Praatjies | Herriemerrie
Ek het al genoem dat ek ‘n kamermaat het. Baie van julle weet selfs dat my kamermaat ‘n bloedverwant van my is. Tegnies gesproke was ek 8 jaar oud toe ek die kamermaat gekry het. Die kamermaat het egter weer by my ingetrek toe sy klaar was met universiteit.
Ons kan seker praat van ‘n kamermaatooreenkoms. Dit is beslis egter nie op skrif nie en dit dek beslis nie goed soos parallel wêrelde en reis in tyd in nie. Dit is basies ‘n mondelinge verstandhouding oor wie wat betaal, onkostes wat gedeel word en ‘n (wens-) lys om huishoudelike take te verdeel. Daar is egter heelwat goed wat baie vaag is.
Soos byvoorbeeld toiletware. Ek dink ons het altyd aanvaar dat elkeen haar eie koop, maar dit is nogal gerieflik as jou sjampoe onverwags opraak om gou by die badkamer langsaan te gaan steel – ek bedoel leen. Om een of ander rede staam my tandepasta haar meer aan as haar eie. Twee badkamers se voorrade is ook ‘n bonus vir wanneer die tannie met haar rooi karretjie kom kuier.
Goed in die kombuis is ook maar allemansgoed. Ek het al ‘n aanmaning gekry dat ‘n sekere soort koffie afgemerk is en dat ek dit moet gaan koop. Netso land daar gereeld pakkies koekies of ander lekkergoed in die kas wat nie in my inkopiemandjie geland het nie. Boeke, DVD’s en CD’s is ook maar om en ewe – wel, tot een uit die huis uit verdwyn. Dan is die hel los totdat dit terug in die huis – in die regte houer – is.
Daar is nie veel oor klere te sê nie, ons dra verskillende grotes. Dieselfde geld vir skoene. Sokkies is egter veel geduldiger. Dit het heel onskuldig begin. Ons koop by dieselfde plekke klere en die eienaarskap van sokkies was dikwels betwis. Ek is tot vandag toe nie seker hoe iemand wat nooit sokkies koop nie, kan sokkies hê nie. In elk geval: na menige oor en weer gestelery van sokkies, het ons maar min of meer volstaan by “jou sokkies is my sokkies en my sokkies is jou sokkies”. Onthou – bloedverband.
Nou ek het net een kamermaat, maar my kamermaat het ook ‘n ander kamermaat. Sy het basies twee adresse. So van tyd tot tyd land daar ‘n vreemde paar sokkies tussen ons sokkies op. Ek sien dit beslis nie as ‘n gedeelde sokkie nie – daar is geen bloedverband met die regmatige eienaar nie. Dit is in elk geval maklik genoeg om dit een kant te plaas om aan die regte eienaar terug te besorg. Dit kan nog verduidelik word.
Wat my egter pienk kielie is die kindersokkies onder ons sokkies? Dit is nie asof een van ons ‘n kind vir ‘n kamermaat het nie? Of dat een van ons se voete in ‘n kind se sokkies kan kom nie.
Nou wonder ek? Deel haar ander kamermaat ook in ons sokkies?
Dalk moet ek vir die wis en die onwis nuwe sokkies gaan koop en duidelik merk.
Ek kon nog nooit die “moenie oordeel” beginsel klein kry nie. Eerstens, is dit nie ‘n absolute reël nie. Selfs die grootste “moenie oordeel” mense huiwer nie om oordeel uit te spreek oor goed wat hulle nie aanstaan nie. Dit is eerder ‘n geval van moenie teen sosiale aanvaardings oordeel nie. Wat dit ookal die dag mag wees.
Ek is wel oortuig daarvan dat perdedrolle nie vye is nie. Sekere goed is nie reg nie en kan nooit regverdig of verdedig word nie. Ek is nog een van die mense wat glo in ‘n reg en ‘n verkeerd. Twee negatiewes in Wiskunde maak dalk ‘n positief, maar twee (of meer) verkeerdes kan nie ‘n reg maak nie.
Onlangs was daar ‘n geval in die nuus waar ‘n restaurant eienaar ‘n werker aangerand het. Waar in jou lewe het jy al van so iets gehoor? Die tyd van slawerny is mos al eeue lank verby. Buitendien, in Suid-Afrika beter ‘n werkgewer binne die raamwerk (en prosesse) van die wet bly as hy weet wat goed is vir hom. Buitendien kan jy mos nie alles regklap of slaan nie.
Helaas, soveel mense het simpatie met die boelie. Daar is selfs mense wat terug verlang na die dae wat hulle plaaswerkers kon bydam. Dan wonder mense nog waar kom die haat vir boere vandaan. Dit is oor geslagte in werkers inge****. Ek is egter heeltemal bereid om te aanvaar dat die meeste boere nie geweldenaars is nie.
Gaan daar ooit ‘n tyd in Suid-Afrika kom wat aksies objektief beoordeel kan word? Of is ons gedoem tot ‘n leeftyd van panda politiek? Reg of verkeerd behoort immers blind te wees.
Laat ek afsluit met ‘n tikseltjie nuttelose inligting. (Dalk moet ek die breinvasbrand daarmee vervang). Volgens Suid-Afrikaanse wetgewing, kan aanranding (onderworpe aan sekere voorwaardes) met toestemming regverdig word. ‘n Mens gee tegnies ‘n chirurg toestemming om jou aan te rand as jy tot ‘n operasie toestem.
Daar was jare gelede (en ek praat van dekades terug) by die lughawe ‘n baas gewees wat hom liederlik vererg het vir ‘n vroulike werknemer. Hy het haar ‘n keuse gegee: hy kon haar of ‘n pak slae gee of hy kon haar afdank. Sy het haar werk nodig gehad en het toe die pak slae gekies. Hy het dit toegedien nadat sy ‘n skriftelike toestemmingsbrief geteken het.
Ten spyte van die geskrewe toestemming wat sy gegee het, was hy skuldig bevind aan aanranding. Sy het toestemming onder vrees gegee en dit was dus nie as geldig gesien nie.
Ek beveel dit dus nie aan in die werksplek nie. Ek wonder nou wat beteken dit as jy bang is jy gaan dood as die dokter jou nie aanrand nie.
Natuur wat roep
Frankryk het baie aantreklikhede, maar hulle kom met ‘n prys. Ek praat nou nie net van die toegangskoste nie, alhoewel, jou hart gaan staan elke keer wanneer dit dit omsit in rand. Daar is ook gewoonlik toue wat jou laat dink aan die verkiesing in 1994 in Suid-Afrika. (Raad van die dag – bespreek sover as wat jy kan kaartjies aanlyn. Dit maak die toue aansienlik korter, waarvoor jou bene en humeur baie dankbaar gaan wees).
Gelukkig is daar genoeg in Frankryk om te sien sonder dat dit jou noodwendig ‘n fortuin kos. Mens kan oopbek, gratis en verniet na die Eiffeltoring staar. Van verskillende hoeke in die stad. Dit is ook gratis om langs die Seine te stap of sommer net hier en daar vir mense te kyk. Daar is baie om te sien en te beleef. Helaas, een of ander tyd gaan Moeder Natuur roep.
Nou, vir diegene wat nog nooit in Europa was nie. Jy betaal vir alles – selfs om te gaan piepie. Natuurlik kan jy gratis piepie in museums, maar jy betaal eers deur jou ore om by die museum in te gaan. Verder is dit maar goed om ‘n sak kleingeld te hê, as ‘n nood jou onverhoeds betrap.
Soos ek die storie verstaan, was toilette in Frankryk in die verlede . . . wel, iets om jou oor te skaam. Blykbaar was dit met tye letterlik net ‘n gat in die grond. Hoorsê natuurlik, ek het dit nou nie persoonlik self gesien nie. Frankryk het hulle nietemin geskaam en besluit om iets aan die saak te doen.
Van daar die openbare toilette wat orals is waar jy toeriste kan verwag. Dus, as jy moet knyp en jy sien ‘n soldaat, kan jy maar ontspan. Daar is ‘n toilet naby.
Helaas kan net een persoon op ‘n slag die toilet gebruik. Verder vat dit nogal ‘n rukkie vir die toilet om homself skoon te maak. Jip, jy het reg gelees. Die toilet was maak outomaties skoon van bo tot onder elke keer wanneer iemand dit gebruik het. Dit was blykbaar selfs die vloere. Die beste van alles? Dit is gratis en mens kyk nooit ‘n gratis piepieplek in die gesig nie.
Hoe voel jy oor betaal toilette? Onder watter omstandighede en voorwaardes sal jy dit oorweeg? Die Amerikaners reken dit is die toppunt van Yankverneukery. Hulle glo nie aan betaal toilette nie. Dit is egter iets wat meer en meer in Suid-Afrika kop uitsteek.
Breinlosbrand: Watter trein verbind Parys en London?
Breinlosbrand: Olga was reg met sjokolade croissant.
In Frankryk doen jy soos die Franse doen
Ek is Xena A. Phoenix en ek gaan beslis nie oorsee om te eet soos ek by die huis eet nie. Ek gaan nie eers Kaapstad toe en eet dan soos ek by die huis eet nie. Mens gaan tog oorsee om ‘n ander kultuur en leefwyse te beleef. Goed, goed; jy gaan oorsee om goed te sien wat jy nog nie van te vore gesien het nie, maar ‘n mens moet tog eet ook. Hoekom dan nou nie eet soos die inwoners in die land eet nie?
Toegegee, daar is wragtig iewers ‘n streep. Ek gaan beslis nie ‘n tweede keer iets bestel as ek dit gehaat het nie. Daar is beslis ook nie ‘n manier wat ek iets gaan eet wat ek nie in Suid-Afrika sal eet nie (dink afval, lewer ens). Nuwe goed probeer – beslis. Binne perke.
Nou kyk, die Franse mag dalk wyn soos koeldrank drink, maar hulle het maar ‘n paar vreemde idees oor kos. Die vreemde idees is dalk as gevolg van die wyn. Daar is foie gras, steak tartare, escargot en natuurlik cuisses de grenouille.
Nou kyk, slakke (escargot) het ek al by die huis geëet. Ek sal nou nie sê dat dit my gunsteling is nie, maar ek sal dit sonder klagtes eet. Ek het nie ‘n probleem met rou wors nie, dus sal ek seker steak tartare (rou steak wat fyn gemaal is) ook eet al gril ek vir die rou eier. Helaas het dit nie in Frankryk my pad gekruis nie. Foie gras (vetgemaakte ganslewer) is ‘n besliste NEE. Selfs al het ek lewer geëet, staan die geforseerde voer van ganse my nie aan nie. Dit is ‘n praktyk wat uitgeroei moet word.
Dit laat ons dus met die cuisses de grenouille. Watter kant van die streep val paddaboudjies? Soos enige gemiddelde Suid-Afrikaner beskou ek paddas as iets wat in geen hoedanigheid in die kombuis hoort nie. Alhoewel, terwyl ek navorsing oor Frankryk gedoen het, het dit hier en daar opgeduik. Mense het dit as lekker beskryf, iets wat ‘n mens moet probeer. Wel, dit lyk amper soos hoendervlerkies en alles proe mos altyd soos hoender. Hoekom dit dan nou nie?
Eerstens, verkoop nie elke restaurant in Frankryk paddaboudjies nie. Dit is onwettig om in Frankryk paddas te vang en te slag. Daar is nie paddaplase in Frankryk nie. Die paddas moet dus ingevoer word. Dit beteken paddaboutjies is dus nog meer gesog en uiteraard baie duur. Ons het toevallig een aand ‘n restaurant gekry en besluit om oë toe te knyp (vir die prys) en dit te probeer.
(Noudat ek daaraan dink – dit was toevallig ‘n vaste prys ete gewees en daar sou ‘n ekstra bedrag gehef geword vir die paddaboudjies. Dit was nooit gehef nie. Ons klein wyn (450 ml) het verskriklik baie na 750 ml gelyk. Ons het egter net die klein prys betaal. Boonop gee ‘n mens nie in Frankryk ‘n fooitjie vir die kelner nie. Soveel vir die tourist trap wat ons ‘n myl ver gesien het.)
Die paddaboutjies is glad nie sleg nie, al proe dit glad nie na hoender nie. Die tekstuur is meer visagtig, maar fyner. Die porsie was besonders groot en ek het elke boudjie geëet. Dit is ek daardie – Xena, die vraat. Die enigste ding(etjies) wat gepla het is die bene. Baie, baie, baie, baie, baie bene. Kleiner en fyner as hoender vlerkie bene, maar grote vis grate. Dit is nogal baie moeite om die boudjies te eet.
Sal ek dit weer eet? As ‘n voorgereg (wat hopelik aansienlik minder bene het) dalk. Die dalk het egter niks met die smaak van die bene te doen nie. Ek mag nou nie besonders groen wees nie, maar ek het ‘n gesonde respek vir ekologie. Die padda is aan die kroon van die ekologie. Die paddas was verorber word is wilde paddas wat in ‘n vlei iewers ‘gejag’ word. Die aarde kan nie bekostig dat daar met die ekologie gemors word nie – daar is immers ‘n rede hoekom Frankryk nie toelaat dat hulle eie paddas gejag word nie. Tweedens wonder ek wat van die res van die paddas geword het van die berg wat ek verorber het. Kap hulle het die agterbene af en gooi die res weg?
Is julle dapper genoeg om paddaboudjies te probeer?
Breinvasbrand: Wat is ‘n Pain au chocolat?
Breinlosbrand: Olga was reg met Emmanuel Macron.