duisende het dadelik bymekaargekom, baie skopgrawe gereed om 'n nuwe bos te saai. "Ek en sommige vriende is besig om bome te herplant sodra die vuur af is," het een lid van die nabygeleë Beaverton, Oregon, geskryf. "As jy 'n beroep doen op plaaslike media, dink ek jy sal nie 'n tekort aan vrywilligers hê wat bereid is om bome te plant nie en selfs duidelike dooie hout," het 'n ander aangebied.
Dit het egter nie lank geduur vir iemand om te verskil nie. "[N] ature doen sy eie ding redelik goed," het een groeplid geskryf en aangevoer dat die bos op sy eie toegelaat moet word. "Moet asseblief nie skelm wees en jou eie bome plant nie." Die Oregonian het gepleit. "Dit kan meer skade doen as goed."
Met rook wat nog steeds sy wolke verstik, het die gemeenskap 'n debat oor hoe dit op hierdie groot verlies moet reageer: probeer om die verlede te herbou, of 'n nuwe werklikheid te aanvaar?
Inwoners van 'n dinamiese wêreld het met hierdie vraag vir eons gepraat, maar vandag en in 'n toekoms waar klimaatsverandering ons omgewings vinnig destabiliseer, word die veranderinge al hoe meer en meer gevolglik. Meer as ooit moet beleidmakers en grondbestuurders moeilike keuses maak oor die mens se rol in die bestuur van die natuurlike wêreld.
Ontwrigting van Evolusie
Verandering is natuurlik natuurlik. Met die lang uitsig is die rots waardeur die kloof gesny is, kinderloos. Die bos wat bo-op daardie rots verbrand is, is nog steeds jonger en die lot daarvan is net 'n momentopname. Diegene wat vir die bewaring van die bos in sy pre-vuurvorm roep, probeer om die natuurlike kragte te stop wat oor 'n paar kort millennia die bos geskep het wat hulle gekry het om lief te hê. Selfs in die natter weste van die kloof waar branders minder algemeen is, is brande noodsaaklik, sê die brandbestuursbeampte Darren Kennedy van die Columbia River Gorge National Scenic Area. Hierdie vuur was binne die reëls van die streek se brandbestryding. Die laaste groot voorval, die Yacolt Burn, het meer as 200,000-akker in 1902 verkool; Vandag is sy letsels deel van die uitsig.
Brande, selfs erge, is nodig vir die ontwikkeling van die biologies uiteenlopende landskappe wat ons koester. As ons wil hê dat woude veerkragtig sal wees teen vandag se klimaat, mag ons hulle laat brand, sê Chad Hanson, 'n boskoloog en direkteur van die John Muir Projek, wat studeer en bepleit vir bosbiodiversiteit. Hanson en 'n groeiende navorsingsliggaam beweer dat brandonderdrukking tot a gelei het vuur tekort in die hoë opstand Wes, ten spyte van die intensiteit van die afgelope jaar se veldbrande. Vir Hanson gaan dit om. Brande, selfs erge, is nodig vir die ontwikkeling van die biologies uiteenlopende landskappe wat ons koester.
Op die hakke van die kloofvuur het verteenwoordiger Greg Walden 'n wetsontwerp ingestel wat die herwinning van hout en hout herplant sal versnel. Dit het gebots met standvastige weerstand van omgewingsgroepe en die wetenskaplike gemeenskap.
"As ons hierdie gebiede plant en teken, ontwrig ons evolusie self," sê Hanson. Die sappings wat na die Yacolt Burn opgeskiet het, was diegene wat die beste by die toestande pas. Die bos, sê hy, sal hergroei - hoewel nie in ons lewens en waarskynlik in 'n ander vorm nie.
Onderhandeling Met 'n Kruipende Eventualiteit
In 'n hoek van die VSA so ver as wat jy van die Columbia River Gorge kan kry, sukkel 'n gemeenskap om te hou op grond wat onder dit sink. Soos seevlak styg, mors soutwater in Everglades National Park, wat meer as 2,300 vierkante kilometer tropiese wildernis op die suidelike punt van Florida vergiftig. Dit het 'n kritiese wadingvoël habitat, naby 70 bedreigde of bedreigde spesies, en een van die wêreld se grootste mangrove woude. .
In Florida kan 'n US $ 10.5-miljard-ingenieursprojek tyd vir wildlewe koop om aan te pas aangesien die habitatryke Everglades die bedreiging van die klimaatverandering-geïnduceerde seevlak styg. © iStockphoto.com | MonicaNinker
In 2000 het die Kongres die Omvattende Everglades Restourasie Plan (CERP) om die brose ekosisteem te beskerm en te verseker dat 'n varswatervoorraad na dekades van menslike ontwikkeling en waterverskuiwing die natuurlike moerasvelde vars water verstik het. In onlangse jare is egter meer klem gelê op die reaksie op die impak van klimaatsverandering en seevlak styging, wat veroorsaak het dat die varswater Everglades krimp voor die bevordering van die soutwater habitat.
Om dit aan te spreek, verwyder die CERP mensgemaakte barricades en die aanstuur van water met pompstasies om die natuurlike vloei van varswater te verhoed, terwyl die behoud van damme vir stoor en vloedversagting vasgestel word.
"As dit suksesvol is," sê die Nasionale Park Diens op sy webwerf, "sal hierdie pogings help om ondergrondse waterdraers te beskerm teen soutwater indringing, die impak van seevlak styg langs die kus te vertraag en kosbare tyd vir wild te koop om aan te pas by die veranderende omgewing . "Aangesien aanpassing, soos bosbou, tyd neem, en totdat daar aansienlike winste gemaak word om aardverwarming te keer, word hierdie versagtende pogings onderhandeld met 'n kruipende gebeurtenis.
Die Omvattende Everglades Restourasieplan het ten doel om 'n mate van historiese watervloei na die Everglades te bring nadat die kanale en oewers die ekosisteem verwoes het. Image met vergunning van Everglades National Park Service
"Ek het eers 'n bietjie ongemak daaroor, maar ek kom tot die punt waar ek besef hoe waardevol die aankoopstyd vir hierdie ekosisteme is," sê Stephen Davis, 'n ekoloog van die vleilande met die Everglades Foundation. Aanvanklik het hy gedink meer kan gedoen word as om net die uitwerking te vertraag, maar nou sê hy dat die mentaliteit naïef was. Seevlakopkoms is onvermydelik. Dit gooi nie die handdoek in nie, sê hy, "ons moet veg vir die volgende generasie wat groot voordeel sal trek uit hierdie ekosisteem. Selfs as dit nie in sy geheel is nie, sal dit steeds 'n bietjie voordeel bied. "
Keer terug en isoleer
Net so, langs die riviere wat afstammelinge van sommige van Noord-Amerika se langste inwoners onderhou, verwarm temperature verander landskappe en dreig om lang lewenswyse.
Die bestaan ​​in die laaglande van die bergagtige weste het lank gegaan op die seisoenale beskikbaarheid van kouewatervisse soos salm en forel, maar die toenemende lugtemperatuur en dalende sneespak het in sommige gebiede warmer stromingswater tot gevolg gehad. Saam met die impak van damme, ontwikkeling en boerdery, stoot hierdie opwarmende tendens 'n ekonomiese en kulturele steunpilaar van die streek se inheemse bevolking na die rand.
In die lig van klimaatmodelle wat 'n somber toekoms vir sommige koue water-habitats toon, verwerp Inheemse-Amerikaanse stamme landskappe na hul vooraf ontwikkelde staat en probeer om kritiese waterweë te isolasie van die gevolge van klimaatsverandering.
Bioloë Joe Maroney (links) en Todd Andersen laat 'n kuikend forel in 'n kreek in oostelike Washington, deel van pogings om die historiese toestand van akwatiese ekosisteme in die gesig van mensverwante veranderinge te herstel. Foto met vergunning van Rich Landers | Die woordvoerder-hersiening
"Stamme wil vis en habitat herstel waar ander agentskappe daaraan kan kyk en besluit dat dit nie die beste gebruik van dollars is nie," sê Joe Maroney, direkteur van vissery en waterhulpbronne vir die Kalispel Stam van Indiërs, wie se lande strek van Washington na Montana. "Dit is die enigste hulpbronne wat ons het wat aan die bespreking grens, so ons gaan alles doen wat ons kan om hulle te beskerm," sê hy.
Die Kalispel en ander in die streek het baie belê in die bestudering van koue water in strome en die spesies wat dit ondersteun. Hulle het onnatuurlik reguit riviere teruggekeer na hul natuurlike meanderings. Hulle het inheemse vis herbevolk waar indringerspesies oorheers het. Hulle bou paaie vir vis om onmoontlike damme te oorkom.
Soortgelyk aan die Everglades, dreig die bedreigings ooit, en beperkte hulpbronne laat sommige kwesbare sytakke onbedoeld. Soos temperature bly styg en sneeuval daal, word spesies soos die bedreigde bulforel, heilig vir baie, in die gesig gestaar.
Saai die toekoms
Johanna Varner is 'n bioloog met die Colorado Mesa Universiteit wat meer as vyf jaar spandeer het studeer pikas in die Columbia River Gorge. Vir haar was die brand se impak tweeledig. "As wetenskaplike gaan jy na 'n plek en maak objektiewe waarnemings, maar as mens kan jy nie daardie tyd bestee om noukeurige waarnemings in 'n plek te maak nie en ook nie 'n persoonlike verband daarmee te maak nie," sê sy.
In 2011 het Varner se navorsing in vlamme opgegaan toe 'n vuur in Oregon op die skuins van Mt. Kap. "Toe ek die vuur eers ontdek het, het ek nie geweet wat om te doen nie en ek het net gaan sit en uitgeroep," sê sy. Maar in die komende jare het sy bestudeer hoe pikas op veldbrande reageer, en in die proses het die hergroei van 'n verbrande woud getuig.
"Dit is nie dat daardie plek verlore gegaan het nie, maar dat dit verander is." - Johanna VarnerVarner was in Colorado toe die Columbia River Gorge-vuur begin het en dae spandeer het Twitter obsessief om te sien hoe haar werk geraak sal word. Sy weet nog steeds nie; Baie van die gebied het gesluit gebly vir die risiko van modderstortings in die onstabiele grond - 'n probleem tragies van Suid-Kalifornië ten tyde van hierdie skrywe. "Dis nie dat die plek verlore gegaan het nie, maar dat dit verander het," sê sy. "In my leeftyd sal dit nooit dieselfde wees as voor die vuur nie. Aan die ander kant sal daar nuwe eienskappe wees wat van wetenskaplike oogpunt ewe interessant sal wees, maar ook pragtig vanuit 'n persoonlike perspektief. "
Varner is nie van plan om selfvoldaanheid oor rampe wat ontstaan ​​as gevolg van menslike aktiwiteite, aan te moedig nie. Sy wys egter daarop dat ons nuwe realiteit waarskynlik 'n tyd van groot verlies sal wees, en hoe ons kies om te reageer op die verliese sal 'n groot verskil maak. In die Columbia River Gorge of elders, of ons weer skep wat ontbreek, bou iets nuuts of los dit heeltemal, ons besluite sal die toekoms saad.
Stephen Miller is 'n onafhanklike joernalis gebaseer in Seattle. 'N Voormalige senior redakteur van JA! Tydskrif en hoofredakteur van The Capitol Hill Times, het die omgewingswetenskap, klimaatsverandering, bewaring, energiebeleid en inheemse regte van die Arizona-woestyn tot die Alaskan-Arktiese gebied gedek.