Geboorteverhaal: 'n huiwerige pa-om-te-wees is oorwin - Inligting - 2022
Geboorteverhaal: 'n huiwerige pa-om-te-wees is oorwin
Gebore 21 April 2007, om 9 uur.
8 pond, 3 gram en 18 duim
Die trotse ouers: Hannah en Michael Gleghorn
Michael en ek het 'n paar dae na 9/11 op die internet ontmoet - die laaste plek in die wêreld het een van ons gedink dat ons iemand sou ontmoet! Ons het twee jaar lank met mekaar gaan skryf (skryf, bel en soms kuier) voordat ons getroud is. Michael is 'n navorser, en ek is 'n grafiese kunstenaar en webontwerper. Ons was albei in die dertigerjare toe ons dogter gebore is, en ons sou die jare waarin ons saam was die beste in ons lewe beskryf. Ons woon in Dallas, Texas.
Michael en ek het vroeg bespreek om kinders te hê, en dit het amper ons verhouding beëindig! Om kinders te hê was 'n topprioriteit vir my - ek wou vier hê - maar dit was 'n lae prioriteit vir Michael. Hy het nog nooit oorweeg om meer as twee te hê nie en sou met niemand tevrede gewees het nie. Ons het nog aan mekaar geskryf toe die onderwerp aan die orde kom, en ek kan onthou dat ek per e-pos gestuur het dat dit 'n ooreenkoms sou wees. Hy skryf terug: "Moenie te haastig wees nie!" en het 'n kompromie voorgestel: drie kinders en 'n hond. En ek het ingestem.
Ons het 'n half en 'n half gewag nadat ons getroud is voordat ons begin swanger raak, en dit het 'n volle jaar geneem om swanger te raak. Ons het 'n no-stress benadering geneem en gedink dat as dit enigsins sou gebeur, dit in die goeie tyd van God sou gebeur, en ons net tevrede sou wees terwyl ons wag. Ek dink dat hierdie benadering ons baie onnodige frustrasie en spanning gespaar het, en ek sou dit weer met 'n hartseer doen.
Ironies genoeg het ek swanger geraak die een maand in vier jaar wat ek vergeet het om my siklus te volg. Ons het baie gesinsstres ondervind, en ek het net nie aandag daaraan geskenk nie. Ek het begin vermoed dat ek swanger was. Voordat ek een oggend werk toe is, het ek getoets, en wow! Die woord "swanger" kom erg vinnig in die venster!
Aangesien Michael ambivalent was om kinders te hê, kon ek myself nie vertel om hom te vertel nie. Ek was bang dat hy nie gelukkig sou wees nie. Ek het geweet dat 'n negatiewe reaksie my sou verpletter - en 'n negatiewe reaksie was waarskynlik omdat hy nie verrassings goed hanteer het nie. Dus het ek besluit nie om hom te vertel, was die beste benadering. Hy was 'n man van 'getuienis', so ek sou net die bewyse vir hom laat agterbly. Ek sit die swangerskapstok op sy lessenaar en wag. En gewag. En hy het nie na sy kantoor gegaan nie.
Uiteindelik was dit tyd dat ek werk toe gaan. Ek het gevra: "Gaan u NOOIT na u kantoor toe gaan nie?" Hy kry die gelukkigste glimlag op sy gesig en vra: 'Waarom? Is daar 'n lekkerny daar binne?' Ek het gesê: 'Uh, soort.' Hy het gevra: "Is dit 'n bom?" Ek het gesê: "Soort van." So het hy na die kantoor gegaan. Hy het die langste tyd na die stok gekyk en uiteindelik gesê: "Beteken dit dat jy swanger is?" Ek het trane in my oë gekry en kon net knik. Hy was 'n lang tyd stil en het uiteindelik gesê, soos hy vrolik kon dink: "Wel, ek hoop dit is 'n goeie ervaring!" Ek knik en knip trane weg. Ek het gehoop dat dit ook 'n goeie ervaring sou wees!
Ek wou nog altyd hê dat my eerste kind 'n seun moes wees, maar sodra ek swanger was, het ek op 'n meisie begin hoop. Voordat ons sonogram (wat uitgevoer is net soos 'n ysstorm Dallas getref het), het Michael onverskilligheid gevoer. Beide geslagte was goed met hom, het hy gesê. Toe die sonograaf vir ons sê dat dit 'n meisie was, het Michael baie ernstig geraak en oor en oor gevra of sy seker was, wat my bekommerd maak. Na die afspraak het ek Michael versigtig gevra of hy goed is met wat ons geleer het. Hy glimlag en sê dat hy heimlik gehoop het dat dit 'n meisie is. Die feit dat hy ons dogter wou hê, het my hart laat sing! Die hele pad huis toe kon ek nie die ys vir al die diamante op die bome sien nie.
Twee dae na my sperdatum het my water gebreek. Ongelukkig het ek dit eers nie besef nie. Dit was so 'n klein hoeveelheid vloeistof - ek het gedink dit is net die baba wat op my blaas druk. Maar die volgende middag was ek nie so seker nie. Om my broek drie keer te nat terwyl ek inkopies doen, was 'n bietjie, selfs vir my! Ek is toe hospitaal toe. Seker genoeg, my water was stukkend en ek het saamtrek - ek kon hulle net nie voel nie.
Ek het 'n groot risiko vir infeksie omdat my water al meer as 24 uur gebreek is, en dit het my so gou gejaag om die baba uit te kry. Hulle het Pitocin om 19:00 begin. en die dokter wat daar gebly het, het die res van die pad 'n uur later my water gebreek. Toe begin die kontraksies hard en vinnig kom. Vir my voel hulle soos 'n karperdjie van binne. Binne 'n uur duur hulle 'n minuut of langer sonder tussenposes. Ek was verbaas hoe moeilik dit was om op die pyn te bly. Ek het so gewerk tot 02:00. Ek was toe net 3 sentimeter lank en my man het geslaap - daarom het ek gekies vir 'n epiduraal.
Laat ek jou sê, ek het die beste epidurale van alle tye! Dit was freaky as pynlik om in te gaan, maar as dit eers was, wowzer! Dit het my rugpyn selfs verwyder, wat die narkotiseur nie seker was dat die epiduraal sou raak nie. Dit het my 'n paar uur laat rus.
Teen 17:00 het ek pynlike kontraksies begin voel. Dit blyk dat ek in oorgang was. Al het ek tot 9 sentimeter gevorder, het die verpleegster 'n vreemde besluit geneem. Sy het die narkotiseur 'n bolus in my epidurale laat plaas sodat ek 'n bietjie verligting sou kry totdat dit tyd was om te druk - wat sy vasgestel het dat dit ure weg is.
Teen 18:00, terwyl die verpleegkundiges van skofte verander, het ek besef dat ek in die moeilikheid was. Ek het geen gevoel onder my middel gehad nie, en geen gevoel daar bo nie. Ek kon nie my tone of bene beweeg nie, en my bolyf het baie swaar gevoel. Die nuwe verpleegster het my epiduraal vinnig afgeskakel en begin vloek omdat sy bloed in my katetersak ontdek het. Die eerste verpleegster was blykbaar nie baie versigtig nie. Die nuwe verpleegster was vasbeslote om my 'n c-afdeling te spaar, sodat sy my elke 15 minute begin draai het om die dwelmmiddels uit my stelsel te skuif en my voor te berei om te druk.
Dit was nog twee uur voordat ek weer die kontraksies kon voel. Ek kon nog steeds nie my onderlyf beweeg nie, en die verpleegster het my bene in die bande gesit. Ek het 'n verpleegster gehoor wat sê dat dit ten minste twee uur sou neem om die baba in my toestand uit te stoot. Ek onthou dat ek gedink het: 'Nee, dit sal absoluut wees nieEk het drie kontraksies deurgedring (seun, het dit goed gevoel!) En die verpleegster het die dokter gebel om te sê hy moet daar kom - die baba se kop was net daar. Maar op 'n tipiese dokter-manier neem hy nog 30 minute om te arriveer.
Die verpleegster het my toegelaat om die sametrekkings deur te druk terwyl ons wag, maar sy moes teendruk op die baba se kop toepas om te keer dat sy kom. Die verpleegster was in China 'n ob-gyn - ek dink sy sou my die baba kon laat stoot voordat die dokter opdaag. Die grootste deel van die baba se kop was egter aanwesig, en ek het 'n episiotomie nodig gehad om af te lewer sonder om te skeur.
Die dokter het net voor 09:00 opgedaag. Een tweedegraadse episiotomie later is Arianna gebore - om 09:00 op die punt, 14 uur nadat ek by die hospitaal aangekom het.
Arianna was baie pers en het nie gehuil nie. Om een ​​of ander rede was ek glad nie bekommerd oor die asemhalingsprobleem nie. Ek was seker dat dit goed gaan met haar. In my verdwaalde toestand, het my net gedink dat my man nie sou dink dat pers baba syne is nie. So vreemd!
Die verpleegster het haar uitgesuig terwyl die dokter my opgesteek en 'n ernstige knie van my baarmoeder gedoen het. Die verpleegster het my epidurale weer laat draai, maar selfs daarmee het die pyn my laat gis. My ma, 'n verpleegkundige vir intensiewe sorg, het my later vertel dat sy geskok was oor hoe rof hy was. Sy dink miskien het ek bloeding, en hy het probeer om dit so vinnig as moontlik te bekamp.
Vreemd genoeg, die beste ding van my lang naaldwerk-sessie ná die bevalling was dat ek nie in staat was om my baba vas te hou nie. 'N Baie wyse verpleegster het Arianna aan my huiwerige man oorhandig. Arianna was heeltyd oplettend en staar haar groot, donker, knipperende oë na haar vader op. Haar oplettendheid het my man verbaas. Hy begin met haar praat en sy antwoord op sy stem. En dit is toe my man, wat ambivalent was oor kinders hê, op sy dogter verlief geraak het.
Ongeveer 45 minute nadat sy in die wêreld gekom het, het ek Arianna vir die eerste keer vasgehou. Ek het jare lank gewonder hoe die oomblik sou wees. Sou ek my man of myself in die baba sien? Sou ek haar dadelik ken? Die waarheid is dat sy soos 'n mooi vreemdeling gelyk het. Ek het haar nie dadelik geken nie, maar ek was seker dat ek haar sonder rede sou liefhê en dit baie jare sou geniet om te leer wie sy was.
Die eerste dae met 'n pasgebore baba is altyd uitputtend, maar vir my was dit 'n groot verligting om tuis te wees. Ek het baie min in die hospitaal geslaap danksy die byna konstante optog van mense in en uit my kamer. Dit was lekker om huis toe te kom en snags net 'n baba te hê.
Tot my verbasing het die meeste van die nuwe mamma-dinge redelik maklik gekom - behalwe verpleging. Wat 'n wonderlike, pynlike, uitdagende skok was dit nie! Ek kon nie glo hoe hard daardie baba suig en hoe pynlik my tepels geword het nie! Die hospitaal het my met 'n verpleegkonsultant verbind wat haar gewig in goud werd was. Sy het my gehelp om die grendel te bemeester en het my 'n aantal wenke gegee wat ek tot vandag toe gebruik. Behalwe vir die normale probleme by verpleegkundiges, het ek Raynaud-sindroom van die tepel gehad - wat beteken het dat my tepels té sensitief was vir temperatuurverandering. Toe my melk binnekom, en elke keer as die baba van my bors af kom, het die temperatuurverandering 'n brandende gevoel soos rypskade op my tepels veroorsaak.
Gelukkig is al hierdie pyne in 'n maand en 'n half weg. Daarna was verpleegkunde aangenaam en gerieflik, so ek is baie bly dat ek volhard het. Ek sal beslis toekomstige babas verpleeg.
As ek een ding van my geboorte-ervaring kon verander, sou dit wees om harder te veg om my dogter snags in die hospitaal by my te hou. Die verpleegpersoneel was baie moeite om die baba snags te neem en haar na die verpleegster terug te bring, en die proses was buitengewoon ontwrigtend. Sommige van die verpleegkundiges was in die klein ure van die nag dol daaroor om saam met die baba 20 minute lesings oor verpleegkunde te lewer, wat enige kans op slaap verwoes het. Hulle was planne vir skedules, selfs toe die rooster nie sin maak nie, en hulle het my 'n uur of langer laat wag toe ek hulle bel. Ek het te moeg gevoel om te veg - maar ek dink ek sou minder moeg gewees het as ek meer daarop aangedring het.
Sommige advies, getemper deur ervaring:
As 'n vriendelike verpleegster u 'n ontlastingvervaardiger aanbied, neem dit. U sal leef om haar te bedank.
As u dink dat u water moontlik 'n klein lekkasie het, moet u dit ondersoek. Dit is gevaarlik om vloeistof te lek. Daarenteen is dit regtig nie so 'n groot ding om uit te vind dat jy net jou broek natgemaak het nie.
Maak planne, maar moenie te ontsteld raak as dinge nie uitwerk soos u gehoop het nie. Gee jouself toestemming om in die oomblik besluite te neem en net daarmee te rol. U sal gelukkiger en gesonder wees as u met die omstandighede waarin u verkeer, nie werk nie.
Wees bewus daarvan dat net omdat 'n hospitaal op u versekeringsplan is, dit nie noodwendig volg dat die individuele doktershospitaal op u plan is nie. Maak seker dat enige dokter, pediater of spesialis wat u of u kind sien, gedek word deur u plan, tensy dit noodgeval is. As u die vraag vra, kan u duisende dollars bespaar.