Woes: Woeste bende-storie goed vertel | Netwerk24
Woes: Woeste bende-storie goed vertel
Deur Cas van Rensburg 15 Junie 2015 02:00
Volpunte vir die titel Woes! Dit is kort maar gepas. Dit is ’n woeste storie waarin dit woes met woeste karakters gaan.
En dan is die verhaal nog gegrond op die woeste werklikheid van bendegeweld in bruin woonbuurte, waarvan ons baie in koerante lees, maar eintlik min begrip van het.
Die greep van bendes en hul gewetenlose leiers, die “Untouchables” – so genoem oor hul absolute mag – is ’n groot tragedie wat hom in talle Kaapse gemeenskappe afspeel waar daar byna daagliks ’n oorlog in die kleine gevoer word.
Woes is die Afrikaanse vertaling deur Jaco Botha van Mike Nicol se jongste misdaadstorie, Power Play, en dit het toevallig verskyn in die tyd dat die berugte bendeleier van die sogenaamde 28’s-bende in die Kaap, George “Geweld” Thomas, uiteindelik ná jare se speurwerk ’n vonnis van 175 jaar opgelê is. “Geweld” is onder meer aan sewe moorde skuldig bevind.
Die gelyktydige lees van die koerantberigte oor “Geweld” en Woes het ’n mens laat besef dat die storie wat hierdie boek vertel inderdaad nie fiksie of verbeelding is nie. Trouens, die werklikheid is dalk erger as hierdie storie. Dit is duidelik dat Nicol baie goeie navorsing moes gedoen het, wat in hierdie genre dikwels van deurslaggewende belang is.
In hierdie verhaal is daar twee bendes betrokke, die Pretty Boyz en die Mongols, met hul onderskeie leiers vir wie bloed, derms, die allerverskriklikste geweld (veral teen kinders en onskuldiges) en dood iets alledaags is.
Die “Untouchables” in die boek is Titus Arends, Rings Saturen en ­Basie Basson aan die kant van die Pretty Boyz en die pragtige Tamora Gool aan die hoof van die Mongols.
Dit is interessant watter rol vroue in die verhaal speel.
Arends se dogter, Lavinia, is ’n wilde katjie en Tamora is genade-loser as enige man. Die hoofkarakter is Krista Bishop, ’n oudweermaglid wie se pa ’n struggleheld en ook eens ’n Onaantasbare was. Sy en haar vennoot, Tami Mogale, besit die firma Complete Security en spits hulle toe op die bewaking van vroue wanneer dit nodig is.
Hierdie “sistas” is “tawwe tieties” met mooi boudjies in stywe jeans wat mans erg seer kan skop.
Albei bekoor egter ook graag mans in die bed, hoewel hulle partykeer gevoelens vir mekaar het, of, soos dit in die boek beskryf word, “hulle skop met albei voete”!
’n Mens moet terloops byvoeg dat daar ’n hele klompie nuwe pikante uitdrukkings in die boek is wat jou woordeskat kan uitbrei – bygesê, as jy die moed het om dit in goeie geselskap te gebruik.
Daar is nog heelparty ander karakters; party nogal baie insiggewend in die tye wat ons nou onder Nommer Een beleef.
So is daar die Stem. Sy en haar getroue onderhorige, Mart Verlaze, is die “spook van die spoke”. Hulle is naamlik geheime agente – so geheim dat hulle nóg naam nóg begroting het. Hulle spioeneer op agente van ander geheime dienste, soos byvoorbeeld dié van die weermag wat saam met die Valke in dieselfde “kou” (kantoor) sit.
In die lig van Nicol se goeie navorsing wonder ’n mens nogal oor die bedrywighede van ons geheime agente. Voeg hierby nog sogenaamde Chinese sakemanne wat met die bendes heul, ensovoorts. En ja, bendeleiers se politieke verbintenisse is in die Kaap geensins onbekend nie.
Mike Nicol is ’n ervare skrywer – vyf misdaadstories, vier romans, agt niefiksieboeke en twee digbundels – en al sy karakters word volrond geteken.
Daarbenewens dwing die vlot vertelling en snelle wisseling tussen gebeurtenisse die leser om die boek op een slag klaar te lees. Volpunte dan ook hiervoor, hoewel ’n mens moet waarsku: Weens die geweld is dié boek nie vir sensitiewe lesers nie.
Maar van nog groter waarde is dat hierdie storie (so saamgelees met die koerantstories) ’n mens regtig laat besef hoe ernstig die bendebedrywighede in sekere woonbuurte wel is en hoe maklik ’n hele gemeenskap deur geweld, wraak, perlemoenstropers en dwelmhandelaars vernietig kan word.
Terselfdertyd blyk dit ook duidelik hoe magteloos en weerloos mense van die Kaapse Vlakte is, waar die polisie met die bendes heul en “spoke by ander spoke spook” pleks van om die gemeenskap te beskerm.
Dit verbaas ’n mens weer eens hoeveel uitmuntende misdaadskrywers skielik na vore kom, skrywers wat nie net internasionaal kan meeding nie, maar in baie gevalle beter is as sommige van die buitelandse skrywers wie se boeke hoog op in The New York Times se trefferlys is. Die gewildheid van hierdie genre sal dalk daartoe bydra dat Afrikaners weer ywerig sal begin lees. Dit is daarom ook verblydend dat ons Engelse skrywers se boeke in Afrikaans vertaal word.