Vir twee jaar na die groot ontdekking leer ken ons mekaar (ek, die kopdokter en die pille) en sowat 'n maand gelede kan ek vir die eerste keer in my lewe sê ek dink ek gaan orraait wees.
Toe ek daardie bladsy omblaai, is dit soos tyd wat vries. In daardie gevriesde oomblik slaat jou brein, jou lyf, jou hele wese brieke aan dat die rook trek.
“Jy’s nie 'n kopdokter se dinges werd nie,” sê ek vies.”Die vrou het my jare teruggesit. Ek gaan sue, maar vir wie?”
Skryf die ounag koud oor my diepe emosionele ontwrigting oor OUMAS en druk die send-knoppie met geweld.
'n Ouma is 'n sagte, liefdevolle mens wat die lewe verstaan, wat baie lag, wat poetse bak, wat seerplekke wegtoor, wat skelm 'n geldjie in die hand stop.
Ouma lyk soos die enigste ligpunt onder al die inskrywings. Die même op die rotse van wie haar kleinkind skryf: my ouma is so sag soos sjokolade.
Nie iemand wat lyk soos 'n paaldanser in 'n ontkleeklub nie. Dink net hoe verskrik daai arme, arme kleinkindertjies saans moet wees om deur so iets in die bed gesit te word.