Ons het deur die bosveld gesukkel en nog hier en daar Engelse teegekom. Soms moes ons vir twee dae en twee nagte sonder kos klaarkom. Ons skoene was al stukkend en klere was maar ook baie effens. Om nog ‘n geweer en twee bande patrone in hierdie toestand te dra is nie speletjies nie. Na nog twee dae sonder kos het ons op ‘n paar kafferhuise afgekom. Koos Bekker was toe nog maar elf jaar oud, hy vra toe vir my of ons nie by die aia iets kan gaan kry om te eet nie. Ek het ingewillig want honger is nie maklik nie. Alles was baie netjies en skoon by die struis. Koos het vir die ou aia iets gevra om te eet, al was dit net ‘n bietjie suur pap. Sy het toe vir ons opgekookte kafferboontjies gegee om te eet.
Ons het toe opgetrek na Brakspruit. Daar het ons ons vasgeloop in ‘n groot Englese mag. Hulle het ons vir twee dae en nagte agtervolg. Sonder om ons die kans te gee om van ons perde af te klim. Dit was die tweede dag die middag dat ons effens kans gekry het. Oom Nicolaas van Rensburg die Siener soos ons hom genoem het, was ook by ons. Hy het sy kombers onder ‘n groot katbos oopgegooi en daar gelê. Toe hy opstaan kon ek sien dat hy diep dink. Ek vra hom toe, "Oom Nicolaas, wat sien oom?" en hy sê, "ek sien ons trek deur in die rigting van Schweizer Reneke sonder om ‘n skoot te skiet." Ek kon dit nie glo nie want in daardie rigting het dit gewemel van Engelse. Ons het egter soos gewoonlik sy raad gevolg en deur getrek sonder dat daar een skoot geskiet was.
Ons het begin optrek nader aan die Engelse laer. Toe ons die wal van die spruit uitklim was dit net lig en daar tref ons ‘n Engelse wag aan. Ek spring dadelik van my perd af en gaan sit. Ek het net gesit toe die skoot klap en hy my perd deur die nek skiet. Die perd het bo-oor my gespring en neergeslaan. Die wag het bly lê nadat my vinger die sneller getrek het, maar sy perd het weggehardloop. Ek moes toe sommer ‘n handperd van iemand anders annekseer.
Die terugtog was nie aangenaam nie. Oral lê doeies en gewondes wat om water roep, en ons het nie eers vir onsself nie. Waar moes ons nog kry om vir hulle te gee. By die kraal waar die groot slag was het dit aardig gelyk. Die kraal was nie ver van die rivier (of lopie) af nie. Die bloed van die Engelse en Hotnots en perde het by die hek uitgeloop na die rivier dat die skuimbolle daarop gestaan het.
Die seun Bekker het by Lord Methuen gekom voordat Genl. De la Rey daar was. Hy het so ‘n slap rand hoedjie gehad, hy gooi toe sy hoed vir Lord Methuen en sê, “ek sal jou ruil”. Die wagte sê toe vir hom dit is Lord Methuen wat daar lê, hy kannie sy hoed vat nie. “Ek is Hendrik Bekker” antwoord hy en stap weg. Later het Genl. De la Rey weer die hoed van hom terug gekry vir Lord Methuen.
‘n Paar jaar gelede het ek die voorreg gehad om by die herbegrafnis van Veldk. Erasmus te wees te Sannieshof by die feeshuis. Ek het die voorreg gehad om die kissie waarin sy oorskot was aan te gee na die graf. Daar is ook ‘n vierkleur op sy kis neergelê.
Daar was ‘n vroue kamp ook wat rondgevlug het. As daar dan so ‘n kansie kom dan besoek ons hulle en speel volkspele om sodoende weer bietjie die swaar te vergeet. Daar was ‘n Erasmus meisie, baie rats en ook baie aanvallig. Ek het net altyd probeer om haar in die oog te hou.