Oral op my pad stuur die Here altyd mense om my te help om nie die pad byster te raak nie. Dit gebeur amper elke dag. Die vrou by die poskantoor herinner my om ‘n foto te neem van die pakkie as ek ‘n boek pos. Die dame by die dieselplek herinner my om die strokie te neem. Iemand help my om die regte borduurgare op die regte plek te kies, die regte kleur te kies. Hier gee iemand raad, daar merk iemand iets op. En ek? Ek luister wat hulle sê, verander as ek kan en lewe lekker jolig voort.
Met boek twee het ek slimmer geword. Jy vra die ISBN-kode by die Nasionale Biblioteek gratis aan, jou vriendin laai ‘n program op die rekenaar af om die strepieskode te ontwerp en daar het jy dit, sonder die R250.
Maar daar is ‘n ander storie wat niemand jou van vertel nie. Sodra jy daardie boek gepubliseer het, dis nou nadat jy al die koste self betaal het, die redigeerders, die fotograaf, die stilis, die persoon wat die uitset van die boek doen, die drukkers, die koerier en sommer nog enige ander persoon ook wat betaal moet of wil word. Sodra jy die boeke in jou hand het en jou beursie minder as leeg is, begin jy boeke uitdeel vir almal wat ek nou genoem het en vir nog ‘n paar mense. Gratis. Dit lyk soos grondboontjies wat jy gratis uitdeel en jou hart trek op ‘n knop. En dán kry jy die boodskap van die Nasionale Biblioteek af: Vir 100 tot 1000 boeke wat jy laat druk het, moet jy vir hulle 5 boeke gratis stuur. Ja, vyf. Net so. Wat daarvan word, weet ek nie. Of dit in biblioteke kom of dalk sommer net op ‘n hoop beland, weet ek ook nie.
Jip. Maar ek nie die Vegan/Gin/Slaaikultuur in die Kaap gaan Bantingboeke verkoop nie. Hulle vry liewer met die bome. Of rook dit.
As mens 3 jaar oud is, is dit hoe jy van die dood leer en verstaan as jy 5 is en Oupa se hart het gaan staan. Jy besef hy gaan nie weer loop of op die stoep sit nie.