Dankie aan Tyson Foods, verkoop vleis op die goedkoop, bring groot geld
- veral wanneer boere al die risiko moet skenk
As die vleisbedryf se slagpraktyke brutaal vir jou lyk, kyk na die ekonomie. Kapitaalvereistes is skrikwekkend: die bedryf benodig groot, goed geventileerde skure, hoëtegnologie-slagfasiliteite, vragmotors van vragmotors toegerus met energie-suigverkoelers. Die vraag fluktueer die produksie in goeie tye en verhoed dat produsente ongewenste vee (of vleis) in slegte omstandighede hou. En ons vleispakkette word vasgevang in 'n wip tussen die grille van groot, kragtige kopers soos Walmart en McDonald's en die wisselvallige (en die afgelope tyd histories hoë) prys van voer.
Gegewe hierdie struikelblokke, blyk dit dat McDonald's konsekwent 'n Bacon McDouble Burger vir 'n dollar kan verkoop. Dit is 'n wonder dat ons glad nie 'n grootskaalse vleisbedryf het nie. in Die Vleisraam, die veteraan landbou joernalis Christopher Leonard lewer 'n stomp-antwoord op die raaisel: die groot vleispakketers, soos deur Tyson Foods voorgestel. Hulle skink miljarde dollars in jaarlikse winste deur baie van die risiko en die behoefte aan kapitaaluitgawes aan hul verskaffers te dwing.
Tyson: Die wêreld se grootste vleismaatskappy
Tyson slaan en pak sowat 'n kwart van die beesvleis wat in die Verenigde State verbruik word, 'n vyfde van die vark, en 'n vyfde van die hoender. En dit is nou gretig om sy sakemodel na Brasilië en China uit te voer. Die maatskappy het begin in die vroeë 1930s, Leonard vertel ons toe 'n onderneming wat vrugte in Arkansas aan stedelike markte gegroei het, toe 'n ondernemende jongman, genaamd John Tyson, van die familieplaas deur die Depressie afgestoot is. Hy het ook 'n paar hoenders aan die kant verkoop. Deur boerdery aan markte te verbind, het Tyson skuiling gesoek teen die risiko's van boerdery, wat as middelman optree.
As hoender sentraal was in sy besigheid, het hy geleer dat selfs die middelman se rol te veel risiko gedra het. As gevolg van prysskommelings, "Soms is die wins op 'n vrag hoenders uitgewis in die tyd wat dit geneem het om hulle te lewer." Hy het besef dat die verkoop van boere die voer wat hulle nodig het om hul voëls te laat groei, sal dien as 'n verskansing teen prysdalings. Nie net was dit 'n besonder winsgewende deel van die voorsieningsketting nie; dit was die net deel wat winsgewend gebly het toe pryse afgeneem het. Uit die insig het Tyson die hoogs winsgewende model ontwikkel wat Amerikaanse vleisproduksie sou oorheers: gryp die winsgewende stukkies van die voorsieningsketting en gryp die res op ander.
Dit is hoe dit gewerk het: Tyson het die kuikens en die voer aan boere verskaf, wat hulle onder 'n kontrak gegroei het om hulle terug te verkoop aan Tyson in 'n donker "toernooi" -stelsel wat die mees doeltreffende boere beloon het en die laggards gestraf het. Tyson het toe die voëls geslag en hulle op die mark gebring.
Tyson: amper niks om te doen met boerdery nie
Die sleutel is dat Tyson amper niks te doen het met die werklike boerdery nie. Die maatskappy dabbled in die 1960s met die groei van sy eie voëls, maar het vinnig die idee laat val. Een van die redes, sê Leonard, was dat dit makliker was om 'n skuldgerigte boer as 'n werknemer te motiveer om die vuil werk te doen, "wat betrokke was om baie dooie hoenders uit 'n skuur te haal waar die ammoniak-dampe so sterk was dat hulle die brand verbrand het. oë. "Meer belangrik, hoenderhuise was 'n vreeslike belegging omdat hulle" net een doel gedien het, en hulle het hul waarde vinnig verloor as hulle uitgedraai het. "
Deur aan hulle 'n bestendige inkomste en hulp met staatsgesteunde lenings te belowe, het Tyson boere in plattelandse gebiede van die diep Suid beland om die risiko te skenk. Soos Leonard bewys, het die stelsel gereeld bankrot boere, maar Tyson kan altyd nuwes vind om hul geriewe te koop teen brandverkooppryse. Uiteindelik sal die maatskappy in die vark- en beesmarkte omsluit, en dit op soortgelyke wyse verander, in 'n proses Leonard dubs "chickenization."
Tyson Vleisproduksie = 'n Veelheid van sondes
Vir al die vuiligheid wat Leonard hier opgrawe, dek hy nie die menigte sondes van die vleisproduksiestelsel wat Tyson pionier nie. Lesers wat hoop om te leer oor die opkoms van antibiotiese weerstandbiedende patogene wat dit gehelp het, sal byvoorbeeld elders moet kyk. En ek sou graag meer wou lees oor die gesellige verhouding tussen Tyson en Arkansas se bekendste politieke familie, die Clintons. (Ek moes na Google gaan om vas te stel dat dit die meedoënlose Tyson-prokureur James Blair was wat Hillary Clinton se bekendste suksesvolle vee-termynooreenkoms in die laat 1970's fasiliteer.)
Terwyl Leonard met die energie van 'n oesjaarmokraker skryf, verloor hy soms verhalende stoom, in besonderhede ingeval. Tog het hy die definitiewe rekening van die opkoms en bewind van Tyson Foods geskryf, en hy het 'n belangrike bydrae gelewer tot ons begrip van die moderne vleissaketjie en die vernietiging van die landelike ekonomieë wat dit raak.
Tom Philpott is mede-stigter van Maverick Farms, 'n volhoubare plaas- en voedselopvoedingsentrum in Noord-Carolina. Philpott se skryf oor die politiek van kos het verskyn in die Guardian, Newsweek en ander publikasies. 'N Voormalige rubriekskrywer en redakteur by Grist, skryf hy nou die "Food for Thought" -blog vir Mother Jones.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Boere dra die risiko om voedsel te verkoop op die goedkoop (nie-korporasies)