Vetoplosbare Vitamiene: A, D, E & K in Katte | Troeteldiere Huishouding
Volgens Ortmans Mediese Woordeboek is 'n vitamien 'een van 'n groep organiese stowwe, teenwoordig in klein hoeveelhede in natuurlike voedsel, wat noodsaaklik is vir normale metabolisme.' Soos gedefinieer, is vitamiene in baie klein hoeveelhede teenwoordig in die meeste kosse en dit lei tot die vervaardiging van vitamienaanvullings vir troeteldiere en mense. Nie net is vitamiene natuurlik teenwoordig in slegs klein hoeveelhede nie, hulle is ook noodsaaklik vir die lewe.
Die primêre vitamiene word gewoonlik as vitamien A-, D-, E-, K-, C- en B-kompleks geïdentifiseer. Hiervan is A, D, E en K die vetoplosbare vitamiene. Vitamiene C en B kompleks is wateroplosbare vitamiene. Die vetoplosbare vitamiene word gewoonlik in spesiale vetopbergselle genoem liposiete gestoor, terwyl die wateroplosbare vitamiene nie in die liggaam gestoor word nie, behalwe in klein hoeveelhede. Dit is om hierdie rede dat die vetoplosbare vitamiene die grootste bedreiging vorm as dit oorbodig is. Hulle word gestoor en opgebou in die liggaam.
Vet oplosbare vitamiene
Aanbevole Minimum Daaglikse Dosis vir Volwasse Katte
Giftige Dosis (Hierdie dosis moet daagliks vir maande gegee word om giftigheid te skep.)
A 2272 IE / lb kos wat op 'n droë-stof basis verbruik word. Moet in die vorm van vooraf gevormde Vitamien A wees, nie beta-karoteen 340,900 IE / lb kos wat op 'n droë-stof basis gebruik word Lewer, visleweringsolie, groente, suiwelprodukte Nagblindheid, vertraagde groei, swak gehalte vel en hare
D 227 IE / lb kos wat op droë materie verbruik word 4545 IE / lb kos wat op 'n droë materie basis gebruik word Sonskyn, suiwelprodukte, visleweringsolie Rickets, swak uitbarsting van permanente tande
E 14 IE / lb kos wat op droë materie verbruik word niemand Koudgedrukte plantaardige olies, vleis, neute, groen blaargroentes Reproduktiewe mislukking, bruin derm sindroom
K Gesintetiseer in die liggaam niemand Kelp, lusern, eiergeel Verhoogde stollingstyd en bloeding
Die eerste vetoplosbare vitamien wat ontdek moet word, was Vitamien A. Vitamien A word in verskeie vorme aangetref, soos retinol, retinaledehied, retinoësuur, en in die leweropslagvorm, retinielpalmitaat. As dit gevoer word in hoeveelhede wat die kapasiteit van die lewer oorskry, kan Vitamien A 'vlot' vry in die bloedstroom en kan dit moontlik toksies veroorsaak.
Die hoofbron van Vitamien A is die geel pigment wat in plante aangetref word. Hierdie pigment word karoteen genoem. Wanneer dit by honde gevoer word, word karoteen maklik deur die dermselle omgesit in die bruikbare Vitamien A. Nie so by katte nie.
Katte het 'n baie verminderde vermoë om plantpigment (Beta-karoteen) na Vitamien A te omskep. As gevolg hiervan moet katte Vitamien A reeds in die leweropslagvorm as retinielpalmitaat gevoer word. Hierdie feit is baie belangrik in die korrekte formulering van aanvullings. Te dikwels, troeteldier eienaars is net bekommerd oor die hoeveelheid Vitamien A, wanneer dit in werklikheid die tipe vitamien die belangrikste faktor is. Wees daarom versigtig vir vitamien tablette of voedingsmiddels wat buite merk is. Kwaliteit is belangriker as kwantiteit.
Vitamien A is een van die twee vitamiene in watter oorupplementasie negatiewe effekte kan hê. Ons het egter nooit 'n geval van ooraanvulling gesien wat toksiese toksisiteit veroorsaak nie, en by honde is toksisiteit slegs onder eksperimentele toestande gedemonstreer. Giftige dosisse Vitamien A kan spierswakheid en beenafwykings veroorsaak. Realisties is oorupplementasie of toksisiteit feitlik onmoontlik, tensy mega-dosisse vir lang tydperke (maande tot jare) gegee word.
Vitamien D staan ​​ook bekend as die sonskyn vitamien. Ultravioletstraling van die son is belangrik om Vitamien D-voorgangers om te skakel in die aktiewe D-vorm. Hierdie omskakeling vind plaas in die buitenste vellae. By honde en katte is hierdie omskakeling egter ondoeltreffend, en aanvullende Vitamien D moet in die dieet beskikbaar wees. Dit word gewoonlik in die vorm van sintetiese Vitamien D verskaf.
Vitamien D speel 'n belangrike rol in die regulering van die kalsium- en fosforvlakke binne die bloedstroom. Vitamien D stimuleer die nierbewaring van kalsium en help die liggaam om dit te behou. As gevolg van sy wisselwerking met kalsium, is Vitamien D uiters belangrik in beenvorming en senuwee- en spierbeheer.
Tekortkominge van Vitamien D was baie algemeen in die verlede, maar het dit net van tyd tot tyd oor. Lae vlakke van Vitamien D sal veroorsaak dat 'n been demineralisering genoem rickets. Weereens word aanvulling sterk aangeraai by beide katjies en hondjies en in mindere mate by volwassenes.
Vitamien D-toksisiteite, soos met Vitamien A, is uiters skaars. 'N Diere wat oorskot is aan vitamien D, kan abnormale hoeveelhede kalsium in die hart, verskillende spiere en ander sagte weefsels hê. Dit is skaars en ons het nog nooit gehoor dat dit in werklike situasies gebeur nie. Dit is genoeg om te sê dat Vitamien D 'n belangrike rol speel in skeletgroei, spierbeheer en senuwee funksies. Tekortkominge is redelik algemeen en toksies is selde, indien ooit, teenwoordig.
Vitamien E is die derde van die vetoplosbare vitamiene. Kosse ryk aan Vitamien E sluit plantolies soos safflower en koringkiem in.Soos met die ander vetoplosbare vitamiene, is Vitamien E ook hoogs gekonsentreer in vleis soos lewer en vet. Al die funksies van Vitamien E is nie bekend nie, maar dit speel 'n rol in die vorming van selmembrane, selrespirasie en die metabolisme van vette. Dit is 'n antioksidant en beskerm verskillende hormone teen oksidasie.
Tekortkominge van Vitamien E sal selskade en dood in skeletspier, hart, testes, lewer en senuwees veroorsaak. Dit is noodsaaklik om die selle van hierdie organe lewendig en funksioneel te hou. Vitamien E-tekorte is goed gedokumenteer in beide katte en honde. Die 'Bruin Darmsindroom' is die toestand wat gewoonlik gebruik word om 'n kat of hond wat aan onvoldoende Vitamien E ly, te beskryf. Dié diere het ingewande aangetas wat ulseraat, bloeding en degenerasie veroorsaak. Daarbenewens kan die selle van die oë en testes ook geraak word.
By katte, veral dié wat gevoer word met alle visdiëte wat natuurlik laag in Vitamien E is, is daar 'n sindroom genaamd 'Geelvet Siektes'. Ons het vroeër genoem dat Vitamien E noodsaaklik was vir normale vetmetabolisme, vandaar die naam 'Yellow Fat Disease' in gebrekkige katte.
Daar is geen eksperimentele bewyse om die populêre oortuiging te ondersteun dat Vitamien E in oormaat die stamina sal help om katte of honde te kweek nie. Vitamien E word af en toe aangevul vir hierdie rede, maar dit is ondoeltreffend.
Daar is geen bekende vitamine E-toksisiteite in die kat en hond nie. Fed selfs op groot vlakke, is geen onderbreking van liggaamlike funksies gedemonstreer. Aanbevelings oor die daaglikse dosis is hoogs veranderlik afhangende van die bron. Verdere navorsing is nodig om ander moontlike funksies van Vitamien E te ontdek.
Vitamien K is die laaste van die vetoplosbare vitamiene. Vanuit voedingswaarde is dit belangrik, maar die begrip daarvan is van groot belang vir die behandeling van een van die mees algemene toksisiteite wat in diere voorkom - rot en muisvergiftiging.
Die ontdekking van Vitamien K deur Henrik Dam in 1929, het hom die Nobelprys gewen. Vitamien K bestaan ​​in drie vorms. Vitamien K1 word in groen plante aangetref; Vitamien K2 is hoog in vismeel en kan deur die bakterieë in die dunderm gesintetiseer word; Vitamien K3, ook bekend as menadione, is 'n sintetiese voorloper van die ander. Vitamien K3 is die vorm wat die meeste aangewend word as 'n aanvulling. Aangesien die bakterieë in die ingewande Vitamien K kan vervaardig, hoef dit nie in hoë vlakke in voedselaanvullings nodig te wees nie.
Vitamien K is noodsaaklik vir normale bloedfunksies. Sonder vitamien K kan bloed nie stol nie. Die meeste rot en muis gifstowwe (bv. Warfarin, D-Con) vermoor rotte en muise deur hul vermoë om bloed te stol, dus die knaagdiere intern bloeding dood te maak. Bevat binne die gif is die aktiewe bestanddeel kumarien of 'n afgeleide. Dit is die kumarine wat bind aan die liggaam van aktiewe vitamien K. Sonder Vitamien K kan die bloed nie stol nie en die knaagdiere sterf. Ongelukkig geniet katte en honde ook rot en muis gif. Die resultate is dieselfde. Die troeteldier sal bloeding begin, gewoonlik binne die dermkanaal. As die hoeveelheid ingeneem is groot (1 pakkie), dan kan die dood volg. As jy vermoed dat 'n troeteldier hierdie gif ingeneem het, moet dit onmiddellik opgeblaas word en jou veearts bel. Veeartsenykundige behandeling sal die toediening van Vitamien K1 wees, óf as 'n inspuitbare of tablet. As dit vroeg ingestel word, kan die pasiënt se lewe oor die algemeen gered word.
Die werklike dieetvereiste vir Vitamien K is onduidelik. Aangesien bakterieë binne die ingewande Vitamien K vervaardig, is die presiese hoeveelhede geproduseer onbekend. Dieet Vitamien K word in groen blare en groente aangetref.
Vitamien K-tekorte in troeteldiere is nie gedokumenteer nie, behalwe in gevalle van Warfarin-toksiese toediening (ratgif). Net so is die toksisiteit van Vitamien K as gevolg van oorupplementasie nie by diere aangemeld nie.
Van die vier vetoplosbare vitamiene lyk slegs A en D 'n potensiële toksisiteit, en dit is slegs eksperimenteel. Ons glo nie dat dit in vandag se kosse en aanvullings moontlik is om 'n vitamien-giftigheid te hê nie. Wel gedemonstreer is egter die afwykings wat verband hou met 'n gebrek aan hierdie vitamiene. Hulle is absoluut noodsaaklik vir die lewe. Ook verstaan ​​word die feit dat groeiende diere baie groter vereistes het as volwassenes. Daarbenewens sal invloede soos laktasie, swangerskap en oefening almal die behoefte verhoog.
← Ivan, ons Siberiese Kitten
Trooper die gestremde katjie →
Puppy Blues: Hantering van Post Puppy Depressie