Heelwat van sy gedigte is bedoel om ironies-oordrewe voorgedra te word. ’n Sleutelfrase in sy werk is “Langsaam ontplof die literatuur”. Dit is omdat die sondige wêreld moet besef dat Jesus die Christus is, dat God hulle liefhet en dat Hy hulle siele wil red. ‘n Heilige kerk sal ‘n hemelse invloed hê. Ek dink bv. aan die eerste, negatiewe resensie van Eilande destyds, wat gekorrigeer is deur ’n verskeidenheid ander resensies. (Bibl.)- en Honneursgraad in Filosofie aan die Universiteit van Pretoria. Hy roep lidmate uit hierdie dooie kerk tot bekering op (Op. 3:20), sodat hulle in plaas van aardse rykdomme eerder geestelike rykdomme sal najaag. Maar daar is darem ook heelparty verse, veral onder dié wat oor die huwelik- en gesinslewe handel, of waarin teruggehunker word na die grootwordjare op die plaas (na “die geur / van reën wat Khoi praat op die dakke”!), waaruit lewensvreugde en -drif duidelik spreek.