WOORDE WAT WEEG: Elisabeth Eybers - Valreep / Stirrup-cup (2005)
Elisabeth Eybers. Valreep / Stirrup-cup. Human & Rousseau, 2005. ISBN 07981 44866.
“My vader was die dominee, my moeder vlees en bloed.” So het Eybers die spanning tussen die vader en moeder, ook tussen die twee tale, Afrikaans en Engels opgesom. In haar jongste bundel, Valreep/Stirrup-cup, kry die leser weer ‘n dubbelblik wanneer die digter vir ons die vers in twee tale weergee. Sy het reeds in Verbruikersverse/Consumer’s verse (1997) en Winter-surplus (1999) die leser verruk met haar dubbel-blik.
Hier het ons vintage Eybers: ironie, keurige woordgebruik, vormbeheer en lewenswysheid. Sy bly ‘n grande dame van ons digkuns en om op negentig wat nog so te kan dig, is met een woord verstommend. Sy skryf ‘n vers wat gepuur, dus suiwer is. Dit is gedigte wat met bykanse distansie aangebied word, maar juis hierom tref die pyn of ‘n gevoel die leser met groter skerpheid. Die afgestorwe seun, Bert, word soos volg waargeneem:
Aan ‘n anonieme vriend
Ag, jy wat my plotseling so saligmakend verdoem,
Neem my nie kwalik nie dat ek jou naam nie eens noem.
You, who suddenly heaps on me such beatific blame
do not take it amiss that I don’t even mention your name.
Die gebruik van twee tale illustreer ‘n behendigheid. Die twee gedigte, wat naas mekaar geplaas word, kry so gelees nuwe betekenisse, word herlaai met implikasies. Dus ‘n soort intratekstualiteit waarin die leser bewus bly van die feit dat ‘n geslaagde gedig uiteindelik te make het die digterlike vermoë om deur woorde iets raak te vat. Nie in enige woorde nie, maar in woorde wat daardie onderwerp skerp en finaal kan beskryf. Eybers het ‘n reeks gedigte geskryf waarin sy bewys gelewer het van hierdie uitsonderlike talent om ‘n netjies afgewerkte gedig te skryf waarin geen woord of beeld uit plek is nie en die leser as’t ware verbyster staan voor die balans tussen waarneming en beskrywing.
Ook is dit duidelik dat dit nie presies dieselfde vers is nie. Dit is as’t ware ‘n ander digter aan die woord. ‘n Engelse Eybers. ‘n Mens kry dieselfde spel onder meer by Brink wanneer hy sy eie tekste vertaal. Dit word herskrywings.
Herdigtings dus by Eybers.
Dit sien ‘n mens onder meer by die vers “Pyn”:
Die Eybers-ironie word opgevang in iets anders. Iets wrangers dalk, maar beslis nie so skerp-ironies as wat ons gewoond is nie:
Uiteindelik is die grootste obsessie in hierdie digterskap dan uiteindelik die digkuns waarin sy die binariteite van haar ganske bestaan saamvat: die opposisie tussen hier en daar, Amsterdam en SA, jeug en ouderdom, lewe en dood. In bykans elke Eybers vers is die leser bewus van hierdie spanning waarom die verse sentreer, draai.
Human & Rousseau moet gelukgewens word met hierdie keurige uitgawe. Ofskoon dit nie ‘n hoogtepunt in haar oeuvre is nie (dit was Balans waarskynlik!), is dit steeds ‘n bundel wat vir elke leser van die Afrikaanse poësie bewys dat die Afrikaans digkuns nog lank nie uitgestorwe is nie. Een van ons belangrikste digters neem nog deel aan die ‘gesprek’ en tereg is haar Versamelde gedigte ook nou onlangs heruitgegee.
Labels: 2005, Die Volksblad, Elisabeth Eybers, Human en Rousseau, Joan Hambidge, Valreep | Stirrup-cup