Die konsep van niks, van nêrens waaroor ek vantevore geskryf het – The Meaning of Nowhere soos Jan Morris dit beskryf – spook weer by my. My tweede aand daar ontdek ek op my gasvrou se boekrak Die Versamelde Werk van Jacques Brel en ek lees na baie jare weer die woorde van sy beroemde lied ‘Marieke Marieke’. Ek het deur die vorige nommers in die reeks geblaai, en kon die volgende name in hierdie verband raaksien: Danie Marais, Carina Stander, Jasper van Zyl, Ronelda S. Kamfer en Loftus Marais. ’n Bundel deur Melt Myburgh is geskeduleer om vroeg volgende jaar te verskyn. Die hoofstuk sluit af met ‘n verdere herhaling van die feit dat hulle slegs op die Here moet vertrou en glad nie iets met die oproep van geeste of met beswering te doene moet hê nie. Dié wat sulke dinge doen verdien die dood. Dus: geen populistiese digter nie, hoor. Geen performance poet nie, hoewel hy die lewende bewys is dat moeilike digkuns siself nie as verhewe bo voordrag moet beskou nie.