Zbigniew Brzezinski - Inligting
Zbigniew Kazimierz Brzezinski was 'n politieke beweegaar en skudder, begin met die 1960's toe hy 'n buitelandse beleidsadviseur vir die Kennedy- en Johnson -administrasies was tydens die Viëtnam -oorlog. Alhoewel Brzezinski 'n Demokraat was, was hy 'n havikse hardliner, die teenstelling van Henry Kissinger en die Nixon White House.Die vroeë jareBrzezinski is gebore as die seun van 'n Poolse diplomaat, in Warskou op 28 Maart 1928. Hy het 'n deel van sy jeug in Frankryk en Duitsland deurgebring voordat sy vader in 1938 na Kanada gestuur is. Brzezinski het sy B.A. Sy doktorsgraad in politieke wetenskap, wat toegespits was op die evolusie van die Sowjetunie vanaf die Oktoberrevolusie tot stalinisme, is in 1953 aan Harvard verwerf. Burger in 1958. Brzezinski het aan Harvard klas gegee totdat hy die ampstermyn geweier is, waarna hy in 1959 na die Universiteit van Columbia verhuis het na word die hoof van die nuwe Instituut vir Kommunistiese Sake.Die politiekVroeg in sy post-skolastiese jare reis Brzezinski na München om die Poolse kontingent van Radio Free Europe en later met Carl Friedrich te ontmoet, met wie hy sou saamwerk om die teorie van totalitarisme te bevorder soos dit van toepassing was op die Sowjetunie. hy het openlik nie saamgestem met die Eisenhower-Dulles se buitelandse beleid van 'terugrol',* met die argument dat enige antagonisme teenoor Oos-Europa hulle na die Sowjetunie sou neig. By Columbia raak hy in lyn met die Council on Foreign Relations en skryf Sowjetblok: eenheid en konflik, wat sedert die Koue Oorlog oor Oos-Europa gehandel het.In die vroeë 1960's het Brzezinski raad gegee aan Kennedy sowel as Johnson, en het hy 'n beleid gesteun wat Detente en nie-anatagonistiese beleid ondersteun na die Kubaanse missielkrisis. Hy ondersteun ook Johnson's Great Society en burgerregtebeleid in 1964. Met betrekking tot die Sowjetunie in daardie tyd, meen Brzezinski dat die leierskap, apre Khrushchev, 'kreatiwiteit' ontbreek. Hy het ook gewaarsku teen die Franse leier Charles DeGaulle se visie van 'n "Europa van die Atlantiese Oseaan tot by die Oeral." Later bepleit hy die eskalasie in Suidoos-Asië. In 1970 skryf Brzezinski Between Two Ages: America's Role in the Technetronic Era, 'n model vir die stigting van die Trilaterale Kommissie, wat in 1973 tot stand gekom het met Brzezinski wat sy eerste direkteur geword het. Die groep is bymekaar gebring met die hulp van David Rockefeller. Dit bestaan ​​uit prominente politici, sakeleiers en akademici uit die VSA, Wes -Europa en Japan, met die doel om die betrekkinge tussen die drie streke te versterk en te bevorder. Een van die nuwe lede was die goewerneur van Georgia, Jimmy Carter. Toe Carter in 1974 sy kandidatuur vir die Withuis verklaar, word Brzezinski, 'n kritikus van die Nixon-Kissinger-styl van buitelandse beleid, Carter se adviseur oor buitelandse sake. Later noem Carter Brzezinski sy adviseur vir nasionale veiligheid. Hy beklemtoon die verdere ontwikkeling van die toenadering tussen die VSA en Sino, ondersteun 'n nuwe wapenbeheerooreenkoms met die Sowjetunie en stem saam met Carter en die minister van buitelandse sake, Cyrus Vance, dat die VSA internasionale samewerking in sy handelinge moet voortsit in plaas van om die hele las te dra. die atmosfeer van 1979 en 1980, toe die VSA sukkel met 'n dalende ekonomie wat veroorsaak word deur vinnig stygende brandstofpryse, die Iraanse gyselaarsituasie en die Sowjet-inval in Afghanistan, het Brzezinski se standpunt teen die Sowjetunie veld gewen, maar kon daar geen einde aan maak nie Sedert sy ampstermyn in staatsdiens was Brzezinski in en uit die openbare oog en het hy geleer, geskryf, gepraat en soms met regeringsleiers vergader.
*Terugrol was 'n uitdrukking van die Koue Oorlog wat deur Amerikaanse spesialiste in buitelandse beleid bevoordeel is, wat die gebruik van militêre mag aandui om die kommunisme terug te keer in lande waar dit posgevat het.
Zbigniew Brzezinski (gebore 1928) was assistent van die president van die Verenigde State tydens nasionale veiligheid tydens die Carter-administrasie (1977-1980). Later is hy verbonde aan die Center for Strategic and International Studies in Washington D.C.
Zbigniew Brzezinski is gebore in Warschau, Pole, op 28 Maart 1928. Nadat hy sy B.A. en M.A. -grade aan die McGill University in Montreal, Kanada, het hy in 1953 na die Verenigde State gekom. Hy het die Ph.D. dieselfde jaar aan Harvard en het daar gebly, eers as navorsingsgenoot by die Russian Research Center en daarna as assistent -professor in die regering, tot 1960. Hy word 'n genaturaliseerde Amerikaanse burger in 1958.
In 1960 verhuis Brzezinski na Columbia, waar hy sy vinnige klim op die akademiese leer voortsit. Hy is in 1962 bevorder tot professor en het die navorsingsinstituut in kommunistiese aangeleenthede (later die Research Institute on International Change) van 1962 tot 1977 aangestel. tydens die Lyndon B. Johnson -administrasie. Brzezinski, geïdentifiseer as 'n demokraat en 'n mededinger van Henry Kissinger, het tydens die presidentskap van Richard Nixon min optrede beleef. In 1973 word hy direkteur van die Trilaterale Kommissie en het hy die vooruitsig gehad om 'n jong en algemeen onbekende goewerneur van Georgia, Jimmy Carter, te werf. Vir Brzezinski het die vroeë kontak met Carter mooi belonings meegebring.
Carter het in 1974 sy kandidatuur vir president verklaar, en Brzezinski het hom vinnig genader met advies. Van die potensiële kandidate het Henry Jackson van Washington standpunte oor buitelandse beleid gehad wat Brzezinski meer aangespreek het as dié van Carter, maar Jackson het nie soos 'n wenner gelyk nie. Vir die meeste ander Demokratiese presidensiële aspirante was Brzezinski se reputasie as 'n "harde liner" onaanvaarbaar. Teen 1975 tree Brzezinski op as Carter se hoofadviseur oor buitelandse beleidskwessies.
Zbigniew Brzezinski, veiligheidsadviseur van die Demokratiese president Jimmy Carter en 'n jarelange voorstander van 'n aggressiewe strategie om die Amerikaanse wêreldwye hegemonie te laat geld, is Vrydag op 89 -jarige ouderdom oorlede.
Gedurende sy ampstermyn van vier jaar in die Carter White House, was Brzezinski betrokke by 'n groot aantal kriminele operasies wat deur die Amerikaanse imperialisme regoor die wêreld uitgevoer is, van steun aan die pogings van die Shah om die Iraanse rewolusie in bloed te verdrink tot die aanvang van 'n VSA beleid in Sentraal -Amerika wat gelei het tot bloedige veldtogte teen opstand wat honderde duisende se lewens geëis het.
Die grootste van hierdie misdade, en die een waarvoor hy trots op hom was, was ongetwyfeld die orkestrasie en ondersteuning van 'n vuil oorlog wat Islamitiese mujahedeen teen die Sowjet-gesteunde regering van Afghanistan aan die einde van die sewentigerjare gevoer het.
Gebore in 'n aristokratiese Poolse gesin wat gedwing is om toevlug te neem in Kanada, waar sy pa 'n diplomaat was tydens die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog, was Brzezinski se siening en beleid gegrond op 'n woeste haat van rewolusie, sosialisme en die Sowjetunie.
Hy is gewerf in anti-Sowjet-operasies terwyl hy in die vyftigerjare aan die Harvard-universiteit doseer. Hy was deel van 'n afvaardiging wat die CIA deur sy voorste groep, die "Independent Service for Information", gestuur het om in te gryp tydens 'n Sowjet-gesteunde wêreldjeugfees wat in 1959 in Wene gehou is. Hy is deur tydgenote beskryf as die mees antikommunistiese en uitdagende van dié wat deur die Amerikaanse intelligensie -agentskap gestuur is.
In die vroeë sewentigerjare is Brzezinski deur David Rockefeller ingehaal as hoof van die Trilaterale Kommissie, 'n liggaam wat opgerig is om die imperialistiese strategie tussen Washington, Wes -Europa en Japan te koördineer. Die kommissie, wat bestaan ​​uit invloedryke sake- en politieke figure, het op sy beurt sy steun agter die presidensiële veldtog van 1976 van die demokraat Jimmy Carter, destydse goewerneur van Georgië, beskou en beskou as 'n 'buitestaander' in Washington wat 'n nuwe gesig kan bied na die debakel van die administrasie van Richard Nixon en dié van sy opvolger, Gerald Ford. Lede van die kommissie het belangrike poste in die Carter -administrasie beklee, met Brzezinski as adviseur vir nasionale veiligheid wat 'n oorweldigende invloed op die Amerikaanse buitelandse beleid uitoefen.
In hierdie posisie skryf Brzezinski een van die grootste misdade wat deur die Amerikaanse imperialisme in die 20ste eeu gepleeg is, die aanleiding tot 'n oorlog in Afghanistan wat die land tot vandag toe verwoes het.
In sy doodsberig van Brzezinski, die New York Times erken dat "sy harde haat teen die Sowjetunie" hom "aan die regterkant van baie Republikeine, waaronder mnr. Kissinger en president Richard M. Nixon, geplaas het". Hy voeg by dat hy onder Carter die Amerikaanse beleid gelei het met die doel om "ten alle koste die Sowjet -ekspansionisme te stuit ... ten goede of ten kwade." As 'n voorbeeld, lui dit: "Hy het miljarde militêre hulp gesteun vir Islamitiese militante wat veg teen Sowjet -troepe in Afghanistan."
Dit is 'n doelbewuste verdraaiing van die werklike rol wat Washington, sy weermag en die CIA in Afghanistan onder leiding van Brzezinski speel.
Na drie dekades van oorloë onder leiding van die VSA, is die uitbreek van 'n derde wêreldoorlog, wat met kernwapens gevoer sou word, 'n dreigende en konkrete gevaar.
Brzezinski erken in 'n onderhoud met die Franse nuusblad Le Nouvel Observateur in Januarie 1998 dat hy 'n beleid begin het waarin die CIA in Julie 1978 die mujahedeen in die geheim begin bewapen het - ses maande voordat Sowjet -troepe in Afghanistan ingegryp het - met die uitdruklike doel om die Sowjetunie in 'n aftakelende oorlog te lok.
Gevra, gegewe die katastrofe wat op Afghanistan losgelaat is en die daaropvolgende groei van Islamistiese terreurgroepe soos Al -Kaïda, of hy spyt is oor die beleid wat hy in Afghanistan beywer het, het Brzezinski geantwoord:
"Waaroor spyt? Die geheime operasie was 'n uitstekende idee. Dit het daartoe gelei dat die Russe in die Afghaanse strik getrek is, en u wil hê ek moet spyt wees? Die dag toe die Sowjette amptelik die grens oorgesteek het, het ek aan president Carter geskryf: Ons het nou die geleentheid om die Vietnam -oorlog aan die USSR te gee. Moskou moes inderdaad byna tien jaar lank 'n oorlog voortsit wat nie deur die regering ondersteun kon word nie, 'n konflik wat die demoralisering tot gevolg gehad het en uiteindelik die verbrokkeling van die Sowjet -ryk. "
Op 'n spesifieke vraag of hy spyt is oor die CIA se samewerking met en bewapening van Islamistiese ekstremiste, insluitend Al -Qaeda, om die oorlog in Afghanistan aan te spoor, het Brzezinski minagtend geantwoord: 'Wat is die belangrikste vir die geskiedenis van die wêreld? Die Taliban of die ineenstorting van die Sowjet -ryk? Sommige oproerige Moslems of die bevryding van Sentraal-Europa en die einde van die koue oorlog? "
In die vier dekades van byna ononderbroke gevegte wat voortspruit uit Brzezinski se "uitstekende idee" - met byna 9 000 Amerikaanse troepe nog op die grond en planne wat begin word om nog 'n eskalasie uit te voer - het meer as 2 miljoen Afghanen hul lewens verloor en miljoene meer het gesterf in vlugtelinge verander is.
In die nadraai van die formele ontbinding van die Sowjetunie van die Moskou Stalinistiese burokrasie in Desember 1991, herlei Brzezinski sy jarelange maniese vyandigheid teenoor die USSR tot 'n strategie om onbetwiste Amerikaanse hegemonie oor Eurasië te laat geld.
Hy was een van die meer invloedryke imperialistiese strateë in die vorming van 'n beleid van poging om die langtermyn agteruitgang in die wêreldposisie van die Amerikaanse kapitalisme te vergoed deur die Washington se onbetwiste oppergesag in terme van militêre mag te gebruik. Hierdie wending sou lei tot eindelose oorloë in die Midde -Ooste en Sentraal -Asië wat bedoel is om onbetwiste Amerikaanse oorheersing in die streke wat die grootste deel van die wêreld se olie- en aardgasreserwes bevat, te beklemtoon.
In 'n artikel gepubliseer in die September-Oktober 1997 uitgawe van Buitelandse sake, Het Brzezinski aangevoer:
'Eurasië is die wêreld se aksiale superkontinent. 'N Mag wat Eurasië oorheers het, het 'n beslissende invloed op twee van die drie ekonomies produktiefste streke ter wêreld, Wes -Europa en Oos -Asië. 'N Kykie na die kaart dui ook daarop dat 'n land wat oorheers in Eurasië die Midde -Ooste en Afrika byna outomaties sou beheer. Aangesien Eurasië nou die deurslaggewende geopolitieke skaakbord dien, is dit nie meer voldoende om een ​​beleid vir Europa en 'n ander vir Asië op te stel nie. Wat gebeur met die verdeling van mag op die Eurasiese landmassa, sal van deurslaggewende belang wees vir Amerika se wêreldwye voorrang en historiese nalatenskap. In 'n onbestendige Eurasië is die onmiddellike taak om te verseker dat geen staat of kombinasie van state die vermoë verkry om die Verenigde State te verdryf of selfs sy beslissende rol te verminder nie.
Brei uit oor hierdie tesis in sy boek Die Groot Skaakbord, Het Brzezinski sy kommer uitgespreek oor die grootste struikelblok vir Washington om so 'n aggressiewe strewe na hegemonie na te streef: die vyandigheid van die oorgrote meerderheid van die Amerikaanse mense in oorlog.
Hy het geskryf: ". Amerika is tuis te demokraties om in die buiteland outokraties te wees. Dit beperk die gebruik van Amerika se mag, veral die kapasiteit daarvan vir militêre intimidasie. Nog nooit het 'n populistiese demokrasie internasionale oppergesag bereik nie. Maar die strewe na mag is nie 'n doelwit wat volkspassie dwing nie, behalwe in 'n skielike bedreiging of uitdaging vir die publiek se gevoel van huishoudelike welstand. Die ekonomiese selfverloëning (dit wil sê besteding aan verdediging) en die menslike offerandes (slagoffers selfs onder professionele soldate) wat in die poging vereis word, is ongevoelig vir demokratiese instinkte. Demokrasie is onbelangrik vir imperiale mobilisering. " [Die Groot Skaakbord, Basic Books, pp. 35-36].
Vier jaar later, op 11 September 2001, is die 'skielike bedreiging of uitdaging vir die algemene gevoel van huishoudelike welstand' wat die voormalige nasionale veiligheidsadviseur beskou het as 'n noodsaaklike voorwaarde vir die begin van 'n wêreldwye veldtog van Amerikaanse militarisme, baie kragte wat hy en die CIA in Afghanistan bevorder het. Al Qaeda, met sy historiese bande met Amerikaanse intelligensie, het krediet geëis vir die aanvalle op New York en Washington, wat uitgevoer is deur individue wat opmerklik ongehinderd in en uit die VSA kon beweeg.
Brzezinski was 'n wrede teenstander van rewolusie, sosialisme en enige uitdaging aan die bestaande kapitalistiese orde van links. In 1968, tydens die massaprotes teen die Viëtnam -oorlog, skryf hy in die Nuwe Republiek dat studente verhoed moet word om te protesteer deur hulle op te sluit, en by te voeg dat as die protes se "leierskap nie fisies gelikwideer kan word nie, dit ten minste uit die land geskors kan word."
In meer onlangse jare, veral in die nasleep van die ineenstorting van die globale kapitalistiese finansiële stelsel in 2008, het Brzezinski herhaaldelik gewaarsku teen die 'groeiende risiko vir klashaat' en die gevaar van radikalisering onder jongmense onder omstandighede van onvolhoubare vlakke van sosiale ongelykheid .
In sy 2012 boek Strategiese visie: Amerika en die krisis van globale mag, het hy geskryf: "Die bevolking van jong volwassenes ... is veral plofbaar as dit gekombineer word met die rewolusie in kommunikasietegnologie.
In 'n televisie -onderhoud daardie jaar het hy gewaarsku dat 'n groeiende 'gevoel van sosiale onreg' baie demoraliserend en op lang termyn polities gevaarlik kan wees '.
Alhoewel hy hierdie gevaar kon waarneem en sy waarskuwings kon uitreik, was Brzezinski nie meer in staat as enige ander verteenwoordiger van die kapitalistiese heersende establishment van Amerika om 'n rasionele, veel minder progressiewe antwoord te bied op die stygende sosiale en klaskonflikte wat die bedreiging van revolusie inhou nie.
Brzezinski se finale oplossing
Die boek van Zbigniew Brzezinski Tussen twee ouderdomme - Amerika se rol in die Technetronic -era het iets geword van 'n samesweringsteoretikus se heilige - of liewer 'onheilige' skrif. Ironies genoeg het dit presies gebeur na die vervulling van sommige van Zbig se voorspellings wat die kantlyn van die eerste derde van sy boek vervul het. Ja, hy noem werklik die moontlikheid om die weer te bewapen, verstandsbeheer uit te oefen op psigotrope maniere en die skep van 'n sekere 'globale bewussyn'. Dit alles gee hy uit op 'n vreemde, moreel vae manier: jy kan regtig nie vasstel of hy die moontlikheid verhef of die leser daaroor waarsku nie. As u egter dink dat dit beteken dat hy bloot wetenskaplik neutraal is, is u verkeerd. Tussen twee ouderdomme is nie 'n wetenskaplike verhandeling nie, hoewel dit homself as sodanig vermom. Dit is een van twee dinge: of dit is 'n filosofie van die geskiedenis of 'n politieke pamflet. Die waarheid lê êrens tussenin.
'Konspirasie-teoretici' val op Brzezinski se vertelling om al die verkeerde redes, en die boek is weliswaar deur 'n wêreldwye verwerker en skudder geskryf, maar die essensie van sy verraderlikheid is nie te vinde in opmerkings oor geo-ingenieurswese of smart-grid nie. projekte wat ons hede teister en ons toekoms voorspel. Alhoewel dit heel moontlik waar is, sien samesweringsteoretici nie presies hoeveel hulle in werklikheid die siening en metode van Brzezinski deel nie. Ter verduideliking: met samesweringsteoretici bedoel ek nie onafhanklike navorsers van diepe politiek of ontleders van die oorgangstydperk nie - terloops, 'n herhalende term deurgaans Tussen die twee eeue. Hierdie neerhalende en neerhalende etiket dui mense aan wat glo dat geskiedenis 'n plat oppervlak is wat verduidelik kan word en deursigtig kan word deur 'die kolletjies te verbind' - waar punte mense, gebeure en instellings beteken. Byvoorbeeld, die blote gebeurlikheid dat 'n vooraanstaande persoon toevallig met 'n voorwaardelike feit verbind is, byvoorbeeld: bygewoon Columbia Universiteit ten tyde van Brzezinski se ampstermyn, en later 'n prominente openbare figuur geword het, dien as bewys van die kolletjies wat sinisties verbind is.
'N Uitstekende voorbeeld hiervan is die bewering van David Icke dat die Romeinse pous Johannes Paulus II met Nazi's verbind was, want ons is in kennis gestel dat hy na bewering by 'n filiaal van I.G. Farben tydens die Duitse besetting van Pole. Icke is nie 'n heeltemal ernstige man nie, maar hy dien as 'n voorbeeld van 'samesweringsteoretici' en toon al die eienaardighede van hierdie uitkyk. Hy besef naamlik nie dat die jong Wojtyla na alle waarskynlikheid 'n halfslawe-arbeider was wat aangewend is om die oorlogsmasjien van sy vyande te bou nie. Dit is moeilik om te glo dat dit 'n droomwerk was waarvoor hy aansoek gedoen het saam met honderde vrywilligers, alle Pole wat verlief was op die Nazi -saak en die geleenthede wat dit gebied het. Dit was meer waarskynlik dat hy net gelukkig was om in 'n fabriek weg te gaan, eerder as om saam met sy werklose maatjies om die konsentrasiekamp cantina te kuier. 'Samesweringsteoretici' kom tot sulke gevolgtrekkings omdat hulle gretig is om 'n absolute, deurlopende kennisstelsel te produseer. En vir hierdie doel kies hulle die slegste denkbare benadering: die geskiedenis van die geskiedenis. Hier weerspieël hulle die metodes van sommige van hul aangewese bogeymen, waaronder Zbigniew Brzezinski self.
Doen jihad vir GMO Big Macs, Disneyland en Caitlyn Jenner.
Die geskiedenis het 'n eienaardige eienskap om die absolute vir ewig te trotseer - Hegel het probeer bewys dat absoluut en misluk, Marx het 'n kans gegee en miljoene geïnspireer wat in die proses uitgevoer is, en Auguste Comte het dit vereenvoudig tot sosiologie as 'n wetenskap van sosiale ingenieurswese. En hierdie laaste voorbeeld is presies wat dit maak Tussen twee ouderdomme so 'n onheilspellende boek. Brzezinski bedek 'n redelik kru geskiedenisfilosofie in sosiologiese gedaante en poog om ons verlede, hede en toekoms as totale, deursigtige onvermydelikhede te herskep. Amorfe "Verandering" deurdring sy vertelling, bedink terwyl Barack Obama, wie se eerste presidensiële veldtog hierdie vaag beginsel op die alledaagse taal van die politiek gestempel het, net 'n jeugdige was, maar dit dien as 'n maklike stempel vir die beeld wat Zbig aan die wêreld wil afdwing.
Brzezinski verkondig dat die mensdom op pad is van 'Progress', wat begin met die koms van geïnstitusionaliseerde godsdienste. Daarna gaan ons oor na nasionalisme, wat op sy beurt weer aan die kaak gestel sal word deur die meer volmaakte metodiese wêreldbeskouing van marxisme, en ten slotte, ten tyde van sy skryf, sou die doel van die geskiedenis in die koms van die tegnologiese era vervul word. Die boek is vernoem Tussen twee ouderdomme, aangesien die laaste fase van vooruitgang eintlik 'n hoogtepunt is - en die doel van die historiese proses. En wat is die doel? Die finale uitskakeling van die mens as sodanig.
Dit is 'n eienaardigheid van die sosiologie dat dit nie die werklikheid van sy studie -objekte en dus die regte metodes daarvan kan definieer nie. Terwyl sommige van sy klassieke, soos die werke van Max Weber, die probleem opgelos het deur sosiologie 'n soort empiriese sosiale filosofie te maak deur materiaal uit alle ander sosiale wetenskappe te gebruik om streng gespesialiseerde en benaderde teorieë te vervaardig en voorspellings van die toekoms as die duiwel te vermy ander vermy wierook, ander - en Brzezinski is in die algemeen een daarvan - het die teenoorgestelde gedoen. Sosiologie in sy mees kruiste, mees Comtiese vorm projekte weerspieël refleksies van die werklikheid wat as absoluut beskou word en gebruik dit om die toekoms te voorspel, of beter nog op te lê.
In Tussen twee ouderdomme alle bekende geskiedenis is in vier dele verdeel, en daar word van ons verwag om te glo dat hierdie enorme see van tyd prakties in hierdie epistemologiese sponse ingesuig word totdat niks anders oorbly nie. Die geskiedenis op so 'n manier is slegs in die verbeelding moontlik, nie eintlik nie, en daarom het ons te doen met 'n geprojekteerde beeld. En Brzezinski, praktiese mens wat dit is, projekteer nie beelde ter wille van vermaak nie. Hy is besig om 'n plan vir duidelike lot op te stel. Al die kwantitatiewe tabelle, insiggewende empiriese waarnemings, ens. Is bloot 'n oplossing, want soos elke ware wetenskaplike weet, is daar geen hoeveelheid data wat so 'n teoretiese konstruksie in net meer as honderd bladsye kan ondersteun nie. Die ware oortuigingskrag daarvan word gevind in die vertroue in die spieël van die werklikheid, maar nie op enige spieël nie. Dit maak staat op die spieël van saak.
Dit mag vir die meeste 'n vreemde voorstel lyk. Materie word gewoonlik verstaan ​​as ondeursigtig wese, dit wat weerstand bied, of dit word glad nie verstaan ​​nie - betekenis gedefinieer. Die oorspronklike idee is egter die vorm van die houer van vorm. Aangesien sosioloë nie glo in Aristoteliaanse, of, god verbied, platoniese vorme nie, is dit nogal vreemd om te sien hoe hulle hierdie idees omkeer. As iemand soos Brzezinski naamlik praat oor "godsdiens", "etiek", "tegnologiese samelewing", "interne mens" en "eksterne mens", manipuleer hy in werklikheid beelde wat in materie weerspieël word. Dit is duidelik omdat hy nie glo dat hierdie idees 'n werklikheid het nie, behalwe wat dit vir ons kan beteken. Lees byvoorbeeld hoe 'die innerlike mens' - in werklikheid sy essensie - in die tegnologiese samelewing sal vaar:
In plaas daarvan om homself as 'n spontane gegewe te aanvaar, kan die mens in die mees gevorderde samelewings hom meer besig hou met bewuste selfanalise volgens eksterne, eksplisiete kriteria: Wat is my IK? Wat is my aanlegte, persoonlikheidseienskappe, vermoëns, aantreklikhede en negatiewe kenmerke? Die 'interne mens'-wat sy eie spontaniteit spontaan aanvaar-sal meer en meer uitgedaag word deur die 'eksterne mens'-bewustelik op soek na sy selfbewuste beeld.
Die dialektiek van die innerlike en die eksterne mens is die eintlike doel van Tussen twee ouderdomme, en ons kom binnekort daarby. Maar die interessantste aspek is die metode van Brzezinski: die innerlike mens word uitgebeeld as uitgedaag, nie as 'n werklike wese nie, maar as 'n histories geprojekteerde beeld. Geïnstitusionaliseerde godsdiens gee hom die eerste beginsels en definisies wat nasionalisme hom in sentimentele romantiese getransformeerde Marxisme probeer het om hom met die eksterne mens te versoen in revolusionêre praktykstegnologie, wat hom uiteindelik sal herroep. Die innerlike mens het oorspronklik 'n baie besliste ding aangedui: dit was vir die Grieke nous of aktiewe verstand, terwyl dit in die Christendom 'n houer van Christus is - 'n ruimte waar die Waarheid skuiling kan vind. In min of meer elkeen van ons is dit 'n plek waar die wêreld ons nie kan bereik nie.
Let nou op wat Brzezinski doen. Hy historiseer hierdie idee en vorm dit daarmee as 'n geprojekteerde beeld. Hierdie metode van sy sosiologie kan min of meer gereduseer word tot selfbewuste dialektiese materialisme, selfbewus, in soverre dit weet dat daar niks werklik agter die beeld is nie. Elke wetenskaplike voorwerp is 'n beeld wat in 'n spieël van materie weerspieël word. Die betekenis daarvan word geprojekteer en kan uitgebeeld word, maar op sigself is dit 'n weerspieëling van die amorfe spieël. Vandaar die gemak om 'n allesomvattende konseptuele raamwerk op te stel en dit tot 'n minimum te beperk wat geskik is vir die bedoeling van die skrywer. Daar is geen wesenlike verskil in die benadering van Comte en Brzezinski nie - hulle is beide evolusionêr, belydenis van "vordering" en bowenal "verandering", en in wese oppervlakkig in verhouding tot die werklikheid. Maar sulke formulerings is redelik geskik vir hul doel, en dit is: die Aufhebung - afskaffing – van die innerlike mens in die eksterne mens.
Die ware sameswering en verraderlikste aspek van hierdie boek - veel meer as tergers oor weerwapens, wêreldwye bewussyn en verstandelike beheer - is die strewe om te demonstreer - en uitdruklik so - dat die tegnologiese era 'n era van uitroeiing van die innerlike mens is. Wat Brzezinski '' toename in kennis '' as 'n essensie van die tegnologiese era noem, word aangedui as 'n soort 'uitstappie' van die innerlike mens, omdat opeenhoping van kennis ooit in die oneindigheid uitbrei en die mens onder druk plaas om homself te onderwerp aan oneindige vorme van toetse, opleiding, verbeterings, lewenslange leer, ens. Dit is kennis sonder 'n innerlike beginsel van eenheid, en dus iets wat soortgelyk is aan 'onkunde' of, beter nog, 'n nuwe verbeelding van jouself. Die mens word nie 'n onderwerp van kennis nie, maar die doel daarvan. Wie is die onderwerp dan? Slegs sy weerkaatsing in 'n oneindige, versplinterde spieël van Faustiaanse tegnologie.
As ons die werklikheid benader soos Brzezinski doen, met die implisiete bedoeling om dit weer te gooi, maak dit nie regtig saak wat werklik en wat beeld is nie. Die beeld van die innerlike mens is die innerlike mens kan 'n beeld min of meer 'eg' maak. ' Alhoewel refleksies in materie onbeskof is en sodoende 'n skyn van sy modelle behou, is tegnologie 'n soort verfyning van hierdie spieël, nie deur te poleer nie, maar deur dit meer vloeibaar te maak - soos donker water of gesmelte, maar koue, staal. In die spieël van die wil kan allerhande dinge as 'n werklikheid weerspieël word, en alles is buite dit.
Ons gevierde afskaffing, die Aufhebung, is quasi-dialekties, aangesien niks binne sal bly nie-slegs die leemte. Die eksterne mens moet ophou om mens te wees, dit wil sê hy moet sy innerlike wese verbeur. Ons kan die kennis van hierdie onmens vergelyk met die 'docta ignorantia'Van Cusanus of Sokrates, maar eerder tot die geleerde onkunde van die huidige' kennisgebaseerde samelewing '. Leer wis die leerder uit. En vir al die geopolitieke subtiliteite van Brzezinski en goed gedokumenteerde politieke hefboomfinansiering wat die afgelope 45 jaar uitgeoefen is, is sy grootste misdaad om hierdie alchemiese uitroeiing as 'n duidelike bestemming vir die mensdom te propageer. Hoe kan daar 'n lot wees vir iemand wat niemand is nie?
Ten slotte is dit hartseer om te besef dat die kwasi-akademiese styl van 'n distopiese pamflet soveel mense kan oortuig dat dit iets meer is as 'n voorneme. Sulke ontstellende beelde is vandag nog meer relevant en oortuigender vir die massas as wat dit 45 jaar gelede was. Die tegnologiese era is 'n oefening om die man tot niks te herbou deur die inversie van kennis - 'n logiese moord.
Alle opbou van kennis word uitgevoer deur middel van klank en visie, soos Brzezinski uitdruklik verklaar. Sig en klank self word gewapen om die innerlike wese uit te roei, wat letterlik van binne tot buite dwing. Lewenslange leer, soos vereis deur die tegnologiese beginsel, is die af te leer van innerlike lewe en integrale identiteit om jouself van buite af te laat herontwerp, volgens die eise van die veranderende tegnologiese werklikheid. Die geskiedenis eindig deur jouself buite jouself te stel, met die bestemming van 'n absolute on-identiteit. As u nie so vergesog voel nie, kyk hoe die EU -wetgewers die burgers van die toekoms sien:
Die gebroke spieël van die liberale tegnokratiese samelewing. http://ectr.eu/documents
'N Foto spreek duisend gille. Kyk na die vordering van ontmensliking, afgespeel in Faust se spieël. Identiteite word na willekeur gebreek en weer saamgevoeg, essensies herroep - die oorwinning van "Verdraagsaamheid". As Arbeit kon macht frei, hoekom probeer nie Toleranz volgende?
So samesweringsteoretici pasop! Brzezinski is heel moontlik een van julle. Of jy kan net 'n weerkaatsing in sy spieël wees.
Branco Malic skryf oor filosofie, kultuur en politiek by Kali Tribune.
Gebore in Warskou, Pole, op 28 Maart 1928 (oorlede op 26 Mei 2017), volgens amptelike biografie. Ander bronne bespiegel dat hy eintlik gebore is in 'n Poolse konsulaat in die Oekraïense stad Kharkov, wat destyds deel was van die USSR, maar sy ouers het hom as gebore in Pole en nie die Sowjetunie nie. Hy studeer aan Harvard met 'n PhD in politieke wetenskap met 'n proefskrif oor die vorming van 'n totalitêre stelsel in die USSR en word skrywer van 'n wêreldwye strategie oor antikommunisme en die konsep van 'n nuwe vorm van Amerikaanse hegemonie. Hy was waarskynlik die bekendste daarvoor dat hy die nasionale veiligheidsadviseur van president Jimmy Carter was in die onstuimige jare van die gyselaarskrisis in Iran en die Sowjet -inval in Afghanistan aan die einde van die sewentigerjare. Hy was minder bekend daarvoor dat hy 'n aansienlike invloed op wêreldsake gehad het, beide voor en lank na sy amptelike diensplig in die Withuis. Ondanks die feit dat hy 'n groot deel van die Brzezinski & rsquos -loopbaan afgewas het, erken die New York Times dat hy baie vingers in baie pasteie op die wêreldwye verhoog gehad het en hom bemoei het met internasionale aangeleenthede. Hy word daarvan beskuldig dat hy die poppemeester en die werklike mag agter Obama se presidentskap van 8 jaar was, 'n tydperk toe Amerika die agenda van die New World Order gevorder het, waarskynlik meer as onder enige ander president.
Daar is baie bronne geskryf wat hom verklaar as 'n argitek van die New World Order, 'n Grey Cardinal en die Evil Spirit agter 5 Amerikaanse presidente. Een van die belangrikste bydraes van Brzezinski was toe hy in 1973 saam met David Rockefeller die The Trilateral Commission gestig het. Die Trilaterale Kommissie het begin met 'n nuwe internasionale ekonomiese orde gebaseer op tegnokrasie. Brzezinski noem dit die & ldquoTechnetronic Era & rdquo in sy boek, Between Two Ages, uit 1970. Miskien tot die meeste mense se verbasing was Brzezinski ook die argitek van Al-queda en die Taliban.
Brzezinski het per ongeluk gehelp om Al-Qaeda te skep, toe hy president Carter oortuig het dat 'n geheime CIA-program om 'n volmagoorlog teen die Afghaanse regering wat deur die USSR gesteun word, te begin 'n Sowjet -militêre ingryping teweegbring. & rdquo
Ons het die Russe nie gedwing om in te gryp nie, maar ons het bewustelik die waarskynlikheid vergroot dat hulle sou, & rdquo het hy gesê in 'n 1998 -onderhoud met Le Nouvel Observateur.
& ldquo Die dag toe die Sowjets amptelik die grens oorgesteek het, het ek aan president Carter geskryf, in wese: & lsquo Ons het nou die geleentheid om die Vietnam -oorlog aan die USSR te gee. & rsquo & rdquo
Die geheime operasie was 'n uitstekende idee. Dit het daartoe gelei dat die Russe in die Afghaanse lokval getrek is, en u wil hê ek moet spyt wees? & Rdquo het hy aan die onderhoudvoerder gesê.
& ldquoWat is belangriker in die wêreldgeskiedenis? Die Taliban of die ineenstorting van die Sowjet -ryk? Sommige ontstoke Moslems of die bevryding van Sentraal -Europa en die einde van die koue oorlog? & Rdquo
Die nederlaag en ineenstorting van die Sowjetunie was die laaste stap in die snelle opkoms van 'n Westerse Halfrond -mag, die Verenigde State, as die enigste en inderdaad die eerste werklik wêreldwye mag, en rdquo Brzezinski het in sy boek The Grand Chessboard uit 1998 geskryf.
In een van sy nuutste artikels in die American Interest-joernaal het die in Pools gebore diplomaat egter beweer dat die VS dit is & ldquono langer die wêreldwye keiserlike mag & rdquo en & ldquocan kan slegs effektief wees in die hantering van die huidige geweld in die Midde -Ooste as dit 'n koalisie vorm wat in verskillende mate ook Rusland en China behels. & rdquo
Die bewapening van die Mujahideen in Afghanistan om die Sowjetunie te laat bloei, Iran in 'n anti-Westerse republiek te omskep en die bemiddeling van die Camp David-ooreenkomste en ndash is een van die bekendste uitkomste van sy strategieë. Hy ondersteun miljarde militêre hulp aan Islamitiese militante (Al-queda) in Afghanistan toe hulle teen die Sowjetunie veg, soos hierdie video verduidelik:
Luister na hierdie lesing oor die Technetronic Era en The Trilateral Commission deur Patrick Wood vir 'n beter begrip van die posisies en invloed van Brzezinski:
Hy het openlik gepraat oor sy visie vir die geglobaliseerde wêreld. 'N Paar van sy boeke wat ons aanbeveel het, is The Grand Chessboard (oudioboek) en Between Two Ages: Americas Role in the Technotronic Era (oudioboek). 'N Belangrike punt is dat hy, ondanks al die onheilspellende inmenging van Zbigniew en rsquos agter die skerms, erken het dat die globaliste sedert die ouderdom van die internet veld verloor het. Hy was bang vir die voortdurende politieke ontwaking, meestal omdat dit sy taak om die wêreld te internasionaliseer moeilik gemaak het:
Hier praat hy oor die Council on Foreign Relations, Bilderberg -groep en Trilaterale Kommissie:
Daar is nog baie meer aan die werk van Zbigniew en rsquos, maar dit lyk asof die positiewe neiging van nasionalisme en die opkoms van die anti-globalistiese beweging mense soos Brzezinski en sy groepe aan die gang gehad het. Net verlede jaar is onthul dat Brzezinski die idee van 'n ryk laat vaar het en in plaas daarvan begin praat het oor 'n globale verandering, en wat ook al die hel dit moet beteken. Ons kan afsluit deur te sê dat die wêreld waarskynlik 'n baie beter plek sal wees sonder dat Brzezinski en rsquos inmeng. Hy het niks anders as onstabiliteit vir die nasies en die mense in die nasies geskep nie.
Zbigniew Brzezinski, 1928–2017
Ek het Carter in die middel van die 70's leer ken. Destyds was ek direkteur van die Trilaterale Kommissie en was ek besig met die stigting daarvan. Ons, die organiseerders, het besluit om ten minste twee, miskien vier - my herinnering is twee - goewerneurs, een Republikein en een demokraat. Ons het die Republikein uit die verre Weste gekies vanweë die Japannese, en ons was op soek na 'n Demokratiese goewerneur, en ons het gedink dat dit nie interessant genoeg sou wees om net 'n konvensionele Noordoos -demokraat te hê nie, maar om 'n helder Demokraat uit die Suide te kies. Ek dink ons ​​eerste gedagte was [Reubin] Askew, en toe het iemand genoem dat daar 'n goewerneur in Georgië was wat handelskantore vir die staat Georgia in Brussel en Tokio oopgemaak het. Ek onthou hoe ek gesê het: Wel, hy is duidelik ons ​​man. Hy pas by die trilaterale konsep, laat ons hom nooi. En ons het, en toe ontdek dat dit sy voorganger was wat die handelskantore oopgemaak het. Dit is net 'n klein voetnoot.
Hy het die kommissie aangeneem. Wat ek beskryf was '73, en teen '75 het ek geweet dat Carter vir die presidensie was en ons het na 'n vergadering van die Trilaterale Kommissie in Japan gegaan, en Carter het op 'n stadium na my toe gekom en gesê: Wil u Kom ek na 'n perskonferensie wat ek vir my kandidatuur hou? Ek het gesê: Goed, ek gaan. Ek was nuuskierig. Dit het by my opgekom dat hy my in 'n mate saamneem om aan die koerante te wys dat hy iemand het om saam met hom te gaan, omdat hy destyds nie baie ernstig opgeneem is nie.
Die Amerikaanse koerantmanne het hom baie moeilik gemaak, hom nie ernstig behandel nie en vir hom gelag, gesê dat sy doel was om miskien as 'n visepresidentskandidaat in te span. Ek onthou dat hy in die eerste plek glad nie gesukkel het nie, maar koel, baie aangenaam was, alhoewel hy baie redes gehad het om kwaad te word. En toe sê hy vir hulle: Julle weet, die eerste koukus in die land is in die staat Iowa, en ek het baie hard gewerk in Iowa. Ek gaan wen in Iowa, en julle ouens gaan dit ignoreer. Die eerste primêre in ons land is in New Hampshire, en ek het so hard in New Hampshire veldtog gevoer as wat ek nog ooit in Georgië gevoer het. Ek het soveel hande geskud en meer as al my mededingers saam, en ek gaan wen in New Hampshire, en dan sal jou opskrifte sê: Suidlander wen die Noorde. 'Die volgende groot voorverkiesing daarna is in Florida. Ek gaan Wallace onder 40 persent daal en sodoende die plaag van Wallace van die Demokratiese Party verwyder - (en onthou Wallace was destyds 'n werklike bedreiging) - en ek kan hom selfs klop. As ek hom in Florida klop, sal jou opskrifte sê: 'Carter, voorloper.
Toe stap ek uit en sê vir myself: Hierdie man moet nie ontslaan word nie. Tydens die vergaderings van die Trilaterale Kommissie het hy oor die Midde -Ooste gepraat en gepraat oor Amerikaanse nasionale belange daar, wat gemaak is om vrede tussen die Arabiere en Israel te bevorder, sodat Amerikaanse belange bevorder word, en dat dit nodig is om op die Palestynse vraag te fokus. Ek onthou hoe ek gepraat het, want ek was die voorsitter van hierdie baie groot vergadering, dat dit lekker was om 'n Demokratiese presidentskandidaat met moed te hoor. Hy sê dinge in die Midde -Ooste wat nogal innoverend was vir die tyd. Ek het teruggekom en my vrou daarvan vertel, en sy het gesê: Wel, u voel so, waarom ondersteun u hom nie?
Ek het vir hom 'n memorandum geskryf, maar het nie aangebied om hom te ondersteun nie, maar het dinge uiteengesit wat hy in buitelandse beleidsaangeleenthede behoort te noem, en hy het 'n lang persoonlike brief aan my geskryf waarin hy my bedank en toe hoor ek dat hy deur die land gaan en sê dat ek sy belangrikste buitelandse beleid is. beleidsadviseur, en so het ek een geword. Dit is die situasie.
Na die veldtog, na die verkiesing, wanneer het hy u aangestel vir 'n pos en watter oorgangswerk het gevolg?
Na die verkiesing en tydens die verkiesing het ek baie werk vir hom gedoen. Sodra die proses meer formeel geword het, in 'n sekere sin dat hy 'n genomineerde was, was dit vir almal duidelik dat ek sy eerste adviseur vir buitelandse beleid was. Dit is vanselfsprekend aanvaar dat ek vir hom gaan werk. Dit was nie duidelik wat ek sou kry nie, en daar was baie persspekulasies en baie maneuver. Nadat die verkiesing gewen is, het baie mense wat saamgewerk het, mededingers geword vir werk. Natuurlik was diegene wat aan die voorkant was, op wie aandag sowel as besware gefokus was. Daar was baie maneuver en ek is nie iets spesifiek aangebied nie, ek is net gesê dat u daar sal wees, maar ek is nie spesifiek aangebied nie, en Carter het my 'n paar keer gebel om my te vra vir my nominasies vir slots, en wie dink ek behoort die minister van verdediging te wees, wie dink ek behoort die nasionale veiligheidsassistent te wees?
Die werk wat ek wou gehad het, was die assistent van die National Security, en toe hy my vra, onthou ek hoe ek gewonder het of ek 'n paar persone vir die slot moet aanstel wat natuurlik nie geskik is daarvoor nie, en of ek mense moet aanwys vir die beste moontlike slots. Ek het besluit dat dit dom sou wees om speletjies te speel, en ek het mense aangewys vir die slot wat ek gedink het die beste sou wees, en ek het twee mense, Henry Owen en Harold Brown, benoem, waarvan ek gedink het dat hulle 'n baie goeie taak sou doen as nasionale veiligheid Assistent. Vir die minister van buitelandse sake het ek eintlik gekom sonder om hom uitdruklik te benoem, maar in werklikheid deur verskillende mense te beskryf, het ek gekom om Vance aan te wys. Teen die einde het hy my gevra. Wat sou jy graag wou wees? Ek het 'n paar plekke genoem wat ek sou wou hou, en ek het gesê: Adjunk -minister van Buitelandse Sake of Assistent vir Nasionale Veiligheidsake. Ek het nooit gedink ek is 'n ernstige kandidaat vir die minister van buitelandse sake nie. Die pers het my so gebind, maar ek het nooit gedink ek is dit nie.
Hy het eers middel Desember na my teruggekeer, en hy het my gebel en gesê: 'Ek wil graag hê dat u my assistent vir nasionale veiligheidsake moet wees, en dan sê hy: U weet, u was my eerste keuse Ek kon dit nie altyd vir u sê nie, en ek moes ook 'n roetine ondergaan en ook na die slot soek, maar daar was geen twyfel dat u die slot sou hê nie.
Nou weet ek nie of dit waar is of nie. Dit is wat hy vir my gesê het. My raaiskoot is dat dit waarskynlik waar is, behalwe dat hy waarskynlik 'n proses moes ondergaan om baie teenstand teen my te verteer, om die redes te redeneer waarom hy nie die argumente teen my sou aanvaar nie, en ek het gehoor dat daar nogal min.
Hy het 'n onderhoud gevoer met ander kandidate, nie waar nie?
Ja, maar nie uitsluitlik vir die slot nie, alhoewel hy mense ondervra het vir buitelandse beleid, verdediging, nasionale veiligheid, sodat elkeen van hulle die kans kon kry, maar hy het nooit met iemand anders daaroor gepraat nie, terwyl hy wel gepraat het aan mense oor die ander slots. Dit gee 'n mate ondersteuning vir wat hy gesê het, en daarom is my oordeel dat hy van plan was om my in die gleuf te hê, hy het gedink dat hy dit nodig het, maar hy moes doen wat hy gesê het, deur die prosesse gaan. Tweedens, ek dink nog belangriker, hy moes op een of ander manier deurdink aan die besware wat teen my geopper is.
Was u die enigste van die belangrikste akteurs wat hy aangestel het wat 'n reeds ontwikkelde persoonlike verhouding met hom gehad het, hom reeds geken het, of andersom?
Ja, ek dink, want Vance ondersteun Sargent Shriver vir president, wat ek altyd gedink het 'n sekere eksentrisiteit van oordeel toon. Brown het aan boord gekom en niemand ondersteun nadat Carter aangewys is nie, [Michael] Blumenthal beweer nou dat hy in elk geval nooit entoesiasties oor Carter was nie. Die enigste persoon wat hy goed ken wat hy in die nasionale veiligheidsgebied aangestel het, was Stanfield Turner, wat hy gekies het om die hoof van die CIA te wees, maar in die tweede ronde, want sy eerste keuse was eintlik Ted Sorenson, wat hy nie goed geken het nie óf.
Was daar teen hierdie tyd 'n intellektuele verwantskap tussen u en Carter, en indien wel, hoe sou u dit kenmerk? Wat het jy vir hom gedoen, en wat het hy vir jou gedoen?
Hy het my aangestel in sy administrasie.
In terme van u wedersydse begrip van die werklikheid.
Dit is baie moeilik om te antwoord. Wat ek van Carter gehou het, was my gevoel dat dit 'n persoon was wat ek gedink het redelik taai en realisties sou wees in die buitelandse beleid en tog gelei sou word deur sekere basiese beginsels wat hy sou projekteer na die wêreldbeginsels wat ek altyd gevoel het Amerika se krag was naamlik die feit dat dit 'n samelewing is wat gegrond is op sekere filosofiese aannames wat historiese relevansie het. Hy sou dus 'n buitelandse beleid voer, wat, hoewel dit realisties is, aan sekere basiese waardes afgelei sou word. Dit sou 'n aantreklike buitelandse beleid wees wat Amerika se impak op die wêreld sou versterk. Dit is wat my aangespreek het oor hom. Ek kan nie regtig sê wat hy van my gehou het nie. Ek is nie 'n persoon om te beskryf hoe die verhouding met 'n intellektuele affiniteit vanuit sy oogpunt ontwikkel nie. Ek dink hy het my nodig gehad.
Sou u 'n opmerking daaroor aanvaar?
Dit is 'n baie belangrike verhouding, en ons wil dit graag verstaan.
Carter het die internasionale toneel werklik nie in diepte geken nie, en ek dink die dinge wat aangeval het, was Zbig se intellektuele duidelikheid, skerpte en integrerende strategiese raamwerk wat hy oor die kwessies kon bring. Die president het miskien nie daarvan gehou waar hulle hom oor sekere dinge gelei het nie, maar ek dink hulle het hom tot 'n gevolgtrekking gebring wat hy onmiddellik na die verkiesing aan u uitgespreek het, wat 'n bewys sou wees om my oordeel te ondersteun, sou u nie saamstem nie?
Onmiddellik na die verkiesing onthou ek dat u een keer gesê het dat hy gesê het dat as u iemand in die toekoms 'n duidelike demokratiese buitelandse beleid kan uitkry, dit u is.
Ek dink dit is ook die feit, en daardie soort het geleidelik ontstaan, dat ek vinnig, akkuraat en vinnig met hom kon kommunikeer, want ons het dit altyd tydens die veldtogte gedoen. Daar is geen tydverkwisting nie, ek sal in die motor klim en sê: Kyk, vier dinge wat jy moet weet, die dinge wat jy moet doen, die dinge wat jy moet sê, - soos dit, bang, bang, bang, dit is dit, klaar, okay, totsiens, dit is dit. Terwyl baie mense die neiging gehad het om daar te sit en met hom te praat, hom te leer ken, en ek dink net in balans in daardie opsig wat hom nie regtig aangepak het nie.
Toe u in Desember gekies is, glo ek dat u gesê het dat dit nie baie tyd was nie.
Dit was middel Desember en ek het baie senuweeagtig geword.
Toe u senuweeagtigheid eindig, watter soort begrip is bereik, of watter soort leiding het die president, indien enige, gekry oor die rol van die veiligheidsadviseur, die soort personeel wat hierdie rol moet vervul? Of is dit heeltemal aan u oorgelaat? En watter soort presidensiële leiding, indien enige, het u ontvang oor die agenda in u omgewing?
Wat die konsep van die nasionale veiligheidsadviseur betref, dink ek dat daar 'n implisiete begrip bestaan ​​dat ons 'n situasie sou probeer vermy waarin hy baie duidelik en veral sou oorheers, en ek dink Carter was ook bekommerd oor sy eie beeld. In sy veldtog of toesprake val hy die Lone Ranger -styl van buitelandse beleid aan. Ek dink daar was 'n implisiete gevoel dat ons sou probeer om dit te verminder as ons kon.
Terselfdertyd onthou ek ook baie sterk, toe ek saam met hom oor verskillende kandidate vir die minister van buitelandse sake gaan, 'n sekere kandidaat beskryf en vir hom sê: Hy is die soort minister van buitelandse sake wat Amerikaans wil maak en bestuur. buitelandse beleid. En Carter maak 'n opmerking daaroor: Wel, hy is nie my tipe nie, en dit het baie duidelik gemaak dat hy buitelandse beleid, direkte buitelandse beleid wou voer, en die minister van buitelandse sake sou sy bevele uitvoer, wat my ook duidelik gemaak het dat om 'n assistent vir nasionale veiligheidsake te wees, was by Carter. As die president buitelandse beleid gaan voer en bestuur, wil u saam met hom wees eerder as om in die departement te wees. Dit het onmiddellik vir my die idee gegee dat die assistent vir nasionale veiligheidsake, ten minste tot 'n mate, 'n inisieerder van beleid sou wees, sowel as die koördineerder daarvan.
Wat die personeel betref, was die enigste werklike leiding wat ek hieroor gekry het, dat die personeel van Kissinger se grootte verminder sou word, en met 'n belangrike faktor, hoewel dit nie regtig duidelik was hoeveel dit was nie. Eintlik nie eers aanvanklik nie, maar later, toe ons 'n soort jonglerenyfers moes maak om sy begeerte om ons operasionele behoeftes te verminder, te verminder, het ons die volle personeel van ongeveer 130 na 99 verminder, en die beleidmakers, dit wil sê , mense soos my kollegas hier wat van Washington af in optog gekom het, ongeveer 30 tot 35, of minder.
Terwyl ons aangegaan het, moes ons in sekere mate mense as besonderhede werf, omdat ons gevind het dat ons nie binne hierdie beperkings kon werk nie. Ons het eenvoudig uiteengesit en mense as detailbesoekers laat kom, maar die personeel amptelik klein gehou. Ons het ook 'n bespreking gehad oor hoe om die NSS te organiseer, en dit was 'n baie belangrike punt. Dit is hier baie bekend by almal, maar nie by baie mense wat meer algemeen oor die president gepraat het nie. Elke president bied 'n spesiale styl, en dit vorm die masjinerie. Carter wou die aantal komitees en agentskappe verminder, en daarom moes ons die NSS -masjinerie opknap. het 'n paar hersienings deurgemaak. Hy het nie van my eerste weergawe gehou nie, hy het dit verwerp. Sal ek daarby ingaan?
Kissinger het sekere komitees onder die NSS gehad, waarvan ek glo dat hy die voorsitter van vier was, en ander die voorsitter van drie. Is dit reg? Onthou iemand van julle?
Daar was sewe komitees, maar ek kan nie onthou wie die voorsitter was nie.
Amptelik was dit vier tot drie. Dit was in wese komitees van die sekretaris, en Kissinger was nooit voorsitter van 'n komitee op kabinetvlak nie. Aangesien die president gesê het dat hy verloof wil wees, het ek 'n skema van sewe komitees op kabinetsvlak voorgestel, waarvan drie deur my onder voorsitterskap was. Ek wou voorsitter wees van 'n komitee oor krisisbestuur, oor wapenbeheer, oor geheime aktiwiteite. Die voorsitter van die ander vier komitees is die minister van buitelandse sake, die minister van verdediging, die CIA, die CIA en die tesourie vir internasionale ekonomie vir buitelandse beleid. Carter het dit uit die hand gewys en gesê: Dit is te ingewikkeld. Ek wil nie sewe komitees hê nie, soos Ford en Nixon sewe komitees gehad het, wil ek iets baie eenvoudig hê.
Ek het teruggekom met 'n skema vir twee komitees. Ek het een aand saam met hom gaan sit en ons werk aan 'n formule vir twee komitees. Een komitee sou die PRC genoem word-beleidsoorsigkomitee, wat beleidskwessies oor die lang termyn sal hanteer en onder voorsitterskap van 'n sekretaris sal wees. Voor elke vergadering was die idee dat ek 'n memorandum aan Carter sal voorlê waarin hy in kennis gestel word dat 'n PRC oor so 'n onderwerp gehou moet word en dat ek aanbeveel dat die minister van buitelandse sake of die minister van verdediging dit sal voorsit. Jy keur dit goed.
Die ander komitee sou SCC genoem word - Spesiale koördineringskomitee, en dit sou wees vir die kruising van interagency -aangeleenthede. Ek sou die voorsitter van die komitee wees. Die drie kwessies wat die grensoverschrijdende agentskap betref, is: geheime aktiwiteit, wapenbeheer en prysbestuur. Carter was mal daaroor. Ek het 'n memorandum saamgestel met David Aaron, my adjunk, wat ons presidensiële opdrag genoem het omdat ons die name van die vorige koerante verander het. Ek het dit na die Kennedy -sentrum geneem, ten tyde van die presidensiële gala, die aand voor die inhuldiging, en tydens pouse vir Carter uitgehaal en hom laat teken, en die volgende dag om 15:00. direk na die inhuldiging het ek boodskappers afskrifte daarvan aan Brown en Vance laat aflewer en aan wie ook al voor Turner opgetree het om hulle van die nuwe reëlings in kennis te stel. Hulle was verbaas.
Het die president, sover u weet, advies van iemand behalwe u gekry oor die organisasie van die NSS?
Ek dink nie hy was nie.Hy het kort daarna op die vergadering met die kabinet aangekondig dat hy 'n skema met my uitgewerk het, en hy was baie tevrede daarmee, en daarom het die kabinet ook sy goedkeuring daarvoor uitgespreek.
Is u, buite die riglyne, vrye hand gegee om u eie personeel te organiseer en te kies?
Ja. Dit was eintlik een van sy swakpunte, en miskien was dit inherent aan sy relatief beperkte politieke kontakte. Hy het baie min belang gestel in die tweede afsprake. Dit was nie net in terme van my eie personeel nie, maar ook in terme van die departemente. Hy het baie min belang gestel in wie die afgevaardigdes en die sekretarisse in die nasionale veiligheidsgebied was. Dit was my spyt, want dit het beteken dat elke departementshoof 'n vrye hand gehad het, en ek dink dit het later probleme veroorsaak. Wat my personeel betref, het ek 'n heeltemal vrye hand gehad.
Ander behalwe u het ook gedink dat dit 'n fout was.
Hy het mense nie te veel afgedank nie, so dit was ook 'n probleem.
'N Ander ding wat gesê is, is dat die keuse van Carter om min of meer aan die sekretarisse 'n vrye hand in hul eie subkabinetafsprake oor te laat, was op soek na 'n ander riglyn van Carter, en dit was die sogenaamde kabinetsregering. Het hy ooit met u daaroor gepraat en wat sy konsep daarvan was en hoe dit kan beïnvloed?
Nee nie regtig nie. Ek is nie seker of hy dit goed deurdink het nie, tensy dit iets was wat hy in sy staatsbestuurder in Georgië as vanselfsprekend aanvaar het, maar waarvan die res van ons, die nie-Georgia-mense, nie veel weet nie. Die kabinetsregering het baie vinnig tot 'n einde gekom. Ons het een keer per week kabinetsvergaderings gehou, en dit was net vreeslik. Dit was net twee ure se vermorste tyd. Dit was Maandagoggende, ek het die Maandagoggend begin om nuwe uitgawes van Tyd, Nuusweek, die Amerikaanse nuus en wêreldberig na die kabinetsvergaderings, en sedert hy van my 'n kabinetslid geword het, het dit in die eerste kabinetsvergadering beteken dat ek om die tafel gesit het, in teenstelling met vorige assistente vir nasionale veiligheidsake wat teen die muur gesit het. Ek moes versigtig wees, so ek het altyd hierdie tydskrifte op my knieë gehad - soos hierdie (demonstreer) —En ek het die drie tydskrifte in hierdie twee ure gelees omdat dit tydmors was. Na 'n rukkie het ons elke twee weke kabinetsvergaderings gehad, en na 'n rukkie dink ek dat ons dit gemiddeld een keer per maand of so gehad het.
In die onderhoud op 6 Januarie 1982 in die New York Times u het gekla dat u waarskynlik nie voldoende gesag gegee is ten opsigte van 'n ideale stelsel nie, en dit was deels die begeerte van Carter om die voorkoms van die vorige stelsel te vermy. Sou u dit 'n bietjie verduidelik?
Dit gaan oor die meer basiese vraag hoe buitelandse beleid kan en behoort te word. Wat ek daar uitgespreek het, is die mening dat as u 'n stelsel het wat baie sentraal in die Withuis staan ​​onder 'n baie aktiewe president, dit baie beter is om openlik daaroor te wees en nie die illusie te skep dat iets anders in werking is nie. , deur verwysings na die voorrang van die minister van buitelandse sake, of eerste adviseur, eerste woordvoerder, ensovoorts, wat dan spanning veroorsaak, selfs al is daar op persoonlike vlak geen spanning tussen 'n minister van buitelandse sake en die assistent nie, aangesien daar nie tussen was nie ek en Vance die meeste van die tyd. Ons kan daaroor praat, maar daar was regtig nie. Daar was beslis tussen ons personeel. Deels omdat daar 'n konflik was tussen illusie en werklikheid.
Ek dink dit sou baie beter wees as die president dit baie duidelik maak dat hy hierdie stelsel bestuur, en elkeen wat namens hom praat, doen dit vanuit die middelpunt van die Withuis, en bestuur dit vir hom as hy dit nie kan doen nie. Dan kan die president besluit of die persoon ook 'n openbare woordvoerder is of nie. Hy wou hê ek moes praat. Die rede waarom ek op hierdie programme verskyn het, is nie omdat ek onweerstaanbaar by die deure van televisie -ateljees aangetrek is nie, maar omdat die president vir my gesê het om te gaan, bel hy my na die vertoning en vertel my of dit goed met my gaan of nie, en oor die algemeen het hy goedgekeur wat ek gesê het.
Aan die een kant is ek 'n woordvoerder, aan die ander kant; ek is nooit as 'n woordvoerder aangewys nie en daarom is ek aangeval omdat ek gepraat het. Ek dink dit het baie verwarring veroorsaak. Nou is die ander stelsel, wat volgens my heeltemal aanvaarbaar, heeltemal redelik en goed gewerk het, die van 'n president wat terughou, wat sê dat ek net belangstel in die breë strategiese aangeleenthede, die oorheersende hoogtes van beleid, maar andersins dit is 'n minister van buitelandse sake wat my hoofoffisier is, hy spreek namens my, hy verwoord beleid, hy begin dit en oorheers koördinasie. Dit was die geval met [John Foster] Dulles en [Dwight] Eisenhower, [Dean] Acheson en [Harry] Truman, en vir twee jaar, Kissinger en Ford. Dit is 'n baie respekvolle stelsel. Die probleem was dat ons nooit verduidelik het dat ons nie die stelsel het in die mate wat dit nodig was nie. Onder Reagan dink ek dat die situasie nog erger is, omdat ek dink dat ons nou nie die een of die ander het nie - dit is 'n meer gestamde stelsel.
Het die president vir u gesê waarom hy wil hê dat u woordvoerder moet word? Want as ek reg onthou, het dit iewers ongeveer halfpad deur die administrasie gebeur. In die beginjare was u nie sigbaar in geselsprogramme nie.
'N Bietjie vroeër as dit. Ek het begin, laat ek 'n skatting doen en my kollegas vra - '77?
Het hy vir u aangedui hoekom?
Hy was nie tevrede met die vermoë van Vance om die saak te verwoord en aan te bied nie. Ek dink, hoewel hy nooit gesê het nie, dat daar ook 'n gevoel was dat die nuanses nie heeltemal reg was nie. Alhoewel Vance gesê het wat die president wou sê, het die toon en die nuanse op 'n manier effens anders gelyk. Hy het in elk geval nooit uitdruklik gesê nie; hy het my eenvoudig aangemoedig en wou hê dat ek dit moes doen, en hy het my laat doen, nie net in die openbaar nie, maar hy het dit ook met die kongresleiers laat doen. Hy het spesiale inligtingsessies in die Withuis gehou wat hy die kongresleiers genooi het, en ek het die inligtingsessie gehou. Ek dink Vance was een keer daar, maar ek het die groot briefing gegee oor die Amerikaanse strategie vir buitelandse beleid, en as ek reg onthou, het Vance gepraat oor die beleid in die Midde -Ooste of oor Panama. Dit was iets eng.
Hy het my selfs 'n vergadering in die kabinetskamer vir sy gesin laat reël. Hy het my vir die kabinet laat doen. Ek onthou dit baie goed, want hy het my eers vir sy gesin laat doen, toe het hy my gevra om dit vir die kabinet te doen, en nadat ons dit vir die kabinet gedoen het, het ek vir hom gesê: 'Dit is beter om 'n inligtingsessie van Vance te hê sodat daar geen seer gevoelens is nie. Ek was bekommerd dat Vance seergekry het, en daarom het hy 'n vergadering gereël waarop Vance die inligtingsessie kon gee.
Daar was een deel van my vraag wat ek dink verdwaal het, en dit was in die beginperiode om met die president te praat oor die aard van die buitelandse beleidsagenda wat hy wil beklemtoon, of die aard van die werk. Het hy eksplisiete idees daaroor, definitiewe idees, of het hy gewag om deur u opgevoed te word oor wat gedoen moet word en wat die kwessies is wat onmiddellik aangespreek moet word?
Ek dink dat hy self instinktief opgetrek is en miskien tot 'n mate die impuls gegee het vir sake soos nie -verspreiding, waar sy eie kernagtergrond vir hom belangrik was, en op 'n manier 'n kiesbate en tot 'n mate, maar minder, menseregte . Meer algemeen dink ek dat daar spesifieke antecedente vir die agenda is, naamlik dat ek tydens die veldtog Henry Owen en Richard Gardner gevra het om saam met my die soort basiese buitelandse beleidsdokument vir die verkiesde president op te stel, gebaseer op 'n deel van die veldtog temas, maar probeer om te sistematiseer waaroor hy behoort te dink wanneer hy president word.
Ons het so 'n dokument opgestel. Dit was nie baie lank nie. Hy was geïnteresseerd daarin en gebruik dit as 'n basis vir bespreking tydens een van die na-verkiesingsvergaderings met die opkomende kabinet, en ek stel hom toe voor dat hy 'n vergadering hou met die leierskap van die kongres voordat hy president word, oor buitelandse beleid, en gebruik die dokument as basis vir sy voorlegging, wat hy gedoen het. Dit is 'n antwoord op u vraag, Dave. Ek het doelbewus na die vergadering gegaan om nie te praat nie, en ek onthou dat Vance 'n paar opmerkings gemaak het en toe skielik roep die president my aan en sê: Zbig, skets ons doelwitte. Dit het my regtig verbaas. Dit was iewers rondom die tiende of twaalfde Januarie.
Na die inhuldiging het ek en hy daaroor gepraat, en ek het vir hom gesê dat dit nuttig sou wees om die dokument te gebruik as die basis vir iets meer formeels wat ek sou opstel, naamlik die buitelandse beleidsagenda vir die administrasie. Hy sê: Dit is 'n baie goeie idee; moenie dit vir iemand vertel nie, doen dit net. Ek het nie baie hard gewerk nie, ek het 'n kollega van Harvard, Sam Huntington, afgehaal om my te help, en Sam het daaraan gewerk en toe het ek daaraan gewerk, 'n paar ander hieraan, Bill het daaraan gewerk. En ek het die president 'n memorandum van 40 bladsye gegee met 'n baie kort voorblad, twee of drie bladsye, waarin ek tien hoofdoelwitte uiteengesit het wat die administrasie in die loop van die vier jaar moes bereik, en ek het elk van die tien doelwitte in die mate wat dit moontlik was in die jaarlikse substappe, wat aandui wanneer ons grofweg sou probeer om ondervlakke te bereik, sodat daar 'n effense gevoel van balans sou wees as ons vorentoe beweeg. Enigiemand het 'n idee van hoe ons in die Midde -Ooste beweeg, hoe ons in die Verre Ooste beweeg, ensovoorts. Doel nommer vier was byvoorbeeld normalisering van die betrekkinge met China, en die teikendatum daarvoor was 1979.
Carter hou baie van die dokument, en ek en hy het dit lank bespreek en hy het vir my gesê om dit aan Mondale en Vance te wys, maar ek het dit aan hulle gewys en toe het hy vir my gesê om kommentaar te lewer van Vance daarop, en ek het 'n afskrif aan Vance gegee om te bewaar. Later het hy vir my gesê ek moet dit vir Brown en Turner wys, en ek het. Dit was 'n basiese dokument en het gelei tot wat ons gedoen het, veral in die beginfase. Na 'n rukkie het gebeure hulself laat geld. Maar aan die einde van die administrasie het ek die dokument hersien, en as ek my nie vergis nie, was my gevolgtrekking dat ons oor die algemeen gedoen het wat ons wou doen op sewe van die tien doelwitte, en drie het ons nie.
Die Midde -Ooste — was dit een van die doelwitte?
Ja, maar dit was een wat ons nie bereik het nie. Ons wou teen die einde van die administrasie 'n omvattende skikking hê, en ons het dit natuurlik nie gedoen nie. Ons het 'n gedeeltelike skikking verkry, en die raamwerk van 'n omvattende skikking, maar nie die omvattende skikking nie, en daar het ons van koers verander na 'n jaar. Ons ontdek na 'n jaar dat wat ons doen nie prakties is nie, nie haalbaar nie.
Ek moet sê dat hierdie selfvertroue van president Carter in die buitelandse beleid my 'n bietjie verras, veral omdat ek dink dat u aandui dat dit baie vroeg begin - selfs soos u sê, die eerste keer dat hierdie nuwe stelsel aangebied is sonder enige konsultasie met Brown en Vance. Het hy redes vir hierdie soort bewering, omdat hy sy eie minister van buitelandse sake wou wees? Was daar ook redes om dit te probeer verdoesel agter sommige van hierdie ander verskynings van konsultasies, kaste, ensovoorts? Wat was die rede hiervoor? Was dit ontevrede met die optrede van sy voorganger op hierdie gebied, of wat? Of was dit net persoonlikheid?
Ek dink hy wou 'n aktiewe, dominante tipe president wees. Ek dink hy het gevoel dat Ford te passief was en te veel van buite oorheers het, waarskynlik deur Kissinger. Ek dink dit was miskien 'n weerspieëling van sy eie persoonlikheid en sy konsep van leierskap. Dit was blykbaar die soort goewerneur van Georgië wat hy was. Ek is nie seker dat ek nie daar was nie, maar dit is wat sy medewerkers gesê het, dat hy daarvan gehou het om self besluite te neem, hom daarby te betrek. Dit was net sy styl van leierskap, ten goede of ten kwade.
Sou u dit vir 'n oomblik opvolg, as u terugkyk op die vier jaar, sê dit was ten goede of ten kwade in terme van selfgeldendheid?
As ek Carter se prestasie in die buitelandse beleid vergelyk, laat ons sê in die loop van sy eerste jaar met Reagan, dink ek dat dit baie beter is, want dit het die Verenigde State aangespreek oor 'n aantal kwessies wat andersins uit die hand kon raak - of Panama of die Midde -Ooste, China normalisering of herlewing van die NAVO, multinasionale handelsonderhandelinge, meerderheidsregering in Afrika. Dinge het nie gedryf soos hulle andersins sou gedryf het nie, en die manier waarop dit die afgelope tyd blyk te wees. Dit lyk vir my asof presidensiële leierskap baie belangrik is as u 'n aktivistiese buitelandse beleid gaan hê. As u dit nie doen nie, dan dink ek dat dit makliker is om beheer en oorheersing deur iemand anders as die president te behou.
Wat beskou u as die regte rol van die sekretaris en die staatsdepartement, as ons 'n presidensiële NSS-buitelandse beleidstelsel het, soos in die geval van die Carter-administrasie? Carter administrasie?
Ek sou sê institusionele implementering meer as enigiets anders. Ek dink dit is baie moeilik vir die departement om te begin en te innoveer vanweë die grootte en kompleksiteit en styl daarvan. Ek sou sê lojale uitvoering van beleid - en in 'n sekere sin was dit in die algemeen die geval, behalwe oor twee aangeleenthede, waaroor daar mettertyd beduidende verdeeldheid ontstaan ​​het. Belangrike kwessies soos in die Midde -Ooste of Afrika, later die normalisering van China, het die departement baie lojaal gewerk, instruksies uitgevoer en daar was geen wrywing of konflik nie.
Die konflikte het ontstaan ​​oor twee kwessies: Hoe hanteer ons die verhouding tussen wapenbeheer, SALT en die poging om die Amerikaans-Sowjet-verhouding te stabiliseer, en perifere Sowjet-ekspansionisme, wat ten minste volgens sommige van ons se oordeel aangeraak en moontlik bedreig het? ons lewensbelang. Daaroor het ons 'n meningsverskil gehad. Die tweede, natuurlik, in die laaste fase van die administrasie, was Iran, en hoe hanteer ons dit? Ek dink daar was basiese verskille in oordeel en miskien selfs waardes, en oor hierdie twee aangeleenthede het die sekretaris sterk gevoelens, en die departement wat die eerste plek in die Withuis betwis, het ek ook probeer bewys.
Hoe sou u die verskil kenmerk?
Ek dink nie ek sou veel by te voeg het by wat algemeen bekend is nie. My mening was dat ons baie vroeg, mondelings en andersins, baie duidelik aan die Sowjetunie dit duidelik moet maak dat as daar 'n ernstige beweging na detente is, wat ons wil hê, Sowjet -selfbeheersing en wederkerigheid moet wees in terme van die gebruik geweld en veral die gebruik van geweld in gebiede waar ons lewensbelange betrokke was, soos die Midde -Ooste. In Iran, in die lig van die situasie, het ek 'n militêre staatsgreep bevoordeel voordat dinge uitmekaar val.
Gedurende die 1970's, Buitelandse beleid tydskrif dien as byna 'n demokratiese regering in ballingskap ten opsigte van die soort dinge wat daar oor buitelandse beleid geskryf word. U het 'n aantal stukke bygedra, Tony Lake, Leslie Gelb, ens. Kan u 'n bietjie praat oor die artikel van Carl Gershwin in Kommentaar 'n Paar jaar later praat ons oor die opkoms en ondergang van die nuwe buitelandse beleidstelsel en probeer ek u met 'n aantal ander mense verbind Buitelandse beleid tydskrif? Kan u uself toespreek op hierdie kwessie van Buitelandse beleid tydskrif, die vooruitsig wat u gedeel het of nie gedeel het met 'n aantal mense wat vir daardie tydskrif geskryf het en later in die Carter -administrasie verskyn het nie? Mense wat geweet het of gerugte het dat hulle teenstrydige sienings het met—
Ek dink dat die mense in die administrasie deel daarvan is -
Ek is egter nie seker dat die tydskrif baie daarmee te doen gehad het nie. Ek weet regtig nie hoe ek jou in die tydskrif moet antwoord nie, want ek weet nie regtig wat jy my oor die tydskrif vra nie.
U teenstanders in die administrasie het probeer om almal wat in die sewentigerjare vir die tydskrif geskryf het, bymekaar te bring, wat beteken dat hulle nie veel van die nut van militêre geweld glo nie, en beweer dat hulle verwerping, en beweer dat ons minder belange het as wat ons het -
Dit is moontlik waar van sommige mense wat in daardie tydskrif geskryf het, maar ek het vir daardie tydskrif geskryf, waarvoor ek ook geskryf het Buitelandse sake, ontmoeting, en elders, en ek het nie daardie sienings nie. Wat mense betref, dink ek dat die mense wat u genoem het in die algemeen onder Vance en Christopher in die ministerie van buitelandse sake beland het, en ek dink dat hulle wel 'n homogene perspektief verteenwoordig het, baie gevorm deur die kumulatiewe impak van Viëtnam, miskien Watergate, oor die spesifieke generasie, en ek dink u het dit korrek beskryf in terme van die geneigdheid om krag te vermy en miskien te optimisties te wees oor sommige aspekte van die Amerikaans-Sowjet-verhouding.
Kan ek opvolg deur 'n ander vraag te stel? U het kennis geneem van Carter se siening oor sy eie rol in die buitelandse beleid en die modelle wat hy wou vermy. Het u ooit 'n mening gehad dat hy 'n stelsel van mededingende advies met baie verskillende standpunte wou hê en dat dit weerspieël word in sy afsprake?
Nee, ek dink nie hy het doelbewus daarna gesoek in sy afsprake nie. Ek dink sodra hy teenstrydige advies begin kry het, het hy dit miskien nuttig gevind. Hy het dit tot 'n mate gerasionaliseer soos u gesê het, naamlik dat presidents dit moet hê. Ek het vir hom gesê: Waarom moet u so bekommerd wees oor die persberigte, waarom sê u nie net dat die mense wat u adviseer, beslis nie saamstem nie, wat is so ongewoon daaraan? Dit is duidelik dat die persberigte oor onenigheid en so meer ontstellend was: die vraag was hoe om dit te hanteer? Een manier om dit te hanteer, is deur die helfte van die betrokkenes af te dank, wat die bron van onenigheid of meningsverskil was. En as u nie gereed is om dit te doen nie, is die beste manier om dit te sê: Wel, ek pla my nie, ek kry teenstrydige advies, dit is waarvoor ek hulle wil hê. As hulle almal dieselfde gesê het, dan sou ek miskien almal maar een moet ontslaan en die belastingbetalers baie geld bespaar. Ek dink dit was meer 'n rasionalisering. Hy het hulle beslis nie aangestel om teenstrydige advies te kry nie.
Na Camp David in '79 het hy wel 'n paar kabinetslede afgedank. Dink u dat dit 'n stap was wat u ooit in die buitelandse beleid oorweeg het?
Miskien, maar ek het nooit 'n aanduiding daarvan gehad nie.Ek dink hy was teen die einde nogal ontevrede met Vance, en ek dink Vance was nogal ontevrede met hom. Ek dink daar was wedersydse ontnugtering teen die einde. Ek het gevoel dat die breuk nogal vroeër onafhanklik van die reddingsprobleem kom. Ek het net die gevoel gehad dat daardie verhouding tot 'n einde kom. Miskien het hy daaraan gedink om my af te dank; hy het dit nooit vir my aangedui nie. Ek het gedink dat daar waarskynlik 'n geveg sou wees as hy herverkies sou word, en miskien het Mondale en Muskie teen my gestamp. En ek het dit in ag geneem. Oor die algemeen het ek gevoel dat ek sou wen. Ek het gedink ek weet redelik goed waar ek met sekere sleutelpersone staan, maar ek het gedink dat daar miskien 'n taamlik moeilike fase na die verkiesing sou wees, want ek het gedink dat hy dan gedwing sou word om 'n keuse te maak.
Muskie het baie hoog gestaan ​​by die president, maar terselfdertyd dink ek dat daar 'n mate van wrok was by die president, sekerlik sy mense, dat daar ten minste die indruk was van 'n flirt tussen Muskie en die moontlikheid om genomineer te word vir die presidensie . Dit is iets wat politieke leiers nie maklik vergeet nie. Miskien sou daar 'n soortgelyke kragmeting na die verkiesing plaasgevind het. Ek dink nie Carter het ooit ooit daaraan gedink om my of Brown of Vance af te dank nie. Trouens, toe die reeks afleggings plaasgevind het, was daar 'n absoluut verleentheid waarin almal bedank het, en daar was verhale dat die kabinet bedank en die president instruksies gegee het dat die mense van die nasionale veiligheid op hul plek bly en verwyder enige onduidelikheid daaroor. Tot dan en in die vroeë fases het Carter baie van Vance gehou, baie goed met hom oor die weg gekom. Hy respekteer Brown. Hy het veral in die vroeë fases baie agting gehad vir Turner, wat nommer een was in sy klas in Annapolis, en ek dink dit maak 'n verskil in daardie baie mededingende militêre omgewing, so Carter het baie van sy aangewese buitelandse beleid gedink.
Op 'n stadium is ek seker dat u iets gevra sal word oor draaipunte, as daar iets is soos u dit in die administrasie gesien het, en ook nog 'n paar vrae oor - buiten die Mondale/Brzezinski/Muskie -aangeleentheid - wat verander jy het dalk gesien hoe dit plaasvind -
Laat ek net die laaste punt byvoeg dat ek nie die indruk hier wil laat dat daar 'n aanhoudende vete tussen my en Muskie en Mondale was nie. Ek het baie goed oor die weg gekom met Mondale. Ons was bure wat ons verskeie kere per dag met mekaar besoek het. Oor 'n aantal belangrike kwessies het ons baie nou saamgewerk. Hy was byvoorbeeld baie belangrik vir my reis na China toe Vance dit wou stop. Ek dink teen die einde, toe daar 'n skeuring in die Demokratiese Party was, tussen liberale en minder liberale of meer gematigde groeperings, het sommige mense rondom Mondale my as 'n verleentheid beskou, 'n bron van politieke koste.
Wat Muskie betref, dink ek dat sy politieke adviseurs hom regtig probeer om 'n kwessie van die voorrang van die minister van buitelandse sake teenoor die veiligheidsadviseur te maak, en tot groot verleentheid van almal, veral die president, dat hy die kwessie aan die orde stel. in die middel van die veldtog. Die verhale wat sê dat Muskie ongelukkig is, dat hy veranderinge geëis het, ensovoorts, het in die middel van die veldtog uit sy kantoor gelek, doelbewus uitgelek, en dit was nog 'n rede waarom ek nie gedink het ek sou verloor in 'n kragmeting na die verkiesing nie as ons wen. Hierdie verhale was nie baie nuttig nie.
Dit kan verkeerd wees, maar op die een of ander manier voel 'n mens dat daar iets in die eerste of tweede jaar gebeur het wat jou klem op hierdie onvermydelike konflik ten minste verander het. Onthou in die onderhoude dat u by die inskrywing gevra is of daar 'n konflik tussen u en Vance sou wees, en u het dit tot die minimum beperk, en tog het u byna alles gesê wat u vandag gesê het oor kragmetings en oor hierdie twee modelle - om een ​​of die een te kies ander - oor die rol van die Departement as implementeerder, dui daarop dat daar 'n onvermydelike konflik was. Verberg u iets in u oorspronklike antwoord op die vrae oor hierdie kwessie, of was daar dinge wat u geleer het terwyl u aangegaan het, wat daartoe gelei het dat hierdie verdeling meer fundamenteel was?
Ek dink ek was in die begin tot 'n mate naïef. Ek het werklik geglo dat ons as 'n span kan werk, en ek het baie plesier daaruit put. U kan op 'n paar aantekeninge sien dat ek van verskillende stadiums geneem het, dat ek destyds 'n gevoel van tevredenheid gekry het dat ons goed as 'n span gewerk het. Ons was vriendelik. Ek het gedink dat ons dit miskien gedurende die vier jaar kon handhaaf. Wat gebeur het, was dat die eerste een, en daarna 'n ander, taamlik fundamentele kwessie, en meningsverskille ontstaan ​​wat nooit persoonlik onaangenaam was nie.
Ek kan nie dink aan 'n enkele geleentheid waarin daar iets onaangenaams tussen my en Vance was nie, en ek kan hom nie direk of indirek van 'n enkele onverwagte daad beskuldig nie. Ek weet ten minste uit my eie gewete dat ek die president baie keer per dag alleen gesien het - en Carter dit sal bevestig - dat ek nooit iets gesê het wat persoonlik neerhalend was nie. Trouens, toe Vance baie vroeg in die persklas gly, ensovoorts, was ek die een wat die president 'n paar keer voorgestel het dat hy na die lughawe gaan om hom te groet, om sy steun aan Vance te toon en hom 'n morele hupstoot omdat hy so 'n pak slae gekry het.
Ek dink sodra beleidsverskille ontstaan ​​het, het al die institusionele wedywerings en wrokke - wat altyd daar is, veral as 'n klein elite -personeel 'n departement oorheers - ook verskerp, en dit word skerper en skerper. Die pers het dit reggekry, en ek dink die pers het dit baie gepomp. Toe begin dinge geleidelik meer mededingend word, en op 'n manier was 'n mens byna daarop aangedring om die telling te behou om te sien wie wen en wie verloor, en dit is waarskynlik nooit te goed in 'n kragomgewing nie, veral as jy sterk voel dat jy reg is. As daar iets baie belangriks op die spel is, voel u dat u moet seker maak dat u standpunt die deurslag gee, en oor sommige aangeleenthede het ek so gevoel. Ek het baie sterk gevoel dat as ons nie harder word nie, twee dinge sal gebeur: detente sal uitmekaar val omdat die Amerikaanse volk dit nie sal ondersteun nie en die president se posisie sal uitmekaar val, omdat die land nie 'n President dit word as swak beskou.
Afgesien van die verandering wat u uitgespreek het en weerspieël u veranderende betrekkinge met meneer Vance, na aanleiding van hierdie probleme, hoe sou u die veranderings, indien enige, beskryf in die rol wat hy in die Withuis gespeel het in die loop van tyd? Was dit in werklikheid deurgaans eenvormig, veral met betrekking tot die president? Of was daar 'n evolusie in die rol?
Dit is vir my baie moeilik om te antwoord, Dave. Ek het daaroor gedink, en ek het nie 'n goeie antwoord nie. Laat ek vir een rondtas, maar dit is regtig nie baie goed nie, en ek sal belangstel om Madeleine en Les, wat my naby was, of Bill daaroor te laat kommentaar lewer. Bill was vier jaar daar. Madeleine, waarvoor was jy daar? Drie? Twee en 'n half? Les, jy was—
Van byna die begin af.
U was amper van die begin af daar, maar u was veral nader aan my, veral die afgelope twee jaar, nie waar nie? Ek sou raai dat ek in die eerste plek met 'n noue persoonlike verhouding met hom begin het, want hy weet verdomp dat ek een van die weinig meer sigbare mense is wat hom onderskryf op 'n tydstip toe ons twee persent nasionale erkenning gehad het. Tweedens, ek dink hy het geweet dat hy baie by my geleer het. Selfs toe ek ingesweer is, het hy 'n toespraak gehou met almal wat in hierdie rigting was, en ek onthou dat ek nogal ongemaklik gevoel het omdat hy so duidelik was, en hy alles van my geleer het, ens., Ens. Hy het aanhoudend na my verwys as die oë en die ore waardeur hy die wêreld sien, en ek dink dat die soort ongeveer ses maande of so geduur het na die inhuldiging.
Toe was daar 'n soort van afplatting in die sin dat Vance meer gevestig, gemakliker geword het toe hulle mekaar leer ken het, en Brown meer gevestig geraak het, en toe word ek, dink ek, meer 'n soort primêre tolk, maar steeds meer gelykstaande aan die ander in verhouding met Carter. Ek praat nou van die evolusie in my verhouding met Carter, aangesien dit vir my baie moeilik is om dit te veralgemeen. Ek sal graag wil hoor hoe Madeleine of jy of Les kommentaar lewer oor wat ek sê, of jy gee jou indruk van my verhouding met Carter.
Fase een sou wees, beide nabyheid en oorheersing, en dan was daar ook nabyheid in die sin dat ek dinge privaat en in 'n klein groep vir hom sou sê, wat soms baie skerp en baie direk was. Ek het gedink ek moet. Na 'n rukkie het ek opgehou om dit te doen, want na 'n rukkie het hy meer 'n president geword, selfs vir my. Ons het eenkeer privaat gepraat, en hy het vir my gesê: Privaat, jy kan my Jimmy noem. Ek het dit nooit gedoen nie. Ek kon dit net nie op een of ander manier doen nie. Want na 'n rukkie het hy meer en meer 'n president geword. Na 'n rukkie het ek gevoel dat ek regtig nie so naby aan hom was nie, en dat die ander nader was as wat hulle was. Ek het ook baie vroeg besluit, en ek het 'n nota daaroor, om 'n baie professionele verhouding met hom te handhaaf, dit wil sê: gaan in, gee my briefing, gaan uit, dit is dit. Geen geselsie, niks persoonliks nie. Hy het soms persoonlike gesprekke begin oor kinders, familie, sy probleme, ensovoorts, maar ek wou nie.
Die tweede fase was meer gelykheid en meer gebalanseerd, en ek dink selfs in daardie fase was daar miskien 'n tyd dat Vance meer primus was as ek. Toe begin die gevegte en die meningsverskille, en ek dink Carter was aanvanklik geneig om Wees meer empaties vir Vance se lyn, of wees ongemaklik met die lyn wat ek volg. Miskien was daar selfs 'n tydperk toe ek gevoel het dat ek saam met hom was, veral in die beginfases van die Iran -probleem. Dit was laat '78.
Dan dink ek dat die normalisering van die betrekkinge met China, wat ek uitgehaal het, hom baie beïndruk het, en hy het verskeie kere daarna verwys - dat hy my iets laat doen het en dat dit gedoen is, terwyl dit in ander dinge eindelose geskille is, in die Midde -Ooste, moet hy dit doen, want anders gaan hulle vir die res van sy termyn oor regsdokumente onderhandel, en hy is moeg vir hierdie wettiese benadering. Ek dink ook dat die Sowjet -gedrag baie te doen gehad het met my posisie wat styg en nader aan hom kom. Ek dink dat hy deurgaans geweet het dat hy my kon vertrou, en dat hy persoonlik op my kon staatmaak, en hy het dit by verskeie kere gedoen, waaroor ek regtig nie kan praat nie. Dit het die geval gebly. Wat by dit alles moet gevoeg word, terwyl ons eerlik praat, en ek neem aan dat daar werklike kontroles is oor die vertroulike aard van dit alles.
Hierdie vertroulikheid? Werk dit regtig?
'N Baie belangrike faktor in dit alles was Rosalynn se [Carter] houding teenoor my. Sy het van my gehou, en eintlik het sy vir my gesê toe ons die Withuis verlaat dat ek haar spesiale persoon was. Dit was nie onbelangrik vir hom nie, so ek het 'n bykomende verhouding gehad, en dit het iets te doen met my vroeëre vertroue dat as ek ooit met Mondale of Muskie sou baklei, ek redelik vol vertroue was dat ek sou wen.
Aangesien hierdie klein ups en downs plaasgevind het, was daar werklik veranderinge in wat u vir hom gedoen het?
O ja, altyd op 'n egalige kiel. Daar was twee groot pogings, een deur Muskie en een deur Vance, om die werklike patrone en veral my beheer oor die stelsel te verander, want ek was nie net die voorsitter van die een komitee met drie funksies nie, maar ek beheer ook die vloei na die president vir die komitees wat Vance gehad het. Dit wil sê, enige notule van die vergadering van Vance is deur my personeel opgestel, deur my aan die president gestuur, sonder dat Vance dit gesien het, met 'n voorblad van my. Sowel Vance as Muskie het probeer om die stelsel te verander, en Muskie het uiteindelik daarin geslaag, slegs in die mate dat hy die notules van die vergaderings wat hy gelei het, kon sien voordat ons dit na die president gestuur het, en daarin kon verander. Hy kon nog steeds nie my voorblad sien nie, en toe hy soms daar verander het, het ek in 'n dekbrief geskryf: Meneer die president, die minister van buitelandse sake het die notule gewysig om soos volg te lees. Ek wil hê dat u moet weet dat hierdie aanbevelings gedagtes verander sedert die vergadering, aangesien die oorspronklike notule van die vergadering die volgende gesê het. Hy het niks daaruit gekry nie.
Die prosedurele deel het glad nie verander nie. Ek dink dat Carter in die algemeen gevoel het dat hy vooraanstaande is, wat hy baie graag wou wees. Hy wou president word. Ek weet nie op wie hy hom gemodelleer het nie. Hy het altyd gesê Truman was sy model, maar ek dink dit was meer 'n kombinasie van Kennedy en FDR [Franklin Delano Roosevelt]. Hy het iemand soos ek nodig gehad om te doen wat ek doen. Dit was belangrik. Natuurlik kon hy iemand anders gevind het om dit vir hom te doen, maar totdat hy iemand anders gehad het om te doen wat ek gedoen het, het hy iemand soos ek nodig gehad. Hy wou nie sy mag met Brown of Vance deel nie. Laat ek net vir Madeleine of Bill of Les vra of dit wat ek gesê het, afwyk van hulle begrip. Ek sal belangstel in hul opvattings.
Ek sou sê dat ek heeltemal saamstem, en een van die ekstra dinge wat ek dink Carter baie sterk oor Zbig gevoel het, is dat Zbig se lojaliteit baie belangrik is en dat hy sy nek vir hom uitgesteek het. Ek weet dat Carter tydens die Medal of Freedom -seremonies, waar al drie 'n Medal of Freedom ontvang is, Muskie en Brown en Brzezinski 'n spesifieke punt het om te sê dat Zbig 'n sekere mate van mishandeling op sy rekening ondergaan het, en dat hy dit waardeer het.
Dit was alles tydelike opmerkings, en ek dink baie belangrik. Ek dink ook dat daar geen twyfel in my gemoed is dat ander personeellede van die Withuis wel aan die president gesê het dat Zbig 'n aanspreeklikheid teenoor hom is nie en dat, soos ek vroeër gesê het, dit sou gedoen het as hy van Zbig ontslae geraak het. op 'n ander tydperk. Ek dink ek is in 'n ander posisie omdat ek vir Muskie en vir Brzezinski gewerk het en van beide gehou het.
Ek dink dat Carter, toe hy Muskie se minister van buitelandse sake aangestel het, in baie opsigte verskrik was oor wat hy gedoen het. Hy herskep 'n politieke figuur wat in werklikheid stil was, en ek sal nooit die voorkoms van Carter se gesig vergeet toe Muskie sy eie perskonferensie gehad het onmiddellik nadat hy aangestel is nie, en Muskie, in teenstelling met Carter, was goed met die pers , en skielik was Carter en al sy mense daar en het gedink: God, wat het ons nou net gedoen? Zbig was nie 'n bedreiging op die spesifieke manier nie. Boonop dink ek dat die president baie, baie afhanklik was van die maniere waarop Zbig materiaal aan hom voorgehou het.
Ja, want ek het gereeld iets vir hom gesê en hy sou dit die volgende dag in dieselfde woorde herhaal. Hy het 'n fantastiese geheue, en ek is nie seker of hy dit bewustelik gedoen het nie, maar ek sou met hom praat voor 'n perskonferensie en dan sou hy opstaan ​​voor die perskonferensie en dieselfde woord vir woord sê.
Ek is verstom oor die aantal soortgelyke punte wat ons maak. Die uitspraak van Carter tydens die Medal of Freedom -seremonie is baie krities. Ek onthou dit in meer besonderhede, want ek is regtig daardeur getref. Hy het gesê: Baie mense het dr. Brzezinski gekritiseer, hom gekritiseer omdat hy hom uitgespreek het. Ek wil net sê dat hy nooit sonder my toestemming gepraat het nie, en alles wat hy gesê het, het ek goedgekeur. Gegewe die konteks in Washington, was dit 'n verklaring wat 'n soort lojaliteit toon wat verder strek as enigiets wat 'n president moet doen. As iemand twyfel oor die stewigheid van die verhouding, moes dit hulle verwyder het. Die ander punt wat Madeleine nie gemaak het nie - as jy die TV -film van Muskie se aanvaardingsverklaring kon sien - toe hy as minister van buitelandse sake aangestel is, het hy net Carter op die verhoog gebring, daar aangekom en nie aanvaar dat hy as sekretaris aangestel is nie. Hy het 'n presidensiële inhegtenisneming gelewer en dit was duidelik dat die mense in die kamer amper geamuseerd daaroor was.
Ons was almal in die kabinet.
Ek onthou baie bewustelik, ek het uit die kamer gestap en ek het gesê: Muskie en die president is al in stryd.
Laat ek hieroor kommentaar lewer, want dit is regtig relevant en vertel u iets oor my verhouding met Vance. Toe Muskie daar staan ​​en die president in die vooruitsig stel, is ek en Vance saam na my kantoor. Ons het saam in my kantoor gesit en gelag en gesê: Gee, wanneer gaan hierdie man afklim? Kyk wat hy aan sy verhouding met Carter doen. Ek en Vance — en dit was tydens die eerste opening van Muskie.
Zbig, ek het vroeër gesê, voordat u ingekom het, dat ek dink dat u noue konseptualisering 'n gevoel van struktuur in die departementele materiaal gebring het wat deurslaggewend geword het. Niemand in die administrasie het dit gedoen nie, en Zbig het dit met ongelooflike spoed, ongelooflike akkuraatheid gedoen, en soos die tyd aanstap, was die Sowjet -gedrag geneig om sy siening oor die kwessies te bevestig. Hierdie twee faktore, lyk my, het die president vasgemaak aan Zbig se standpunt.
Ja ek dink so. Ek voel sy intellektuele belangstelling. Hier moet ek iets noem, naamlik dat ek en Ham en Jody toenemend naby was.
Jody het van die begin af gevoel dat die president te sag was, en Ham het vir my gesê: Wat is dit met hom? Ek herken hom nie. Hy was nie so in Georgië nie. Wat is die probleem met hom? Hy het my baie ondersteun toe ek wou sien dat sommige mense afgedank word. Ons het hulle uiteindelik afgedank. Hy wou oor die algemeen hê dat die president 'n strenger lyn sou neem, daarom het Jody en Ham baie belangrik geword. Ook [Robert] Strauss, tot 'n mate.
Dit was na Camp David?
Dit was van die begin af, maar ons wou hê dat hy teen '78, '79 en '80 meer selfgeldend sou wees.
Daar was twee punte wat ek sou gemaak het. Die een was die Medal of Freedom -episode, wat ek enkelvoudig dink, en die tweede is, en Bill het al by ander geleenthede gesê dat daar 'n deel hiervan was tydens 'n deel van die middel, toe jy dalk gedip het. Daar was 'n deel van die skietery van die boodskapper. U het slegte nuus gebring, en hy het dit begin internaliseer en besef. Baie van die dinge wat hy vir die administrasie voorgehou het, gaan nie gebeur nie, en daar was 'n paar ernstige probleme, wat eintlik die beleid bepaal. Dit het hom 'n rukkie geneem om dit reg te kry. U het in 'n sekere sin die swaarste daarvan gedra.
Ek wil nog iets sê oor my verhouding met Zbig, en ek dink ook sy betrekkinge met die hele Withuis. Ek kan sê, maak nie saak wat die gevegte was nie, hoeveel harde gevegte daar was, ek het my nooit gedwing om iets te doen wat ek dink verkeerd was nie. Daar was basiese integriteit waarmee ek kon opstaan ​​en saamleef. Ek dink dat dit u verhouding met die president en die hele verhouding met personeel van die NSS baie gekenmerk het, so ek dink daar was 'n soort integriteit en morele onderbou van die verhouding wat dit balans en samehang gegee het wat ander mense miskien nie sien nie. Dit is moeilik om van buite te bepaal.
Toe ons van Carter afskeid neem, het hy gesê: U weet, in die vier jaar het u of iemand na aan u niks oneties gedoen nie. En dit is heeltemal waar, en daar was geen aandrang op onetiese gedrag nie. Dit het gewissel van selfs klein dingetjies soos om nie mense se gesprekke te wil opneem nie - nie net om dit op te neem nie, maar om nie die sekretaresse te laat luister nie, aantekeninge te maak. Hy kon dit net nie, hy het dit net as oneties beskou.
As ek teruggaan na die vraag wat ek u gaan vra, het u vroeër gepraat oor 'n meer openbare rol as advokaat op voorstel van die president.
Ek wil nie die indruk wek dat ek dit beveg het nie.
Nee, nee, ek ken jou goed genoeg om dit te weet. Wat ek egter wou vra, was of u of die president dit op enige tydstip hieraan gedink het as 'n moontlikheid om die president se nasionale veiligheidsadviseur te dwing om senatoriaal bevestig te word, en indien wel of dit 'n negatiewe impak sou hê en sy verhouding met die president beseer.
Dit het hom [Vance] sekere statutêre bevoegdhede gegee teenoor die sekretaris van die tesourie en ander wat nuttig was om homself te laat geld. Aangesien ek nie daardeur geraak sou word nie, en ek in elk geval nie sterk daaroor gevoel het nie, het ek eintlik moontlikhede daarin gesien om my rol te versterk en my meer openlik te laat doen wat ek voel dat ek moet doen.
Ek het 'n opvolgvraag oor die vorige vraag van Truman oor die betrekkinge met die president. Ek het gewonder of u ons iets kan vertel oor u gewone kontak met Carter. Het u hom gewoonlik alleen ontmoet? In groepe? Stel hy belang in kort, sakelike besprekings van die dag se agenda? Of wou hy lang, verreikende gesprekke hê? En is daar oor die algemeen iets wat u ons kan vertel oor die karakter van sy denke en werksgewoontes oor buitelandse beleidsprobleme?
Dit het natuurlik van tyd tot tyd gewissel. Daar was periodes van baie intense en gereelde kontakte en daar was periodes van meer beperkte kontakte, maar daar was waarskynlik nie 'n dag in die vier jaar waarin ek geen kontak met hom gehad het nie, miskien nie altyd op Camp David nie . Selfs toe het ek met hom oor die telefoon gepraat. Maar die gewone roetine was dat ek redelik vroeg na my kantoor sou kom, en dit kon enige tyd van ses tot sewe uur wees - sewe sou laat wees, en ek sou hom inlig. Die eerste keer dat ek hom ingelig het, sou 6:45 wees, en die jongste sou 7:30 wees. Soms om 8:00 was dit baie skaars.
Ek het 'n halfuur toegestaan ​​om hom in die oggend in te lig, en ek sou my dus voorberei voordat ek ingaan, na die intelligensieverklarings kyk, besluit wat belangrik was, 'n paar velle papier skryf, drie of vier punte wat ek sou dit mondelings aan hom noem, en hierdie punte sou wees óf om intelligensie -inligting na vore te bring waarvan ek van mening was dat hy as president daarvan kennis moes neem, of om hom te vertel van 'n vergadering wat op daardie dag sou plaasvind, waarby ek of die NSS of die sekretarisse van Staat en verdediging, om hom te vertel watter lyn ek van plan was om te neem of wat ek sou stoot. Of ek sou van die geleentheid gebruik maak om te sê: Hier is 'n beleidsdilemma, u moet regtig daaroor nadink, en dit is die manier waarop ek dit sou sien en sou benader. Ek sou gewoonlik ongeveer vyf tot vyftien minute neem om hom in kennis te stel. Ek sou selde 'n volle halfuur neem. Ek het gevoel kort te wees, en tot die punt was dit tot sy voordeel en tot my voordeel.
As ek hom besonder ontspanne voel en voel dat hy wil praat, sal ek 'n gesprek voer. Ek het gevind dat die beste manier om in gesprek te tree, is om hom iets te vertel wat hy nie weet nie. Dan sou sy werklike drang na opvoeding homself bevestig. Of alternatiewelik om hom te vra om iets aan my te verduidelik omdat hy graag leer, en hy het die geleentheid verwelkom om iets aan my te verduidelik. Dan sou hy nog lank gesels. Soms het ons oor musiek gepraat, af en toe oor mense, maar nie te veel nie, en ek het nooit geskinder oor ons span nie; ek het net daarby gebly.
Dan, gedurende die dag, het hy my 'n paar keer gebel, en soms was die verhouding so grappig en so ontspanne dat hy die telefoon sou opneem en sê: Zbig is nie hier nie. En hy was altyd besig om te loer of tennis te speel of wat ook al. Hy kom in sy kantoor in, of ons praat oor die telefoon. Ek was een van die drie mense wat die regte praktyk beoefen het, en dit was nie eers formeel toegestaan ​​nie, om by sy kantoor in te gaan wanneer ons onaangekondig wou, indien nodig. As daar 'n vergadering was, het u natuurlik u kop ingesteek en dit uitgetrek. Daar was egter verskeie kere wat ek gedink het dit is belangrik genoeg dat ek sy vergadering onderbreek. Ek sou hom bedags in sy kantoor gaan sien. Ek sou gemiddeld sê dat ek waarskynlik vier of vyf kontakte per dag met hom gehad het, insluitend persoonlike of telefoniese gesprekke.
Hy sou nooit die minister van verdediging of die staat of die hoof van die CIA sien sonder dat ek teenwoordig was nie, behalwe by baie spesiale geleenthede, veral as die verhouding met Vance onderling moeilik geword het, en daar was tye dat hulle moes praat, maar ek dink in wese om saam te kuier en die verhouding amper te herstel, of ten minste om dit te onderhou. Dan was daar 'n paar keer dat Vance hom alleen gesien het, en ek vermoed dat Vance 'n paar keer oor my gaan kla en hom alleen sien. Verder was dit altyd die bedoeling dat ek teenwoordig was. Die praktyk was ook dat ek teenwoordig was wanneer hy 'n buitelandse besoeker of besoeker met buitelandse beleid sien. 'N Paar keer het hy sommige van hulle sonder my gesien en ek het by hom gekla. Ek het gesê: Kyk, jy neem 'n besluit met iemand anders, 'n buitelander, tensy ek daarvan weet en dit uitvoer, is dit nie 'n besluit nie. So, wat is die voordeel daarvan dat u met hom praat? U kan nie notules van u vergaderings skryf nie. Waar is die rekord, aangesien ons nie hierdie vergaderings opgeneem het nie? ensovoorts.
Ek sou hom in daardie omstandighede ontmoet. Dan sou ons af en toe tennis speel, en dit, weet u, het 'n sosiale omgewing gebied, en van tyd tot tyd wou hy hê ek moes saam met hom draf, sodra hy begin draf het, hoewel ek nie te veel daaroor gedink het nie. Ek draf saam met Les en Bill, wat twee myl draf, en hy het homself tot 'n gejaagde draf van agt en tien kilometer gedraai, en hy wou hê ek moet saamkom. Hy het my dus 'n aansporing gebied om saam met Rosalynn te draf, wat twee kilometer gedraf het, maar ek dink sy het hom bygehou en ek het een keer saam met hulle twee in Kaïro gedraf en dit was moeilik om by te bly. hulle. Ek het die een nie te gereeld opgetel nie.
O ja, in Korea. In Korea het hy daarop aangedring ek draf saam met hom. Terwyl ons na Korea vlieg, het hy gesê: wil ek saam met hom draf? Ek het gesê ek sal dit graag wil hê, maar ek het geen koffers by my gehad nie. En hy sê hy het 'n ekstra paar. Ek sê, Gee, dit sou lekker wees as ons dit kon doen, maar ek het nie drafskoene saamgebring nie. Hy het gesê dit is geen probleem nie. Ek het teruggegaan na my woonbuurte en binne 'n paar minute verskyn 'n offisier met 'n paar koffers, skoene, van die president. Die volgende oggend om 05:30 was hy daar buite. Hy het 'n geselskap van mariniers of iets, 'n generaal in 'n uitrusting, gereed om te draf, en ek het my perssekretaris by my gehad.
So ek het begin draf en het 'n draf van 10 myl gegaan met filmkameras en televisiekameras wat aan die kant van die dam staan. En so het Chet en ek al hoe meer agteruitgegaan, en Carter het besluit om die hele weermag vooruit te hardloop en het eers teruggekeer met sy generaal agter hom en die mariniers en dan die vroulike mariniers en dan uiteindelik ek en my perssekretaris - dit alles word verfilm. Ek het 'n punt gemaak terwyl ek by die kameras hardloop, deur my hande so op te steek en vir almal aan te kondig dat ek en my perssekretaris 'n ekstra rondte gedoen het.
Ek noem dit alles omdat die verhouding meestal 'n baie maklike verhouding was, terwyl dit terselfdertyd baie gereeld was. Ek sal papiere aan hom stuur, en dit is waarskynlik baie belangriker, direk. Ek kon besluit watter een van my vraestelle deur die stelsel in die Withuis gaan, wat beteken dat iemand daar sit en besluit of die koerant van my ook met Mondale, Jordan, Eizenstat, binnelandse sake gedeel moet word, of miskien selfs iemand in die departement vir instemming of kommentaar. Of dit gaan direk van my af na hom toe en niemand sal dit sien nie.
Dit was my besluit. Ek het natuurlik 'n punt daarvan gemaak om die roetine -vraestelle andersom te stuur, maar alles waaroor ek sterk gevoel het, het ek na die president geneem en seker gemaak dat hy dit sien. Hy sal dit vir my terugstuur met sy kommentaar. Ek sal ook gereeld kommentaar aan hom stuur oor die toestand van die wêreld, die stand van ons buitelandse beleid, sy eie optrede, kritiek op dinge wat hy gesê of gedoen het. Dit was baie, baie eerlike persoonlike vraestelle, wat net van my na hom gegaan het en direk na my toe teruggekom het. Wat anders kan ek u vertel oor die verhouding met die president?
Het hy ooit met jou politiek gepraat of jy met hom?
Ja ons het. Ons het byvoorbeeld gedoen toe [Ted] Kennedy hom uitgedaag het. Ons het daaroor gepraat. Ons het gepraat oor Reagan. Op reise het ons baie gepraat, maar dit het verskil. Daar was tye dat ek gevoel het dat die verhouding nogal ver is, en ek dink Bill het dit baie goed gestel, daar was tye dat ek met niks anders as slegte nuus kom nie, en daar was soms 'n bietjie afstand.
Was u buitelandse geboorte 'n aanwins vir die verhouding?
Ek vermoed dit was. Op 'n manier dink ek ons ​​was albei 'n soort vreemde voëls. Hy was 'n Georgiër en baie bewus van die feit dat hy 'n Georgiër was, en hy was die eerste president in die suide in 'n lang tyd, baie bewus van die werklike of gevoelde vyandigheid van ander teen hom as 'n Suidlander en Georgiër. En miskien was my soort vreemde oorsprong en mengsel vir hom nogal nuuskierig en interessant. Ek het hom een ​​keer 'n bladsy gegee Sophie se keuse deur [William] Styron. Ek weet nie hoeveel van julle die boek gelees het nie, maar die boek handel oor 'n liefdesdriehoek in New York met 'n soort vermengde, baie selfversekerde, seksueel gelaaide Joodse ou, dan 'n meer terughoudende Suidlander wat noord kom en dan gaan terug suidwaarts, en 'n Poolse vlugtelingmeisie direk na die Tweede Wêreldoorlog in New York.
Daarin het hy 'n wonderlike bladsy - Styron wat die boek geskryf het, het 'n geruime tyd in Pole gebly - wat die ooreenkoms beskryf tussen die Poolse geskiedenis en die Poolse waardes en die waardes van die Suide, in die sin van tragedie, dat die oorwinning onoorwonne is in 'n nederlaag, die nederlaag meer dikwels die werklikheid as oorwinning, die nuuskierige kultus van manlike ridderlikheid teenoor vroue en terselfdertyd 'n mate van aandrang op die fisiese oorheersing van die vroue, en ook die liefde van die perd en sulke dinge. Ek het dit een keer gelees, en ek was regtig verbaas oor hoeveel dit my oor die verhouding vertel het, en ek het die boek vir hom en Rosalynn gegee om te lees, en hulle het dit beide baie interessant gevind. In 'n toespraak op 'n dag in Mississippi het ek dit aan die gehoor gelees, en ek was getref deur die reaksie van die Suidelike gehoor daarop, baie warm en begripvol. Miskien was daar iets daaraan, jy weet, jy kan dit nooit weet nie. Miskien lees ek alles meer in as wat dit verdien, maar die verhouding was beslis nie 'n gewone verhouding nie.
U moet iets anders in ag neem. Dit het my gereeld opgeval dat Carter geen eweknieë in die Withuis het nie. Hy het ondergeskiktes gehad, wat tot 'n sekere mate plaasvervangende seuns was, Jody Powell en Ham kon dinge vir hom sê, woorde van vier letters en sulke dinge, wat ek nooit sou gebruik nie. Hulle was seuns. Ek kon dinge vir hom sê sonder woorde van vier letters, wat hulle nooit kon sê nie, en ek het. Ek moet dit sê: ek het gehoor hoe hy regtig kwaad word vir Vance en Brown. Ek het hom persoonlik kwaad gehoor. Ek het hom vreeslik kwaad vir Ham en Jody gehoor. Hy was nooit vir my nare nie, het nooit iets onaangenaam gesê nie. Eens het hy vir my 'n briefie geskryf wat effens onaangenaam is, maar dit was die meeste wat hy ooit gedoen het, en dit het eintlik te doen gehad met die hantering van die papiere op sy lessenaar. Ek was daardeur getref dat hy in die vier jaar nooit een keer sy stem verhef het of vir my gegrom het nie.
Hy was eens baie bekommerd dat ek iets gesê het oor die Amerikaans-Sowjet-verhouding wat die verhouding bedreig, en dit het in die pers verskyn. Vance het gaan kla, en hy was baie ontsteld daaroor, veral omdat die Washington Post het 'n groot opskrif, Brzezinski trek die streep. 'N Groot opskrif. Ek het in die kantoor gekom en hy het daar gesit met 'n groot glimlag op sy gesig en ek kon sien dat die groot glimlag eintlik 'n lelike glimlag was. Maar dit was nog steeds 'n glimlag, en hy het gesê: Wel, jy het dit regtig gedoen. Ek wonder of jy dit so moes gesê het, so met 'n groot glimlag. Ek het gesê: Wel, as u so voel, laat ons dit uitpraat, want ek het gedink ek sê wat u dink. Uiteraard voel u nie so nie. Hy het gesê: ek wil nie hê dat u sleg moet voel daaroor nie, maar miskien het u 'n bietjie te ver gegaan. Die volgende dag het hy vir my gesê, ek het verder daaroor gedink, ek dink jy was reg. Dit het weggespoel.
Ek is seker hy was soms net woedend vir my, want ek sou op dinge aandring. Eens was Vance baie bekommerd dat die Shah na Egipte sou gaan. Vance wou van die Shah ontslae raak, maar Vance moes terselfdertyd besorg wees oor ons nasionale veiligheid, en hy het gesê dat dit die verkeerde tyd sou wees om na Egipte te gaan, en hy het vir my gesê dat die president gesê moet word: maar ek moet baie versigtig wees, want die president is woedend. Ek het gesê: Dit maak nie saak nie. Ek het hom gebel en hy het regtig kwaad geword vir my en ek het gesê: Wel, dit is jammer, ek moet dit vir jou sê. Hy het uiteindelik so kwaad geword dat hy die ontvanger op my geslaan het, maar dit was die meeste, selfs toe slaan hy my nie regtig nie. In die vier jaar het ek nooit een onaangename gesprek met hom gehad nie. En ek dink dit is ietwat ongewoon, en dit hou verband met die feit dat ek die enigste eweknie was wat hy gehad het. Dit was die sentrale punt wat ek gaan maak. Almal anders, Stu Eizenstat, Ham, Jody, Moore, was nie regtig eweknieë nie, en die kabinetslede was altyd op 'n afstand.
Zbig, dink jy as Bert Lance gebly het, sou hy 'n eweknie gewees het?
Absoluut. Ek moes hom genoem het. Bert was die enigste ander eweknie. Ons het vroeër saam tennis gespeel, en dit was baie interessant om saam na hulle te kyk. Hulle was baie naby en Bert was beslis nader as ek, baie nader. Carter het baie verloor deur hom te verloor.
Ja, dit sou my raai.
Jy is heeltemal reg. Ek moes dit genoem het. Hy was sy eweknie en verloor hom, hy verloor 'n eweknie en 'n ware vriend, 'n regte vriend, iemand wat regtig baie na aan hom was op 'n manier wat ek beslis nie was nie.
Iemand wat blykbaar baie goed gelyk het in die politiek van Washington.
Ja, en wie was reg oor inflasie. Die res, die president en Mondale en Stu Eizenstat en [Charles] Schultze was verkeerd.
Ek wou net 'n bietjie uitvra oor die diversiteit van u eie personeel. 'N Aantal van u assistente het genoem dat u selfbewus daarna was om 'n so uiteenlopende personeel as moontlik te behou in perspektief en prioriteite, ens. Kon u hierdie diversiteit gedurende die vier jaar handhaaf? Of het u gevind dat u, ondanks personeel, meer en meer na sekere mense luister, en minder en minder na ander? En het die boodskappe waarna u geluister het, miskien meer homogeen geword as vroeër in die administrasie?
Eerstens, jy het reg, ek wou baie doelbewus 'n baie katolieke personeel hê. Dit was baie doelbewus, dit was tot 'n mate deel van my intellektuele tradisie; ek het dit altyd gedoen in die instituut wat ek gelei het; dit het my nooit gepla dat mense nie met my saamstem nie. Daarom wou ek 'n staf hê waarin ek mense links van my, regs van my sowel as mense in die middel het, en ek het so 'n personeel gehad. Ek het gedurende die vier jaar nooit 'n probleem gehad met wat ek as 'n ernstige persoonlike onoordeelkundigheid of ernstige persoonlike ontrou sou beskou nie, ten minste nie by my wete nie. As daar was, het ek nie daarvan geweet nie. In daardie geval moes dit gemasker gewees het.
Ek het my daaraan toegewy om baie met die personeel te deel oor my verhouding met die president, aangesien ek geweet het dat hierdie personeel baie hard werk. Mense het regtig buitengewoon hard gewerk. Ek dink nie iemand kan 'n idee hê van hoe harde werk is totdat hulle in die Withuis werk nie, veral as mense gemotiveerd is. Mense het buitengewone ure gewerk en nie almal het die soort kontak met die president gehad nie, en ek wou hê hulle moes voel dat hulle die president se elite was. Ek sê vir hulle: U is die praetoriaanse wag, u werk vir die president. Jy is spesiaal. Ek wou hê dat hulle betrokke moet voel by die president, want ek weet dat in Washington saam met die president deel is van die beloning, dit deel is van die statussimbool, en selfs as hulle nie by die president kon wees nie, wou ek hê dat hulle moes voel dat hulle het deelgeneem aan die verhouding. Ek sou vir hulle staaltjies, verslae, my gesprekke met die president vertel, die stemming van die president, die belange van die president, die beleidsvoorkeure van die president en in die vier jaar het ek nooit 'n onoordeelkundige diskresie oor die onderwerp gehad nie. Ek het ook nooit 'n lek van die NSS gehad wat ek as persoonlik, dislojaal op my kan beskou nie. Dit is deel van die antwoord.
Nou dink ek mettertyd dat daar wel 'n meer homogene groep in die personeel ontstaan ​​het met wie ek meer gereeld sou ontmoet, met wie ek meer persoonlike verhoudings gehad het, met wie ek sou konsulteer oor 'n paar van my eie persoonlike wisselvallighede toe ek baie teiken, en dit was mense wat nie net kollegas was nie, maar ook persoonlike vriende. In 'n sekere sin was hulle politieke bondgenote, omdat daar 'n sekere gedeelde filosofiese gemeenskap was. Dit beteken nie dat die ander irrelevant geword het nie. Hulle het net nie deel geword van hierdie innerlike kern nie.
Het u gevoel dat die latere stelsel min of meer effektief is as die vorige?
Ek dink nie ek kan die oordeel neem nie. Die omstandighede was werklik anders. Tot 'n mate was dit 'n funksie van ervaring, tot 'n mate 'n funksie van beleidsgevegte, tot 'n mate 'n funksie van my eie stryd.
Hoe is dit om 'n teiken te wees? Het dit u beïnvloed in u werk?
Ek weet nie. Miskien wil die ander kommentaar lewer. Ek dink nie so nie. Ek dink nie dit het gedoen nie. Ek het in die begin nie daarvan gehou nie, maar deur die jare het ek agtergekom dat persaanvalle my nie so pla nie. Hulle het dit aanvanklik gedoen, maar na 'n rukkie het hulle opgehou om my te pla. Ek weet nie, jy kan nie sê nie. Ek dink nie dit het my veel gepla nie.
Ek het baie daaroor gedink, en ek was verbaas. Ek dink hulle het u 'n rukkie gepla, alhoewel u dit goed gedoen het om dit te verberg, en ek dink dat hulle u miskien minder begin pla het. Daar was 'n tydperk waarin ek gedink het dat u baie ernstig deur die pers beseer is. Dit was die Sally Quinn -stuk.
Ja, dit was meer as gevolg van die taamlik wrede impak daarvan op my gesin.
Ja, dit was nie 'n beleidsaanval nie.
Dit is op daardie stadium dat die stabiliteit van u personeelbedryf baie belangrik word.
Op daardie stadium het ek skielik ontdek dat ek baie goeie vriende het, en ek sal dit altyd onthou. Verskeie mense het hulself uitgeslaan, waaronder sommige wat ek nie verwag het nie. Byvoorbeeld, Jody Powell het homself absoluut verslaan om Bradlee (Benjamin) Bradlee te verlaat om na die Withuis te kom en: "Maak jou gat hier en sulke dinge. Ons gaan vir jou dinge wys wat jou hare sal laat opstaan, en ook 'n paar ander. Dit was natuurlik baie verblydend.
Laat ek dan my oorspronklike vraag stel. Het die president ander bronne van advies oor buitelandse beleid in die Withuis gehad?
Terug na die selfgeldigheid van Carter, of miskien afsydigheid, tot 'n mate. Hy was sy eie adviseur vir buitelandse beleid, dit wil sê dat hy op sekere spore was wat polities blyk te wees, byvoorbeeld die SALT -proses of hierdie vergadering in Wene van die viering van die Oostenrykse verdrag. Daar was ook 'n taamlik sterk wapenbeheerposisie, wat nie deurgaans teenwoordig was nie?
Hy was baie betrokke by nie -verspreiding. Absoluut.
Het u op daardie gebied die idee dat hy ook met homself kommunikeer?
Ek dink ook dat hy en Vance op daardie gebiede baie van hierdie aspirasies gedeel het, en dit het gehelp om die verhouding tussen hulle te versterk. Ek dink Cy was baie toegewyd aan nie-verspreiding, baie toegewyd aan die SALT-proses, en het daarin die sentrale gebied van Amerikaans-Sowjet-verhouding gesien. Ek dink die president het die siening tot 'n mate gedeel. In hierdie opsig is die verhouding tussen hulle verstewig.
Een van die vele onveranderlike portrette van Carter wat die pers baie liefgehad het, was dat hy 'n besluitlose persoon was. Het jy dit gesien, of het jy iets heel anders gesien?
Ek het dit beslis nie gesien nie.
Ek weet nie eerlik nie, en miskien was dit as gevolg van die tweespalt tussen Vance en my waargeneem of oordryf. As u na sy beleid op die gebied van buitelandse beleid kyk, was hy so standvastig soos enige president wat persoonlik 'n skikking in die Midde -Ooste gevolg het. Hy was standvastig in die normalisering van die betrekkinge met China. Hy was absoluut standvastig en opofferend om die Panamakanaalverdragte te bekragtig. Dit was ten koste van die betrekkinge met die meer tuisgerigte medewerkers. Ek sou sê, van Mondale tot by Stu Eizenstat tot ander, hy was bereid om 'n hoë verdedigingsbegroting te betaal in 'n tyd van strengheid. Ek dink in hierdie soort groter aangeleenthede van buitelandse beleid was hy redelik beslissend, en miskien was dit Iran en die enorme kompleksiteit van die kwessie en die afwesigheid van goeie keuses wat daartoe bygedra het, omdat ek hom nie wankelrig gevind het nie.
Ons het iewers langs die pad gesê dat u u rol nie as 'n persoonlike advokaat nie, maar as 'n institusionele bemiddelaar beskou. Sommige hiervan het 'n oomblik gelede verskyn toe u oor verskillende standpunte in die NSS gepraat het en die bereidwilligheid om verskillende sienings te hoor. Is dit 'n te netjiese onderskeid? Dit is 'n bietjie moeilik om te verstaan ​​hoe daar in 'n groep met 'n redelik duidelike standpunt wat ons die meeste van die dag geluister het, 'n totale afwesigheid van voorspraak in die groep kan wees. En dit is ook 'n bietjie moeilik om te dink dat u in elke kwessie 'n advokaat sou wees, soos in die memorandum -opsomming waarna u verwys het, maar dit is 'n onderskeid wat ons gehoor het.
Ek was nie 'n advokaat oor elke kwessie nie. Ek het standpunt ingeneem oor elke kwessie, want dit was my taak om standpunt in te neem. By nie -verspreiding was ek geneig om nie betrokke te wees nie - ondersteunend, maar onbetrokke. Selfs as ek 'n aanbeveling oor non -verspreiding deurgee, moet ek sê dat die minister van buitelandse sake die volgende aanbeveel, ek stem saam, of ek stem nie saam nie, sodat die president sal weet waar ek staan, want hy sou my vra. Dit is op 'n manier voorspraak. Daar was tye dat ek gesê het, ek stem nie saam nie. Ek veronderstel dat dit 'n advokaat is. Verder dink ek dit is belangrik om te besef dat ek baie tyd daaraan bestee het om seker te maak dat daar 'n groot mate van koördinasie en gladheid in die verhouding tussen Vance en Brown en Turner was, sodat die president nie hoef te oordeel nie. dat baie kwessies deur ons afgehandel sou word, en ek sou gereeld vergaderings met hulle belê.
Een ding wat deesdae in die stelsel ontbreek, is hierdie sistematiese beoordeling van kwessies op kabinetsvlak, en dit nie na die president stoot nie. Dit het sowel voorspraak as 'n mate van bereidwilligheid vereis om af en toe kompromieë aan te gaan of kant toe te skuif - aan die kant van Brown, soms Vance, as ek Vance verloor of Vance my nie sou sien nie, maar altyd deur 'n oordeel te beoordeel. Dit was 'n baie belangrike rol.
Was die twee rolle vir u ewe maklik om te vervul?
Ek kan dit nie oordeel nie. Ek weet nie. Ek dink die stelsel het redelik goed gewerk, ten minste is dit wat ander mense blykbaar daaroor gesê het. Sommige mense in die JCS het my meegedeel dat die stelsel goed werk.
'N Laaste opvolging: Dink u dat as u nie 'n persoonlike advokaat was nie, u meer krediet in die publiek en binne die regering sou kry vir hierdie bemiddelingsrol met Brown en—
Ek het 'n punt gehad met die onderskeid tussen voorspraak en koördineerder. Dit lyk vir my asof elkeen van die departemente inherent 'n parochiale departementele siening het. Wanneer kwessies ter sprake kom, word dit na die departemente verwys. Hulle word teruggestuur met 'n afwyking van die departement. Daar is 'n soort standpunt wat 'n mate van beleidsperspektief, voorspraak of artikulasie vereis, wat u nie sal laat borrel as u drie of vier groot departemente in wisselwerking het nie. Ek het gedink dit is die uitkristallisering van die presidensiële siening, wat integreer, maar ook voorspraak is omdat dit elkeen van die departemente te bowe gaan. Dit was nou die manier waarop ek die rol van voorspraak sou beskryf. Is dit reg?
Die departementshoofde sintetiseer ook hierdie sienings, soos Kissinger wat [Melvin] Laird beskryf as 'n verteenwoordiger van die burokrasie, hy is meer gepolitiseer as enigiemand anders in die Nixon -kabinet, en reeds is die kabinetsekretarisse in sekere sin in sommige gevalle besig om hul eie te oortref. departementele standpunte, is dit nie namens die president nie?
Hulle mag by geleentheid. Daar sou baie geleenthede wees waarop hulle dit nie doen nie.
Zbig, in sommige van die getuienis wat ons gehad het van mense buite u omgewing, in die binnelandse beleidsterrein, het hulle voorgestel dat daar by baie geleenthede 'n werklike probleem was, met te veel detail om by die president in te gaan, en die president moes besluit aangeleenthede wat nie op presidensiële vlak beslis moes word nie. Dit hou verband met hul behoefte aan 'n stafhoof in die Withuis.
Een van die probleme wat hulle hierin gesien het, was dat die president die soort persoon was wat gedetailleerde inligting verwelkom het, en hy het die soort verstand of werkstyl wat dit nooi. Ek verstaan ​​uit die manier waarop u u rol en u verhouding met die president en die sistematiese beoordeling van sekere kwessies beskryf het, dat dit nie 'n probleem in die NSS was nie. Tussen eerlike advokaat en eerlike advokaat vir makelaars het u ook iets soortgelyk aan 'n stafhoofrol in die gebied van die nasionale veiligheid uitgevoer.
Dit is beslis die geval, maar dit beteken dus nie dat die president vry was van baie taktiese betrokkenheid nie, en ook nie dat hy verhinder is om hom daarin te spuit nie. Hy het daarvan gehou dat hy dit wou hê. Toe hy byvoorbeeld agterkom dat ek namens hom besluite neem oor ander aangeleenthede, wou hy weet hoekom ek dit doen. Dit het beteken dat al die tyd wat bespaar is, vermors is omdat hy moes vertel dat ek dit besluit het, ek het dit besluit. In die meeste gevalle het hy dit goedgekeur, maar die hele doel om hom te verlig, is tot 'n mate ondermyn. Om 'n stelsel te ontwerp om hom skriftelik in te lig watter besluite namens hom geneem is, was nog erger, want dan is u om besonderhede gevra. Toe gaan ons terug na die ou stelsel om besluite te neem en hom nie te vertel nie. Hy sou ontdek dat dit gedoen is.
Ons moet 'n bietjie praat oor die informele maniere soos VBB [Vance, Brown, Brzezinski] etes en die soort manier waarop julle almal saamgewerk het, waarvan die meeste mense nie weet nie.
Dit is reg, baie van die besluite is ook so te sê in 'n trio neergelê. Dit wil sê Vance, Brown en ek. Ek dink dit was my inisiatief dat ons die middagete opgestel het. Dit was nie veral 'n uitvinding nie, want ek dink ander voor ons het dit gedoen, maar ek het dit voorgestel, en 'n paar weke daarna het ons dit begin. Ons het dit gereeld gedoen. Eers het ons net ontmoet en gesels. Toe ontdek ons ​​vinnig dat baie dinge opgelos kan word, en daarom het ons probleme begin oplos. Toe ontdek ons ​​dat dit beter sou wees om dit te formaliseer, en as ek my nie vergis nie, was ons die middelpunt. Ons sou 'n memorandum stuur, nie waar nie, en hulle vertel wat ons tydens middagete besluit het? Dit was my plig na die middagete om terug te kom en vir Brown en Vance te sê: Die volgende besluite is deur ons geneem, en dit is vir u inligting, so u sal dit in die lêer hê. Dit was my plig om dit te doen dat ek dit sou verwoord, en dit is baie belangrik hoe u dit verwoord, en ek sou dit dan een keer per week aan die president vertel, dink ek. Het ek nie? Hy het dit min of meer geduld.
Ons het die punt bereik waar ons 'n agenda opgestel het.
Dit het 'n baie belangrike meganisme geword, wat ons onthef het van die verpligting om spesiale PRC- of SCC -vergaderings te hou, wat altyd meer tyd geneem het. As u nie u medewerkers by u gehad het nie, was dit makliker om geskille op te los, want persoonlike aansien was nie betrokke nie. In 'n groep sou ons te gereeld stry.
Ek meen dat u nie dink dat die feit dat u omstrede was, die geloofwaardigheid van u personeel in die werk met agentskappe benadeel het nie, en die behoefte aan geloofwaardigheid by die mense saam met wie hulle gewerk het.
Hoekom vra jy hulle nie? Ek weet nie. Ek dink nie dit het gedoen nie. Ek veronderstel dat dit tot 'n mate gedoen is, want dit het waarskynlik soms weerstand gestimuleer, maar ek is nie seker nie.
Twee dinge maak 'n NSS -personeel sterk. Eerstens moet hy 'n vergadering kan hou waarvoor hy op werkvlak voorsitter is, en as gevolg van 'n beheerstelsel om die 17 hektaar in te gaan, kan hy beheer wie bywoon. Tydens die openbare vergaderings van die staatsdepartement en die departement van verdediging jaag mense hulle agterna asof hulle brandweerwaens jaag, skares opdaag en jy het nie veel beheer oor die deur nie. In die NSS kan u bepaal wie inkom, en u kan sê waaroor die vergadering gaan.
Daar is 'n voorval met die JCS -stafhoof wat by die hek staan ​​en sê: Ek is die voorsitter van die Joint Chiefs, ek word uitgenooi na hierdie vergadering. Die polisieman het gesê: U is nie op die lys nie.
Dit is die eerste prosedurele element, en die tweede ding wat u as NSS -personeel het, is om die resultate te bereik. Die deelnemers moet insien dat die kwessies wat u aan die orde stel en bespreek word, waarskynlik by die president sal kom vir 'n besluit, en dat daar waarskynlik iets sal gebeur as gevolg van die vergadering. Nadat u 'n paar of twee vergaderings gehou het, en daardeur dinge gebeur, wil hulle regtig na u vergaderings kom, maar wil hê dat u na hulle moet kom. Daar is geen probleem met gesag nie, en die feit dat die NSS deur die pers aangeval word, is heeltemal irrelevant omdat hulle weet dat daar besluite gaan neem.
Daar is ook nie 'n probleem van samewerking in terme van u gehoor van hulle nie.
Hulle kan nie wag om by u uit te kom nie.
'N Vraag wat ek wou stel: Het Carter polities oor buitelandse beleid gedink? Het hy aan sy politieke hulpbronne gedink toe hy gereed was om inisiatiewe, sy insette te neem?
Waarskynlik nie genoeg nie. Teen die einde moes hy natuurlik, want gebeure dwing hom, maar nie vroeg genoeg nie. Ham Jordan was bekommerd daaroor, ek dink Mondale was bekommerd daaroor, maar Carter was nie sensitief genoeg daarvoor nie. Of ten minste opgetree en gepraat asof hy dit nie was nie.
Sou u enige foute wat vroeg gemaak is, noem?
Buitelandse beleidsbesluite wat geneem is omdat hy gedink het:
Ek weet dat dit betwisbaar is, maar jy kan sê dat hy homself baie kapitaal kon bespaar het deur nie die Panama -kanaal -verdrag te probeer bekragtig nie. Dit het hom baie gekos. Hy hoef waarskynlik nie met die Joodse gemeenskap te baklei deur 'n omvattende skikking te vra nie, wat hy gedoen het. Dit het in die vierde jaar, en met ander, op 'n ander manier herhaal. Ander dinge wat hy gedoen het, was omstrede. Ek veronderstel dat selfs die normalisering van China, wat as 'n groot prestasie aanvaar word, hom by sommige mense iets gekos het. Die meeste van die suksesse was polities duur. Camp David was 'n politieke voordeel. Dit is amper die enigste.
Hamilton Jordan was ook 'n geruime tyd gelede by ons, en hy het gepraat oor 'n paar dinge wat hy gedoen het met betrekking tot Panama, sy betrekkinge met [Herrara Omar] Torrijos, en sonder die besonderhede, natuurlik, sy betrokkenheid tydens die veldtog met die Iraanse sake. Wat het jy van hierdie rol gedink? Was dit 'n rol om probleme op te los? Was dit nuttig?
Ham's? Ek het gedink dit was nuttig. Dit het my glad nie gepla nie. Eerstens het ek nooit gedink dat hy my verantwoordelikhede en gesag, of my posisie by die president, sou verminder nie. Ek het geen angs gehad nie -
Is hierdie opdragte hoofsaaklik deur die president vir hom gegenereer?
Gewoonlik in samewerking met my. Ek het van hulle geweet. Ons het oor hulle gepraat. Toe Ham verslag doen, het hy aan die president en me. Ek het gedink dit was nuttig. Ek het 'n paar persoonlike voorbehoude oor sekere aspekte van hierdie aktiwiteite. Ek was nie seker dat die poging, veral in die Iraanse geval, nêrens sou kom nie, en ek was bekommerd dat dit, indien dit wel gebeur, kan lei tot reëlings wat die Verenigde State vernederend kan wees. Ek het groot kommer daaroor gehad, maar nie omdat Ham dit gedoen het nie. Met Torrijos was hy baie goed. Hy en Torrijos het 'n persoonlike verhouding aangegaan, 'n vriend-vriend-verhouding, wat baie nuttig was vir ons, en ek het dus glad nie probleme daarmee gehad nie.
Kan u iets sê oor Carter as 'n president wat deeglik onder 'n stryd was, hoe hy gereageer het op diepe probleme in terme van sy verhouding met personeel? Ek dink byvoorbeeld aan die Iraanse gyselaarsituasie, die gevolge wat dit op hom en op sy werk moes gehad het.
Ek moet sê dat hy met buitengewone kalmte gereageer het. Dit het my geweldig beïndruk. Hy was altyd uiters bewus van die gevoelens van ander mense en baie gebalanseerd, het nie op en af ​​gegaan nie, nie opgewondenheid getoon nie. Hy was baie bereid om te sê: Dit is my skuld. Ek is verantwoordelik. Ek moet sê dat ek my nie kan herinner aan 'n voorval waarin hy regtig verpletter of ontsteld was, gedemoraliseer nie. Dit was duidelik dat hy soms teleurgesteld was. Die reddingsmissie was die beste voorbeeld, en dan was daar natuurlik die verkiesings.
Wat my altyd by hom opgeval het, was hierdie eienskap wat ek met die woord rustigheid beskryf het, en ek het soms gewonder wat die oorsprong daarvan is. Ek vermoed dat dit godsdiens moet wees, want hy is regtig 'n godsdienstige persoon. Ek het daaroor gewonder dat ek aanvanklik, toe ek hom leer ken het, gewonder het of die godsdienstigheid tot 'n mate nie ekstern was nie, omdat dit polities nuttig was wanneer Amerikaners weer 'n spesifieke wortel vir hulself soek. Hoe meer ek hom leer ken het, hoe meer het ek beïndruk geraak deur die feit dat dit 'n egte godsdienstige persoon is wat op 'n deurdagte manier uiters ernstig is oor sy godsdiens.
Hy was ook nie eenvoudig nie. Ons het eens 'n bespreking gehad oor wat dit beteken om in God te glo en wat die verskil is tussen die gevoel dat 'n mens God gevind het of die gevoel dat godsdiens 'n soeke na God is, en dat die soektog self 'n definisie van godsdiens is. Hy het die argument met Kele vergelyk en hom tot 'n mate vereenselwig, en ek het getref toe ek hom leer ken het dat godsdiens 'n ware deel van sy make-up is en dat dit 'n bron van ware krag is.
Tweedens dink ek dat sy verhouding met Rosalynn 'n baie belangrike bron van gerusstelling was. Sy was in persoonlike sin vir hom ontsaglik belangrik. Hulle was duidelik baie naby, baie naby, en sy was 'n baie sterk persoon. Ek vermoed, ek het dit nog nooit gesien nie, maar ek vermoed dat sy hom in moeilike tye en pyn waarskynlik baie lewensonderhoud gegee het, dit makliker gemaak het om te doen wat hy ekstern gedoen het teenoor die res van ons. Ek onthou 'n paar geleenthede waarin hy ware emosie en teleurstelling toon, maar dit was een-tot-een geleenthede, ek gaan nie daaroor praat nie, want dit is persoonlik. Selfs daar was dit waardig dat dit nie soos ander voorvalle was waarby ander presidente betrokke was nie. Ek het baie respek vir die man. Ek dink hy is nie net 'n uiters intelligente persoon nie, maar in wese 'n baie ordentlike persoon, 'n opregte mens.
As u vier jaar lank by iemand werk, leer u die tekortkominge sowel as die sterkpunte van 'n persoon leer. Hy is regtig 'n ordentlike mens, en ek dink dat ordentlikheid miskien te sterk was.Ek dink byvoorbeeld dat hy nog steeds president sou wees as hy bereid was om 'n standpunt in te neem dat nasionale eer, nasionale veiligheid en nie lewens op die spel is in die Iraanse gyselaarskwessie, en daarom sal ons nasionale veiligheid en nasionale eer bewaar, maar nie lewens, en bombardeer op 'n stadium die hel uit Teheran en laat die gyselaars doodmaak. Daar sou so 'n oplewing van patriotisme en ondersteuning vir 'n beleërde president gewees het dat hy verkies sou word. Maar hy sou dit nie doen nie. Ek dink hy het geweet dat hy die verkiesing deels verloor. Hy sou niks van hierdie aard doen om te wen nie, al was hy baie ambisieus en wou hy graag wen.
Nou het hy duidelik tekortkominge. Op 'n vreemde manier was hy nie polities genoeg nie. Hy wou nie sekere sentrale doelwitte aan politieke taktiek onderwerp nie. Hy het moontlik ook nie 'n goeie idee gehad van die verskil tussen strategie en taktiek nie. Hy het geglo om op 'n breë front, massiewe aanval te beweeg, met al u magte op dieselfde tyd al u doelwitte. Ek dink dit het baie van sy hulpbronne laat verdwyn.
Laastens het hy mense soms nie goed gebruik nie, en beslis nie geweet hoe om hulle te dissiplineer nie. Ek het gevoel dat jy in my omgewing byvoorbeeld baie beter sou doen deur 'n aantal mense te suiwer, en ek was redelik bereid om hulle te identifiseer en om alternatiewe reëlings voor te stel. Hy sou dit net nie doen nie. In sommige gevalle was dit selfs 'n kwessie van dat ek vir hom gesê het: Kyk, die man is ontrou aan jou, jy moet liewer van hom ontslae raak en hy sou sê: Wel, jy bewys vir my dat hy polities ontrou is. Ek sou vir hom sê: Ons is nie 'n hof nie, en ek is nie in staat om getuienis te lewer nie.
Ek gee 'n politieke oordeel en beveel 'n politieke optrede aan, nie 'n geregtelike vonnis nie. Waarom hierdie versoek om bewyse? Is dit polities nodig om dit te doen? Moet dit dan nie doen nie, dit sou onregverdig wees. Ek onthou dat daar relatief min mense was wat my afgedank het. Ek het daarin geslaag om vier of vyf mense te verlig, en elke keer was dit nogal 'n stryd om dit reg te kry. Dit is tot 'n mate 'n tekortkoming, dink ek. Maar oor die algemeen word hierdie tekortkominge in my oordeel baie swaarder as die positiewe eienskappe van die man, en ek dink hy het dit bewys oor 'n aantal kritieke buitelandse beleidskwessies.
Die werklike verhaal van oorlogsmisdadiger Zbigniew Brzezinski wat die media nie vertel nie
Deur Darius Shahtahmasebi – The Anti-Media
Zbigniew Brzezinski, voormalige nasionale veiligheidsadviseur van president Jimmy Carter, is Vrydag in die ouderdom van 89 in 'n hospitaal in Virginia oorlede. New York Times erken dat die voormalige regeringsadviseur 'n 'hawkish strategiese teoretikus' was, en die verkeerde voorstelling van sy nalatenskap as 'n oneindige positiwiteit is miskien nie so maklik as wat die onderneming sou dink nie.
Terwyl die Verenigde Koninkryk met die vlakke van die sogenaamde 'terreurbedreiging' speel ná 'n verwoestende aanval deur 'n ISIS-geïnspireerde individu-en terwyl die Filippyne in 'n byna volledige toestand van krygswet gaan na ISIS-geïnspireerde vernietiging, het Brzezinski se tydige dood dien as herinnering om 'n dieper begrip te kry van waar moderne terrorisme in die eerste plek ontstaan ​​het.
Soos die New York Times verduidelik, het Brzezinski se "rigiede haat van die Sowjetunie" 'n groot deel van Amerika se buitelandse beleid gelei "ten goede of ten kwade." Van die Tye:
'Hy ondersteun miljarde militêre hulp aan Islamitiese militante wat veg teen Sowjet -troepe in Afghanistan. Hy het China stilswyend aangemoedig om aan te hou steun vir die moorddadige regime van Pol Pot in Kambodja, sodat die Sowjet-gesteunde Viëtnamese dit land nie oorneem nie. "[Klem bygevoeg]
Terwyl dit progressief is van die New York Times om kennis te neem van Brzezinski se steun aan Islamitiese militante, deur die effek van sy wraaksugtige buitelandse beleidsagenda met 'n enkele sin te benadeel, doen dit 'n onreg aan die ware afgryse agter Brzezinski se beleid.
Omdat 'n staatsgreep van 1973 in Afghanistan 'n nuwe sekulêre regering geïnstalleer het wat na die Sowjetunie neig, het die VSA probeer om hierdie nuwe regering te ondermyn deur verskeie staatsgreppogings deur Amerika se lakeistate, Pakistan en Iran te organiseer (laasgenoemde was onder die beheer van die VSA -het destyds Shah gesteun). In Julie 1979 het Brzezinski amptelik hulp aan die mujahideen -rebelle in Afghanistan goedgekeur deur middel van die CIA se program "Operation Cyclone".
Baie mense verdedig Amerika se besluit om die mujahideen in Afghanistan te bewapen, omdat hulle glo dat dit nodig was om die land en die groter gebied teen Sowjet -aggressie te verdedig. Brzesinski se eie stellings weerspreek hierdie rasionaal egter direk. In 'n onderhoud van 1998 het Brzezinski toegegee dat die Carter -administrasie tydens die uitvoering van hierdie operasie "bewustelik die waarskynlikheid verhoog het" dat die Sowjets militêr sou ingryp (wat daarop dui dat hulle die Islamitiese faksies begin bewapen het voordat die Sowjets binnegeval het, en die rede was dus oorbodig omdat daar geen inval in Afghanistan wat vryheidsvegters destyds moes afweer). Brzezinski het toe gesê:
"Waaroor spyt? Die geheime operasie was 'n uitstekende idee. Dit het daartoe gelei dat die Russe in die Afghaanse strik getrek is, en u wil hê ek moet spyt wees? Die dag toe die Sowjette amptelik die grens oorgesteek het, het ek aan president Carter geskryf: Ons het nou die geleentheid om die Vietnam -oorlog aan die USSR te gee ".
Hierdie stelling het verder gegaan as om net te roem op die aansporing van oorlog en die uiteindelike ineenstorting van die Sowjetunie. In sy memoires, getiteld "From the Shadows", het Robert Gates - voormalige CIA -direkteur onder Ronald Reagan en George H.W. Bush en sekretaris van verdediging onder George W. Bush en Barack Obama - het direk bevestig dat hierdie geheime operasie begin het ses maande voor die Sowjet -inval met die bedoeling om die Sowjets in 'n moeras in Viëtnam te lok.
Brzezinski het presies geweet wat hy doen. Die Sowjette het toe ongeveer tien jaar lank in Afghanistan vasgeval en veg teen 'n eindelose voorraad wapens wat deur Amerika verskaf is en opgeleide vegters. Destyds het die media selfs so ver gegaan om Osama bin Laden te prys - een van die invloedrykste figure in Brzezinski se geheime operasie. Ons weet almal hoe die verhaal geëindig het.
Selfs met volle kennis van wat sy skepping wat deur CIA gefinansier is, geword het, het Brzezinski in 1998 die volgende aan sy onderhoudvoerders gesê:
'Wat is die belangrikste vir die geskiedenis van die wêreld? Die Taliban of die ineenstorting van die Sowjet -ryk? Sommige oproerige Moslems of die bevryding van Sentraal-Europa en die einde van die koue oorlog? "
Die destydse onderhoudvoerder, wat weier om hierdie antwoord te laat verbygaan, antwoord:
"Sommige oproerige Moslems? Maar daar word gesê en herhaal: Islamitiese fundamentalisme verteenwoordig 'n wêreldbedreiging vandag. "
Brzezinski het hierdie stelling heeltemal afgemaak en geantwoord: "Nonsens!"
Dit het gebeur toe die joernaliste staatsamptenare dringende vrae gevra het, 'n seldsame gebeurtenis vandag.
Die steun van Brzezinski vir hierdie radikale elemente het direk gelei tot die vorming van al-Qaeda, wat letterlik vertaal word na 'die basis', aangesien dit die basis was om die afweer van die verwagte Sowjet-inval te begin. Dit het ook gelei tot die skepping van die Taliban, 'n dodelike entiteit wat tans in 'n eindelose stryd met NAVO -magte vasgevang is.
Ondanks Brzezinski se uitsprake, wat probeer om 'n blywende nederlaag van die Russiese ryk uit te beeld, is die waarheid dat die koue oorlog vir Brzezinski nooit geëindig het nie. Alhoewel hy 'n kritikus was van die inval in 2003 in Irak, het Brzezinski se wurggreep oor die Amerikaanse buitelandse beleid tot sy dood voortgeduur.
Dit is geen toeval dat die Obama-administrasie in Sirië 'n strategie van Afghanistan-moeras gebruik het teenoor 'n ander Russiese bondgenoot-Assad in Sirië. 'N Kabel wat deur Wikileaks uit Desember 2006 uitgelek is - geskryf deur William Roebuck, wat destyds 'n laasgenoemde was by die Amerikaanse ambassade in Damaskus - verklaar:
'Ons glo dat die swakhede van Bashar die manier waarop hy kies om te reageer op dreigende kwessies, waargeneem en werklik, soos die konflik tussen ekonomiese hervormingsstappe (hoe beperk ook al) en verskanste, korrupte magte, die Koerdiese vraag en die moontlike bedreiging vir die regime van die toenemende teenwoordigheid van deurlopende Islamistiese ekstremiste. Hierdie kabel gee 'n opsomming van ons beoordeling van hierdie kwesbaarhede en stel voor dat daar aksies, stellings en seine kan wees wat die USG kan stuur wat die waarskynlikheid dat sulke geleenthede ontstaan, sal verbeter. [Klem bygevoeg]
Net soos Operation Cyclone, bestee die CIA onder Barack Obama ongeveer $ 1 miljard per jaar aan die opleiding van Siriese rebelle (ten spyte daarvan om met terroriste te werk). Die meerderheid van hierdie rebelle deel ISIS se kernideologie en het die uitdruklike doel om die sharia -wet in Sirië daar te stel.
Net soos in Afghanistan, het die Siriese oorlog in 2015 formeel in Rusland plaasgevind, en die nalatenskap van Brzezinski is lewendig gehou deur Obama se direkte waarskuwing aan Rusland se Wladimir Poetin dat hy Rusland na 'n ander moeras in Afghanistan lei.
Waar sou Obama dan hierdie speelboek van die Brzezinski-skrywer vandaan gekry het, wat Sirië verder in 'n gruwelike ses jaar lange oorlog gedompel het, wat weer 'n groot kernkrag ingesluit het in 'n konflik vol oorlogsmisdade en misdade teen die mensdom?
Die antwoord: van Brzezinski self. Volgens Obama is Brzezinski 'n persoonlike mentor van hom, 'n 'uitstaande vriend' van wie hy baie geleer het. In die lig van hierdie kennis, is dit 'n verrassing dat ons tydens die presidentskap van Obama uit die niet gesien het hoe baie konflikte ontstaan?
Op 7 Februarie 2014 het die BBC 'n transkripsie gepubliseer van 'n gebrekkige telefoongesprek tussen assistent -minister van buitelandse sake, Victoria Nuland, en die Amerikaanse ambassadeur in die Oekraïne, Geoffrey Pyatt. In die telefoonoproep bespreek die verteenwoordigers wie hulle in die Oekraïense regering wil plaas ná 'n staatsgreep wat die president van Rusland, Viktor Janoekowitsj, verdryf het.
Kyk, Brzezinski self bepleit die oorname van die Oekraïne in sy boek uit 1998, Die Groot Skaakbord, verklaar Oekraïne was "'N nuwe en belangrike ruimte op die Eurasiese skaakbord ... 'n geopolitieke spil, omdat sy bestaan ​​as 'n onafhanklike land (beteken) Rusland ophou om 'n Eurasiese ryk te wees." Brzezinski het gewaarsku teen die toelaat dat Rusland Oekraïne beheer, omdat "Rusland herwin outomaties weer die middele om 'n magtige keiserlike staat te word, wat oor Europa en Asië strek."
Na Obama het Donald Trump 'n heeltemal ander ingesteldheid aangeneem, bereid om met Rusland en die Siriese regering saam te werk in die stryd teen ISIS. Dit is verbasend dat Brzezinski nie Trump se bod vir die presidentskap ondersteun het nie en geglo het dat Trump se idees oor buitelandse beleid gebrek aan samehang.
Alles gesê, net verlede jaar blyk dit dat Brzezinski sy standpunt oor globale aangeleenthede verander het en in plaas daarvan begin pleit vir 'n 'globale heraanpassing' - 'n herverdeling van globale mag - in die lig van die feit dat die VSA nie meer die globale imperiale mag is nie dit was eens. Dit blyk egter dat hy nog steeds aangedui het dat sonder Amerika se globale leiersrol die gevolg 'wêreldwye chaos' sou wees, en dit blyk onwaarskynlik dat sy verandering in persepsie gewortel is in 'n werklike betekenisvolle verandering op die geopolitieke skaakbord.
Die bestaan ​​van die CIA berus verder op die idee van 'n Russiese bedreiging, soos blyk uit die volledige aanval van die agentskap op die Trump -administrasie wanneer dit blyk dat dit moontlik is met die voormalige Sowjetunie.
Zbigniew Brzezinski - Geskiedenis
SUSSER: Ek verstaan ​​ongelukkig dat dr Brzezinski ons ook 'n bietjie vroeg moet verlaat, maar miskien kan u nou gaan.
DR. ZBIGNIEW BRZEZINSKI: Baie dankie. Ek is 'n bietjie verbaas oor die chronologie. Ons het begin praat oor die vroeë 70's en toe na die laat 80's en nou gaan ons terug na die tweede helfte van die 70's.
SCOWCROFT: Ek moes net praat oor iets wat ek weet. (Gelag.)
BRZEZINSKI: Ek veronderstel dat dit 'n instrument is om almal wakker te hou en te wonder oor wat gebeur. (Gelag.)
Ek stem baie saam met Brent dat die verhouding tussen Amerikaans en Chinees nie net belangrik is nie, maar dat dit ook hoogs vatbaar is, want dit is 'n belangrike maar delikate verhouding met baie sensitiwiteite en nie altyd heeltemal identies nie nasionale belange.
Daarbenewens dink ek dat dit ook belangrik is om te erken dat die verhouding nou meer as 30 jaar ontwikkel het en dat dit nie tegelyk geword het as gevolg van die eerste Kissinger -reis na China nie. Winston, in die opsomming van die belangrikheid van die reis, het al die voordelige gevolge daarvan gevolg, maar ek dink dit is belangrik om te erken dat die reis die deure vir hierdie voordelige gevolge oopgemaak het, maar nie almal veroorsaak het nie. Daar was nog baie ongedaan gemaak ná die besoek en die begin van die politieke verhouding wat dit begin het.
Tot 'n mate kan 'n mens hier dink aan die verskil ten minste in die ou dae tussen 'n romantiese eerste soen en gaan slaap. Nou besef ek dat die twee deesdae ineenstort - (gelag) - maar daar was 'n tyd dat daar ten minste 'n ordentlike tussenpose tussen die twee was. (Gelag.) En ek dink dat die slaap in werklikheid plaasgevind het in die tweede helfte van die 70's. Ons het toe 'n politieke verhouding met die Chinese gehad, 'n baie belangrike prestasie, histories belangrike prestasie. Maar dit is wat dit hoofsaaklik was. En teen die middel van die sewentigerjare was daar 'n gevoel, veral onder die Chinese leiers, maar ook tot 'n mate hier, dat dit óf vorentoe moes gaan, óf dat dit op die een of ander manier die risiko loop.
En dit het die vraag laat ontstaan ​​of daar oorgegaan moet word van 'n vrugbare en belangrike politieke verhouding tot formele normalisering, wat sommige van die nog baie onopgeloste kwessies wat die politieke verhouding kreatief opsy gesit het, sou oplos. Die Carter -administrasie het in die eerste jaar gehuiwer. Dit was geneig om normalisering na te streef, maar dit het besluit dat met die Panamakanaalverdragte, terwyl die SALT -onderhandelinge aan die gang is, maar moeilik is, dat dit die stroombane sal oorlaai om dit te probeer.
Maar na 'n bietjie huiwering besluit hy tog halfhartig om die moontlikheid van normalisering te ondersoek, en dit was die doel van die besoek van die minister van buitelandse sake aan China in Augustus '77. Maar omdat dit ietwat halfhartig en onduidelik was, het dit nie die vordering opgelewer wat verwag is nie. En dit het in 1978 daartoe gelei dat die president my na China gestuur het, nie sonder voorafgaande aanmoediging van hom nie, wat 'n bietjie tyd geneem het en 'n paar koalisies in die administrasie moes bou, veral met die vise -president en die sekretaris van die verdediging, omdat die minister van buitelandse sake nie besonder entoesiasties was oor die idee dat ek na China sou gaan nie.
Maar uiteindelik besluit die president vroeg in '78 dat ek na China moet gaan en dat ek die normaliseringsproses moet vorentoe dryf, en toe hy besig was met die bespreking van die modaliteite van my reis, het hy nogal entoesiasties geraak en dring regtig aan op 'n volledige deurbraak in verhoudings gesoek word as die doel van die missie en miskien selfs meer as dit.
En dit het eintlik gelei tot my besoek aan China. Dit was onduidelik wie ek sou sien, of dit die Chinese minister van buitelandse sake was en of ek deur Deng ontvang sou word. Maar soos dit blyk, het ek baie tyd saam met Deng deurgebring, sowel formeel as later informeel in 'n privaat aandete wat hy vir my gegee het. En ons het selfs 'n persoonlike verhouding begin vestig. Op 'n stadium het hy eenvoudig vir my gesê dat hy miskien al te oud is om na te dink oor die moontlikheid om die Verenigde State te besoek, maar hy hoop tog dat dit kan gebeur. En ek het vir hom gesê dat as die verhouding wat ons nou begin onderneem om te bou werklik vrugte afwerp, ek sou hoop dat hy na die Verenigde State sou kom en saam met my in die huis sou eet.
Ons het toe 'n geheime onderhandelingsproses begin wat hoofsaaklik uit die Withuis beheer is, en dit het die volgende paar maande geduur. Die minister van buitelandse sake het 'n memorandum ingedien waarin aangedring word dat dit teen Desember '78 klaar moet wees. Ek noem dit doelbewus omdat daar soms beweer word dat hierdie normalisering om ander redes kunsmatig versnel is, maar dit was 'n datum waarop die president eintlik ooreengekom het op grond van die aanbeveling van die minister van buitelandse sake.
In die loop van hierdie onderhandelinge kon ons 'n reëling vir Taiwan uitwerk wat in werklikheid die voortbestaan ​​daarvan sou verseker. Ons het die Chinese baie duidelik gemaak dat ons, hoewel ons verwag het om die verkoop van wapens aan Taiwan te verminder, miskien selfs op 'n stadium, ons die reg voorbehou om wapens aan Taiwanese te verkoop, 'n kwessie wat selfs die dag voor die formele aankondiging 'n laaste poging van die Chinese om die deel van die ooreenkoms te herinterpreteer. En ons het die Chinese ook duidelik gemaak dat hoewel Taiwan 'n interne Chinese aangeleentheid is in ooreenstemming met die protokolle wat Nixon en Kissinger in Sjanghai onderneem het, ons nie onverskillig sou wees as geweld in die Taiwanese Straat teen Taiwan gebruik word nie, omdat dit sou ons belange in die Verre Ooste beïnvloed.
In werklikheid het die ooreenkoms om die verhouding te normaliseer die bestaande situasie omgekeer. Tot dusver het die Verenigde State op normale wyse geen diplomatieke betrekkinge met China gehad nie, maar slegs 'n politieke voorlegging, en dit erken Taiwan as die regering van die Republiek van China. Ons het ietwat beperkte handelsverhoudinge gehad. Hulle het begin oopgaan, maar het nog steeds nie 'n formele konteks gehad nie en die voordele van volledige normalisering. En die belangrikste van alles was dat ons nie 'n strategiese verhouding gehad het nie. En dit het ontstaan ​​as gevolg van normalisering en die reaksie op die bestaande strategiese konteks van die Verenigde State en die Chinese. Die Sowjetunie was op dreef, of so het dit gelyk. Dit het meer selfgeldend geword, en die Chinese en ons was op verskillende maniere bekommerd daaroor.
Die Chinese het natuurlik ook besluit om normalisering van verhoudings te gebruik om hul eie spesifieke belange in Suidoos -Asië te benut. Toe Deng Xiaoping en sy vrou by my huis kom eet, en u verwys na die kookkuns in Texas wat die president na Deng gestuur het, herinner dit my aan wat tydens die ete gebeur het. My kinders bedien naamlik kaviaar en my dogtertjie, wat toe skaars tien was, het baie van die kaviaar op die broek van Deng Xiaoping neergesit, reg op sy knie. En ek onthou dat hy dit baie, baie vaardig, afgeskakel het. (Gelag.)
PANELYS: Was dit Russiese kaviaar?
BRZEZINSKI: Dit was Russiese kaviaar en dit was Russiese vodka, en ek het aan Deng Xiaoping gesê dat ons die nuwe strategiese verhouding met Russiese vodka en Russiese kaviaar vier, wat hy verwelkom het. Hy was terloops baie vinnig in gesprekke. Op 'n stadium het die gesprek 'n bietjie verval, 'n bietjie oud, formeel geword. Om dit op te knap, het ek vir hom gesê: 'U weet, die president van die Verenigde State het baie politieke probleme om die verhouding met u te normaliseer, want daar is baie politieke opposisie in die Verenigde State wat oor die kwessie van Taiwan fokus. het u politieke probleme om die verhouding met ons te normaliseer? " Ek het gedink ek was besig om hom op te pas. En hy kyk my in die oë, en net so sê hy: "Wel, natuurlik. Daar was baie politieke opposisie in die provinsie Taiwan." (Gelag.) Hy was vinnig. Hy was vinnig. Toe die president die volgende dag op 'n formele vergadering die kwessie van emigrasie uit China aan die orde stel, soortgelyk aan die Sowjetunie, het hy daar gaan sit, na hom gekyk, en dan vooroor geleun en gesê: "Goed, volgende jaar is ek ' sal 10 miljoen toelaat om te emigreer. Sal jy dit vat? " (Gelag.) En ons het besluit om na die volgende item op die agenda te gaan.
Maar hy het die aand voor 'n privaat ontmoeting met die president versoek en ek het die volgende dag aan die president gesê dat hy 'n privaat vergadering wil hê. En die president vra my: 'Wat dink jy wil hy hê?' En ek het gesê: 'Ek vermoed dit gaan oor Viëtnam.' Die president het dus gesê ek moet daar wees, en ek was. En Deng Xiaoping het toe aan die president gesê dat hy binnekort 'n strafekspedisie teen Viëtnam sal onderneem, soortgelyk aan die wat China in die vroeë 60's teen Indië gevolg het. En ek onthou dat die president nie te gelukkig was nie, omdat hy gedink het dat normalisering van die betrekkinge met China, benewens 'n strategiese verhouding, 'n bydrae tot wêreldvrede was en hy was nie verlief op die gedagte dat dit vir Deng 'n geleentheid was om te onderneem nie 'n militêre veldtog.
Daarom sê hy vir hom: "Wel, jy weet, dit kan baie ernstige reaksies veroorsaak. Die Sowjetunie kan reageer, en baie, baie nadelig en daar kan ernstige probleme wees." En Deng kyk hom op 'n baie stewige manier aan en sê: "Ons het daaroor gedink. Wat kan die Sowjets doen?" 'Wel, hulle kan wapens na die Viëtnamese stuur.' "Dit is geen probleem nie, want ons gaan dit net vyf of ses weke doen. Ons gaan in, ons gaan uit, so die arms het geen effek nie."
"Tweedens, as dit nie genoeg is nie, kan hulle verskerpte grensvoorvalle tussen ons en die Sowjetunie plaasvind." "Ons het daaroor gedink. Dit maak ons ​​nie bekommerd nie. Sedert 1969 was daar 5 000 grensvoorvalle met die Sowjetunie, waarvan sommige dodelik is, en nog meer sal ons nie pla nie."
'Derdens het ons die moontlikheid oorweeg dat hulle hul gepantserde afdelings werklik kan gebruik-22 het aan die Sino-Sowjet-grens, baie in Mongolië, so na Beijing gewys-na China om te intimideer ons. En in welke geval sal ons 'n volksoorlog voer en hulle verdrink. "
"En laastens gebruik hulle dalk kernwapens teen ons. Ons het nie baie kernwapens nie," sê hy, "maar ons het byvoorbeeld genoeg om ons Bratsk, die groot hidro -elektriese dam, of miskien 'n stad soos Sverdlovsk of miskien Moskou. " En die president wat ek gevoel het, was op daardie oomblik ietwat minder entoesiasties oor die verhouding, maar dit het nietemin oorleef en gedy.
Laat ek afsluit deur toe te voeg dat dit nie net op hierdie algemene vlak gedy het nie, maar dat dit onmiddellik daarna 'n baie uitgebreide intelligensieverhouding tussen die Verenigde State en China opgelewer het, wat uiters voordelig, uiters voordelig was, veral in die lig van die verlies van die inligtingsfasiliteite wat destyds in Iran plaasgevind het. En dit was meer as 'n plaasvervanger daarvoor. En dit het ook 'n intelligensie -samewerkingsverhouding opgelewer wat voorheen nie bestaan ​​het nie.
En tweedens en daarna het dit direkte Amerikaans-Chinese samewerking gelewer om pogings aan te wend om die Sowjet-inval in Afghanistan baie duur vir die Sowjets te maak. Ons en die Chinese het baie nou daaraan gewerk.
'N Laaste punt. Net soos die vroeë opening, was dit 'n polities sensitiewe onderneming, die normalisering van die betrekkinge met China, die staking van die veiligheidsverdrag met Taiwan, die beëindiging van diplomatieke betrekkinge met Taiwan. Dit was sensitief, net soos die aanvanklike Kissinger -missie. En daarom kon dit nie aan die Staatsdepartement toevertrou word nie, en ek haat dit om dit in hierdie gebou te sê. En dit was 'n uitdruklike presidensiële besluit, net soos in die geval van Nixon en die eerste opening, is dit uit die Withuis gehardloop, net tot baie min mense.
En ek durf sê dit sou waarskynlik nie suksesvol gewees het as dit andersins onderneem is nie, omdat die saak so polities gelaai was - toe ons dit gedoen het, was dit beslis aangekla. Toe Nixon en Kissinger dit doen - dat ons waarskynlik nie suksesvol sou gewees het as ons dit openlik via normale diplomatieke kanale gedoen het nie, en ons sou beslis verlam gewees het deur opposisie en die voorwaardes wat by die vestiging van die verhouding betrokke was was baie moeiliker vir albei partye om te aanvaar. Dankie. (Applous.)
Brzezinski is gebore in New York, die dogter van die in Pools gebore buitelandse beleidskenner en voormalige adviseur vir nasionale veiligheid, Zbigniew Brzezinski  en die Switserse beeldhouer Emilie Anna Benešová. Haar ma, van Tsjeggiese afkoms, is 'n kleinkind van die voormalige president van Tsjeggo -Slowakye, Edvard Beneš. Haar pa het aan die Columbia -universiteit onderwys gegee toe sy gebore is, en die gesin verhuis na McLean, Virginia, naby Washington, DC, aan die einde van 1976, toe Zbigniew deur die nuutverkose president Jimmy Carter aangewys is. Haar broer, Mark Brzezinski, is 'n Amerikaanse diplomaat en was die Amerikaanse ambassadeur in Swede van 2011 tot 2015. Haar tweede broer is die militêre kenner Ian Brzezinski. Sy is 'n eerste neef van die skrywer Matthew Brzezinski.
Brzezinski het die Madeira -skool bygewoon en daarna twee jaar aan die Universiteit van Georgetown gegaan voordat sy na die Williams College verhuis het , waar sy in 1989 'n Bachelor of Arts -graad in Engels behaal het. [ aanhaling nodig ]
Brzezinski begin haar loopbaan in joernalistiek as assistent by ABC's Wêreldnuus vanoggend in 1990. 'n Jaar later verhuis sy na die Fox-filiaal WTIC-TV/WTIC-DT in Tribune, Connecticut, in Tribune. Daar het sy gevorder van opdrag en funksies as redakteur tot verslaggewer oor algemene opdragte. In 1992 het sy by CBS-aangeslote WFSB-TV/WFSB-DT in Hartford aangesluit en vinnig deur die geledere gevorder om in 1995 sy oggendanker te word. In 1997 verlaat sy die rol om by CBS News aan te sluit, waar sy as korrespondent dien en as anker vir die oornag Tot die minuut nuusprogram. In 2001 begin Brzezinski 'n kort rukkie van CBS News, waartydens sy vir die mededinger MSNBC gewerk het op die middagprogram van die week, Tuisblad, met medeankers Gina Gaston en Ashleigh Banfield.  Vermaak weekliks beskryf die trio as "die Powerpuff Girls of journalism". 
9/11 korrespondent Redigeer
Sy keer terug na CBS News as 'n lessenaar -korrespondent in September 2001, 'n stap wat haar in die kollig geplaas het as 'n hoof "Ground Zero" verslaggewer vir die aanvalle op 11 September 2001. Brzezinski het regstreeks vanaf die toneel uitgesaai toe die Suidtoring ineengestort het. In haar laaste pos by CBS News, het Brzezinski gedien as 'n CBS News -korrespondent, plaasvervangeranker en segmentanker vir die breek van nuusegmente en roetine -opdaterings. Gedurende hierdie tydperk het sy af en toe 'n bydraer geword tot CBS Sondagoggend en 60 minute. Sy is daarna deur CBS afgedank.
Brzezinski het op 26 Januarie 2007 na MSNBC teruggekeer en die nuusberigte "Up to the Minute" in die aand gedoen. Toe werk sy gedurende die week eerste nuusberigte. Sy het ook af en toe verslae ingedien vir NBC Nightly News en verskyn as 'n af en toe anker op Naweek vandag. Brzezinski bedank uit albei vertonings aan die vooraand van 'n hernuwingsopsie, het Brzezinski gesê toe Scarborough haar gekies het om saam te gasheer Oggend Joe. Brzezinski het gesê: "Ek het gesukkel om by te bly met die lewendige interaksie-uitsaaiformaat om 6-9 uur. Ek het gemakliker geraak toe ek 'n primêre funksie het om die opdrag vir inbrake en breek te lees. Mika, die 'anker' 'is gebore. Die vervaardigers moedig my deelname aan nuuslesersegmente aan waarmee ek meer op my gemak was. Geist en Joe het my stadig 'n bekwame nuusleser gevind en die uitbreiding van my rol was 'n proses. Ek was nie tevrede met die verwysing na die 'warm anker' is. " 
Sedert die program begin is, verskyn Brzezinski as mede-gasheer en nuusleser op die oggendprogram van MSNBC Oggend Joe,  saam met Joe Scarborough en Willie Geist.
Veldtog teen triviale joernalistiek Redigeer
Op 26 Junie 2007, naby die begin van Oggend Joe, Het Brzezinski geweier om 'n berig te lees oor die vrylating van Paris Hilton uit die tronk. 'N Uur later tydens 'n ander nuusbreek -segment, het haar vervaardiger Andy Jones die verhaal weer as die leiding gedruk en dit geplaas oor die breuk van Indiana se Republikeinse senator Richard Lugar met president Bush oor die Irak -oorlog, wat Brzezinski as belangriker beskou het. Na verskeie sarkastiese opmerkings van die gasheer Scarborough, het sy probeer om die storie van die verhaal aan die brand te steek, maar deur mede-gasheer Geist verhinder dit. Sy het toe die draaiboek geskeur en 'n uur later opgestaan ​​en 'n ander kopie van die draaiboek deur 'n papiervernietiger gehaal wat uit Dan Abrams se kantoor gehaal is.  Die voorval is vinnig op die internet gewild, en in die daaropvolgende dae ontvang Brzezinski groot hoeveelhede waaierpos wat haar protesoptrede ondersteun as kommentaar op die spanning tussen 'harde nuus' en 'vermaaklikheidsnuus'.   Net so het sy op 7 Julie 2010 op die internet beswaar gemaak teen druk om verslag te doen oor Lindsay Lohan en Levi Johnston. Uiteindelik het Geist en Pat Buchanan die verhale met die onderskrif gerapporteer, en daarna 'Nuus wat u nie kan gebruik' gewild gemaak.
Erik Wemple van Die Washington Post het Brzezinski en mede-gasheer Scarborough gekritiseer vir gereelde telefoniese onderhoude met Donald Trump tydens die presidensiële veldtog van 2016. 
E -pos lek van die Demokratiese Nasionale Komitee Wysig
Die e -poslek van die Demokratiese Nasionale Komitee van 2016 onthul dat Debbie Wasserman Schultz, voorsitter van die Demokratiese Nasionale Komitee, Chuck Todd, die politieke direkteur van NBC News en gasheer van Ontmoet die pers, om te eis dat hy Brzezinski moet "stop" om die DNC se behandeling van Bernie Sanders te kritiseer.  In Desember 2016, nadat Clinton verloor het, stel Brzezinski voor dat die Clinton -veldtog haar probeer stilmaak deur bestuurders by NBC te bel en vir hulle te sê dat sy 'uit die lug moet trek'. 
Weiering van Kellyanne Conway -onderhoude Redigeer
Op 15 Februarie 2017 het Brzezinski Trump -woordvoerder Kellyanne Conway verbied om in die toekoms op haar program te verskyn. Brzezinski het gesê: 'Ons weet beslis dat [Conway] probeer om haarself op hierdie program te bespreek. Ek sal dit nie doen nie. Omdat ek nie glo in valse nuus of inligting wat nie waar is nie. het haar ooit op televisie gesien, iets is skeef, af of verkeerd ".  Haar mede-gasheer Joe Scarborough het gesê dat die besluit om Conway van toekomstige optredes te verbied, gebaseer was op die feit dat sy 'out of the loop' en 'in geen van die belangrikste vergaderings' was nie. "Sy word nie ingelig nie. Sy sê dinge net om voor die TV te kom om haar relevansie te bewys". 
Op 15 Februarie 2017, Washington Post rubriekskrywer Jennifer Rubin het saamgestem dat Conway van toekomstige televisieverskynings verbied moet word. "Die afgelope dae het George Stephanopoulos en Matt Lauer haar reguit geblaas en haar in wese 'n fabrieksskrywer genoem. In elk geval sou dit onverantwoordelik wees vir enige nuusprogram om haar daar te stel, wat daarop dui dat sy glad nie weet wat aan die gang is nie. gegewe oomblik ", skryf Rubin.  Volgens Scarborough en Brzezinski is Conway privaat "walglik" oor haar werk en Donald Trump, en haar woorde weerspieël nie haar werklike oortuigings nie - hoewel Conway die eis betwis het.   
Trump twiet Edit
Tydens die presidensiële veldtog van 2016 het die destydse presidentskandidaat Donald Trump verskeie kere getwiet waarin beide Brzezinski en Scarborough gekritiseer is.  In Maart 2017 noem Brzezinski Trump se presidentskap 'vals en misluk', en kort daarna volg Trump Brzezinski en Scarborough op Twitter. 
Aan die einde van Junie 2017 was Brzezinski weer die teiken van Trump se tweets waarin hy haar 'lae IK Crazy Mika' noem en beweer dat sy 'erg bloei as gevolg van 'n face-lift'.    
Brzezinski en Scarborough het toe die Withuis daarvan beskuldig dat hulle gedreig het om hulle met 'n blootlegging in 'n poniekoerant af te pers, tensy die twee die president in die openbaar om verskoning vra. 
Op 20 Mei 2020 tydens gasheer Oggend Joe, Het Brzezinski hom uitgespreek teen Trump omdat hy 'n samesweringsteorie getwiet het dat haar man betrokke was by die dood van Lori Klausutis, 'n intern in Scarborough se kantoor in Florida in 2001, terwyl hy in die kongres was. Trump noem Klausutis se dood 'n 'koue geval' in sy tweet. Klausutis is dood aangetref by haar lessenaar in Julie 2001. 'n Lykskouing onthul 'n ongediagnoseerde hartprobleem wat veroorsaak het dat sy haar bewussyn verloor het en haar kop getref het toe sy geval het. Tydens 'n lewendige segment op Oggend Joe, Het Brzezinski gesê: "Donald, jy is 'n siek persoon. Jy is 'n siek persoon, om hierdie [Klausutis '] gesin hierdeur te sit, haar man daardeur te sit, dit te doen net omdat jy kwaad is vir Joe, omdat Joe jou vandag weer gekry het. Omdat hy die waarheid praat, en hy praat duidelik oor jou gebrek aan belangstelling en empatie in ander en jou gebrek aan vermoë om hierdie massiewe menslike katastrofe (COVID-19) te hanteer, die feit dat jy dit reggekry het erger en u maak dit elke dag erger. En dat u nie eers 'n masker sal dra om mense teen u kieme te beskerm nie ". Brzezinski het later in 'n tweet aangekondig dat sy met Twitter in verbinding sal tree oor Trump se tweet, wat volgens haar 'n oortreding van hul beleid is, en het die platform aangemoedig om op te hou dat hul beleid "deur die dag misbruik word", en Trump se tweet as laster aangehaal, en verder aangekondig 'n oproep met die maatskappy is gereël.  
Op 26 Mei 2020, Die New York Times 'n opskrif gepubliseer, met 'n brief waarin die man van Lori Klausutis, Timothy Klausutis, van Trump geëis het om op te hou om sy oorlede vrou te ontgin en het Twitter aangespoor om die twiets af te haal. Klausutis het aan Jack Dorsey, uitvoerende hoof van Twitter, gevra om in te gryp en beweer dat Trump die diensvoorwaardes oortree het en "iets geneem het wat nie aan hom behoort nie-die geheue van my oorlede vrou-en dit verdraai het vir politieke gewin".  Later, dieselfde dag, het Trump twee tweets geplaas wat oënskynlik die brief aangespreek het en geskryf: "Die opening van 'n koue saak teen Psycho Joe Scarborough was nie 'n oorspronklike gedagte van Donald Trump nie; dit het al jare geduur, lank voordat ek het in 2016 by die koor aangesluit. In 2016, toe Joe en sy toekomstige eks-vrou, Mika, eindeloos met my 'n onderhoud sou voer, sou ek altyd daaraan dink of Joe so 'n aaklige ding kon gedoen het? [.] ". 
Lewer kommentaar oor Pompeo Edit
Op 12 Desember 2018 noem Brzezinski die minister van buitelandse sake, Mike Pompeo, ''n wannabe-diktator se boude' ', met verwysing na die Saoedi-kroonprins Mohammed bin Salman, tydens 'n regstreekse uitsending van MSNBC. Sy het later die dag (sowel as die volgende dag) om verskoning gevra nadat haar opmerkings wyd gekritiseer is as homofobies.   
Op 23 Oktober 1993 trou Brzezinski met die TV-nuusverslaggewer James Patrick Hoffer, nou van WABC-TV.  Hulle het mekaar ontmoet toe albei by WTIC-TV gewerk het. Hulle het twee dogters, Emilie en Carlie Hoffer. Hoffer en Brzezinski is in 2016 geskei te midde van bewerings van 'n verhouding tussen Brzezinski en Joe Scarborough. 
Vroeg in 2017 het Brzezinski verloof geraak met haar mede-gasheer Joe Scarborough, en hulle is op 24 November 2018 in Washington, DC, getroud, met die heer Elijah Cummings as die amptenaar.   
Brzezinski is gekies vir die eerste Forbes 50 in 2021. Meer as 50 bestaan ​​uit entrepreneurs, leiers, wetenskaplikes en skeppers wat ouer as 50 is. 
Brzezinski het drie boeke geskryf, wat almal deur Weinstein Books uitgegee is. Haar eerste boek, Alle dinge tegelyk, was 'n memoir wat in Januarie 2010.  gepubliseer is.
Ken u waarde: vroue, geld en kry wat u werd is, wat in 2011 gepubliseer is, bespreek vroue en finansiële onderhandelinge. Dit bevat wenke vir die onderhandeling van salarisse en vergoedingspakkette.  In 2018 is dit hersien, bygewerk en vrygestel as Ken jou waarde.  Haar derde boek, Beset: Amerika se voedselverslawing en my eie, is in 2012 gepubliseer. 
Die grafgrawer van die Sowjetunie: waarom sogenaamde Zbigniew Brzezinski
Wat was die man wat die " grafgrawer van die Sowjet -ryk genoem is ".
'n Beslissende invloed op die karaktervorming van die toekomstige ideoloog van die Amerikaanse buitelandse beleid het 'n vader gehad. 'N Prominente diplomaat, konsul -generaal in Kanada, Tadeusz Brzezinski, was verplig om 'n afvalliger te word nadat die tweede wêreldoorlog aan bewind in Pole gekom het. In die lig van die diplomatieke diens van die vader, het Zbigniew in totaal slegs drie jaar in sy geboorteland gewoon, en Brzezinski is 'n senior wat baie bekommerd is dat die seun die geestelike verbinding met hul eie mense sal verloor. Die seun wat hy grootgemaak het in die gees van patriotisme en toewyding aan die vaderland. Dit is van vader, die toekomstige politikus het die eerste lesse van strategie, beleidsanalise en diplomasie ontvang, en ook die prys van politieke foute geleer.
Tadeusz Brzezinski het geglo dat die grootste bedreiging vir Pole, die Sowjetunie, wat toevallig konsul was in 1936 en 1938. My pa het my 'n bietjie vertel van die totalitêre aard van Zbigniew van die Sowjetunie, die stalinistiese reinigings, oor die keiserlike, ekspansionistiese aard van Rusland.
die diplomaat was seker dat Pole in staat is om sy onafhanklikheid te beskerm teen die ambisies van Stalin, slegs deur die unie met Duitsland. Die Hitler se besetting van die Poolse Republiek in September 1939 was 'n tragedie vir Thaddeus Brzezinski. Destyds was hy konsul -generaal van Pole in Kanada, en was hy afgesny van die politieke proses. Sy pa se fout het 'n belangrike rol gespeel in die vorming van die strategiese denke van Zbigniew Brzezinski.
"Amerikaners van Poolse afkoms "
'n kind het Zbigniew uitstekende intellektuele vermoëns en hoë ambisies getoon.Op skool het Brzezinski die geskiedenis van Pole bestudeer: nie net bestudeer en ontleed soos 'n skaakspel nie. Op elke belangrike episode in die Poolse geskiedenis gee hy na sy mening die mees optimale ontwikkelingsvariant. Toe gevolg deur vader Zbigniew tot die gevolgtrekking gekom dat die belangrikste historiese vyand van sy vaderland Rusland is: Pole kan sy onafhanklikheid slegs met 'n swak buurman in die Ooste handhaaf.
In daardie jare het Brzezinski 'n doel gehad om die president van Pole te word, om die eertydse glorie van die Statebond terug te gee.
Onmiddellik na die oorlog is hy huis toe. Die vernietigde Pole, wat hy gevind het, was ver van die magtige land wat hy in sy eie fantasieë getrek het. Jare later herinner Brzezinski: "Ek het besef dat ek nie 'n paal was nie en 'n Amerikaner van Poolse afkoms. Pole is die tuiste van my kinderjare, die bron van my historiese en kulturele identiteit.
Patriotisme in die verte
ons moet erken dat Zbigniew Brzezinski op die ou end meer aan hul historiese vaderland gedoen het as baie presidente in hul lande. Hy beklee hoë poste in die administrasies van presidente Kennedy, Johnson, Carter, en verdedig die belange van Pole, wat soms sy loopbaan in gevaar stel. Vir Brzezinski beskou die Amerikaanse buitelandse beleid hierdie land nie as 'n ernstige speler op die politieke wêreldkaart nie: dit is eintlik prysgegee as 'n ewige satelliet van die USSR. Maar hy het alles gedoen om te bewys dat Pole onafhanklik van Rusland 'n belangrike kanaal van Amerikaanse belange kan word in die wêreldwye konfrontasie met Rusland. In die vroeë 1980's ondersteun Zbigniew Brzezinski die Poolse vakbond "Solidariteit " -beweging persoonlik, wat uiteindelik 'n deurslaggewende rol gespeel het in die ineenstorting van die kommunistiese regime in Pole. Ondanks die betogings van die Amerikaanse staatsdepartement, onderneem hy 'n riskante reis na Warskou, ontmoet hy met kardinaal Wyszynski en verklaar hy die wettige opposisiemag van die Rooms -Katolieke Kerk. Dit is die moeilike standpunt van die Verenigde State, waarvan die belangrikste lobbyis Brzezinski was, wat in die vroeë tagtigerjare in die wiele gery is, en die Sowjetunie betree die Poolse troepe van die Republiek om die protes van die Unie te onderdruk.
na die ineenstorting van die Sowjetunie het ZbigNev Brzezinski al hul invloed na Pole gestuur om lid te word van die NAVO en die Europese Unie.
Sommige van sy kollegas het geskerts dat Brzezinski die hele mag van die Verenigde State gebruik het ter wille van hul historiese vaderland.
trouens, hy het dit nooit ontken nie en gesê dat dit 'n wedersyds voordelige verhouding is: sonder 'n sterk Amerika kan nie 'n soewerein van Pole wees nie, en sonder 'n onafhanklike Pole sal die Verenigde State nie die keiserlike aptyt van Rusland in die Ooste kan behou nie Europa.
die verhouding met die Oekraïne
Vroeër of later Oekraïne sal deel word van die demokratiese Europa en Rusland sal dit volg, as dit hom nie isoleer nie en nie 'n imperialistiese relikwie sal laat nie, " het Zbigniew Brzezinski geskryf. Amerikaanse beleid was altyd oortuig dat Rusland sonder die Oekraïne nooit sy keiserlike status sal kan herstel nie. Ek moet erken dat Brzezinski nie net die kwessies van die globale strategie met die Oekraïne assosieer nie.
Dus, 'n generiese slot, skuins skimo -soort Brzezinski, is nou geleë in die stad Ternopil, Berezhany (in Pools Brzezany).
Vader Brzezinski is gebore in die stad Zolochiv, wat eens deel was van die Oostenryk-Hongaarse Ryk en nou op die gebied van die Lviv-oblast geleë is, en is opgelei aan die Universiteit van Lviv. Dit is interessant dat die vader van Brzezinski selfs in die stryd om Lviv in 1918 in die Poolse troepe van die Oekraïense Galiciese leër geveg het, en in 1920 om die Oekraïense lande in die Pools-Sowjet-oorlog geveg het.
By the Way, daar is 'n weergawe van die Zbigniew Brzezinski is gebore in Warskou, as die inligting, maar in die Sowjet -Kharkov, waar sy pa in die Poolse konsulaat gedien het. Dit is interessant dat Brzezinski vandag die enigste neukrainets is-'n ereburger van die stad. Beide seuns van die Amerikaanse politiek moes selfs op die gebied van die moderne Oekraïne woon, en die jongste, merk, trou selfs met 'n etniese Oekraïense vrou Natalia, Lopatnic. Homself erken Zbigniew Brzezinski openlik sy simpatie met die Oekraïners. Interessant genoeg, voor die Oekraïense gebeure van 2014, het hy Julia T.moshienko, wat as 'n baie belowende politikus beskou is, en 'n baie aantreklike vrou uitgesonder.
Zbigniew Brzezinski het nooit hul godsdienstigheid uitgespreek nie, maar het nietemin erken dat hy die bewondering van slegs een persoon gehad het - pous Johannes Paulus II. Die Amerikaanse politikus beskou sy eerste ware geestelike en godsdienstige leier in die menslike geskiedenis. Baie kenners meen dat Zbigniew Brzezinski as 'n Amerikaanse presidensiële adviseur oor nasionale veiligheid 'n rol gespeel het in die verkiesing van 'n pous Karol Wojtyla in 1978. Interessant genoeg is die politikus seker dat John Paul II vir die onafhanklikheid van Pole veel meer gedoen het as hy.
die wedywering met Henry Kissinger
ten minste vier dekades is Zbigniew Brzezinski agter die skerms die hoofargitek van die Amerikaanse buitelandse beleid. Vir hierdie informele titel kan slegs een man met hom meeding, die ander 'n "politieke ouderling ", die 90-jarige Henry Kissinger. Dit is in hul lang wedywering wat die buitelandse beleidstrategie van die Verenigde State tydens die koue oorlog gevorm het, waarvan die invloed vandag gevoel word.
As verteenwoordiger van die Demokratiese party het Zbigniew Brzezinski die konsep van "detente " genadeloos gekritiseer in die betrekkinge met die Sowjetunie, wat die Republikeinse Kissinger was toe hy in die vroeë sewentigerjare van die buiteland onder president Richard Nixon was. Toe doen Brzezinski alles om te bederf, wat 'n konstruktiewe dialoog tussen die Sowjetunie en Amerika begin. Sedertdien was byna elke kwessie van wêreldwye beleid, die twee "elders " verskillende menings.
Byvoorbeeld, in die Oekraïne -krisis het Zbigniew Brzezinski 'n strenger houding teen Rusland ingeneem, en Kissinger daarteenoor het Rusland se optrede geregverdig en die Weste moet verstaan ​​dat Oekraïne vir Rusland nooit net 'n vreemde land sal wees nie.
'n Nuuskierige episode het plaasgevind tydens die 80-jarige herdenking van Brzezinski, wat genooi is en Henry Kissinger. Op die oomblik dat hy die toespraak uitspreek, het sy teenstander skielik uitdagend na die deur gegaan. Oor die vraag van Brzezinski – "Henry, vertrek u nie as gevolg van wat ek sê nie? " antwoord Kissinger, "Ek het 30 jaar lank op hierdie oomblik gewag ".
Zbigniew Brzezinski skryf nooit goeie artikels nie en lewer nie lang onderhoude nie. Dit het niks te doen met hoë werksgeleenthede nie, 'n beroemde strateeg. Brzezinski verwys na die navorsing van die Pentagon, waarvolgens die menslike brein in staat is om inkomende inligting (en veral die reg om dit te hanteer) vir maksimum 18 minute te sien. En dit geld vir mense met 'n hoë intellektuele vermoëns. Die vermoë om die fokus op die boodskap van die gemiddelde persoon nog minder te hou. Dus probeer Zbigniew Brzezinski al sy artikels en toesprake bou met behulp van kort, ondubbelsinnige frases, wat soms abstrak lyk as spraak. Sy videoboodskap aan die Maidan was byvoorbeeld nie langer as twee minute nie. As gevolg hiervan het Brzezinski van al die netwerke blykbaar van Twitter gehou.
Aanbevole Statesalaska … Deel: Kommentaar Opmerkings oor die artikel "the "Graver van die Sowjetunie ": waarom sogenaamde Zbigniew Brzezinski " Meld asseblief aan om kommentaar te lewer! br>