Charles Dickens (1840-1850) - Geskiedenis Podcasts - 2021
In Julie 1840 het Dickens, William Makepeace Thackeray en Daniel Maclise gaan kyk na die teregstelling van Francois Benjamin Courvoisier, wat sy werkgewer Lord William Russell vermoor het. Dickens het 'n kamer gehuur by 'n huis wat uitkyk oor die steier buite die Newgate -gevangenis. Veertigduisend mense het opgedaag en meer as een en 'n halfmiljoen oor die moord en teregstelling is verkoop (vir 'n sent elk). Alhoewel die bediende uit Switserland die misdaad erken het, twyfel Dickens oor sy skuld en skryf hy twee briewe aan die pers waarin hy kla oor die gedrag van die advokaat.
Dickens was geskok oor die optrede van die skare by die teregstelling: "Daar was niks anders as skelmheid, losbandigheid, ligsinnigheid, dronkenskap en opswaai in vyftig ander vorme nie. Ek moes dit onmoontlik geag het dat ek 'n groot samekoms van my mede kon voel. wesens om so afskuwelik te wees. " Na hierdie ervaring het Dickens hom beywer vir doodstraf. Namate hy ouer geword het, het hy van plan verander en geskryf ten gunste van hang, maar het aangevoer dat dit binne die privaatheid van gevangenismure moet plaasvind en dat dit nie vir die massas vermaak moet wees nie.
Dickens skryf nog Die Old Curiosity Shop toe hy die negentienjarige Eleanor Picken ontmoet by die huis van sy prokureur, Charles Smithson. Haar pa is dood toe sy 'n kind was, en sy is deur die Smithson -gesin aangeneem. Eleanor was opgewonde oor die ontmoeting met hierdie beroemde skrywer en beskryf later sy "wonderlike oë en lang hare". Sy hou egter nie van sy "groot kraag en groot omhulsel van onderbaadjie nie, en die stewels met gepatenteerde tone".
In September 1840 het Dickens en sy gesin op Broadstairs vakansie gehou. Hy het die Smithsons genooi om saam met hom 'n huis in die stad te neem. In die volgende paar weke het Eleanor baie Dickens gesien wat baie aangetrokke tot die jong vrou gelyk het. Gedurende die aande het die twee gesinne raaispeletjies gespeel soos Animal, Vegetable, Mineral en charades. Hulle het ook saam gedans en later het sy gesê dat "op hierdie tye ek bely dat ek vreeslik bang was vir hom", aangesien hy skuldig was aan die "mees amusantste, maar genadelose kritiek".
Op 'n aand het Dickens Eleanor na die strand geneem om te sien hoe die aandlig verdwyn terwyl die gety binnekom. Eleanor onthou later: 'Dit lyk asof Dickens skielik beset was van die demoon van onheil; hy gooi sy arm om my en hardloop my in die skuins vliegtuig af. tot by die einde van die steiger totdat ons 'n hoë paal bereik het. Hy het sy ander arm hierom gesit en in teatertones uitgeroep dat hy van plan was om my daar te hou totdat die droewige seegolwe ons sou onderdompel. "
Eleanor Picken 'het hom gesmeek om my te laat gaan, en het gesukkel om myself vry te laat'. Dickens het vir haar gesê: "Moenie sukkel nie, arme voëltjie; jy is magteloos in die kloue van so 'n vlieër soos ek." Eleanor het verduidelik: "Die gety kom vinnig en styg oor my voete. Ek skreeu hard en probeer hom terugbring na gesonde verstand deur hom daaraan te herinner dat my rok, my beste rok, my enigste syrok, verwoes sou word. "
Eleanor roep Catherine Dickens aan: "Mevrou Dickens, help my, laat meneer Dickens my laat gaan - die golwe is tot op my knieë!" Eleanor verduidelik: "Die res van die partytjie het nou aangebreek, en mev Dickens het vir hom gesê om nie so dom te wees nie en nie die rok van Eleanor te bederf nie." Dickens antwoord: "Trek aan, praat nie met my oor kleredrag nie! As die donker nag ons omhul ... as ons reeds op die rand van die groot raaisel staan, sal ons gedagtes dan van vleeslike nietighede wees?"
Claire Tomalin, die skrywer van Dickens: 'n Lewe (2011), het daarop gewys: "Daar was duidelik 'n mate van chemie tussen Eleanor en Dickens, en hy moes gevoel het dat sy sy aandag geniet. Sy was immers die ster van die aand, die uitverkorene, selfs al was sy 'n slagoffer. Maar hy was 'n aggressiewe bewonderaar. By twee geleenthede het hy haar onder 'n waterval ingejaag en die enjinkap wat sy elke keer gedra het, verwoes, en hy het tydens haar wedstryde aan haar hare getrek, 'n gebaar wat seunsagtig en intiem was. "
Nadat hulle in Londen aangekom het, het Eleanor saam met die Smithsons by Dickens se huis op Devonshire Terrace gaan eet. Dickens het egter geweier om sy studeerkamer te verlaat en Eleanor het hom nie weer gesien nie. Tomalin het aangevoer: "Twee dinge kan help om te verduidelik waarom hy teen haar gekeer het. Die een was dat sy gereed was om met hom te stry. Sedert sy huwelik was hy gewoond aan eerbied, terwyl Eleanor beskryf hoe sy Byron se verse verdedig toe hy dit kritiseer, en het in die algemeen vir haarself opgestaan. Die ander was dat hy moontlik haar dagboekboek opgemerk het en beswaar daarteen gemaak het. Dickens was die waarnemer en wou geen waarneming hê nie. "
In November 1840 skryf Dickens nog Die Old Curiosity Shop. Hy het aan John Forster gesê: "Jy kan jou nie voorstel hoe uitgeput ek vandag is met gister se werk nie .... die hele nag is ek deur die kind agternagesit; en vanoggend is ek onverfris en ellendig. Ek weet nie wat om te doen nie met myself .... ek dink die slot van die verhaal sal wonderlik wees. " Hy het aan 'n ander vriend gesê: 'Ek breek my hart oor hierdie verhaal en kan dit nie verdra nie.'
Later die maand het sy vriend, William Macready, sy eie driejarige dogter aan siekte verloor. Hy skryf in sy dagboek: "Ek het my kind verloor. Daar is geen troos vir die smart nie; daar is volharding - dit is al." Dickens het nou besluit dat Little Nell aan die einde van die verhaal sou sterf. Hy het op 6 Januarie 1841 aan Macready gesê: "Ek vermoor stadig die arme kind, en word ellendig daaroor. Dit maak my hart wreed. Tog moet dit so wees." 'N Paar dae later skryf hy aan Daniel Maclise: "As jy weet wat ek in die dood van die kind gely het!"
Op 8 Januarie 1841 verduidelik Dickens aan Forster hoe die skryf oor Little Nell se dood hom baie pyn veroorsaak: "Ek sal dit nie lank herstel nie. Niemand sal haar mis soos ek nie. vir my is dit 'n pynlike ding dat ek my hartseer nie kan uitspreek nie .... , en dit alles weer moet gaan haal. "
Na die publikasie van Die Old Curiosity Shop, het die kritikus, R. Shelton MacKenzie, voorgestel dat: "Klein Nell, wat deur lesers beskou word as 'n werklike as 'n fiktiewe karakter ... Sy is 'n idilliese onmoontlikheid ... Sy is net te volmaak - en haar dood is haar lewe waardig. Baie haar traan is getrek deur haar denkbeeldige avonture. " 'N Ander kritikus wat in hierdie tyd skryf, Blanchard Jerrold, het aangevoer: "Die kuns waarmee Charles Dickens mans en vroue bestuur het, was byna emosioneel. Soos in al sy boeke, het hy die trane van sy lesers na willekeur getrek ... Daar was iets vrouliks in die kwaliteit wat hom tot die regte uitspraak gelei het, die gepaste woord, die kern van die kern van die vraag ... Die hoof wat die ryk gebergde hart beheer het, was terselfdertyd wys, vinnig en waaksaam. " Oscar Wilde merk egter op: "'n Mens moet 'n kliphart hê om die dood van Little Nell te lees sonder om te lag." John Ruskin was ook kritiek op Dickens in die manier waarop hy emosies gemanipuleer het en het aangevoer dat hy 'karakters geslag het terwyl 'n slagter 'n lam doodmaak om die mark tevrede te stel'.
Volgens Peter Ackroyd, die skrywer van Dickens (1990): "Hy (Dickens) het vasgestel in watter mate patos en komedie gebruik kan word, en was baie versigtig om nooit die leser te moeg of te verveel nie. Dit klink na 'n oneindige berekening, maar dit was nie so nie. was 'n kwessie van instink; die instink om sy eie werk as 't ware van buite af te sien; om dit te verstaan ​​soos die publiek dit verstaan ​​het. As hy sy karakters in 'n stomvertoning voor hom kon sien, het hy verseker sy lesers sou hulle ook sien: dit is immers een van die dinge wat Dickens se grootheid uitmaak. "
Sommige kritici het die sukses van romanskrywers soos Dickens afgekeur. Fraser's Magazine beweer: "Letterkunde het 'n professie geword. Dit is 'n bestaansmiddel, byna net so seker soos die kroeg of die kerk. Die aantal aspirante neem daagliks toe, en die leserskring word daagliks groter. Dat daar 'n paar euwels is 'n toestand van dinge sou dit dwaas wees om te ontken, maar nog groter dwaasheid sou wees om niks verder as hierdie euwels te sien nie. Sleg of goed, daar is geen ontduiking van die groot feit nie, nou wat so vas is. Ons kan dit betreur, maar ons kan dit nie verander nie. "
Op 13 Februarie 1841, die eerste episode van Dickens se volgende roman, Barnaby Rudge, is gepubliseer in Bemeester Humphrey's Clock. Dit was sy eerste poging om 'n historiese roman te skryf. Die verhaal begin in 1775 en bereik sy hoogtepunt met 'n lewendige beskrywing van die Gordon -onluste. Op 2 Julie 1780 het Lord George Gordon, 'n afgetrede vlootluitenant, wat sterk gekant was teen voorstelle vir Katolieke Emansipasie, 'n skare van 50 000 mense na die Laerhuis gelei om 'n petisie voor te lê vir die herroeping van die Wet op Rooms -Katolieke Hulp in 1778. , wat sekere gestremdhede verwyder het. Hierdie betoging het in 'n oproer ontaard en vir die volgende vyf dae is baie Katolieke kapelle en privaat huise vernietig. Ander geboue wat aangeval en beskadig is, sluit in die Bank of England, King's Bench Prison, Newgate Prison en Fleet Prison. Daar word beraam dat meer as £ 180,000 se eiendom tydens die onluste vernietig is.
Dickens se uitgewer, William Hall, het Hablot Knight Browne en George Cattermole in diens geneem om die illustrasies vir die reeks te verskaf. Browne het ongeveer 59 illustrasies gemaak, hoofsaaklik van karakters, terwyl Cattermole se 19 tekeninge gewoonlik van instellings was. Jane Rabb Cohen, die skrywer van Dickens en sy vernaamste illustreerders (1980) het aangevoer: "Op die hoogtepunt van die verhaal het Dickens werklik sy verbeelding laat gaan in die beskrywing van die orgiastiese onluste, Browne het maklik sy gees gevang. Sy ontwerpe, met hul onstuimige menigtes, maar geïndividualiseerde deelnemers, het die gewelddadige opwinding van die prosa volledig beliggaam. "
John Forster beweer dat die laaste gedeelte van die boek die hoogste lof verdien: "Daar is min dinge meer meesterlik in sy boeke. Van die eerste lae gemompel van die storm tot die laaste verskriklike ontploffing daarvan word die woeste uitbarsting van volkswetende onkunde en woede uitgebeeld. met doelloos krag.Die doelloosheid van ledige onheil waarmee die geledere van die oproeriges aan die begin opgeswel word; die roekeloosheid wat veroorsaak word deur die monsteragtige straffeloosheid wat toegelaat word tot die vroeë oordrewe; die skielike verspreiding van dronk skuld in elke plek van armoede, onkunde of onheil in die goddelose ou stad, waar sulke ryk materiaal van misdaad lê. "
Dickens het gehoop dat dit net so gewild sou word soos die historiese romans van Sir Walter Scott. Die Dickens -geleerde, Andrew Sanders, het daarop gewys: "Met Barnaby het Rudge ernstige aanspraak gemaak op die erfgenaam van die gewildste romanskrywer van sy generasie voor sy eie: sir Walter Scott. Ten spyte van die stadige begin, wat karakter vestig, is die historiese situasie en die idee van geestelike en morele disfunksie, flikker Dickens se vertelling eers en brand dan met iets soortgelyk aan die vuur waarmee die oproeriges Londen verwoes. "
Die publiek hou nie van die storie en verkope van Bemeester die klok van Humphrey het dramaties geval na die publikasie van die eerste episode. Dickens, wat nou die vader van vier kinders was, moes sy besteding aan sy gesin verhoog. Een van sy etegaste in April 1841 het opgemerk dat dit ''n te veelsydige aandete was vir 'n man met 'n gesin wat eers ryk geword het'. In Mei is hy deur sy vriend, Thomas Talfourd, uitgenooi om as kandidaat vir die parlement vir die kiesafdeling Reading te staan. Aangesien hy egter sy eie uitgawes sou moes betaal, het hy die aanbod van die hand gewys.
Daar word ook beweer dat Dickens en Daniel Maclise gedurende hierdie tydperk saam prostitute besoek het. Michael Slater het beweer dat Dickens saam met Wilkie Collins 'gevoel het dat hy homself kon toedoen aan die effe stoute onheilspellende spel wat een van die epistoolspeletjies was wat hy soms geniet het.' In Augustus 1841 het Dickens met vakansie na Broadstairs gegaan en op 'n dag in Kent besoek hy Margate. Hy skryf aan Maclise dat: "Daar is allerhande geriewe by Margate (neem jy my?) En ek weet waar hulle woon." Claire Tomalin het voorgestel: "Die geriewe is prostitute, en Dickens sê vir Maclise dat hy hulle in die nabygeleë Margate opgespoor het. Dit klink nie soos 'n grap nie. Het Dickens uitgegaan en na die Margate -prostitute gesoek bloot om uit te vind waar hulle is? ter wille van Maclise? Of omdat hy belanggestel het om hulle te sien en met hulle te praat, om watter rede ook al? Het hy daaraan gedink om self hul dienste te gebruik? "
By sy terugkeer na Londen het Dickens en sy persoonlike agent, John Forster, met William Hall vergader oor die teleurstellende verkope van Bemeester Humphrey's Clock. Daar is ooreengekom dat die joernaal gesluit sou word wanneer Barnaby Rudge tot 'n einde gekom het. Dickens het Chapman en Hall egter belowe dat hulle sy volgende roman kan publiseer, Martin Chuzzlewit. Die bepalings van die ooreenkoms was baie vrygewig, aangesien Dickens vir elke maandelikse paaiement betaal is. Hy sou ook driekwart van die wins ontvang en die helfte van die kopiereg van die boek behou.
Later dieselfde jaar is Dickens siek as gevolg van 'n anale fistel. Die operasie is op 8 Oktober sonder narkose deur die spesialis chirurg, Frederick Salmon, uitgevoer. Na 'n paar dae het hy teruggekeer werk toe, al moes hy opstaan ​​skryf. Hy het op 5 November en albei klaargemaak met die opgevolgde roman Die Old Curiosity Shop en Barnaby Rudge is op 15 Desember 1841 in boekvorm gepubliseer.
Dickens was uiters gewild in Amerika. Die New York Herald Tribune verduidelik waarom hy daarvan gehou is: "Sy gedagtes is Amerikaans - sy siel is republikeins - sy hart is demokraties." Ondanks die hoë verkoop van sy romans, ontvang Dickens geen betaling vir sy werk nie, aangesien die land nie aan internasionale kopieregreëls voldoen nie. Hy het besluit om na Amerika te reis om sy saak vir hervorming van kopiereg te stel.
Sy uitgewers, Chapman en Hall, het aangebied om die reis te finansier. Daar is ooreengekom dat hulle hom £ 150 per maand sou betaal en dat wanneer hy terugkeer, hulle die boek tydens die besoek sou publiseer, Amerikaanse aantekeninge vir algemene sirkulasie. Dickens sou dan £ 200 vir elke maandelikse paaiement ontvang. Aanvanklik het Catherine geweier om saam met haar man na Amerika te gaan. Dickens het aan sy uitgewer, William Hall, gesê: "Ek kan mevrou Dickens nie oorreed om te gaan en die kinders by die huis te laat nie; of laat my alleen gaan." Volgens Lillian Nayder, die skrywer van The Other Dickens: A Life of Catherine Hogarth (2011), hul vriend, die akteur, William Macready, het haar oortuig "dat sy haar eerste plig aan haar man verskuldig was en dat sy die kinders kon en moet agterlaat."
Dickens en sy vrou het vertrek Die Britannia van Liverpool op 4 Januarie 1842. Hulle skip was 'n stoomboot van hout wat ontwerp is vir 115 passasiers. Die Atlantiese kruising blyk een van die ergste te wees wat die skipoffisiere ooit geken het. Tydens een storm moes die rookstok met kettings vasgemaak word om te keer dat dit omwaai en die lessenaars aan die brand steek. Toe hulle Halifax in Nova Scotia nader, loop die skip aan die strand en hulle het vir die opkomende gety hulle van die rotse laat los. Catherine Dickens skryf aan haar skoonsuster: "Ek was amper afgelei van terreur en weet nie wat ek moes gedoen het as dit nie was vanweë die groot vriendelikheid en kalmte van my liewe Charles nie."
Die skip het op 22 Januarie in Boston aangekom. James Thomas Fields was een van diegene wat hom sien aankom het. In sy outobiografie, Gisters met skrywers (1871) skryf hy: "Hoe goed onthou ek die somber wintersaand in 1842 toe ek die aantreklike, gloeiende gesig van die jong man wat toe nog beroemd was oor die helfte van die wêreld, die eerste keer sien kom! die stoomboot wat hom na ons oewer gebring het, en sy vrolike stem lui deur die gang, terwyl hy vinnig kyk na die nuwe tonele wat hom in 'n vreemde land oopmaak ... Jong, aantreklik, amper aanbid vir sy genie, gordel omring deur sulke vriendekringe wat selde 'n mens gehad het, na 'n nuwe land gekom om roem en eer te verower, was dit beslis 'n gesig wat lank onthou moet word en nooit heeltemal vergeet moet word nie. belangstelling wat hy vir homself gewen het, roep al die entoesiasme van die ou en jong Amerika op, en ek is bly dat ek een van die eerstes was wat sy aankoms beleef het. van die hotel, en spring in die gang, dit lyk asof hy brand met nuuskierigheid en lewendig soos ek nog nooit sterflik gesien het nie. Elke vesel van sy liggaam was van bo tot teen onbeperk en waaksaam. "
Dickens was beïndruk met die stad en hou veral van die "elegante wit houthuise, prim, gelakte kerke en kapelle en aantreklike openbare geboue." Dickens het ook opgemerk dat daar geen bedelaars was nie en goedgekeur deur sy staatsbefondsde welsynsinstellings. Charles Sumner, 'n jong radikale republikein, het hom 'n toer deur die stad gemaak. Die twee mans het goeie vriende geword en Dickens keur Sumner se sterk standpunte teen slawerny goed. Dickens het die Asielum for the Blind, die House of Industry for the Amigent, die School for Neglected Boys, die Reformatorium vir Jeugdige Oortreders en die House of Correction for the State besoek en vir hulle modelle van hul soort gevind.
Dickens is voorgestel aan die skrywer, Richard Dana, wat Dickens beskryf as "die slimste man wat ek ooit ontmoet het." Dickens het geskryf dat 'daar nooit 'n koning of keiser op aarde was wat so bly was en gevolg deur menigtes en gewag het deur openbare liggame en afgevaardigdes van alle soorte nie'. Hy het dit onmoontlik gevind om uit te gaan vir sy gewone daaglikse wandeling, terwyl mense 'probeer het om stukkies van sy pelsjas af te sny en om haarlokke te vra'.
Baie mense het kommentaar gelewer oor Dickens se voorkoms. Peter Ackroyd het aangevoer in Dickens (1990): "Hulle het sy kortheid, sy vinnige en ekspressiewe oë, die lyne om sy mond, die groot ore en die vreemde feit opgemerk dat sy gesigspiere effens aan die linkerkant van sy bolip getrek het toe hy praat ... sowel as die lang vloeiende hare wat weerskante van sy gesig val. " Lucinda Hawksley het daarop gewys: 'Charles Dickens was bekend vir sy plesiergenot; sy liefde vir die dramatiese en sy teatrale aard spoel oor in sy sartoriese sin - en sou baie van die Amerikaners wat hy in 1842 ontmoet het, verwonder.Die effens glinsterende onderbaadjie of flambojante kraag, wat nie in die herenklubs in St James's sou gebeur het nie (en ook nie in die konvensionele sosiale toneel van Boston nie), het as 'n woord vir styl in die artistieke wêreld waarin Charles geleef het, oorgegaan. Hy was 'n relatief kort, skraal man met 'n enorme persoonlikheid waarvan hy gekies het om die meeste daarvan te benut deur sy aantreklike innerlike lewe te weerspieël, nie net om sy fisiese kenmerke te raam nie. "
Die skrywer, Washington Irving, hou nie van die manier waarop Dickens geklee was nie en beweer dat hy 'buitengewoon vulgêr was - in kleredrag, maniere en gedagtes'. Een vrou beskryf hom as 'n "taamlik dik stel en dra heeltemal te veel juweliersware, baie Engels in voorkoms en nie die beste Engels nie". 'N Ander een het gesê dat hy' 'n verdwaalde mond gehad het met 'n vulgêre aantrekkingskrag, 'n modderige olyfkleurige voorkoms, stom vingers ... 'n stewige, onhandige manier, ver van goed geteel, en 'n vinnige, vinnige manier van praat. "
Nadat hy Boston verlaat het, het hy Worcester, Springfield en Hartford besoek. Tydens 'n openbare vergadering het hy gekla dat die kopie van sy werk in die land versprei word. Die plaaslike koerant was nie simpatiek met sy opinies nie en was van mening dat hy tevrede en dankbaar moet wees oor sy gewildheid. Later het hy 'n verklaring uitgereik waarin hy sê dat hy van plan is om te weier om enige verdere onderhandeling van enige aard met Amerikaanse uitgewers aan te gaan, solank daar geen internasionale kopieregooreenkoms is nie. Dit was 'n besluit wat hom duur te staan ​​kom.
Dickens het ook Philadelphia besoek waar hy Edgar Allan Poe ontmoet het. Dickens hou ook van Cincinnati, "'n baie pragtige stad: ek dink die mooiste plek wat ek hier gesien het, behalwe Boston ... dit is goed ingerig; versier in die voorstede met mooi villa's." Daarna verhuis hy na New York. Op 14 Februarie 1842 het meer as 3000 mense 'n ete ter ere van hom bygewoon. Hy het sy vriend, Daniel Maclise, die Bill of Fare gestuur, wat 50 000 oesters, 10 000 toebroodjies, 40 hamme, 50 jellie kalkoene, 350 liter jellie en 300 liter roomys ingesluit het. By 'n ander ete, gereël deur Washington Irving, het hy weer die onderwerp van internasionale kopiereg aan die orde gestel.
Dickens skryf op 6 Maart aan John Forster: "Die instellings in Boston en in Hartford is baie bewonderenswaardig. Dit sou inderdaad baie moeilik wees om dit te verbeter. Maar dit is nie so in New York nie; daar is 'n swak bestuurde gekke asiel, 'n slegte gevangenis, 'n droewige werkhuis en 'n volkome ondraaglike plek van polisie-gevangenisstraf. 'n Man word dronk in die strate aangetref en word in 'n sel onder die oppervlak van die aarde gegooi ... As hy sterf (soos een man het nie lank gelede nie) hy word binne 'n uur (soos hierdie man) half deur die rotte geëet. "
In Washington het Dickens 'n ontmoeting gehad met president John Tyler wat onlangs William Henry Harrison wat in die amp oorlede is, vervang het. Dickens was nie beïndruk met Tyler nie, wat bekend was as 'His Accidency'. Tyler het kommentaar gelewer oor Dickens se jeugdige voorkoms. Dickens het daaraan gedink om die kompliment terug te gee, maar 'hy lyk so verward dat dit in my keel vassteek'. Dickens het Tyler so oninteressant gevind dat hy die uitnodiging om saam met hom in die Withuis te eet, van die hand gewys het. Hy spandeer egter tyd saam met Henry Clay, wat hy beskryf het as ''n goeie man wat my hart gewen het'.
Dickens het die gewoonte gevind om koue gekoude tabak op die vloer uit te spoeg, soos algemeen onder Amerikaanse mans, "die mees sieklike, dierlikste en gruwelikste gewoonte wat die beskawing ooit gesien het". In 'n brief aan Forster beskryf hy 'n treinreis waar hy die gewoonte teëgekom het: "Die speekselflitse vlieg so deurlopend en onophoudelik by die vensters uit, dat dit lyk asof hulle binne-in 'n veerbed oopmaak en laat die wind gooi die vere weg, maar hierdie spoeg is universeel ... Daar is spoegbakke in elke stoomboot, kroegkamer, openbare eetkamer, kantoorhuis, die algemene oord, ongeag wat dit is. .. Ek het al twee keer gesien dat menere by aandfeeste in New York opsy draai as hulle nie in gesprek was nie, en op die tapyt van die sitkamer spuug.En in elke kroegkamer en hotelgang lyk die klipvloer asof dit was oopgemaak met oesters - uit die hoeveelheid van hierdie soort deposito wat dit alles verlig. "
Dickens neem 'n koets in Ohio: 'Die bus het ons in 'n hoop op sy vloer gegooi en nou ons koppe teen sy dak gedruk ... Tog was die dag mooi, die lug heerlik en ons was alleen: sonder tabakspoeg , of 'n ewige, opspraakwekkende gesprek oor dollars en politiek ... om ons te verveel. " Hy het ook 'n paar lede van die Wyandot -stam ontmoet. Hy het hulle as ''n goeie volk beskou, maar verneder en afgebreek'.
Dickens skryf aan John Forster: "Catherine het in alle opsigte 'n baie bewonderenswaardige reisiger gemaak. Sy het nog nooit geskreeu of alarm gemaak onder omstandighede wat haar daarin sou regverdig nie, selfs in my oë; het nooit plek gemaak vir moedeloosheid of moegheid, alhoewel ons nou onophoudelik deur 'n baie rowwe land gereis het ...
Dickens was teleurgesteld oor wat hy in Amerika gevind het. Hy het aan sy vriend, William Macready, gesê: "Dit is nie die Republiek wat ek besoek het nie. Dit is nie die Republiek van my verbeelding nie. Ek verkies oneindig 'n liberale monargie ... bo so 'n regering. In alle opsigte behalwe dié van National Education, die land stel my teleur. Hoe meer ek aan sy jeug en krag dink, hoe armer en kleiner in duisend opsigte, verskyn dit in my oë. " Hy skryf aan Forster en kla: "Ek hou nie van die land nie. Ek sal nie hier woon nie, dit is in stryd met my. Dit sou met jou gebeur. Ek dink dit is onmoontlik, heeltemal onmoontlik, vir enige Engelsman om bly hier en wees gelukkig. "
Einde Maart besoek hulle die Niagara -waterval. Dickens sê: "Dit sal moeilik wees vir 'n man om nader aan God te staan ​​as wat hy daar doen." Hy was minder beïndruk met Toronto, waar hy 'sy wilde en hondsdol Toryisme' afkeur. Hy het ook tyd in Montreal en Quebec deurgebring voordat hy teruggekeer het na New York, waar hy na die boot na Liverpool gekom het.
Dickens kom op 29 Junie 1842 terug in Londen. Kort daarna het sy vyftienjarige skoonsuster, Georgina Hogarth, by Devonshire Terrace by hulle aangesluit. Soos Michael Slater opgemerk het: "Georgina het by hulle gaan woon en begin nuttig wees vir haar suster om die huishouding te bestuur en om die besige sosiale lewe te hanteer wat op die gevierde man van Catherine was. Sy het veral gehelp met die toenemende aantal kinders , en het die jonger seuns geleer om te lees voordat hulle skool toe gegaan het. Sy het by sosiale geleenthede by haar suster afgesit en na die gesin omgesien tydens Catherine se swangerskappe. Dickens het toenemend die waarde van Georgina se geselskap waardeer (sy was een van die min mense wat met hom tred kon hou op sy lang daaglikse wandelinge). Hy bewonder haar intelligensie en geniet haar geskenk vir nabootsing. " Charles het ook aangeteken dat hy gedink het dat Georgina 'een van die vriendelikste en liefdevolste meisies' was.
Amerikaanse aantekeninge vir algemene sirkulasie is op 19 Oktober 1842 deur Chapman en Hall gepubliseer. Thomas Babington Macaulay, wat Dickens as 'n genie beskou het, het geweier om dit te hersien vir Die Edinburgh Review, want "Ek kan dit nie prys nie ... Wat bedoel is om maklik en spoedig te wees, is vulgêr en flippen ... wat bedoel is om goed te wees, is baie te fyn vir my, soos in die beskrywing van die val van Niagara. " Die boek het gemengde resensies gekry, maar dit het redelik goed verkoop en Dickens £ 1000 in tantieme verdien.
Die boek is hewig gekritiseer deur die Amerikaanse kritici. Die New York Herald Tribune het die boek die werk van "die mees growwe, vulgêre, onbeskofte en oppervlakkige gees" genoem. Sy vriend, Edgar Allan Poe, beskryf dit as 'een van die mees selfmoordproduksies wat ooit doelbewus deur 'n skrywer gepubliseer is'. In die laaste hoofstuk van die boek kla Dickens oor die kwaadwilligheid van die Amerikaanse pers en die gebrek aan morele sin onder mense wat slimheid bo goedheid waardeer. Ten spyte van hierdie kritiek, het die kopie van die boek baie goed verkoop. In die twee dae na die publikasie daarvan in New York word berig dat meer as 50 000 eksemplare aangekoop is. Boekhandelaars in Philadelphia beweer dat hulle 3000 verkoop het in die eerste 30 minute nadat dit beskikbaar was.
Dickens was dit met William Hall eens dat sy volgende boek sou wees Martin Chuzzlewit. Dickens stel sy vriend John Leech voor om die boek saam met Hablot Knight Browne te illustreer. Dit ontstel Browne, wat altyd op sy eie gewerk het. Valerie Browne Lester, die skrywer van Phiz: The Man Who Drew Dickens (2004), het gesê: "Met die luister na Dickens se opsomming van die plot sou hy vinnig besef dat hierdie spesifieke boek hom nie duidelik in twee vorme van artistieke onderwerp verdeel het nie. Terwyl hy geleidelik van karikatuur en groteske begin weggaan, kon hy hom voorstel dat hy en Leech, wat soortgelyke materiaal illustreer, onvermydelik vergelykingsvoorwerpe sou word. " Browne het daarop gewys dat Leech die reputasie gehad het dat hy nie altyd sy werk onmiddellik gelewer het nie.
Dickens skryf op 5 November 1842 aan Leech: 'Ek vind dat daar soveel meganiese probleme, komplikasies, verstrengelinge en onmoontlikhede is, in die weg van die projek wat ek in my gedagtes gedraai het toe ek laas aan u geskryf het, om dit weer te gee Ek neem aan dat dit u nie bevredigend sou wees nie, aangesien dit u geen billike geleentheid sou gee nie; en dat dit in die praktyk vir my lastig en ontstellend sou wees. Ek is dus genoodsaak om afstand te doen van die idee om myself die voordeel van u waardevolle hulp te ontken. "
Die eerste episode van Martin Chuzzlewit verskyn in Januarie 1843. Dit is opgedra aan sy vriend, Angela Burdett-Coutts. Dickens het geskryf dat: "My hoofdoel in hierdie verhaal was om in 'n verskeidenheid aspekte die algemeenste van al die ondeugde uit te stal; om aan te toon hoe selfsug homself voortplant en tot 'n grimmige reus wat dit van klein begin kan word." Die verhaal vertel van Martin Chuzzlewit, wat grootgemaak word deur sy ryk oupa en naamgenoot. Martin senior het ook Mary Graham aangeneem met die hoop dat sy in die latere stadiums van sy lewe na hom sal omsien. Hierdie plan word beskadig deur Martin junior wat op Mary verlief geraak het. Toe Martin senior ontdek dat die paartjie van plan is om te trou, onterf hy sy kleinseun.
Martin Chuzzlewit het nie dieselfde appèl as Die Pickwick Papers, Oliver twist, Nicholas Nickleby en Die Old Curiosity Shop, wat uiteindelik elke maand 'n verkoop van 100 000 bereik het. Na 'n goeie begin het die verkope tot onder 20 000 gedaal. Dickens was verbaas oor die reaksie van die publiek en het aan John Forster gesê dat hy 'in honderd punte onmeetbaar die beste van my verhale' was. Hy het bygevoeg: "Ek voel my krag nou, meer as wat ek ooit gedoen het ... ek het groter vertroue in myself as wat ek ooit gehad het." Hy het die kritici ("boefies en idiote") die skuld gegee vir die swak verkope. Een van die probleme was dat die land 'n ekonomiese resessie beleef en dat mense nie geld gehad het om fiksie te koop nie.
In 'n poging om die belangstelling in die verhaal te verbeter, besluit Dickens om Martin Chuzzlewit saam met sy vriend, Mark Tapely, na Amerika te stuur. Dickens beweer dat die Amerikaanse gedeelte van die boek "in geen ander opsig 'n karikatuur is nie as dat dit meestal 'n uitstalling is van die belaglike kant van die Amerikaanse karakter". Hy was bewus daarvan dat die boek 'n baie kritiese siening van die land bied, en het bygevoeg: 'Aangesien ek nog nooit in die skryf van fiksie 'n ingesteldheid gehad het om belaglik of verkeerd tuis te versag nie, hoop ek (en glo ek) dat die goedgesinde mense in die Verenigde State is gewoonlik nie bereid om met my te twis omdat ek dieselfde gebruik in die buiteland dra nie. "
Claire Tomalin het beweer dat Dickens nog 'n rede gehad het om 'n deel van die verhaal in Amerika te beskryf: "Toe hy die Amerikaanse hoofstukke van Martin Chuzzlewit kom skryf, wreek hy homself oor alles wat hy nie hou nie van die manier waarop hy behandel is, en wys daarop , met woeste humor, wat hy oor Amerika haat: korrupte koerante, geweld, slawerny, spoeg, roem en eiegeregtigheid, beheptheid met sake en geld, gulsig, grasieus eet, skynheiligheid oor vermeende gelykheid, die growwe leeu van besoekers. hul koerantredakteurs, hul geleerde vroue en hul kongreslede ... en parodieer die oorweldigende retoriek van hul toespraak en skryfwerk. "
Martin Chuzzlewit se besoek aan Amerika het nie die verkope laat toeneem nie. 'N Klousule in sy ooreenkoms met Chapman en Hall het die uitgewers in staat gestel om die betalings van £ 200 tot £ 150 vir elke paaiement te verminder. Martin Chuzzlewit was nie genoeg om die voorskot wat hy ontvang het terug te betaal nie. Dickens was woedend toe hy die nuus hoor dat sy inkomste verminder moet word. Hy het aan John Forster gesê dat hy voel asof hy "in die teerste deel van my ooglede met lourier-sout gevryf is".
In September 1843 het Dickens Angela Burdett-Coutts genader oor die moontlikheid om Ragged Schools te ondersteun. Hierdie vroeë skole het byna die enigste sekulêre onderwys vir die armes gebied. Dickens het 'n klein bedrag geld van een van hierdie skole in Londen voorsien. Juffrou Burdett-Coutts was aangetrokke tot die idee en het aangebied om openbare baddens vir hulle en 'n groter skoolkamer te voorsien. Sy het ook haar steun gegee aan Lord Shaftesbury, wat in 1844 die Ragged School Union gestig het en gedurende die volgende agt jaar meer as 200 gratis skole vir arm kinders in Brittanje gestig is.
Dickens, wat by die bank oortrek was, het besluit dat hy 'n idee moet kry om geld te verdien. In Oktober 1843 besluit hy om 'n kort boek vir Kersfees te maak. Die boek sou genoem word N Kersfees liedjie. Hy het later onthou: "My doel was om in 'n grillerige soort masker, wat die goeie humor van die seisoen geregverdig het, liefdevolle en verdraagsame gedagtes aan te wakker, nooit buite die seisoen in 'n Christelike land nie." George Cruikshank, stel hom voor aan John Leech, wat ingestem het om die illustrasies vir die boek te doen.
Dickens het aan sy vriend, Cornelius Conway Felton, gesê dat hy die verhaal in sy kop saamgestel het, huilend en laggend terwyl hy deur die "swart strate van Londen, vyftien en twintig myl, baie nagte toe al die nugter mense gaan slaap het" ". Andrew Sanders het voorgestel dat "A Christmas Carol die morele en gesonde samelewings herhaal en versterk, soos gesonde gesinsverhoudings, gebaseer is op wedersydse verantwoordelikheid en wedersydse reaksie."
Claire Tomalin, die skrywer van Dickens: 'n Lewe (2011) het aangevoer dat die roman Dickens met die skryf van die roman vergelyk kan word met ander sosiale hervormers soos Friedrich Engels en Thomas Carlyle: "Carlyle, Engels en Dickens is almal met woede en afgryse ontslaan oor die onverskilligheid van die rykes teenoor die lot van die armes, wat byna geen toegang tot opvoeding gehad het nie, geen sorg in die siekte gehad het nie, het gesien hoe hul jong kinders vir meedoënlose fabriekeienaars gaan werk en hulself gelukkig kan ag as hulle maar net half honger ly. "
Dickens het Chapman en Hall gevra om die boek in opdrag as 'n aparte onderneming te publiseer, en hy dring aan op fyn, gekleurde band en agterpapiere en goue letters op die voorkant en rug; en dat dit slegs vyf sjielings moet kos. Dit is gepubliseer in 'n uitgawe van 6 000 eksemplare op 19 Desember 1843. Dit was binne 'n paar dae uitverkoop en weens die hoë produksiekoste het Dickens slegs £ 137 uit die onderneming verdien. 'N Tweede uitgawe is vinnig vervaardig. Die uitgewers, Lee en Haddock, vervaardig egter 'n seerower -weergawe wat slegs vir twee stuks verkoop word. Dickens het die maatskappy gedagvaar, en hoewel hy sy saak gewen het, verklaar hulle hulself bankrot en Dickens moes £ 700 in koste en regskoste betaal.
In Amerika het die boek sy grootste verkoper geword en uiteindelik meer as 'n miljoen eksemplare verkoop, maar omdat hy geen kontrak met die uitgewers gehad het nie, het hy geen tantieme ontvang nie. Dickens het gehoop om 'n £ 1,000 van te verdien N Kersfees liedjie maar selfs teen die einde van daardie jaar het die boek slegs £ 726 verdien.
In 1844 besluit Charles Dickens om sy verhouding met Chapman en Hall te beëindig. Dickens se biograaf, Claire Tomalin, het daarop gewys: 'As Dickens geglo moet word, het elke uitgewer goed begin en daarna 'n skurk geword; maar die waarheid is dat Dickens, terwyl hulle sakelui was en harde winskopies was, dikwels aantoonbaar in die Hy het besef dat die verkoop van outeursregte 'n fout was: hy was begryplik gegrief om te dink dat al sy harde werk hulle ryk maak terwyl hy sweet en sukkel, en hy begin aan uitgewers dink as mans wat verdien uit sy werk en het hom nie daarin geslaag om te beloon nie. "
Robert L. Patten, die skrywer van Charles Dickens en sy uitgewers (1978) het aangevoer: "In 1844, ontevrede met Chapman en Hall, het Dickens aan sy drukkers voorgestel dat hulle ook sy uitgewers word. Ondanks die aanvanklike onwilligheid van die firma het Dickens op 1 Junie ooreenkomste aangegaan wat Bradbury en Evans vir die daaropvolgende konstitueer. agt jaar lank sy uitgewers sowel as drukkers, met 'n kwart in alle toekomstige outeursregte, in ruil vir 'n groot kontantvoorskot. "
In 1844 het Dickens die negentienjarige Christiana Weller, 'n konsertpianis, in Liverpool sien optree. Hy het dadelik op haar verlief geraak en erken dat hy 'sy oë stewig op haar elke beweging gehou het'. Dickens het vir haar 'n geskenk van twee volumes Lord Tennyson gestuur. Dickens het aan haar pa, Thomas Weller (1799–1884), gesê dat sy 'alleen uit die hele skare uitgestaan ​​het op die oomblik dat ek haar sien, en altyd daar sal bly in my oë'.
Dickens het aan sy vriend, Thomas James Thompson (1812–1881), geskryf oor die vrou wat hom aan Mary Hogarth herinner het: 'Ek kan nie 'n grap maak oor juffrou Weller nie, want sy is te goed; en belangstelling in haar (geestelike jong wese wat sy is, en ek is bang vir 'n vroeë dood), het by my 'n sentiment geword. Goeie God, wat 'n gek moet ek lyk as die ongelooflike gevoel wat ek vir die meisie gekry het, aan iemand duidelik gemaak kan word. " Dickens het aan Thompson, wat 'n ryk wewenaar was, voorgestel dat hy met Christina moet trou. Die skrywer van Dickens: 'n Lewe (2011), het daarop gewys: "dit het hom in staat gestel om intiem met haar te bly, al was dit slegs deur 'n gevolmagtigde".
June Badeni het aangevoer: "Thomas James Thompson is gebore in Jamaika, die seun van 'n Engelsman, James Thompson, en sy Creoolse minnares. Sy grootvader dr. Thomas Pepper Thompson het uit Liverpool geëmigreer en het ryk geword op die eienaarskap van suikerplantasies, en Toe sy seun James voor hom oorlede is, het dr Thompson sy kleinseun na Engeland gebring, maar by sy dood het hy 'n groot nalatenskap agtergelaat.Nadat hy Cambridge verlaat het sonder om 'n graad te behaal, was Thomas James besig met politiek en kunste. Hy was 'n wewenaar in sy middel dertigs. "
Volgens Peter Ackroyd, die skrywer van Dickens (1990): "Hy (Dickens) het Thompson aangemoedig en aangemoedig in sy pogings om met Christiana te trou ... Selfs op hierdie punt in sy lewe, op die ouderdom van twee en dertig, is sy seksuele reaksies en energie gesublimeer deur of gekanaliseer na , daardie vreemde patroon van passiwiteit, onskuld, geestelik en dood wat so gereeld in sy fiksie en in sy bestaande korrespondensie na vore kom. sodra die moontlikheid van seksuele aantrekkingskrag duidelik word? "
Na 'n mate van weerstand van haar familie, trou Thomas James Thompson op 21 Oktober 1845 met Christiana Weller in die St Mary's Church in Barnes. Alhoewel Dickens na die troue gegaan het, het hy gevind dat sy gevoelens van jaloers so sterk was dat hy haar teen haar gedraai het. Hy was steeds oortuig dat sy tot 'n vroeë dood gedoem is. Dickens het aan Thompson gesê: 'Ek het daardie dag 'n boodskap van 'n engel in haar gesig gesien wat my in die hart geslaan het.
Charles Dickens was 'n voorstander van die Liberale Party en in 1845 begin hy die idee oorweeg om 'n dagblad te publiseer wat kan meeding met die meer konserwatiewe Die tye. Hy het kontak gemaak met Joseph Paxton, wat onlangs baie ryk geword het as gevolg van sy spoorwegbeleggings. Paxton het ingestem om £ 25,000 te belê en Dickens se uitgewers, Bradbury en Evans, het £ 22,500 bygedra. Dickens het ingestem om redakteur te word met 'n salaris van £ 2,000 per jaar.
Die eerste uitgawe van Die Daily News is op 21 Januarie 1846 gepubliseer. Dickens het geskryf: "Die beginsels wat in die Daily News bepleit word, is beginsels van vordering en verbetering; van onderwys, burgerlike en godsdiensvryheid en gelyke wetgewing." Dickens het sy groot vriend en mede-sosiale hervormer, Douglas Jerrold, as die subredakteur van die koerant aangestel. William Henry Wills het as assistent -redakteur by die koerant aangesluit. Dickens het sy pa, John Dickens, in beheer van die verslaggewers geplaas. Hy het ook sy skoonpa, George Hogarth, vyf gane per week betaal om oor musiek te skryf.
William Macready vertrou in sy dagboek dat John Forster dit vir hom gesê het Die Daily News sou Dickens baie seermaak: "Dickens was so intens gefokus op sy eie opinies en in sy bewondering vir sy eie werke (wie sou dit kon glo?) dat hy, Forster, vir hom nutteloos was as 'n raadgewer of 'n mening oor enigiets deur hulle aan te raak en dat, omdat hy weier om kritiek op homself te sien, hierdie gedeeltelike passie op hom sou toeneem totdat dit 'n ongeneeslike euwel word. "
Een van die eerste veldtogte van die koerant was teen die koringwette wat deur die regering van die Konserwatiewe Party ingestel is. Toe Robert Peel, die premier, aan die laerhuis sê dat hy van plan verander het, glo Dickens hom nie en skryf in die hoofartikel dat hy "beslis vals speel".
Die tye 'n oplaag van 25 000 eksemplare gehad en vir sewe sent verkoop, terwyl Die Daily News, verskaf agt bladsye vir vyfpunte. Aanvanklik het dit 10 000 eksemplare verkoop, maar dit het gou tot minder as 4 000 geval. Dickens het aan sy vriende gesê dat hy gemis het om romans te skryf en na sewentien uitgawes het hy dit aan sy goeie vriend, John Forster, oorhandig. Die nuwe redakteur het meer ervaring met joernalistiek en onder sy leiding het die verkope toegeneem.
Dickens was 'n gereelde besoeker aan die huis van Angela Burdett-Coutts, waar hulle bespreek het hoe om saam te werk. Op 26 Mei 1846 stuur Dickens vir haar 'n brief van veertien bladsye oor sy plan om 'n asiel op te rig vir vroue en meisies wat in die Londense strate as prostitute werk. Hy het die brief begin deur te verduidelik dat hierdie vroue 'n lewe "vreeslik in sy aard en gevolge, en vol ellende, ellende en wanhoop vir haarself leef." Hy het verder gesê dat hy hoop dat dit aan elke vrou wat om hulp gevra kan word verduidelik "dat sy agteruitgegaan is, maar nie verlore is nie, as sy hierdie skuiling het; en dat die middele om terug te keer na geluk nou in gebruik gaan word haar eie hande. "
Dickens het verder aangevoer: "Ek dink nie dat dit in elk geval in die eerste geval nodig sou wees om 'n huis vir die asiel te bou nie. Daar is baie huise, hetsy in Londen of in die onmiddellike omgewing, wat verander kan word vir die doel. Dit sou nodig wees om die aantal gevangenes te beperk, maar ek sou die ontvangs van hulle so maklik as moontlik vir hulself maak. hierdie soort (natuurlik uit haar eie keuse) direk uit sy gevangenis, toe haar termyn verstryk het, na die Asiel. Maar ek sou die binnekant in twee gedeeltes verdeel, en in die eerste gedeelte sou ek alle nuwelinge sonder uitsondering as 'n plek van proef stel, waarvandaan hulle deur hul eie goeie gedrag en selfverloëning alleen sou oorgaan wat ek die Vereniging van die huis kan noem. "
Sy idee was om te begin met ongeveer dertig vroue. "Wat hulle in die huis sou leer, is ongetwyfeld gegrond op godsdiens. Dit moet die basis van die hele stelsel wees. Maar dit is baie noodsaaklik in die hantering van hierdie klas persone om 'n opleidingstelsel op te stel, wat terwyl dit bestendig en stewig is, vrolik en hoopvol is, orde, stiptelikheid, netheid, die hele roetine van huishoudelike pligte - soos was, regmaak, kook - sou die onderneming self prakties onderrig vir elkeen wees, maar dan Ek sou dit deur almal laat verstaan ​​het - ek sou dit in elke kamer laat opskryf - dat hulle nie 'n eentonige ronde van besetting en selfverloëning beleef het wat daar begin en eindig het nie, maar wat onder daardie dak begin of hervat is , en eindig, met God se seën, in hul eie gelukkige huise. "
Angela Burdett-Coutts het reeds bewus geword van die probleem van prostitusie. Sy het gesien hoe hulle elke aand buite haar huis in Piccadilly paradeer. Daar is beraam deur een koerantverslaggewer, Henry Mayhew, dat Londen ongeveer 80 000 prostitute het. Mayhew het aangevoer dat 'n groep wat veral kwesbaar was, jong diensmeisies was. Hy beweer dat daar ongeveer 10 000 van hulle op straat was terwyl hulle tussen werksgeleenthede beweeg. As hulle nie goeie karakterverwysings van hul laaste werkgewer het nie, loop hulle die risiko van langdurige werkloosheid en die versoeking om prostituut te word. In 'n artikel deur William Rathbone Greg in die Westminster Review hy skryf: "Die loopbaan van hierdie vroue (prostitute) is 'n kort een; hul afwaartse pad is 'n duidelike en onvermydelike; en hulle weet dit goed. Hulle word byna nooit gered nie, ontsnap uit hulself, maar hulle kan nie."
Burdett-Coutts se goeie vriend, die hertog van Wellington, het haar afgeraai om betrokke te raak. Soos 'n biograaf verduidelik het: 'Hy kon nie haar entoesiasme vir sosiale hervorming, vir populêre opvoeding, vir die opruiming van krotbuurte en riole, nie verstaan ​​nie.' Ten spyte van sy protes het sy uiteindelik ingestem om Dickens se voorstel te finansier, wat na raming ongeveer £ 700 per jaar sou kos (£ 50,000 in 2012 geld).
In Junie 1846 begin Dickens werk aan 'n nuwe roman. Hy het die nuwe verhaal begin skryf terwyl hy met vakansie in Switserland was. Hy het aan John Forster geskryf dat hy 'n buitengewone senuweeagtigheid ondervind wat dit moeilik sou wees om te beskryf '. Alhoewel die land pragtig was, het hy gemis om aan die einde van die dag in die strate van Londen te stap. Einde Julie kon hy die eerste vier hoofstukke aan Forster stuur.
Op 1 Oktober 1846 het Bradbury en Evans die eerste nommer van 'n nuwe reeks roman uitgegee onder die titel Dealings with the Firm of Dombey and Son, Wholesale, Retail, and for Exportation. Elke deel is geïllustreer met twee gravures op staal deur Hablot Knight Browne. Soos Martin Chuzzlewit die verkope nie meer as 23 000 was nie; hulle het slegs 25 000 eksemplare gedruk. Dit was 'n onmiddellike sukses en die hele voorraad was binne enkele ure uitverkoop en hulle moes dadelik nog 5000 eksemplare druk. Dickens het Angela Burdett Coutts ingelig: "Ek hoor dat die Dombey met groot sukses gelanseer is en die eerste aand uit druk was."
Die verhaal begin met die dood van Fanny Dombey tydens die bevalling. Een kritikus het aangevoer: 'Die boek begin 'n wonderlike begin met die dood van mevrou Dombey in 'n kinderbed in die groot, sombere Londense huis naby Portland Place, haar man wat net vir die pasgebore seun sorg, die modieuse dokters magteloos en haar dogtertjie, Florence, huilend en vashou aan haar ... Die verhaal skep 'n wêreld, trek by die leser in en hou sy greep. Die Londen wat hy so goed geken het (en in die buiteland so erg gemis het) lê voor ons, vanuit die groot woonstrate aan die noordelike rande van die stad, die beskeie wonings en winkels naby die rivier in die stad en Camden Town. " Dickens het aan John Forster gesê: 'Die Dombey verkoop is briljant! Ek het dertigduisend voor my gestel as die grens van die grootste sukses, en gesê dat as ons dit moet bereik, ek meer as tevrede moet wees. "Verdere herdrukke was nodig en Dickens het aan 'n ander vriend gesê dat" Dombey 'n wonderlike sukses is. "
Die baba, Paul Dombey, word na mev. Pipchin na Brighton gestuur. Volgens Michael Slater het 'Paul se dood 'n groot sensasie veroorsaak' en 'beskryf dat dit die Britse leserspubliek in 'n ware nasionale rou gedompel het, en die uitgewers het die reeks se persverhoging gelukkig verhoog tot drie-en-dertigduisend.' Dickens skryf in sy dagboek dat hy in deel 6 van die reeks 'die belangstelling van Paul, dadelik op Florence moet werp', die dogter.
Gedurende hierdie tydperk verdien Dickens £ 460 vir elke maandelikse uitgawe. Forster berig dat "sy rekeninge vir die eerste halfjaar van Dombey soveel groter was as wat verwag is ... dat vanaf hierdie datum alle verleenthede wat verband hou met geld tot 'n einde gekom het." Die publikasie van die werk het uitgebrei twintig maande en na voltooiing, in 1848, is dit in 'n enkele bundel uitgebring met die titel, Dombey en Seun. Dickens was nou 'n welgestelde man. Hy het egter steeds gekla oor die wins wat sy uitgewers, Bradbury en Evans, verdien. Dickens het aan Forster opgemerk dat: "Dit was 'n gevolg van die verstommende vinnige sukses van my en die bestendige opkoms van my roem dat die enorme winste van hierdie boeke in ander hande moes vloei as myne."
Dickens bly steeds geïnteresseerd in sosiale hervorming en skryf in Januarie 1848 aan William Makepeace Thackeray: "Ek behaag my soms met die gedagte dat my sukses die weg vir goeie skrywers geopen het. En hiervan is ek nou heeltemal seker, en ek hoop wees wanneer ek sterf - dat ek in al my sosiale doen en late hierdie eer en waardigheid in gedagte hou en altyd iets probeer doen in die stilte van hul regte plek. , iets beters en meer onafhanklik as wat ek dit gevind het. "
Dickens was op die punt om te begin skryf David Copperfield toe sy agtste kind op 16 Januarie 1849 gebore word. Hy noem hom Henry Fielding Dickens na die romanskrywer, Henry Fielding. Hy het aan John Forster gesê dat dit ''n soort eerbetoon is aan die styl van die roman wat hy op die punt staan ​​te skryf'. Dit sou 'n eerstepersoonsvertelling wees wat op sy eie ervarings geput sou word en word beskou as die mees outobiografiese roman wat hy geproduseer het.
Die roman is oorspronklik uitgebring onder die titel, The Personal History, Adventures, Experiences, and Observations of David Copperfield the Younger, van Blunderstone Rookery. Die eerste nommer verskyn op 1 Mei 1849. David Copperfield se pa is ses maande voor sy geboorte oorlede. Sy ma, Clara Copperfield, trou met Edward Murdstone. Hy behandel sy stiefseun baie sleg en uiteindelik word hy van die huis na 'n skool gestuur deur 'n wrede onderwyser, mnr Creakle.
Na die dood van sy ma, word David, tien jaar oud, gedwing om in 'n pakhuis van sy stiefpa te werk. Hy hou nie van die werk en die geselskap van die ander seuns nie, hy hardloop weg en soek hulp by sy ousus, Betsy Trotwood, wat hy nog nooit gesien het nie. Sy stem in om hom aan te neem en stuur hom skool toe in Canterbury. David Copperfield vaar baie goed, en soos Dickens, leer hy, nadat hy die skool verlaat het, die kuns van stenografie en vind hy werk om debatte in die laerhuis te rapporteer. Later skryf hy vir tydskrifte en tydskrifte.
David trou met Dora Spenlow. Rodney Dale, die skrywer van Dickens -woordeboek (2005) het aangevoer: "Dora, 'n mooi, boeiende, liefdevolle meisie, maar heeltemal onkundig oor alles wat prakties is. Dit duur nie lank voordat David ontdek dat dit heeltemal nutteloos sal wees om te verwag dat sy vrou 'n karakterstabiliteit sal ontwikkel, en hy besluit om haar te skat aan die goeie eienskappe wat sy het, en nie aan die wat hy nie het nie. Op 'n aand sê sy baie bedagsaam vir hom dat sy wil hê hy moet haar sy kindvrou noem. "
Nadat sy vrou sterf, gaan woon Copperfield in die buiteland. Toe hy drie jaar later terugkeer, ontdek hy dat sy skryfwerk hom beroemd gemaak het. Hy trou met Agnes Wickfield en is nou 'n tevrede man. Copperfield bring hulde aan sy nuwe vrou: "Ek was in my omhelsing die bron van elke waardige strewe wat ek ooit gehad het; die middelpunt van myself, die kring van my lewe, my eie, my vrou; my liefde vir wie was gegrond op 'n rots! "
Hablot Knight Browne het weer die illustrasies gedoen. Valerie Browne Lester het daarop gewys: "As Copperfield inderdaad outobiografies was, kon Phiz die gees van die werklike herinneringe van Dickens binnegaan. Hy het daarin geslaag om Micawber se grootse en onbedoelde aard vas te vang - gebaseer op Dickens se eie vader ... Phiz blyk te wees letterlik onder die vel van Dickens. " Dickens was baie tevrede met die resultaat en nie sedertdien nie Die Pickwick Papers was hy so openlik dankbaar vir Browne se pogings?
Terwyl jy skryf David Copperfield Dickens het voortgegaan om te soek na 'n eiendom wat geskik is vir sy huis vir 'gevalle vroue'. Claire Tomalin, die skrywer van Dickens: 'n Lewe (2011), het daarop gewys: "Sy (Angela Burdett-Coutts) het hom bykans vrye teuels gegee om dit op te rig. Hy moes 'n huis vind wat groot genoeg is vir tot 'n dosyn jong vroue, wat slaapkamers deel, plus 'n matrone en haar assistent - sy vroeë plan om dertig te neem, is as onprakties opgegee ... In Mei 1847 kom hy op 'n klein, soliede baksteenhuis naby Shepherd's Bush, toe nog in die land, maar goed verbind met die middel van Londen deur die Acton Die huis het reeds die naam Urania Cottage gehad, maar van die eerste af het hy dit eenvoudig die Huis genoem, die idee dat dit 'n huis moet voel eerder as 'n instelling wat vir hom so belangrik is. , met sy eie tuin, en sien dadelik dat die vroue hul eie klein blombeddings kan hê om te kweek. Daar was ook 'n koetshuis en stalle wat 'n wasgoed gemaak kon word. "
Die huurkontrak is in Junie 1847 ooreengekom, en kort daarna het Dickens onderhoude gevoer met moontlike matrone. Juffrou Burdett-Coutts het dr James Kay-Shuttleworth, 'n arm regskommissaris, aangestel wat oor onderwys en die werkersklas geskryf het, om Dickens te help met die taak. Die twee mans was egter nie eens oor die rol van godsdiensonderrig in die huis nie. Dickens het vir haar gesê dat Kay-Shuttleworth se teoretisering hom laat voel het asof hy 'pas uit die woestyn van Sahara gekom het waar my kameel 'n week gelede gesterf het'.
In Oktober 1847 publiseer Dickens 'n pamflet wat hy aan prostitute gegee het om hulle aan te moedig om aansoek te doen om by Urania Cottage aan te sluit: 'As u ooit gewens het (ek weet dat u dit soms moes gedoen het) 'n kans om uit u hartseer lewe op te staan, en om vriende te hê, 'n rustige huis, beteken om nuttig te wees vir jouself en ander, gemoedsrus, selfrespek, alles wat jy verloor het, bid lees ... aandagtig ... ek gaan jou nie die kans bied nie, maar die sekerheid van al hierdie seëninge, as u sal inspan om dit te verdien. En moenie dink dat ek aan u skryf asof ek baie bo u voel of u gevoelens wil seermaak deur u te herinner aan die situasie waarin u word geplaas. God vergewe! Ek bedoel niks anders as vriendelikheid vir jou nie, en ek skryf asof jy my suster is. " Dickens het 'n onderhoud gevoer met elke jong vrou wat op die pamflet gereageer het of wat deur tronkbestuurders, landdroste of die polisie aan hom voorgestel is. As sy eers aanvaar is, sal sy meegedeel word dat niemand ooit haar verlede aan haar sou noem nie en dat selfs die matrone nie daaroor ingelig sou word nie. Sy is aangeraai om nie verder oor haar eie geskiedenis met iemand anders te praat nie.
Dickens het die huis met vier meisies begin met die verwagting dat nog twee die volgende week sou kom. Mev Holdsworth is aangestel as matrone en mev Fisher as haar assistent. Dickens skryf aan Angela Burdett -Coutts: 'Ek wens jy kon hulle die eerste aand van die verlowing van die dame aan die werk gesien het - met 'n troeteldierkanarie van haar wat om die tafel loop en die twee meisies diep in my verslag van die lesboeke , en al die kennis wat ons sou kry, het ons gekry terwyl ons dit op die rakke neergesit het. " Volgens Dickens, die eerste meisie wat Urania Cottage binnegekom het, het sy van blydskap gehuil toe sy haar bed sien. Dickens skryf op 28 Oktober 1847 aan juffrou Burdett-Coutts: "Ons het nou agt, en ek het soveel vertroue in vyf van hulle, soos 'n mens kan hê aan die begin van so iets nuuts."
Die huis is amptelik geopen in November 1847. Die vroue het drie of vier in 'n slaapkamer geslaap. Hulle het sesuur die oggend opgestaan, en hulle moes mekaar se beddens opmaak, en moes in kennis gestel word van enigiemand wat alkohol weggesteek het. Hulle het twee keer per dag gebid. Dickens was vasbeslote om prediking, swaar moralisering en oproep tot boetes te vermy. Hy het aan juffrou Burdett-Coutts gesê dat hulle baie versigtig moet wees met die aanstelling van 'n kapelaan: 'Die beste man ter wêreld kan nooit die waarheid van hierdie mense bereik nie, tensy hy tevrede was om dit baie stadig te wen, en met die mooiste persepsie wat hy altyd het ... van wat hulle deurgemaak het. Verkeerd aangespreek, sal hulle beslis mislei. "
Dickens onthou later die tipe vroue wat hy vir Urania Cottage gewerf het. 'Onder die meisies was honger naaldvroue, arme naaldvroue wat beroof het ...gewelddadige meisies wat in die tronk gestop is omdat hulle versteurings gepleeg het in swak werkhuise, arm meisies van Ragged Schools, armoedige meisies wat by die polisiekantore aansoek gedoen het om hulp, jong vroue uit die strate-jong vroue van dieselfde klas wat uit die gevangenisse geneem is nadat hulle straf ondergaan het daar as wanordelike karakters, of vir winkeldiefstal, of vir diefstalle van die persoon: huisknegte wat verlei is, en twee jong vroue wat borgtog opgelê is vir poging tot selfmoord. "
Angela Burdett-Coutts het gedink dat die vroue donker klere moet dra. Sy word ondersteun deur George Laval Chesterton, die goewerneur van die Coldbath Fields -gevangenis, wat aangevoer het dat "liefde vir kleredrag die oorsaak is van die ondergang van 'n groot aantal jong vroue in nederige omstandighede". Augustus Tracey, die goewerneur van die gevangenis van Tothill Fields, was dit eens dat hy in twintig jaar ervaring gevind het dat die oormatige liefde vir kleding dikwels 'n 'vroeë misdaad veroorsaak' - vir meisies was dit dieselfde as 'n oorsaak van verwoesting as drank was mans. " Dickens verwerp hierdie advies en dring daarop aan dat hulle rokke moet kry in vrolike kleure wat hulle graag sal dra. Hy het geskryf: 'Hierdie mense wil kleur hê ... In hierdie gietyster en meganiese dae dink ek dat selfs so 'n versiering vir die gereg van hul eentonige en moeilike lewens van onuitspreeklike belang is ... ek het hulle so vrolik van voorkoms gemaak soos hulle redelik kan wees - terselfdertyd baie netjies en beskeie. Drie van hulle sal dieselfde wees, sodat daar vier kleure rokke tegelyk in die huis is; en diegene wat saam met mev. Holdsworth uitgaan, sal nie trek aandag, of voel dat hulle gekenmerk word deur dieselfde geklee te wees. "
Dickens het ook gereël dat die vroue goed gevoed word, met ontbyt, aandete en tee om ses, die laaste maaltyd van die dag. Daar is elke oggend twee uur lank skoolgehou waar hulle geleer is om te lees en skryf. Hulle het beurte gemaak om hardop voor te lees terwyl hulle hul handwerk gedoen en hul eie klere gemaak en reggemaak het. Die vroue het ook erwe in die tuin gehad waar hulle groente kon verbou. Dickens het ook betaal vir sy vriend, John Hullah, om sanglesse te gee. Die gevangenes het al die huistake verrig, wat weekliks geroteer is. Hulle het ook sop gemaak wat aan arm mense aan plaaslike mense uitgedeel is.
Jenny Hartley, die skrywer van Charles Dickens en die House of Fallen Women (2008) het daarop gewys dat die vroue nie op hul eie toegelaat word nie en dat die matrone dit individueel of in klein groepies sou uithaal. Hulle is ook nie toegelaat om besoeke sonder toesig of privaat korrespondensie te kry nie, aangesien Dickens bang was dat ou metgeselle hulle sou probeer terugbring na die lewe wat hulle agtergelaat het. Hulle het punte gekry vir goeie gedrag en punte vir slegte gedrag verloor. Hierdie merke was geld werd en dit sou bespaar word om te gebruik wanneer hulle die huis verlaat.
Angela Burdett-Coutts was bekommerd oor die godsdiens van die personeel. Sy maak beswaar daarteen dat Dickens mev Fisher, 'n nie -konformis, in diens neem. Dickens, wat beïndruk was deur haar 'milde lieflike maniere', het ingestem om haar te ontslaan, maar was nie bly daaroor nie: 'Ek het geen simpatie met haar private opinies nie, ek het 'n baie sterk gevoel - wat nie u s'n is nie, by Terselfdertyd het ek geen twyfel oor wat sy ook al sou moes verklaar het dat sy teenoor my was, voordat sy verloof was ... Met hierdie paar woorde en met die volle gevoel van u vriendelike en bedagsame manier om dit te maak verander, ek laat dit. "
Mevrou Holdsworth het haar pos verlaat, maar Dickens was baie tevrede met die aanstelling van Georgina Morson as matrone. Sy was 'n weduwee van 'n dokter. Sy het drie jong kinders, maar haar ma het ingestem om na hulle om te sien sodat sy die werk kon doen. Morson het goeie kos, 'n geordende lewe, opleiding in lees, skryf, naaldwerk, huishoudelike werk, kook en witwassery aan hulle verskaf. Daar word beweer dat sy hulle so goed versorg het dat hulle gehuil het toe hulle van haar geskei het.
Dickens het verwag dat elkeen van hulle ongeveer 'n jaar by die kothuis sou woon voordat hy op 'n emigrantskip toesig sou kry, en dan goed gevoed, gesond, beter opgelei en in 'n beter toestand sou wees om hul lewens te bestuur. Dickens het gehoop dat hulle mans sou vind, maar Angela Burdett-Coutts het twyfel gehad oor die voormalige prostitute wat trou. Die eerste drie jong vroue, Julia Mosley, Jane Westaway en Martha Goldsmith, vertrek in Januarie 1849 na Australië op The Calcutta. Dit was 'n ou, stadige boot en die reis het byna ses maande geneem. Eerwaarde Augustus Short sal hulle in die hawe van Adelaide ontmoet. Teen die tyd dat Short by die dok aankom, het die drie vroue egter verdwyn. Short het aan Dickens geskryf dat die kaptein hom meegedeel het dat al drie 'na hul ou weë teruggekeer het en heeltemal ongeskik was om as huishoudelike persone aan te beveel'. Dickens het aan juffrou Burdett-Coutts gesê dat hierdie nuus hom 'groot teleurstelling en groot ergernis' veroorsaak het. Hy het bygevoeg: "God stuur, ons kan beter doen met sommige van die ander!"
In Februarie 1849 arriveer Isabella Gordon by Urania Cottage. Jenny Hartley, die skrywer van Charles Dickens en die House of Fallen Women (2008) het daarop gewys: "Isabella kom voor as 'n meisie wat daarvan gehou het om self te geniet; sy het die vreugde van die huis toegeneem. Dit het haar des te meer aangenaam gemaak vir Dickens, met die begeerte om 'n aangename atmosfeer te kweek ... Die opgewekte Isabella was altyd die een wat sy oog vang. Sy was sprankelend en glad nie geïntimideer deur hom nie ... Sy bring kleur en lewenskragtigheid; sy het 'n sin vir humor en 'n gevoel vir styl ... Maar sy druk dit, soos Dickens uiteindelik raakgesien het. " Hy bly egter geniet van haar geselskap en skryf oor my 'vriendin Isabella Gordon'.
Ondanks die gunstige behandeling wat sy ontvang het, het Isabella Gordon aanhou rebelleer en toe sy die matrone, Georgiana Morson, in November 1849 beledig het, besluit Dickens om haar weg te stuur. 'Die meisie self, noudat dit werklik hiernatoe gekom het, het gehuil en haar kop laat sak, en toe sy by die deur uitkom, het sy gestop en 'n minuut of twee teen die huis geleun voordat sy na die hek gegaan het. 'n baie ellendige en ellendige toestand. Omdat dit onmoontlik was om op te hou, met die hoop om goed te doen, kon ons dit nie doen nie. heeltemal 'n verlate en hopelose ding, het ek nooit gesien nie. "
Dickens was bewus daarvan dat Isabella Gordon in haar situasie sou terugkeer na 'n wêreld van prostitusie. 'N Paar dae later skryf hy daardie maand se episode van David Copperfield, wat 'n gedeelte bevat oor Martha Endell, wat teruggekeer het na haar lewe as 'n prostituut: "Toe staan ​​Martha op en versamel haar sjaal om haar, bedek haar gesig en huil hardop, gaan stadig na die deur. Sy stop 'n 'n oomblik voor sy uitgaan, asof sy iets sou gesê of teruggedraai het, maar daar het geen woord oor haar lippe gekom nie. In die roman emigreer Martha later na Australië waar sy gelukkig trou. Dit is onwaarskynlik dat Isabella Gordon 'n soortgelyke lot sou deel.
Dickens het ook probleme ondervind met Sesina Bollard. Hy beskryf haar as "die bedrieglikste minx in hierdie stad - ek het nog nooit so 'n stuk kuif op die rande gesien van alles wat sleg is nie ... sy sou binne twee weke 'n klooster bederf." 'N Ander meisie, Jemima Hiscock, "het die deur van die klein bierkelder met messe oopgemaak en dood dronk geword". Hy het Jemima daarvan beskuldig dat hy 'die aakligste taal' gebruik het, en daar word gedink dat die bier moes wees, 'bedek met geeste van oor die muur'. Die mees ontstellende voorval was toe die matrone 'n polisiekonstabel gevind het "gisteroggend tussen vier en vyf ... in die salon met Sarah Hyam."
Met verwysing na die asiel, lyk dit vir my baie nuttig dat u, indien moontlik, moet weet of die regering u sal help om u van tyd tot tyd in te lig oor watter verre dele van die wêreld vroue kon huwelik toe gestuur word , met die grootste hoop vir toekomstige gesinne en met die grootste diens aan die bestaande manlike bevolking, ongeag of hulle uit Engeland uitgeweken is of daar gebore is. As hierdie arme vroue na die buiteland gestuur kan word met die duidelike erkenning en hulp van die regering, sou dit 'n diens aan die poging wees. Maar ek het (met rede) die twyfel dat alle regerings in Engeland so 'n vraag oorweeg in die lig, waarin mense die ontsaglike verantwoordelikheid aanvaar, dit voor God verplig is om dit te oorweeg. En daarom sou ek hierdie beroep op u voorstel, bloot as iets wat u aan uself en die eksperiment verskuldig is; waarvan die mislukking glad nie die onmeetlike goedheid en hoopvolheid van die projek self beïnvloed nie.
Ek dink nie dat dit in elk geval in die eerste instansie nodig sou wees om 'n huis vir die asiel te bou nie. Maar ek sou die binnekant in twee gedeeltes verdeel; en in die eerste gedeelte sou ek alle nuwelinge sonder uitsondering as 'n plek van proefneming plaas, waarvandaan hulle deur hul eie goeie gedrag en selfverloëning alleen sou oorgaan in wat ek die Vereniging van die huis kan noem. Ek weet nie van 'n plan wat so goed bedink is, of so stewig gegrond is op 'n kennis van die menslike natuur, of so oordeelkundig daarop gerig is om dit op hierdie plek te onderhou, soos wat Captain Maconnochie's Mark System genoem word, wat ek sal probeer, baie grofweg en in die algemeen, om aan u te beskryf.
'N Vrou of meisie wat na die asiel kom, word aan haar verduidelik dat sy daarheen gekom het vir nuttige bekering en hervorming, en omdat haar vorige lewenswyse verskriklik was in sy aard en gevolge, en vol ellende, ellende en wanhoop aan haarself. Maak nie saak die samelewing terwyl sy op daardie pas is nie. Die samelewing het haar sleg gebruik en van haar afgewyk, en daar kan nie van haar verwag word om die regte of onreg daarvan in ag te neem nie. Dit is vernietigend vir haarself, en daar is geen hoop daarin of in haar nie, solank sy dit nastreef. Dit word aan haar verduidelik dat sy agteruitgaan en val, maar nie verlore gaan nie, met hierdie skuiling; en dat die middele om terug te keer na geluk nou in haar eie hande geneem sal word, en dat dit in haar eie bewussyn vertrou word. Dat sy met hierdie siening in plaas daarvan om 'n maand, of twee maande, of drie maande, of enige spesifieke tyd, in hierdie proefklas geplaas te word, 'n sekere aantal punte benodig (dit is slegs skrape in 'n boek) sodat sy volgens haar eie gedrag 'n baie kort of 'n baie lang proeftydperk kan maak. Vir soveel werk het sy soveel punte; vir 'n dag se goeie gedrag, soveel meer. Vir elke geval van swak humeur, oneerbiedigheid, slegte taal, enige uitbraak van enige aard, word soveel - 'n baie groot verhouding in verhouding tot haar ontvangste - afgetrek. 'N Perfekte debiteur- en krediteurekening word vir elke dag tussen haar en die superintendent gehou; en die toestand van die rekening, is dit in haar eie mag en by niemand anders om by haar voordeel aan te pas nie. Dit word haar uitdruklik daarop gewys dat sy bewys moet lewer van haar selfbeheersing en opregtheid, en dat sy vasbeslote is om haar terug te keer na enige soort samelewing - selfs na die Vereniging van Asiel. probeer om te wys dat sy die vertroue verdien wat dit voorgestel word om in haar te stel. Haar trots, haar navolging, haar gevoel van skaamte, haar hart, haar rede en haar belangstelling word dadelik aangespreek, en as sy deur hierdie beproewing gaan, moet sy (ek glo dit is in die ewige aard van dinge) ) styg ietwat uit haar eie selfrespek en gee die bestuurders 'n beroep op haar in die toekoms, waarmee niks anders kan belê nie. Ek sou 'n wysiging van hierdie merkstelsel deur die hele vestiging dra; want dit is sy groot filosofie en sy uitnemendste uitnemendheid dat dit nie slegs 'n vorm of opleiding is wat aangepas is vir die lewe in die huis nie, maar 'n voorbereiding is - wat 'n baie hoër oorweging is - vir die regte uitvoering van plig buite, en vir die vorming van gewoontes van fermheid en selfbeheersing. En hoe meer hierdie ongelukkige persone opgevoed is in hul plig teenoor die hemel en die aarde, en hoe meer hulle hierdie plan beproef het, hoe meer sou hulle daaraan dink om terug te keer na die samelewing of om deugsame vroue te word totdat hulle 'n verdienste verdien het. 'n sekere bruto aantal punte wat van almal vereis word, sonder die minste uitsondering, sou wees om te bewys dat hulle nie die herstel van die plek wat hulle verloor het, waardig was nie. Dit is 'n deel van hierdie stelsel, selfs om uiteindelik 'n versoeking binne hul bereik te plaas, aangesien dit hulle in staat stel om uit te gaan, geld in besit te neem, en dies meer; want dit is duidelik dat, as hulle nie gewoond is aan die een of ander versoeking nie, en die gewoontes om dit te weerstaan, hulle vermoë om dit sonder te weerstaan, nie as billik getoets kan word nie.
Wat hulle in die huis sou leer, sou ongetwyfeld op godsdiens gegrond wees. Maar dan sou ek dit deur almal laat verstaan ​​- ek sou dit in elke kamer laat opskryf - dat hulle nie deur 'n eentonige ronde van beroep en selfverloëning gaan wat daar begin en eindig nie, maar wat begin, of hervat is, onder daardie dak, en sou met God se seën eindig in gelukkige huise van hul eie.
Ek het gesê dat ek dit in die bevoegdheid van gevangenisbestuurders sal plaas om gevangenes aan te beveel. Ek dink dit is die belangrikste, want heren soos mnr Chesterton van die Middlesex House of Correction en luitenant Tracey van Cold Bath Fields, Bridewell, (wat ek albei baie goed ken) is goed vertroud met die goeie wat in die bodem is van die harte, van baie van hierdie arme wesens en met die hele geskiedenis van hul vorige lewens; en het my gereeld betreur dat hulle nie 'n plek het soos die voorgestelde instansie waarheen hulle hulle kan stuur nie - as hulle uit die gevangenis vrygelaat word. Dit is nodig om op te let dat baie van hierdie ongelukkige vroue voortdurend in en uit die gevangenisse is, omdat hulle nie 'n ander skuld of misdaad het as die oorspronklike dat hulle uit die deug geval het nie. Polisiemanne kan hulle opneem, byna wanneer hulle wil, omdat hulle van daardie klas is en op straat is; en die landdroste verbind hulle tot die gevangenis vir kort termyn. As hulle uitkom, kan hulle net terugkeer na hul ou beroep, en so weer inkom. Dit is welbekend dat baie van hulle die polisie betaal om ongemaklik te bly; en te arm is om die fooi te betaal, of om die geld op 'n ander manier te versprei, word onmiddellik weer opgeneem. Baie van hulle is goeie, uitstekende, bestendige karakters onder beperking - selfs sonder die voordeel van sistematiese opleiding wat hulle in hierdie instelling sou ondergaan - en is tere verpleegsters vir siekes, en is net so vriendelik en saggeaard soos die beste vroue. .
Daar is geen twyfel dat baie van hulle 'n geruime tyd goed sou aangaan en dan met 'n gewelddadige aanval van die buitengewoonste passie aangegryp sou word, blykbaar redeloos, en aandring om weg te gaan. Dit lyk asof daar iets inherent aan hul lewensloop is, wat 'n skielike rusteloosheid en roekeloosheid veroorsaak en wakker maak wat lank onderdruk kan word, maar soos Madness uitbreek; en wat alle mense wat waarnemingsgeleenthede in boetes en elders gehad het, met verwondering en jammerte moes besin het. Ek sou 'n enkele reël hê dat daar vir ten minste vier en twintig uur geen versoek om weg te gaan nie, ontvang word, en dat die persoon in die tussenpose, indien moontlik, so goed as moontlik geredeneer moet word en gesmeek moet word om goed na te dink oor wat sy doen. Hierdie skielike afbreek van die opbou van maande na maande, is volgens my so duidelik 'n siekte by die persone wat ek in ag neem, dat ek daaraan veral aandag sal gee en dit met spesiale sagmoedigheid en angs sal behandel; en ek sou nie een of twee, of drie, of vier, of ses afwykings van die vestiging 'n bindende rede maak dat die persoon weer oorgeneem kan word nie, maar ek sal dit aan die Bestuurders oorlaat om te besluit oor die verdienste van die geval: gee baie gewig aan algemene goeie gedrag binne die huis.
Ek bied geen verskoning aan om die aandag van die lesers van die Daaglikse nuus tot 'n poging wat al drie en 'n half jaar lank moeite doen en wat nou besig is om onder die mees ellendige en verwaarloosde uitgeworpenes in Londen kennis te dra van die algemeenste beginsels van moraliteit en godsdiens; om hul erkenning as onsterflike menslike wesens te begin, voordat die Gaol -kapelaan hul enigste skoolmeester word; om aan die samelewing voor te stel dat sy plig teenoor hierdie ellendige menigte, wat tot misdaad en straf geplaas is, met reg op 'n afstand van die polisiekantoor begin, en dat die sorgelose instandhouding van jaar tot jaar, in hierdie hoofstad van die wêreld, van 'n groot hopelose kwekery van onkunde, ellende en ondeugd: 'n broeiplek vir hulde en tronke: is aaklig om na te dink.
Hierdie poging word aangewend in sekere van die onduidelikste en onstuimigste dele van die Metropolis; waar kamers in die nag oopgemaak word vir die gratis onderrig van alle besoekers, kinders of volwassenes, onder die titel Ragged Schools. Die naam impliseer die doel. Hulle wat te vies, ellendig, vuil en verlate is om na enige ander plek toe te gaan: wat toegang tot geen liefdadigheidsskool kan kry nie, en wat van enige kerkdeur weggedryf word; word uitgenooi om hier in te kom en mense te vind wat nie verdorwe is nie, wat bereid is om hulle iets te leer en simpatie aan hulle te betoon, en 'n hand uit te steek, wat nie die ysterhand van die wet is nie, vir hulle regstelling.
Voordat ek 'n besoek aan my eie aan 'n Ragged School beskryf en die lesers van hierdie brief ter wille van God aanraai om self 'n besoek daaraan te maak en daaraan te dink (wat my hoofdoel is), laat ek sê dat ek die gevangenisse van Londen goed. Dat ek die grootste van hulle besoek het, meer as wat ek kon tel; en dat die kinders daarin genoeg is om die hart en hoop van enige man te breek. Ek het nog nooit 'n vreemdeling of 'n vreemdeling na een van hierdie ondernemings geneem nie, maar ek het hom so ontroer gesien by die aanskouing van die kinderoortreders en so geraak deur die oorweging van hul volslae afstanddoening en verwoesting buite die gevangenismure, dat hy so min in staat was om sy emosie te verdoesel, asof daar skielik 'n groot hartseer oor hom kom. Mnr.Chesterton en luitenant Tracey (as wie dit moeiliker, indien nie onmoontlik, moeilik was om meer intelligente en mensliker goewerneurs van die gevangenisse te vind nie), weet heeltemal dat hierdie kinders hul hele lewe deur die gevangenisse gaan en terugkeer; dat hulle nooit geleer word nie; dat die eerste onderskeid tussen reg en verkeerd, uit hul wiegies, volkome verwar en verdraai in hul gedagtes is; dat hulle uit ongeleerde ouers kom en 'n ander ongeleerde generasie sal baar; dit is presies in verhouding tot hul natuurlike vermoëns, die omvang en omvang van hul verdorwenheid; en dat daar geen ontsnapping of kans vir hulle is in 'n gewone omwenteling van menslike aangeleenthede nie. Gelukkig is daar nou skole in hierdie gevangenisse. As enige lesers twyfel oor hoe onkundig die kinders is, laat hulle daardie skole besoek en hulle by hul take sien, en hoor hoeveel hulle geweet het toe hulle daarheen gestuur is. As hulle die opbrengs van hierdie saad sou ken, laat hulle saam 'n klas mans en seuns by hul boeke sien (soos ek hulle in die House of Correction vir hierdie provinsie Middlesex gesien het), en merk hoe pynlik die volwasse misdadigers was swoeg in die vorm en vorm van letters, hulle onkunde is so bevestig en solied. Die kontras van hierdie arbeid by die mans, met die minder afgestompte vinnigheid van die seuns; die latente skaamte en gevoel van agteruitgang wat sukkel deur hul vaal pogings tot babalesse; en die universele gretigheid om te leer, beïndruk my in hierdie verbygaande terugblik meer pynlik as wat ek kan sien.
Vir die onderrig, en as 'n eerste stap in die hervorming, van sulke ongelukkige wesens, is die Ragged Schools gestig. Ek was vir die eerste keer aangetrokke tot die onderwerp, en ek is die eerste keer bewus gemaak van hul bestaan, ongeveer twee jaar gelede, of meer, deur 'n advertensie in die koerante uit Weststraat, Saffron Hill, te sien waarin staan ​​"Daar is 'n kamer oopgemaak en word langer as twaalf maande in daardie ellendige buurt ondersteun, waar godsdiensonderrig aan die armes gegee is ", en in 'n paar woorde verduidelik wat met Ragged Schools bedoel word as 'n generiese term, insluitend drie, vier of vyf soortgelyke onderrigplekke . Ek het aan die meesters van hierdie spesifieke skool geskryf om verdere navrae te doen, en het kort daarna self gegaan.
Dit was 'n warm somernag; en die lug van Field Lane en Saffron Hill is nie verbeter deur sulke weer nie, en die mense wat in die strate was, was ook nie baie nugter of eerlik nie. Aangesien ek nie die presiese ligging van die skool ken nie, wou ek dit graag navraag doen. Dit is in die algemeen baie skertsend ontvang; maar almal het geweet waar dit was, en het die regte rigting daarvoor gegee. Die algemene idee onder die ligstoele (die grootste deel daarvan was die strate en stasiehuise), was dat die onderwysers kwiksoties was en dat die skool oor die algemeen ''n leeuwerik' 'was. Maar daar was beslis 'n soort van growwe respek vir die bedoeling, en (soos ek al gesê het) het die skool of die plek daarvan nie ontken nie, of hulp geweier om daaraan te verwys.
Dit het destyds bestaan ​​uit twee of drie - ek vergeet watter - ellendige kamers, bo in 'n ellendige huis. In die beste hiervan is die leerlinge in die vroueskool geleer om te lees en skryf; en alhoewel daar baie onder die getal was, baie ellendige wesens wat deur die agteruitgang van die lippe gedompel was, was hulle verdraaglik stil en het hulle met duidelike erns en geduld na hul instrukteurs geluister. Die voorkoms van hierdie kamer was natuurlik hartseer en weemoedig - hoe kan dit anders? - maar in die algemeen bemoedigend.
Die nabye, lae kamer agter, waarin die seuns vol was, was so vuil en verstikkend dat dit aanvanklik byna nie ondersteunbaar was nie. Maar sy morele aspek was soveel erger as die fisiese, dat dit gou vergeet is. 'N Menigte seuns, wat wissel van blote babas tot jongmanne, verskyn op 'n bankie in die kamer en verskyn deur 'n paar kerse wat teen die mure steek. verkopers van vrugte, kruie, lucifer-vuurhoutjies, vuursteen; slapers onder die droë boë van brûe; jong diewe en bedelaars - met niks natuurlik vir die jeug nie: met niks eerlik, vindingryk of aangenaam in hul gesigte nie; laagbruin, boosaardig, listig, goddeloos; laat vaar van alle hulp behalwe dit; afwaarts tot ondergang; en onuitspreeklik onkundig.
Hierdie, Leser, was een kamer so vol as wat dit kon hou; maar dit was slegs korrels in 'n steekproef van 'n menigte wat voortdurend besig is om te sif deur hierdie skole, in 'n steekproef van 'n menigte wat die elemente van mense so goed soos jy of ek gehad het, en miskien oneindig beter het; iii voorbeeld van 'n menigte onder wie se gedoemde en sondige geledere (o, dink hieraan en dink daaraan!) die kind van enige mens op hierdie aarde, hoe hoog sy graad ook al is, moet, soos deur Destiny and Fate, gevind word, as By sy geboorte is dit oorgedra tot so 'n kinderjare en koestering soos hierdie gevalle wesens!
Dit was die klas wat ek by die Ragged School gesien het. Hulle kon nie met boeke vertrou word nie; hulle kon slegs mondelings onderrig word; dit was moeilik om te verminder tot iets soos aandag, gehoorsaamheid of ordentlike gedrag; hulle onbewuste onkunde met betrekking tot die Godheid, of na enige sosiale plig (hoe sou hulle kon raai dat 'n sosiale plig "deur alle sosiale onderwysers behalwe die waaier en die hangman so weggegooi word!) Tog was dit selfs hier, en onder hulle was daar al iets gedoen. Die Ragged School was van die jongste datum en baie swak; maar dit het 'n mate van verband gebring met die naam van die Almagtige, wat nie 'n eed was nie, en het hulle geleer om in 'n gesang vorentoe te kyk ( hulle het dit gesing) na 'n ander lewe, wat die ellende en ellende hiervan sou regstel.
Die nuwe uiteensetting wat ek in hierdie Ragged School gevind het, van die verskriklike verwaarlosing deur die staat van diegene wat hy so voortdurend straf, en wat hy, net so maklik en minder duur, kan onderrig en red; saam met die gesig wat ek daar gesien het, in die hartjie van Londen; het my agtervolg en my uiteindelik gedwing om hierdie instellings onder die kennisgewing van die regering te bring; met 'n bietjie hoop dat die omvang van die vraag die teologie van die skole sou vervang, en dat die bank van biskoppe laasgenoemde vraag sou kon aanpas nadat 'n klein toekenning toegestaan ​​is. Ek het die poging aangewend; en het van daardie uur af niks meer van die onderwerp gehoor nie.
As u ooit gewens het (ek weet dat u dit soms moes gedoen het) 'n kans om uit u hartseer lewe op te staan ​​en vriende te hê, 'n rustige huis, 'n manier om uself en ander nuttig te wees, gemoedsrus, respek, alles wat u verloor het, bid lees ... God behoed dit! Ek bedoel niks anders as vriendelikheid vir jou nie, en ek skryf asof jy my suster is.
Ek wens jy kon hulle die eerste aand van die verlowing van die dame aan die werk gesien het - met 'n troeteldierkanarie van haar wat om die tafel loop, en die twee meisies diep in my verslag van die lesboeke en al die kennis wat sou wees het uit hulle gekom terwyl ons hulle op die rakke neergesit het.
Ek het geen simpatie met haar private opinies nie; ek het inderdaad 'n baie sterk gevoel - wat nie u s'n is nie; terselfdertyd twyfel ek ook nie aan die feit dat sy 'n dissident vir my sou wees voordat sy was verloof ... Met hierdie paar woorde en met die volle gevoel van u baie vriendelike en bedagsame manier om hierdie verandering aan te bring, laat ek dit.
Die stelsel van afsonderlike bevalling wat eers in Engeland by die modelgevangenis, Pentonville, Londen, geëksperimenteer is, lyk vir ons 'n bietjie kalm oorweging en besinning van die publiek. In hierdie artikel wil ons voorstel wat ons as ernstige besware teen hierdie stelsel beskou.
Ons sal dit gematig doen, en sonder om dit nodig te ag, moet ons elkeen van wie ons verskil beskou as 'n skelm, geaktiveer deur basiese motiewe, aan wie die mees beginselvrye optrede roekeloos toegeskryf kan word. Ons geloof in die meeste vrae, waar die goeie mense voorgestel word, is almal klein, en die slegte mense is baie klein. Daar is 'n warm klas ruiters van stokperdjies in die veld in hierdie eeu, wat dink dat hulle niks doen nie, tensy hulle hul voorwerp agterna jaag, 'n groot hoeveelheid modder rondgooi en allerhande ordentlike terughoudings verwerp. en redelike oorweging onder die hakke van hul perde. Hierdie vraag het hierdie kampioenskap nie ontgaan nie. Dit het sy ruiters, wat die gevaarlike beginsel het dat die doel enige middele regverdig, en vir wie geen middele, waarheid en regverdigheid gewoonlik uitgesonder word nie.
Met inagneming van die afsonderlike stelsel van gevangenisstraf, gooi ons hier, uitsluitend met verwysing na Engeland, die beswaar gegrond op die uiterste erns daarvan, wat onmiddellik sou ontstaan ​​as ons dit met verwysing na die staat Pennsylvania in Amerika. Want alhoewel die staat dit vir 'n dosyn jaar kan toedien, word die idee tuis laat vaar om dit gewoonlik langer as 'n dosyn maande of in elk geval na agtien maande te verleng. Boonop bied die skool en die kapel hier periodes van vergelykende verligting, wat nie in Amerika gebied word nie.
Alhoewel dit deur die ruitersies as 'n enorme dwaalleer voorgestel is om te dink oor die moontlikheid dat 'n gevangene idioot sal word onder die langdurige gevolge van afsonderlike opsluiting; en alhoewel iemand wat die tyd moet hê om so 'n twyfel in Pennsylvania te handhaaf, 'n kans het om 'n godslasterlike St. Stephen te word; Lord Gray het in sy laaste toespraak in die House of Lords oor die onderwerp in die huidige parlementsitting, ter lof van hierdie afsonderlike stelsel, daaroor gesê: 'Waar dit ook al redelik probeer is, het een van die groot gebreke daarvan ontdek dat dit so is - dat dit nie vir 'n voldoende tydperk sonder gevaar vir die individu kan voortgaan nie, en dat die menslike natuur dit nie langer as 'n beperkte tydperk kan verdra nie. twaalf maande sou die gesondheid van die veroordeelde, geestelik en liggaamlik, die naaste en waaksaamste toesig verg. Agtien maande is die maksimum tyd vir die voortduur van die toediening daarvan, en as 'n algemene reël word aanbeveel dat moet nooit langer as twaalf maande voortgaan nie. "...
Ons sal eers die dieet van die Model Gevangenis in Pentonville kontrasteer met die dieet van wat ons as die naaste werkshuis beskou, naamlik dié van Saint Pancras. In die gevangenis ontvang elke man agt-en-twintig onse vleis weekliks. Elke volwasse liggaam ontvang agtien in die werkhuis. In die gevangenis ontvang elke man honderd en veertig onse brood weekliks. Elke werkende volwassene ontvang in die werkshuis ses en negentig. In die gevangenis ontvang elke man honderd en twaalf onse aartappels per week. Elke volwassene in die werkhuis ontvang ses en dertig. In die gevangenis ontvang elke man elke week vyf pint en 'n kwart vloeibare kakao (gemaak van gevlokte kakao of kakao-nibs), met veertien gram melk en twee-en-veertig dram melasse; ook sewe pint gruis weekliks, versoet met twee en veertig dramme melasse. Elke werkende volwassene ontvang weekliks veertien pint en 'n half melkpap, sonder kakao en geen pap nie. In die gevangenis ontvang elke man drie pint en 'n half sop weekliks. In die werkhuis ontvang elke volwasse mannetjie vier en 'n half pint en 'n pint Ierse bredie. Dit, met sewe liter tafelbier per week en ses onse kaas, is die enigste ding wat die man in die werkhuis moet afweer teen die uiters beter voordele van die gevangene in al die ander opsigte wat ons gesê het. Sy verblyf is baie minderwaardig as die gevangene, vanweë die kosbare aard van die huisvesting wat ons tans sal toon.
Kom ons besin oor hierdie kontras in 'n ander aspek. Ons vra die leser om weer 'n blik op die Model Prison -dieet te neem en die vreeslike afwyking daarvan in ag te neem met die dieet van die vrye arbeider in enige van die landelike dele van Engeland. Waarvoor sal ons sy loon neem? Sal twaalf sjielings per week dit doen? Dit kan in elk geval nie 'n lae gemiddelde genoem word nie. Twaalf sjielings per week maak een-en-dertig pond per jaar. Die koste, in 1848, om die gevangene en bestuur van elke gevangene in die modelgevangenis te beloop, was binne 'n bietjie van ses en dertig pond. Gevolglik het die gratis arbeider, met jong kinders om te onderhou, huisvesting om te betaal, en klere om te koop, en geen voordeel om sy kos in groot hoeveelhede per kontrak te koop nie, vir die hele bestaan ​​van homself en sy gesin tussen vier en vyf pond per jaar minder as die koste om te voed en uitkyk op een man in die Model Gevangenis. Vir sy verligte verstand en soms lae moraliteit, moet dit beslis 'n buitengewone goeie rede wees om dit te vermy!
'N Paar Sondae gelede vorm ek een van die gemeentes wat in die kapel van 'n groot metropolitaanse Workhouse vergader het. Met die uitsondering van die predikant en klerk en 'n paar amptenare, was daar niemand anders as armes nie. Die kinders sit in die galerye; die vroue in die liggaam van die kapel en in een van die sypaadjies; die manne in die oorblywende gang. Die diens is pragtig uitgevoer, hoewel die preek moontlik baie beter aangepas was by die begrip en die omstandighede van die hoorders.
Die gewone smekinge is aangebied, met meer as die gewone betekenis op so 'n plek, vir die vaderlose kinders en weduwees, vir alle siekes en jong kinders, vir almal wat verlate en verdruk was, om die troos en hulp van die swakhartiges , vir die opwekking van die wat geval het; vir almal wat in gevaar, nood en verdrukking was. Die gebede van die gemeente was verlang "vir verskeie persone in die verskillende afdelings, gevaarlik siek"; en ander wat aan die herstel was, het hul dank aan die hemel teruggestuur.
Onder hierdie gemeente was daar 'n paar onheilspellende jong vroue en jong mans met kewers; maar nie baie nie - miskien het daardie soort karakters weggehou. Oor die algemeen was die gesigte (dié van die kinders behalwe) depressief en gedemp en wou hulle kleur hê. Bejaardes was daar, in elke variëteit. Mompelend, blêroog, bril, dom, doof, lam; knipoog onwrikbaar in die sonskyn wat nou en dan deur die oop deure, van die geplaveide tuin, inkruip; hulle luisterende ore, of hul oë knip, met hul verdorde hande, oor hul boeke loer, na niks leun nie, gaan slaap, hurk en hang in die hoeke. Daar was vreemde ou vrouens, alle geraamte binne-in, alle enjinkap en mantel sonder, wat hulle oë voortdurend afvee met vuil sakdoeke; en daar was lelike ou mannetjies, manlik en vroulik, met 'n afskuwelike soort tevredenheid wat glad nie vertroostend was om te sien nie. Oor die algemeen was dit die draak, Pauperism, in 'n baie swak en impotente toestand; sonder tande, sonder tand, trek sy asem swaar genoeg, en is amper nie die moeite werd om 'n punt vas te maak nie.
Toe die diens verby is, stap ek saam met die menslike en pligsgetroue heer wie se plig daardie Sondagoggend die wandeling was deur die klein wêreldjie van armoede wat binne die mure van die werkshuis was. Dit was bewoon deur 'n bevolking van ongeveer vyftienhonderd of twee duisend armes, wat wissel van die pasgebore baba of nog nie in die arm wêreld nie, tot die ou man wat op sy bed sterf.
In 'n kamer wat uit 'n onstuimige tuin oopgaan, waar 'n aantal lustelose vroue heen en weer woel en probeer warm word in die ondoeltreffende sonskyn van die trae Mei -oggend - in die "Itch Ward", nie om die waarheid in te boet nie - 'n vrou soos Hogarth gereeld geteken het, was om haastig op haar toga te klim, voor 'n stowwerige vuur. Sy was die verpleegster, of die bewaarder, van die onwelvoeglike departement - self 'n arme - slap, roubeen, slordig - belowend en growwe aspek soos nodig. Maar nadat daar met haar gepraat was oor die pasiënte wat sy onder beheer gehad het, draai sy om, met haar sjofele toga half aan, half uit, en huil met alle mag. Nie uit die oog nie, nie in die waarheid nie, nie in enige gemene gevoel nie, maar in die diepe smart en ellende van haar hart; draai haar deurmekaar kop weg: snik die bitterste, draai haar hande en laat die oorvloed van groot trane val, wat haar uitlating verstik. Wat was die saak met die verpleegster van die jeukafdeling? O, "die kind wat neergegooi is" was dood! O, die kind wat in die straat gevind is, en wat sy sedertdien grootgemaak het, is 'n uur gelede dood, en kyk waar lê die wesentjie onder sy doek! Die liewe, die mooi liewe!
Dit lyk asof die kind wat neergegooi is, 'n te klein en arm ding was om ernstig met die dood in aanraking te kom, maar die dood het dit geneem; en al is die verkleinwoord daarvan netjies gewas, saamgestel en uitgerek asof dit in slaap op 'n boks was. Ek het gedink ek het 'n stem uit die hemel hoor sê: Dit sal goed gaan met jou, verpleegster van die jeukafdeling, as 'n minder saggeaarde arm die ampte in jou koue vorm doen, dat soos die kind wat neergeval is, die engele is wat my sien Vader se gesig!
In 'n ander kamer het verskeie lelike ou vroue gehurk, heksagtig, om 'n vuurherd gehuil en gesels en knik, volgens die manier van die ape. "Alles goed hier? En genoeg om te eet?" 'N Algemene gesels en lag; uiteindelik 'n antwoord van 'n vrywilliger. "O ja meneer! Seën jou heer! Here seën die gemeente van Sint-so-en-so! Dit voed die hongeriges, meneer, en gee drank aan die dorstiges, en dit maak hulle warm wat koud is, so doen dit, en goed geluk aan die gemeente St.-So-en-So, en danke heer! " Elders was 'n geselligheid van arm verpleegsters tydens die ete. "Hoe kom jy aan?" "Ag mooi, meneer! Ons werk hard, en ons lewe hard - soos die sooibrande!"
In 'n ander kamer, 'n soort vagevuur of oorgangsplek, was ses of agt lawaaierige dames bymekaar onder die toesig van een gesonde bediende. Onder hulle was 'n meisie van twee of drie en twintig, baie mooi geklee, met 'n eerbiedige voorkoms en goeie maniere, wat uit die huis gebring is waar sy as huisbediende gewoon het (sonder vermoedelik geen vriende), as gevolg van epileptiese aanvalle en dat dit onder die invloed van 'n baie slegte persoon verwyder moet word. Sy was geensins dieselfde goed, of dieselfde teling, of dieselfde ervaring, of in dieselfde gemoedstoestand as diegene deur wie sy omring was nie; en sy het pateties gekla dat die daaglikse omgang en die naggeluid haar erger maak en haar mal maak - wat duidelik blyk. Die saak is vir ondersoek en regstelling opgemerk, maar sy het gesê dat sy al 'n paar weke daar was.
Charles Dickens Gedetailleerde tydlyn: 1843.
Die volgende is 'n gedetailleerde tydlyn waarmee ons die lewensbewegings van die Victoriaanse skrywer Charles Dickens gedurende elke jaar van sy lewe saamstel, soos ons dit in briewe, koerantartikels en ander navorsing teëkom. Ons het ook 'n paar belangrike kontemporêre gebeurtenisse wat in die samelewing plaasgevind het en belangrike nuusgebeure van oor die hele wêreld op daardie tydstip ingesluit.
Januarie. Martin Chuzzlewit word maandeliks tussen Januarie 1843 en Julie 1844 gepubliseer.
Januarie, 3. Great Western Railway open sy Swindon Works.
Januarie, 6. Dickens huisves a Twaalfde Nag partytjie by sy huis.
20 Januarie (Vrydag). Dickens eet by Jack Straw 's Castle in Hampstead saam met Henry Austin en Thomas Mitton.
20 Januarie (Vrydag). Staatsamptenaar en lid van die Drummonds -bankfamilie, Edward Drummond word in Whitehall, Londen, doodgeskiet. Daar word geglo dat die sluipmoordenaar, 'n Skotse houthakker met die naam Daniel M 'Naghten, op premier Robert Peel gerig was.
21-24 Januarie. Charles en Catherine besoek Bath.
Februarie. Deel 2 (hoofstukke 4–5) van Martin Chuzzlewit gepubliseer.
Februarie, 7. Charles Dickens se 31ste verjaardag.
Maart. Deel 3 (hoofstukke 6-8) van Martin Chuzzlewit gepubliseer.
2 Maart (Vrydag). Die verhoor begin van Daniel M 'Naghten by die Sentrale Strafhof, Old Bailey, vir die moord op Edward Drummond (sien 20 Januarie).
3 Maart (Saterdag). Afsluiting van die verhoor van Daniel M 'Naghten. M 'Naghten word onskuldig bevind aan moord en#8220 weens kranksinnigheid ". Dit lei daartoe dat die McNaughton -reëls deur die House of Lords ontwikkel is om die basis vir die kranksinnige verdediging in die gemenereg te vestig.
Maart, 21. Oorlede van Robert Southey, digter, historikus en vertaler en Engelse digterpryswenner sedert 1813 (gebore in 1774).
21 Maart. Die dood van Guadalupe Victoria, Mexikaanse generaal en politikus en die eerste president van Mexiko (gebore in 1786).
Maart, 24. Slag van Hyderabad. Die Bombay -leër, onder leiding van generaal -majoor Sir Charles Napier, verslaan die Talpur Emirs en verseker die Sindh -provinsie vir die Britse Raj.
25 Maart. Marc Isambard Brunel Thames Tunnel, die wêreld se eerste verveelde onderwatertonnel, word in Londen geopen.
April. Deel 4 (hoofstukke 9–10) van Martin Chuzzlewit gepubliseer.
April, 4. William Wordsworth word Engeland se nuwe digterpryswenner.
April, 25. Koningin Victoria baar haar derde kind en tweede dogter, Alice.
Mei. Deel 5 (hoofstukke 11–12) van Martin Chuzzlewit gepubliseer.
4 Mei. Natal word tot 'n Britse kolonie uitgeroep.
Junie. Deel 6 (hoofstukke 13–15) van Martin Chuzzlewit gepubliseer.
Julie. Deel 7 (hoofstukke 16–17) van Martin Chuzzlewit gepubliseer.
19 Julie. Isambard Kingdom Brunel 's SS Groot -Brittanje word in Bristol bekendgestel. Dit word die eerste ysteromhulde, propeller-aangedrewe skip wat die Atlantiese Oseaan oorsteek.
Augustus. Deel 8 (hoofstukke 18–20) van Martin Chuzzlewit gepubliseer.
Augustus - September. Dickens bring die somer deur op Broadstairs.
Augustus, 5. Sarah Dazley, die laaste vrou wat in die openbaar in Engeland tereggestel is, word gehang weens moord buite die Bedford -gevangenis
19 Augustus. 'N Groot brand ontstaan ​​by Topping's Wharf, aan die oostekant van die London Bridge, wat aansienlike skade aangerig het, insluitend die nabygeleë St Olave 's Church.
22 Augustus. Die Theatres Act aanvaar die einde van die virtuele monopolie op teateropvoerings wat deur die patent teaters gehou word en moedig die ontwikkeling van gewilde vermaak aan.
September. Deel 9 (hoofstukke 21–23) van Martin Chuzzlewit gepubliseer.
September, 2. Die ekonoom koerant word die eerste keer gepubliseer.
September, 3. 'n Opstand in Athene dwing koning Otto van Griekeland om 'n grondwet toe te staan.
Oktober. Deel 10 (hoofstukke 24–26) van Martin Chuzzlewit gepubliseer.
Oktober, 1. News of the World koerant word die eerste keer gepubliseer.
Oktober, 2. Dickens keer terug na Londen vanaf Broadstairs.
Oktober, 5. Lewer 'n toespraak aan lede van die Manchester Athenaeum oor die deugde oor onderwys en leer by die instelling.
Oktober, 5 – Desember (vroeg). Dickens skryf N Kersfees liedjie.
November. Deel 11 (hoofstukke 27–29) van Martin Chuzzlewit gepubliseer.
November, 3-4. Die standbeeld van Nelson word bo -op die Nelson 's -kolom in Londen se Trafalgar Square geplaas.
November (laat). Teen die einde van die maand word daar advertensies in koerante vir Dickens se komende werk, N Kersfees liedjie.
Desember. Deel 12 (hoofstukke 30–32) van Martin Chuzzlewit gepubliseer.
19 Desember. N Kersfees liedjie word gepubliseer (in een bundel). Al 6000 eksemplare van die aanvanklike drukopgawe is binne enkele dae uitverkoop.
Mis jy 'n afspraak? As u weet van bewegings wat nie hier gedek word nie, laat ons dit graag weet, saam met 'n verwysing na enige bronmateriaal, sodat ons die leemtes kan probeer invul.
Charles Dickens (7 Februarie 1812 – 9 Junie 1870) was 'n Engelse skrywer en sosiale kritikus. Hy het van die wêreld se bekendste fiktiewe karakters geskep en word deur baie beskou as die grootste romanskrywer van die Victoriaanse era. Sy werke het gedurende sy leeftyd ongekende gewildheid geniet, en deur die 20ste eeu het kritici en geleerdes hom as 'n literêre genie erken. Sy romans en kortverhale geniet blywende gewildheid.
Gebore in Portsmouth, het Dickens die skool verlaat om in 'n fabriek te werk toe sy pa in 'n skuldenaarsgevangenis opgesluit was. Ondanks sy gebrek aan formele opleiding, het hy twintig jaar lank 'n weekblad geskryf, 15 romans, vyf novelle, honderde kortverhale en nie-fiksie-artikels geskryf, was hy 'n onvermoeide briefskrywer en het hy hom sterk beywer vir kinders regte, opvoeding en ander sosiale hervormings.
Dickens se literêre sukses begin met die reekspublikasie van 1836 Die Pickwick Papers. Binne 'n paar jaar het hy 'n internasionale letterkundige geword, bekend om sy humor, satire en skerp waarneming van karakter en samelewing. Sy romans, die meeste gepubliseer in maandelikse of weeklikse paaiemente, was die pionier in die reekspublikasie van narratiewe fiksie, wat die dominante Victoriaanse manier vir nuwe publikasie geword het. Cliffhanger -eindes in sy reekspublikasies het lesers in spanning gehou. Die paaiementformaat het Dickens in staat gestel om die reaksie van sy gehoor te evalueer, en hy het dikwels sy plot- en karakterontwikkeling aangepas op grond van sulke terugvoer. Byvoorbeeld, toe sy vrou se chiropodist ontstel het oor die manier waarop juffrou Mowcher ingekom het David Copperfield Dit lyk asof dit haar gestremdhede weerspieël, maar Dickens verbeter die karakter met positiewe eienskappe. Sy plotte is sorgvuldig saamgestel, en hy het dikwels elemente uit aktuele gebeurtenisse in sy vertellings ingewerk. Massas van die ongeletterde armes het in 'n rukkie geteister om elke nuwe maandelikse episode vir hulle voor te lees, wat 'n nuwe klas lesers oopgemaak en geïnspireer het.
Dickens word beskou as die literêre kolos van sy ouderdom. Sy roman van 1843, N Kersfees liedjie, bly gewild en inspireer steeds in elke artistieke genre. Oliver twist en Groot verwagtinge word ook gereeld aangepas, en roep, soos baie van sy romans, beelde op van vroeë Victoriaanse Londen. Sy roman uit 1859, 'N Verhaal van twee stede, wat in Londen en Parys afspeel, is sy bekendste werk van historiese fiksie. Dickens is geprys deur medeskrywers van Leo Tolstoy tot George Orwell en GK Chesterton vir sy realisme, komedie, prosastyl, unieke karaktertrekke en sosiale kritiek. Aan die ander kant het Oscar Wilde, Henry James en Virginia Woolf gekla oor 'n gebrek aan sielkundige diepte, los skryfwerk en 'n aar van sakkariese sentimentalisme. Die term Dickensian word gebruik om iets te beskryf wat aan Dickens en sy geskrifte herinner, soos swak sosiale toestande of komies afstootlike karakters.
Charles Dickens en sy vrou Catherine Dickens (née Hogarth) het hier gewoon saam met die oudste drie van hul tien kinders, met die ouer twee van Dickens se dogters, Mary Dickens en Kate Macready Dickens wat in die huis gebore is. 
'N Nuwe toevoeging tot die huishouding was Dickens se jonger broer Frederick. Catherine se 17-jarige suster Mary verhuis ook saam met hulle van Furnival's Inn om haar getroude suster en broer te ondersteun. Dit was nie ongewoon dat 'n vrou se ongetroude suster by 'n pasgetroude paartjie saamleef en help nie. Dickens het baie geheg geraak aan Mary, en sy sterf in sy arms na 'n kort siekbed in 1837. Sy het karakters in baie van sy boeke geïnspireer, en haar dood word gefiksionaliseer as die dood van Little Nell. Dickens het 'n huurkontrak van drie jaar (teen £ 80 per jaar) op die eiendom. Hy sou tot 1839 hier bly, waarna hy na groter huise verhuis namate sy rykdom toeneem en sy gesin toeneem. Dit is egter sy enigste Londense huis wat nog oorleef het.
Die twee jaar wat Dickens in die huis gewoon het, was uiters produktief, want hier het hy voltooi Die Pickwick Papers (1836), het die hele geskryf Oliver twist (1838) en Nicholas Nickleby (1838–39) en daaraan gewerk Barnaby Rudge (1840–41). 
Die gebou in Doughtystraat 48 word in 1923 bedreig met sloping, maar is gered deur die Dickens Fellowship, wat in 1902 gestig is, wat die verband aangegaan het en die eiendom se eiendom gekoop het. Die huis is opgeknap en die Dickens House Museum is in 1925 geopen onder leiding van 'n onafhanklike trust, nou 'n geregistreerde liefdadigheidsorganisasie.  Miskien is die bekendste uitstalling die portret van Dickens, bekend as Dickens se droom deur R. W. Buss, 'n oorspronklike illustreerder van Die Pickwick Papers. Hierdie onvoltooide portret toon Dickens in sy studeerkamer op Gads Hill Place omring deur baie van die karakters wat hy geskep het.  Die skildery is in 1870 na Dickens se dood begin. Ander opvallende artefakte in die museum sluit in talle eerste uitgawes, oorspronklike manuskripte, oorspronklike briewe deur Dickens en baie persoonlike items wat Dickens en sy gesin besit. Die enigste bekende kledingstuk wat Dickens nog gedra het, word ook in die museum vertoon. Dit is sy hofpak en swaard wat gedra is toe Dickens in 1870 aan die prins van Wallis voorgelê is. 
Glanville St soos was
Sophia Kewney, nog een van die eerste leerlinge wat in 1789 by die skool begin het, kom uit Marylebone, hoewel 'n deel van die straat waarin sy gewoon het oorspronklik St. Pancras was, die grens tussen die oostelike en westelike kant van die straat in 'n skuins lyn . 'http://www.british-history.ac.uk/survey-london/vol21/pt3/ ' Die kruispad op die hoek van Oxfordstraat en Tottenham Courtweg is 'n historiese aansluiting waar vier gemeentes ontmoet het. '
Trouens, die adres van Glanville St 44, Rathbone Place is op sigself 'n soort afwyking, aangesien Rathbone Place oorspronklik as Glanvillestraat bekend gestaan ​​het eerder as om 'n aparte straat te wees, en miskien was dit op die punt om te verander in 1789 toe Sophia se adres gegee word. Net soos 'n gordel-en-stutte benadering, is albei die name van die straat gebruik, sodat daar geen twyfel kon wees oor watter straat dit was nie.
Die van Kewney is dikwels moeilik om deur rekords op te spoor, aangesien die w kan so geskryf word dat dit in die n en kan maklik gelees word Kenney. In die boek Rough Minute word Sophia beskryf as 'goedgekeur as 'n behoorlike voorwerp', terwyl haar ouers William en Ann is. Haar aansoek word ondersteun deur H Spicer (Henry Spicer 'n portret- en emaljeverf van Great Newportstraat), iemand wat sedert die begin by die skool betrokke was. Daar is 'n paar vlugtige verwysings in openbare rekords na 'n William Kewney. Hy verskyn in belastingrekords in 1782 en 1792, beide kere in Glanville St, maar 'n kieserslys in 1774 gee hom 'n metselaar wat in Noel St, Westminster, woon. Vermoedelik is dit dieselfde William wat aansoek gedoen het om finansiële bystand in die lys van versoekers  waar dit aangeteken word
'William Kewney, messelaar, vra hulp nadat ernstige siekte hom nie in staat was om sy gesin te onderhou nie. Aanbeveel deur Lodge of Operative Masons, nr. 185 [SN 613], Londen '
Of hierdie twee dieselfde William Kewney is, is onmoontlik om te sê, maar gegewe die skaarsheid van die van, lyk dit waarskynlik.
Die koerant gee aan dat Sophia op 6 Maart 17 in St Pancras gedoop is80 gebore op 29 Januarie van daardie jaar. Die verslae gee egter 'n doop op 6 Maart 1779 in die Percy Chapel, St Pancras, net soos Mary Ann Ruscoe, blyk dit dat Sophia 'n jaar ouer is as wat die skool gedink het sy was! As dit 'n doelbewuste bedrog was (soos Mary Ann Ruscoe was), is dit een wat eers twee eeue later ontdek is ...
Van haar tyd by die skool weet ons net dat sy as bediende by die skool behou is toe sy oud genoeg was om te vertrek. Dit kan impliseer dat die gesinsomstandighede nog verder versleg het as in 1788, of dat dit moontlik 'n vakature vir 'n huiskneg is en Sophia beskikbaar is. Sy het duidelik hard gewerk, aangesien sy ná 'n jaar 'n Guinee se dank ontvang het. Ons kan haar dus tot ten minste 1796 plaas en dan, in 1799, is daar 'n huwelik.
London Metropolitan Archives Londen, Engeland Verwysingsnommer: p85/mry1/393
Hierdie huwelik het plaasgevind in St Mary's, Lambeth, en dui aan dat albei daar gewoon het. Dit is nie 'n gebied wat voorheen met die Kewneys verband gehou het nie, maar moontlik het Sophia oorgegaan van 'n huisbediende by die skool na 'n huishoudelike rol in Lambeth. John en Sophia het vyf kinders gehad en hul enigste dogter trou later met Crichton, en daar is vandag Crichton -afstammelinge wat Sophia as 'n voorouer kan eis.
Maar dit is Rathbone Place, Glanville St, wat die ster van hierdie vertoning (pos) is, want rondom die tyd dat die Kewneys daar was, was dit 'n klein hotspot vir kunstenaars en kunsverskaffers.
Die huise [in Rathbone Place] was gewone baksteen-terrasse van drie en vier verdiepings ... Huise met 'n breedte van 20–22 voet het oor die algemeen drie-baai-front, standaard agter-traplekke, hoekkaggels en kasvlerke. Sommige het marmerstene ... Die straat was 'n goeie privaat adres, met 'n aantal welgestelde inwoners 'https://www.ucl.ac.uk/bartlett/architecture/sites/bartlett/files/chapter31_hanway_street_and_rathbone_place.pdf
Waar kunstenaars en argitekte is en 'Byna elke huis in Rathbone Place het op 'n stadium 'n kunstenaar as huurder gehad' (ibid), dan is daar bykans onvermydelik kunsverskaffers. George Jackson & amp Co, Samuel en Joseph Fuller, Winsor & amp; Newton en George Rowney & amp Co was almal in hierdie gebied. Die Fullers was op nommer 34 van 1809 tot 1862 in wat Fuller's Temple of Fancy genoem sou word.
'N Pamflet, blykbaar uit die Lady's Magazine, Augustus 1823, gee 'n beeld van Fuller se winkel binne, en gee 'n goeie idee van die produkreeks wat die onderneming adverteer as' Uitgewers van die grootste verskeidenheid sportafdrukke ... Groothandelvervaardigers van Bristol Boards, Ivory Paper & amp Kaarte/Graveurs, Uitgewers, Drukverkopers en Fancy Stationers. 'Https://www.princeton.edu/
Links: Fuller's Temple of Fancy Regs: Jackson se logo vandag vanaf https://www.georgejackson.com/
George Jackson & amp Sons Ltd is in 1780 gestig en vervaardig dekoratiewe gipsversiering. Hulle persele was teen 1817 op nommer 50, uitgebrei tot nr. 49 c.1832 en dan na nr. 47–48. Agter die vertoonlokale was 'n groot werkswinkel. Die firma het tot 1934 vanaf Rathbone Place bedryf.
Langsaan op nr 51 was George Rowney & amp., Kunstenaars se kleurvervaardigers, van 1817 tot 1862 en op nommer 52 van 1854 tot 1884. Dit is 'n onderneming wat amper soveel name gehad het as die verfkleure wat hulle produseer! Dit het begin as T & amp; R Rowney (Thomas en Richard Rowney), toe het Thomas se seun die besigheid aangegaan saam met sy swaer, wat as Rowney & amp; Forster handel gedryf het. Na 1837 het 'n ander seun oorgeneem en dit het George Rowney & amp Company geword, later George Rowney & Co Co. Dit het baie keer verhuis en uiteindelik Londen heeltemal verlaat. Dit het sy band met die Rowney -gesin behou, maar uiteindelik het dit uit Rowneys opgehef en is dit in 1969 verkoop. In sy twintigjarige jaar (1983) het dit Daler-Rowney geword, onder wie dit nog steeds baie suksesvol handel dryf.
Die ander kunsverskaffers van Rathbone Place, wat vandag nog baie handel dryf, is Winsor & Newton. William Winsor, chemikus en kunstenaar, en Henry Charles Newton, kunstenaar, het in 1833 besigheid nr. 38 gestig in die destydse 'deel van 'n kunstenaarswyk waarin 'n aantal vooraanstaande skilders ateljees gehad het, en ander kleurlinge reeds gevestig was '(Wikipedia). Saam kombineer hulle die kennis van wetenskap en die kreatiwiteit van kuns om te voorsien
'' N gereelde bron van betroubare kleure en kwaste. 'Http://www.winsornewton.com/uk/discover
38 Rathbone Place was moontlik die huis van Newton voordat dit 'n sakeperseel geword het, en binne 'n kort tydjie was 39 ook deel van die onderneming. https://www.npg.org.uk/research/programmes/directory-of-suppliers/w.php
Vir Dickens was hulle 'towenaars op 'n Rathbone-plek ... Het iemand ooit iets soos Winsor en Newton se koppies chrome en angeliere gesien ... en crimsons, hard en kwaai soos 'n oorlogskreet, en pienk, teer en liefdevol as 'n jong meisie? ' Die hele jaar deur, vol.7. 1862, p.563
Nadat ons ons verf gekry het, laat ons gaan na die kunstenaars wat dit gebruik het. Van die Rathbone Place -persone het minstens twee van hulle 'n verband met die geskiedenis van die skool gehad. Humphry, Hardwick & amp Hone was daar toe ons weet dat die Kewneys daar woon, Burrell, Constable, Lewis en Pugin het moontlik saamgeval met die Kewneys -woning, maar nadat Sophia by die skool begin het, was Hawkins, Bielfield en Moore daar effens later, maar nog steeds in die vroeë deel van die C19de.
Joseph Francis Burrell, was 'n miniatuurskrywer wat tussen 1801 en 1807 by die Royal Academy uitgestal het. Hy het op nr. 7 gewoon. John Konstabelis natuurlik aan ons almal bekend. Hy het op nommer 50 ingeskryf toe hy 'n student aan die Royal Academy was. Frederick Christian Lewis was 'n etser, akwatint en stippelgraver, en ook 'n landskap- en portretskilder. Hy het op nr 5 gewoon.
Links: miniatuur deur Burrell. Middel: selfportret Konstabel. Regs: ets en akwatint deur Lewis
Augustus Charles Pugin op nr 38 was 'n Frans-gebore kunstenaar en tekenaar en 'n bekwame waterverfskilder. Hy was in Rathbone Place 1804–6. Miskien word hy ietwat verduister in roem deur sy seun Augustus Welby Northmore Pugin. John Linnell, wat naby nr. 35 (1817–18) gewoon het, was 'n skilder en graveerder. Soos konstabel - maar net 'n paar jaar later - het hy 'n student geword by die Royal Academy, waar hy medaljes vir teken, model en beeldhouwerk verower het. Dit is bekend dat Nathaniel Hone, portret- en miniatuurskilder, oorlede op nr. 30 in 1784. Hy was 'n Iers gebore skilder en een van die stigterslede van die Royal Academy.
Links: portret van Pugin deur John Nash. Middel: self = portret deur Linnell. Regs: selfportret deur Hone
Benjamin Waterhouse Hawkins, woonagtig op nommer 11 in die 1830's, was die seun van 'n kunstenaar (Thomas Hawkins) en is veral bekend vir sy werk oor die lewensgrootte modelle van dinosourusse in die Crystal Palace Park in die suide van Londen. Hy het egter ook baie fyn natuurgeskiedenis skilderye vervaardig. Henry Bielfield, skilder, woon op nr. 13 (1837–54), maar hy woon ook op nr. 18 en nr. 21. Vermoedelik nie op dieselfde tyd nie. George Belton Moore, landskapskilder, het in 1830 op Rathbone Place nr. 1 gewoon. Moore was 'n leerling van Pugin, en hy hoef net daarvoor in die straat te loop.
Links: Varkhert (Axis porcinus) van Knowsley Park deur Hawkins. Sentrum: Ontmoeting van dag en lig deur Bielfield. Regs: Fish Street Hill kyk na London Bridge, 1830 deur Moore
Dit laat die twee wat raakpunte het met die geskiedenis van die skool.
Ozias Humphry, wat in 1777 op nr. 29 gewoon het, was 'n miniatuurskrywer van 'n bekende naam wat later as portretskilder in kryte by die koning aangestel is (1792). As dit nie vir die moderne ore ietwat kinderagtig was nie, was kryt die term wat ons vandag pastelle noem. Ongelukkig het sy verswakkende sig (uiteindelik blind) beteken dat hy van klein foto's na groter portrette moes verander. Onder sy werk was 'n portret van ene Bartholomew Ruspini, die aanstigter van die skool waarvan Sophia Kewney 'n leerling geword het.
Links: uittreksel uit "The Royal Freemason 's School for Girls ". Die Bouwer. 9: 722. 1851..Regs: foto van Philip Hardwick, c 1850 uit The Patrick Montgomery Collection
Philip Hardwick, 'n argitek en seun van 'n argitek is gebore op nr. 9 in 1792. Hy het opgelei as argitek onder sy vader, Thomas Hardwick, wat op sy beurt die seun was van 'n ander argitek Thomas Hardwick (1725–1798). Die familienaam Hardwick strek oor meer as 150 jaar in die geskiedenis van die Britse argitektuur. Toe die skool wou verhuis na sy derde perseel (Somers Place East en St George's Fields, Southwark was die eerste twee), is Philip Hardwick aangestel as die argitek.
Terwyl hy aan die Lincoln's Inn Great Hall (1843-4) gewerk het, het Philip Hardwick siek geword en sy gesondheid het die res van sy lewe gebuk gegaan. Sy seun Philip Charles Hardwick het sy pa bygestaan ​​en hulle het as 'n span gewerk. In 1851 is die derde skoolterrein geopen, wat sy styl baie weerspieël in die tyd van die Gotiese herlewingsstyl.
Die School in Somers Place East verbind dus op 'n baie nuuskierige en onverwagte manier met die perseel in Clapham via Rathbone Place, oftewel Glanville St.
Sy gesondheid het ná die bestraffende Amerikaanse toer gevaarlik gebly en is verder benadeel deur sy verslawing om die moeisame "Sikes and Nancy" te lees. Sy afskeidsleestoer is laat vaar toe hy in April 1869 ineengestort het. Hy het 'n ander roman begin skryf en 'n kort afskeidsseisoen van voorlesings in Londen gehou, eindigend met die beroemde toespraak: "Van hierdie glansende ligte verdwyn ek nou vir ewig ..." - woorde wat minder as drie maande later op sy begrafniskaart herhaal is. Hy sterf skielik in Junie 1870 en word begrawe in die Westminster Abbey.
Charles Dickens (1840-1850) - Geskiedenis
ickens was nie net die eerste groot stedelike romanskrywer in Engeland nie, maar ook een van die belangrikste sosiale kommentators wat fiksie effektief gebruik het om ekonomiese, sosiale en morele vergrype in die Victoriaanse era te kritiseer. Dickens het deernis en empatie getoon teenoor die kwesbare en benadeelde segmente van die Engelse samelewing en het bygedra tot verskeie belangrike sosiale hervormings. Dickens se diep sosiale toewyding en bewustheid van sosiale euwels is afgelei van sy traumatiese kinderjare-ervarings toe sy pa in die Marshalsea Debitors 'Gevangenis ingevolge die Insolvent Debitors Act van 1813 gevange geneem is, en hy op twaalfjarige ouderdom in 'n skoenverwarmerfabriek gewerk het. In sy volwasse lewe ontwikkel Dickens 'n sterk sosiale gewete, 'n vermoë om empatie te hê met die slagoffers van sosiale en ekonomiese ongeregtighede. In 'n brief aan sy vriend Wilkie Collins van 6 September 1858 skryf Dickens oor die belangrikheid van sosiale toewyding: & ldquo dat u uself in 'n valse posisie bevind op die oomblik dat u uself daarvan probeer afskei, dat u daarmee moet meng en die beste daarvan kan maak, en die beste van uself kan maak in die winskopie & rdquo (Marlow, 132).
Dickens het geglo in die etiese en politieke potensiaal van letterkunde, en veral die roman, en hy beskou sy fiksie as 'n springplank vir debatte oor morele en sosiale hervorming. In sy romans van sosiale analise word Dickens 'n uitgesproke kritikus van onregverdige ekonomiese en sosiale toestande. Sy diepgevoelde sosiale kommentare het gehelp om die kollektiewe bewustheid van die lesende publiek te verhoog. Dickens het aansienlik bygedra tot die ontstaan ​​van die openbare mening, wat 'n toenemende invloed op die besluite van die owerhede gekry het. Indirek het hy bygedra tot 'n reeks regshervormings, waaronder die afskaffing van die onmenslike gevangenisstraf vir skuld, die suiwering van die landdroshowe, 'n beter bestuur van kriminele gevangenisse en die beperking van die doodstraf.
Die roman 'n bewaarplek van sosiale gewete
Dickens was 'n groot moralis en 'n waarnemende sosiale kommentator. Hy was geensins heeltemal onder die invloed van Carlyle nie, maar hy het sy leer gevolg toe hy die kwale van die Victoriaanse samelewing blootgelê het. Alhoewel sy fiksie nie polities ondermynend was nie, het hy 'n beroep gedoen om akute sosiale vergrype reg te stel. Na die dood van Dickens word sy sosiale teorie lankal as oorvereenvoudig beskou, maar soos Jane Smiley in The Guardian aangedui het, is dit die afgelope jaar heroorweeg:
Byvoorbeeld, in die 1960's en 70's, die era van die nuwe linkses, word Dickens as bedoel beskou, maar naïef is sy & ldquoprogramme & rdquo as swak uitgewerk en inkonsekwent beskou-nie Marxisties genoeg nie (alhoewel Marx 'n groot fan van Dickens was). Nadat die marxisme uit die mode geraak het, het Dickens se amorfe sosiale kritiek meer algemeen gelyk, omdat dit nie programmaties was nie, maar gebaseer was op vrygewigheid en broederskap, gekombineer met spesifieke kritiek op praktyke wat gedurende sy leeftyd in Engeland algemeen was. [24 Junie 2006]
Dickens was nie die eerste romanskrywer wat die lesende publiek die aandag gevestig het op die ontneming van die laer klasse in Engeland nie, maar hy was baie meer suksesvol as sy voorgangers om die kwale van die industriële samelewing bloot te lê, waaronder klasverdeling, armoede, slegte sanitasie, voorreg en meritokrasie en die ervaring van die metropool. Net soos baie skrywers uit die negentiende eeu, gebruik Dickens die roman as 'n bewaarplek van sosiale gewete. Soos Louis James egter aanvoer:
Dickens is tegelyk sentraal en on tipies in die 'sosiale roman'. Hy is 'n romanskrywer wat algemeen verband hou met sosiale kwessies, en word aangeval omdat hy sy verbeelding tussen sy skryfwerk en sy onderwerp kon toelaat, en sy onderliggende houding kan ontwykend wees. In sy fiksie het die meeste karakters 'n werk, maar Dickens wys hulle selde by die werk. Sy romans handel sentraal oor sosiale verhoudings, maar sy model hiervoor lyk, soos Cazamian opgemerk het, 'n ewige Kersfees van warm gevoelens en die welwillende paternalisme van Fezziwig in A Christmas Carol (1843). Selfs sy uitdruklike uitwerking van klas- en nywerheidskwessies in Hard Times (1854), gebaseer op 'n haastige besoek aan 'n fabrieksstaking in Preston, het die fabrieksprobleem nie geïdentifiseer met die ekonomie nie, maar met die ontilitêre ontkenning van menslike verbeelding en die fabrieke langs mekaar geplaas van Coketown teen die bisarre wêreld van die sirkus van Sleary. 
Hoe baie radikale hom ook bewonder het, Dickens was nooit 'n radikale skrywer nie, maar hy was baie meer sensitief vir sosiale mishandeling as William Makepeace Thackeray, en reageer geredelik op die kommer van die Condition of England Question.
Die toestand van Engeland
Een voorbeeld van Dickens se ideale wêreld en twee van sy donkerder visioene in Phiz se illustrasies, wat Dickens noukeurig onder toesig gehou het: (a) Oukersaand by meneer Wardle. Twee tonele in die skuldenaarsgevangenis: (b) mnr. Pickwick sit vir sy portret. (c) Die Bewaarderskamer. [Klik op hierdie prente vir groter foto's.]
In The Pickwick Papers (1837) het Dickens 'n utopiese en nostalgiese visie van die pre-Victoriaanse en pre-industriële Engeland geskep voor 'n vinnige industrialisering en verstedeliking. Alhoewel die roman komies was, is dit nie vry van Dickens se kenmerkende sosiale kommentaar nie, wat in sy latere romans meer uitgesproke sou word. Die beskrywings van Eatanswill (hoofstuk 13) en die grimmige Fleet -gevangenis (hoofstuk 41) maak voorsiening vir sommige van Dickens se beheptheid met die toestand van Engeland, wat onthul word in sy daaropvolgende romans wat handel oor die donkerder en walgliker kant van die Victoriaanse tyd. Die volgende gedeelte uit The Pickwick Papers voorsien Dickens se lewenslange kommer oor die gevolge van industrialisasie op die Engelse samelewing.
Dit was nogal donker toe meneer Pickwick homself voldoende opgewek het om deur die venster te kyk. Die slenterende kothuise langs die pad, die bedompige tint van elke voorwerp wat sigbaar is, die troebel atmosfeer, die paadjies van flesse en baksteenstof, die dieprooi gloed van oondvure in die verte, die hoeveelhede digte rook wat swaar uit die hoogte kom skoorstene omvergooi, alles swart maak en verduister rondom die skittering van verligte ligte, die swaar waens wat langs die pad gewoel het, belaai met botsende ysterstawe of met swaar goedere - alles het hul vinnige aanpak na die groot werkende stad Birmingham belemmer.
Terwyl hulle deur die smal deurpaadjies rammel wat na die hart van die onrus lei, tref die besienswaardighede en geluide van ernstige besetting die sintuie met geweld. Die strate was vol werkende mense. Die gedruis van arbeid weerklink uit elke huis se ligte wat skitter by die lang venstervensters op die solderverdiepings, en die werveling van wiele en geraas van masjinerie skud die bewende mure. Die vure, wie se troebel, vurige lig al kilometers ver sigbaar was, het fel opgesteek in die groot werke en fabrieke van die stad. Die gedruis van hamers, die gedruis van stoom en die swaar geklap van enjins was die harde musiek wat uit elke kwartaal ontstaan ​​het. [632-33]
Dickens se latere romans bevat 'n paar van sy mees deurslaggewende stukke sosiale kommentaar. Begin met sy tweede roman, Oliver Twist, deur Nicholas Nickleby, A Christmas Carol, The Chimes, Dombey and Son, Bleak House, Hard Times, en eindig met Little Dorrit, verwerp Dickens die aansprake van klassieke ekonomie heeltemal en toon sy morele besorgdheid oor die sosiale welstand van die land. Sy vroeë romans stel geïsoleerde misbruik en tekortkominge van individuele mense bloot, terwyl sy latere romans 'n bittere diagnose van die toestand van Engeland bevat.
Oliver Twist (1837-39), wat 'n radikale verandering in die temas van Dickens verteenwoordig, is sy eerste roman met 'n sosiale kommentaar soortgelyk aan die in die daaropvolgende romans van die toestand van Engeland. Volgens Louis Cazamian bevestig die sukses van Twist Dickens se vasberadenheid om oor sosiale onderwerpe te skryf, en die aanvang van Chartisme beteken dat die brandende sosiale kwessie van die dag die probleem van die werkersklas was (164). Dickens ondersoek baie sosiale temas in Oliver Twist, maar drie is oorheersend: die misbruik van die nuwe Poor Law -stelsel, die euwels van die kriminele wêreld in Londen en die viktimisering van kinders. Die kritiek op die Poor Law van 1834 en die administrasie van die werkhuis word in die eerste hoofstukke van Oliver Twist aangebied. Dickens lewer die mees kompromislose kritiek op die Victoriaanse werkhuis, wat bedryf is volgens 'n regime van langdurige honger, liggaamlike straf, vernedering en skynheiligheid.
In teenstelling met Pickwick, toon Dickens in Oliver Twist Engeland aan as 'n land van wat Disraeli genoem het en twee nasies noem: die rykes en bevoorregtes en die armes wat in onheilspellende en onmenslike omstandighede van ontbering, ellende en vernedering leef. Baie karakters van Oliver Twist funksioneer as allegorieë. Dickens daag die gewilde Victoriaanse oortuigings uit dat sommige mense meer geneig is tot ondeugd as ander. Soos Frances Trollope, Charlotte Elizabeth Tonna, Charlotte Brontë en Elizabeth Gaskell, was Dickens ten volle bewus van die viktimisering van vroue in die Victoriaanse samelewing. Nancy word gedwing tot prostitusie deur armoede, honger en lewe in 'n korrupte omgewing. John Bayley wys daarop
Nancy se lewe is die lewe van Engeland, 'n nagmerrie -samelewing waarin hardnekkigheid eindeloos en verstommend is, waarin die natuurlike gevoelens verdraai word en die waardigheid van die mens slegs in resolusie en geweld voorkom. Dit is 'n meer ontstellende prentjie as die noukeurig en metodies gesimboliseerde sosiale panoramas van Bleak House, Little Dorrit en Our Mutual Friend. 
In Oliver Twist bied Dickens 'n portret van die makabere kinderjare van 'n aansienlike aantal Victoriaanse weeskinders aan. Die weeskinders word ondervoed, en vir 'n maaltyd kry hulle 'n enkele skeut mossel. Oliver, een van die onderdrukte kinders, waag om meer gruel te vra en word swaar gestraf.
Die aand het die seuns hul plekke ingeneem. Die meester, in sy kok se uniform, het homself by die koper gestasioneer, wat sy arm assistente agter hom gelê het, die pap moes bedien word en 'n lang genade oor die kort meegevoel. Die gruwel verdwyn, die seuns fluister mekaar en knipoog vir Oliver terwyl sy volgende bure hom druk. As kind was hy desperaat van honger en roekeloos van ellende. Hy het van die tafel af opgestaan ​​en met 'n lepel in die hand na die meester gegaan en gesê: ietwat ontsteld oor sy eie temperatuur: 'Asseblief, meneer, ek wil nog'. '
Hierdie toneel, wat die bekendste voorval in enige Engelse roman geword het (Sanders, 412), het 'n sterk beroep op die Victoriaanse gewete gehad. Dickens daag die Victoriaanse idee van liefdadigheid uit vir die sogenaamde & ldquodeserving poor & rdquo. Hy het oortuigend getoon dat die werkhuis 'n mislukte poging was om die probleem van armoede en ongewenste kinders op te los.
Oliver Twist kan gelees word as 'n handboek van Victoriaanse kindermishandeling en 'n sosiale dokument oor die vroeë Victoriaanse krotbuurte. As Oliver saam met Sowerberry die lyk van 'n vrou wat dood is van honger gaan haal, kan hy 'n ontsettende uitsig op verlate krotbuurte sien.
Sommige huise wat deur ouderdom en verval onseker geword het, word verhinder om in die straat te val, deur groot houtbalke teen die mure, stewig in die pad geplant, maar selfs hierdie gekke holtes is blykbaar gekies as die nagte van sommige huislose ellendes, vir baie van die growwe planke wat die deur en venster voorsien het, is uit hul posisie geruk om 'n opening oop te maak wat wyd genoeg is vir 'n menslike liggaam. Die hok was stil en vuil. Die einste rotte, wat hier en daar verrot in sy verrotting lê, was afskuwelik van hongersnood. (Hfst. 5, 44)
Dickens het daarin geslaag om die Victoriaanse openbare mening meer bewus te maak van die omstandighede van die armes. Hy het die wanorde, kwaadwilligheid, roes, verval en die menslike ellende van 'n moderne industriële stad oortuigend uitgebeeld. Alhoewel die aanvanklike toestand van die Engelse diskoers op die daaropvolgende bladsye verander in 'n sentimentele morele fabel, is Oliver Twist 'n belangrike manifestasie van die Victoriaanse sosiale gewete.
Drie van Phiz se illustrasies vir Nicholas Nickleby: (a) Nicholas Starts for Yorkshire. (b) Die interne ekonomie van Dotheboys Hall. (c) Nicholas verstom meneer Squeers en familie. [Klik op hierdie prente vir groter foto's.]
Die motief van kindermishandeling in die konteks van die Victoriaanse onderwysstelsel word voortgesit in Nicholas Nickleby (1838-9). Die roman bevat 'n ernstige sosiale kommentaar op die toestande van skole waar ongewenste kinders mishandel en verhonger is. Nicholas word gestuur na Dotheboys Hall, 'n skool wat deur die wrede en beledigende hoof Wackford Squeers bestuur word.
Bleek en afgesaagde gesigte, slank en benerige figure, kinders met die voorkoms van ou manne, misvormings met ysters op hul ledemate, seuns van gestremde groei en ander wie se lang, skraal bene hul buigende lywe skaars sou kon dra, almal saam daar saamgedrom was die bleek oog, die haselip, die krom voet en elke lelikheid of verdraaiing wat vertel het van onnatuurlike afkeer wat ouers vir hul nageslag of jong lewens gehad het, wat van die vroegste begin van die kindertyd af 'n afskuwelike volharding was wreedheid en verwaarlosing. Daar was gesiggies wat mooi moes gewees het, verduister deur die skel van droewige, volgehoue ​​lyding; daar was 'n kinderjare met die blus van sy oë, die skoonheid daarvan verdwyn, en die hulpeloosheid alleen was daar, seuns, broeiend en broeiend met blye oë, soos boosdoeners in die gevangenis en daar was jong wesens op wie die sondes van hul verswakte ouers neergedaal het, wat selfs huil oor die huursoldate wat hulle geken het, en eensaam, selfs in hul eensaamheid. Met elke vriendelike simpatie en toegeneentheid by sy geboorte, met elke jong en gesonde gevoel wat geslaan en uitgehonger word, met elke wraakgierige passie wat in geswelde harte kan kom, wat sy bose weg in stilte opeet, wat 'n beginende hel het hier gebroei ! 
Die roman rig hierdie ironiese aanval op die Victoriaanse openbare mening, wat óf onbewus was van die behandeling van arm kinders. Dickens was krities oor die Victoriaanse onderwysstelsel, wat nie net weerspieël word in Nicholas Nickleby, Hard Times en Our Mutual Friend nie, maar ook in sy joernalistiek en openbare toesprake. As seun was hy geskok om berigte oor die goedkoop koshuise in die Noorde te lees. In Nicholas beskryf Dickleby Dickens beledigings in koshuise in Yorkshire. Dickens kritiseer egter nie net die kwaadwillige onderwysstelsel nie, maar hy is veral bekommerd oor die lotgevalle van hierdie ongelukkige kinders wat verteenwoordigers is van die kwesbaarste deel van die samelewing.
Dickens se novelle, A Christmas Carol (1843), is 'n anti-Malthusiese verhaal. Die skrywer toon sy afkeer van die Malthusiaanse beginsel van onbeheerde bevolkingsgroei. Scrooge praat oor liefdadigheidsversamelaar soos Malthus, wat voorgestel het om die wette af te skaf:
& ldquo As hulle eerder sou sterf, & rdquo sê Scrooge, & ldquothey het dit beter gedoen en die oorskotbevolking verminder. & rdquo 
A Christmas Carol was die reaksie van Dickens op die verslag van die kommissie vir indiensneming van kinders oor die ellende wat baie arm kinders gely het. Dickens het suggestief selfsug en hebsug blootgestel as die dominante kenmerke van sy Engeland. Hy beskryf byna op 'n dokumentêre manier Kersfees wat deur die werkende armes in die vroeg-Victoriaanse Engeland gevier is.
Alhoewel Dickens se vroeë werke geloof in die nuwe kommersiële middelklas impliseer in teenstelling met die ou aristokrasie, het die skrywer die verskil gesien tussen die idees en praktyk van hierdie nuwe klas en die beginsels van moraliteit en etiek. As 'n sosiale kommentator het Dickens die behoefte aan die hervorming van die Engelse samelewing gesien, het hy aangemoedig dat die rykes en bevoorregtes 'n groter humanitarisme teenoor armes en kwesbares toon.
Gedurende die 1850's verskuif Dickens se belange geleidelik van die ondersoek van individuele sosiale kwale na die ondersoek van die toestand van die samelewing, veral die wette, opvoeding, nywerheidsverhoudinge en die haglike omstandighede van die armes. Afgesien van fiktiewe plotte, bevat sy romans toenemend 'n aansienlike hoeveelheid sosiale kommentaar, soortgelyk aan Henry Mayhew se nie -fiktiewe vertellings oor die Londense armes.
Twee van Phiz se illustrasies vir Bleak House. (a) Uiters armoede: Die besoek aan die baksteenmaker. (b) Behandeling van arm kinders: mnr. Chadband 'verbeter' 'n moeilike onderwerp. [Klik op hierdie prente vir groter foto's.]
Alhoewel Bleak House (1852-53) dikwels Engeland se eerste outentieke bydrae tot moderne speurfiksie genoem word, dui dit ook skerp op die ongelykhede in die Victoriaanse samelewing. Die mooiste roman van Dickens, hoewel dit nie die gewildste is nie, onthul die misbruik van die kanselhof en administratiewe onbevoegdheid. Vir Dickens het die kanselhof sinoniem geword met die gebrekkige regstelsel, duur hofgeld, burokratiese praktyke, tegniesheid, vertraging en onvolledigheid van vonnisse. Afgesien van die kritiek op die kanselhof, kritiseer Dickens ook krotbuurte, oorvol stedelike begraafplase, verwaarlosing van aansteeklike siektes, kieskorrupsie, predikanteklasverdelings en verwaarlosing van die opvoedkundige behoeftes van die armes. Die boek begin met die beroemde beskrywing van Londen in mis.
Mis oral. Mis die rivier op, waar dit tussen groen aiete vloei en weivelde mis langs die rivier, waar dit rol verontreinig tussen die skeepsvlakke en die besoedeling van die water van 'n groot (en vuil) stad. Mis op die Essex -moerasse, mis op die Kentish -hoogtes. Mis wat in die kajuit van kollierbriggies kruip, mis lê op die werwe en sweef in die tuig van groot skepe, mis wat neersak op die skote van bakke en klein bote. Mis in die oë en keel van ou Greenwich -pensioenarisse, wat suis langs die vuur van hul wyke, mis in die stingel en bak van die middagpyp van die toornige skipper, in sy nabye kajuitmis wat die tone en vingers van sy rillende klein prentjie wreed knyp seuntjie op die dek. Toevallige mense op die brûe wat oor die borstelinge in 'n mistige hemelruim inloer, met mis rondom hulle, asof hulle in 'n ballon is en in die mistige wolke hang. 
Hierdie mis is ook baie simbolies. Dit staan ​​vir institusionele onderdrukking wat in elke segment van die Victoriaanse samelewing deurdring. Dickens beskou Londen as 'n plek van menslike ellende, en die wêreld wat hy sien, word beheer deur hebsug en geld. Bleak House dra ook 'n waarskuwing teen die oormaat van die laisez-faire-ekonomie. Die beskrywings van strate, geboue en mense is realisties en weerspieël die lewensomstandighede van Engeland in die middel van die 19de eeu. Die kleure in die roman is oorwegend grys en swart, en die mis word een van die sentrale simbole van die roman.
Drie van Phiz se donkerbord-illustrasies vir Bleak House. (a) Urban squalor: Tom All Alone's. Duisternis binne en buite Chesney Wold: (b) The Ghost's Walk. (c) sonsondergang in die lang sitkamer by Chesney Wold. [Klik op hierdie prente vir groter foto's.]
Bleak House bied nie net 'n satiriese blik op die regstelsel in Engeland wat dikwels die lewens van onskuldige mense vernietig nie, maar bied ook 'n uitgebreide panorama van Victoriaanse Engeland, wat die mistige strate van Londen insluit, vuil krotbuurte, die doolhof van die herberge van die hof en ook die rustige platteland, met karakters wat wissel van moorddadige skurke, 'n vrou en 'n vrou (Lady Deadlock) tot deugsame meisies en lede van 'n landelike aristokrasie, wat almal geraak word deur die gebreke van die martelende Victoriaanse regstelsel. Die atmosfeer, plekke en gebeure word met groot egtheid beskryf. In hierdie siening is Bleak House een van die belangrikste romans oor die toestand van die Victoriaanse samelewing. Soos Terry Eagleton opgemerk het, beskou ldquoDickens sy samelewing as verrottend, ontknopend, so gevul met betekenislose materie dat dit geleidelik terugsak in 'n oeroue slym en rdquo (40).
Bleak House verwys nie net na die huis van mnr. Jarndyce nie, maar ook na die toestand van Engeland, wat voorgestel word as 'n sombere gebou en wie se regstelsel hervorm moet word as Engeland as 'n moderne nasie wil voortgaan. Dickens beskryf nadruklik stedelike armoede deur die voorbeeld van die krotbuurtstraat, waar arme Jo woon, op 'n manier soortgelyk aan die Sanitary Reports. Die morele korrupsie van Chancery word gekombineer met die fisiese verval van die krotbuurte:
Jo woon-dit wil sê, Jo is nog nie oorlede nie-op 'n verwoestende plek waarvan hy bekend is onder die naam Tom-all-Alone's. Dit is 'n swart, vervalle straat, wat deur alle ordentlike mense vermy word, waar die gekke huise, toe hul verval ver gevorder het, beslag gelê het deur 'n paar gewaagde rondlopers wat, nadat hulle hul eie besitting gevestig het, hulle in losies kon loslaat. Nou, hierdie tuimelende woonplekke bevat snags 'n swerm ellende. Soos op die verwoeste menslike ongedierte parasiete verskyn, so het hierdie verwoeste skuilings 'n menigte onheilspellende bestaan ​​voortgebring wat in en uit gapings in mure en planke kruip en homself aan die slaap raak, in getalle, waar die reën instroom en kom en gaan, haal koors en dra en saai meer boosheid in elke voetafdruk as Lord Coodle, en sir Thomas Doodle, en die hertog van Foodle, en al die goeie here in die amp, na Zoodle, sal binne vyfhonderd jaar regkom - alhoewel uitdruklik gebore om dit te doen. Twee keer die afgelope tyd was daar 'n ongeluk en 'n stofwolk, soos die spring van 'n myn, in Tom-all-Alone en elke keer dat 'n huis geval het. Hierdie ongelukke het 'n paragraaf in die koerante gemaak en 'n bed of twee in die naaste hospitaal gevul. Die gapings bly bestaan, en daar is nie ongewilde blyplekke onder die rommel nie. Aangesien nog 'n paar huise amper gereed is om te begin, sal die volgende ongeluk in Tom-all-Alone waarskynlik goed wees. [Ch. 16, 182-183]
Dickens se beskrywing van Tom-All-Alone's, 'n rookery in St Giles, oos van Charing Cross Road, kan beide gelees word as historiese bewyse en as 'n kragtige literêre simbool van die toestand van Engeland, waar onbeheerde industrialisasie, volgens Dickens se mening, tot ellende bygedra het. , verval en siektes. Net so staan ​​Chancery as 'n bitter metafoor van morele korrupsie wat die hoër klasse deurdring.
Die sosiale gevolge van industrialisasie en verstedeliking word miskien die mees oortuigend uitgebeeld in Hard Times (1854), wat Dickens geskryf het na dringende dringende eksterne omstandighede. Hard Times is meer as enige ander van sy romans in die toestand van Engeland wat beïnvloed word deur Carlyle se sosiale kritiek. Dit handel oor 'n aantal sosiale kwessies: nywerheidsverhoudinge, opvoeding vir armes, klasverdeling en die reg van gewone mense tot vermaak. Dit maak ook gebruik van die hedendaagse besorgdheid oor die hervorming van egskeidingswette. Cazamian beskou Dickens in Hard Times as 'n intermediaire skakel tussen die sosiale denke van Carlyle en Ruskin. net meer as 'n misverstand, wat geduldig kan opgebreek word en rdquo (93). Op dieselfde manier, in sy studie, & ldquoThe Rhetoric of Hard Times & rdquo, het David Lodge geskryf:
Op elke bladsy manifesteer Hard Times sy identiteit as 'n polemiese werk, 'n kritiek op die middel-Victoriaanse industriële samelewing wat gedomineer word deur materialisme, verkryging en meedoënloos mededingende kapitalistiese ekonomie. Vir Dickens, op die tydstip van die skryf van Hard Times, is hierdie dinge die artikulatiesste, oortuigendste (en dus gevaarliker) deur die Utilitarians voorgestel. 
Dickens het, soos Thomas Carlyle en baie ander hedendaagse intellektuele, die utilitarisme gekritiseer, hoewel hulle die utilitaristiese etiek met laissez-faire industriële kapitalisme verwar het, wat, net soos utilitarisme, op die beginsel van eiebelang gebaseer was.
In Hard Times het Dickens 'n Condition-of-England-roman geskep wat direk verband hou met kontemporêre en sosiale kwessies. Die volume -uitgawe van die roman dra die ondertitel: & ldquoFor these Times & rdquo, wat verwys na Carlyle se opstel van 1829 & ldquoSigns of the Times & rdquo (teks). Soos Michael Goldberg uitgewys het, het & ldquoCarlyle sy hele lewe lank 'n held vir Dickens gebly ... & rdquo (2), en sy kritiek op utilitarisme het 'n sterk verwantskap met Carlyle. Carlyle ontbloot die gevare van 'n meganistiese en onmenslike stelsel wat mense van menslike eienskappe soos emosie, liefde en verbeelding ontneem het. Dickens herhaal baie van Carlyle se argumente teen die krag van sosiale masjinerie en materialistiese bewussyn. Anders as Carlyle, toon Dickens egter aan dat die positiewe aspekte van die menslike natuur nie maklik vernietig word nie. Fancy, verbeelding, deernis en hoop verdwyn nie heeltemal nie. Hulle word bewaar in karakters soos Sissy, Rachael en Sleary. Selfs meneer Gradgrind het uiteindelik enkele spore van menswees onthul. Uiteindelik het Dickens nie Carlyle se gunsteling tema van die aristokratiese held aangeneem as die redder van 'n ontbindende samelewing nie.
Coketown, die stad van Feit, voorspel die ontstaan ​​van 'n monsteragtige massa -stedelike samelewing gebaseer op rasionalisme, anonimiteit en ontmensliking. Die dominante kenmerk van die stad is die inherente lelikheid daarvan. Die inwoners het 'n gebrek aan individualiteit en is die produk van 'n onmenslike, materialistiese samelewing.
Dit was 'n stad van rooi baksteen, of van baksteen wat rooi sou gewees het as die rook en as dit toelaat, maar soos sake lyk, was dit 'n stad van onnatuurlike rooi en swart soos die geverfde gesig van 'n woeste. Dit was 'n stad met masjinerie en hoë skoorstene, waaruit eindelose rookslange vir ewig en altyd agteruitgegaan het en nooit losgeraak het nie. Dit het 'n swart kanaal en 'n rivier wat pers was van stinkende kleurstof en groot hope geboue vol vensters waar die hele dag rammel en bewe, en waar die suier van die stoommotor eentonig werk en soos 'n olifant se kop 'n toestand van melancholiese waansin. Dit bevat verskeie groot strate wat baie op mekaar lyk, en baie klein strate nog meer soos mekaar, bewoon deur mense wat net soos mekaar is, wat almal op dieselfde ure met dieselfde geluid op dieselfde sypaadjies ingegaan en uitgegaan het doen dieselfde werk, en aan wie elke dag dieselfde was as gister en môre, en elke jaar die eweknie van die laaste en die volgende. [Ch. V, 28]
In moeilike tye is menslike verhoudings besmet deur die ekonomie. Die beginsels van die 'sombere wetenskap' het gelei tot die vorming van 'n selfsugtige en atomistiese samelewing. Die sosiale kommentaar van Hard Times is redelik duidelik. Dickens is bekommerd oor die omstandighede van die stedelike arbeiders en die oormaat van laissez-faire-kapitalisme. Hy ontbloot die uitbuiting van die werkersklas deur ongevoelige nyweraars en die skadelike gevolge van die verspreiding van feitelike kennis (statistiek) ten koste van gevoel en verbeelding. Hoewel Dickens egter krities is oor utilitarisme, kan hy nie 'n beter manier vind om sosiale geregtigheid te beveilig as met etiese middele nie. In plaas van utilitarisme kan Dickens slegs goedhartigheid, individuele liefdadigheid en perdry van Sleary bied, soos ander skrywers op die Toestand van Engeland Vraag, hy was beter toegerus om die simptome van die siekte te ondersoek as om 'n moontlike geneesmiddel voor te stel (Wheeler, 81).
Hard Times bewys dat fancy noodsaaklik is vir menslike geluk, en in hierdie opsig is dit een van die beste moreel opheffende romans. Dickens vermy die verspreiding van werkgewerspaternalisme op die manier van Disraeli, Charlotte Brontë en Gaskell, en was sterk gekant teen kommodifikasie van arbeid in Victoriaanse Engeland. Soos John R. Harrison daarop gewys het:
Die doel van Dickens se kritiek was egter nie Bentham se utilitarisme nie, nóg Malthusiaanse teorieë oor bevolking, of Smith se vryemarkekonomie, maar die growwe utilitarisme wat afgelei is uit sulke idees deur Benthamite Philosophical Radicals, wat geneig was om sosiale, politieke en ekonomiese denke te oorheers. en beleid op die oomblik dat die roman geskryf is. Die filosofie van Gradgrind/Bounderby is dat die Coketown & ldquo Hands & rdquo kommoditeite is, en iets wat so baie gewerk en betaal moet word, om onmiskenbaar vereffen te word deur & ldquolaws van vraag en aanbod, en iets wat in aantal met 'n sekere & ldquo -koers toegeneem het met gepaardgaande persentasies van misdaad en armoede in werklikheid, "iets groots, waarvan groot fortuine gemaak is & rdquo. & rdquo 
Hard Times was eintlik 'n aanval op die Manchester School of Economics, wat dit ondersteun het laissez faire en bevorder 'n verwronge siening van Bentham se etiek. Die roman is gekritiseer omdat hy nie spesifieke middels bied vir die toestand van Engeland nie. Dit is betwisbaar of oplossings vir sosiale probleme in fiksie gesoek moet word, maar Dickens se roman het nietemin die toekomstige debatte oor wetgewing teen besoedeling, intelligente stadsbeplanning, gesondheids- en veiligheidsmaatreëls in fabrieke en 'n menslike onderwysstelsel voorsien.
Dickens het as sosiale kommentator 'n groot invloed uitgeoefen op latere romanskrywers wat toegewy was aan sosiale analise. 'N Paar van sy kommer oor die Condition-of-England Question is verder behandel in die romans van Charles Kingsley, George Eliot, George Gissing, George Orwell en onlangs in die postmoderne romans van Martin Amis en Zadie Smith.
Bayley, John. & ldquoOliver Twist: 'Things as They Are' ", in: John Gross, Gabriel Pearson, reds., Dickens and the Twentieth Century. Toronto: Universiteit van Toronto Press, 1962.
Cazamian, Louis. The Social Novel in England, 1830-1850: Dickens, Disraeli, mev Gaskell, Kingsley .1903. Vertaal deur Martin Fido. Londen: Routlege & Kegan Paul, 1973.
Connelly, Mark. Orwell en Gissing. New York: Peter Lang, 1997.
Dickens, Charles. Die Pickwick Papers. Oxford: Oxford University Press, 1988.
___. Donker Huis. Ware, Herdfortshire: Wordsworth Classics, 1993.
___. N Kersfees liedjie . Chicago: Rand McNally, 1912.
Eagleton, Terry. "Hard Times: False, Fragmented and Unfair, Dickens's 19th-Century London offers a Grimly Prophetic Vision of the World Today", New Statesman, vol. 132, 7 April 2003.
Goldberg, Michael Goldberg, Carlyle en Dickens. Athene: University of Georgia Press, 1972.
Harrison, John R. Harrison. & ldquoDickens se literêre argitektuur: patrone van idees en beelde & rdquo in moeilike tye. Vraestelle oor taal en letterkunde, Southern Illinois University Vol. 36, 2000.
James, Louis. "Die negentiende sosiale roman in Engeland" in: Encyclopedia of Literature and Criticism, red. deur John Peck. Londen: Routledge, 1990.
Lodge, David. "The Rhetoric of Hard Times", in Edward Gray, red. Twintigste eeu se interpretasies van moeilike tye. 'N Versameling kritiese opstelle. Englewood Cliffs, N.J .: Prentice-Hall, 1969.
Marcus, Steven. Dickens, van Pickwick na Dombey. New York: Basic Books, 1965.
Marlow, James E. Charles Dickens: Die gebruik van tyd. Cranbury, NJ, Londen, Mississauga, Ont: Associated University Presses, 1994.
Orwell, George. & ldquoCharles Dickens & rdquo, in Inside the Whale and Other Essays.
Wheeler, Michael. Engelse fiksie van die Victoriaanse tydperk 1830-1890. New York: Longman, 1994.
Williams, Raymond. Kultuur en samelewing, 1780-1950. New York: Columbia University Press, 1983.
Romans en romans Redigeer
Die Pickwick Papers Maandelikse reeks, April 1836 tot November 1837 
Oliver twist Maandelikse reeks in Bentley's Diverse, Februarie 1837 tot April 1839
Nicholas Nickleby Maandelikse reeks, April 1838 tot Oktober 1839
Die Old Curiosity Shop Weeklikse reeks in Bemeester Humphrey's Clock, 25 April 1840 tot 6 Februarie 1841
Barnaby Rudge Weeklikse reeks in Bemeester Humphrey's Clock, 13 Februarie 1841, tot 27 November 1841 Historiese roman
Martin Chuzzlewit Maandelikse reeks, Desember 1842 tot Julie 1844
N Kersfees liedjie 1843 Kersverhaal 'n spookstorie
Die klokkespel 1844 Kersfees novelle
Die Krieket op die vuurherd 1845 Kersfees novelle
Die Slag van die Lewe 1846 Kersfees novelle
The Haunted Man and the Ghost's Bargain 1848 Kersverhaal 'n spookstorie
Dombey en Seun Maandelikse reeks, Oktober 1846 tot April 1848
David Copperfield Maandelikse reeks, Mei 1849 tot November 1850
Donker Huis Maandelikse reeks, Maart 1852 tot September 1853
Moeilike tye Weeklikse reeks in Huishoudelike Woorde, 1 April 1854, tot 12 Augustus 1854
Klein Dorrit Maandelikse reeks, Desember 1855 tot Junie 1857
'N Verhaal van twee stede Weeklikse reeks in Die hele jaar deur, 30 April 1859, tot 26 November 1859 Historiese roman
Groot verwagtinge Weeklikse reeks in Die hele jaar deur, 1 Desember 1860 tot 3 Augustus 1861
Ons wedersydse vriend Maandelikse reeks, Mei 1864 tot November 1865
Die raaisel van Edwin Drood Maandelikse reeks, April 1870 tot September 1870. Onvoltooid - Slegs ses van twaalf beplande getalle is voltooi
Die Lamplighter (1838)
'N Kind se droom van 'n ster (1850)
Kaptein moordenaar (1850)
Om by skemer gelees te word (1852) ('n spookstorie)
Die lang reis (1853)
Prins Bull (1855)
Duisend en een Humbugs (1855)
Die sein-mens (1866) ('n spookstorie)
George Silverman se verduideliking (1868)
Vakansie Romantiek (1868)
Die Queer Chair (deel van Die Pickwick Papers 'n spookstorie)
Die spoke van die pos (deel van Die Pickwick Papers 'n spookstorie)
Die baron van Grogzwig (deel van Nicholas Nickleby 'n spookstorie)
Die vyf susters van York (deel van Nicholas Nickleby)
'N Mal manuskrip (deel van Die Pickwick Papers 'n spookstorie)
'N Spook in die bruidskamer (deel van Die lui toer van twee ledige vakleerlinge 'n spookstorie)
Die kabouters wat 'n Sexton gesteel het (deel van Die Pickwick Papers 'n spookstorie)
Kersfees kortverhale Edit
"'N Kersboom" (1850)
"Wat Kersfees is, namate ons ouer word" (1851)
"Die verhaal van die arm verhouding" (1852)
"Die kind se verhaal" (1852)
"Die skoolseun se verhaal" (1853)
"Niemand se verhaal" (1853)
"Die sewe arme reisigers" (1854 -samewerking)
"The Holly-tree Inn" (1855-samewerking)
"The Wreck of the Golden Mary" (1856 -samewerking)
"The Perils of Certain English Prisoners" (1857 -samewerking)
"Gaan in die samelewing" (1858)
"'N Boodskap uit die see" (1860 -samewerking)
"Tom Tiddler's Ground" (1861 -samewerking)
"Iemand se bagasie" (1862)
"Mrs Lirriper's Lodgings" (1863 -samewerking)
"Mrs Lirriper's Legacy" (1864 -samewerking)
"Voorskrifte van doktor Marigold" (1865)
"The Trial for Murder" (1865 -samewerking 'n spookverhaal)
"Mugby Junction" (1866 -samewerking)
"The Signal-Man" ('n spookverhaal uit 1866)
"No Thoroughfare" (1867 -samewerking)
Samewerkende werke Redigeer
"The Seven Poor Travellers" (1854) (met Wilkie Collins, Adelaide Procter, George Sala en Eliza Linton - oor die Six Poor Travellers House)
"The Holly-tree Inn" (1855) (met Wilkie Collins, William Howitt, Harriet Parr en Adelaide Procter)
"The Wreck of the Golden Mary" (1856) (met Wilkie Collins, Adelaide Procter, Harriet Parr, Percy Fitzgerald en dominee James White)
"The Perils of Certain English Prisoners" (1857) (met Wilkie Collins)
"The Lazy Tour of Two Idle Apprentices" (1857) (met Wilkie Collins)
"A House to Let" (1858) (met Wilkie Collins, Elizabeth Gaskell en Adelaide Procter)
"The Haunted House" (1859) (met Wilkie Collins, Elizabeth Gaskell, Adelaide Procter, George Sala en Hesba Stretton 'n spookverhaal)
"A Message from the Sea" (1860) (met Wilkie Collins, Robert Buchanan, Charles Allston Collins, Amelia Edwards en Harriet Parr)
"Tom Tiddler's Ground" (1861) (met Wilkie Collins, Charles Allston Collins, Amelia Edwards en John Harwood)
"Mrs Lirriper's Lodgings" (1863) en "Mrs Lirriper's Legacy" (1864) (met Elizabeth Gaskell, Andrew Halliday, Edmund Yates, Amelia Edwards, Charles Allston Collins, Rosa Mulholland, Henry Spicer, Hesba Stretton)
"The Trial for Murder" (1865) (met Charles Allston Collins 'n spookstorie)
"Mugby Junction" (1866) (met Andrew Halliday, Hesba Stretton, Charles Allston Collins en Amelia Edwards)
"No Thoroughfare" (1867) (met Wilkie Collins)
Sketse deur Boz (1836)
The Mudfog Papers (1837–8) aka Moddermis en ander sketse
Sketse van jong here (1838)
Sketse van jong paartjies (1840)
Bemeester Humphrey's Clock (1840–41)
Stewels by die Holly-Tree Inn: en ander verhale (1858)
Herdruk stukke (1861)
Niefiksie, poësie en toneelstukke Edit
Sondag onder drie koppe (1836) (onder die skuilnaam "Timothy Sparks")
Die vreemde heer (toneelstuk, 1836)
Die Village Coquettes (komiese opera, 1836)
Herinneringe van Joseph Grimaldi (1838), onder redaksie van Dickens onder sy tydskrif nom de plume, "Boz".
The Fine Old English Gentleman (poësie, 1841)
Amerikaanse aantekeninge vir algemene sirkulasie (1842)
Foto's uit Italië (1846)
The Life of Our Lord: Soos geskryf vir sy kinders (1849)
'N Kind se geskiedenis van Engeland (1853)
Die Frozen Deep (toneelstuk, 1857)
Die nie -kommersiële reisiger (1860–69)
Toesprake, briewe en gesegdes (1870)
Briewe van Charles Dickens aan Wilkie Collins (1851–70, pub. 1982)
Die volledige gedigte van Charles Dickens (1885)
Artikels en essays Redigeer
Die redigering en publikasie van Dickens se briewe het in 1949 begin toe uitgewer Rupert Hart-Davis Humphry House van Wadham College, Oxford, oorreed het om 'n volledige uitgawe van die briewe te redigeer. House sterf skielik in die ouderdom van 46 jaar in 1955. Die werk het egter voortgegaan, en teen 2002 is Volume 12 gepubliseer.  Die briewe word chronologies versamel, dus deel 1 dek die jare 1820-1839 volume 2, 1840-1841 volume 3, 1842-1843 volume 4, 1844-1846 volume 5, 1847-1849 volume 6, 1850-1852 volume 7, 1853-1855 volume 8, 1856-1858 volume 9, 1859-1861 volume 10, 1862-1864 volume 11, 1865-1867 en volume 12, 1868-1870. 
Tien dinge om te weet oor Charles Dickens ' A Christmas Carol
"Marley was eers dood." Met die ses woorde het Charles Dickens ons uitgenooi na die wêreld van N Kersfees liedjie, stel ons onuitwisbaar voor aan Ebenezer Scrooge, die drie spoke van Kersfees, Tiny Tim, en 'n volledige groep onvergeetlike karakters. Alhoewel hy net 'n paar weke daaraan geskryf het, was Dickens se novelle oor die oorspronklike Kersfees -grinnik al byna twee eeue lank 'n vakansiebestanddeel, wat ontelbare verwerkings vir verhoog en skerm veroorsaak het. Dit was so 'n onmiddellike treffer dat Dickens skaars 'n maand na sy debuut in 'n regstryd gewikkel was teen 'n uitgewery wat seerowerkopieë gedruk het.
In die gees van die seisoen, hier is 10 dinge wat u moontlik nie weet van die Kersfees -klassieke nie, insluitend die oorspronklike titel, wat met die oorspronklike handgeskrewe konsep gebeur het, en 'n taamlik beroemde Amerikaanse skrywer wat glad nie 'n fan was nie.
Het jy geweet… N Kersfees liedjie was slegs een van die verskeie Kersfees-tema-verhale wat deur Charles Dickens geskryf is. Die roman se volledige titel is N Kersfees liedjie. In prosa. Om 'n spookverhaal van Kersfees te wees.
Het jy geweet… Dickens geskryf N Kersfees liedjie in net ses weke, onder finansiële druk. Na berig word, het Dickens die verhaal geskryf terwyl hy ure lank in Londen gewandel het.
Het jy geweet… N Kersfees liedjie is die eerste keer op 19 Desember 1843 gepubliseer, en die eerste uitgawe is teen Oukersaand uitverkoop. Teen 1844 het die novelle 13 drukwerk ondergaan en is dit meer as 175 jaar later steeds 'n robuuste verkoper.
Het jy geweet… Dickens het nie baie geld verdien uit vroeë uitgawes van N Kersfees liedjie. Alhoewel dit 'n weghol -topverkoper was, was Dickens baie vasbeslote oor die agterblaaie en hoe die boek vasgemaak was, en die prys van materiaal het 'n groot deel uit sy potensiële wins geneem.
Het jy geweet… Soos baie van Dickens se ander werke, N Kersfees liedjie is geskryf as 'n werk van sosiale kommentaar. Dickens het lewenslank toegewyd daaraan om onderbediendes te help vanweë sy eie familie se ervarings met die skuldenaarsgevangenis, wat hom gedwing het om as seun uit die skool te gaan en by 'n fabriek te werk. Soos Dickens se biograaf Michael Slater beskryf het, het die skrywer daaraan gedink N Kersfees liedjie as 'n manier om 'die harte van die welvarende en magtiges oop te maak vir die armes en magteloses ...'
Het jy geweet… By die publikasie van die eerste uitgawe van N Kersfees liedjieDickens se swaar hersiene handgeskrewe manuskrip van 66 bladsye is in karmosynrooi leer gebind en in verguld versier voordat hy dit aan sy vriend-en skuldeiser-Thomas Mitton geskenk het, wie se naam ook op die omslag in verguld was. U kan 'n digitale kopie van die manuskrip op die Morgan Library and Museum -webwerf sien.
Het jy geweet… Die Internet Movie Database bevat meer as 100 weergawes van N Kersfees liedjie, insluitend 'n videospeletjie, 'n kortfilm uit 1908 met Tom Ricketts ('n Engelse akteur wat na bewering ook die eerste film wat in Hollywood geskiet is), en die 2015-TV-film A Christmas Carol and Zombies.
Het jy geweet… Daar is meer as 20 TV -reekse wat die klassieke van Dickens as voer vir episodes gebruik het, insluitend Sanford en Seun, Die man van ses miljoen dollar, Familiebande, Suite Life on Deck, Die Jetsons, en Eendverhale.
Het jy geweet… Daar is twee ballet- en vier operaweergawes van N Kersfees liedjie, insluitend Die passie van Scrooge, 'n kameropera vir een bariton en kamerorkes. Luister hier na 'n uittreksel uit die kameropera.
Toe Charles Dickens moeg geword het vir sy vrou, het hartseer gebeure ontvou
Tydens die Victoriaanse era het vroue relatief min regte gehad, veral in hul huwelike. Mans wat so geneig was en oor die nodige hulpbronne beskik het, kon hul eie lewens lei, net soos hulle wou, en hul vrouens het min te sê oor die saak.
Daar is verhale uit die tyd wat beskryf hoe vroue geïnstitusionaliseer word deur mans wat minder bekommerd was oor die geestesgesondheid van hul huweliksmaats as dat hulle nie wou hê dat hulle moes kla nie, of probeer om hul vuilgoed, drank of bedrieglike maniere te versmoor. Dit was die geval met Catherine Dickens, wat heeltemal gesond was.
Haar man, die beroemde skrywer Charles Dickens, het probeer om haar te verbind en 'n verhouding met die 18-jarige aktrise Ellen "Nelly " Ternan begin (of voortgesit, bronne verskil).
Charles Dickens trou in 1836 met Catherine Hogarth, nadat hy haar ontmoet het deur hul gedeelde werk by die Morning Chronicle.
Charles Dickens tussen 1867 en 1868
Hulle huwelik was baie gelukkig gedurende die eerste paar jaar, en die eerste van hul tien kinders is in Januarie 1837 gebore, minder as 'n jaar na hul troue. Die egpaar was aanvanklik behoorlik verslaaf aan mekaar, en benewens die begin van hul gesin, het hulle ook saam gereis en na Skotland en Amerika gereis.
Sowat ses jaar in hul huwelik het Catherine se suster, Georgina, by die egpaar kom woon om ondersteuning te bied aan Catherine, wat al verskeie kinders gebaar het en oorweldig voel.
In die daaropvolgende jare het Dickens minder betower geraak met sy vrou en die huwelik, en haar verantwoordelik gehou vir die feit dat hulle soveel kinders gebaar het en ontevrede was oor haar gebrek aan energie.
Bygesneden foto van Charles Dickens
Soos die tyd vorder, het sy behandeling van haar meer afwysend en vernederend geword. Dickens ontmoet Nelly in 1857, twintig jaar in sy huwelik, en raak weer verlief. Nadat hy Ternan ontmoet het, vind Dickens sy huwelik met Catherine nog onhoudbaarder en besluit om 'n egskeiding na te streef.
Catherine Dickens deur Daniel Maclise, c. 1847
Volgens Smithsonian was Dickens se eerste stappe om op te hou om 'n slaapkamer met sy vrou te deel, en dan wettig van haar te skei en haar te dwing om die huis te verlaat.
Ten tyde van haar vertrek het Dickens 'n brief aan sy agent geskryf waarin sy sê dat sy besluit het om self te verhuis en opgemerk het dat sy 'n geestesversteuring het waaronder sy soms werk. "
Brief van Charles Dickens aan Angela Burdett-Coutts
Die brief is, miskien nie verbasend nie, uitgelek, en dit het 'n groot invloed gehad op die idee van die publiek oor die verhouding en die dreigende egskeiding.
Die gevoelens van Catherine oor die onderwerp was tot onlangs onbekend toe John Bowen, professor in die 19de eeuse letterkunde aan die Universiteit van York, op 'n veilingslys vir 'n bundel van 98 briewe afkom.
'N Daguerreotipe van Catherine Dickens in 1852
Die briewe beland as deel van die Harvard Theatre Collection, waar Bowen die geleentheid gehad het om dit deur te lees. Die briewe is geskryf deur Edward Dutton Cook, 'n buurman en jarelange vriend van die Dickens -gesin, en was aan 'n mede -joernalis.
Portret van Edward Dutton Cook (1829-1883)
Die briewe bevat besonderhede van die omstandighede van die skeiding van die Dickens, wat Catherine in die jaar voor haar dood aan hom bekend gemaak het.
Voor die ontdekking van Cook se brief, het geleerdes reeds geweet dat Dickens 'n aanduiding was van slegte gedrag met betrekking tot sy behandeling van sy vrou tydens die skeiding.
Catherine se tante, Helen Thompson, het gesê dat Dickens probeer het dat die dokter van sy vrou haar as geestelik ongesond laat diagnoseer, maar die verslag van Thompson se bewerings word as 'n vervalsing beskou.
Cook se briewe ondersteun die uitspraak van Thompson ten volle, en Bowen glo selfs dat hy weet wie die naam is van die dokter wat Dickens genader het met die pos, Thomas Harrington Tuke, destyds 'n vriend van Dickens, en die superintendent van 'n asiel.
Catherine Hogarth-Dickens en Charles Dickens, gesamentlike foto's
Nog een van Dickens se vriende, Edward Bulwer-Lytton, het eintlik daarin geslaag om te doen wat Dickens versuim het om te doen, en het daarin geslaag om sy vervreemde vrou, Rosina, as 'n kranksinnige te laat verklaar en vir drie weke geïnstitusionaliseer te word.
Daar is alle rede om te glo dat die brief wat Dickens se agent aan die publiek uitgelek het, eintlik die grondslag was vir sy plan om haar te laat begaan.
Edward Bulwer-Lytton, 1ste baron Lytton (1803-0873), Britse politikus, digter, dramaturg en romanskrywer
Verder was hy nogal geprikkeld oor sy gebrek aan sukses om dr Tuke te swaai. In latere jare is gehoor hoe Dickens na die ongelukkige dokter verwys as 'n "Medical Donkey ". Dit is moeilik om sulke dinge voor te stel van iemand wat 'n sosiale advokaat was.
Verwante video: 13 Victoriaanse wreedhede wat almal behoort te ken
Hy was verantwoordelik daarvoor om 'n veilige huis vir jong hawelose vroue te help vestig en besoek kranksinnige asiel in sowel Engeland as Amerika, en skryf passievol oor die noodsaaklikheid van menslike behandeling vir gevangenes.
Hy skryf ook met groot simpatie oor die lot van minderbevoorregtes in sy boeke. Tog bewys die dokumentêre bewyse dat hy nog steeds op 'n merkwaardige onmenslike manier teenoor sy vrou van 20 jaar gedra het.
Miskien nog meer ontstellend, onmiddellik na sy skeiding met Catherine, skryf hy 'n openbare kennisgewing waarin die verdeling van sy huishouding verduidelik word.
Charles Dickens by Madame Tussauds se wasmuseum
In sy verduideliking het Dickens baie moeite gedoen om te sê dat die ontbinding van sy huwelik wedersyds en vriendskaplik was en gevra dat die gesin se privaatheid gerespekteer word en dat daar geen indringende vrae gevra word nie.
Gegewe die inhoud van Cook se briewe, blyk dit dat hierdie versoek nie meer om sorg en besorgdheid vir al die betrokke partye gegaan het nie, maar net om sy eie swak gedrag uit die openbare oog te hou.