Augustus | 2009 | Op reis deur die lewe
Vandag slaan die winter sy ekstra skerp kloue in die Kaap in: regte sneeuweer – bietjiebietjie ysreën, lae wolke, snerpwindjie. Verwarmers. Serpe. Kaggels. Kniekombersies. Sop. Kerrie. Snoesgoed. Die jasmyn wat laasweek so uitbundig die lente se koms verkondig het, lê nou soos nat konfetti deur die tuin gestrooi. Ai, die lang wag tussen winter en lente …
Ek lees onlangs in Die Burger (22.06.09) 'n resensie oor The Winter Vault – 'n boek deur Anne Michaels. Sy het ook Fugitive Pieces geskryf – waarvan die fynste denkbare fliek gemaak is oor twee mense se heelword by mekaar.
"Die titel van die roman", skryf die resensent, Johan Anker, "verwys na 'n gebou in die begraafplaas wat in die winter as bergplek vir lyke dien totdat die winterys smelt en die grond sag genoeg word om weer met begrafnisse voort te gaan."
Dit klink makaber. Maar in die boek word dit 'n beeld van die lang tye waarin 'n mens jou eie verliese verwerk totdat jy ook weer gereed is om die dooies te begrawe en met die lewe voort te gaan.
Wat 'n ontroerend akurate beeld! Toe ek dit lees, dink ek aan 'n vriendin wat nou met 'n groot hartseer sit en onmenslik baie om te vergewe en ek skryf vir haar: "Ek sien ek jou omring deur die lyke van ontnugtering, leuens, verdoeseling, droomskerwe, verlore tyd, teleurgestelde verwagtings en oninhaalbaarheid. Ek sien hoe dapper jy daaruit probeer opstaan – jou kop gelig, 'n ek-sal-my-nie-laat-onder-kry-nie kyk in jou oë …
En ek huil oor jou verdriet.
Oor die verskrikking van verlies.
Oor die rou, rou wonde wat dit slaan.
Ek wat nog altyd geglo het as jy werklik lief gehad het (en liefgehê was) was dit nooit verniet nie, sit vanaand sonder woorde.
Al die seer en al die stukkend van mense en kinders wil U sagmaak, wil U heelmaak deur ons te gebruik …
So sing een van ons mees relevante kerkliedere. (Liriek Ben du Toit)
Maar vanaand vind ek in myself geen moontlikheid om dit vir jou sagter of heler te maak nie. Ek kan net my trane huil oor jou wond. En wag … en hoop dat die sout daarin ontsmettend sal wees …"
Re-laas: Ek het 'n draai gemaak in die Vrystaat, die Bosveld en in Namakwaland. Drie verskillende variasies van besonder bibberende winter beleef, maar in Namakwaland ook gesien hoe die lente met 'n singende oranje kopdoek haar lyf begin regkry vir 'n rieldans.
En ek beter my vere ook regskud. Komende Vrydag vat ek die vliegtuig Upington toe vir 'n Geur van Christus-kamp met Augrabies se vroue (14 – 16/08). Die naweek daarna (22 en 23/08) is ek in Clocolan – die Saterdagoggend vir 'n sop-en-broodjie kuier-en-sing en die Sondagoggend vir die erediens. En die Sondagaand begin ek met 'n mini-reeks met Hennenman se 3 NG gemeentes (23 – 25/08) . Dan het ek genadiglik weer 'n paar dae se asemskep by die huis voor ek George toe vlieg vir 'n optrede by Eden Gemeente (02/09) en daarna Gauteng toe vlieg vir 'n optrede in Randburg (06/09). Die naweek daarna is ek in Douglas (12/09) en in Kimberley (Bakenskop 13/09) en Sondag, 20/09, doen ek die oggenddiens in Onrus.
Teen daai tyd het die seisoen al gedraai en dra ons ligter klere!
O, die lang uitmergelende wag vir die einde van die winter. Ons is daar almal op een of ander manier vertroud mee. Ek bid vir jou – vir 'n veilige winterwegsteekplek. Waar die seergoed sonder dreiging kan lê en wag tot jy gereed is vir finaal en werklik inspit en aanstap. Met die lente, onstuitbaar, weer in jou ledemate en in jou gemoed.