Antieke Egiptiese mediese tekste - Geskiedenis Podcasts - 2021
Geneeskunde in antieke Egipte word verstaan ​​as 'n kombinasie van praktiese tegniek en magiese beswering en ritueel. Alhoewel fisiese besering gewoonlik pragmaties deur verbande, spalke en slawe aangespreek is, is selfs die gebreekte bene en chirurgiese prosedures wat in die mediese tekste beskryf word, meer effektief gemaak deur towerkuns.
Hierdie towerspreuke is in die destydse mediese tekste aangeteken, op papirusrolle geskryf en, indien nodig, deur dokters geraadpleeg. In die huidige tyd sou die meeste mense nie dink aan die besoek van 'n dokter nie en beswerings oor hulle laat prewel terwyl hulle met olie gevryf en met wierook berook word terwyl amulette en sjarme oor hul liggame geswaai word, maar vir die ou Egiptenare was dit alles bloot 'n roetine -aspek van die mediese praktyk. Soos die Ebers Papyrus, een van die mediese tekste van sy tyd, sê: "Magie is effektief saam met medisyne. Geneeskunde is effektief saam met magie."
Magie en medisyne
Die Egiptiese magiese god was ook hul god van geneeskunde, Heka, wat 'n staf dra wat met twee slange vervleg was (ongetwyfeld afkomstig van die Sumeriese god Ninazu, seun van die godin van gesondheid en genesing, Gula). Hierdie simbool het later na Griekeland gereis, waar dit die caduceus -septer van die genesende god Asclepius geword het en later geassosieer is met die "vader van die medisyne", Hippokrates. Die caduceus word vandag erken as die simbool van die mediese professie regoor die wêreld. Magiese praktyk en besweringe het die mag van die gode aangewend om sy doelwitte te bereik, hetsy in medisyne in enige ander lewensgebied. In die mediese praktyk het die towerspreuke, gesange en beswerings die gode naby die geneser gebring en hulle energie op die pasiënt gefokus. Heka was die naam van die god en ook die beoefening van magie. Volgens Egiptoloog Margaret Bunson:
Drie basiese elemente was altyd betrokke by die praktyk van heka: die towerkuns, die ritueel en die towenaar. Spellings was tradisioneel, maar het ook met die tyd verander en bevat woorde wat as kragtige wapens in die hande van die geleerdes beskou is. (154)
Dokters was goed vertroud met magie en hoe dit die doeltreffendste gebruik moet word. Die dokter was die towenaar wat die towerspreuke en die rituele ken wat hul krag sou ontsluit. As 'n dokter na 'n pasiënt ontbied word, sou hy of sy die siekte kon genees omdat die gode sou opdaag sodra die regte spreuke saam met die presiese rituele ingesluit is. Die triade van 'n dokter, spel en ritueel is deur die ou Egiptenare as betroubaar beskou as enige mediese prosedure in die huidige tyd.
Hierdie towerspreuke is neergeskryf op boekrolle gemaak van die papirusplant, wat in repe gesny is, in lae gelê en gedruk is om papier te maak. Hierdie boekrolle het twee kante: die recto, waar die vesels van die plant horisontaal geloop het (die voorkant) en die andersom, waar hulle vertikaal (agter) gehardloop het. Die recto is eers geskryf omdat dit die voorkeuroppervlak was, maar sodra dit gevul is, het die andersom is gebruik vir bykomende inligting of soms 'n heeltemal ander teks. Die Edwin Smith Papyrus, byvoorbeeld, het chirurgiese prosedures op die recto met magiese towerspreuke op die andersom. Alhoewel sommige geleerdes die twee kante as 'n hele teks geïnterpreteer het, het ander voorgestel dat die towerspreuke later by die papirus gevoeg is. Papirus was taamlik duur en is dikwels vir ander werke herwin, óf deur te skryf oor recto kant of met behulp van die andersom of albei.
Die gesagstoon in al die mediese tekste impliseer empiriese kennis van die sukses van die voorskrifte en prosedures.
Die mediese boekrolle is bewaar in 'n deel van die tempel, bekend as die Per-Ankh ('Huis van die Lewe'), wat 'n interessante kombinasie van scriptorium, leersentrum, biblioteek en moontlik hospitaal of mediese skool was. Daar word gesê dat dokters uit die Per-Ankh sou opereer, maar of dit beteken dat hulle pasiënte daar behandel het, daar gestudeer het of bloot verwys het na die kennis wat hulle gekry het, is onduidelik; dit is moontlik dat die frase al die bogenoemde bedoel het. Tempelkomplekse in antieke Egipte het wel as 'n soort hospitaal gedien en daar word aangeteken dat mense hulle besoek vir hulp met mediese probleme. Terselfdertyd het hulle natuurlik verband gehou met leersentrums.
Die towerspreuke wat mediese persone sou geleer het, is nie as arbitrêr beskou nie, maar is bewys dat hulle deur ondervinding effektief was. Die gesagstoon in al die mediese tekste impliseer empiriese kennis van die sukses van die voorskrifte en prosedures. Die Erman Medical Papyrus gee byvoorbeeld gesaghebbend beswerings en towerkuns om kinders en gesonde swangerskappe te beskerm. Hierdie teks, wat dateer uit die Tweede Tussentydperk van Egipte (omstreeks 1782-ongeveer 1570 v.G.J.) en waarskynlik ongeveer c. 1600 vC, is interessant om 'n aantal redes, maar veral omdat dit die mediese kennis in die volkspraktyk weerspieël. Die Magiese Lullaby van antieke Egipte, gesing of voorgelees deur moeders om hul kinders te beskerm teen bonatuurlike skade, deel baie ooreenkomste met die beswerings wat in die Erman -papirus voorgestel word.
Die Mediese Tekste
Die verskillende mediese tekste behandel elkeen 'n ander aspek van siekte of besering. Elkeen van hulle dra die naam van die individu in die moderne era wat die teks ontdek, gekoop of geskenk het aan die museum wat dit nou huisves. Die name waarmee die werke oorspronklik bekend was, het verlore gegaan.
Alhoewel daar baie verskillende papirusse is wat magiese spreuke, mediese prosedures of albei noem, word slegs die wat direk verband hou met die praktyk van medisyne - en wat vermoedelik deur praktiserende dokters geraadpleeg is - hieronder gegee. 'N Manuskrip soos die Westcar Papyrus, byvoorbeeld, hoewel dit wel lig werp op die praktyke rondom geboorte, kan nie as 'n mediese teks beskou word nie, aangesien dit natuurlik historiese fiksie is.
Die Berlynse Mediese Papirus (Brugsch Papyrus) - Hierdie werk dateer uit die vroeë nuwe koninkryk van Egipte en word beskou as 'n afskrif van 'n veel ouer mediese verhandeling uit die Middelryk (2040-1782 v.G.J.). Die papirus handel oor voorbehoeding en vrugbaarheid en bevat onderrig oor die vroegste swangerskapstoetse waarin 'n urinemonster van die vrou geneem is en oor plantegroei gegooi is; veranderinge in hormoonvlakke sal duidelik blyk uit die effek wat die urine op die plante gehad het. Baie van die advies in hierdie werk word ook gevind in die Ebers Papyrus.
Die Carlsberg -papirus - 'n Versameling verskillende papirusse uit verskillende tydperke wat oor eeue strek. Dele van hierdie papirus dateer uit die Middelryk van Egipte, sommige uit die Nuwe Koninkryk, en ander uit die laat 1ste eeu nC. Die New Kingdom -segment word beskou as 'n afskrif van 'n teks uit die Middelryk wat oor ginekologiese probleme, swangerskap en oogprobleme handel. Die verskillende dele is in hiëratiese, demotiese en antieke Grieks geskryf.
Die Chester Beatty Medical Papyrus (ook bekend as Papyrus Chester Beatty VI) - Gedateer na die Nuwe Koninkryk (ongeveer 1570 - ongeveer 1069 v.G.J.), en spesifiek op ca. 1200 vC is die teks in demotiese skrif geskryf en is dit die oudste verhandeling oor anorektale siektes (wat die anus en rektum affekteer) in die geskiedenis. Die werk skryf cannabis voor as 'n effektiewe pynmedikasie vir kolorektale kanker sowel as hoofpyn; maak die werk dus 'n vroeë voorbeeld van medisinale cannabis wat voorgeskryf is vir kankerpasiënte, voordat Herodotus die vermelding van die Skytiese gebruik van cannabis as 'n ontspanningshallusinogeen in sy Geskiedenisse (5de eeu v.G.J.), wat algemeen beskou word as die oudste vermelding van die middel.
The Demotic Magical Papyrus van Londen en Leiden - Gedateer uit die 3de eeu nC, is hierdie papirus in demotiese skrif geskryf en handel dit volledig oor die bonatuurlike aspekte van siektes, insluitend spreuke vir waarsêery en om iemand uit die dood op te wek. Die dokter word advies gegee oor hoe om visioene te veroorsaak en kontak te maak met bonatuurlike entiteite om 'n pasiënt te genees deur bose geeste uit te jaag.
Die Ebers Papirus - Hierdie eksemplaar, gedateer aan die Nuwe Koninkryk (spesifiek ongeveer 1550 v.G.J.), is ook 'n ouer werk uit die Middelryk. Dit bespreek kanker (waaroor daar gesê word dat u niks kan doen nie), hartsiektes, depressie, diabetes, geboortebeperking en vele ander probleme, soos spysverteringsprobleme en urienweginfeksies. Dit bied 'wetenskaplike' sowel as bonatuurlike diagnoses vir siektes en genesing en bevat 'n aantal spreuke. Dit is die langste en mees volledige antieke Egiptiese mediese teks wat tot nog toe gevind is, met meer as 700 voorskrifte en spreuke. Alhoewel die Egiptenare min kennis van interne organe gehad het, het hulle besef dat die hart 'n pomp was wat bloed aan die res van die liggaam verskaf. Sielkundige probleme word toegeskryf aan bonatuurlike oorsake in die teks op dieselfde manier as fisiese siektes.
Die Edwin Smith Papyrus -Vanaf die Tweede Tussenperiode (ongeveer 1782-1570 VHJ) is hierdie werk 'n afskrif van 'n vroeëre stuk wat waarskynlik in die Ou Koninkryk geskryf is (ongeveer 2613-2181 VHJ). Dit is in 'n hiëratiese skrif en gedateer op c. 1600 vC. Sommige geleerdes skryf die oorspronklike werk toe aan Imhotep (ongeveer 2667-2600 v.C.), veral bekend as die argitek van Djoser se stappiramide wat teen die einde van die vroeë dinastiese periode in Egipte gebou is (ongeveer 3150 - ongeveer 2613 v.G.J.). Imhotep word ook gerespekteer vir sy mediese verhandelinge met die argument dat siekte natuurlik is, nie 'n straf van die gode of die gevolg van bose geeste nie. Aangesien die Edwin Smith Papyrus fokus op pragmatiese behandelings vir beserings, sou Imhotep se bewerings ten minste die werk beïnvloed het, selfs al het hy nie die oorspronklike geskryf nie. Dit is die oudste werk oor chirurgiese tegnieke en is waarskynlik geskryf vir triage -chirurge in veldhospitale. Die werk fokus op die praktiese toepassing van pynverligting en gebreekte bene. Soos opgemerk, is die agt spreuke wat op die andersom Sommige geleerdes beskou dit as 'n latere toevoeging tot die boekrol.
Die Hearst Medical Papyrus - 'n Nuwe koninkryk -kopie in 'n hiëratiese skrif van 'n ouer werk wat vermoedelik in die tydperk van die Midde -Koninkryk geskryf is. Die Hearst Medical Papyrus bevat voorskrifte vir urienweginfeksies, spysverteringsprobleme en ander soortgelyke siektes. Alhoewel die egtheid daarvan bevraagteken is, word dit algemeen as wettig aanvaar. 'N Aantal van die voorskrifte herhaal die wat in die Ebers -papirus gevind is en weerklink in die Berlynse papirus.
Die Kahun ginekologiese papirus - Hierdie papirus dateer uit die Middelryk (spesifiek ongeveer 1800 vC) en handel oor die gesondheid van vroue en word beskou as die oudste dokument oor die onderwerp. Dit dek probleme met voorbehoeding, bevrugting en swangerskap, asook probleme wat verband hou met menstruasie. Dit dui daarop dat 'n vrou met 'n ernstige hoofpyn byvoorbeeld 'baarmoederontlading' ervaar en met wierook ontsmet moet word, met olie gevryf moet word, en dat die dokter 'haar 'n vars esel moet laat eet' om te herstel. Baie van die voorskrifte handel oor probleme wat 'uit die baarmoeder' voortspruit, omdat daar, soos die egiptoloog Joyce Tyldesley opgemerk het, 'die verkeerde aanname was dat 'n gesonde vrou 'n vrye gang het wat haar baarmoeder met die res van haar liggaam verbind' (33). Bonatuurlike of natuurlike versteurings in die baarmoeder sou dus die hele stelsel van die individu beïnvloed, en daarom word die baarmoeder die fokus in hierdie werk. 'N Ander mediese teks, The Ramasseum Medical Papyrus, word beskou as 'n kopie van die nuwe koninkryk van dele van hierdie teks.
Die London Medical Papyrus - Gedateer tot die tweede tussenperiode, bestaan ​​hierdie boekrol uit medisinale voorskrifte en magiese towerspreuke wat verband hou met probleme wat verband hou met die vel, oë, swangerskap en brandwonde. Die spreuke moet saam met mediese toepassings gebruik word, en die werk is vermoedelik 'n algemene naslaanboek wat deur praktiserende dokters gedra is. Sommige towerspreuke verdryf bose geeste of spoke, terwyl ander gebruik word om die genesende eienskappe van die behandeling wat toegepas word, te versterk.
Al hierdie tekste was net so belangrik vir die praktyk van medisyne in antieke Egipte as enige mediese teks in die huidige tyd. Die voorskrifte en prosedures, wat in die verlede effektief was, is neergeskryf en bewaar vir ander praktisyns. Bunson skryf:
Diagnostiese prosedures vir beserings en siektes was algemeen en uitgebreid in die Egiptiese mediese praktyk. Die dokters het tekste geraadpleeg en hul eie waarnemings gemaak. Elke dokter het die simptome wat by 'n pasiënt voorkom, gelys en besluit dan of hy die vaardigheid het om die toestand te behandel. As 'n priester vasstel dat 'n genesing moontlik is, het hy die beskikbare middels of terapeutiese middels heroorweeg en daarvolgens te werk gegaan. (158)
Die vaardigheid van die Egiptiese geneesheer is wyd erken in die antieke wêreld en hul mediese kennis en prosedures is deur die Grieke nagevolg. Die Griekse medisyne was net so bewonder deur Rome, wat dieselfde praktyke gebruik het met dieselfde begrip van bonatuurlike invloede. Die groot Romeinse geneesheer Galen (126 - ongeveer 216 nC) het lankal sy kuns geleer by Cleopatra van Egipte, hoewel 'n ander Cleopatra as die beroemde koningin. Romeinse mediese praktyke lê die grondslag vir 'n latere begrip van die kuns van genesing, en op hierdie manier het die ou Egiptiese tekste die mediese professie tot op hede beïnvloed.
The Ebers Papyrus: Medies-magiese oortuigings en behandelings onthul in antieke Egiptiese mediese teks
The Ebers Papyrus is 'n antieke mediese dokument wat meer as 842 middels vir siektes en beserings bevat. Dit het spesifiek gefokus op die hart, die asemhalingstelsel en diabetes.
Die papirus is 21 meter lank en 30 cm breed. Dit is verdeel in 22 reëls. Dit het sy naam ontleen aan die beroemde egiptoloog Georg Ebers en word geskat tussen 1550-1536 vC tydens die bewind van Amenopis I. Dit woon nou in die Universiteitsbiblioteek van Leipzig, Duitsland.
Die Ebers -papirus word beskou as een van die oudste en mees uitgebreide rekords van die Egiptiese mediese geskiedenis. Dit bied 'n lewendige venster na die antieke Egiptiese wêreld van medisyne en weerspieël 'n vermenging van beide die wetenskaplike (bekend as die rasionele metode) en die magies-religieuse (bekend as die irrasionele metode). Dit is byna vyf keer breedvoerig bestudeer en hervertaal en word erken dat dit baie insig gegee het in die kulturele wêreld van die 14-16de eeu vC van Antieke Egipte.
Alhoewel die Ebers -papirus baie mediese insig dek, is daar slegs 'n handjievol dokumentasie oor die aard van hoe dit ontdek is. Voordat dit deur Georg Ebers gekoop is, was dit voorheen bekend as die Assasif Medical Papyrus van Thebe. Om die verhaal te verstaan ​​van hoe dit in die besit van Geog Ebers gekom het, is net so wonderlik as die mediese en geestelike prosedures wat dit noem.
Watter genesingsbenadering het eerste gekom?
Die tydlyn en geskiedenis van antieke medisyne word bespreek en bespiegel. Baie glo dat dit by die Egiptenare begin het. Sommige dink dat dit verder dateer uit die inheemse kulture van Australië, Suid -Amerika, Indië en Noord -Amerika. Hierdie vraag oor wie eerste gekom het, strook met die hoender- of die eierscenario. Miskien maak dit nie saak wat eerste gekom het nie, maar eerder watter benadering die doeltreffendste is om die gesondheid te handhaaf en te handhaaf. Daarbenewens, watter modaliteite help mense om te genees as hulle in 'n toestand van siekte of trauma verkeer.
Ons sal elke antieke benadering in meer besonderhede ondersoek soos hierdie blog ontwikkel, maar probeer nou die kolletjies vorentoe verbind. Soek die ooreenkomste tussen verskillende kulture en hoe moderne medisyne sommige van hierdie benaderings nog gebruik. Ons kyk ook na die moontlikheid dat ons 'n paar baie eenvoudige beginsels vergeet het namate ons tegnologies meer gevorderd geraak het.
1. Prehistoriese Geneeskunde
Prehistoriese medisyne verwys na medisyne voordat mense kon lees en skryf. Dit dek 'n groot tydperk, wat wissel na gelang van streke en kulture. Antropoloë, mense wat die geskiedenis van die mensdom bestudeer, kan slegs berekende raaiskote maak oor hoe prehistoriese medisyne was. Dit word gedoen deur menslike oorskot en artefakte te versamel en te bestudeer. Hulle het soms data geëkspoleer uit waarnemings van sekere inheemse bevolkings vandag en die afgelope honderd jaar wie se lewens van ander kulture geïsoleer is.
Mense in die prehistoriese tyd sou geglo het in 'n kombinasie van natuurlike en bonatuurlike oorsake en behandelings vir toestande en siektes.
Miskien was daar 'n mate van toets en fout by die ontwikkeling van effektiewe behandelings. Hulle sou egter nie verskeie veranderlikes wat wetenskaplikes vandag in ag neem, in ag geneem het nie. Dit sluit in toeval, lewenstyl, familiegeskiedenis en die placebo -effek.
Argeologiese bewyse van kannibalisme bestaan ​​ook onder sommige van die prehistoriese gemeenskappe. Dit beteken dat hulle van ons innerlike organe moes weet en waar maer weefsel of vet in die menslike liggaam oorheers. Heel waarskynlik het hulle geglo dat hulle lewens deur geeste bepaal word.
2. Inheemse Aboriginals
Inheemse medisyne is waarskynlik die oudste vorm van medisyne en genesing, aangesien dit toegeskryf word aan miskien die oudste lewende kulture in die 21ste eeu.
Bevindinge wat vandag in die tydskrif Science uiteengesit word, het die DNA van Australiese Aboriginals bestudeer. Navorsers het bevind dat hul voorouers geskei het van die eerste moderne menslike bevolking wat Afrika verlaat het, 64 000 tot 75 000 jaar gelede. Dr Joe Dortch, 'n wetenskaplike aan die UWA, sê dat die ontdekking die bestaande teorie dat Aboriginals minder as 50 000 jaar gelede hier aangekom het, op sy kop draai.
Dr Francesca Panzironi het 'n paar jaar gelede na Australië gekyk na inheemse medisyne. Sy het bestudeer hoe internasionale regstandaarde verband hou met Aboriginale tradisionele medisyne. Sy was verbaas oor die gebrek aan navorsing of erkenning van hierdie 40 000 jaar oue kennis.
'Dit is regtig baie geestelike mense. Hulle wêreldbeskouing verskil baie van die westerse model. Vir hulle is die geesteswêreld baie werklik, eerder as ons westerse model wat gebaseer is op die kiemeorie. " Dr Panzirnoi
In Suid -Australië het dr. Panzironi gevind dat tradisionele gesondheidskennis nog lewendig is en in 'n kontemporêre omgewing werk. Daar werk Ngangkari -genesers saam met dokters en mediese personeel in gemeenskapsklinieke en hospitale. Hulle besoek Adelaide gereeld om na pasiënte in die hospitaal te kyk. Op die gebied van geestesgesondheid is hul betrokkenheid by die versorging van Aboriginale mense selfs in die staatsreg vervat. Ngangkari hanteer alles, van kindersiektes tot verlies van gees.
'Hulle fokus baie op pynverligting, pynbestuur en geestelike versteurings', verduidelik Panzironi, 'so as mense siek of swak voel, kan hulle sê dat die gees nie daar is nie, of dat dit nie op die regte plek is nie. Deur massering en met behulp van spesiale kragtige heilige gereedskap kan hulle die gees terugbring na sy regmatige plek. "
Cyril McKenzie, 'n plaaslike inheemse inheemse geneser, is afkomstig van Ernabella in die noordelike Suid -Australiese woestyn. Hy sê hy het die werk gedoen sedert hy ''n jong man' was. Hy sê: "Toe ek vyf jaar oud was, het ek begin genees, en toe ek grootgeword het, het ek by die klinieke begin werk, en daarna met geestesgesondheid."
Anders as moderne medisyne, sê McKenzie dat hy sy vaardighede by sy oupa, oom en ma geleer het.
Babiloniese medisyne: teorie en praktyk deur Markham Geller ondersoek die manier waarop medisyne deur verskillende Babiloniese professionele persone van die 2de en 1ste millennium v.C.
Vir die Grieke het die dokter die liggaam en wysheid van die gees genees.
Daar is 'n vae parallel in die Babiloniese medisyne met die asû geneig tot simptome van 'n siekte en die eksorcis het die psige (verstand) behandel.
Alhoewel 'filosofie' dalk nie die domein van die Babiloniërs was nie, het verandering en vernuwing plaasgevind. Dit het die drastiesste gebeur in die tweede helfte van die eerste millennium.
Dit was 'n tydperk waarin astrologie die wetenskap breër en in die geneeskunde beïnvloed het. Daar was selfs pogings om die oorsaak van die siekte binne die liggaam te plaas, eerder as om dit aan bonatuurlike kragte toe te skryf.
Daar is bewyse dat die Hellenistiese Babiloniese skole die ontvangde mediese tekste herinterpreteer en verduidelik het. Sulke bewyse dui sterk daarop dat teorie deel was van die onderrig- ​​en leerprosedures in die skrifskole van hierdie tydperk. Die skeiding tussen medisyne en magie was weg, en dat veral eksorciste alle terreine van die Babiloniese wetenskap bestudeer het.
4. Inheemse Amerikaners
Die genesingstradisies van inheemse Amerikaners gaan al duisende jare terug. Soos die baie inheemse stamme van Noord -Amerika geleer het dat hulle verskillende mediese probleme kan genees deur kruie, wortels en ander natuurlike plante te meng. Maar middels was nie die enigste deel van die inheemse Amerikaanse genesingsproses nie.
Met meer as 2 000 stamme van inheemse mense in Noord -Amerika, het die genesingspraktyke baie gewissel van stam tot stam. Hierdie praktyke behels verskillende rituele, seremonies en 'n wye verskeidenheid genesende kennis.
Alhoewel daar geen absolute genesingsstandaarde was nie, was die meeste stamme van mening dat gesondheid 'n uitdrukking van die gees is en 'n voortdurende proses om geestelik, geestelik en fisies sterk te bly. Elke persoon was verantwoordelik vir sy of haar eie gesondheid, en alle gedagtes en dade het gevolge.
Kruiemiddels vervul 'n belangrike rol in hierdie genesingspraktyke. Hulle strek verder as die pyne van die liggaam en tot op die gebied van spiritualiteit en harmonie.
Die groot verskil tussen inheemse Amerikaanse genesing en konvensionele medisyne, in die verlede en die hede, is die rol van spiritualiteit in die genesingsproses. Tans fokus moderne medisyne slegs op die wetenskap en die meganistiese siening van die liggaam. Baie inheemse Amerikaners sluit egter steeds die gees in as 'n onlosmaaklike element van genesing.
Deur hul stamme, genaamd genesers, medisynemanne of medisynevroue, was hierdie baie genesers se primêre rol om die hulp van die geesteswêreld te bekom. Dit was veral gefokus op die 'Skepper' of 'Groot Gees', ten bate van die gemeenskap of 'n individu.
Maskers, wat dikwels grotesk en afskuwelik was, is deur genesers gedra om die gees wat die siekte of pyn veroorsaak, af te skrik. Tromme slaan en ratels skud terwyl hy om die pasiënt dans, is ook gebruik om enige demone uit te dryf. Benewens kruiemiddels, is suigbuise of koppies ook deur baie genesers gebruik, sowel as suiwering en suiwering.
5. Ou Egiptenare
Die ou Egiptiese woord vir dokter is "swnw. " Hierdie titel het 'n lang geskiedenis. Die vroegste aangetekende geneesheer ter wêreld, Hesy-Ra, het in antieke Egipte beoefen. Hy was 'n hoof van tandartse en dokters vir koning Djoser, wat in die 27ste eeu vC regeer het.
Antieke Egipte, 3300 vC tot 525 vC, is waar ons die eerste keer die begin sien van wat ons vandag mediese sorg noem. " Egiptenare het gedink dat gode, demone en geeste 'n sleutelrol speel by die veroorsaak van siektes. Baie dokters het destyds geglo dat geeste die kanale in die liggaam blokkeer en die werking daarvan beïnvloed.
Hul mediese praktyke het behels dat hulle maniere probeer vind om die "kanale te deblokkeer. Geleidelik, deur 'n proses van probeer en fout en 'n paar basiese wetenskap, het die professie van 'n " doktor in medisyne na vore gekom. Ou Egiptiese dokters gebruik 'n kombinasie van natuurlike middels gekombineer met gebed.
Argeoloë het Papyri gevind, dik papieragtige materiaal vervaardig uit die put van die papirusplant, waar Egiptenare 'n groot hoeveelheid mediese kennis gedokumenteer het. Hulle het gevind dat hulle redelike goeie kennis van beenstruktuur het, en dat hulle bewus was van sommige van die funksies van die brein en lewer.
6. Antieke Chinees
Tradisionele Chinese medisyne (TCM), wat 2 500 jaar terug dateer, het 'n lang en ryk geskiedenis. Daar word ook geglo dat dit die derde oudste vorm van medisyne is. Die feit dat TCM al duisende jare bestaan ​​en vandag nog gebruik word, is 'n bewys van die waarde daarvan as 'n vorm van gesondheidsorg.
Daar is vier sleutelbeginsels van tradisionele Chinese medisyne.
Eerstens is die menslike liggaam 'n miniatuur weergawe van die groter, omliggende heelal.
Tweedens ondersteun harmonie tussen twee opponerende, maar komplementêre kragte, genaamd yin en yang, gesondheid en siekte as gevolg van 'n wanbalans tussen hierdie kragte.
Vyf elemente - vuur, aarde, hout, metaal en water - verteenwoordig simbolies alle verskynsels, insluitend die stadiums van die menslike lewe, en verduidelik die werking van die liggaam en hoe dit verander tydens siekte.
Laastens voer Qi, 'n lewensbelangrike energie wat deur die liggaam vloei, verskeie funksies uit om gesondheid te handhaaf.
TCM bevat baie verskillende praktyke, meestal akupunktuur en Tai Chi.
7. Indiën Ayurveda
Ayurvediese geneeskunde is 'n eenvoudige, natuurlike benadering tot die versorging van die liggaam. Dit neem die hele raamwerk van die menslike liggaam in ag, insluitend liggaam, siel en gees.
Ayurveda is 'n mediese wetenskap wat nie net die behandeling van sommige siektes behandel nie, maar ook 'n volledige lewenswyse. Ayurveda wil 'n gelukkige, gesonde en vreedsame samelewing maak. Die twee belangrikste doelwitte van Ayurveda is om gesondheid by gesonde mense te handhaaf en om siektes van siek mense te genees.
Kyk na hierdie video oor die geskiedenis agter Ayurveda.
8. Astekes en Inkas
Die vroegste Mexikaanse beskawing wat omstreeks 955 vC spore in die sentrale plato gelaat het, was die Olmec. Die meeste Azteekse kulturele prestasies is egter geërf van die Tolteke wat in 908 na Colhuacan aangekom het en hul hoofstad Tula in 977 gestig het.
Die mediese leerstellings en praktyke van die Asteke was deurdring deur diepgaande godsdienstige elemente. Die moeder van die gode, Teteoinam of Toci, was die godin van medisyne en medisinale kruie. Sy is aanbid deur dokters, chirurge, flebotomiste, vroedvroue en vroue wat kruie gebruik vir aborsies.
Die anatomiese terminologie van die Asteke, met 'n gedetailleerde nomenklatuur en kennis van die buitekant en nog minder van die binneste dele van die menslike liggaam. Dit blyk die gevolg te wees van die uitgebreide praktyk van menseoffer deur die priesters.
Daar word vermoed dat siektes, veral dié van 'n ernstige aard, deur die gode gestuur word as 'n straf vir sonde. Soms word geglo dat hulle deur vyande veroorsaak is. Slegs in sekere gevalle is natuurlike oorsake gegee as die ware oorsprong van 'n siekte.
9. Antieke Grieke
Hippokrates is gebore omstreeks 460 vC op die eiland Kos, Griekeland. Hy het bekend geword as die stigter van medisyne en is beskou as die grootste dokter van sy tyd. Hy verwerp die standpunte van sy tyd wat beskou het dat siekte as gevolg van bygelowe en deur die besit van bose geeste en onheil van die gode beskou word.
Hippokrates was van mening dat die liggaam as 'n geheel behandel moet word en nie net 'n reeks dele nie. Hy het siektesimptome akkuraat geïdentifiseer.
Hy was ook die eerste dokter wat die simptome van longontsteking en epilepsie by kinders akkuraat beskryf het. Hy het geglo in die natuurlike genesingsproses van rus, 'n goeie dieet, vars lug en netheid. Dit het die Griekse medisyne beïnvloed en tot in die moderne tyd voortgesit.
10. Antieke Romeine
Romeinse geneeskunde is grootliks beïnvloed deur die vroeëre Griekse mediese praktyk en literatuur. Tog sou dit ook sy eie unieke bydrae tot die geskiedenis van die geneeskunde lewer deur die werk van beroemde kundiges soos Galen en Celsus. Alhoewel professionele dokters verbonde was aan die Romeinse leër, was medisyne vir die res van die bevolking 'n privaat aangeleentheid.
Die invloedrykste werk oor dwelms was "Materia Medica" deur Dioscurides van Anazarbus wat in die 1ste eeu nC geskryf is. Daarin noem Dioscurides 'n groot aantal kruie- en plantmiddels. Onder hulle was medisinale klassieke soos papawersap en die herfskrokus, wat onderskeidelik morfien en kolchisien bevat.
Soos met die Grieke, het die Romeine geen amptelike mediese opleiding of kwalifikasies gehad nie. Daar was geen ortodokse mediese benadering nie. Die individuele praktisyn het metodes en materiaal berus op die vertroue van sy pasiënte deur die akkuraatheid van sy diagnose en prognose van geval tot geval.
11. Middeleeuse Geneeskunde
Een van die heersende teorieë oor siektes in die Middeleeuse geneeskunde was dié van die vier humors.
Die idee was dat die liggaam vier liggaamsvloeistowwe het, geel gal, swart gal, bloed en slym. Dit is gebruik om die toestand van 'n mens se gesondheid te ontleed.
'N Ander oortuiging wat algemeen voorkom, was dat die siekte deur reuk gedra word. Om iets met 'n slegte reuk soos vrot vleis te vermy, word dus as verstandig beskou. Om hulself te beskerm in tye van epidemies, het middeleeuse dokters dikwels iets met 'n lekker reuk soos posies saamgedra. Hulle het geglo dat dit die slegte reuk teenwerk en verhoed dat hulle die siekte self opdoen.
Astrologie en die sterre het ook 'n rol gespeel in genesingspraktyke. Byvoorbeeld, tydens die eerste plaagepidemie, tussen 1348 - 1350, het die pous se dokter, Guy de Chauliac, geglo dat dit veroorsaak word deur 'n samesmelting van Saturnus, Mars en Jupiter. Hy het ook korrek afgelei dat swak dieet mense meer vatbaar vir siektes sal maak.
Ondanks die voorkoms van 'n paar universiteite in Europa, het die meeste leer in die kloosters plaasgevind. Die monnike het geglo dat dit nodig is vir goddelike ingryping om siekes te genees. Hulle was geneig om dit as 'n straf van God of selfs demoniese besit te beskou.
Hospitale het in die kloosters begin verskyn om siekes en sterwendes te help. Die vroegste was in die klooster St Gall, gebou in 820.
Die idee het mettertyd gegroei, en teen die twaalfde eeu word baie groter hospitale regoor Europa gebou, meestal deur kerklike instellings.
12. Moderne Geneeskunde
Moderne medisyne het vier vordering gemaak wat die lewenswyse drasties verander het. Eerstens het voorkomende medisyne fenomenale sukses behaal. Dit het begin met die kinderwelsynbeweging. In die negentiende eeu is 'n reeks oorwinnings gevier oor aansteeklike siektes soos cholera en tifus.
Tweedens het chirurgie meer gesofistikeerd geword.
Derdens het wetenskaplike begrip ontwikkel van die patogenese van endokriene en metaboliese siektes. Voorkoming, beheer en genesing van hierdie afwykings is moontlik gemaak.
In die vierde plek was die ontdekking van chemoterapeutiese middels baie effektief om mikrobiese patogene te vernietig. Dit het die sterftes as gevolg van aansteeklike siektes aansienlik verminder.
Met inagneming van al die praktyke, metodes en benaderings hierbo. Hoe goed werk dit?
Ons het 'n toename in die lewensduur van mense in baie ontwikkelende lande gesien. Terselfdertyd sien ons 'n afname in lewenskwaliteit in ontwikkelde lande wat verband hou met baie chroniese voorkombare siektes. Miskien weet ons genoeg om die weegskaal te balanseer? Ons kan dit doen deur 'n goeie balans tussen lengte en lewenskwaliteit te bevorder.
The International Committee of the Red Cross has provided immeasurable humanitarian services since its establishment in the late 19th century. Met oor 17 million volunteers worldwide and nearly 200 countries with a society, its impact can't be understated.