Maand: April 2012	Meetstok van jare se wegry van dieselfde plek	DONDERDAG 19 APRIL 2012
Ek ry vroeg vanaand weg by die skool waar ek al vir meer as dertien jaar werk en wonder hoe dit sal wees om die laaste keer daar weg te ry. ’n Paar draaie later dink ek hoe ek hierdie gewoonte ontwikkel het om te dink aan my lewe aan Taiwan wanneer ek wegry na ’n klas by hierdie spesifieke skool – die groot, breë tema van my lewe in Taiwan, nie spesifieke sake wat net relevant is tot daai dag of daai week nie.
Ek werk toe uit dat ek al meer as 1500 kere daar moes weggery het sedert vroeg 1999, wat beteken ek het seker al om en by ’n duisend keer my lewe in Taiwan gekontempleer nadat ek ’n paar ure tussen daai mure spandeer het.
Dat hierdie spesifieke skool die mees standvastige, konsekwente aspek is en sover was in my meer as dertien jaar in Taiwan, was die volgende stap in die gedagtetrein. Niks, nie woonplek, vervoermiddel, wat en waar ek eet, met wie ek sosialiseer, wat ek doen in die aande, hoe laat ek opstaan in die oggende, die hoeveelheid geld wat ek verdien, my finansiële verpligtinge of my verhoudingstatus het dieselfde gebly gedurende die laaste dertien jaar nie. Ek het selfs deur vier verskillende rekenaars gegaan! Wat dit nie verbasend maak dat ek neig tot groot gedagtes wanneer ek nog ’n keer my tydkaart pons by hierdie plek nie.
Wat hierdie tipe konsekwentheid aan ’n mens gee, is ’n maatstaf.
As ’n man na dertien jaar nog steeds dieselfde werk doen in dieselfde kantoor en dieselfde inkomste verdien – aangepas vir inflasie – sal hy tereg dink sy lewe het gestagneer, veral as hy sien hoe sy kinders in dieselfde tyd verander het van kleuters met vetkryt tussen hulle vingers tot tieners met iPhones of ander eletroniese toestelle in hulle hande.
Met die skool ter sprake sou ek stagnasie waardeer. Die werklikheid is dat my situasie by hierdie skool toenemend versleg het soos die een jaar homself bo die ander jaar bly pak het. Ek het begin met ten minste 15 ure per week, wat my gegee het omtrent NT$30,000 per maand. Ek doen nou twee ure per week by die plek, wat my omtrent NT$5000 per maand in die sak bring (ek het darem nog een of twee ander bronne van inkomste, soos ek ook dertien jaar gelede gehad het).
As ek my lewe in Taiwan moet meet volgens die meetstok van die mees konsekwente deel van my lewe hier, is ek nie besig om te stagneer nie, ek is besig om toenemend agteruit te gaan.
Ek kan sê dat dit onwetenskaplik is om jou lewe te meet aan net een maatstaf. As almal hulle lewens moet meet aan die een ding wat volhardend deel van hulle lewe gebly het vir ’n lang tyd – ongeag of hulle hou van hierdie ding of nie, sal meer mense dalk soos mislukkings voel. Ander sal dalk tot hulle verbasing besef dat hulle nie die groot mislukkings is wat hulle altyd gereken het hulle is nie. Mens moet jouself ook afvra waaraan mense hulle lewens meet as daar min of niks is wat konsekwent gebly het oor die laaste dekade of so van hulle lewens nie.
Gelukkig vir meeste van ons bestaan ons lewens uit dosyne groot legkaartstukke, en honderde kleiner stukkies. Sommige van hierdie stukke is dalk dieselfde na vele jare; sommige is dalk al afgedop en vaal; ander is skitterblink nuwe stukke, gemaak uit die beste tipe materiaal waarin legkaartstukke kom.
So is dit ook met my lewe.
Ek sal nietemin erken, geoordeel aan my situasie by die plek waar ek al werk vanaf my eerste week in Taiwan, dat sommige aspekte van my lewe in hierdie land wel agteruit gegaan het.
Ook so is dit soms maar net hoe dit is met die lewe.
Gepubliseer op 19/04/201225/03/2017Kategorieë Einde van my jeug – 2012	Die voordele en nadele van “Amptelike Notas”	DINSDAG 10 APRIL 2012
Ek is vir ’n geruime tyd al geïrriteerd met my stelsel van “Amptelike Notas” – my titel vir ’n Word doc wat planne en idees uiteenlê rakende een of ander manier van geldmaak. So ’n amptelike nota sal gevul wees met bladsy na bladsy aantekeninge, bullet points, lyste, tabelle en verduidelikings.
Ek het geïrriteerd geraak daarmee want dit het pynlik duidelik geraak dat ek kosbare ure spandeer daaraan om hierdie dokumente te vul met notas wat veronderstel is om ’n proses te vergemaklik, om antwoorde te vind op vrae, sodat ek uiteindelik vorentoe kan gaan – sonder om in werklikheid veel te vorder op enige front.
My nuwe benadering is om net te begin, met ’n basiese idee van wat ek wil doen en die mees elementêre beplanning, maar sonder om te veel tyd te verspil op “amptelike” dokumente.
Doen net, los die notas, is my raad aan myself deesdae.
Besef ek net-nou, die grootste deel van my literêre materiaal oor die jare was “amptelike notas” oor my lewe. In plaas daarvan dat ek net gedoen het, het ek onttrek, en notas gemaak oor wat ek dink ek moet doen, hoekom, hoekom dalk eerder nie, wat die alternatiewe is, wat meer sin maak, wat meer waarde sal hê vir myself en selfs vir ander mense.
In ’n stuk van Junie 2003 vra ek, “Waar is my plek in die Groter Hiërargie?” As ek toe die advies moes toepas wat ek deesdae vir myself gee, sou ek nie my tyd gemors het nie. Ek sou doodgewoon ’n rigting ingestap het en die eerste plek ingeneem wat naastenby reg gevoel het vir die oomblik.
Sou ek reg gewees het om so te doen?
Wat ek gedoen het deur notas te maak, was inderdaad om ’n posisie in te neem. Om te vra na my plek in die sogenaamde Groter Hiërargie en deur honderde ander verwante vrae te vra, het ek in werklikheid posisie ingeneem.
Ek versamel inligting. Ek neem aantekeninge. Ek stel lyste saam. Ek dink idees uit – sommige daarvan ’n mors van tyd, ander heel skaflik en potensieel winsgewend. En, soos ek sonder moeite kan bewys, ek doen, ek gaan oor tot aksie, ek pas toe in die praktyk waarop ek besluit het in my soms obsessiewe nota skrywery.
Dit is waar dat ek al baie tyd spandeer het aan notas maak – oor onderwerpe van maniere om geld te maak, tot die proses van uitsorteer wie en wat jy is en wat die moontlike betekenis kan wees van jou bestaan. Dis ook waar dat ek in sommige gevalle nie soveel toegepas het in die praktyk nie. Maar is dit noodwendig sleg?
As jy ’n rol materiaal voor jou oopgooi op die tafel om vir jouself ’n broek en ’n hemp, of ’n rok te maak, glo ek dis beter om twee keer te meet, en een keer te sny.
So ook glo ek as jy aanhou meet en nooit by die sny uitkom nie, beter jy gelukkig wees om te verskyn aan die wêreld nakend, met geen vrug van jou arbeid, of ’n draad klere om te wys vir jou tyd nie.
Gepubliseer op 10/04/201225/03/2017Kategorieë Einde van my jeug – 2012	Trots aangedrewe deur WordPress