8.8 cm Flak 36 met Flak Rohr 18 loop by die Imperial War Museum in Londen.
Die 8.8 cm Flak 18/36/37/41 is 'n Duitse lugafweer- en antitenkkanon wat in die 1930's ontwikkel is. Dit was een van Nazi-Duitsland se meesgebruikte kanonne regdeur die Tweede Wêreldoorlog en van hul mees gevreesde en herkenbare wapens tydens die oorlog. Die ontwikkeling van die oorspronklike ontwerp het gelei tot die daarstelling van 'n verskeidenheid kanonne.
Die naam van die kanon het betrekking op 'n verskeidenheid kanonne, die eerste een was amptelik die 8.8 cm Flak 18, die verbeterde weergawe die 8.8 cm Flak 36 en later die 8.8 cm Flak 37 genoem.[N 1] Die woord Flak is 'n akroniem in Duits vir Flugzeugabwehrkanone[N 2] en beteken lugafweerkanon, die oorspronklike doel vir die ontwerp van die kanon. In Engels het die woord Flak 'n generiese term geword vir enige lugafweervuur vanaf die grond. Informeel was daar na die kanonne verwys as Acht-acht (agt-agt) deur die Duitsers en die eighty-eight deur die Geallieerdes.[N 3]
Die beweegbare, goedontwerpte kanondraer het bygedra dat die lugafweerkanon direk in 'n beperkte teen-tenkrol gebruik kon word terwyl dit net so op sy wiele gestaan het. Dit kon binne twee-en-'n-halfminute geskuif word. Die kanon se sukses in die geforseerde teen-tenk rol het tot gevolg gehad dat 'n kanon vir tenks ontwikkel is uit die lugafweerkanon, die 8.8 cm KwK 36; KwK beteken Kampfwagen-Kanone (letterlik oorlogsvoertuigkanon of gevegsvoertuigkanon) en is ontwerp om as die primêre wapen in die skiettoring van 'n tenk gebruik te kon word. Die Tiger I swaartenk was toegerus met die 8.8 cm KwK 36 kanon.
Benewens hierdie Krupp ontwerpe het Rheinmetall later 'n kragtiger lugafweerkanon, die 8.8 cm Flak 41[N 1] ontwerp waarvan maar relatief min vervaardig is. Krupp het hierop gereageer met 'n prototipe van die langloop 8.8 cm kanon, wat later ontwikkel is as die 8.8 cm PaK 43-kanon wat vir teen-tenk en tenkvernietiging gebruik is in die Elefant en Jagdpanther tenkvernietigers. Dit is ook in die skiettoring van die Tiger II-tenk geïnstalleer, wat dit 'n ware swaargewigtenk gemaak het.
1.2 Eerste generasie: Flak 18, 36 en 37
1.3 Tweede generasie: Flak 41
3.1 Duitse gebruik
3.1.1 Lugverdediging van die Duitse Ryk
3.1.2 Ondersteuning van troepe
Ontwikkelingsgeskiedenis[wysig | wysig bron]
Troepe van die Gemenebeslande in die Eerste Wêreldoorlog met 'n verowerde Duitse 8.8 cm Flak 16 lugafweerkanon, Augustus 1918
Aanvanklik tydens die Eerste Wêreldoorlog was lugafweerkanonne aangepasde mediumkaliberwapens, so gemonteer dat hulle teen 'n veel groter hoek kon vuur. Teen 1915 het die Duitse bevelvoerders egter besef dat die aksie nutteloos was en miskien net as 'n afskrikmiddel dien, selfs teen die lugballonne en stadigbewegende vliegtuie van die tyd. Soos die vermoë van vliegtuie verbeter het, het weermagte doelgerigte lugafweerkanonne met hoë trompsnelhede ontwerp wat projektiele tot hoër hoogtes kon skiet. Dit was juis die hoë trompsnelheid, gekoppel met die projektiel se swaar massa, wat die 8.8 cm Flak een van die beste teentenkwapens van die Tweede Wêreldoorlog gemaak het. Die eerste sodanige Duitse kanon was in 1917 in diens gestel en het die 8,8 cm kaliber gebruik, wat 'n standaardkaliber in die Duitse Vloot was.
Na die Duitse nederlaag in die Eerste Wêreldoorlog, was hulle volgens die bepalings van die Verdrag van Versailles verbied om nuwe wapens van die meeste tipes aan te skaf. Tog het die Krupp-maatskappy begin om 'n nuwe lugafweerkanon saam met Bofors van Swede te ontwikkel. Die ontwerp was 'n 75 mm model. Gedurende die prototipefase het die Duitse Leër gevra vir 'n kanon met groter slaankrag; die ontwerpers het toe weer van vooraf begin en die 88 mm kaliber gebruik.
Prototipes van die 88 is in 1928 vervaardig. Die eerste model, die Flak 18, het oor 'n enkelloop met 'n lengte van 56 kalibers[N 4] beskik, wat gelei het tot die algemene benaming van L/56.
Eerste generasie: Flak 18, 36 en 37[wysig | wysig bron]
8.8cm Flak 36 besig om opgestel te word met beide stelle wiele reeds ontkoppel.
Die Flak 18 was gemonteer op 'n kruisvormige kanondraer. Dit kanon het oor 'n eenvoudige half-outomatiese herlaaistelsel beskik wat die dop van die pasgevuurde skoot uitskop sodat die volgende projektiel gelaai kan word. Die kanon vuur die volgende skoot en die terugslag vind plaas. Gedurende die terugslag word die leë dop d.m.v. hefbome terugwaarts uitgewerp en dan sal 'n nokas inskop en die kanon oorhaal. Dit verseker dat 15 tot 20 skote per minuut gevuur kan word wat beter was as die meeste soortgelyke wapens van die era. Hoëplofkragammunisie is gebruik teen vliegtuie en soldate en pantserammunisie is gebruik teen tenks en ander pantservoertuie.
Soos die Nazi's begin beheer oorneem het in 1933 is daar wydverspreid met produksie begin en die Flak 18 was in klein hoeveelhede beskikbaar toe Duitsland aan die Spaanse Burgeroorlog deelgeneem het. Dié kanon het homself gou bewys as die beste lugafweerkanon toe beskikbaar. Die afdeling wat die Flak 18 gebruik het, het bewys dat die kanon akkuraat is en ook in ander rolle gebruik kan word, byvoorbeeld teen landteikens. Die hoë trompsnelheid en groot kaliber het verseker dat dit 'n uitstekende langafstandteenvoertuig- en teenbunkerwapen is. Die aksie in die oorlog het ook 'n aantal klein probleme geïdentifiseer en ook waar moontlike verbeteringe aangebring kon word.
Die beweegbare, goedontwerpte kanondraer het tot gevolg gehad dat die lugafweerkanon direk in 'n beperkte teen-tenkrol gebruik kon word terwyl dit net so op sy wiele gestaan het sonder dat die ekstra bene uitgeplaas word. Daar is egter beperkings op die hoogte en die afstand wat behaal kon word in dié modus. Vir normale werking is die voorste en agterste wiel- en asstelle ontkoppel, die ekstra bene is vanaf die vertikale posisie na die grond oopgevou en die proses het slegs twee-en-'n-half minute geduur. Beide modusse het verseker dat die kanon gebruik kan word in vinnigbewegende operasies, tipies soos met die Blitzkrieg. Omrede die kanon swaar was kon slegs groot voertuie dit sleep, die Sd.Kfz. 7 voertuig met rusperbande agter was die beste keuse.
Elke battery het uit vier kanonne bestaan met 'n teiken aanwyserer elk, wat aan die sentrale beheerder gekoppel is wat gekoördineerde vuur toelaat. Met 'n outomatiese herlaai stelsel was die kanonrigter se taak om die kanon se loop op die teiken te hou met die seine vanaf die sentrale beheerder. Die laaiers moet net seker maak dat die wapen gevoer word met lewendige ammunisie wat vuur sodra dit gelaai is, die kanonrigter moet die kanon mik volgend die data.
Noord Afrika, 8.8cm Flak 18 gesleep deur 'n Sd.Kfz. 7, met die kantbene gelig.
Baie van die verbeteringe was aangebring aan die Flak 36, dit is toegerus met 'n loop wat uit twee stukke bestaan om geslyte voerings makliker te vervang. Die Flak 36 was ook somtyds toegerus met 'n pantser skerm om beperkte beskerming aan die bemanning te verleen. Hierdie skerms kon ook aan die Flak 18's geheg word.
Die latere model Flak 37 se instrumentasie is opgradeer sodat die kanonrigters die aanwysings vanaf die sentrale beheerder makliker kon volg. Sommige bronne het verkeerdelik berig dat die Flak 37 nie in 'n teen-pantser rol gebruik kon word nie. Die feit is dat alle 8.8 cm Flak kannone in staat was beide die rolle van lugafweer en teen-pantser te kan vertolk.
Die onderdele van die verskeie modelle was uitruilbaar en dit was nie ongewoon dat onderdele gemeng word nie. Beide die Flak 18 en die Flak 36 het dieselfde permanente tydbuis met twee "Zünderstellbecher" gehad. Die Flak 37/41 het 'n eenvoudiger tydbuis gehad.
Tweede generasie: Flak 41[wysig | wysig bron]
8.8 cm Flak 41 by die Amerikaanse Leër Artillerie Museum
So vroeg as 1939 reeds het die Lutfwaffe 'n versoek gerig vir wapens met 'n nog beter vermoë om die bedreiging van vliegtuie wat aanvalle vanaf hoë hoogtes doen, die hoof te bied. Rheinmetall se antwoord is die nuwe 88 mm ontwerp met 'n langer projektiel en loop.
'n Prototipe was reeds vroeg in 1941 beskikbaar wat aanleiding gegee het tot die naam 8.8 cm Flak 41. Hierdie nuwe kanon het 'n 9.4-kilogram projektiel gevuur met 'n trompsnelhied van 1,000 m/s wat verseker het dat dit hoogtes van 11,300 m kon bereik en 14,700 m ver kon skiet. General der Flakartillerie Otto Wilhelm von Renz het opgemerk dat dié kanon se vermoë amper gelyk is aan die 12.8 cm FlaK 40-kanon. Die Flak 41 op sy draaibare voetstuk het 'n laer silhouette gehad as die 8.8-cm Flak 18/36/37 op sy vaste voetstuk. Die loop was aanvanklik ontwerp as 'n driestuk met 'n lengte van 74-kalibers maar is later herontwerp na 'n tweestuk met lengte van 72-kalibers. Verbeteringe aan die herlaai stelsel het tot gevolg dat die vuurtempo verbeter het, met 20 tot 25 rondtes wat in een minuut gevuur kan word.
Omrede die kanon meer kompleks was het dit meer instandhouding geverg en ook meer probleme gegee. Hulle was hoofsaaklik in Duitsland gebruik omrede dit makliker was om hulle te onderhou en te diens. Van die probleme was dat die leë projektieldoppe vashaak wanneer dit uitgeskop word tydens die terugslag. Weens die hoë koste en kompleksiteit van die kanon is daar maar reletief min van hulle vervaardig, slegs 556 in totaal. Die eerste eenhede is in Maart 1943 afgelewer; vanaf Augustus 1944 was daar slegs 157 eenhede in bedryf en in Januarie 1945 slegs 318.
As gevolg van die lae produksie uitsette en probleme met die Flak 41 is daar probeer om die Flak 41 se loop op ander kanonwaens te bou. Gedurende 1942 was die Flak 41 se loop op die Flak 37 se onderstel gemonteer maar dit het gou geblyk dat die onderstel nie die kragte kon abosorbeer nie, selfs nadat dit versterk was. Daar is toe probeer om die Flak 37 se loop groter te maak vir 'n Flak 41 projektiel en 'n blitsbreker ook te installeer. Nadat ander onderdele versterk is was die oplossing suksesvol. Die suksesvolle ontwerp was 74 kalibers lank of 78 met die blitsbreker ingeslui. Daar was egter probleme ondervind met die Flak 37 se multi-onderdeel loop en 'n nuwe loop, baseer op die Flak 18 wat uit een stuk bestaan het, was ontwerp. Produksie was egter in elk geval gekanselleer nadat slegs dertien eenhede vervaardig is omrede die hulpbronne wat benodig is dieselfde is om 'n ware Flak 41 te vervaardig. Die hulpbronne was egter nie beskikbaar nie.
Daar was ook geeksperimenteer om die Flak 41 se loop op die onderstel van die 10.5 cm FlaK 39 te monteer. Dié produk het die 105 mm oortref en is die 8.8 cm Flak 39/41 genoem. Dit het egter nooit in produksie gegaan nie omrede geen Flak 41 lope beskikbaar was nie.
Daar was duisende 88 mm kanonne geproduseer gedurende die oorlog in verskeie modelle en onderstelle.
Swaar Flak produksie getalle
8.8 cm Flak 18/36/37
8.8 cm Flak 41
10.5 cm Flak 38/39
? 38 290 509 701 1,220 1,331 92 meer as 4,181
12.8 cm Flak 40 (insluitend tweeling)
In vergelyking met ander tipe artillerie het die Duitse oorlogs industrie 570 swaar (kaliber 88–128 mm) lugafweer kanonne, 1,020 veld artillerie eenhede en 1,300 tenkkanonne, teen-tenk kanonne en selfaangedrewe kanonne in Desember 1943 gebou.
Krygsgeskiedenis[wysig | wysig bron]
American troops knew that the greatest single weapon of the war, the atomic bomb excepted, was the German 88 mm flat-trajectory gun, which brought down thousands of bombers and tens of thousands of soldiers. The Allies had nothing as good, despite one of them designating itself the world's greatest industrial power.
— Paul Fussell, 1989
Duitse gebruik[wysig | wysig bron]
Die 88 mm was gebruik in twee rolle: swaar lugafweerkanon en as 'n antitenk kanon. Ander gebruike sluit in ondersteuningsvuur vir die troepe aan die front en in 'n statiese lugafweerrol op die Duitse tuisfront.
Lugverdediging van die Duitse Ryk[wysig | wysig bron]
Kommandogerät 40, die afstandmeter en meganiese analoog rekenaar wat die lugafweerkanonne beheer, Manege Military Museum, Helsinki, Finland (2006)
Na 1935 is die lugafweerverdediging van Duitsland deur die Luftwaffe beheer. Toe die Tweede Wêreldoorlog uitbreek het die Luftwaffe oor 6 700 (2 cm en 3.7 cm) ligte en 2 628 swaar Flakkanonne beskik. Die meeste van laasgenoemde was 8.8 cm Flak 18s, 36s of 37s; daar was ook 'n klein aantal 10.5 cm Flak 38's of 39's. Dit was tweekeer soveel as die aantal lugafweerkanonne waaroor die Britse lugverdeging beskik het terwyl Frankryk en Amerika selfs nog minder gehad het. Die meeste van die 88 mm kanonne is regdeur die oorlog vir lugafweer gebruik, waarvoor hulle ontwerp is.
Die lugafweerkanonne was nie goedkoop nie, veral as dit vergelyk word met die kostes van vegvliegtuie. In Januare 1943, die tydstip toe Duitsland in 'n desperate geveg gewikkel was tydens die Slag van Stalingrad in die Ooste en strawwe bombarderings moes verduur van die Geallieerdes in die Weste, was uitgawes op lugafweerkanonne 39 miljoen Ryksmark, terwyl die res van die uitgawes gespandeer op ammunisie en wapens slegs 93 miljoen mark was; dit sluit 20 miljoen vir die Duitse Vloot in en slegs 9 miljoen vir vliegtuie.
In Augustus 1944 was daar 10 704 Flak 18, 36 en 37 kanonne in diens, hul getalle is aangevul deur die 10.5 cm Flak 38 en 39 kanonne asook die formidable 12.8 cm Flak 40. Die rede vir die toename is die toename in bombarderings aanvalle gedurende 1943 en 1944 deur die Britse en Amerikaanse lugmagte. Daar was klagtes dat die lugverdedigingprogram nie doeltreffend was nie en dat die kanonne oorgeplaas moet word waar dit gebruik kan word in 'n anti-tenk rol. Hierdie polities-ongewilde oorplasing het nooit plaasgevind nie.
Ondersteuning van troepe[wysig | wysig bron]
'n 88 mm kanon in 'n direkte vuurrol, USSR, 1942
Die 8.8 cm Flak het goed gedoen in sy oorspronklike rol as 'n lugafweerkanon en het homself bewys in 'n antitenkrol ook.  'n Amerikaanse tenkbemanningslid wat drie tenkvoltreffers oorleef het, het aan die Chrysler (waar die tenks vervaardig is) geskryf na D-dag en bevestig dat die 88 hulle vinnig verwoes het en deur die tenks gaan asof dit papier was. Die sukses van die kanon was toe te skryf aan sy bruikbaarheid, die loop kon laat sak word sodat dit onder die horison kon mik. Geen ander lugafweerkanon kon dit doen nie. Soos die Tweede Wêreldoorlog gevorder het, het dit duidelik geword dat bestaande teen-tenk wapens nie die pantser van groter en swaarder vyandelike tenks kon deurdring nie, en bevelvoerders het meer en meer die 8.8 cm Flak kanon gebruik teen tenks.
Die 8.8 cm Flak is ontplooi teen tenks in 'n teen-tenk rol net soos in sy lugafweer rol, hulle is saam geplaas in batterye, gewoonlik vier elk. Die hoërvlak taktiese eenheid was gewoonlik 'n mengsel van lugafweerkanonne (gemischte Flak-Abteilung).[N 5] Die bateljonne het gemiddeld uit 12 kanonne bestaan, ondersteun deur kleiner kanonne.
Die Duitse Condor Legioen het hoofsaaklik die 8.8 cm Flak 18 kanon gebruik tydens die Spaanse Burgeroorlog waar sy gebruik as 'n teen-tenk wapen sy rol as 'n lugafweer kanon oorskadu het. Vir die Slag van Frankryk was die Duitse Leër ondersteun deur 8.8 cm Flak kanonne van 24 gemengde lugafweer bateljonne.
↑ 1,0 1,1 In Duits word die komma gebruik as die desimale skeier, dus is die amptelike spelling "8,8 cm" en nie "8.8 cm" nie. Daar is na die kanon in die spreektaal verwys as Acht-komma-acht Zentimeter.
↑ Verskeie bronne stel dat die woord Flak 'n afkorting is vir Flugabwehrkanone of Fliegerabwehrkanone of Flugzeug-Abwehr-Kanone is. In alle gevalle, insluitend die laaste verwysings, was die letter "k" in "Flak" nooit as 'n hoofletter geskryf nie, omrede dit nie 'n afkorting vir die Duitse woord Kanone is nie.
↑ The Allied slang for anti-aircraft fire, ack-ack, does not come from the Acht-acht, but is World War I signalers' phonetic spelling of the letters "AA".
↑ 56 kalibers: die loop se interne diameter van 88 mm vermenigvuldig met 56
↑ Die ligte lugafweer battlejonne was gewoonlik nooit toegerus met die 8.8 cm Flak kanonne nie, die swaar bateljonne was min gebruik in die praktyk.
↑ W. Biedermann (1923). Die deutsche Sprache als Spiegel deutscher Kultur. Frommannsche Buchhandlung. p. 38. Flak (Flugzeugabwehrkanone)
↑ Oberkommando des Heeres H.Dv.481/541 – Merkblatt für die Munition der 8,8 cm Flugabwehrkanone 18 (8,8 cm Flak 18) und der 8,8 cm Flugabwehrkanone 36 (8,8 cm Flak 36); Berlin: Oberkommando des Heeres, 1942.
↑ "Great war slang". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 20 Julie 2011.
↑ 5,0 5,1 5,2 "TM E9-369A: German 88-mm Antiaircraft Gun Materiel – Technical Manual, U.S. War Department, June 29, 1943 (Lone Sentry)" (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 September 2018. Besoek op 23 Desember 2014.
↑ 6,00 6,01 6,02 6,03 6,04 6,05 6,06 6,07 6,08 6,09 6,10 6,11 6,12 6,13 6,14 Westermann, Edward B. (2005–2009) . Flak: German Anti-aircraft Defenses 1914–1945. Modern War Studies. University Press of Kansas. pp. 19, 36–38, 44, 53, 58, 83, 90, 108, 128–129. ISBN 978-0-7006-1420-2.
↑ "88mm Flak Series – Flugabwehrkanone". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 17 Desember 2014. Besoek op 23 Desember 2014.
↑ Chow, Roy "Mistakes and Myths in German 8.8cm Flak Identification"  Troy, MI, 06 Feb 2012. Retrieved on 08 Okt 2014.
↑ 9,0 9,1 9,2 9,3 Norris, John (2002-01-01). 88 Mm FlaK 18/36/37/41 & PaK 43, 1936–1945: 1936–45. p. 15. ISBN 978-1-84176-341-5.
↑ 10,0 10,1 10,2 Gander, Terry. German 88. Sword and Pen. ISBN 978-1-84884-832-0.
↑ "Lexikon der Wehrmacht – Flugabwehrwaffen (Flak)".
↑ 12,0 12,1 12,2 "German Weapon and Ammunition Production" (in Engels). Geargiveer vanaf die oorspronklike op 10 Maart 2016.
↑ 13,0 13,1 Fussell, Paul (August 1989). "The Real War 1939-1945". The Atlantic (in Engels). Besoek op 2019-07-10.
↑ Fussell, Paul (1989). Wartime: Understanding and Behavior in the Second World War. Oxford University Press. pp. 267–268. ISBN 0-19-503797-9. LCCN 89002875.
↑ Stout, Wesley W. (1946). "Tanks are Mighty Fine Things". Chrysler Corporation. pp. 116–118. Besoek op 2019-07-11.
Wikimedia Commons het meer media in die kategorie 8.8 cm Flak 18/36/37/41.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=8.8_cm_Flak_18/36/37/41&oldid=2173242"
Die bladsy is laas op 29 April 2020 om 00:46 bygewerk.