Langenhoven se skoolopleiding ontvang hy hoofsaaklik in Engels, eers van 'n aantal goewernantes en dan vanaf 1883 in die nuutgestigte plaasskool op Hoeko by die Hollandse Meester Marthinus Paulus Bloemkolk. Vanaf 1888 gaan hy na die dorpskool op Ladismith waar meneer J.R. Frylinck die hoof was en in Junie 1890 kom hy eerste in die Hoërskooleksamen in die destydse Kaapkolonie. Dan gaan hy vanaf Julie 1890 skool onder mnr. C.F. Rosenow by die Riversdal Public School for Boys. Hier loseer hy aan huis van die parlementslid mnr. Daniel du Plessis Bland en hy matrikuleer in Junie 1892, waartydens hy derde op die merietelys van die Kaapkolonie geplaas word. Op skool ontwikkel hy 'n besondere voorliefde vir Latynse prosa, wat later goed te pas kom by sy studie in die regte en sy direkte en ekonomiese skryfstyl help vorm. Hy trek ook voordeel uit die studie van Macaulay se "Essay on Milton". Die stylteorie wat hy later in "Die Opdraende Pad" ontwikkel het, is gebaseer op aantekeninge wat hy in hierdie voorgeskrewe boek gevind het. Op Riversdal stig hy 'n skooldebatsvereniging en is redakteur van die weeklikse skoolblad, wat hy onder die naam "The Pursuit of Knowledge" begin. Hy katkiseer en word in 1892 aangeneem by die NG Kerk op Ladismith, maar worstel vir lank met sy geloofsekerheid. In 1893 ontmoet hy die onderwyseres Helena de Vries van Prins Albert tydens 'n debatsaand wat op Ladismith gehou is en hulle raak in 1894 verloof.
Aanvanklik skryf hy vermaaklike verhale en gedigte in Engels, waarvan sommige gepubliseer word. Hy bemoei hom egter ook organisatories met debatsverenigings en lewer vir hierdie verenigings vroeg reeds 'n aantal samesprake in Afrikaans. In 1910 skryf hy vir die Engelse koerant The State 'n artikel oor "The problem of the dual language in South Africa", waarin hy Engels eerder as Nederlands as die uiteindelike taal van Suid-Afrika sien, ten spyte van sy klaarblyklike sterk gevoel vir Afrikaans. Die Engelse prys hierdie artikel met entoesiasme en die Hollandse dagblaaie reageer sterk, wat hom omstreeks April of Mei 1910 noop om sterk standpunt begin in te neem vir Afrikaans, aangesien hy veral negatief was dat Nederlands die taalstryd sou wen. Hierdie nuwe ingesteldheid en standpunt vind uiting in artikels wat in Ons Land, De Volkstem en Die Brandwag verskyn. Op 1 April 1912 word hy redakteur van Het Zuid-Westen, 'n Oudtshoornse nuusblad, wat hy vir die volgende drie jaar, benewens artikels oor aktuele sake, as podium vir sy opvattinge oor Afrikaans gebruik. Hier is Sarah Goldblatt vanaf September 1912 sy assistent en hulle het lewenslank 'n besonder hegte verhouding. Sy word sy vertroueling, sy klankbord en waarskynlik ook sy minnares, en as kuratrise van sy literêre nalatenskap het sy die Langenhoven-legende tot met haar eie dood in 1975 met drif en toewyding aan die gang gehou. Die ineenstorting van die volstruisveremark aan die begin van 1914 raak die omgewing van Oudtshoorn besonder nadelig en Het Zuid-Westen word weens finansiële probleme gedwing om op 9 Januarie 1915 te sluit. Hiermee kom sy joernalistieke loopbaan tot 'n einde, hoewel hy as Sagmoedige Neelsie steeds gereelde politieke artikels vir Die Burger skryf en ook vanaf April 1922 die weeklikse rubriek "Aan stille waters" behartig, welke rubrieke later in twee bundels gepubliseer word. Vanaf die sluiting van Het Zuid-Westen maak Langenhoven hoofsaaklik 'n lewe deur sy inkomste as politikus en sy inkomste uit sy skryfwerk.
In 1913 word hy lid van die Zuid-Afrikaansche Akademie voor Taal, Letteren en Kunst en in Julie 1914 maak hy 'n drieledige voorstel aan die Akademievergadering in Bloemfontein. Hy stel onder andere voor dat die Akademie sy goedkeuring aan onderwys in Afrikaans gee, hulp verleen met die verskaffing van leermiddels in Afrikaans en ook 'n spellingkommissie aanstel om spelling in Afrikaans te standaardiseer. Hy lewer ook sy belangwekkende toespraak oor "Afrikaans as voertaal" by hierdie geleentheid en dit word later met spellingwysigings opgeneem in "Ons weg deur die wêreld" en ook deur P.J. Nienaber opgeneem in "Pleidooie in belang van Afrikaans Deel II". Hierdie toespraak is 'n hoogtepunt in sy pleidooie vir Afrikaans en dit is opvallend hoe hy telkens die abstrakte en konkrete, teorie en praktyk, uitspraak en voorbeeld met mekaar afwissel en sy standpunt by herhaling aan die hand van illustrasies uit die eg-Afrikaanse werklikheid aan die toehoorder oordra. Langenhoven word hier verkies as lid van die eerste spellingkommissie, maar sy geografiese verwydering van die res van die kommissie lei daartoe dat hy geen werklike bydrae lewer nie en in 1915 nie herverkies word nie. Kort voor hierdie vergadering van die Akademie stel hy ook sy "Memorie aan die Afrikaanse Taalgenootskap" op, wat mede-onderteken word deur 'n aantal joernaliste wat daarop aandring om Afrikaans as medium vir hulle beriggewing te gebruik. Hierdie uitlaatklep vind hulle wanneer die Nasionale Pers op 18 Desember 1914 op Stellenbosch gestig word en die daaropvolgende stigting van Die Burger in Julie 1915. Baie van Langenhoven se boeke verskyn hierna by Nasionale Pers en vele bydraes van hom in Die Burger. Sarah Goldblatt verhuis in 1917 na Kaapstad en word daarna Langenhoven se skakelpersoon met die Nasionale Pers, wat sy onderhandelings met die uitgewers en die koerant behartig. Langenhoven se bande met hierdie groep versterk wanneer hy vanaf 24 April 1922 'n gereelde weeklikse rubriek in Die Burger onder die titel "Aan stille waters" skryf, waarvoor hy dan ook 'n meer gereelde inkomste uit sy skryfwerk verkry. Langenhoven bedank in April 1925 uit die Akademie sonder opgaaf van redes, maar in 'n brief aan Sarah Goldblatt blyk dit dat hierdie bedanking geskied as gevolg van beide politieke oorwegings (weens die sterk teenwoordigheid van ondersteuners van die Suid-Afrikaanse Party) en literêre oorwegings (die oorheersing van letterkundiges wat hul studies in die buiteland afgehandel het en opvattings oor die letterkunde gehuldig het wat Langenhoven nie aanstaan nie).
Wanneer Langenhoven in Kaapstad was vir die Parlementsittings of Kaapstad om ander redes moes besoek, het hy gewoonlik by Sarah Goldblatt (eers in die Tuine en later in Mowbray) tuisgegaan. Sy moes hom telkens fisiek uit die ellendes van sy drankverslawing red, soms deur hom letterlik in die huis in te dra en te verpleeg. In Sarah het Langenhoven ook 'n geestesmaat gevind. Sy was die persoon buite sy huislike kring wat die hartstog van sy ideale verstaan het, wat sy kunstenaarsiel begryp en vertroetel het en vir wie hy ten volle met sy werk kon vertrou. Die twee het deur die jare 'n drukke korrespondensie gevoer en uit die korrespondensie is dit duidelik dat daar 'n baie hegte en diep vriendskap tussen hulle was en na baie mense se mening veel meer as net vriendskap. Na Sarah se dood was daar gerugte van 'n seksuele verhouding tussen die twee, maar Jan Scannell het hierdie gerugte as onwaar afgemaak. In sy biografie van Langenhoven meen J.C. Kannemeyer egter dat Scannell die kodes wat daar in die korrespondensie tussen Langenhoven en Sarah was, kon misgekyk het. In 'n brief van 11 Januarie 1926 het Sarah geskryf dat sy alle briewe van hom noukeurig nagegaan het. Alle briewe te make met sy manuskripte, politiek en die pers het sy gehou en die ander tot niet gemaak. Terwyl sy hiermee besig was, het sy "seergekry", want elke brief "hou 'n intieme skakel uit die verlede voor my oë, en dit vind dadelik weerklank in my geheue en hart". Daar is verseker kodes wat gereeld in briewe tussen hulle na vore kom wat slegs begryp kan word in die lig van 'n intieme verhouding tussen hulle. Telkens in Langenhoven se briewe is daar 'n soort refrein wat daardeur loop: "Alles is beuselagtig op die een ding ná wat ek nie kan skryf nie" (7 Julie 1924); "Daar is nie 'n ding wat ek sou kan sê nie of ek moet stilbly daarvan" (13 November 1924); "Jy weet, Sub, daar is niks hiervandaan te skryf nie, of ek moet skryf wat ek nie kan skryf nie" (7 Januarie 1925); "Maar ek kan nie vir jou skryf nie want oor die een ding waar my hart vol van is, moet ek nie skryf nie" (16 Junie 1925).
Brink, André P. Die Burger: http://152.111.1.87/argief/berigte/dieburger/1998/04/04/9/3.html[dooie skakel]
Cillié, Petra Die Burger: http://152.111.1.87/argief/berigte/dieburger/1999/07/02/4/4.html[dooie skakel]
C.J. Langenhoven: http://www.cjlangenhoven.co.za/cj_langenhoven/index Geargiveer 1 September 2016 op Wayback Machine
Du Plessis, Bertie Beeld: http://152.111.1.88/argief/berigte/beeld/1995/06/12/6/4.html Geargiveer 17 Julie 2012 op Wayback Machine
Kannemeyer, J.C. (1 Julie 2000). "Staaltjies rondom die skerpsinnigheid van C.J. Langenhoven". Die Burger (bladsy 3). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 25 Julie 2013. Besoek op 25 Julie 2013.
Kannemeyer, J.C. Die Burger: http://152.111.1.87/argief/berigte/dieburger/2001/05/05/3/10.html[dooie skakel]
Langenhoven, C.J. Die Burger: http://152.111.1.87/argief/berigte/dieburger/1998/01/31/15/2.html[dooie skakel]
NB-Uitgewers: http://www.nb.co.za/authors/1127 Geargiveer 19 Februarie 2017 op Wayback Machine
Storiewerf: http://www.storiewerf.co.za/cvs/cv_cjlangenhoven_ph.htm Geargiveer 13 September 2014 op Wayback Machine
Van Bart, Martiens Die Burger: http://152.111.1.87/argief/berigte/dieburger/2000/08/05/1/29.html[dooie skakel]
Van Zyl, Wium Die Burger: http://152.111.1.87/argief/berigte/dieburger/1999/05/29/1/14.html[dooie skakel]
↑ "Staaltjies rondom die skerpsinnigheid van C.J. Langenhoven". Die Burger. 17 Maart 2000. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 25 Julie 2013. Besoek op 25 Julie 2013.
↑ "Van wig tot graf". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 29 Junie 2018. Besoek op 19 Maart 2016. 1903 – Langenhoven trek na Arbeidsgenot (vanaf Hoopstraat)