Dit is menigmaal nie so belangrik wat ‘n mens doen as wat die gesindheid is waarmee jy dit doen nie. Ons lees in vers 3 van Lukas 19 dat Saggéüs nie alleen vir Jesus wou sien uit blote nuuskierigheid nie, maar sy begeerte was om Hom te leer ken. Ons lei dit af uit die woorde “wie Hy was”. Hy het dus al menigmaal van Jesus gehoor, maar hy wou Hom egter persoonlik leer ken.
Jesus het nie vir Saggéüs gedwing om sy foute uit die verlede reg te stel as ‘n vereiste vir redding nie. Juis omdat Saggéüs innig dankbaar was vir Jesus se genade oor hom, wou hy graag sy dankbaarheid betoon deur ‘n lewe van geregtigheid na te streef. Hy wou Jesus nie alleen met sy mond bely nie, maar ook met dit wat hy gedoen het.
Ons lewe in ‘n samelewing met ‘n uiters skeefgetrekte lewensbeskouing waar God en Sy Woord heeltemal uit die gesigsraamwerk verdwyn het. Laasgenoemde is natuurlik die direkte oorsaak daarvan dat hierdie lewensbeskouing so skeefgetrek het. Ons as God se kinders is egter bevoorreg om ons lewens steeds op ‘n gereelde grondslag voor Hom neer te lê om vir ons die dwalinge in ons lewe uit te wys. Die vraag is egter of ons bereidwillig is om Sy teregwysing te aanvaar en of ons dit, soos die wêreld, liefs wil verwerp. Hierdie is ‘n uiters kritieke saak in die lewe waaroor die Woord vir ons in geen duidelike taal onderrig nie. “Wie die Woord verag, moet dit ontgelde, maar hy wat die gebod vrees, ontvang vergelding.” (Spr. 13:13).