Dolley Madison - GESKIEDENIS - Inligting
Dolley Madison (1768-1849) was 'n Amerikaanse presidentsvrou (1809-1817) en die vrou van James Madison, die vierde president van die Verenigde State. Een van die suksesvolste gasvroue van Washington, DC, het Dolley Madison haar sosiale vaardighede, sjarme en persoonlike gewildheid gebruik om die politieke teenstanders van haar man te wen en sy loopbaan te bevorder. Dolley Madison het gehelp om die rol van die presidentsvrou te definieer en het baie van die presedente vasgestel wat haar opvolgers sou volg, insluitend die samewerking met plaaslike liefdadigheidsorganisasies en organisasies oor sosiale kwessies wat vir haar belangrik was en die toesig gehou oor die versiering van die hoofhuis om die belangrikheid van die presidentskap te weerspieël. . Sy word waarskynlik die beste onthou omdat sy die historiese portret van Gilbert Stuart van die Withuis van die Withuis gered het van sekere vernietiging deur Britse troepe tydens die oorlog van 1812 te bevorder.
Dolley Payne is gebore in die Quaker -nedersetting New Garden in Guilford County, Noord -Carolina, en het op 10 maande oud na 'n plantasie in die Hanover County in Virginia verhuis. Die oudste dogter van Mary Coles en John Payne, sy het huislike vaardighede aangeleer soos naaldwerk, voedselopberging en die bestuur van huishoudelike hulp, en het min formele opleiding buite die huis ontvang. Nadat Payne sy slawe in 1783 geëmansipeer het en die gesin na Philadelphia gebring het, was Dolley blootgestel aan 'n kosmopolitiese bestaan ​​wat aansienlik verskil van haar vroeë jare. Sy het egter ook ongeluk beleef toe haar pa se sakemislukkings hom nie in staat gestel het om sy skuld te betaal nie, wat gelei het tot sy uitsetting uit die Kwakers en die emosionele nood wat tot sy dood in 1792 bygedra het.
Dolley is in 1790 getroud met die prokureur en mede -kwaker John Todd jr. Sy het die seuns Payne in 1792 en William in 1793 gebaar, maar haar rustigheid in die huis is die somer onderbreek toe 'n geelkoors -epidemie deur Philadelphia vloei. Todd het te lank in die stad vertoef om sake te doen, 'n besluit wat dodelik was toe hy die siekte opdoen. Dolley het met hul seuns na 'n voorstedelike oord gevlug, maar William het ook besmet geraak en is op dieselfde dag as sy pa dood. Deur die moeilike situasie saam te stel, het Dolley se swaer probeer om die gesinsgoed op te vang en haar die geleentheid geweier om die finansiële verligting te kry wat nodig is om weer op die been te kom.
Terwyl hy in Philadelphia was vir kongresessies, het die verteenwoordiger van Virginia, James Madison, die aantreklike jong weduwee opgemerk wat naby sy koshuis gewoon het. Hy was 'n skaam man wat meer bekend was vir sy verstand as sy sjarme, en het senator Aaron Burr in New York gevra om 'n inleiding te reël. Dolley was aanvanklik verbaas oor die belangstelling van die 'groot klein Madison', maar sy het sy liefde en die potensiaal vir sekuriteit besef, en hulle is op 15 September 1794 getroud. Vervolgens uit die Quakers geskors omdat hulle buite die sekte trou, sy het haar gewone klere weggegooi en die modieuse uitrustings begin dra wat 'n onuitwisbare deel van haar openbare beeld geword het.
Die aanstelling van Madison as minister van buitelandse sake in 1801 was die begin van Dolley se transformasie in 'n gevierde politieke vrou en staatsamptenaar. Sy was die vroulike mede-gasheer vir die onthale van die wewenaar, president Thomas Jefferson, en het gehelp om enige inbreuk op die dekor wat met buitelandse hooggeplaastes ontstaan ​​het, te herstel. Sy het ook die verantwoordelikheid geneem om fondsinsamelingspogings te lei vir Lewis en Clark se verkenning van die westelike wildernis. Alhoewel 'n vrou se betrokkenheid by politieke aangeleenthede afgekeur is, het Dolley haar steun in die presidensiële wedloop van 1808 bygestaan ​​deur haar uitgebreide netwerk. Haar sukses het die opposisiekandidaat Charles Pinckney aangespoor om te brom: 'Ek sou 'n beter kans gehad het as ek meneer Madison alleen in die gesig gestaar het.'
Dolley, 'n skitterende figuur tydens die eerste inhuldigingsbal, het 'n entoesiasme getoon vir sosiale aangeleenthede wat nuttig was vir die administrasie van haar man en die voortgesette ontwikkeling van die Unie. Sy vestig die uitvoerende herehuis as die sosiale sentrum van Washington, DC, haar gewilde "druk" wat 'n omgewing bied waarin politieke teenstanders buite die verhitte vloere van die kongres kan meng. Nadat die Britte die stad in 1814 verwoes het, het Dolley byna onmiddellik gasheer vir partytjies nadat hulle in 'n nuwe woning gevestig was, en 'n bewys van vasberadenheid het gehelp om haar vriende in die kongres te oortuig om 'n plan om die hoofstad na Philadelphia terug te trek, af te stem.
Toe die finansies begin afneem, begin 'n steeds kwesbaarder Madison sy presidensiële koerante voorberei met die hoop dat hul verkoop 'n betroubare inkomste aan Dolley kan bied. Sy was egter swak voorbereid op die ontberinge wat gevolg het op sy dood in 1836, 'n situasie wat vererger word deur die wandade van haar seun. Omdat hy nie 'n geskikte loopbaan gevind het nie, het Payne grootliks geleen om sy ligsinnige leefstyl te finansier, wat Dolley genoop het om die familie -eiendomme te verkoop om sy skuld te betaal. Sy is uiteindelik uit finansiële wanhoop gered toe die kongres 'n deel van Madison se koerante gekoop het en die geld in 'n trust gelê het om dit uit Payne se hande te hou.
Dolley verhuis in 1844 permanent na die hoofstad, wat die begin van haar goue jare as die grootvrou van Washington was. As 'n lewende band met die stigters van die land, word sy in die kongres vereer en word uitgenooi om die eerste private burger te word wat 'n boodskap via telegraaf oorgedra het. Sy bly ook nou verbonde aan die openbare rol wat sy gewild gemaak het deur leiding te gee aan presidentsvroue Julia Tyler en Sarah Polk. Toe sy op 81 -jarige ouderdom oorlede is, is sy deur president Zachary Taylor vereer as die 'presidentsvrou' van die land, wat vermoedelik die eerste bekende openbare verwysing na die term is.
1. Die Lansdowne -portret
Dit is die beroemde skildery wat Dolley Madison gehelp het om van die Britte te red tydens hul inval in Washington, DC in 1814!
Geen geringe prestasie nie; hierdie skildery is 5 ࡮ – die grootte van die meeste eetkamertafels!
Senator William Bingham (miskien die rykste man in die land) het hierdie ikoniese skildery in opdrag van die portretkunstenaar Gilbert Stuart in 1796 laat opneem. Alhoewel dit nie in die wet was nie, het George Washington se vrywillige limiet van twee termyn 'n gewoonte geword wat tot die verkiesing van Franklin Roosevelt vir 'n goeie termyn in 1940 gegeld het!
Die portret is as 'n geskenk gegee aan The Marquess of Lansdowne (in hierdie tydperk bekend as William Petty, die graaf van Shelburne) om hom te bedank vir sy ondersteuning van die Amerikaanse saak in die Britse parlement.
The Earl (meestal teen partye en uit eie belang) het onvermoeid gewerk om die vrye handel tussen die Verenigde State en Brittanje te bevorder en wetgewing opgestel wat die Verenigde State soos enige ander soewereine land sou behandel.
Senator Bingham, wat sy groot fortuin grootliks bymekaargemaak het deur privaatheid en wettige handel, het baie baat by hierdie voorspraak. Uit al hul korrespondensie oor handelskwessies het 'n soort vriendskap op lang afstand ontstaan. Shelburne het hoog gestyg in die Britse regering en word die premier vir die laaste maande van die Amerikaanse rewolusie.
Ek is nie seker of ek daarvan hou dat iemand vir my 'n ongevraagde geskenk van die grootte van 'n oppervlakte mat gee nie, maar ek kan die gevoel daaragter waardeer. Hierdie skildery het in Europa gebly tot 1965, toe dit op anonieme lening aan die Smithsonian gestuur is.
Stuart is duisend dollar betaal vir sy werk aan hierdie skildery. In 2001 het die Reynolds -stigting dit vir $ 30 miljoen dollar as 'n geskenk aan die land gekoop. Dit woon nou in die National Portrait Gallery in die Smithsonian, met afskrifte in die Withuis, die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers en verskeie ander regeringsgeboue regoor die land.
Besoek die interaktiewe bladsy in die Smithsonian Portrait Gallery by http://www.georgewashington.si.edu/portrait/index.html vir 'n bespreking oor die simboliek in hierdie portret.
2. Die Epergne
Dolley Madison was nie net bekend vir haar "squeezers " – haar gewilde, welbesoekte balle waarin almal ongeveer 10 sentimeter vloeroppervlakte gekry het nie. Sy het ook heerlike etes gegee, wat noukeurig gebalanseer is tussen die verfynde elegansie van 'n Europese hof en die oorvloedige aanbiedinge van die Nuwe Wêreld.
Een element wat sekerlik die middelpunt van elke modieuse eettafel van die tyd sou wees, was 'n silwer epergne (uitgespreek ay-PERN).
As u 'n ekstra 18K het, kan hierdie Georgiese Epergne joune wees!
Die boonste bak was dikwels gevul met dekoratiewe vrugte (en later blomme), en die onderste houers het versuikerde vrugte, neute of klein konfyt. Die stuk, vol aanloklike lekkernye, was as 'n dekoratiewe middelpunt deur al die kursusse van 'n formele aandete, en gaste het hulself daaruit gehelp tydens die nageregkursus. (As daar 'n tafeldoek tydens die maaltyd was, word die epergne met die lap verwyder, en dan op die kaal tafel vir die nagereggereg vervang.)
Wat is die oorsprong van die epergne? Gedurende die 1600's sou 'n mens 'n oortref in die middel van die tafel, eenvoudig 'n groot skinkbord waarin die duur speserye en speserye saam met 'n maaltyd gehou word. Die verskillende hoogte en materiaal van die houers het 'n dekoratiewe element gelewer. Die vrugtiger, 'n vertoonstaander wat later ingevoer is, het meer gelyk aan die epergne. Die vrugtiger sou die plek inneem van die oortref teen die einde van elke maaltyd.
Die vrugtiger het dieselfde dekoratiewe funksie as hierdie (later) vrugtestande gedien.
Die epergne het omstreeks 1735 ontstaan, en die meeste vroeë voorbeelde is in die Rococo -styl vervaardig, wat geboë " -skulp " -motiewe gebruik het. (dink byvoorbeeld aan die slaapkamer van Marie Antoinette,#8217). Die fassinasie van die middel van die 17de eeu vir Chinoiserie het gelei tot die insluiting van pagode-agtige vorms en klokkies. (Die onderstaande voorbeeld is tans minder as 'n kilometer van my huis af!)
Let op die wonderlike klokke! Hierdie epergne is van ongeveer 1761.
Teen die tyd dat Dolley Madison haar aandete aanbied, was die epergne 'n standaardelement van die goed ingerigte tafel.
Die nuutste mode destyds toe Dolley Madison die hof in die Withuis beklee. Hierdie stuk, omstreeks 1810.
Alhoewel nie almal met hulle betower was nie. Hulle was moeilik om rond te sien, vir een ding. Hoe groter en meer opdringerig hulle was, hoe minder kon u met die mense in u party praat. Uit die boek Foul Play, deur Charles Reade (1869!)
Maar hulle was in die eerste plek vasgebind, in die middel van die tafel staan ​​'n epergne, so groot soos 'n laurierboom van Putney
nie een van Wardlaw kon die ander een goed sien nie, sonder om sy nek soos 'n skutman agter sy boom uit te kraan … "
Sodra dit opgelaai is, sterkte met die sien van die ander kant van die tafel! Omstreeks 1771, kandelaar bygevoeg ongeveer. 1838.
En onthou iemand die groot knop in die middel van die tafel in Dickens ' "Great Expectations "?
'N Epergne of middelpunt van die een of ander aard was in die middel van hierdie doek dat dit so erg met spinnerakke vasgehang het dat die vorm nogal ononderskeibaar was, en toe ek langs die geel uitkyk kyk waaruit ek onthou hoe dit lyk asof dit groei, soos 'n swart swam, het ek spikkels met spikkels gesien met vlekke wat daarheen gehardloop het en daarvan weggeloop het, asof sommige omstandighede van die grootste openbare belang net in die spinnekopgemeenskap verskyn het. "
Natuurlik was dit glad nie 'n epergne nie, maar haar troukoek wat jare en jare aan die vorm gelaat is. Lekker!
Die hedendaagse historiese romanskrywer Catherine Coulter verwys na 'n "Ugly Epergne " in drie van haar boeke: The Nightingale Legacy (1995), The Wild Baron (1997) en The Countess (1999).
En die vreemdste Epergne -verhaal van almal: Skrywer Dante Rossetti het 'n reeks troeteldierwombats, waarvan een gewoonlik (en beroemd) tydens die ete in die epergne sou slaap!
" By groot geleenthede toe 'n aantal gaste vir ete genooi is, was Dante Gabriel die gewoonte om die sogenaamde sitkamer op die eerste verdieping as 'n eetkamer te gebruik. Dit was 'n groot kamer met 'n goeie uitsig oor die rivier. Op die tafel in die middel van die kamer was 'n groot epergne. In hierdie houer gebruik Dante Gabriel blykbaar die slaperig wombat en daar bly dit gewoonlik vas aan die slaap totdat dit gelig word nadat die gaste weg is. James Mc Neill Whistler het 'n besonder goeie verhaal oor een van hierdie etes vertel. Onder die gaste was Meredith, wat briljant aan die praat was, en Swinburne, wat hardop voorgelees het uit Leaves of Grass. Die wombat was in die epergne en die gesprek het vrylik gevloei. Maar die doel van Meredith 's die aand was Rossetti. Terwyl sommige van sy beskermelinge teenwoordig was, het Rossetti verleë geword en uiteindelik baie dwars. Die aand eindig minder vriendelik as wat dit begin het, en niemand het eers aan die wombat gedink nie, en toe het dit verdwyn. ' Maande het verloop totdat Rossetti eendag sy sigare vir 'n gas gesoek het. Daar was nie 'n sigaar agter nie, maar daar was die skelet van die wombat. "
Aan die begin van die huidige eeu, (en uit ons tydperk), draai die epergne van die vertoon van voedsel na die rangskikking van blomme. Trompette van gekleurde glas op verdiepings is die norm geword. Laat ek u met 'n foto van een van my gunstelinge agterlaat:
Pragtige glas epergne uit 1891, bedoel om blomme te hou. Ons is mal daaroor!
Dolley (Payne) Todd Madison (1768–1849) het drie oorloë beleef, elf presidente geken en was vyftig jaar lank 'n genadige en invloedryke persoonlikheid in die politieke landskap van Washington.
Dolley Payne is op 20 Mei 1768 gebore terwyl haar ouers in Virginia tydelik in Noord -Carolina was, en is grootgemaak in Scotchtown naby Ashland, Virginia. Haar ouers was Kwakers, en in 1783 verhuis die gesin na Philadelphia waar Dolley later met John Todd, Jr., trou. Haar man en babaseun sterf albei tydens 'n geelkoors -epidemie in 1793. Dolley en haar ander seun, John Payne, het skaars oorleef.
'N Jaar later stel Aaron Burr haar voor aan James Madison, met wie sy gou getroud is. Dolley, sewentien jaar jonger as haar man, uitgaande en sosiaal vaardig, was 'n kontras en 'n aanvulling op James, 'n briljante, maar gereserveerde staatsman wat sy vrou se vermoëns as gasheer waardeer het. Haar vermoëns het haar man se gewildheid verhoog, en een van sy teenstanders het eenkeer gekla: 'Ek is geslaan deur die heer en mevrou Madison. Ek sou moontlik 'n beter kans gehad het as ek meneer Madison alleen gekonfronteer het.
Die Madisons het op sy landgoed in Orange County, Montpelier, gewoon totdat president Thomas Jefferson James in 1801 as sy staatsekretaris aangestel het. Haar opregte genadigheid en politieke takt het haar tydens die twee administrasies van haar man 'n gewilde, indien onkonvensionele, figuur op die Washington -toneel gemaak.
Ondanks haar Quaker -opvoeding het Dolley kaarte gespeel, snuif gedip en die nuutste modes geniet. En sy verseker haar plek in geskiedenisboeke deur belangrike staatsblaaie en 'n portret van George Washington te red toe die Britte die Withuis tydens die oorlog van 1812 aan die brand gesteek het.
Hierdie portret is in 1817 geskilder aan die einde van haar ampstermyn as presidentsvrou.
Word 'n lid! Geniet opwindende voordele en verken die hele jaar deur nuwe uitstallings.
Dolley Madison Amerikaanse ikoon
Alhoewel Dolley Madison ons vandag die bekendste is as die naam van 'n gebakonderneming of omdat sy snuif gebruik het, was sy 'n baie geëerde, gerespekteerde en geliefde figuur vir haar tydgenote. Terwyl sy af en toe as gasvrou in die Withuis gedien het, later die presidentsvrou in eie reg, die presidensiële weduwee en daarna die Washington -samelewing, het sy ongeveer agt dekades gestrek in 'n paar baie belangrike vroeë jare van die Amerikaanse geskiedenis. Dit was inderdaad hierdie veelheid aan rolle daardie liefde en respek wat Dolley Madison uniek aan haar era gemaak het.
Dolley se pa John Payne was 'n boer in Virginia en haar ma Mary was 'n suster van Patrick Henry se ma. Nadat twee seuns vir die egpaar in Virginia gebore is, verhuis hulle na 'n ander plaas in Noord -Carolina en op 20 Mei 1768 word hulle eerste dogter gebore. Aangesien die gesin lid was van die Society of Friends (Quakers), het hulle die baba as Dolley (met 'n 'e') by die organisasie geregistreer. Toe die plaas in North Carolina egter nie winsgewend was nie, het die gesin in 1775 na Virginia teruggekeer, waar hulle 'n plantasie bekom het wat eens in besit was van Patrick Henry. Tog het hul verhouding met Quaker 'n probleem aan John Payne gebring toe hy 'n probleem ondervind het oor die bestuur van die plaas met slawe. Kwakers was gekant teen slawerny, maar Payne het die slawe nodig gehad om op die plaas te werk, so wat moes hy doen? Uiteindelik besluit hy in 1783 om sy dienaars te bevry, die plaas te verkoop en na Philadelphia te verhuis waar hy 'n styselonderneming koop. Tog was daar 'n probleem toe die verkoper wat beweer het dat hy die handel sou verlaat, afwyk en dan 'n mededingende onderneming begin.
Daar in Philadelphia, toe sy nog in haar tienerjare was, het Dolley uitgegroei tot 'n lieflike jong dame wat bewonderende manlike blikke aangetrek het, selfs met die sombere Quaker -kledingstuk, lank met swart hare, wit vel en rooskleurige wange, en 'n aangename voorkoms gekombineer met 'n liefdevolle en lewendige houding. . Tog was sy nie haastig om haar te verbind nie totdat een aanhoudende vryer, die plaaslike Quaker -advokaat John Todd, haar hand gewen het en hulle in 1790 getroud is.
Todd, 'n liefdevolle en vrygewige eggenoot van Dolley, het die Payne -gesin baie gehelp in hul finansiële probleme, aangesien Payne misluk het en later gesterf het. Todd het hulle gehelp om die onderneming met 'n geringe wins te verkoop en het selfs sy eie geld gebruik om voedsel en skuiling te voorsien. Met sy hulp het mev. Payne 'n groter huis gekry waar sy koshuise kon inneem. Sommige hiervan was verskillende federale ampsdraers, aangesien Philadelphia destyds die hoofstad van die nuwe republiek was. Twee van haar inwoners was Thomas Jefferson, minister van buitelandse sake, en senator Aaron Burr in New York.
'N belowende jong prokureur van 27 ten tyde van sy huwelik, het Todd sy vrou en groeiende gesin in hul eie huis ingetrek. Die eerste kind John Payne Todd is in Februarie 1792 gebore en William Temple het ongeveer 'n jaar later aangekom.Tog was die nuwe baba net 'n paar maande oud toe Philadelphia deur 'n epidemie van geelkoors getref is. Om die siekte te ontsnap, het Payne sy vrou en twee klein seuns na 'n nabygeleë gemeenskap vervoer om by haar ma en verskeie susters en broers aan te sluit. Hy het teruggekeer na Philadelphia om sy praktyk voort te sit en daarna 'n paar maande later weer by haar aangesluit, aangesien die epidemie blykbaar bedaar het. Hy word egter siek en sterf kort nadat hy weer by Dolley aangesluit het, wat ook die siekte opgedoen het, net soos baba William Temple. Sy het herstel, maar die baba het nie.
Toe sy uit die rou kom, gaan Dolley voort met 'n nuwe lewe wat nuwe vryers insluit. Een hiervan was Aaron Burr. Burr was intelligent, ambisieus en polities egosentries, en Dolley bewonder hom genoeg om hom te vra om voog van haar oorlewende seun te wees. Alhoewel sy sou verwag het dat 'n ernstiger verhouding sou ontstaan ​​na die dood van sy vrou, het hy haar in 1794 aan die kongreslid James Madison uit Virginia voorgestel. Madison was 42, maar was reeds verlief op die 26 -jarige Dolley, hoewel die potensiële bruid nie gereed was vir 'n verbintenis nie. In 'n poging om haar te help oorreed om hom te aanvaar, het Madison die hulp ontbied van generaal en mev. George Washington wat 'n gesinsband gehad het sedert Dolley se suster Lucy getroud was met die generaal se neef Steptoe Washington. Selfs 'n sagte bemoedigende besoek aan Martha Washington het Dolley net meer besorg gemaak oor die vraag of hy Madison sou aanvaar of nie. Sy het dit egter uiteindelik aanvaar en hulle is in September 1794 getroud, en het daarna vinnig na Philadelphia teruggekeer omdat die kongres daar was. Daar het sy 'n lewendige sosiale roetine van etes, balle en onthale betree waar sy met oorgawe en sjarme deelgeneem het. Die Madisons het nog drie kongresperiodes in Philadelphia geniet voordat hy uit die kongres tree, en dan in 1797 tree hulle terug na Montpelier, Madison se plaas in Virginia. Daar het hulle vier jaar gebly totdat die nuwe president, Thomas Jefferson, die minister van buitelandse sake aangestel het. Die Madisons keer in 1801 terug na die openbare lewe, maar hierdie keer in die nuwe Federale Stad Washington.
Wat nou 'n internasionale stad is met wye pleine en elegante openbare geboue en monumente, was in 1801 'n grensgemeenskap met klomp huise en openbare geboue te midde van 'n moerasagtige woud. Reis, selfs binne -in die stad, was beduidend vanweë primitiewe modderige moeras wat as paaie verbygegaan het. Nadat hulle kortliks in die Withuis gebly het, het die Madisons uiteindelik ingetrek in 'n huis wat hulle vir 8 jaar sou bewoon.
Van haar huis in Montpelier of gedurende die winter in haar huis in Washington, was Dolley in haar noppies as gasvrou en samelewingsleier. 'N Vroeë waarnemer beskryf Dolley as' beskeie waardigheid, soetheid, genade '. Dit lyk vir my asof sulke maniere afguns ontwapen en selfs vyande versoen. " Sy het ook bygestaan ​​in die Withuis toe wewenaar Thomas Jefferson haar as gasvrou by 'n af en toe staatsaangeleentheid verwelkom het, 'n gepaste plig aangesien haar man die derde hoogste amptenaar was en president Jefferson en die vise -president Burr wewenaars was. Afgesien van haar vermaaklike pligte, moedig en adviseer Dolley ook jong vroue familie en vriende toe hulle die samelewing betree en 'n goeie huwelik soek. Sy was veral suksesvol toe twee van haar susters goed trou - een met 'n kongreslid en die ander 'n hooggeregshofregter.
Toe Madison in 1809 tot president verkies word, betree Dolley die volgende fase van haar lewe, waar sy in eie reg amptelike geleenthede as presidentsvrou sou voorsit. Haar onthale in die Withuis het baie besoekers gelok, veral omdat die president se huis 'n openbare gebou was en oop was vir enige beller. Een van hierdie besoekers was die skrywer Washington Irving, wat 'n vriend geskryf het waarin Dolley beskryf word as ''n goeie dame met 'n glimlag en 'n aangename woord vir almal' en Madison as: 'arme Jemmy, 'n verdorde klein appel-john.'
Sy het wel snuif gebruik, maar dikwels selfs die snuifkas as 'n mode -voorwerp as sy vermaak het. Soos een waarnemer geskryf het: "Sy snuif, maar in haar hande lyk die snuffeldoos net 'n genadige werktuig waarmee sy kan bekoor."
Sy het ook die Withuis versier toe sy 'n sosiale skedule ontwikkel vir etes en onthale wat pas by die president se huis. Sy het soveel oproepe teruggegee as wat sy kon en 'n groot personeel bestuur. Terselfdertyd het sy en Madison die teleurstellings van Dolleys se seun Payne Todd hanteer. Hy het na 'n privaatskool gegaan, maar nooit 'n kollege bygewoon nie, en ook nie 'n loopbaan of werk gekry nie. Dolley was 'n toegeeflike ma wat sy gebrek aan ambisie simpatiek duld, en selfs Madison het besef dat die aanmoediging om 'n beroep te bekom 'n verlore saak is. Die Madisons het af en toe sy skuld betaal, en selfs een keer het hy hom uit die skuldenaarsgevangenis gered.
Madison is in 1812 herkies, en toe die egpaar in die Withuis gebly het, was die toneel gereed vir een van die bekendste prestasies van Dolley. Die oorlog van 1812 het 'n paar maande gewoed toe uiteindelik Washington self bedreig is deur 'n Britse invalmag. Toe hulle nader kom, haas Madison en verskeie kabinetslede uit om die verdediging van die stad te ondersoek, en laat 'n klein mag om Dolley en die Withuis te verdedig. Toe die indringers nader kom, het Madison 'n briefie aan Dolley gehaas om te ontruim, en sy beskryf haar pogings om soveel as moontlik staatseiendom te bekom aan 'n brief aan haar suster: 'Ek het soveel kabinetspapiere in koffers gedruk as om een ​​wa te vul privaat eiendom moet opgeoffer word, en dit is ook onmoontlik om waens aan te skaf vir die vervoer daarvan. "Later beskryf sy 'n vriendin wat haar kom help het om uiteindelik te vertrek en wat met 'n spesiale artefak gebeur het: 'Ons vriendelike vriend, meneer Carroll, het kom om my vertrek te bespoedig en is in 'n baie slegte humeur met my, want ek dring daarop aan om te wag totdat die groot prentjie van genl Washington veilig is, en dit moet van die muur afgeskroef word. Hierdie proses was te vervelig vir hierdie gevaarlike oomblikke. Ek het beveel dat die raam gebreek moet word en dat die doek verwyder moet word - en die kosbare portret in die hande van twee here van New York vir bewaring. En nou, liewe suster, ek moet hierdie huis verlaat, anders sal die terugtrekkende leër my daarin laat gevang deur die pad te volg wat ek moet loop ... "
Haar moed en sterkte om die belangrike portret te verseker, het wyd bewondering gekry van soldate sowel as van die geskiedenis. Gelukkig het sy na nog 'n paar avonture die veiligheid bereik en weer by haar man aangesluit. Die Britte het egter baie openbare geboue, waaronder die Withuis, verbrand, sodat die Madisons elders in die stad blyplekke moes vind.
Toe Madison in 1817 die Withuis verlaat, het die Madisons teruggetrek na Montpelier en daar het Dolley byna 20 jaar gebly. Hulle het voortdurend 'n bestendige stroom besoekers ontvang om Dolley te vind as 'n bekoorlike, maar baie praktiese gesinde huiseienaar. Sy het 'n jeugdige uitkyk behou deels omdat sy baie jongmense na haar huis gelok het, insluitend niggies en nefies en hul kinders. Madison het steeds die jeugdige besoekers geniet, terwyl hy gewerk het om sy koerante voor te berei vir uiteindelike publikasie.
Toe Madison in Junie 1836 sterf, het Dolley gou agtergekom dat sy plaasbestuur noodsaaklik was vir hul gemaklike leefstyl. Eers het sy op Payne Todd staatgemaak, maar toe hy net die plaas se skuld bykom, moes sy die grond verkoop. In 1837 verhuis sy uiteindelik na Washington, waar haar man 'n klein huisie besit het waar sy sou woon saam met 'n niggie wat haar metgesel sou wees.
Madison het beoog dat Dolley sy werk oor die opstel van sy vraestelle vir publikasie sou voltooi. Nadat Payne Todd onbedagsaam en sonder sukses met 'n uitgewer probeer onderhandel het om sy verslag oor die Grondwetlike Konvensie te publiseer, het die Kongres uiteindelik die koerante vir $ 30,000 gekoop. Todd het egter spoedig die geld saam met al sy ander ma se bates vermors, en toe Dolly hom nie haar vertroue kon weier nie, het die kongres die oorblywende papiere in 1848 gekoop en die $ 20 000 in 'n trustfonds geplaas wat Todd nie toegang kon kry nie.
Gedurende die volgende tien jaar dat sy as 'n samelewingsikoon in Washington gewoon het, was dit nie algemeen bekend dat Dolley eintlik met skuld gesukkel het nie en in 'n sagte armoede geleef het. Die staatsman Daniel Webster het van haar toestand kennis geneem deur middel van 'n bediende wat eens by Madison was, en hy het 'n punt daarvan gemaak om vir haar huishouding die nodige voedsel, klein bedrae of alles wat nodig was om haar te help, te voorsien. Alhoewel Dolley oënskynlik gemaklik was en steeds bewonder en gerespekteer was, het sy ou outydse japonne gedra en haar huis het verval. Besoekers wat die president by die jaarlikse Nuwejaarsdag -onthaal besoek het, sou ook Dolley besoek, en sy was ingesluit by die eerste vieringe sowel as kongresgeleenthede. Dolley het 'n gevoel van geamuseerde verdraagsaamheid behou oor die aandag wat sy gedurende die laaste jare gegee het. Daar was bespiegelinge onder die Washington -dames oor die vraag of sy 'rooi' is of nie (wangmake -up toegepas - as skandalig beskou in 'n era waarin 'ordentlike' vroue nie grimering gedra het nie). Soos biograaf Margaret Bassett geskryf het: 'Die verbygaande toneel en sy mense was nog steeds haar vreugde en daar was sy, wetend en stedelik, 'n lang figuur in 'n ou swart fluweeljurk met 'n wit tulband wat bo die trosse swartgrys ringe uitstyg aan elke kant van haar gladde wit voorkop. "
Toe sy ouer word, is Dolley gedoop en bevestig in die biskoplike kerk wat sy bygewoon het, en het sy ook 'n testament opgestel wat die helfte van haar trustfonds van $ 20 000 aan Payne Todd gee en die ander helfte aan die getroue niggie wat sy aangeneem het. Haar laaste verskyning was in Februarie 1849 tydens 'n laaste onthaal van die Polk -presidensie, en ontvang gaste saam met die president en mevrou Polk. Sy is op 12 Julie van daardie jaar oorlede, en haar begrafnis bring sulke eer en bywoning mee as wat jare lank nie in Washington gesien is nie. Na haar dood het Todd probeer om die testament te verbreek, terwyl sy die helfte van die niggie geëis het, maar was binne drie jaar self dood.
Van haar geboorte op 'n onduidelike plaas in Carolina deur die tragiese dood van man en seun, die hartseer van 'n ontbinde seun, tot die liefdevolle respek en eer wat uit 'n gelukkige huwelik met 'n merkwaardige lid van die stigtingsvaders gebring is, het Dolley Madison gebly en bly steeds 'n noemenswaardige Amerikaanse vrou.
Anne, gebore in Kansas City, Missouri, het grootgeword in die noordweste van Ohio en het 'n BA -graad in die geskiedenis: 'n BA aan die Wilmington College, Wilmington, Ohio (1967) en 'n MA aan die Central Missouri State University, Warrensburg, Missouri (1968).
Sedert die vroeë sewentigerjare was sy 'n vryskutskrywer, het sy in Christelike en sekulêre publikasies gepubliseer, op die junior kollege -vlak geskiedenis geleer en op nasionale en plaaslike skrywers en konferensies gepraat. Haar boek "Brittany, Child of Joy ", 'n verslag van haar erg vertraagde dogter, is uitgereik deur Broadman Press in 1987. Sy publiseer ook 'n aanmoedigingsnuusbrief "Rainbows Along the Way. "
Dolley Payne is op 20 Mei 1768 gebore in die Quaker -nedersetting New Garden in Guilford County, Noord -Carolina. Haar ouers, John en Mary Coles Payne, het in 1765 uit Virginia verhuis. Haar ma, 'n Quaker, het in 1761 met John Payne, 'n nie-Quaker, getrou. Drie jaar later is John toegelaat tot die Quaker Monthly Meeting in Hanover County, Virginia en Dolley Payne is grootgemaak in die Quaker -geloof.
Dolley was een van 8 kinders, vier seuns en vier meisies. In 1769 keer die gesin terug na Virginia. As 'n jong meisie het Dolley gemaklik grootgeword op die platteland in die ooste van Virginia. In 1783 het John Payne sy slawe geëmansipeer en die gesin na Philadelphia verhuis, waar hy as styselhandelaar besigheid gedoen het.
Daar bestaan ​​geen rekords van enige formele opleiding vir Dolley nie. Alhoewel Pine Street Meeting in Philadelphia, waaraan die Paynes behoort, wel klasinstruksies vir meisies sowel as seuns aangebied het, was Dolley 15 jaar oud toe sy na Philadelphia verhuis het en was sy nie meer as die gewone skoolgaande ouderdom nie.
Teen 1789 het Payne se besigheid egter misluk. Hy is dood in 1792. Dolley se ma, Mary Coles Payne, het aanvanklik klaargemaak deur 'n losieshuis te open, en een van haar gaste was kongreslid Aaron Burr. 'N Jaar later verhuis Mary na Wes -Virginia om by haar dogter Lucy te woon, wat met George Steptoe Washington, 'n neef van George Washington, getroud is.
In Januarie 1790 trou Dolley Payne met John Todd, 'n prokureur en mede -kwaker. Hulle het in 'n beskeie baksteenhuis met drie verdiepings op die hoek van Vierde- en Walnutstraat gewoon. Hulle seun John Payne Todd is gebore in 1792 en William Temple Todd in 1793. Dolley se elfjarige suster Anna, na wie Dolley verwys het as haar " dogter-suster, en#8221 het ook by die Todds gewoon.
Tydens 'n geelkoors-epidemie in Philadelphia in die herfs van 1793, sterf Dolley se man en jonger seun op dieselfde dag, wat haar 'n weduwee agterlaat op die ouderdom van vyf en twintig.
In Mei 1794 het James Madison, 'n kongreslid van Virginia, sy vriend Aaron Burr gevra om hom aan Dolley Todd voor te stel. Madison was sewentien jaar ouer en op die ouderdom van drie en veertig 'n jarelange vrygesel. 'N Hofmakery volg, en teen Augustus het sy sy huweliksvoorstel aanvaar.
Op 15 September 1794 trou Dolley met James Madison by haar suster Lucy se huis in die huidige West Virginia. Na hul troue het James en Dolley wittebrood gereis by die huis van die suster van Madison, Nelly Hite, in Belle Grove naby Winchester, Virginia, voordat hulle na Philadelphia teruggekeer het waar Madison sy leierspligte in die kongres hervat het. Hulle het in Madison se elegante baksteenhuis met drie verdiepings in Spruce Street gewoon totdat hy in 1797 uit die kongres afgetree het.
Omdat sy met 'n nie-kwaker getrou het, is sy uit die Society of Friends geskors. Dit het die lewendige Dolley nooit gepla nie, wat later opgemerk het dat die " -samelewing my heeltemal beheer het en my van soveel voordele en plesiere afgeskrik het. "
James Madison: stigterspater
James Madison was een van die eerstes wat erken het dat 'n sterker sentrale regering van kritieke belang sou wees vir die voortbestaan ​​van die nuwe nasie. Hy het 'n volledige studie van regeringstrukture deur die geskiedenis onderneem, en verduidelik redes waarom vroeëre pogings tot demokrasie en verteenwoordigende regering misluk het. Sy navorsing het hom oortuig dat die artikels nie die aanslae van staatsbelange sou weerstaan ​​nie.
Die idees van Madison het uiteindelik ingekristalliseer in die Virginia -plan, waar die belange van individue, state en die nasionale owerheid gebalanseer en in 'n uitgebreide republiek gemeng is. enige veranderinge in die regering sou plaasvind. George Washington, Benjamin Franklin en Edmund Randolph was een van die prominente politici wat Madison se plan ondersteun het.
Toe die Konstitusionele Konvensie uiteindelik op 14 Mei 1787 in Philadelphia begin het, was baie bang dat die jong land amper ineenstort. Gedurende die lang, warm somer wat daarop gevolg het, het die 55 afgevaardigdes 'n nuwe regeringsraamwerk gehamer. Madison het sterk gepoog vir sy standpunte, kompromieë voorgestel en groot aantekeninge geneem.
Uiteindelik is baie van die voorstelle van Madison in die Grondwet opgeneem, insluitend verteenwoordiging in die kongres volgens bevolking, ondersteuning vir 'n sterk nasionale uitvoerende gesag, die behoefte aan kontrole en saldo tussen die drie takke van die regering en die idee van 'n federale stelsel wat sekere magte aan die nasionale regering toegeken het en ander vir die state voorbehou het.
Die Grondwet het egter steeds uitdagings in die gesig gestaar met die staatsbekragtigingskonvensies. Saam met Alexander Hamilton en John Jay het Madison 'n reeks opstelle geskryf, Die federalistiese referate, wat aangevoer het vir bekragtiging. Ondersteuning van Virginia sou absoluut krities wees, en daarom het hy sy medeburgers hard beywer vir die verloop daarvan. Sy pogings is beloon in Junie 1788, toe New Hampshire en Virginia die Grondwet bekragtig het.
In 1797, na agt jaar in die Huis van Verteenwoordigers, tree James Madison uit die politiek. Hy het sy gesin na Montpelier, die Madison -familiegoed in Orange County, Virginia. Daar brei hulle die huis uit en vestig hulle in die verwagting om planters te bly en rustig in die land te woon. Dolley het nie net die huishoudelike bestuur van die plantasie en slawe aangeneem nie, maar ook omgesien na haar bejaarde skoonmoeder wat daar gewoon het.
Toe Thomas Jefferson egter in 1801 die derde president van die Verenigde State word, vra hy James Madison om as sy minister van buitelandse sake te dien. Hy aanvaar en die Madison -gesin verhuis in Junie 1801 na Washington, DC, die nuwe hoofstad.
Aanvanklik het die gesin wat tans bestaan ​​uit James, Dolley, seun Payne en suster Anna – in hierdie tyd in The White House (eenvoudig bekend as die "president 's huis) op hierdie tydstip saam met Jefferson gewoon, maar teen 1802 hulle het hul eie huis in Fstraat twee blokke verder. Anna sou as deel van die gesin voortgaan totdat sy in 1804 met kongreslid Richard Cutts getroud is.
By onthale en etes het president Thomas Jefferson, wat sedert 1782 'n weduwee was, 'n vereiste gasvrou gevoel, het hy Dolley Madison gevra om hom te help. Alhoewel sy nie amptelik aangedui is nie, het haar blootstelling aan die politieke en diplomatieke persone wat die president was, sowel as aan die algemene publiek wat hom ontmoet het, haar 'n lang ervaring as gasvrou in die Withuis gebied.
Die gewildheid van Dolley Madison as gasvrou vir Jefferson in Washington, het baie bydra tot die erkenning van haar man deur die lede van die kongres wie se verkiesingsstemme die wenner van die presidensiële wedrenne gekies het. Gedurende die 1808 -verkiesing was daar egter 'n poging deur die federalistiese koerante in Baltimore en Boston, wat impliseer dat mevrou Madison intiem was met president Jefferson as 'n manier om haar karakter aan te val.
In die naderende 1808 presidentsverkiesing, met Jefferson gereed om uit te tree, het die Demokraties-Republikeinse Party James Madison genomineer om hom op te volg. Madison is verkies tot die vierde president van die Verenigde State en dien twee termyne van 1809 tot 1817. Dolley word die eerste dame van die Verenigde State.
Beeld: President James Madison
4de president van die Verenigde State
John Vanderlyn, 1816
In die Withuis 1809-1817
Ter voorbereiding van die inhuldigingseremonies op 4 Maart 1809 het die kommandant van die Washington Navy Yard toestemming vir Dolley en borgskap van 'n dans en ete aangevra, en sy het dit daartoe ingestem, dat die eerste Inaugural Ball die aand plaasgevind het. Vierhonderd gaste het by die Long 's Hotel op Capitol Hill gehou. Dolley, geklee in 'n buffelkleurige fluweelrok, ​​met pêrels en groot pluime in 'n tulband, het 'n dramatiese indruk gemaak.
Met meer bewuste inspanning as een van haar twee voorgangers, en met 'n entoesiasme vir die openbare lewe wat nie een van hulle gehad het nie, het Dolley Madison die hoogs openbare rol vervul as 'n president se vrou, en geglo dat die burgerskap haar sowel as die kieskring was haar man 's. Dit sou haar tot in die middel van die 20ste eeu as die standaard stel waarteen al haar opvolgers gehou sou word.
Hierdie persona is spesifiek geskep om die politieke lot van nie net die president nie, maar ook die Verenigde State te dien. Sy sou die gesprek met politieke figure stuur op 'n manier wat hul standpunte openbaar oor kwessies waarmee die Madison -administrasie te kampe het, of wou hulle oortuig om die standpunt van haar man te oorweeg. Sy het duiwelpartytjies gehou waar kongresvroue huidige gebeure bespreek het, politieke etes aangebied het en baie gewilde openbare onthale gehou het.
Sy was ook die eerste wat die Withuis versier het. Met 'n beperkte begroting werk Dolley die elegansie wat nodig is om internasionale besoekers te beïndruk en die beskeidenheid van 'n republikeinse nasie in balans te bring. Deur haar aankope van muurpapier, meubels en porselein het Dolley Madison gesofistikeerdheid met eenvoud gekombineer. Sy het haar versiering van die Withuis teen 1810 voltooi en 'n gala gehou om haar prestasies aan die Amerikaanse publiek te wys.
In 1814, terwyl die oorlog van 1812 woed, vorder die Britse leër op Washington, en die president verlaat die stad om saam met die troepe op die voorste linies te wees. Hy het sy vrou beveel om te vertrek, maar sy het geweier om te vertrek totdat sy 'n kanonvuur hoor.
Op 24 Augustus 1814 het Britse soldate die Withuis aan die brand gesteek, en brandstof is by die vure gevoeg om te verseker dat hulle die volgende dag sou aanhou brand. Dolley het 'n groot wa van die straat af opgevang en die bediendes gehelp om dit met belangrike staatsdokumente, die president se papiere en boeke, haar gunsteling silwer en porselein te laai, en op die laaste minuut, die portret van Gilbert Stuart van George Washington.
Die brand in die Withuis het die binnekant verwoes en 'n groot deel van die buitekant beskadig. Die heropbou het byna onmiddellik begin. Kolonel John Tayloe III bied die gebruik van sy huis, The Octagon House, aan die Madisons aan as 'n tydelike uitvoerende herehuis, en hulle woon daar vir die res van sy termyn. Madison gebruik die sirkelvormige kamer bo die ingang as 'n studeerkamer, en in die kamer in 1815 onderteken hy die bekragtigingspapiere vir die Verdrag van Gent, wat die oorlog van 1812 beëindig het.
By Montpelier 1817-1837
Op 6 April 1817 keer Dolley en James Madison terug na hul landgoed in Orange County, Virginia. In 1830 het die seun van Dolley uit haar eerste huwelik, Payne Todd, 'n dobbelaar en 'n alkoholis wat nooit getrou het nie of 'n loopbaan gehad het, na die skuldenaarsgevangenis in Philadelphia gegaan. Die Madisons het grond in Kentucky verkoop en die helfte van die Montpelier -landgoed verpand om Todd se skuld te betaal.
Madison gebruik sy uittrede om sy referate vir publikasie te organiseer, veral sy aantekeninge uit die Konstitusionele Konvensie. In hierdie poging was Dolley sy hulpmaat, wat selfs as sy hande gedien het toe pynlike rumatiek hom daarvan weerhou het om te skryf. Madison het altyd gesê dat hy hierdie aantekeninge nie sou deel voordat die laaste afgevaardigdes van die byeenkoms gesterf het nie. Dit blyk toe dat hy self die laaste een is wat oorlede is.
James Madison is op 28 Junie 1836 op 85 -jarige ouderdom te Montpelier oorlede.
So het die 41-jarige huwelik tussen James en Dolley tot 'n einde gekom. Op persoonlike en openbare vlak was hulle 'n uiters suksesvolle verhouding. Dolley het daarna 'n jaar op Montpelier gebly. Een van haar niggies, Anna Payne, dogter van haar jonger broer John Coles Payne, het by Dolley kom woon, maar sy het die lewe op Montpelier moeilik gevind.
In die herfs van 1837 besluit Dolley om Montpelier te verlaat en verhuis weer saam met haar niggie na Washington, DC, en verlaat Payne Todd om die plantasie te bestuur. Dolley en Anna het ingetrek in 'n huis wat Dolley se suster Anna en haar man gekoop het. Dolley was sosiaal in aanvraag, en polities was sy 'n lewende simbool van die generasie van die stigters.
Dolley Madison het haar man gehelp om sy vraestelle te organiseer en voor te berei, insluitend die wat hy gebruik het vir die opstel van die Amerikaanse grondwet vir openbare vrylating. Na sy dood het sy voortgegaan om haar man se papiere te organiseer en te kopieer. Dit is aan Dolley oorgelaat om Madison se koerante te publiseer, en hulle het nie die geld wat hy gehoop het, tot die einde van haar lewe gebring nie.
Terwyl Dolley in Washington gewoon het, kon Payne Todd die plantasie nie suksesvol bestuur nie weens alkoholisme en die gevolglike siektes, wat hulle sonder inkomste gelaat het. Dolley verhuis terug na Montpelier om die plantasie te bestuur, maar hy kon nie wins maak nie. As gevolg van die toenemende las van groot skuld wat haar onverantwoordelike seun opgehoop het, was sy verplig om hul eiendomme in Virginia, waaronder Montpelier, te verkoop.
In Washington 1844-1849
In 1844 keer Dolley Madison permanent terug na Washington, DC en verhuis na 'n ander Madison -eiendom, 'n ryhuis oorkant die straat van die Withuis. Die voormalige presidentsvrou het etlike jare in armoede geleef en was so arm dat sy uitdeelstukke van vriende moes aanvaar. In 1847 verkoop sy haar slaaf Paul Jennings aan haar buurvrou op Lafayette Square, Daniel Webster.
In die laaste dae van haar lewe, voordat die kongres haar man se koerante gekoop het, was sy in 'n toestand van absolute armoede, en ek dink dat ek soms gely het vir die noodsaaklike lewens. Terwyl ek 'n dienskneg van meneer Webster was, het hy my gereeld met 'n markmandjie vol eetgoed na haar gestuur en vir my gesê wanneer ek iets in die huis sien wat ek dink sy nodig het, om dit na haar toe te neem. Ek het dit gereeld gedoen en soms vir my klein sommetjies uit my eie sak gegee.
In 1844 het die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers 'n eretitel in die kongres vir Dolley toegewy, sodat sy die kongresdebatte van die vloer af kon sien, waar lede by hul lessenaars sit. Vanuit die Withuis was sy die eerste privaat burger wat 'n boodskap via telegraaf oorgedra het, 'n eer wat die uitvinder Samuel F. B. Morse haar gegee het.
In 1848 het die kongres uiteindelik James Madison se koerante vir $ 25,000 gekoop. Van hierdie bedrag het Dolley $ 20 000 in 'n trustfonds belê uit vrees dat Payne Todd dit sou mors op dobbelary en alkohol. Gedurende hierdie tyd was Dolley die erevoorsitter van 'n vrouegroep om geld in te samel vir die Washington Memorial. Haar laaste openbare verskyning was op die arm van president James K. Polk tydens sy laaste onthaal in die Withuis.
Dolley Payne Todd Madison sterf in haar huis in Washington, DC, 12 Julie 1849, op 81 -jarige ouderdom. Haar begrafnis was 'n staatsgeleentheid, bygewoon deur die president, die kabinetsbeamptes, die diplomatieke korps, lede van die Huis en die Senaat , die regters van die Hooggeregshof, offisiere van die weermag en vloot, die burgemeester en stadsleiers, en " burgers en vreemdelinge. "
Soms word vandag na verwys as die eerste First Lady, die titel kom eintlik uit haar lofrede wat gelewer is deur destydse president Zachary Taylor, wat haar 'n halwe eeu lank as die eerste dame van die land verwys het. Haar laaste nalatenskap was om die term te inspireer deur wat die presidente en#8217 -vroue sedertdien geken het.
Haar oorskot is oorspronklik na die Congressional Cemetery, maar is later na Montpelier vervoer en rus nou langs haar man in die Madison Family Cemetery.
Feite oor Dolley Madison 7: weduwee
Na die dood van haar eerste man, moes Dolley sy seun, Payne alleen, grootmaak. Op daardie stadium was sy 25 jaar oud.
Feite oor Dolley Madison 8: die tweede huwelik
Dolley het James Madison ontmoet toe albei ontmoet het by die sosiale geleenthede wat deur die federale hoofstad gehou is. In die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers verteenwoordig hulle albei Virginia.
feite oor dolley madison
Die verrassende groot huislike lewe van die Madisons
Sy het soos koninklikes gelyk, of so dink baie gaste by die aanskoue van Dolley Madison in haar fluweel-toga en fluweel en wit satyn tulband met hoë voëlparadysvere. In volle vloot het die hoof van die Navy Yard haar na die gang by Long 's Hotel gelei, gevolg deur haar man (die nuwe president) en haar suster Anna.
Groter, breër en veel meer opvallend as haar man, het Dolley haar aand se taak aangepak om die saamgestelde menigte te bekoor. Altyd gereed met 'n glimlag en 'n warm groet, stuur Dolley gesprekke met 'n vaste hand, en sorg veral dat diegene wat die ongemaklikste lyk, gemaklik is.
Vir eggenoot James was die geleentheid nog 'n sosiale geleentheid waarop sy vrou sou skyn terwyl hy die eiendom styf nagaan. Diegene wat hom by sulke byeenkomste ontmoet het, het hom altyd as 'n koue vis gedink. Een van die kongresvrou het James as 'n somber, stywe wese ontslaan. . . wat niks boeiend of selfs draaglik op sy maniere het nie, en die ongeselligste wese wat bestaan. "
Madison's Gift: Vyf vennootskappe wat Amerika gebou het
Historikus David O. Stewart herstel James Madison, wat soms deur sy mede -stigters oorskadu word, op sy regte plek as die belangrikste raamwerk van die nuwe nasie.
Die amptelike portrette van Madison versterk die nugter beeld. In vroeëre skilderye kyk Madison gelyk uit die doek en waag die kyker feitlik om hom te probeer laat glimlag. Toe Madison ouer word, het die jare sy gesig gevorm in harde rakke en vore, wat 'n gesig het wat verbiedend geword het.
Dolley se portrette toon daarenteen 'n vrou met vrolike oë wat 'n lag onderdruk. Die onbeskofte voorkoms skyn deur die enigste foto van haar, 'n daguerreotipe wat op 80 -jarige ouderdom geneem is in die laaste jaar van haar lewe.
Maar as dit kom by die temperament van Madisons ', verberg die geskiedenis baie meer as wat dit onthul. Saam met familie en goeie vriende was hulle 'n paartjie wat net so 'n plesier was, en selfs rot was soos ooit in die Withuis.
Hulle lewe saam begin met 'n hartstogtelike hofmakery deur 'n man wat die Republikeinse kongreslede in 1794 gelei het. Alhoewel hy eers in die veertig trou, was die belangstelling van James ' konsekwent. Hy het verskeie vroue agtervolg in sy bachelor -dae, wat wissel van 'n tiener wat die helfte van sy ouderdom was (wat hom verwoes het) tot 'n welgestelde weduwee van 'n Tory -handelaar.
Toe sien hy op 'n straat in Philadelphia Dolley Todd, 'n onlangse weduwee. Hy flits in aksie en bepaal dadelik wie sy is en dat sy kollega, Aaron Burr, 'n kamer by die ma van Dolley gehuur het. Burr het ingestem om Madison aan die jong weduwee voor te stel.
Na 'n paar weke se ywerige hofmakery, het James die neef van Dolley gewerf om namens hom aan Dolley te skryf. In 'n nota wat hy met sprankelende oë goedgekeur het, skryf die neef dat James so baie van u dink in die dag dat hy sy tong verloor het, in die nag droom hy van u en begin in sy slaap roep jy moet sy vlam verlig, want hy brand tot so 'n oormaat dat hy binnekort opgebruik sal word. "
Die huwelik beëindig nie hul romanse nie, nóg James ' gestileerde koketterie. Byna tien jaar later het hy sy liefde in 'n brief aan Dolley gestuur en 'n klein rukkie vir een van hul vriende bygevoeg, wat 'n lieflike lip het, al is ek bang vir 'n suur gesig. " A 'n opmerking van daardie vriend, skryf hy, " laat my mond water. uit die Withuis het sy Dolley daaraan herinner hoe hy, toe hy jou soen, altyd so bang was om te maak my mond water."
Die toekomstige president was nie net 'n romantikus nie, maar ook 'n hoogmoedige president.
Begin met die wyn, wat James gewoonlik gedoen het. Een etegas het berig dat James 'n uur na die ete deurgebring het in verskillende oesjare en van geen gemiddelde kwaliteit was nie.
Vriende geniet sy goddelose sin vir humor. Sy gesprek, onthou een niggie, skuif van briljante vreugde na briljante vreugde. 'N Britse diplomaat vind hom 'n gesellige en goedgesinde metgesel. wat sy tafelgaste daagliks in gelag brul oor sy verhale en grillerige maniere om dit te vertel. "
Helaas, die oorlewende monsters van Madisoniaanse humor neig meer na grillerigheid as grappigheid. Dolley was egter meer bekend vir warm moed en humeur as om skerp humor. Sy was, 'n niggie wat na haar dood onthou word, 'n vyand van dofheid. "
Die Madison -huishouding het inderdaad selde gelyk aan die stil, kontemplatiewe omgewing waarna 'n groot denker en leier kan smag. In die Withuis en by Montpelier, James ' Virginia plantasie, oorheers jong verhoudings en vriende ' kinders gewoonlik die Madisons. Die aantal mense aan die etenstafel was dikwels meer as 20, insluitend Dolley se seun uit haar eerste huwelik, Payne Todd.
Twee van Dolley se susters, Lucy en Anna, het saam met hul agt kinders jare lank by hulle gebly. Dolley se broer vestig hom naby Montpelier met sy agt nakomelinge, net soos verskeie van James ' broers en susters. Die niggies, nefies en ander familie (meer as 50 tussen James en Dolley) was legio. Toe kom James ' -verhoudings in die sentrale Virginia en Orange County en Dolley se tien neefs, van wie twee as James -assistente gedien het as president.
By Montpelier en die Withuis het die konstante teenwoordigheid van jonger geslagte beteken dat die aartsvader en matriarg hulself nooit te ernstig opgeneem het nie. Nadat sy kouse gekry het wat te klein was vir haar vrygewige verhoudings, het sy berig dat die slang nie eers by my liefste man sal pas nie. " Toe Dolley 'n jong meisie uitdaag tot 'n voetspoor, verseker sy haar dat ek en Madison gereeld hardloop wedrenne hier. " 'n Huisgas het berig dat die voormalige eerste egpaar mekaar soms soos twee kinders raas en terg. "
Die gas het bygevoeg dat Dolley, wat sterker sowel as groter as hy was, soms ook kon wees en sy hande gegryp het, hom op haar rug getrek het en saam met hom deur die kamer gegaan het . " Ons moet die gepaardgaande gille en gelag voorstel.
Kyk weer na die portrette van die Madisons. Agter die plegtige uitdrukkings kan u miskien die grappige, passievolle man en sy prettige vrou uitmaak.
Wat u ook al kan sê oor Dolley Payne Todd Madison (1768–1849), sy was beroemd. Sy was so bekend en bekend in haar leeftyd dat albei huise van die kongres by haar dood in 1849 saam met die Hooggeregshof verdaag het om by president Zachary Taylor aan te sluit en haar kis te begelei tydens die grootste begrafnis wat Washington, DC, ooit gehad het gesien. Die roem van Dolley het voortgegaan en gegroei na haar dood, aangesien haar beeld en naam gebruik is om alles te verkoop, van roomys, snackkoeke en geregte tot sigare en korsette. Geskiedkundiges van die vroeë republiek erken oor die algemeen dat Dolley Madison tydens James Madison se presidentskap (1809–1817) die grondslag gelê het vir die rol van wat die nie -amptelike kantoor van "first lady" sou word. Vir meer as honderd jaar het sy die presidentsvrou gebly waarvolgens ander presidensiële eggenote beoordeel is.
Vir moderne Amerikaners is die kwessie van haar roem egter raaiselagtig. Waarom was sy die bekendste vrou, miskien die bekendste Amerikaner ter wêreld? As ons na die historiese bronne kyk, lyk dit asof die raaisel net verdiep word. Dolley Madison is veral bekend daarvoor dat sy die Withuis opgeknap het omdat sy 'n gasvrou was, goeie partytjies gehou het waarvoor almal welkom was en 'n vriendelike en vrygewige persoonlikheid gehad het. Sulke eienskappe en vermoëns lyk goed, maar hoe belangrik is dit?
Die kontekstualisering van Dolley se loopbaan bied egter die antwoord op die raaisel. Kortom, Dolley was beroemd om presies dieselfde rede as wat ander politici bekendheid verwerf het - sy was magtig. En die bron van haar krag lê in hierdie arena's van geselligheid en vroulike aktiwiteite. Wat ontbreek, is om die verband tussen vroulike rolle en politieke mag te verstaan. Elkeen van hierdie drie prestasie -arena's - die opknapping, die partytjies en die gebruik van haar persoonlikheid - verteenwoordig eintlik 'n genre van haar politieke werk.
Kom ons begin met die 'herversiering' van die hoofhuis. Dolley se pogings word beskou as 'n behoorlik tradisioneel vroulike daad, 'n oefening in persoonlike smaak, met die meeste aktiwiteite: inkopies. Onlangse geleerdheid het egter getoon dat hierdie soort huisrenovasie meer hoort by die tradisie van kasteelbou en huislike konstruksie as moderne idees oor huis as 'n privaat ruimte. Die bou van sulke private huise vir openbare mag was grotendeels die provinsie van mans, soos George Washington en Thomas Jefferson, wat onderskeidelik die huise by Mount Vernon en Monticello gelei het. Dat James Madison hierdie projek aan Dolley oorgegee het, is 'n bewys van sy vertroue in haar kundigheid. Sulke huise kan, as dit goed gedoen is, geweldige sielkundige krag hê, en inderdaad het Dolley se manifestasie van die president se huis gou 'n bynaam gekry - "die Withuis" - en het dit 'n simbool geword van die hoofstad.
Maar wat Dolley gedoen het in Pennsylvania Avenue 1600, was minder 'n herversiering as 'n herstrukturering. As ons kyk na haar korrespondensie voor en na die inhuldiging van James Madison in 1809, kan ons sien wat sy en haar medewerker, die argitek Benjamin Henry Latrobe, wou doen deur hoe hulle dit gedoen het. Hulle het nie veel energie of geld aan die privaatkamers bestee nie, maar het die ruimte herstruktureer in verskeie weelderige openbare kamers: 'n salon waar Dolley bellers ontvang het, 'n eetkamer vir haar aandete en 'n groot onthaalkamer - die ovaalkamer. Voor haar opknappingsprojek was daar in die hele gebied geen ruimte in 'n openbare gebou of 'n privaat huis wat al die lede van die federale regering kon huisves nie, wat nog te sê hul gesinne en die plaaslike bevolking.
Dolley het die soort ruimte nodig omdat sy van plan was om al hierdie mense onder die Madison -dak bymekaar te bring. Sy het haar presidentsvermaak byna onmiddellik na James se inhuldiging begin en 'n rekord opgestel vir die aantal partytjies, oproepe en ander sosiale aktiwiteite. Om te verstaan ​​hoe die partye onder voorsitterskap van Dolley funksioneer, moet ons verstaan ​​dat twee aktiwiteite nodig is vir die politiek. Die amptelike sfeer is die een wat ons goed ken, die van die produk van politiek, die verklaring, die wetgewing, die persverklaring.Die nie -amptelike sfeer is wat baie 'agter die skerms' noem, waar die proses van politiek, die lobbying, die oortuiging voortduur. Nie -amptelike sfere ontwikkel by sosiale geleenthede en by huise, by geleenthede en plekke wat 'n vroueprovinsie is. Dus - veral in 'n era voor politieke gelykheid - was die nie -amptelike sfeer 'n plek vir vroue om te politiek.
Die belangrikste nie -amptelike sfere van Dolley Madison was die weeklikse lokale, wat vinnig bekend geword het as "mev. Madison se Woensdagaande. " Dolley se gesinne was oop vir almal, vriende en vyande, mense van alle klasse - amptelike gesinne, plaaslike owerhede, besoekers van regoor die land en die hele wêreld en lede van die diplomatieke korps. Soveel mense was bygewoon deur die kos, die musiek en die skitterende omgewing, dat hierdie geleenthede as 'drukke' bekend gestaan ​​het. Mense was meer soos moderne cocktailpartytjies as formele onthale, mense het vrylik beweeg, verbindings gesluit, groepe gevorm en hervorm en gemeng.
Dolley's kleedkamers het al die elemente van 'n glansryke sosiale geleentheid gehad - musiek, lekker kos (insluitend roomys), 'n pragtige omgewing en pragtig geklede gaste op hul beste en aangenaamste gedrag. Maar hierdie elemente moet ons nie aflei van die politieke gebruik van die sitkamer nie. Ons kan al hierdie gebruike verstaan ​​as variasies op die tema van 'eenheid'. James Madison se primêre politieke doel was eenheid - nie net van sy party, die Republikeine nie, maar ook van die land, insluitend sy politieke vyande, die federaliste. Om mense bymekaar te bring, 'n gemeenskaplike grondslag te vind, is die eerste stap na eenheid. Dolley's kleedkamers was letterlik 'n tweeledige plek. Bywoning van 'n lokaal het mans wat saamgewerk het, die geleentheid gebied om hul verhoudings verder te verdiep en mans uit al die takke van die regering byeen te bring. Die argitektuur van Washington, wat die vrees vir gesentraliseerde mag weerspieël, het die takke van die regering Woensdagaande uitmekaar gehou; die Withuis -argitektuur het mense bymekaar gebring. Met die party -elemente en die teenwoordigheid van gesinne wat dui op die nie -amptelike atmosfeer, kon amptelike manne die partydige politieke standpunte oortref wat hulle verplig voel om op die vloere van die kongres en in die pers in te gaan.
Uit die skittering van die amptelike kollig en in die flikkerende kerslig van die sitkamer, het mense op baie maniere gepolitiseer, insluitend ondersteuning van wetgewing, drywende voorstelle, beskerming en die versameling en verspreiding van inligting. Mense het meestal positief gereageer op die lokaal, dit is veelseggend dat diegene wat nog nie gegaan het nie. Hierdie gebeure was onontbeerlik vir sake in Washington. Miskien is die belangrikste, onder Dolley se wakende oog, die amptenare en hul gesinne begin leer om saam te werk, 'n heersende klas te bou en die gereedskap waarvoor amptelike mans nog nie 'n naam gehad het nie - tweeledigheid. Hierdie gereedskap sal handig te pas kom vir wat die Verenigde State uiteindelik sou word: 'n tweepartige demokrasie, 'n volkstaat met 'n sterk presidentskap.
Almal het na die sitkamers gegaan, almal het dit in briewe aan die mense by die huis beskryf, en hulle het altyd oor Dolley gepraat. Dit is belangrik om al hierdie beskrywings as iets te beskou wat nie die kleurvolle "beroemdheidsnotas" is nie - dit was 'n vorm van politieke analise. Van die begin af het Dolley die Madison -administrasie verpersoonlik dat sy die 'charismatiese figuur' was. Charismatiese figure is persone wat groter is as die lewe en wat sielkundige en emosionele boodskappe kan oordra. Die gebrek aan burokrasie en gevestigde struktuur in die federale regering het beteken dat die nuwe Amerikaners gefokus het op persoonlikhede vir bevestiging en gerusstelling. Direk na die revolusie gebruik hulle George Washington tydens die omstrede vroeë republiek, Dolley neem sy plek in. Dolley het haar eie self gebruik, grootliks, om 'n Amerikaanse koningin te skep rondom wie mense kon saamtrek, 'n figuur wat kalm goedheid uitstraal. Haar 'koningin' het koninklik aangetrek, of ten minste, soos die meeste Amerikaners gedink het koninklikes sou aantrek. Gekleur in pienk satyn en hermelien, met waai pouvere aan haar handelsmerk -tulbande, verseker Dolley dat sy letterlik en figuurlik enige kamer oorheers. Haar pragtige rok, weelderige vermaaklikheid en gemaklikheid het boodskappe van legitimiteit, stabiliteit en gesag aan nuwe Amerikaners en Europeërs oorgedra.
Terwyl mense Dolley geprys het vir haar ensembles en haar vermaaklikheid, het hulle die hoogste waarde gehad vir wat hulle haar 'goeie hart' genoem het. Sy was moontlik 'n koningin, maar sy was ook, soos 'n senator dit gestel het, '' 'n koningin van harte. '' Sy het mense spesiaal laat voel, en almal was verstom oor Dolley se vermoë om nooit 'n naam, 'n gesig en 'n gesinsstam te vergeet nie. Hierdie eienskappe van empatie, warmte en beleefde oorweging was Dolley s'n, maar sy en James het van haar persoonlikheid 'n beleidsinstrument gemaak. Sy het nie net die deure van die Withuis vir almal oopgemaak nie, en sy het eenkant toe gestap. Dolley was altyd aan die gang in haar salon, en het haar sjarme gebruik om spanning te ontlont en enige twis wat sou ontstaan, te ontmoedig.
Om 'n plek te hê waar mense op hul beste gedrag in die vroeë Washington City moes wees, was meer as 'n gemak of 'n lekker ding. Alhoewel ons geneig is om ons politiek as nare en partydige te beskou, was die vroeë republikeinse politieke kultuur die gewelddadigste in die geskiedenis van die Verenigde State. Laster en laster het onaangeraak geloop, net soos werklike fisieke geweld. Dit was die era waarin mans mekaar met kieries geslaan het en mekaar oor die politiek geskiet het - en nie net in die strate nie, maar op die vloere van die kongres.
Waarom was die vroeë nasionale tydperk so gewelddadig? Dit was deels te wyte aan die hoë vlak van vrees en angs. Niemand was seker dat die republikeinse eksperiment sou werk nie, wat die vakbond sou hou. Dit was die era toe 'die Verenigde State van Amerika' meervoud sou sê, 'die Verenigde State van Amerika is. " Maar die werklike probleem was dat die VSA nie deur 'n tweepartstelsel beheer sou word nie. Dit was mense wat geglo het dat slegs een standpunt moet seëvier, dat slegs een groep moet regeer en dat enige onenigheid verraad is. Maar twee verskillende faksies het dit geglo. Die Republikeine en die Federaliste het dus tot die dood toe geveg, selfs al het hulle 'n tweepartstelsel gebou, die soort stelsel wat demokrasie bevorder. Daarom was Dolley se doel om almal in die kamer te bring en hulle as mense met gesinne te laat gedra en interaksie te hê, nie net lekker nie, dit was ook van kardinale belang.
Alle pogings van Dolley om die hoofstad en die federale regering te verenig, het eers verskerp toe die Verenigde State in 1812 oorlog verklaar het teen Groot -Brittanje. Washington in die oorlog was 'n bedrywige plek, en Dolley het meer partytjies gehou as ooit in die Withuis, wat na vore gekom het as 'n magsentrum vir die nasie. Terwyl sy altyd die Madison -administrasie verpersoonlik het, lyk dit asof Dolley Amerikaanse patriotisme verpersoonlik. Dolley het probeer om boodskappe van gerusstelling oor te dra, en toe dit duidelik was dat die hoofstad binnegeval sou word, het sy probeer om die stad bymekaar te hou. Uiteindelik, toe Dolley gedwing is om te vlug, het sy die portret van George Washington wat in haar eetkamer gehang het, bewaar, met die wete wat dit vir die Amerikaanse publiek sou beteken as dit gevange geneem sou word. Miskien is die grootste bewys van haar pogings na die donkerste dag van Washington. Dolley het die hoofstad so 'n belangrike simbool vir Amerikaners gemaak dat die Britse mense woedend was toe die Britte die Withuis en die regeringsgeboue in Augustus 1814 verbrand het. Hulle het bymekaargekom om die ongewilde oorlog te ondersteun, en wetgewing wat vereis dat die hoofstad na New York of Philadelphia verplaas word, kon die kongres nie slaag nie.
As ons terugkyk op die loopbaan van Dolley, kan ons sien waarom historici haar 'die eerste' eerste dame 'noem.' In 1961 het Jacqueline Bouvier Kennedy direk na Dolley verwys in haar eie herstel van die hoofhuis. Dolley se gebruik van die nie -amptelike politieksfeer was 'n voorbeeld van die krag van die samelewing vir toekomstige eerste dames. Mary Todd Lincoln se toendoofde gebruik van die nie-amptelike sfeer bied 'n onbekende erkenning van daardie mag. Uiteindelik het Dolley se suksesvolle verpersoonliking as die charismatiese figuur ander politieke vroue die kans gebied om die gesig van die administrasie van 'n man te wees. Nie almal het die gawe om 'n charismatiese figuur te wees nie, maar die eerste dames wat dit suksesvol gedoen het - insluitend Jacqueline Bouvier Kennedy en Eleanor Roosevelt - is nog steeds een van ons geliefdes.
Dolley Madison was in die verlede dalk meer bekend as nou, maar dit beteken nie dat sy niks vir ons kan bied nie. Dolley het liefde en empatie in die politieke diskoers gebring, en sodoende het sy vir ons 'n politieke gedrag gemodelleer wat die deelnemers in staat gestel het om mekaar as volwaardige mense te sien. Haar model van tweeledige proses-een wat beklemtoon samewerking oor dwang, wat brûe bou in plaas van bunkers, met die klem op beleefdheid en empatie-was nodig vir die bou van 'n moderne, demokratiese nasiestaat. Dolley se werk het die doel van eenheid gehelp, wat gelei het tot 'n dag toe mense die Verenigde State nie meer as die meervoud noem nie, maar die enkelvoud: "The United States of America is."
Die manne van haar tyd sou moontlik nie tweeslagtigheid kon voorstel nie, maar Dolley kon. Vir die mans was politiek 'n alles-of-niks-nulsom-aktiwiteit, waar hulle gereeld oor ideologieë baklei en vermoor het. Dat Dolley 'n politiek van samewerking en magsdeling kon voorstel, merk haar as die modernste politikus van haar tyd. Hierdie model is haar blywende geskenk aan die nasie.
 Samuel Latham Mitchill aan Catharine Akerly Mitchill, 3 Januarie 1802, Catharine Akerly Mitchell Papers, Manuscript Division, Library of Congress.
Catherine Allgor is professor in geskiedenis aan die Universiteit van Kalifornië in Riverside. Haar biografie A Perfect Union: Dolley Madison and the Creation of the American Nation (2006) was 'n finalis vir die George Washington -prys. Haar mees onlangse boek is The Queen of America: Mary Cutts's Life of Dolley Madison (2012).
Primêre bronne: Dolley Madison se brief aan haar suster oor die verbranding van die Withuis
As die grootvrou van die Washington -samelewing vir meer as twee dekades, is die lewendige Dolley Madison in die vroeë negentiende eeu deur baie verhef as 'Lady Presidentress'. Bekroon met 'n warm, vriendelike houding en 'n natuurlike instink vir vaardige vermaak, het Dolley se jare as presidentsvrou haar 'n legende gemaak. Tog word Dolley nie net onthou vir haar sosiale vaardighede nie. Sy word ook gevier omdat sy onskatbare artefakte uit die Withuis uit die Withuis gered het voordat hulle tydens die oorlog van 1812 deur Britse troepe vernietig is. Alhoewel ander by haar gepleit het om onmiddellik die hoofhuis te verlaat toe die geluide van geveg nader kom, dring Dolley aan om bymekaar te kom wat sy kon - die briewe van haar man, die nasionale seël en die portret van George Washington. Of so gaan die legende. Wat het daardie dag op 24 Augustus 1814 gebeur in die skrikwekkende ure voordat die Britse troepe die Withuis afgebrand het?
Dolley het in 'n brief aan haar suster geskryf: 'Ek dring daarop aan om te wag totdat die groot prentjie van genl Washington vasgemaak is en dat dit van die muur afgeskroef moet word. Hierdie proses was te vervelig vir die gevaarlike oomblikke wat ek beveel het dat die raam gebreek moet word, en dat die doek verwyder word, en die kosbare portret in die hande van twee here van New York, om dit veilig te bewaar. "
Alhoewel Dolley verklaar dat sy toesig gehou het oor die verwydering van die portret van Washington, dui ander verhale daarop dat Dolley die portret self verwyder het. President Madison se persoonlike dienaar, Paul Jennings, wat saam met Dolley in die Withuis was die dag toe die Britte opdaag, dring in sy eie herinneringe daarop aan dat verhale wat Dolley erken met die redding van die portret onwaar is. Volgens Jennings, "Daar is gereeld in druk gesê dat mevrou Madison uit die Withuis ontsnap het, die groot portret van Washington (nou in een van die salonne daar) uit die raam gesny en dit weggedra. Dit is heeltemal onwaar. Sy het nie tyd gehad om dit te doen nie. Dit sou 'n leer nodig gehad het om dit af te kry. Al wat sy weggedra het, was die silwer in haar net, aangesien die Britte vermoedelik net 'n paar vierkante weg was, en dit word elke oomblik verwag. John Susé ('n Fransman, toe deurwagter, en nog lewe) en Magraw, die tuinier van die president, haal dit af en stuur dit op 'n wa met 'n paar groot silwer urnes en ander waardevolle besittings wat inderhaas in die hande kon kry. "
Verstaan ​​die legende met behulp van verskeie bronne
Ons Withuis: Kyk in, kyk uit bevat verskeie illustrasies en literêre stukke wat fokus op die oorlog van 1812, soos Wendell Minor se pragtige skildery van die vroeë Withuis wat in vlamme verswelg is, Ralph Ketcham se bespreking van president Madison se stryd om vrede en nasionale waardigheid te bewaar, en Susan Cooper se aangrypende brief van die perspektief van 'n Britse soldaat. Lees die materiaal van die oorlog van 1812 noukeurig deur Ons Withuis sal onthul dat sommige daarvan homself eintlik weerspreek. Dit is ontwerp. Beide die Ons Withuis boek en webwerf sit doelbewus teenstrydige primêre en sekondêre historiese bronne bymekaar, sodat jongmense kan ervaar wat historici dikwels ontdek in hul soeke na objektiewe waarheid - dat verskeie standpunte verskillende perspektiewe en teenstrydige materiaal bied. Dus, Ons Withuis lesers vind nie net Paul Jennings se kant van die verhaal in 'n uittreksel uit sy memoires nie, maar ook Don Brown se siening oor die legende wat in waterverf en die gepaardgaande verhaal getiteld is "Dolley Madison Rescues George Washington." Die gedeelte oor die oorlog van 1812 voltooi die verhaal van Meg Cabot, 'Another Another American Girl'.
Sodat jongmense 'n nog groter perspektief kan kry, het ons die volledige en presiese teks van 'n brief wat deur First Lady Dolley Madison geskryf is, hieronder ingesluit. Alhoewel die brief lees asof Dolley dit gelyktydig skryf aan die gebeure wat beskryf word, meen historici dat die formele toon van hierdie spesifieke brief daarop dui dat Dolley die inhoud daarvan in die jare na die oorlog herskryf in die wete dat dit gepubliseer sou word en as historiese verslag sou dien.
Insig van die White House Historical Association
Die White House Historical Association bevat die volgende inligting op sy webwerf, WhiteHouseHistory.org, in die lesplan getiteld " Save History: Dolley Madison, the White House and the War of 1812. "
Die uittreksel van die brief wat Dolley Madison aan haar suster geskryf het waarin die gebeure voor haar ontsnapping uit die Withuis beskryf word, is op 23 en 24 Augustus 1814. Omdat die ryk gedetailleerde brief uniek is as 'n verslag van hierdie kritieke gebeure en geskryf is deur een van die min getuies in die Withuis wat daar was, het historici die inhoud van die brief telkens in hul geskiedenis van die tydperk en in biografieë van Dolley Madison gebruik. Onlangse navorsing deur historikus David Mattern, wat ook redakteur van James Madison se koerante is, het 'n paar interessante bevindings aan die lig gebring. Hy verduidelik dat die oorspronklike brief nie bestaan ​​nie. Wat historici gebruik, is 'n transkripsie of uittreksels van die brief wat Dolley Madison gekopieer het uit 'n boek, The National Portrait Gallery of Distinguished Americans, gepubliseer in Philadelphia, 1837-1846. Twintig jaar nadat die Withuis gebrand het, is mevrou Madison gevra om 'n paar briewe uit die verlede te kies om in hierdie boek gepubliseer te word. Die brief aan haar suster was die enigste wat gekies is om gedruk te word. Op 'n sekere tydstip het mev. Madison dit in haar eie hand uit die boek gekopieer. Hierdie transkripsie is die enigste rekord van die brief in haar handskrif.
'Alhoewel die brief begin met' Beste suster ', is daar geen aanduiding van watter suster sy bedoel het nie: Lucy Todd Washington of Anna Cutts. Dit was gebruiklik om 'n handgeskrewe kopie van 'n brief vir die rekord te maak voordat u die oorspronklike in 'n haas gestuur het, mevrou Madison waarskynlik nie. Daarom sou sy die brief van haar suster moes gaan haal om dit aan die uitgewer te stuur. Omdat suster Anna naby Dolley gewoon het, en dit sou handig wees om die brief op te haal, word vermoed dat Anna die ontvanger was. (Dit was glad nie ongewoon om briewe vir lang periodes te bewaar nie).
'Terwyl mevrou Madison gereeld met vriende en familie gekorrespondeer het, verskil hierdie spesifieke brief in sy toon en formaliteit. Sy gee besonderhede wat blykbaar nie nodig is om by te voeg as sy net aan haar suster skryf nie. Het sy dit later weer vir 'n groter gehoor geskryf? Wat egter nie ter sprake is nie, is die akkuraatheid van die inligting. 'N Ander Madison -brief aan Mary Latrobe, 3 Desember 1814, weerspreek nie die besonderhede nie.
First Lady Dolley Madison se brief aan haar suster
Uittreksel uit 'n brief aan my suster gepubliseer in die skets van my lewe wat vir die "National Portrait Gallery" geskryf is.
My man het my gisteroggend verlaat. om by genl Winder aan te sluit. Hy het angstig navraag gedoen of ek moed gehad het of vasbesloten was om in die president se huis te bly tot sy terugkeer, die volgende dag, of die daaropvolgende dag, en ek het verseker dat ek nie bang was nie, maar vir hom en die sukses van ons leër, het hy my verlaat smeek my om vir myself te sorg, en vir die kabinetspapiere, publiek en privaat. Ek het sedert recd. twee versendings van hom, met 'n potlood geskryf, die laaste is kommerwekkend, want hy wil hê ek moet op 'n oomblik se waarskuwing gereed wees om my wa in te gaan en die stad te verlaat dat die vyand sterker lyk as wat berig is, en dat dit kan gebeur dat hulle die stad sou bereik, met die bedoeling om dit te vernietig. . . . Ek is gevolglik gereed, ek het soveel kabinetspapiere in koffers gedruk as om een ​​wa te vul, ons privaat eiendom moet opgeoffer word, aangesien dit onmoontlik is om waens vir die vervoer daarvan aan te skaf. Ek is vasbeslote om nie self te gaan voordat ek die heer Madison veilig sien nie, en hy kan my vergesel, want ek hoor van baie vyandigheid teenoor hom. . . ontevredenheid stronkel om ons. . . . My vriende en kennisse is almal weg Selfs kolonel C met sy honderd man, wat as 'n wag in die omhulsel gestasioneer was. . . . Frans John ('n getroue huisgenoot), met sy gewone aktiwiteit en besluit, bied aan om die kanon by die hek te steek en 'n poeierrein te lê wat die Britte sou opblaas as hulle die huis binnekom.Tot die laaste stelling maak ek positief beswaar, maar ek kan hom egter nie laat verstaan ​​waarom alle voordele in oorlog nie geneem kan word nie.
Woensdagoggend, twaalfuur. Sedert sonsopkoms draai ek my spieëlglas in alle rigtings en kyk met angstige angs, in die hoop om die benadering van my dierbare man en sy vriende te sien, maar helaas kan ek slegs groepe militêre mense in alle rigtings afdwaal, asof daar 'n gebrek aan arms of 'n gees om vir hul eie vuur te veg!
Drie-uur. Sal u dit glo, my suster? Ons het 'n geveg of skermutseling gehad naby Bladensburg, en ek is nog steeds hier binne die geluid van die kanon! Meneer Madison kom, mag God hom nie beskerm nie! Twee boodskappers bedek met stof, kom vra my om te vlieg, maar ek wag vir hom. . . . Teen hierdie laat uur is 'n wa aangeskaf; ek het dit met die bord en waardevolste draagbare artikels wat by die huis behoort, gevul, of dit sy bestemming by die Bank of Maryland sal bereik, of in die hande van die Britse soldaat sal val. .
Ons vriendelike vriend, mnr. Carroll, het my vertrek bespoedig en is in 'n baie slegte humeur met my, want ek dring daarop aan om te wag totdat die groot prentjie van genl Washington vasgemaak is en dit van die muur af moet word. Hierdie proses is te vervelig gevind vir hierdie gevaarlike oomblikke. Ek het beveel dat die raam gebreek moet word, en die doek verwyder word, en die kosbare portret in die hande van twee here van New York, om dit veilig te bewaar. En nou, liewe suster, ek moet hierdie huis verlaat, anders sal die terugtrekkende leër my 'n gevangene maak deur die pad vol te maak wat ek moet loop. As ek weer vir jou gaan skryf, of waar ek môre sal wees, kan ek nie weet nie !!
Redakteur Nota: Die brief is nie onderteken nie.
'N Aanlyn weergawe van Paul Jennings se herinneringe, 'N Gekleurde man se herinneringe aan James Madisonen digitale beelde van sy oorspronklike boek is op die webwerf Documenting the American South ingesluit.
Die Life, Letters, and Legacy of Dolley Payne Madison op die webwerf van Virginia Center for Digital History bevat letters, tekeninge, kaarte en meer.
Biografiese inligting, sowel as navorsingsbronne, oor James sowel as Dolley Madison is beskikbaar op die Montpelier -webwerf.
Die artikel "A First Lady vlug na die heiligdom van Dumbarton House " op die webwerf van Dumbarton House bied inligting oor die vlug van Dolley Madison uit die Withuis.
Inligting oor manuskripte vir Dolley Madison word verskaf op die National First Ladies ' Library -webwerf.
'N Lesplan met inligting oor Dolley Madison getiteld "Remember the Ladies: The First Ladies " is beskikbaar op die NEH EDSITEment! webwerf.
Bykomende primêre bronne rakende die oorlog van 1812 is ingesluit in die Ons Withuis artikel " Primêre bronne: Die oorlog van 1812. "
Besprekingsvrae vir jongmense tuis en in die klas
Plaas jouself in die skoene van Dolley Madison, en dink na oor wat u in soortgelyke omstandighede kan doen. Sal u in die Withuis bly met die geluide van geveg wat nader kom? Of sou u so gou as moontlik vertrek? Hoekom? Was dit reg dat Dolley haar veiligheid in gevaar gestel het om fisiese voorwerpe te red? Dink jy aan Dolley as 'n held?
Dolley Madison se brief aan haar suster begin deur te sê dat haar man "angstig navraag gedoen het of ek moed gehad het of vasbeslote was om in die president se huis te bly totdat hy terugkeer." Geleerdes stel voor dat die brief van Dolley handel oor moed en uitdaging - nie net haar eie nie, maar ook die van die jong land wat veg om sy onafhanklikheid te behou. Vind ander gevalle in die brief wat Dolley se uitdagende toon toon.
Ons weet dat Dolley hierdie brief waarskynlik in die jare na die oorlog herskryf het. Wat dink jy het sy bedoel vir toekomstige lesers om oor haar optrede te glo? Dink u dat dit gepas was dat Dolley haar oorspronklike brief herskryf voordat dit gepubliseer word? Hoekom of hoekom nie?
Is Dolley se brief belangrik vir ons begrip van hierdie gebeure? Hoekom of hoekom nie?
A legende vertel gewoonlik die avonture van 'n menslike kultuurheld. Legendes oordryf soms die optrede van die held, maar dit is gewoonlik gebaseer op historiese feite. Sou u die verhaal van Dolley Madison se optrede om items uit die Withuis te red, as 'n legende beskou? Hoekom of hoekom nie? Kan u aan ander verhale van Amerikaanse helde dink wat as legendes beskou word?
Aktiwiteitsvoorstelle vir jongmense tuis en in die klaskamer
Lees die memoires van Paul Jennings in Ons Withuis: Kyk in, kyk uit of op die webwerf Documenting the American South. Vergelyk en kontrasteer die toon en inhoud van die memoires van Jennings en die brief van Dolley. Ondersteun die twee stukke mekaar? Gee hulle teenoorgestelde standpunte? Wat is anders en dieselfde in albei?
Lees óf Don Brown se "Dolley Madison Rescues George Washington" óf Meg Cabot se "Another All-American Girl" in Ons Withuis. Hoe vergelyk die gebeure wat in Jennings se memoir en Dolley se brief beskryf word, met die gebeure wat in Brown of Cabot se verhale uitgebeeld word? Watter dele van Brown of Cabot se verhale verskil van die primêre bronne? Wie is die held in die verhale van Brown en Cabot? Glo u dat Brown en Cabot die verhaal akkuraat genoeg uitgebeeld het? Hoekom of hoekom nie?
Mattern, David B. "Dolley Madison het die laaste woord: die beroemde brief." Geskiedenis van die Withuis, herfs 1998.
Dolley Madison se vroeë lewe: die tragedie voor die triomf
Dolley alias Madison, bekend as die oorsprong van tradisies wat deur die daaropvolgende First Ladies voortgesit is, het in haar vroeë lewe persoonlike tragedies beleef.
Dolley of "Dolly " Madison, die vrou van die vierde president van die Verenigde State, James Madison, staan ​​bekend as hul oorspronklike tradisies wat tot vandag toe voortduur. Geprys vir haar vriendelike gasvryheid, skoonheid en geskenk om buitelandse hooggeplaastes en gewone Amerikaners op hul gemak te stel, is Dolley se wonderlike modegevoel letterlik toegejuig. Maar die glimlaggende gasvrou en uitstekende gespreksgenoot het verliese oorleef en dit maak haar latere vrygewigheid en vriendelikheid nog meer merkwaardig.
Die Payne se finansiële afswaai
Dolley Payne, later Dolley Payne Todd, en daarna Dolley Payne Todd Madison, is in Noord -Carolina gebore. Later verhuis die gesin na 'n plantasie in Virginia. Die pa van Dolley het die gesinslawe bevry en die gesin na Philadelphia verhuis, waar 'n reeks swak beleggings in beide die land in die weste en in 'n styselfabriek in Pennsylvania vinnig die gesinskas verminder het.
Dolley was gewoond aan 'n lewe van vergelykende gemak en het meer take opgedoen, waaronder die maak van gesinsmaaltye. Sy skryf haar tyd in die kombuis toe om haar te help om resepte te ontwikkel wat later as 'n politieke vrou in die vermaak gebruik is. Na haar pa se dood, het Dolley se ma kos gekry.
Bekend om haar skoonheid, trou Dolley met 'n Quaker -advokaat, John Todd, wat met haar sjarme saamgeneem is, genoeg sodat hy nie 'n bruidskat sou eis nie, soos die gebruik was.
Geelkoors in Philadelphia
Dolley het geboorte gegee aan Payne Todd, en daarna aan William. In 1793 het geelkoors deur Philadelphia gevee. Dolley het die siekte opgedoen. Sy het wakker geword van haar siekte toe sy leer dat haar skoonkinders, die jongste seun en haar man geswig het.
Dolley se suster Anna het by haar bly woon, maar haar ma het die losieshuis gesluit en by een van die ander susters van Dolley ingetrek. Die man van Dolley het genoeg geld gelos om onafhanklik te lewe, maar haar skoonheid het vryers gelok.
Dolley, wat deur baie mense, waaronder die berugte Aaron Burr, geroep is, het onwankelbaar gebly totdat die aanhoudende James Madison haar visier op haar gerig het. Na 'n kort tydjie trou die egpaar.
Ontevrede oor die huwelik van Dolley met 'n nie-kwaker, het die Society of Friends (Quakers) haar uit die vergadering gehaal. Sy het jare lank gesukkel om duidelik aan te trek om binne die Quaker -tradisie te bly. Dolley, wat bevry is van godsdienstige beperkings, versmelt die selfbeheersing met kleur en vorm om die mode te herontwerp.
Teen 1803 het Dolley die mees modieuse en bekoorlike gasvrou in die land geword en etes vir die weduwee -president, Thomas Jefferson, gegee. Toe haar eie man later na die kantoor kom, word Dolley in naam sowel as in werklikheid die presidentsvrou. Haar huislike vaardighede en haar gevoel vir mode het gegroei in 'n tuin wat nie sonder dorings was nie.