Rafting oor Rainie Falls op die Wild & Scenic Rogue River in SW Oregon. Foto: Jeffrey McEnroe, Amerikaanse departement van binnelandse sake (CC BY-SA 2.0)
Slaan ek klippe? Ja. Spring ek af? Gewoonlik. Voel ek soos 'n menslike penbal? Absoluut. Raak ek soms vas? Ja. Raak ek los? Tot dusver, ja. Die hele ding is 'n oefening oor vertroue, 'n duidelike situasie waarin ek nie beheer het nie, waar ek die kans het om my magteloosheid te aanvaar.
En as ek uiteindelik in die hoofrivier uitloop, die roeispane weer in die water sit en afklim na waar Joyce en die honde op my wag, dank ek vir hierdie almagtige geestelike teenwoordigheid. Maar ek kyk ook my hele lewe goed na, en die waarheid dat ek (in terme van my klein self, my ego) eenvoudig nie in beheer is nie. Dit is my Hoër Self, God, Gees, Hemelse Moeder en Vader, wat in beheer is.
Die ware uitdaging
My ware uitdaging in hierdie lewe (en miskien ook joune) is om my menslike magteloosheid te omhels, om nie net die konsep te betoon nie, maar om dit met my hele hart te aanvaar. En soos die titel van hierdie rubriek, wil ek die krag vind in my magteloosheid. Omdat ek regtig die beheer oor my laat gaan, voel ek die sterkste. Dit is so 'n pragtige paradoks. Selfs in die Rainie Falls Fish Ladder is daar 'n opgewondenheid toe ek uiteindelik laat vaar en die vlot laat lei deur hoër kragte as my menslike hande.
Om te verstaan ​​dat die hele lewe op hierdie manier geleef kan word, is om in kalmte en vreugde te lewe. Slegs wanneer ons ons menslike magteloosheid kan aanvaar, kan ons ons geestelike krag ken. Om in beheer te wees, word deeglik oorskat!
Dit beteken nie dat u agteroor moet sit en ontspan en kyk hoe die lewe verbygaan nie. Dit is soos die beroemde rustigheidsgebed wat deur die Amerikaanse teoloog Reinhold Niebuhr geskryf is:
en die wysheid om die verskil te ken. "
Of een van my gunsteling Sufi -aanhalings:
"Vertrou op Allah, maar maak jou kameel vas."
Toe ons ons eerste boek wou uitgee, Die Gedeelde Hart, is ons deur elke uitgewer verwerp. Toe kom ons op hierdie aanhaling in 'n boek oor selfpublikasie: "Daar is diegene wat dinge laat gebeur; diegene wat kyk hoe dinge gebeur; en diegene wat wonder wat gebeur het." Alhoewel ons uiteindelik nie in beheer is nie, moet ons steeds ons bes doen. Die een aanhaling het ons in staat gestel om self suksesvol te publiseer Die Gedeelde Hart.
Dan was daar die tyd toe ons vyf-en-twintig was dat Joyce my verlaat het nadat ek 'n verhouding met haar vriend gehad het. Ek het beweer dat ek nie liefde nodig het nie, en ek het beslis nie Joyce nodig nie. Destyds het ek gedink dit is 'n teken van swakheid om liefde nodig te hê. Deur my diep lyding om Joyce te verloor, het ek nie net geleer dat ek Joyce se liefde nodig het nie, maar ek het geleer dat ek God se liefde nodig het. En tot vandag toe voel ek die sterkste terwyl ek my behoefte aan Joyce, aan vriende, aan die hele mensdom en aan die Gees voel.
Gee oor aan ons behoefte
Die grootste nederigheid is om ons oor te gee aan ons behoefte aan hierdie Hoër Mag. Doen alles wat u kan, maar weet wanneer u by u grens is, los dan beheer en bid tot God en die Groot Helpers om die res te doen. Ek en Joyce sit elke oggend saam vir 'n tyd van meditasie. Na hierdie tyd van stilte hou ons mekaar vas om God te dank, dan gee ons ons lewens, ons probleme, ons laste, alles en nog wat ons in die hand lê, oor in die meer bekwame hande van ons Hoër Self, die Teenwoordigheid van God binne en oral om ons. Dit is die belangrikste deel van ons dag, en die tyd wanneer ons eintlik die krag van ons magteloosheid voel.