Individuele en gesinsprobleme gaan dikwels hand in hand. Die gestreselde familielid sal waarskynlik sy of haar spanning in die gesinsomgewing uitoefen, wat addisionele druk op ander in die gesin plaas. Baie ouers reageer byvoorbeeld op hul stresvolle situasie deur meer rigied en dogmaties te word in hul kommunikasiestyl, blaffende reaksies soos, "Doen nie soos ek doen nie, doen soos ek sê" en "Volg net bestellings!"
Vroue is besonder kwesbaar, aangesien hulle probeer om hul verskillende rolle te jongleren. Tradisioneel, wanneer 'n probleem tuis ontstaan ​​het, is die verantwoordelikheid om dit te hanteer, deur die nie-werkende moeder aanvaar. Vandag is die ekonomiese eise wat aan enige familie gestel word, aansienlik, veral aangesien ons geneig is om buite ons middele te leef (die oorbenutte kredietkaart). Een gevolg is dat albei ouers gewoonlik werk, en die probleemoplossing van die gesin is ten minste in teorie deur albei ouers gedeel. Alhoewel baie mans lippediens bied aan die ideaal om 'n gelyke vennoot te wees op die gebied van huiswerk en kinderopvang, min regtig oefen wat hulle preek. In werklikheid eindig die meeste vroue in twee-karige huishoudings nog steeds die grootste deel van die vrag wanneer dit by die huis en familie gaan. Hierdie "superwoman" -rol is gelaai met stres en frustrasie. Die vrou wat sukkel om die talle eise aan haar te hanteer, kan probleme ondervind met verhoudings met maats, kinders en medewerkers.
Volgens 'n Amerikaanse psigologiese vereniging se taakmag oor vroue en depressie, is vroue twee keer so geneig as mans om aan depressie te ly. Onder die taakmag se bevindings was dit:
Een uit elke vier vroue sal in haar leeftyd kliniese depressie ly. Maar soveel as die helfte van alle gevalle mag nooit gediagnoseer word nie.
Wyfies reken op 58 persentasie van alle besoeke aan dokters en neem 13 persentasie van alle gemoedsveranderende (psigotropiese) medikasie. Hierdie proporsionele toeneem tot 90 persentasie wanneer die voorskryfgeneesheer nie 'n psigiater is nie.
"Die selfmoordkoers onder professionele vroue styg, met die koers wat nou so hoog is vir vroue as vir mans.
Daar is baie redes waarom vroue so geneig is tot depressie, insluitend:
Mannetjies en vroue gebruik en verhoudings liefdesverhoudings baie anders, met vroue wat meer sensitief is vir die ups en downs in interpersoonlike verhoudings as mans.
Finansiële probleme, viktimisering, waargeneem gebrek aan beheer oor 'n mens se lewe en onderdrukte woede, hou almal verband met depressie.
Huweliksprobleme is aangemeld as die mees algemene oorsaak van depressie onder vroue in terapie. Terwyl die huwelik geneig is om 'n man se risiko van depressie te verminder, is vroue in ongelukkige huwelike veel meer geneig as mans om depressief te wees.
Moeders van jong kinders is veral kwesbaar vir depressie. Hoe meer kinders in die huis, hoe meer waarskynlik is die moeder depressief.
Die tempo van seksuele en fisiese mishandeling van vroue is baie hoër as wat voorheen vermoed is, en soveel as een uit elke drie vroue kan slagoffers wees van mishandeling op ouderdom 21. Armoede is 'n "weg na depressie" vir vroue, en vroue en kinders bestaan ​​uit 75 persent van die Amerikaanse bevolking wat in armoede leef.
Kognitiewe en persoonlikheidstyle soos vermyding, passiwiteit, afhanklikheid, pessimisme, negatiwiteit en fokus op depressiewe gevoelens maak depressie meer waarskynlik.
Een van die meer pynlike feite wat deur die APA-taakmag ontbloot is, is dat depressie by vroue merkwaardig aanhoudend meer as die helfte van alle vroue met depressie kan wees, het berig dat hulle nog nege jaar later simptome gehad het. Daar is egter hoop dat die siekte wat gekenmerk word deur 'n vernederende gevoel van hopeloosheid en hartseer, suksesvol in 80-persentasie tot 90-persentasie gevalle behandel kan word deur 'n kombinasie van dwelms en persoonlike terapie.
Kulturele mitologie en manspanning
Daar is 'n diep ingewikkelde mite in ons kultuur dat mans veronderstel is om op 'n sekere manier op te tree, te voel en uit te druk. Mans word gekondisioneer vanaf die vroeë kinderjare om nie hul gevoelens uit te druk, aggressief op te tree en nooit kwesbaarheid of vrees te toon nie. Hierdie onrealistiese maatskaplike verwagtings neem uiteindelik 'n beduidende tol, beide fisies en sielkundig.
Die druk op kontemporêre mans is intense, soos blyk uit 'n onlangse verslag van die Departement van Gesondheid en Menslike Dienste wat die verskillende maniere waarop Amerikaanse mans sterf, belig het. Byvoorbeeld, die sterftesyfer vir mans voorste hartsiektes was 229.6 vir elke 100,000-man, in vergelyking met 'n dosis van slegs 121.7 per 100,000 onder vroue. Soortgelyke differensiale bestaan ​​vir sirrose van die lewer en sterftes van geweld.
Die druk word aansienlik deur mans van die ouderdomme 25 tot 34 jaar gevoel. Ongelukke, selfmoord en moord was die meeste oorsake van die dood vir beide mans en vroue in hierdie ouderdomsgroep. Die persentasie sterftes wat aan selfmoord toegeskryf is, was hoër vir mans (13 persent) as vroue (agt persent), en dit was ook waar vir sterftes wat deur manslag veroorsaak word (12 persentasie vir mans teenoor nege persent vir vroue).
Miskien is die meeste van die risiko's mans tussen die jare 35 en 44. Hul kumulatiewe sterftesyfer van 318.2 per 100,000 is meer as twee keer die koers van 150.6 vir vroue in dieselfde ouderdomsgroep!
Dit blyk dat ons kultuur mans na die dood-ontwrigtende gedrag stoot as 'n manier om hul manlikheid te bewys. Mans stoot hulself geestelik en fisies na hul perke, om die dood-ontwrigtende gedrag met gusto te omhels. Maar dit is glad nie die doodstraf nie; dit is uitnodigend om te sterf.
Kortom, mans het vandag groot uitdagings om hul familie en professionele rolle te balanseer. Selfs al is die man verbind tot gelykheid met sy gade, is besighede dikwels onwillig om die vader toe te laat om as ouer op te tree. Mans huiwer om tyd te vra om 'n gesinsprobleem te hanteer omdat hulle weet dat hul base dit aanvaar as die moeder se rol. ("Laat jou vrou die werk afneem, Harry. Ons het jou nodig!")
Uitdagings vir Amerika se jeug
Die vinnig verskuifende sosiale omgewing het ook gelei tot massiewe veranderinge in die persepsies en houdings wat deur die jeug van vandag gehou word. Volgens 'n onlangse opname het byna 75 persent van tieners (mans en vroue) gedink dit sal moeilik of onmoontlik wees om 'n suksesvolle huwelik te hê. 'N verstommende 85 persent het ook gevoel dat lede van hul geslag, in vergelyking met hul ouers, meer geneig sou wees om te skei.
Vandag se jeug het ook 'n baie ander perspektief om gesinne van hul eie te hê. Die meeste respondente aan die opname het gevoel dat kinders baie later later in die huwelik sou kom, hoofsaaklik nadat 'n lewensvatbare loopbaan geskep is. Baie van vandag se jonger geslag beskou die Baby Roomers nou in hul 40s en vroeë 50s as hoofsaaklik gemotiveer deur loopbaan en die behoefte om geld te verdien. In teenstelling hiermee maak hulle meer bekommerd oor 'n gelukkige huwelik en die verhoging van goed aangepaste kinders. In wese blyk dit te wees: "Die geslag voor ons het homself in materialisme verloor. Ons wil nie hul foute herhaal nie!"
Terselfdertyd word Amerikaanse jeugdiges ook bedreig deur die konstante spanning en druk wat deur ons samelewing gegenereer word. Trouens, volgens 'n onlangse verslag van die Sentrums vir Siektebeheer, het meer as 'n kwart van Amerikaanse hoërskoolstudente op een of ander stadium ernstig gedink om hulself te vermoor! Hierdie verrassende statistiek gee ons 'n idee dat alles nie reg is met die Amerikaanse jeug nie.
Seksrolle In Die Werkplek
Amerika se sakegemeenskappe bly agter ander samelewingsgroepe agter die rug. Hulle erken die behoefte om ou seks-rol-stereotipes binne die werkplek te laat vaar.
Dit is waar dat daar 'n buitengewone groei in die verteenwoordiging van vroue in 'n wye verskeidenheid bestuursberoepe plaasgevind het. Vroue vorm nou 40 persent van werkers in uitvoerende, administratiewe en bestuursbeoefeninge, in vergelyking met 20 persent in 1972 en 30 persent in 1980.
Baie kritici het egter ook opgemerk dat vroue se vordering grotendeels in minder gewensde en mindervergoedende beroepe is, diegene met minder status wat hieraan geheg is. Mediane weeklikse lone vir vroulike voltydse werkers bereik 71 persentasie lone wat mans ontvang het in vergelykbare posisies in die derde kwartaal van 1990, die hoogste wat hulle ooit was. Hierdie blatant ongelyke vergoeding bly 'n primêre bron van stres en frustrasie vir vandag se werkende vrou.
Daarbenewens word vroulike werknemers verwag om op vrolike en professionele wyse ondersteuning of "grunt" werk uit te voer. Selfs vroue wat hul pad na die uitvoerende suite werk, is geneig om te koop in die stereotipe dat die bediening van die kantoor deur ander vroue uitgevoer moet word. Vroue wat rolmodelle of mentors soek van die bevolking van vroue wat dit gemaak het, kan gefrustreer word deur 'n "elke vrou vir haarself" houding wat bo-aan baie organisasies bestaan, omdat baie suksesvolle vroulike bestuurders hul objekte beskerm ten alle koste.
Die beeld van "supermom" is welbekend die werkende vrou wat op een of ander manier daarin slaag om 'n voltydse werk te behou om die verband te betaal en sekuriteit te bied, 'n wonderlike ma en 'n adoring vrou, word betrokke by waardige oorsake en vind steeds tyd vir haarself sonder om by die nate uitmekaar te kom. Jongleren van hierdie veelvuldige en uitdagende verantwoordelikhede het gekom om aanvaar te word as die norm, selfs vir die enkelmoeder wat die enigste verskaffer van haar kinders is.
Mans is ook onder konstante druk om kreatief te wees, om die organisasie se bottom line te verbeter en om die baas te wys "waaruit hulle gemaak is." Terselfdertyd is mans nie masjiene nie, en moet hulle ook hul beroepsrolle met hul gesinsverantwoordelikhede jongleren. Soos 'n toenemende deel van die Amerikaanse vroue buite die huis werk, word vaders toenemend onder druk van hul vrouens om meer verantwoordelikheid vir die huishouding en die kinders te aanvaar. Geskeide vaders mag uitsluitlike bewaring of gedeelde verantwoordelikheid vir hul kinders hê. Hierdie vaders staan ​​voor die teenstrydige eise van beroep en die rol van "meneer ma."
Min werkgewers erken egter die implikasies van hierdie breë sosiale veranderinge. Hulle beweer dat moeders gesinsprobleme moet hanteer, terwyl vaders die hoogste prioriteit moet gee aan hul werk. Daar is selfs onlangse debatte en regsgedinge oor die toekenning van mans vaderskap verlof. Vroulike werknemers word gereeld deur werkgewers stereotipeer as minder stabiel en meer geneig om swanger te raak, te trou en die werk te verlaat. (Statistieke vir omset-omset is geneig om dit te ondersteun, wat aandui dat die primêre oorsaak vir vroue wat hul werk verlaat, voldoen aan die vereistes vir kindersorg.)
Meer as 80 persent van ouers wil graag sien dat werkgewers werkende ouers meer buigsame werkskedules bied en geleenthede om meer van hul werk by die huis te doen. Onlangs het 'n hoofwoordvoerder gesê: "Die vervanging van rigiditeit met buigsaamheid het die werknemers goed gedien. Hierdie premie is nou dat daar lewe voor en na kantoorure is." Dit is 'n stap in die regte rigting!
"Die Praktiese Ensiklopedie Van Geslag En Gesondheid; Van Afrodisiacs And Hormones To Potency, Stress, Vasectomy En Yeast Infection"