Verkeersknope - Nuut
Die terugkeer na die XVIIIe eeu.
Die weerbarstige koei.
Titel: Die terugkeer na die XVIIIe eeu.
Skrywer: CELOS E. (-)
Tegniek en ander aanduidings: Kleurgravering
Prentverwysing: 99-006008 / CMV3347
Titel: Die weerbarstige koei.
Skrywer: REDON Georges (1869 - 1943)
Prentverwysing: 99-006021 / CMV1665
Die probleme en oorlas van verkeer in groot stede is in ons tyd nie 'n spesifieke probleem nie. 140) het die noodlottige risiko's wat 'n voetganger in die modderige en drukke strate van Rome loop, al beklemtoon, terwyl iner eeu vC het Julius Caesar 'n ordonnansie afgekondig wat waens in die hoofstad van die Romeinse Ryk in die nag verbied om die oorlas van die nag te onderdruk. In die XVIIe eeu, het die verleenthede van Parys die inspirasie van digters gevoed. "Afrigters, perde en groot geraas, dit is Parys", skryf Paul Scarron (1610-1660). Dit was danksy 'n verkeersknoop dat Ravaillac daarin kon slaag om koning Henri IV in sy afrigter op 14 Mei 1610, rue de la Ferronnerie, te vermoor.
Blaise Pascal (1623-1662), 'n tydgenoot van Boileau, het probeer om die verkeersprobleme in Parys op te los deur goedkoop openbare vervoer te ontwikkel: in 1662 het hy saam met sy vriend die hertog van Roannez 'n maatskappy met openbare toelaes gestig, die ' afrigters met vyf verdiepings ", wat baie suksesvol was, maar waarvan toegang tot" soldate, bladsye, lakeie en ander trawante "verbode was. Die mees volledige anargie het dus voortgegaan om te heers in die hoofstad, waar die ongelukkige voetgangers probeer het om deur die opeenhoping van waens, handkarre, werpsels, 'vinaigrettes', koetswaens en ander taxi's te kom, en in die gekraak van perdelike omnibusse, dan motors, perd-, stoom- of elektriese trems. Aan die einde van die XIXe eeu, en ten spyte van die vordering in verkeer as gevolg van die Haussmannisasie van Parys en groot stede, het die saambestaan ​​van tradisionele perdetransportmiddele met die eerste motors verder bygedra tot toenemende verkeersprobleme.
Die verkeersopeenhopings het baie vroeg die inspirasie van skrywers gevoer en vanaf die einde van die XIXe eeu, is dit 'n gunsteling tema vir karikaturiste, skilders en litografe.
Auguste Roubille se gravure getiteld "Les Souverains" verteenwoordig dus illustreerde motoriste wat in 'n verkeersknoop vasgevang is. Ons kan hier onder die Kings Leopold II van België, Edward VII van Engeland of die Shah van Persië herken. Hulle sit trots in hul duur oop motors wat baie stadig beweeg en onwelriekende dampe afgee. Die beste manier om deur hierdie opeenhoping te druk, is steeds, soos tsaar Nikolaas II, om die motorfiets te neem, wat met gemak op die voorgrond beweeg.
Celos se karikatuur is op sy beurt gebaseer op 'n anakronisme. 'N Motor in die vroeë 20ste eeue eeu bars uit in 'n 18de eeuse stedelike omgewinge eeu en saai paniek onder die inwoners. Dit is die botsing van twee wêrelde: dié van die binnebrandenjin en die van die sedanstoel. Met hul gesigte wat deur swaar bril opgevreet is, kom dit voor dat die insittendes van die motor van 'n ander planeet af kom, in vergelyking met die lakeie in kleur en die edele dame met die poeieragtige kapsel.
Georges Redon se humoristiese litografie staan ​​ook hierdie keer twee wêrelde tegelyk, maar blykbaar antagonisties: tegnologie en die vinnige vordering daarvan aan die begin van die 20ste eeu.e eeu, en 'n plattelandse wêreld wat die stadige ritmes van die natuur gehoorsaam. Die motorkar, wat deur 'n onoplettende bestuurder bestuur word, word teen 'n vinnige spoed gegooi en tref 'n koei wat in die middel van die pad staan, wat hardkoppig weier om te beweeg, ondanks die pogings van sy minnares wat dit trek. Die opvallende kontras tussen die surrealistiese drag van die insittendes van die voertuig en die growwe eenvoud van die boervrou se kostuum, beklemtoon die opposisie tussen hierdie twee wêrelde.
Sonder om terug te gaan na die Oudheid waar daar reeds reëls was vir sirkulasie, het die soewereine tekste soos hierdie verorden Briefpatent op sirkulasie onderteken deur Hendrik IV in 1607. Van 1607 tot 1851 was baie die verordeninge en verordeninge wat dit van naby of ver gereël het. Die wet van 30 Mei 1851 op die polisie vir verkeers- en openbare boodskappe, sowel as die eerste reëls met betrekking tot die oorsteek en verbysteek van voertuie, gedateer 10 Augustus 1852, kan as die voorouers van ons snelwegkode beskou word.
Die laaste wat op die openbare snelweg verskyn het, het motors 'n vyandige gevoel veroorsaak: hulle is verantwoordelik gehou vir alle verkeersopeenhopings en alle ongelukke. Die besluit van 10 Maart 1899 was die eerste wat die sirkulasie van motors gereguleer het deur hul snelheid in stedelike gebiede tot 20 km / uur te beperk tot 30 op die platteland. In 1908 het die president van die Internasionale Toerismekongres voorgestel om motors aan hul regterkant te kanaliseer om dubbele en drievoudige kruisings so gevaarlik vir voetgangers te vermy. Gekonfronteer met die herhaling van botsings by die kruispad in Parys, het die prefek Lépine voorkeur gehad aan die reg wat in 1910 aangeneem is, en in 1922 is 'n eerste rooi lig op die kruising van die Rue de Rivoli en die boulevard de Sébastopol geïnstalleer. Rondom 1907-1908 het die General Automobile Association padtekens ontwikkel om bestuurders te waarsku oor die gevare om op te let. Hierdie eerste panele was vyftien in getal en is vervaardig en aangebied deur die Michelin-firma, wat dus 'n groot reklamebedryf uitgevoer het. Nietemin het eers in 1949 'n Europese standaardisering van padnaamborde tot stand gekom, en 1958, met die oog op die aansienlike toename in motorverkeer, word die snelwegkode wat ons vandag beheer, in werking gestel. pas en toegepas.
Bertrand GALIMARD FLAVIGNY, "Nie meer as 30 per uur nie! Die begin van motorverkeer ", in Historia, 1984, spesiale nommer 449 bis Die motor is 100 jaar oud, 1884-1984.LE CORBUSIER, Op die vier paaie, Parys, Gallimard, 1941 Michel ROCHE, Bestuur van motors, Parys, P.U.F., 1980.