Photo credit: Thomas Leuthard. (CC 2.0. Oorspronklike foto b / w)
Ek kyk na myself in die spieël en let op hoe laat dit my toegelaat het - nuwe lyne, dit lyk amper daagliks. Ek sien effens geplukde lippe, 'n plek wat ek nooit geken het nie. Ek sien sag wange wat in my glimlag vou; klein sakke onder my oë wat nie met genoeg slaap verdwyn nie. Hierdie nuwe gesig dek 'n veel jonger gedagte, iewers tussen 30 en 40.
Ek glo dat die nuwe nommers net geskep word deur dieselfde leeftijdsgroep wat nie wil erken dat hulle ouer is nie. Sekerlik, daar is geldigheid om te dink dat ek op my ouderdom jonger lyk as wat my ma gedoen het, van die prente te oordeel, maar miskien het sy dieselfde gedink aan die manier waarop sy gekyk het in vergelyking met haar ma.
Jong vir my ouderdom of te oud vir joune?
Ek bring my kleinseun na die speelgrond en dit is vir almal duidelik dat ek nie sy ma is nie. Alhoewel my ego my nou en dan moet herinner dat iemand my gevra het of hy 'n broer of suster gehad het, en ek het geantwoord: "O ja! Sy is ses weke oud. "Op daardie stadium het die geseënde vrou gesê ek het so goed gelyk dat ek net die baba gehad het. Ek het hardop gelag en gedink, terwyl jonger as ek, die vrou moes katarakte gehad het.
Ek hoef nie vir senior afslag te vra nie; Ek kry hulle nou outomaties, dikwels deur die werknemers wat ongeveer 40 jaar jonger as ek is. Ek neem aan dat ek vir hulle oud is terwyl hulle oor 12 na my kyk. Dokters, polisiemanne, brandweermanne, almal lyk omtrent dieselfde ouderdom as die werknemers wat my die senior afslag gee. Was hulle altyd so jonk? Waarskynlik, maar ek was nie altyd so oud nie.
Mans wat gebruik het om hul koppe na links of regs te draai terwyl ek geloop het, het nou net reguit vorentoe gesig. Mans wat ophou om met mekaar te praat en fluister terwyl ek geloop het, mis nou nie 'n ritme in hul gesprekke nie, wat my 'n groot verligting gee om eerlik te wees van misoginistiese gedrag. My verouderde gesig, en natuurlik my liggaam, het my dankbaar van die seksistiese katcalls verheug.
Ek is nou onsigbaar vir die meeste van die manlike wêreld, 'n stadige verdwyning wat ek oor die afgelope 20-jare aangepas het. Die proses is afgehandel en om eerlik te wees, is ek rustig tevrede met die kleiner bevolking rondom my.
Veroudering Bring Verligting
Ek het drie volwasse kinders, wat beteken dat hulle my jeug en my ouerskap oorleef het. Ek is ook oud in hulle oë. Natuurlik sal hulle goeie opmerkings maak soos: "Jy is nie oud nie, ma." Maar ek weet wat hulle bedoel, want ek het dit aan my eie ma gesê om haar beter te laat voel toe sy oor die veroudering beklaag het. Ek troos haar, maar binne, ek het gesê, Ja, ma, jy is oud! Ek is op die ouderdom dat my ouers was toe hulle oud was!
Tog, veroudering bied ook 'n mate van verligting van baie druk. Minder mense vra my my mening, wat ironies is, soos ek uiteindelik meer weet as wat ek gedoen het toe ek gedink het ek het soveel geweet. Om nie gevra te word wat ek dink het sy belonings nie. Ek is nie betrokke by ander se sake en besluite nie en moenie die verkeerde ding sê nie, dus ek word nie beskuldig van my waarneembare foutiewe advies nie.
Sosiale Media Minus 90%
Ek het Facebook- en Instagram-rekeninge, maar ek gebruik slegs 10% van hul funksies, heelwat soos ek my rekenaar gebruik. Ek weet daar is soveel meer, maar ek het nie die geduld om deur my verwarring te werk nie.
As ek my seun nog een keer vra om Twitter vir my te verduidelik, dink ek hy sal skree en ek blameer hom nie. Terwyl ek sommige verstaan, het ek 'n moeilike tyd om abstrakte entiteite soos The Cloud te konseptualiseer of waarom 'n vriend van 'n vriend op my Newsfeed verskyn en dan skielik verdwyn.
Soms groei my frustrasie saam met my moed, so ek vra ander jonger sosiale media voor om my te help. Hul vingers vlieg oor die klawerborde saam met hul verduidelikings en ek word dadelik verlore, en herinner my dat dit beter is om my onkunde in stilte te ly. Ek aanvaar nou dat ek nooit sal verstaan ​​wat die tweede aard van die twee geslagte is wat na my gekom het nie.
Die gemak van groeiende ouer
Ek het nog steeds 'n sterk en lewendige loopbaan, maar ek hoef nie meer hierdie loopbaan te bou nie - om soveel hoepels te spring, deur pynlike onderhoude te ly en voortdurend my resume op te dateer. Ouer word in 'n werk en posisie wat ek sedert my jonk gehad het, gee my die pure vreugde om werklik te weet wat ek doen.
My talente is oor drie dekades gepoleer. Ek het genoeg bekommerd oor die balansering van familie en loopbaan en nou is daar nie meer kwelling en balansering nie. Ek ry die wakker van die golf sonder vrees om ondergetrek te word. Dis die huisstrek. Daar is iets om te sê vir my hardverdiende kennis en ervaring.
Jonger siele kan huidige onderrigtendense volg en nuwe tegnologiese instrumente gebruik, maar ek het suksesvolle jare van bewys. Die meeste van alles, veroudering het my die gawe gegee om nie my moeite by die werk te bewys nie; Eintlik hoef ek niks meer in enige area van my lewe te bewys nie. Nog 'n geskenk van my jare.
Losing van die hoofstroom
Veroudering is 'n stadige losbandigheid van die hoofstroom-samelewing: kledingstyle, restaurante, flieks, musiek, jargon, vooruitgang in sosiale media. Ek het verdwyn van die gewenste demografiese; My gemeenskaplike relevansie het afgeneem, maar ek voel eintlik net goed hieroor. Ek
Moenie omgee om oud te word nie, want ek het nou 'n gevoel van vryheid wat ek nog nooit tevore gehad het nie. My leuse: "As ek dit nie nou doen nie, wanneer sal ek?" Wat ook al, dit doen ek meer daarvan!
Ek is dankbaar vir my jare en vir my veroudering. Die gawe van die tydlose jeug is om jonk te sterf. Die herinnering dat iemand in haar voorkop gesny het, is altyd van 'n rimpelvrye gesig, een van ewige sagheid en ronde, 'n gesig van verdriet en verlies. My geluk is om te verouder en verdien elke plooie, sak en sak, wat in my spieël weerspieël word.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > lewe verander > Refleksie oor veroudering en die gemak van die groeiende ouer