Voor die verhoor begin het, het hy die prokureur-generaal in sy kantoor gespreek om hom mee te deel dat hy beoog om die aansoek te rig. Die prokureur-generaal, adv. R.W. Rein, het laat blyk dat hy die aansoek nie sou teenstaan nie.
Die vraag wat egter ontstaan, is of daar nie tog ’n vuurtjie was waar daar ’n rokie getrek het nie. Dis opvallend dat Patty vir Pratt verlaat het net na sy ontslag uit die kliniek, hoewel dr. Chesler van mening was dat hy weer sosiaal normaal kon verkeer. Terselfdertyd het Pratt vir Cornelius Zietsman, wat van 1943 tot 1957 vir hom gewerk het, skielik ontslaan.132 Daar moes een of ander rede wees waarom Pratt iemand wat so lank getrou vir hom gewerk het, plotseling ontslaan het, dat sy vrou dan boonop op die vlug slaan, terwyl hy haar met ’n rewolwer agterna sit. Miskien het die onhoudbaarheid van ’n lewe saam met Pratt, die lang tye wat hy in psigiatriese klinieke deurgebring het, die eensaamheid op die plaas en ’n simpatieke oor van Zietsman, wat al so lank vir Pratt geken het en terdeë bewus was van sy toestand, haar in sy arms gedryf. Pratt het, soos later gesien sal word, gemeen dat sy vrou in 1957 ’n goeie pak slae moes gekry het.
Indien Patty geweet het dat Zietsman boonop getuienis sou aflê in die kriminele saak teen haar man, en bewus was van die gerugte wat in omloop was, kon dit ook verklaar het waarom sy skielik terug is Nederland toe, hoewel sy vir Issie Maisels belowe het dat sy in die hof sou getuig oor Pratt se gewoonte om op ’n bepaalde nag ’n enkele akkoord op die klavier te hamer. Dit sou ’n taamlike skandaal gewees het as so iets op die lappe moes kom. Patty was baie besorg daaroor om haar kinders te beskerm. ’n Joernalis van die Sunday Times het op 11 September 1960 berig:133