Vukertjie woeker nie meer… | Dion se gedagtes
Life begins at… »
Vukertjie woeker nie meer…
Oktober 23, 2009 deur Dion
Genugtig, ek was 'n maand laas hier! Tyd om weer so paar gedagtes op skrif neer te lê…
Ek het nie sonder rede weggebly hier nie – vir 'n geruime tyd kon ek net nie so goed tik nie! O, wat het nou weer gebeur, hoor ek party van julle sê wat my ken. Ek het mos so jaar gelede een van hierdie Vuka skoeters gekoop. Goed, ek lyk seker soos 'n houtkapper op 'n driewiel, maar ek het geweldig baie branstof bespaar – die ou dingetjie het op brandstof-walms geloop, tot ongeveer 50km per liter! So, mense kon maar lag, maar ek het lekker gespaar.
Alles goed en wel – ry werk toe en terug, vleg lekker deur ogend- en aandverkeer sonder enige oponthoude, gooi net elke week R 20 se brandstof in die tenkie – tot 'n dametjie met 'n Audi A4 besluit sy "laaik" nie die skoeter-affêretjie nie… Opsluit draai sy toe voor my in sonder om glo vir my te sien, skoetertjie se voorwiel buig terug verby die enjin en 'n baie beduiwelde "dutchman" vlieg soos 'n koeël uit 'n geweer deur die handvatsels, oor haar enjinkap en duiwel aan die anderkant neer dat die aarde sommer so sidder!
Aan't flarde geval...
In 'n gewone geval sou ek opsluit opgespring het, mense begin rondgooi het en name gevat het. Probleem was, ek kon nie op my bene staan nie. Het ek genoem ek is "deur" die handvatsels? Die hele instrumentepaneeltjie was stukkend soos my knieë daardeur is en die tru-spieëls het sommer soos 'n teneergedrukte insek se voelers so vorentoe gehang. My knieë was nerf-af, my maermêrries ook, en ek het diep kneusings op my bo-bene gehad. Daar was 'n been in my regterhand- en gewrig gekraak, asook in my linkerskouer. Die Vukertjie – in sy glory.
Die voorlig, instrumentepaneel, spieëls, raamwerk en plastiek kappies is almal stukkend. Die voorwiel is nog heel maar die vurke is daarmee heen. Die arme ding kan nie eers op sy staanders staan nie – met die dat die voorwiel so erg teruggedruk is, staan die dingetjie sommer so holrug soos 'n bokspringende wildeperd. So, daar is my ou fietsie daarmee heen. Gelukkig leef ek nog en kan ek weer normaal loop en skryf.
Posted in Daaglikse doen en late | 2 Kommentaar
op Oktober 25, 2009 at 10:45 nm | Antwoord maxie
O genade 😯
Dankbaar jy't nie veel erger seergekry nie…
op Oktober 26, 2009 at 8:08 vm | Antwoord Dion
Dankie! Dis eintlik nou twee weke later dat ek die eintlike pyne ontdek het – dit lyk vir my dat my regter gewrig ook gekraak is. Dit het net al hoe erger begin raak ek vanoggend moes ek die ding vasdraai; ek kon dit nie meer uithou nie. Ek sal maar wegbly van motorfietse van nou af…