Die hedendaagse siening van onderwys word grotendeels ondersteun deur die filosofie van pragmatisme. Wes Berg / Die Gesprek, CC BY-ND
Onderwys was 'n wesenlike deel van elke samelewing. Maar ons wêreld verander en ons word gedwing om daarmee te verander. So, wat is die punt van onderwys vandag?
Die antieke Griekse model
Sommige van ons oudste verhale oor onderwys kom uit Antieke Griekeland. In baie opsigte het die Grieke 'n voorbeeld van vorm van onderwys dit sou duisende jare duur. Dit was 'n ongelooflik gefokusde stelsel wat ontwerp is vir die ontwikkeling van staatsmanne, soldate en ingeligte burgers.
Die meeste seuns sou na 'n leeromgewing soortgelyk aan 'n skool gegaan het, hoewel dit 'n plek sou gewees het om basiese geletterdheid te leer tot tienerjare. Op hierdie punt sou 'n kind op een van die twee loopbane begin: vakleerling of 'burger'.
Op die vakleerpaadjie word die kind onder die informele vleuel van 'n volwassene geplaas wat hulle 'n ambag sou leer. Dit kan wees boerdery, potlood of smid - enige loopbaan wat opleiding of fisieke arbeid benodig.
In Antieke Griekeland sou seuns vakleerlinge of burgers word. Vroue en slawe het geen opleiding gekry nie. Wikimedia Commons, CC BY-SA
Die pad van die volle burger was intellektuele ontwikkeling. Seuns op pad na meer akademiese loopbane sal privaat tutors hê wat hul kennis van kuns en wetenskappe sal bevorder, asook hul denkvaardighede sal ontwikkel.
Die private tutor-student-model van leer sou nog honderde jare hierna duur. Daar word verwag dat alle manlike kinders sou gaan staatsgeborgde plekke sogenaamde gimnasiums ('skool vir naakte oefening') genoem saam met diegene wat op 'n militêre burger loopbaanopleiding in vegkuns oefen.
Diegene wat op beroepsrigting is, sal ook sterk aangemoedig word om te oefen, maar hul opleiding is bloot vir goeie gesondheid.
Tot op hierdie stadium was daar weinig in die weg van onderwys vir vroue, armes en slawe. Vroue het die helfte van die bevolking uitgemaak, die armes het 90% van die burgers uitgemaak, en slawe is 10 of 20 keer meer as die burgers.
Hierdie gemarginaliseerde groepe sou 'n mate van opvoeding ondergaan het, maar waarskynlik net liggaamlike sterk liggame was belangrik vir die kinderopvoeding en handearbeid. Ons kan dus veilig sê dat onderwys in beskawings soos Antieke Griekeland of Rome slegs vir ryk mans was.
Alhoewel ons baie van hierdie model gehaal het en ontwikkel het, leef ons in 'n rustige tyd in vergelyking met die Grieke. Wat wil ons vandag van die onderwys hê?
Ons leer werk - die 'pragmatiese doel'
Ons beskou onderwys vandag grotendeels daar as om ons kennis te gee van ons plek in die wêreld en die vaardighede om daarin te werk. Hierdie siening word ondersteun deur 'n spesifieke filosofiese raamwerk bekend as pragmatisme. filosoof Charles Peirce - soms bekend as die 'vader van pragmatisme' - het hierdie teorie in die laat 1800's ontwikkel.
Daar is 'n lang geskiedenis van kennis en begripsfilosofieë (ook bekend as epistemologie). Baie vroeë filosofieë was gebaseer op die idee van 'n objektiewe, universele waarheid. Die antieke Grieke het byvoorbeeld geglo dat die wêreld slegs uit vyf elemente bestaan: aarde, water, vuur, lug en eter.
Peirce, daarenteen, was gemoeid met die verstaan ​​van die wêreld as 'n dinamiese plek. Hy het alle kennis as ontvanklik beskou. hy het aangevoer dat ons moet verwerp enige idees oor 'n inherente menslikheid of metafisiese werklikheid.
Pragmatisme beskou enige begrip - geloof, wetenskap, taal, mense - as blote komponente in 'n stel probleme in die werklike wêreld.
Charles Peirce staan ​​soms bekend as die 'vader van pragmatisme'.
Met ander woorde, ons moet net glo wat ons help om oor die wêreld te leer en om redelike regverdiging vir ons dade te vereis. 'N Persoon kan dink dat 'n seremonie heilig is of geestelike betekenis het, maar die pragmatis vra: "Watter gevolge het dit op die wêreld?"
Onderwys het nog altyd 'n pragmatiese doel gedien. Dit is 'n instrument om gebruik te word om 'n spesifieke uitkoms (of stel uitkomste) te bewerkstellig. Vir die grootste deel, hierdie doel is ekonomies.
Hoekom skool toe gaan? Sodat u werk kan kry.
Onderwys bevoordeel u persoonlik omdat u werk kry, en dit bevoordeel die samelewing omdat u bydra tot die totale produktiwiteit van die land, sowel as om belasting te betaal.
Maar vir die ekonomie-gebaseerde pragmatis, hoef nie almal dieselfde toegang tot opvoedkundige geleenthede te hê nie. Samelewings het meestal meer boere nodig as prokureurs, of meer arbeiders as politici, daarom is dit nie belangrik dat almal universiteit toe gaan nie.
U kan natuurlik 'n pragmatiese doel hê om onreg op te los, gelykheid te skep of die omgewing te beskerm - maar die meeste hiervan is van sekondêre belang om seker te maak dat ons 'n sterk arbeidsmag het.
Pragmatisme, as konsep, is nie te moeilik om te verstaan ​​nie, maar pragmaties kan dit moeilik wees. Dit is 'n uitdaging om eksterne perspektiewe voor te stel, veral op probleme wat ons self hanteer.
Hoe om die probleem op te los (veral as ons deel is van die probleem) is die doel van 'n variant van pragmatisme wat instrumentalisme genoem word.
Hedendaagse samelewing en onderwys
In die vroeë deel van die 20de eeu het John Dewey ('n pragmatistiese filosoof) 'n nuwe opvoedkundige raamwerk geskep. Dewey het nie geglo dat onderwys 'n ekonomiese doel sou dien nie. In plaas daarvan het Dewey aangevoer onderwys moet 'n intrinsieke doel dien: onderwys was op sigself 'n goeie produk en kinders het ten volle ontwikkel as mense as gevolg daarvan.
Baie van die filosofie van die vorige eeu - soos in die werke van Kant, Hegel en Mill - was gefokus op die pligte wat 'n persoon teenoor hulself en hul samelewing gehad het. Die onus om te leer en die morele en wetlike verpligtinge van 'n burger na te kom, was op die burgers self.
Maar in sy beroemdste werk, Demokrasie en onderwys, Dewey het aangevoer ons ontwikkeling en burgerskap is afhanklik van ons sosiale omgewing. Dit beteken dat 'n samelewing verantwoordelik was vir die bevordering van die geestelike houding wat hulle in die burgers wou sien.
Dewey meen dat leer nie net met handboeke en roosters geskied nie. Hy het geglo dat leer plaasvind deur interaksie met ouers, onderwysers en maats. Leer vind plaas wanneer ons oor films praat en ons idees bespreek, of as ons sleg voel as ons onder groepsdruk neerkom en nadink oor ons morele mislukking.
Leer geskied nie net deur handboeke en roosters nie. Foto deur Alexander Dummer op Unsplash
Leer sal mense steeds help om werk te kry, maar dit was 'n toevallige uitkoms in die ontwikkeling van die persoonlikheid van 'n kind. Die pragmatiese uitkoms van skole is dus om burgers ten volle te ontwikkel.
Die hedendaagse opvoedkundige omgewing is ietwat gemeng. Een van die twee doelwitte van die 2008 Melbourne-verklaring opvoedkundige doelstellings vir jong Australiërs is dat:
Alle jong Australiërs word suksesvolle leerders, selfversekerde en kreatiewe individue, en aktiewe en ingeligte burgers.
Maar die Australiese Departement van Onderwys glo:
Deur die opheffing van uitkomste, help die regering om die ekonomiese en sosiale welvaart van Australië te verseker.
'N Liefdevolle lesing hiervan is dat ons steeds die ekonomiese doelwit as die pragmatiese uitkoms het, maar ons wil ook hê dat ons kinders innemende en betekenisvolle loopbane moet hê. Ons wil nie net hê dat hulle geld moet werk nie, maar ook geniet wat hulle doen. Ons wil hê dat hulle vervul moet word.
En dit beteken dat die opvoedkundige filosofie van Dewey belangriker word vir die hedendaagse samelewing.
'N Deel van die feit dat dit pragmaties is, is die erkenning van feite en omstandigheidsveranderinge. Oor die algemeen dui hierdie feite aan dat ons die manier waarop ons dinge doen, moet verander.
Op 'n persoonlike skaal, is dit miskien die erkenning dat ons slegte voeding het en ons dieet moontlik moet verander. Op 'n groter skaal, kan dit nodig wees dat ons besef dat die wêreld verkeerd is, dat die aarde rond is in plaas van plat.
As hierdie verandering op groot skaal plaasvind, word dit 'n paradigmaskuif genoem.
Ons wêreld is miskien nie so skoon soos ons voorheen gedink het nie. Ons kan kies om vegetariër te wees om ons impak op die omgewing te verminder. Maar dit beteken dat ons quinoa koop van lande waar mense nie meer kan bekostig om 'n stapelvoedsel te koop nie, want dit het 'n "superfood" in Westerse kombuise geword.
As u 'n aanhanger van die show The Good Place is, kan u onthou hoe dit presies is waarom die puntestelsel in die hiernamaals gebreek is - omdat die lewe te ingewikkeld is vir enige persoon om die perfekte telling te hê om goed te wees.
Michael verduidelik aan die regter hoe die lewe so ingewikkeld is, dat mense nooit regtig goed genoeg kan wees nie.
Dit alles konfronteer ons nie net in 'n morele sin nie, maar dit vereis ook dat ons die manier waarop ons goedere verbruik, fundamenteel verander.
En klimaatsverandering dwing ons om te heroorweeg hoe ons die afgelope honderd jaar op hierdie planeet geleef het, want dit is duidelik dat lewenswyse nie volhoubaar is nie.
Kontemporêre etikus Peter Singer het aangevoer dat ons, gegewe die huidige politieke klimaat, slegs ons kollektiewe gedrag radikaal kan verander as daar 'n groot ontwrigting van ons lewenswyse is.
As 'n voorsieningsketting deur 'n ramp wat deur klimaatsverandering veroorsaak word, gebreek word, is daar geen ander keuse as om die nuwe werklikheid te hanteer nie. Maar ons moet nie wag vir 'n ramp wat ons in die toerusting sal skop nie.
Om veranderinge aan te bring, sluit in dat ons onsself as burgers nie net van 'n gemeenskap of 'n land nie, maar ook van die wêreld beskou.
As die Amerikaanse filosoof Martha Nussbaum argumenteer dat baie sake internasionale samewerking nodig het om aan te spreek. Handel, omgewing, wetgewing en konflik vereis kreatiewe denke en pragmatisme, en ons het 'n ander fokus in ons onderwysstelsels om dit te bewerkstellig.
Opvoeding moet fokus op die ontwikkeling van die persoonlikheid van kinders, sowel as op hul vermoë om as burgers betrokke te raak (selfs as huidige politieke leiers nie saamstem nie).
As u 'n bepaalde vak op skool of universiteit neem, is u al ooit gevra: 'Maar hoe kry dit u werk?' As dit die geval is, beskou die ondervraer ekonomiese doelstellings as die belangrikste uitkomste vir onderwys.
Dit is nie noodwendig verkeerd nie, maar dit is ook duidelik dat werk nie meer die enigste (of belangrikste) rede is wat ons leer nie.