Turkye - Inligting - 2022
Aan die begin van die 20ste eeu is 'n groot gebied van die Midde -Ooste, die Ottomaanse Ryk, beheer deur die Sultan van Turkye, Abdul Hamid II en sy aangestelde Grand Vizier. Die goewerneurs van die vier provinsies van die Ryk: Anatolië, Mesopotamië, Koerdistan en Arabië het egter 'n mate van outonomie geniet.
'N Reeks militêre nederlae in die 19de eeu het die Turke genoodsaak om Europese magte te beïnvloed: Brittanje (Egipte), Frankryk (Sirië en Libanon), Oostenryk-Hongarye (Bosnië-Herzegowina), Italië (Libië). Rusland was geïnteresseerd in Armenië en Italië wou dele van die oostelike Middellandse See hê.
Abdul Hamid II is gedwing om 'n parlement in 1908 deur die Young Turks -beweging te ontbied. Hy het in April 1909 'n teenrevolusie probeer, en toe dit misluk, is hy afgesit en na Salonika verban. Enver Pasha, uiteindelik verskyn as die nuwe leier van die land.
In 1914 het die Ottomaanse Ryk ongeveer 25 miljoen mense gehad. Alhoewel daar 14 miljoen Turke was, was daar ook groot Arabiere, Assiriërs, Armeense, Koerdiese, Griekse en omstrede minderhede binne die Ryk. As gevolg hiervan het daar nasionalistiese, separatistiese bewegings op verskeie gebiede van die gebied onder die beheer van die Turke bestaan.
Die Turkse leër bestaan ​​uit Anatoliese Turke, Arabiere, Armeniërs, Koerde en Siriërs. Die weermag het swak gevaar tydens die Balkanoorloë (1912-13) en dit was duidelik dat daar 'n groot behoefte aan hervorming was. In 1913 het die Turkse regering die Duitse Liman von Sanders genooi om sy leër te moderniseer.
Onder bedreiging van binne en buite sy grense het die Turkse regering 'n beskermende ooreenkoms gesoek van een van die twee Europese magsblokke: die Triple Alliance of die Triple Entente. Aangesien Turkye veral bekommerd was oor Russiese uitbreiding, besluit hy in Julie 1914 om 'n defensiewe alliansie met Duitsland te sluit. Dit het 'n geheime ooreenkoms gebly en Turkye het steeds gesprekke gevoer met ander Europese lande.
Op 29 Oktober 1914 het Turkye en Duitsland 'n aanval op Russiese vlootbase in die Swart See geloods. Turkye het nou onthul dat dit 'n lid van die sentrale moondhede was en in oorlog was met Rusland, Frankryk en Brittanje.
By die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog was 36 afdelings 'n organisme in drie leërs. Elke afdeling het drie bataljons, 'n masjiengeweer en 36 veldgewere. Alhoewel pogings aangewend is om die omvang van die weermag dramaties te vergroot, het verlatenhede beteken dat volle krag nooit meer as 43 afdelings was nie.
Enver Pasha, die minister van oorlog, het algehele beheer oor die Turkse weermag gehad, maar die invloed van die Duitse leër het tydens die oorlog toegeneem. Die grootste sukses van die weermag was by Gallipoli, maar dit was minder suksesvol om teen die Britse leër op die Mespotamiese front te veg.
Die Turkse regering het nie akkurate rekords gehou van sy oorlogsverliese nie, so ramings van slagsterftes wissel van 470,000 tot 530,000. Nog 770 000 is gewond en nog 100 000 sterf waarskynlik aan siekte.
Na die oorlog het die Geallieerdes Turkye beset en as gevolg van die Sevres -verdrag is die land dramaties verminder. Verkiesings in 1920 het 'n oorweldigende nasionalistiese oorwinning opgelewer. Pogings om hierdie beweging te onderdruk het geëindig in mislukking en in Oktober 1923 het Kemel Ataturk 'n nuwe Turkse republiek gestig en die mag gehad tot sy dood in 1938. Hy word opgevolg deur Ismet Inonu.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het Ismet Inonu simpatie met die Geallieerde saak en in Januarie 1943 het hy 'n vergadering met Winston Churchill gehou. Hy het egter eers in Maart 1945 by die oorlog aangesluit.
Ismet Inonu het geleidelik groter vryheid van spraak toegelaat en in 1945 die stigting van opposisiepartye toegelaat. Vrye verkiesings is in Mei 1950 gehou en dit is gewen deur Adnan Menderes en sy Demokratiese Party. Hy het bande met die Weste ontwikkel en in 1952 het Turkye by die NAVO aangesluit. Menderes het die mag gehad totdat hy in Mei 1960 omvergewerp is in 'n militêre staatsgreep. Hy word aangekla van die oortreding van die grondwet en is op 17 September 1961 tereggestel.
Die militêre regering het toegelaat dat verkiesings in 1969 gehou word, maar Turkye het mede -lede van die NAVO ontstel toe dit Ciprus in 1974 binnegeval het. Dit het gelei tot 'n handelsembargo wat deur die Verenigde State gelei is wat eers in 1978 opgehef is.
Geskiedenis en aardrykskunde van Turkye
Turkye, amptelik die Republiek van Turkye genoem, is geleë in Suidoos -Europa en Suidwes -Asië langs die Swart-, Egeïese en Middellandse See. Dit grens aan agt lande en het ook 'n groot ekonomie en weermag. As sodanig word Turkye as 'n stygende streeks- en wêreldmoondheid beskou, en onderhandelinge om by die Europese Unie aan te sluit, het in 2005 begin.
Vinnige feite: Turkye
Amptelike naam: Republiek van Turkye
Bevolking: 81,257,239 (2018)
Amptelike taal: Turks
Geldeenheid: Turkse liras (TRY)
Regeringsvorm: Presidensiële republiek
Klimaat: Gematigde warm, droë somers met sagte, nat winters strenger in die binneland
Totale oppervlakte: 302.535 vierkante myl (783.562 vierkante kilometer)
Hoogste punt: Mount Ararat 16,854 voet (5,137 meter)
Laagste punt: Middellandse See 0 voet (0 meter)
Wilde kalkoene in die vroeë beskawings
Wilde kalkoene, insluitend die wilde tom, met sy gewaagde stertwaaier, hangende snoet en helder watels, was vereer in die ou Aztec- en Maya -beskawings. Die Asteke het die wilde kalkoen, wat hulle genoem het, vereer huexolotlin, met godsdienstige feeste twee keer per jaar en geglo dat kalkoene 'n voëlmanifestasie is Tezcatlipoca, 'n bedrieërgod. As gevolg van daardie geestelike verband, is die vere van kalkoene gereeld gebruik om halssnoere, hooftooisels, juweliersware en klere te versier. Die Maya's het kalkoene op soortgelyke maniere vereer en vereer.
Selfs alhoewel kalkoene deur antieke beskawings vereer is, word hulle ook erken as 'n belangrike voedselbron. Navajos in die Amerikaanse suidweste het dikwels wilde kalkoene neergeskryf en die voëls vetgemaak, maar ware makmaak van wilde kalkoene het eers in Mexiko begin. In die ooste van die Verenigde State was kalkoene egter ook 'n uitstekende voedselbron, omdat hulle meer algemeen voorkom in beboste gebiede, maar dat hulle nie oor die algemeen gepen of mak gemaak is nie, maar dat hulle gereeld gejag is.
Die Republiek van Turkye is 'n onafhanklike land in die Midde -Ooste in die suidweste van Klein -Asië en Suidoos -Europa, aan drie kante omring deur die Middellandse See, die Egeïese See en die Swart see. Dit staan ​​plaaslik bekend as Turkiye Cumhuriyeti die verkorte vorm van hierdie naam is Turkye. Nabye lande is Griekeland in die weste Bulgarye in die noordweste van Georgië, Armenië en Iran in die ooste en Irak en Sirië in die suide. Die meerderheid van hierdie grense is vasgestel na die ineenstorting van die Ottomaanse Ryk. Deur die geskiedenis heen was Turkye die middelpunt van handel en migrasie, vanweë haar lang kuslyn en haar strategiese ligging as 'n brug tussen kontinente.
Turkye lê in een van die aktiefste aardbewingstreke ter wêreld, die berg-gordel Alpine-Himalaja, en erge aardbewings, veral in die noorde van Turkye, is nie ongewoon nie. Daar is baie aktiewe foutlyne. In die 1900's het sewe groot aardbewings plaasgevind langs die Noord -Anatoliese breuk. Die Marmara -aardbewing het op 17 Augustus 1999 plaasgevind en was een van die ernstigste aardbewings in die Turkse geskiedenis. Die aardbewing was 7,4 op die Richterskaal en was een van die verwoestendste rampe van die eeu.
Ongeveer 3 persent van Turkye is in Thracië op die Europese vasteland geleë. Die oorblywende 97 persent, genaamd Anatolië, is op die Europese vasteland geleë. In 1941 het die First Geographic Congress die totale oppervlakte van 780,580 vierkante kilometer in Turkye verdeel in sewe geografiese provinsies: die Marmara -streek, die Egeïese streek, die Middellandse See -gebied, die Sentraal -Anatolië -streek, die Swartsee -streek, die Oos -Anatolië -streek en die Suidoos -Ooste Anatolië -streek. Vier van die streke (die Marmara -streek, die Egeïese streek, die Middellandse See -streek en die Swartsee -streek) is vernoem na die seë wat daaraan grens. en die Egeïese See deur die seestraat. Die ander drie streke is vernoem na hul ligging in die sentrale plato, die Anatolië.
In 2000 was die bevolking van Turkye ongeveer 65,7 miljoen. Ongeveer 30 persent van die bevolking is jonger as vyftien. Byna die helfte van hierdie getal woon in die kusgebiede. Ongeveer 80 persent van die bevolking is Turks, en 20 persent is Koerdies. Die jaarlikse bevolkingsgroeikoers is aan die begin van die eeu geskat op 1,27 persent met 29 persent van die bevolking veertien jaar of jonger, 65 persent was tussen vyftien en vier en sestig jaar oud en 6 persent was vyf en sestig jaar oud en ouer. In 2000 was die geletterdheidsyfer van Turkye 82,3 persent. Meer mans was geletterd (91,7 persent) as vroue (72,4 persent). Sowat 45,8 persent van die arbeidsmag werk in landbougebiede, 33,7 persent in diensgebiede en 20,5 persent in nywerheidsgebiede.
Ongeveer 99,8 persent van alle Turke is Moslems, waarvan die meeste soenniete is. Die klein nie-Moslem-bevolking bestaan ​​uit Christene en Jode. Turks is die amptelike taal, maar Koerdies, Arabies, Armeens en Grieks word ook gepraat. Engels word in die verpligte laerskool onderrig, dus word die gebruik daarvan meer wydverspreid.
Anatolië, die westelike deel van Turkye, is een van die oudste gebiede wat voortdurend bewoon word. Die vroegste groot ryk in die gebied was die Hetiete wat die gebied beheer het vanaf die 18de tot die 13de eeu vC. 'N Indo-Europese volk, die Frygiërs, het die land binnegeval en die gebied beheer totdat die Cimmeriërs dit in die 7de eeu vC verower het. Die staat Lycia is gevorm toe hierdie volk die Cimmeriërs verslaan het. Gedurende hierdie jare het Grieke langs die weskus van Anatolië gevestig en die hawens gebruik om goedere wat in die streek vervaardig is, te vervoer. Perse, wat uit die ooste kom, val die gebied binne en beheer Anatolië vir die volgende twee eeue totdat Alexander die Grote hulle in 334 vC verower het. Daarna is die land verdeel in 'n aantal Griekse koninkryke.
Die Romeine val die streek binne en teen die middel van die eerste eeu v.C. het die hele Anatolië beheer. In 324 het Konstantyn I die hoofstad van die Romeinse Ryk na die antieke stad Byzance verskuif en dit tot Konstantinopel herdoop; hierdie stap het die ryk in twee segmente verdeel: die Ooste en die Weste. Konstantinopel het die hoofstad van die Oos -Romeinse of Bisantynse Ryk geword.
In 1055 verower die Seljoukiete, 'n groep Sentraal -Asiatiese Turke, Bagdad en vestig 'n Midde -Oosterse en Anatoliese ryk. Hierdie ryk is deur Mongoolse invalle verbreek, maar klein Turkse state het aan die periferie van Anatolië gebly. Een hiervan het na vore gekom as die Ottomaanse Ryk. Die Ottomane verower Konstantinopel in 1453 en herdoop die hoofstad Istanbul. 'N Rits sultans het op baie fronte oorlog gevoer en die gebied uitgebrei wat deur die Ottomane beheer is. Op die hoogtepunt van die 16de eeu het die Ottomane die grootste deel van die oostelike Middellandse See beheer en was dit een van die grootste ryke in die geskiedenis.
Namate die Ottomaanse Ryk in die agtiende en negentiende eeu begin ineenstort het, het Europese moondhede begin veg om beheer oor die gebied. In 1908 het 'n groep jong Turke 'n suksesvolle rewolusie gelei om beheer oor die ryk te herwin en baie burgerlike en sosiale hervormings ingestel. Die Ottomane is as bondgenoot van Duitsland in die Eerste Wêreldoorlog ingetrek. Aan die einde van die oorlog is die ryk formeel ontbind en die gebied drasties verminder.
Turkse nasionaliste onder leiding van Mustafa Kemal, 'n oorlogsheld wat later bekend was as Atat & uumlrk of vader van Turkye, het 'n weerstandsmag georganiseer en die offensief teen die Geallieerdes in Anatolië aangeval. Na 'n reeks indrukwekkende oorwinnings het hy die land tot volle onafhanklikheid gelei. In November 1922 word die Nasionale Vergadering die regering in Turkye. In Oktober 1923 word die Republiek van Turkye uitgeroep en word Kemal eenparig tot president van die Republiek verkies. Die grondwet is bekragtig in 1924. Kemal het die hoofstad na Ankara verskuif en gewerk om Turkye in 'n moderne verwestigde nasie te omskep. Hy het 'n nuwe politieke en regstelsel geskep, die sultanaat en die kalifaat afgeskaf, die regering sowel as die onderwys sekulêr gemaak, gelyke regte aan vroue verleen, die Arabiese skrif verander na 'n Romeinse alfabet en getallestelsel en die Turkse nywerheid, landbou, kunste en wetenskappe.
Hierdie hervormings wat Atat & uumlrk voor sy dood in 1938 ingestel het, is steeds die ideologiese grondslag van die moderne Turkye. Tot 1950 het die politieke party wat in 1923 gestig is, die Republikeinse Volksparty, alle verkiesings oorheers. Van 1950-1960 het die Demokratiese Party Turkye beheer. In 1960 het 'n militêre staatsgreep die regering verdryf, 'n nuwe grondwet geskryf, en 'n burgerlike regering is in 1961 herstel. Vir die res van die twintigste eeu was daar baie politieke omwentelinge en veranderinge. Die huidige grondwet is in November 1982 bekragtig. Gedurende al die veranderings het die regerende regering steeds toegewyd gebly aan die basiese beginsels wat vasgestel is toe die republiek in 1923 gestig is.
Turkye - Geskiedenis en kultuur
Een van die mees interessante bestemmings op die planeet, die geskiedenis van Turkye strek ver terug vanweë die land se unieke Eurasiese posisie op die kaart. As gevolg hiervan is hier Ottomaanse, Romeinse en antieke terreine, om nie te praat van 'n magdom moderne wonders om dinge interessant te hou nie.
Turkye het 'n vaste geskiedenis wat meer as 4000 jaar terug dateer, wat dit een van die langste beskawings in die wêreld maak. Die moderne Turkye het egter werklik begin ná die val van die Ottomaanse Ryk na die Eerste Wêreldoorlog. Die Ottomane het gedurende die 15de eeu beheer oor die Anatoliese skiereiland oorgeneem, en hul gesag oor die streek het geduur tot die agteruitgang van die ryk in die 19de en 20ste eeu.
Die Ottomaanse Ryk het tydens die Eerste Wêreldoorlog aan die kant van die sentrale magte geveg, en hoewel hulle uiteindelik verslaan is, is miljoene mense uit minderheidsbevolkings soos die Armeniërs, Grieke en Assiriërs uit hul huise verplaas en vermoor, wat steeds deur die Turkse ontken word regering vandag. Na die oorlog het die geallieerde magte die gebied beset, wat die Turkse nasionalistiese beweging in 1918 tot gevolg gehad het.
In die Onafhanklikheidsoorlog het die Turkse nasionalistiese beweging uiteindelik daarin geslaag om buitelandse owerhede in 1922 te verdryf, wat gelei het tot die stigting van die Republiek van Turkye in 1923, wat die hoofstad van Istanbul na Ankara verhuis het. Die Museum van Onafhanklikheidsoorlog (Karsiyaka Mh. Cumhuriyet Cd 14, Ankara) het baie historiese inligting oor hierdie gebeurtenis. Mustafa Kemal het die titel "Ataturk" gekry, wat Vader van die Turke beteken, vir sy pogings om Turkye van sy lang en diepgewortelde Ottomaanse invloede weg te trek. In die Tweede Wêreldoorlog het Turkye relatief neutraal gebly totdat dit in 1945 met die Geallieerdes saamgespan het.
Die verspreiding van kommunisme in Oos-Europa het gelei tot kommunistiese geweld in lande soos Turkye en Griekeland na die oorlog. Na die bekendmaking van die Truman -leerstelling in 1947, het Turkye massiewe ekonomiese en militêre hulp van die Verenigde State gebied. Dit het in 1945 lid geword van die Verenigde Nasies en 'n lid van die NAVO in 1952. Mustafa Kemal het voor die oorlog gesterf, en veelparty-regerings het na 1945 begin, wat gelei het tot politieke onstabiliteit en militêre staatsgrepe in die 1960's, 1970's en 1980's. Die Koerdistanse Arbeidersparty (PKK) het in die 1980's konflik met die verteenwoordigende regering geskep, wat tot burgerlike onstabiliteit gelei het wat tot net 'n dekade gelede geduur het.
Hedendaagse Turkye het uiteindelik tekens van stabiele leierskap begin toon, grootliks danksy die Justice and Development Party (AKP). Hulle is sedert 2002 aan die bewind en het die afgelope paar jaar toenemende ekonomiese ontwikkeling bevorder. Toerisme speel 'n belangrike rol in die moderne Turkye, wat 'n jaarlikse groeikoers van nege persent per jaar toon. Romeinse plekke, soos die Aspendos -teater (Aspendos, Serik, Antalya -provinsie) en Ottomaanse strukture, soos die Blou Moskee (Torun Sokak 19, Istanbul), is nog steeds een van die besigste besienswaardighede in Turkye.
Die moderne Turkye se kulturele diversiteit is net so fassinerend soos die ou bakens wat die landskap van die land kenmerk. 'N Rits buitelandse invloede het 'n dinamiese mengsel van oos en wes geskep, wat hul unieke posisie weerspieël op beide die Asiatiese en Europese vastelande. Die vroeë Romeinse tye, Ottomaanse empiriese beheer en bestendige immigrasie uit die 20ste eeu uit die Balkan, Griekeland en ander Europese bestemmings het almal gehelp om die moderne Turkye te vorm.
Daar is twee dinge wat alle Turkse burgers skynbaar verenig. Die eerste is geloof, en die tweede is sokker. Die meerderheid van die inwoners is Moslems, maar variasies en vlakke van Islam word in die hele streek aangetref. Voetbal is amper net so belangrik as dit kom by die plaaslike kultuur. Turkse mense volg die sport noukeurig, en die land spog selfs met 'n baie mededingende professionele liga.
Kalkoene word in die taksonomiese orde Galliformes in die familie Phasianidae (fasante, patryse, francolins, oerwoudvoëls, grouse en familielede daarvan) ingedeel.  Die genus Meleagris is die enigste bestaande genus in die subfamilie Meleagridinae, voorheen bekend as die familie Meleagrididae, maar nou onder die familie Phasianidae. [ aanhaling nodig ]
Meleagris gallopavo wilde kalkoen of huishoudelike kalkoen die woude van Noord -Amerika, van Mexiko (waar hulle die eerste keer deur die Maya's mak gemaak is)  dwarsdeur die midwestelike en oostelike Verenigde State en tot in die suidooste van Kanada
Meleagris ocellata gekalkuleerde kalkoen die woude van die Yucatán -skiereiland, Mexiko 
Volgens die taalkundige Mario Pei is daar twee moontlike verklarings vir die naam kalkoen.  Een teorie is dat die Europeërs die eerste keer dat die Europeërs kalkoene in Amerika teëgekom het, die voëls verkeerdelik geïdentifiseer het as 'n soort tarentaal, wat reeds deur Konstantinopel deur Turkye -handelaars na Europa ingevoer is en dus die bynaam gekry het. Turkye koekies (Handelaars in die Midde -Ooste is geroep Turkye handelaars soveel van die gebied was destyds deel van die Ottomaanse Ryk). Die naam van die Noord -Amerikaanse voël het dus geword kalkoen hoenders of Indiese kalkoene, wat dan verkort is tot net kalkoene.   
'N Tweede teorie spruit uit kalkoene wat nie direk uit Amerika kom nie, maar via handelskepe uit die Midde -Ooste, waar hulle suksesvol gedomestiseer is. Weer het die invoerders die naam aan die voël geleen Turkye-hane en Kalkoen-hoenders, en kort daarna, kalkoene.  
In 1550 kry die Engelse seevaarder William Strickland, wat die kalkoen in Engeland ingebring het, 'n wapen met 'n "kalkoenhaan in sy trots".  William Shakespeare gebruik die term in Twaalfde Nag,  word vermoedelik in 1601 of 1602 geskryf. Die gebrek aan konteks rondom sy gebruik dui daarop dat die term reeds wydverspreid was. [ aanhaling nodig ]
Ander Europese name vir kalkoene bevat 'n veronderstelde Indiese oorsprong, soos dinde ('uit Indië') in Frans, индюшка (indyushka, 'voël van Indië') in Russies, indyk in Pools en Oekraïens, en hindi ('Indië') in Turks. Daar word vermoed dat dit ontstaan ​​uit die veronderstelde oortuiging van Christopher Columbus dat hy Indië eerder as die Amerikas op sy reis bereik het.  In Portugees is 'n kalkoen 'n peru die naam is vermoedelik afkomstig van die land Peru. 
Verskeie ander voëls wat soms kalkoene genoem word, is nie baie na aan mekaar verwant nie: die kwasties is megapodes, en die voël wat soms as die 'Australiese kalkoen' bekend staan, is die Australiese bus (Ardeotis australis). Die anhinga (Anhinga anhinga) word soms die waterkalkoen genoem, van die vorm van sy stert af wanneer die vere heeltemal gesprei is om te droog. [ aanhaling nodig ]
'N Kalkoen word 'n baba genoem kuiken of pluim. [ aanhaling nodig ]
Kalkoene is in antieke Mexiko mak gemaak vir kos en vir hul kulturele en simboliese betekenis.  Die Asteke het byvoorbeeld 'n naam vir die kalkoen gehad, wueh-xōlō-tl (guajolote in Spaans), 'n woord wat bykomend tot die algemene term nog steeds in die moderne Mexiko gebruik word pavo. Spaanse kroniekskrywers, waaronder Bernal Díaz del Castillo en Vader Bernardino de Sahagún, beskryf die menigte voedsel (beide rou vrugte en groente sowel as voorbereide geregte) wat op die uitgestrekte markte aangebied is (tianguis) van Tenochtitlán, en het opgemerk dat daar tamales van kalkoene, iguanas, sjokolade, groente, vrugte en meer was. Die ou mense van Mexiko het nie net die kalkoen mak gemaak nie, maar het ook gesofistikeerde resepte ontwikkel, insluitend hierdie bestanddele - baie gebruik tot vandag toe. [ aanhaling nodig ]
Dit is bekend dat kalkoene aggressief is teenoor mense en troeteldiere in woongebiede.  Wilde kalkoene het 'n sosiale struktuur en 'n pikorde, en gewoond kalkoene reageer moontlik op mense en diere soos op 'n ander kalkoen. Gewenste kalkoene kan probeer om mense wat die voëls as ondergeskikt beskou, te oorheers of aan te val. 
Die stad Brookline, Massachusetts, beveel aan dat burgers aggressief is teenoor die kalkoene, 'n stap na hulle toe neem en nie terugtrek nie. Brookline -amptenare het ook aanbeveel dat 'geraas gemaak word (potte of ander voorwerpe bymekaar klap) 'n sambreel oopskreeu wat skree en met jou arms waai en dit met 'n slang laat spat, sodat jou hond met leiband daarna kan blaf en dit met 'n besem kan afweer.' 
'N Aantal kalkoene is uit fossiele beskryf. Die Meleagridinae is bekend vanaf die vroeë Mioseen (ongeveer 23 mya), met die uitgestorwe geslagte Rhegminornis (Vroeë Mioseen van Bell, VSA) en Proagriocharis (Kimball Late Miocene/Early Pliocene of Lime Creek, VS). Eersgenoemde is waarskynlik 'n basale kalkoen, die ander 'n meer eietydse voël wat nie baie ooreenstem met bekende kalkoene nie, albei was baie kleiner voëls. 'N Kalkoenfossiel wat nie aan die genus toeskryfbaar is nie, maar soortgelyk is aan Meleagris is bekend uit die laat Mioseen van Westmoreland County, Virginia.  In die moderne genus Meleagris, is 'n aansienlike aantal spesies beskryf, aangesien kalkoenfossiele robuust is en redelik gereeld voorkom, en kalkoene groot verskille tussen individue toon. Baie van hierdie vermeende versteende spesies word nou as junior sinonieme beskou. Een, die goed gedokumenteerde kalkoen uit Kalifornië Meleagris californica,  het onlangs genoeg uitgesterf om deur vroeë menslike setlaars gejag te word.  Daar word voorgestel dat die afsterwe daarvan te wyte was aan die gesamentlike druk van menslike jag en klimaatsverandering aan die einde van die laaste ystydperk. 
Die fossiel van Oligoseen Meleagris antiquus is die eerste keer beskryf deur Othniel Charles Marsh in 1871. Dit is sedertdien aan die genus oorgedra Parakraaks, eers geïnterpreteer as 'n kras, dan kort daarna as 'n badornithid Cariamiformes.
Meleagris sp. (Vroeë Plioseen van Bone Valley, VS)
Meleagris sp. (Laat plioseen van Macasphalt Shell Pit, VS)
Meleagris californica (Laat Pleistoseen in die suidweste van die VSA) - voorheen Parapavo/Pavo
Meleagris crassipes (Laat Pleistoseen van Suidwes -Noord -Amerika)
Kalkoene word deur baie owerhede as hul eie familie beskou - die Meleagrididae - maar 'n onlangse genomiese ontleding van 'n retrotransposon merker groepeer kalkoene in die familie Phasianidae.  In 2010 het 'n span wetenskaplikes 'n konsepreeks van die binnelandse kalkoen gepubliseer (Meleagris gallopavo) genoom. 
In anatomiese terme, die snuif is 'n erektiele, vlesige uitsteeksel op die voorkop van kalkoene. As die kalkoen in 'n ontspanne toestand is, is die snoet bleek en 2-3 cm lank. As die mannetjie egter begin stut (die hofmakery), verswelg die snoet met bloed, word rooier en verleng etlike sentimeter en hang goed onder die snawel (sien prentjie).  
Snoods is slegs een van die wortels (klein, vlesige uitvalle) wat op kalkoene voorkom. [ aanhaling nodig ]
Terwyl hulle baklei, pik en trek kommersiële kalkoene dikwels aan die snood, wat skade en bloeding veroorsaak. Dit lei dikwels tot verdere skadelike pik deur ander kalkoene en lei soms tot kannibalisme. Om dit te voorkom, sny sommige boere die snoet af as die kuiken jonk is, 'n proses wat bekend staan ​​as de-snooding. [ aanhaling nodig ]
Die snood kan tussen 3 en 15 sentimeter lank wees, afhangende van die geslag, gesondheid en bui van die kalkoen. 
Die snood funksioneer in beide interseksuele en intraseksuele seleksie. Gevange wilde kalkoene in die gevangenskap verkies om met mannetjies met 'n lang snoet te paar, en tydens diadiese interaksies stel manlike kalkoene uit by mannetjies met relatief langer snuit. Hierdie resultate is aangetoon deur gebruik te maak van beide lewende mans en beheerde kunsmatige modelle van mans. Gegewens oor die parasietlaste van vrylewende wilde kalkoene het 'n negatiewe korrelasie getoon tussen die lengte van die snood en infeksie met intestinale coccidia, skadelike protosoëparasiete. Dit dui daarop dat in die natuur die mannetjies met 'n lang snoet wat deur wyfies verkies word en deur mans vermy word, skynbaar bestand was teen koksidiese infeksie. 
Die spesie Meleagris gallopavo word deur mense geëet. Hulle is eers vanaf ten minste 800 vC deur die inheemse bevolking van Mexiko makgemaak. Hierdie huisbewoners is dan óf in 200 vC in die huidige suidweste van die Verenigde State ingebring, óf onafhanklik vir die tweede keer deur die inheemse bevolking van daardie streek, vir die vere, wat tydens seremonies gebruik is en om klere en komberse te maak.  Kalkoene is eers omstreeks 1100 na Christus deur inheemse Amerikaners geëet.  In vergelyking met wilde kalkoene word huishoudelike kalkoene selektief geteel om groter te word vir hul vleis.   Amerikaners eet gereeld kalkoen by spesiale geleenthede, soos tydens Thanksgiving of Kersfees.  
Die Norfolk -kalkoene
In haar memoires onthou Lady Dorothy Nevill (1826–1913)  dat haar oupagrootjie Horatio Walpole, eerste graaf van Orford (1723–1809), 'n hoeveelheid Amerikaanse kalkoene  ingevoer het wat in die bos gehou is Wolterton Hall en na alle waarskynlikheid was die embrio -kudde vir die gewilde kalkoenrasse van vandag. [ aanhaling nodig ]
'N Manlike wilde kalkoen wat stut
Chan Chich Lodge-gebied, Belize: die kalkoen met die oog is vernoem na die oogvormige kolle (ocelli) op ​​sy stertvere
Wilde kalkoene kom meestal rond deur te loop, hoewel hulle ook kan hardloop en vlieg - as hulle bedreig word, is wyfies geneig om te vlieg terwyl mannetjies geneig is om te hardloop. Teen sononder vlieg kalkoene in die onderste ledemate van bome en beweeg opwaarts van ledemaat tot ledemaat na 'n hoë rusplek. Hulle slaap gewoonlik in troppe, maar soms afsonderlik. Die hofmakery van manne sukkel om wyfies te lok en mededingende mans te waarsku. Hulle vertoon vir wyfies deur te stut met hul sterte waai, vlerke laat sak, terwyl hulle nie -vokale neurie maak en tjoppie klanke. Mannetjies broei met veelvuldige maats en vorm mannetjies buite die broeiseisoen, en laat die kuikens groot by die wyfies. vergesel deur twee of meer volwasse wyfies. Elke geslag het 'n onafhanklike pikorde, met 'n stabiele vroulike hiërargie en 'n voortdurend veranderende manlike hiërargie. Wilde kalkoene word gejag deur coyotes, bobcats, wasbeer, bergleeus, goue arende, uiluile en mense. Nest roofdiere sluit in wasbeer, opossums, gestreepte stinkdier, grys jakkalse, bosluise, rotslange, bulslange, voëls en knaagdiere.
2007 April - Tienduisende ondersteuners van sekularisme -byeenkoms in Ankara, met die doel om premier Erdogan te druk om nie aan presidentsverkiesings deel te neem nie weens sy Islamitiese agtergrond.
2007 Julie - AK Party wen parlementêre verkiesings. Abdullah Gul word die volgende maand tot president verkies.
2007 Oktober - Kiesers in 'n referendum steun planne om toekomstige presidente deur die mense te laat verkies in plaas van deur die parlement.
2008 Februarie - Duisende protesteer teen planne om vroue toe te laat om die Islamitiese kopdoek universiteit toe te dra.
2009 Oktober - Die regerings van Turkye en Armenië stem ooreen om die verhoudings te normaliseer tydens 'n vergadering in Switserland.
2010 Mei - Betrekkinge met Israel word ernstig onder druk geplaas nadat nege Turkse aktiviste in 'n Israeliese kommando -aanval op 'n hulpflotilla in Gaza dood is.
2013 Mei-Junie-Massale protesoptogte teen die regering versprei na verskeie stede, aangevuur deur planne om een ​​van die min groen ruimtes van Istanbul te ontwikkel. Die polisie reageer gewelddadig en twee betogers sterf.
2013 Desember - Die regering ontslaan talle polisiehoofde weens die inhegtenisneming van regeringsbevoegde openbare persone op aanklagte van korrupsie. Waarnemers beskou dit as deel van magstryd met die voormalige bondgenoot van die AK-party en die invloedryke Moslem-geestelike in die VSA, Fethullah Gulen.
Geslagsrolle en statusse
Arbeidsverdeling volgens geslag. Die Turkse wet waarborg gelyke loon vir gelyke werk en het feitlik alle opvoedkundige programme en beroepe vir vroue oopgemaak. Uitsonderings is die godsdienstige skole wat imams (Islamitiese gebedsleiers) oplei en die taak van imam self. Oor die algemeen oorheers mans die beroepe met 'n hoë status in die sakewêreld, die weermag, die regering, die beroepe en die akademie. Volgens tradisionele waardes moet vroue huishoudelike werk doen en nie in die openbare arena of saam met mans nie. Vroue het egter meer in die openbaar begin werk.
Vroue in die laer klas het oor die algemeen as diensmeisies, huishoudsters, kleremakers, naaisters, kinderversorgers, landbouarbeiders en verpleegsters gewerk, maar in die vroeë negentigerjare was ongeveer 20 persent van die fabriekswerknemers en baie winkelbediendes vroue. Middelklasvroue word gewoonlik as onderwysers en bankvertellers aangewend, terwyl vroue uit die hoër klas as dokters, prokureurs, ingenieurs en universiteitsonderwysers werk. Slegs 'n klein persentasie vroue is politici.
Mans werk op al hierdie gebiede, maar vermy die tradisionele nie-landboukundige beroepe van laer klas vroue. Mans monopoliseer die offisiergeledere in die weermag en die vervoerberoepe van vlieëniers en taxi's, vragmotors en busbestuurders. In stedelike gebiede werk mans van die laer klas in handwerk, vervaardiging en lae-betaalde diensbedrywe. Middelklasmanne werk as onderwysers, rekenmeesters, sakemanne en middelvlakbestuurders. Bo-klas mans werk as universiteitsonderwysers, professionele persone, bestuurders op hoër vlak, sakemanne en entrepreneurs.
Historiese tydlyn van Turkye
Belangrike datums in 'n vinnige, omvattende, chronologiese of datumvolgorde, wat 'n werklike reeks belangrike gebeurtenisse in die verlede bied, wat van groot belang was vir die beroemde mense wat in hierdie tydperk betrokke was.
'N Neolitiese stad word gevestig in Catalhoyuk in Sentraal -Anatolië, die wêreld se eerste bekende nedersetting wat dateer uit 6500 vC. Die Republiek van Turkye is in 1923 gestig.
23000 vC: 'N Grot by Karain, noord van Antalya, word bewoon deur mense, die oudste bewyse van bewoning in Anatolië.
6500 v.C. 'N Neolitiese stad word gevestig in Catalhoyuk in Sentraal -Anatolië, die wêreld se eerste bekende nedersetting.
5000 vC: Steen- en kopertydperk. Mense woon al 20 000 jaar in Anatolië.
2600 vC - 1900 vC: Die Proto-Hetitiese Ryk floreer in Sentraal-Anatolië en in die suidooste.
1900 vC - 1300 vC: Die Hetitiese Ryk floreer, veg teen Egipte. Aartsvader Abraham, wat in Harran, naby Sanliurfa, gewoon het.
1300 vC - 1260 vC: Die Trojaanse oorloë beskryf deur Homeros in die Ilias.
900 vC - 800 vC: Opkoms van die Frygiese, Lidiese en Cariese kulture.
725 vC: Koning Midas regeer die Frigiërs vanuit sy hoofstad Gordion.
561 vC - 546 vC: Croesus regeer die Lydiërs tot sy nederlaag deur die Persiese Ryk.
353 vC: The death of Mausolus, ruler of the Hectamonid clan, who built his famous tomb at Halicarnassus.