Persepsies en werklikheid. UConn Rudd Sentrum vir Voedselbeleid en Vetsug
Gretig verkeerde inligting oor gesondheid, skoonheid en liggaamsbeeld oorheers steeds, as neerhalend reaksies Tess Holliday se Oktober-kosmopolitiese UK-tydskrif-omslag bewys. TV-aanbieder Piers Morgan, byvoorbeeld, het 'n foto van die omslag Op Instagram met 'n byskrif wat hierdie "stap vorentoe vir liggaamspositiviteit" uitroep as "'n vrag van ou baloney". Hy het bygevoeg: "Hierdie omslag is net so gevaarlik en misleidend as viering van grootte zero-modelle."
Debatte op dieselfde lyn loop deur die bespreking van die tydskrifomslag op sosiale media, met baie mense wat beweer dat die beeld vetsug en 'n ongesonde lewenstyl bevorder. Daar is ook baie ondersteunende en feestelike kommentaar, maar hoekom doen baie uiteenlopende gehore - van koerant op-eds aanlyn fiksheid afrigters aan sosiale media gebruikers - reageer op hierdie dekking met onmiddellike afkeuring?
Dit kom na 'n klomp van die "somerversnippering" dieetplanne en gesondheidsprogramme wat die vetsug paniek en die aanbied van "vinnige regstellings"Om gesondheidskwessies op te los deur pasiënte onder dramatiese gewigsverliesregimes te plaas. Ja, daar is korrelasies tussen vetsug en ander gesondheidskwessies, en dit is belangrik vir ons om oor gesondheid te dink en te praat. Maar die maniere waarop ons hieraan gewerk het, is dikwels nie akkuraat of nuttig nie.
Vet stigma, dun voorreg
Baie van die sosiale media-opmerkings wat op Holliday se tydskrifomslag reageer, begin deur die pogings van liggaamspositiwiteit en liggaamlike aanvaardingsbewegings te verhef. Maar daar is altyd 'n "maar" - "maar dit is nie gesond nie", "maar sy gaan diabetes kry", "maar sy gaan vroeg doodgaan."
Hoekom voel ons daarop geregtig om kommentaar te lewer op enigiemand se gesondheid wanneer ons waarskynlik niks van hulle, hul gesondheid, voedingskeuses of fiksheidsaktiwiteite weet nie? Vet stigma het ons daartoe gelei om 'n direkte en eksklusiewe verband tussen vet en swak gesondheid te trek, wat dikwels die baie ander aspekte van 'n persoon se lewe weerspreek wat ook op hul liggame en gesondheid dra. navorsing het ook getoon dat die stres wat deur vet mense ervaar word in die gesig van vetfobie, stigma en shaming, dit dikwels moeiliker maak vir hulle om die gesondheidskwessies wat hulle nodig het, aan te spreek.
Daar is baie dun mense wat aan siekte ly en ook allerhande gesondheidskomplikasies. Maar die voorregte wat die Westerse kultuur aan dunheid verleen het, beteken dat hierdie mense nooit onderworpe sal wees aan dieselfde ondervragings of fauxprobleme oor hul gesondheid nie. Ongesonde dieetgevoelens kom skaars onder dieselfde soort kritiek.
Intussen beklemtoon kontemporêre Westerse samelewings op 'n gereelde basis talle ongesonde lewenstylpraktyke. Mense spog oor hulle oormatige drink jaag of verheerlik stres deur diegene wat hard werk, op te hef en voortdurend onder druk is. Hierdie praktyke is nie net toelaatbaar nie; hulle het amper iets geword om te streef. Maar op die oomblik dat 'n vet persoon op 'n openbare platform verskyn, word groot besorgdheid oor gesondheid skielik ontwikkel.
Slurs teen vet mense trek byna altyd twee hoofstereotipes aan: hulle eet groot hoeveelhede ongesonde kos en dat hulle te lui is om te oefen. Om deur die kommentaar oor Holliday se Cosmo-omslag alleen te gaan, sal 'n paar hiervan opduik.
Sulke dorpe uitsluit nie net die materiële ervarings van mense wat ly aan sulke toestande soos hormonale wanbalanse nie, genetiese probleme of ander gesondheidskomplikasies wat tot gewigstoename lei. Meer skadelik, dit ignoreer die baie ander affektiewe, emosionele en geestelike faktore wat bydra tot 'n persoon se verhouding met hul liggaam.
Voorvalle van kindermishandeling, seksuele aanranding, ewekniebullebakkery of gebroke familiale verhoudings is slegs 'n paar van die redes waarom my eie deelnemers aan die onderhoud (vir my voortgesette PhD) gedeel het van die daaropvolgende skadelike praktyke wat hulle in hul liggame geneem het. Dit sluit in hongersnood, ooroefening, binge-eet, selfbeskadiging of oormatige voorskoue met sekere skoonheidspraktyke soos plastiese chirurgie of velbleik.
Om liggame anders te sien
Mense kom nooit net om oornag op 'n sekere manier te kyk nie. Dit is skadelik en teenproduktief om aan te neem dat 'n vrou baie vet is omdat sy die hele dag gemorskos eet en versuim om te oefen; dat 'n baie dun vrou anoreksies is, of dat mense met hare op hul liggame of aknee op hul gesigte vuil is. 'N Komplekse stel trauma's, ervarings, verhoudings en interaksies lê onder die oppervlak en lei hulle na waar hulle is - en ons moet hierdie stories ook eer.
In plaas daarvan om vae liggame simplisties en heilig te beskou as 'n verheerliking van slegte gesondheid, kan ons eerder probeer om enige vertoning van 'n onkonvensionele liggaam te reframeer as 'n manier om te verstaan ​​dat gesondheid baie anders kan lyk en wisselende vorme kan aanneem. Ons moet 'n publieke sigbare vet, selfversekende vetliggaam, soos Holliday, sien, nie as 'n teken dat sy ongehoorlike lewenskeuses bevorder nie, maar as die teenoorgestelde: wat ons ook al is, of wat ook al die gesondheidstoestand waarin ons is, ons kan begin om vrede met ons liggame te vind.
As gesondheid regtig is waaroor ons bekommerd is, kan dit beslis 'n meer behulpsame en vriendelike benadering wees. Die huidige knie-reaksie reaksies op beelde soos Holliday se tydskrifomslag (of enige aantal van haar sosiale media-boodskappe) van afgryse en minagting, en gevolglike afknouery en pesten, het immers nie gewerk nie. Hulle veroorsaak net meer stigma, en die liggame wat hulp en genesing nodig het, word meer onsigbaar.