Konstruktivistiese kognitiewe teorie en die benadering tot persoonlike konstrukte - In detail - 2020
Konstruktivistiese kognitiewe teorie en die benadering tot persoonlike konstrukte
Binne die raamwerk van kognitiewe terapieë het 'n neiging ontwikkel konstruktivistiese wat gekant is teen die suiwer rasionele opvattings van die mens, omdat dit die moontlikheid van toegang tot die objektiewe kennis van die werklikheid ernstig bevraagteken. Die mens neem 'n sentrale rol in die konstruksie van die werklikheid deur die ervarings wat sedert geboorte geleef is, en beïnvloed word deur kulturele, sosiale, sielkundige en geslagspatrone, sonder om die sensoriese beperkings wat veroorsaak word deur die strukture van die sentrale senuweestelsel te verwaarloos.
1 Die kognitief-konstruksionistiese teorie
2 Die benadering tot persoonlike konstrukte
3 Die posttraksionistiese benadering
4 Die idee van geestesgesondheid
Die kognitief-konstruksionistiese teorie
In die kognitief-konstruktivistiese teorie, die mens word as proaktief beskou wat kennis betref (en nie reaktief op sy omgewing nie), as iemand wat sin gee aan sy ervarings met 'n bepaalde sin en in ooreenstemming met 'n patroon wat ooreenstem met sy gevoel van self. Dit stel hom in staat om homself mettertyd te herken, ondanks die vele veranderinge wat hy deur die lewe ervaar.
Vanuit hierdie perspektief, gedagtes, emosies en gedrag is sielkundige verskynsels wat voorkom in die proses om betekenis aan die ervaring te gee. Hierdie proses gaan ook gepaard met stilswyende strukture, moeilik om te verklaar, maar wat gewoonlik sentraal staan ​​tot die persoon se identiteitsgevoel.
Die erkenning van die rol van die emosies by die aktivering van stilswyende strukture is dit belangrik, aangesien u deur hierdie emosies toegang tot die kennis van die sentrale strukture kan verkry. Die uitdagende emosies vir hierdie identiteitstrukture word egter dikwels met vreemdheid geleef. Hierdie emosies, simptome en weerstand teen verandering is deel van die persoon se manier om betekenis aan ervarings te gee. Daarom is dit sinvol en word dit verstaanbaar vanuit die identiteitsgevoel van die individu.
Daar is verskeie sielkundige teorieë wat gedeeltelik of volledig deur hierdie epistemologiese posisie beïnvloed word. Dit is die geval met die teorieë van Piaget en Vygotsky, die opvatting van Barlett se geheue, Gergen se sosiale konstruksionisme, narratiewe en hermeneutiese perspektiewe, Guidano se post-translasionele terapie, Mahoney se teorie van veranderingsprosesse en Kelly se teorie van persoonlike konstrukte.
Die benadering tot persoonlike konstrukte
Kelly (1955, 2001) het die teorie van persoonlike konstrukte ontwikkel waarin hy dit stel elke individu verkry toegang tot die werklikheid (organiseer kennis) in 'n hiërargies geordende struktuur, genaamd die stelsel van persoonlike konstrukte. As u 'n groot boom voorstel, met groot wortels, stam en takke, kan u 'n paar takke onderskei wat sentraal staan, en baie meer kleiner takke wat afkomstig is van die sentrale en verskillende diktes, ouderdom, belangrikheid, sterkte, ens. . Op dieselfde manier word persoonlike konstrukte gestruktureer; daarom vind u kernkonstrukte en perifere konstrukte, almal verwant aan mekaar. Kernkonstruksies is nou verwant aan wat elkeen is: dit definieer die persoon se identiteit of self en dit is moeilik om aan te pas. Perifere konstruksies is afkomstig van kernkrag, maar is buigbaarder. Albei laat dit toe om die ervarings wat elke persoon beleef te verduidelik, betekenis te gee.
Die konstruksie is tweeledig georganiseer, byvoorbeeld "mooi-lelik", "netjies-slordig", ens., en dien vir die vloei van ervaring. Op hierdie manier isoleer ons sommige gebeure van ander op grond van ooreenkomste en verskille.
Om 'n optimale vlak van funksionering te geniet, gelykstaande aan 'n goeie geestesgesondheid, is dit nodig dat die persoon sy konstrukte, sy persoonlike teorie ontwikkel en dit toenemend verklarend en intern samehangend maak.
Om te verduidelik hoe menslike ervaring verstaan ​​word, en die verband tussen konstrukte en ervaring, het Kelly die ervaringsiklus beskryf as 'n permanent aktiewe proses wat begin met die aktivering van een of ander konstruk. Konstrukte is teorieë oor die wêreld wat elkeen dien om gebeure te antisipeer, en dit impliseer die uitwerking van 'n hipotese oor die manier waarop 'n gebeurtenis ontwikkel sal word.
Hierdie hipotese word gegenereer beïnvloed deur die vorige ervarings van die onderwerp; Dit is dus die betrokkenheid van die persoon by die konstruk (afhangend of die konstruk sentraal staan ​​in die struktuur van die persoonlike betekenisse van die individu). Dan kom die ontmoeting met die gebeurtenis, wat die toetsing van die hipotese voorstel, en dan word die implikasie-konstruk bevestig of onbevestig. Hierdie fase gaan gepaard met emosionele manifestasies, en dit is hier waar die behoeftes van verandering ontstaan ​​en die verskillende moontlike reaksies op 'n situasie wat 'n paar dinge moet heroorweeg. ' Hiermee kan u weerstand bied en verstyf, verandering vinnig en skerp ontwikkel, "weghardloop" en na ander ontsnappingsroetes kyk, in chaos verval of hersien en moontlike oplossings, implikasies, sedes ens. Sien. Daarom is dit belangrik om die konstruksie by te woon sodra dit in die ervaring ongeldig is. Hierdie oorsig sluit die siklus van ervaring af en maak plek vir nuwe siklusse wat oomblik vir oomblik in die toekoms van die persoonlike lewe geaktiveer word.
Hierdie oorsig moet konstruktief wees, aangesien dieselfde konstruksies wat alreeds ongeldig is, weer gebruik word, en dit is hier waar psigopatologie en lyding voorkom, sodat die nuwe ervaringsiklus weer ongeldig word (juis omdat geen dit is herbou, of omdat daar nie 'n meer uitvoerbare alternatiewe konstruksie gevind is nie).
Ons wys u 'n diagram van die ervaringsiklus:
In die ervaringsiklus word die kognitiewe aspek van konstruksie (afwagting) geïntegreer, wat gevolg word deur gedragskontraste en, na validering of ongeldigheid, van die ooreenstemmende emosies. Dit beskryf die proses wat lei tot die (deurlopende) heropbou van betekenis, wat verstaan ​​word as 'n proses waaraan verskillende elemente deel is.
Die post-translasionele benadering
In die post-translasionele konstruktivistiese terapie wat deur Vittorio Guidano (1991, 2001) ontwikkel is, kan u 'n verklarende model van menslike ervaring vind wat verwys na vier organisasies van persoonlike belang (OSP).
Stel jou voor dat ons lewe soos 'n film is wat begin het toe ons gebore is. Ons is die hoofrolspelers en terselfdertyd die vertellers van hierdie verhaal. Dit wil sê, hierdie film het twee vlakke: een wat ervarend is, waarin emosies en gewaarwordinge ervaar word (ervaring, myne), en 'n ander wat meer rasioneel is (die verklaring, die self), waarin die verteller Hierdie verhaal is ons en ons vertel onsself wat gebeur het. Net soos Kelly oor die siklus van ervaring praat, praat Guidano oor die ervaringsvlakke en noem hulle die stilswyende vlak en die eksplisiete vlak. In elkeen van die situasies van ons lewe, is dit oomblik vir oomblik op albei ervaringsvlakke. Aan die ander kant vertel die verteller die verhaal sodat, as hy dit sien of onthou, ons weet dat die protagonis nog altyd dieselfde persoon was, ondanks die veranderinge wat gedurende die hele lewe plaasgevind het. Dit staan ​​bekend as die gevoel van self, wat ons kan verstaan ​​as die gevoel wat ons laat weet dat ons mettertyd onsself is en nie 'n ander persoon nie: dit is ons identiteit.
Aangesien ons kinders is, word 'n reeks kognitiewe skemas gevorm, waaruit hulle kenmerkende emosionele en gedragspatrone verkry. Daarbenewens ervaar ons 'n wye verskeidenheid emosies wat wissel, eienskappe van elke manier om die ervaring te organiseer. Op die manier waarop ons ons volwasse ervarings kan organiseer daar is 'n groot invloed op vroeë verhoudings en op die manier waarop die adolessente stadium oorkom word. Uit die kliniese ervaring het Vittorio Guidano 'n beskrywing en klassifikasie van persoonlike funksionele style gemaak oor hoe om die wêreld self te bou, wat hy OSP genoem het. Die naam daarvan hou verband met sekere disfunksies wat kenmerkend is van elke manier om die ervaring te organiseer: Fobiese OSP, OSP eetversteurings, depressiewe OSP en obsessiewe OSP.
Hieronder bied ons 'n baie kort beskrywing van die sentrale kenmerke van elke OSP. Ons stel in elk geval voor dat u die aanvullende leeswerk vir hierdie onderwerp verdiep.
Die emosionele domein van 'n persoon met hierdie struktuur is gebaseer op 'n dinamiese balans tussen twee teenoorgestelde pole: enersyds die behoefte aan beskerming voor 'n wêreld wat as potensieel gevaarlik beskou word, en andersyds die behoefte aan vryheid en onafhanklikheid. Daarbenewens is daar 'n duidelike neiging om met angs en angs te reageer, wat soms lei tot 'n afname in outonome gedrag.
Mense met die neiging om disfunksionele eetpatrone te ontwikkel, handhaaf die eenheid van prosesse van persoonlike belang, gebaseer op 'n diffuse en dubbelsinnige persepsie van hul gevoel van self. Dit word georganiseer in die ossillasie tussen die absolute behoefte aan die goedkeuring van die belangrike mense in u lewe en die vrees om nie bevestig te word nie of deur belangrike ander binnegeval word. Spesifiek van hierdie OSP is die neiging om die persoonlike aspek te verander deur voedselversteurings soos bulimie, anorexia, vetsug, ens. Te ontwikkel. Die behoefte aan hierdie veranderinge word gewoonlik geaktiveer as daar 'n wanbalans in interpersoonlike verhoudings is, met inagneming dat dit baie skerp en sensitiewe mense is. Die manier om 'n stabiele persepsie van hulself te hê, is deur die vestiging van baie hegte of betrokke verhoudings, wees altyd versigtig om jouself nie te veel bloot te stel nie.
Dit word veral gekenmerk omdat dit hul ervaring organiseer en reageer op moeilike lewensituasies in terme van hulpeloosheid en hopeloosheid, omdat hulle hierdie gebeure bou in terme van teleurstellings en verliese. Sy emosionele reaksies wissel van woede tot hartseer en hopeloosheid.. 'N Frase wat beskryf kan word hoe 'n persoon met 'n depressiewe neiging die wêreld in die gesig staar, sou Groucho Marx se beroemde frase wees: "Ek sou nooit aan 'n klub behoort wat my as een van sy lede sou aanvaar nie."
Die gevoel van self-eenheid van 'n persoon met hierdie OSP word gekenmerk deurdat dit ambivalent is (byvoorbeeld goed, sleg) en digotome. Dit ontwikkel in 'n groeiproses wat bepaal word deur die keuses van die tipe "alles of niks". Daarvoor soek permanent die absolute sekerheid van hul idees en gevoelens. As 'n wanbalans ontstaan, beleef dit onmiddellik as 'n totale gebrek aan beheer. Op sy beurt word die gebrek aan beheer geleef in ooreenstemming met 'n reeks indringende gedagtes wat as vreemdelinge en ontstellend ervaar word. Die obsessiewe soek na die sekerheid van sy idees deur sistematiese twyfel, wat opgelos word danksy die absolute keuse van een of ander aspek van die betrokke onderwerp.
Die idee van geestesgesondheid
Die idee van geestesgesondheid impliseer volgens Guidano buigsaamheid, kompleksiteit en abstraksie deur die individu, sodat hy kan reageer op 'n toenemend groter verskeidenheid nuwe situasies op 'n ander manier sonder dat sy gevoel van self ongestruktureerd raak. Hieruit kan ons aflei dat wanneer die persoon nie daarin slaag om sekere ervarings in die kontinuïteit van die self te integreer nie, verskillende simptomatiese manifestasies verskyn wat met vreemdheid geleef word. Dit wil sê, die persoon ervaar sensasies wat nie ooreenstem met die idee van die tipe persoon wat hy dink hy is nie, en baie keer word hierdie uitdagende gevoelens deur die persoon gehou om die stabiliteit en samehang van sy stelsel te beskerm. Ons moet nie vergeet dat hierdie proses in 'n "onbewuste" of baie diepgaande mate plaasvind nie. Dit kom voor in belangrike oomblikke van die lewe wanneer gedagtes en emosies met mekaar verbind word, wat gewoonlik verrassing bring. Dit is gewoonlik die punt waarop sekere simptome voorkom wat met elke OSP te make het. Hierdie situasie word geleef asof die verstand nie met die hart saamstem nie.
Ondanks die bestaan ​​van hierdie klassifikasies, moet ons altyd na die individu kyk as 'n aktiewe entiteit in die manier om betekenis en betekenis aan hul ervaring te gee, en daarom is dit van wesenlike belang om by te woon en te verstaan ​​hoe hulle organiseer. Psigopatologiese afwykings word gesien in 'n kontinuum wat oorgaan van die neurotiese na die psigotiese, waarin daar geen duidelike gedifferensieerde limiete bestaan ​​tussen die reeks simptome of 'foto's' wat ons in tussenposisies kan vind nie.
Bottle, L., i Feixas, G. (1998). Die teorie van persoonlike konstrukte: Toepassings tot sielkundige praktyk. Barcelona: Laertes.
Feixas, G., i Villegas, M. (2000). Konstruktivisme en psigoterapie (3de uitg.). Bilbao: Descée de Brouwer.
Guidano, V. F. (1991). Die self in proses: Op pad na 'n post-translasionele kognitiewe terapie. Barcelona: Paidós, 1994.
Guidano, V. (2001). Die post-translasionele kognitiewe model (komp. I note d'A. Quiñones). Bilbao: Descée de Brouwer.
Kelly, G. (2001). Die sielkunde van persoonlike konstrukte: geselekteerde tekste. Barcelona: Paidós.
Neimeyer, R., i Mahoney, M. (komp.) (1995). Konstruktivisme in psigoterapie. Barcelona: Paidós, 1998.
Verminder die risiko van demensie
Die 10 nuuskierigste sosiale studies
Angs in adolessensie
10 wenke om u nie-verbale kommunikasie te verbeter
Die verhaal van "Butcher Boy"
Kom ons gaan fliek
Kognitiewe Dissonansie: my gedagtes lê vir my
Stroopeffek: objektiewe en neuropsigologiese implikasies
Copyright 2020 \ Sielkunde en intelligensie - artikels en gedetailleerde inligting \ Konstruktivistiese kognitiewe teorie en die benadering tot persoonlike konstrukte