Sabinet | Volume 2005, Issue 2
Issue 2, 2005 Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg - Volume 2005,
Issue 2, 2005 Navigate this Journal About Current issue Previous issues Submit a paper Contact the editor Volumes & issues
Volume 2015 (2015) Volume 2014 (2014) Volume 2013 (2013) Volume 2012 (2012) Volume 2011 (2011) Volume 2010 (2010) Volume 2009 (2009) Volume 2008 (2008) Volume 2007 (2007) Volume 2006 (2006) Volume 2005 (2005) Volume 2004 (2004) Volume 2003 (2003) Volume 2005,
Vicarious liability of employers : reconsidering risk as the basis for liability
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2005, pp 215 –235 (2005)
Middellike aanspreeklikheid van werkgewers : heroorweging van risiko as grondslag vir aanspreeklikheid
In Grobler v Naspers 2004 4 SA 220 (K) is die tradisionele toets vir middellike aanspreeklikheid van &apos;n werkgewer, naamlik dat die gewraakte daad van die werknemer "binne die uitvoering van pligte" moes plaasgevind het, vervang met &apos;n nuwe toets wat in "common law"-jurisdiksies ontwikkel is. In die saak wat gehandel het oor seksuele teistering, het die hoe hof dit gestel dat daar wêreldwyd kennis geneem word van die nadelige gevolge van seksuele teistering op vroue en kinders. Indien die toets wat tot dusver in Suid-Afrika aangewend is om vas te stel of die werkgewer middellik aanspreeklik is, toepassing moes vind, sou die gedrag van die teisteraar beskou word as synde buite die diensbestek. Hierdie was die eerste saak in Suid-Afrika waarin &apos;n werkgewer aangespreek is vir seksuele teistering op grond van middellike aanspreeklikheid. Die hof stel dat indien &apos;n nuwe situasie hom voordoen dit selde help om na vorige beslissings te verwys om &apos;n grensgeval op te los. Die hof wys daarop dat menige Suid-Afrikaanse beslissing steun op geykte uitdrukkings waaruit geen logiese benadering afgelei kan word nie.
In navolging van "common law"-jurisdiksies aanvaar die hof in die Naspers-saak dat middellike aanspreeklikheid op beleidsoorwegings berus en nie op die starre regsreel dat die daad binne die uitvoering van die diensbetrekking ("scope of employment") moes geskied het nie. Die risiko wat deur die werkgewer se besigheid geskep word ("enterprise risk") vorm die grondslag vir aanspreeklikheid en verder word vir aanspreeklikheid van die werkgewer vereis dat daar &apos;n noue band ("close connection") tussen die risiko en die dade wat die skade veroorsaak het, moes gewees het. Die risiko-reel is nie vreemd aan die Suid-Afrikaanse reg nie. Dit is gebruik as toets vir middellike aanspreeklikheid in Minister of Police v Rabie 1986 1 SA 117 (A) en daar is ook deur Suid-Afrikaanse skrywers, veral Scott, aangetoon dat dit die enigste bevredigende grondslag vir skuldlose aanspreeklikheid bied. Indien risiko as grondslag vir middellike aanspreeklikheid aanvaar word, sou dit &apos;n eenvormge toets daarstel wat die veelvuldigheid van toetse vir verskillende situasies kan vervang.
Die uitbreiding van middellike aanspreeklikheid soos toegepas in Grobler v Naspers is nie in die onlangse saak Kern v Minister of Safety and Security (ongerapporteer) nagevolg nie. In die saak is die klaagster verkrag deur drie polisiemanne terwyl hulle aan diens was. Die hoogste hof van appel het die standaardtoets van "binne die uitvoering van pligte" gebruik en bevind dat die werkgewer nie middellik aanspreeklik is nie. Verlof tot appel na die konstitusionele hof is aan die klaagster verleen, welke appel tans nog hangende is.
Agenda vir &apos;n dringende vergadering op die dorpsplein : &apos;n kritiese analise van die definisie van terrorisme
Monique L. Du Preez
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2005, pp 236 –255 (2005)
11 September 2001: die dag waarop &apos;n ou bedreiging in nuwe gedaante die wêreld tot stilstand geskok het. In &apos;n oogwink het die grense van terreur vir altyd verskuif. Vandag, bykans vier jaar later, hou die wêreld steeds asem op dat dít maar net die begin van &apos;n tsoenami van terreur was wat nog onskuldige slagoffers op kontinente sou uitspoel. Daar is geen sprake van stilte na die storm nie. Lugrederye in die Verenigde State van Amerika en in die Verenigde Koninkryk kanselleer steeds vlugte op kort kennisgewing uit vrees vir soort-gelyke aanvalle.
In Suid-Afrika, soos in die meeste ander jurisdiksies, is daar sedertdien geskarrel om &apos;n omvattende antwoord in die vorm van wetgewing oor terrorisme te finaliseer. Konsepwetgewing hieroor die laaste twee jaar het hewige kritiek uitgelok as &apos;n sogenaamde monster in wording. Sal hierdie reënwolke &apos;n donderstorm en hael tot gevolg hê teen die agtergrond van VSA-geïnspireerde klimaatveranderinge in die vorm van anti-terreurwetgewing?
Open-space systems in urban land-use planning - invaluable assets in conserving the environment and enhancing the quality of life
Jeannie Van Wyk
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2005, pp 256 –273 (2005)
Oopruimtestelsels in stedelike grondgebruikbeplanning - onskatbare bates om die omgewing te bewaar en lewenskwaliteit te verbeter
Oop ruimtes in en om ons stede en dorpe is dikwels verwaarloos en besoedel en moet padgee voor ontwikkeling. Omdat daar baie voordele aan &apos;n stelsel van oop ruimtes verbonde is behoort &apos;n oopruimtestelsel &apos;n integrale deel van die grondgebruikbeplanningstelsel te vorm. Eerder as om huiwerig wees om sulke stelsels te implementeer, moet munisipaliteite die besondere voordele besef.
Sekere munisipaliteite in Suid-Afrika begin om oopruimtestelsels te ontwikkel, oa Durban, Kaapstad, Johannesburg, Pietermaritzburg, Port Elizabeth, Oos Londen, Bloemfontein, Empangeni en Port Alfred.
Onlangse omgewingswetgewing soos die Nasionale Wet op Omgewingsbestuur: Beskermde Gebiede 57 van 2003, wetgewing wat die funksies van munisipaliteite reel veral ten opsigte van geintegreerde ontwikkelingplanne soos die Wet op Plaaslike Owerhede: Munisipale Stelsels 32 van 2000 en grondgebruikbeplanningswetgewing soos die ontwerp Land Use Management Bill 2001 kan gebruik word as raamwerk vir die totstandkoming en implementering van so &apos;n oopruimtestelsel.
&apos;n Oopruimtestelsel bestaan uit verskeie komponente. Daar sal besluit moet word watter soort oopruimtestelsel toepaslik is - moet dit &apos;n eenvoudige stelsel wees waar net sekere areas as ekologies, sosiaal, institusioneel, landbou, onderwys, toerisme of erfenis gekategoriseer word of moet daar &apos;n omvattende oopruimtestelsel daargestel word.
Oopruimtestandaarde sal moet bepaal of oop ruimtes opsy gesit moet word op grond van demografiese, sosiale, kulturele of ekonomiese faktore. Sekere oop ruimtes moet dan verklaar word waar dit belangrik is om hulle te bewaar vir menslike, sosiale, kulturele of ekonomiese ontwikkeling.
&apos;n Voorvereiste vir &apos;n stelsel van oop ruimtes is behoorlike bestuur. Die komponente van bestuur is &apos;n beheerliggaam om die stelsel te administreer binne die raamwerk van die grondgebruikstelsel, &apos;n inventaris wat grense, kategoriee, spesiale gebruike, gebruiksbeperkings of beheermeganismes van toepassing moet aandui en oopruimtebestuursplanne wat die doelwitte vir die spesifieke area, toepaslike norme en standaarde, sonering en ontwikkelingsplanne moet bevat. Onderliggend aan &apos;n oopruimtestelsel is gemeenskapsdeelname.
Governance in the information age - implications for the law
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2005, pp 274 –291 (2005)
Beheer in die inligtingstydsgewrig - implikasies vir die reg
Hierdie bydrae het ten doel om die regsimplikasies van inligtingsekuriteitsbestuur te analiseer, deur inligtingsekuriteitsbestuur te definieer, die entiteite wat hulself moet bemoei met hierdie dissipline, naamlik direkteure en topbestuur, te identifiseer, ondersoek in te stel na die bestaansrede vir hierdie dissipline en die voordele verbonde aan hierdie dissipline uit te wys. Die regsaspekte van inligtingsekuriteit wentel om vyf geskilpunte, naamlik (i) die wyses waarop inligting gestoor, gebruik en oorgedra word, (ii) wie toegang tot die inligting het, (iii) hoe lank so &apos;n persoon toegang sal hê, (iv) wat sodanige persoon met die inligting kan maak en (v) wie oor die bevoegdheid beskik om toegangsregte te verander en te beperk. Dit is belangrik om in gedagte te hou dat inligtingsekuriteit nie net &apos;n tegnologiese aangeleentheid is nie, maar dat daar prosedurele en fisiese sekuriteiskomponente opgesluit is in hierdie konsep. Al drie komponente moet saam gebruik en beskerm word, aangesien hierdie komponente interafhanklik van mekaar funksioneer. &apos;n Kwesbare plek in een van die komponente sal noodwendig daartoe lei dat die ander twee komponente blootgelêen uitgebuit word. Na aanleiding van bogenoemde, en as gevolg van die komplekse aard van inligtingsekuriteit en die probleme en risiko&apos;s inherent verbonde aan hierdie dissipline, is dit voor die hand liggend dat &apos;n wyse gevind moet word om hierdie dissipline effektief te implimenteer, kontroleer en bestuur. Die oplossing vir hierdie probleem word gevind in inligtingsekuriteitsbestuur. Nie alleen stel inligtingsekuriteitsbestuur die maatskappy in staat om al die komponente van inligtingsekuriteit effektief te beheer en te kontoleer nie, maar hierdie dissipline verskaf ook aan die maatskappy en lede van topbestuur, &apos;n meganisme om te verseker dat daar aan internasionale en plaaslike standaarde, regulasies en wetgewing met betrekking tot inligingsekuriteit voldoen word.
Die kruks van hierdie bydrae sentreer om die belangrikste regsimplikasie van inligtingsekuriteitsbestuur, naamlik regsaanspreeklikheid vir die nienakoming van inligtingsekuriteitsbestuur. In hierdie opsig moet daar veral aandag geskenk word aan die nakoming van die plig tot sorg en vaardigheid, wat van direkteure, spesifiek binne die inligtingsekuriteitsfeer, vereis om redelike stappe te doen om die organisasie se inligtingsbates te beskerm. Daar word tot die gevolgtrekking gekom dat, ten einde vir &apos;n direkteur om aan sy plig tot sorg en vaardigheid te voldoen en uiteindelik aanspreeklikheid vir mislukte inligtingsekuriteit te ontkom, hy homself moet onderrig in, betrokke wees by, en toegewyd wees aan die dissipline inligtingsekuriteitsbestuur in sy geheel. In die inligtingsera het organisasies nie meer die luuksheid om te wonder of hulle inligtingsekuriteit gaan ontplooi nie, maar slegs hoe hulle dit gaan doen. Verbruikers, besigheidsvennote, verskaffers en die publiek in die algemeen, verwag van organisasies om redelike stappe te doen om die organisasie se inligtingsbates te beskerm. Indien &apos;n organisasie versuim om gehoor te gee aan hierdie verpligting sal die organisasie sigself kort voor lank in die hof bevind.
The South African common law into the twenty-first century
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2005, pp 292 –298 (2005)
Die Suid-Afrikaanse gemenereg in die een en twintigste eeu
Die artikel ondersoek of &apos;n communis opinio bestaan ten aansien van die vraag wat ons gemenereg behels, en vervolgens waarom daar so baie verskillende opvattings oor hierdie onderwerp is, en of die huidige regsopleiding die gemenereg bevorder.
Die volgende paradigmas word ontleed: die beperking van die "gemenereg" tot die reg van Holland gedurende die sewentiende en agtiende eeu; die ius commune; die Engelse presedente; die gedagte dat die gemenereg in Suid-Afrikaanse gewysdes gevind word; die dinosaurus-paradigma en die oortuiging dat die gemenereg nie deur die grondwet beinvloed word nie.
Daar word aan die hand gedoen dat die gemenereg gevorm word deur die ou-Hollandse reg soos opgeneem en ontwikkel in Suid-Afrika gedurende die negentiende, twintigste en een-en-twintigste eeu. Hierdie siening vind steun in artikel 39(2) van die grondwet, wat die gemenereg as &apos;n lewende en ontwikkelende deel van die reg beskou en nie as &apos;n geslote stelsel uit die verlede nie.
Die oorsaak vir die verskeidenheid van paradigmas word toegeskryf aan die regsopleiding wat die gemenereg afskeep ten gunste van sogenaamd meer "belangrike" en "praktiese" kursusse. Die vier-jaar LLB-graad hou nie rekening met die verskillende kompetensies en aspirasies van regstudente nie en daar was en is altyd &apos;n politieke dimensie aan die wysiging van die regsopleiding verbonde. Ten slotte word aan die hand gedoen dat die voornemende regstudente aangemoedig behoort te word om &apos;n studie vir &apos;n BA-Regte as voorgraad plus twee jaar LLB as nagraadse opleiding te oorweeg omdat dit tot &apos;n groot mate reg laat geskied aan die onderliggende voorvereistes vir &apos;n oorwoe omgang met die gemenereg.
The law applicable to consumer contracts under the EU Rome Convention
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2005, pp 299 –315 (2005)
Verbruikersooreenkomste onder die Verdrag van Rome - toepaslike reg
Die outeur bespreek die trefwydte van die begrip "verbruiksooreenkoms" onder die Verdrag van Rome en betrek hierby ook kontraksluiting per e-pos en die internet. Sy dui die toepaslike regstelsel onder die verdrag aan en bestee aandag aan dwingende reels van die lex fori, die lex causae en derde lande. Die substantiewe reelgewing van die Europese Unie op die gebied word aangestip en aandag gevra vir die hersiening van die Verdrag van Rome.
Artikel 21 van die Insolvensiewet - reg of weg?
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2005, pp 316 –329 (2005)
Section 21 of the Insolvency Act - to be or not to be
Section 21 of the Insolvency Act 24 of 1936 has been under serious criticism. Many academics are in favour of the deletion of the provision. A recently popular argument is that the section is unconstitutional. It was, however, decided in Harksen v Lane 1998 1 SA 300 (CC) that the provisions of this section are not invalid for being unconstitutional. Another view is that the interests of the insolvent estate are sufficiently protected by the impeachable dispositions specified in s 26-31 of the Insolvency Act. These sections relate to dispositions without value; voidable preferences, undue preferences and collusive dispositions. A provision such as s 21 is therefore seen to be unnecessary. There is no equivalent for s 21 in the Australian bankruptcy law and reliance is, in the case of fraud between spouses, placed on the provisions regarding impeachable dispositions (the "claw back" mechanisms) only. Still, many serious problems are experienced and a number of changes and proposals for change are under discussion in Australia. It is the writer&apos;s view that there is presently an inclination in Australia towards a provision like s 21. It is also the writer&apos;s view that if s 21 is abolished, it should be replaced with a prohibitory enactment interdicting the solvent spouse to dispose of any of her assets from the moment the insolvent spouse&apos;s estate is sequestrated, without the written permission of the master or trustee.
Chronicle of a death foretold : the end of trial by ambush and the dawn of exchange of civil witness statements
C. Van Heerden
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2005, pp 330 –347 (2005)
Die uitruil van siviele getuieverklarings : &apos;n tydige doodsteek vir die verrassingselement
Die "kaart teen die bors"-benadering wat kenmerkend is van die adversatoriese stelsel, is grotendeels gevoed deur die privilegie teen openbaarmaking van getuieverklarings voor &apos;n siviele verhoor wat vir baie jare in verskeie jurisdiksies bestaan het. Tans volg toonaangewende adversatoriese regstelsels soos die in Engeland, Amerika, Nieu-Seeland en Australie egter &apos;n meer liberale benadering waarvolgens uitruil van siviele getuieverklarings &apos;n vaste kenmerk van die voorverhoorstadium is. Die toenemende klem op meer deursigtige, tyd- en koste-effektiewe litigasie het vervolgens die vraag laat ontstaan of die nie-uitruiling van siviele getuieverklarings in die Suid-Afrikaanse adversatoriese regstelsel inderdaad geregverdig en doeldienend is.
Dit is duidelik dat die voordele van uitruiling van getuieverklarings die nadele daaraan verbonde oorskadu. As sodanig sal, inter alia, ware geskilpunte vroeg reeds geidentifiseer kan word en sal verhoortyd drasties ingekort kan word met kostebesparende resultate wat sal lei tot verbeterde toegang tot die reg.
Aangesien die Suid-Afrikaanse siviele prosesreg grotendeels sy ontstaan het in die Engelse siviele prosesreg wat tans, na die radikale Woolf-hervormings in 1999, &apos;n verfynde saakbestuurstelsel het waarin vooraf uitruiling van getuieverklarings &apos;n belangrike rol speel, behoort dit insiggewend te wees om die Engelse prosedure deeglik in oenskou te neem. Laasgenoemde prosedure maak voorsiening vir die uitruiling van getuieverklarings sowel as getuie-opsommings &apos;n aansienlike tydperk voor siviele verhoor. Daar word in die besonder voorsiening gemaak dat die getuieverklarings kan dien as &apos;n party se hoofgetuienis wat uiteraard &apos;n beduidende besparing op verhoortyd en -koste meebring. Die prosedure waarvolgens die uitruiling moet geskied word ook duidelik omskryf en voorsiening word gemaak vir aanvulling van getuie-verklarings en uitsluiting van bepaalde aangeleenthede.
Dit is gevolglik duidelik dat die Suid-Afrikaanse siviele prosesreg, wat tans mank gaan aan bepalings ten aansien van vooraf uitruiling van getuieverklarings, dringende hervorming benodig. Uiteraard is die Suid-Afrikaanse praktyk nie totaal ongenee teenoor sodanige uitruiling van getuieverklarings nie, gegewe die feit dat sodanige prosedure reeds sy buiging gemaak het in die herroepe tweede eksperimentele hooggeregshofreel 37A en die reels van die kommersiele hof wat ongelukkig nooit na potensiaal benut is nie. Die vooraf uitruiling van getuieverklarings is myns insiens onontbeerlik vir koste- en tyd-effektiewe litigasie en voorstelle vir implementering van sodanige prosedure in die Suid-Afrikaanse bestel word gevolglik aan die hand gedoen.
The indigenous Swazi law of court procedure : a restatement
F.P. van R. Whelpton
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2005, pp 348 –357 (2005)
Inheemse Swazi prosesreg
Twee tipes inheemse Swazi howe kan onderskei word, naamlik die familiehof en die hof van die tradisionele leier. Die familiehof bereg private aangeleenthede tussen familielede (private hof), terwyl die hof van die tradisionele leier funksioneer as &apos;n publieke hof. Daar kan van die hof van die tradisionele leier na die hof van die koning geappelleer word. Regsverteenwoordiging ontbreek in alle gevalle. &apos;n Party behartig self sy saak en word in die hof deur senior familielede bygestaan.
Alle verrigtinge geskied mondelings en verhore vind in die openbaar plaas. Enige volwasse man mag &apos;n hofsitting bywoon, terwyl vroue en kinders teenwoordig mag wees wanneer hulle by &apos;n saak betrokke is.
Die verjaring van &apos;n skuld of &apos;n eis is aan die Swazi-reg onbekend. &apos;n Eis wat op &apos;n onregmatige daad gebaseer is, moet egter sonder versuim by die dader se groep aangemeld word.
Wanneer &apos;n handeling &apos;n misdaad en ook &apos;n onregmatige daad daarstel, word die twee aangeleenthede in één saak afgehandel. &apos;n Terminologiese onderskeid tussen &apos;n "siviele geding" en "strafsaak" ontbreek in die Swazitaal, alhoewel die onderskeid bekend is.
Some observations regarding the occurrence and management of HIV / Aids in South African workplaces
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2005, pp 358 –371 (2005)
Enkele opmerkings oor die voorkoms en bestuur van MIV / VIGS in Suid-Afrikaanse werkplekke
In hierdie bydrae word sommige van die moontlike praktiese gevolge van die aanwesigheid van MIV / VIGS in die werkplek ondersoek. Drie aspekte word uitgelig: die omstandighede wanneer &apos;n MIV-positiewe werker ontslaan kan word (insluitende die geval waar medewerkers weier om saam met so &apos;n individu te werk), die omstandighede wat nodig is voordat &apos;n werker geldig vir MIV getoets kan word (met verwysing na drie beslissings van die arbeidshof) en die riglyne wat geld rakende aanmelding en betaling van vergoeding in gevalle waar MIV / VIGS as &apos;n beroepsiekte opgedoen word in die omvang en loop van diens. Die artikel bepleit steeds, soos ook reeds in vroeëre bydraes gedoen is, dat slagoffers van hierdie siekte as individue behandel moet word en dat substantiewe gelykheid nagestreef moet word.
Huweliksvermoënsregtelike aspekte van egskeidings en verband-versekerde lenings : aantekeninge
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2005, pp 372 –384 (2005)
Die moontlike regsimplikasies vir banke as kredietverskaffers teen verband-versekering aan kliënte wat in gemeenskap van goedere getroud is en wat hetsy op die punt staan om deur &apos;n egskeiding te gaan of wat pas daardeur gegaan het sonder om die belangrike statuswysigende aangeleentheid onder die aandag van die tersake bank te bring, het te oordeel aan die afwesigheid van enige verwysing daarna in die gerapporteerde regspraak nog nie vir beslegting voor die howe beland nie. In &apos;n kredietgemeenskap wat gekenmerk word deur sowel die benutting van vindingryke vorms van kredietverlening as &apos;n hoë egskeiding-syfer, is die afwesigheid van regspraak hieroor verbasend. In hierdie bydrae val die klem in die verband op sommige van die "nuwe" vindingryke kredietverskaffingsvoertuie soos "Flexibond", "Re-Advance" en soortgelyke figure wat onder verskillende benamings in die praktyk aangewend word om bykomstige krediet teen &apos;n bestaande verband te bekom.
International law and indigenous land rights : further lessons for South Africa : aantekeninge
George N. Barrie
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2005, pp 384 –389 (2005)
In "The American Indian and tribal law: lessons for South Africa" (2003 TSAR 160) and "Aboriginal rights and self determination" (1998 TSAR 788) I emphasised the fact that of all the rights of indigenous peoples, none is more central to their culture than the claim to ancestral lands. This issue remains a contentious one and is also beginning to feature prominently in the sphere of international law.
Enkele gedagtes oor &apos;n gepaste vonnis by manslag : aantekeninge
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2005, pp 390 –401 (2005)
Die strafverhoorproses word hoofsaaklik in twee duidelik omlynde prosesse ingedeel. Ten eerste is daar die verhoor op die meriete van die saak waarin die hof moet bepaal of die betrokke aangeklaagde skuldig bevind moet word aan die ten laste gelegde klagte(s), al dan nie. Sou die hof bevind dat die beskuldigde onskuldig is - cadit quaestio. Wanneer die beskuldigde egter skuldig bevind word aan &apos;n betrokke misdaad, volg die tweede baie belangrike proses. Die misdadiger wat tydens die verhoor deur &apos;n hof skuldig bevind is, moet ook deur &apos;n hof - as verlenging van die staatsgesag - &apos;n gepaste vonnis opgelê word.
Die Carmichele-saga kom tot &apos;n gelukkige einde : regspraak
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2005, pp 402 –409 (2005)
Die belangrikste, en sekerlik die opspraakwekkendste, sake oor die verantwoordbaarheid van die staat om die reg op die liggaamlike integriteit en sekerheid van die persoon van sy burgers teen geweld deur derdes te beskerm, is die aangeleentheid in Carmichele, wat in 1997 &apos;n aanvang geneem en &apos;n sirkelroete gevolg het vanaf die hooggeregshof, via die hoogste hof van appèl (Carmichele v Minister of Safety and Security 2001 1 SA 489 (HHA); sien Neethling "Die regsplig van die staat om die reg op die fisies-psigiese integriteit teen derdes te beskerm: Die korrekte benadering tot onregmatigheid, nalatigheid en feitelike kousaliteit" 2001 THRHR 489) na die konstitusionele hof (Carmichele v Minister of Safety and Security (Centre for Applied Legal Studies Intervening) 2001 4 SA 938 (KH); sien Neethling en Potgieter "Toepassing van die grondwet op die deliktereg" 2002 THRHR 265; Leinius en Midgley "The impact of the constitution on the law of delict" 2002 SALJ 17; Pieterse "The right to be free from public or private violence after Carmichele" 2002 SALJ 27; Carpenter "The Carmichele legacy - enhanced curial protection of the right to physical safety" 2003 SA Public Law 252-256), terug na die hooggeregshof (Carmichele v Minister of Safety and Security 2003 2 SA 656 (K)) en uiteindelik tot sy slotsom in onderhawige beslissing van die hoogste hof van appèl (sien Minister of Safety and Security v Carmichele 2004 3 SA 305 (HHA) 311D-312B vir &apos;n kort oorsig van die lotgevalle van die Carmichele-aangeleentheid).
Rei vindicato vir vorderingsregte? : regspraak
Tydskrif vir die Suid-Afrikaanse Reg 2005, pp 410 –427 (2005)
Tot onlangs is aanvaar dat in die Suid-Afrikaanse reg prinsipieel suiwer onderskei word tussen saaklike- en vorderingsregte. Hoewel beide voorbeelde van vermoënsregte is en dus as sodanig bestanddele van &apos;n regsubjek se bates kan uitmaak, is die verskille dermate duidelik uitgekristalliseer dat ruimte vir verwarring betreklik klein hoef te wees. (Sien vir &apos;n bespreking van die tradisionele sogenaamde "teorieë" in die verband reeds Reinsma Het Onderscheid tussen Zakelijke en Persoonlijke Rechten mbt Onroerend Goed in het Zuidafrikaanse Recht (1970) 173 ev; Kisch Beschouwingen over de Onderscheiding tussen Zakelijke en Persoonlijke Rechten (1932); Rank-Berenschot Over de Scheidslijn tussen Goederen- en Verbintenissenrecht (1992); Van der Merwe Sakereg (1990) 60-63; Van der Vyver "The doctrine of private-law rights" in Strauss (red) Huldigingsbundel vir WA Joubert (1988) 201; Van der Walt "Relatiewe saaklike regte" 1986 TSAR 173; Sonnekus "Herklassifikasie van die aard van die huurder se reg?" 1987 TSAR 223.)