Leer om ander in Jordanië te vertrou - Reisverhale - 2021
Opgedateer: 02/01/2019 | 1 Februarie 2019
Dit is 'n gas blog deur Laura, ons inwonende kenner op vroulike reis. Baie van ons het vooropgestelde idees oor wat die lewe in die Midde-Ooste is en hoe ons behandel kan word as ons daar reis. Terwyl hy in Jordanië reis, het Laura 'n paar verrassende ontmoetings met die plaaslike bevolking gehad. As 'n solo vroulike reisiger, is Laura verwelkom en vriendelik in Jordanië behandel ... veral as dinge moeilik raak.
My alarm het om half vieruur afgegaan. Terwyl ek in die donker buite gewag het vir my taxi om my op die busstasie te betrap, het 'n man uit die skadu's van die restaurant verskyn en ek het gespring, geskrik van in 'n halfnauwende toestand. Hy was die veiligheidswag, en toe ek sien dat ek wakker was, het hy my 'n koppie Arabiese tee gebring. Daar is niks soos om 'n suiwer drankie om 05:00 te hê nie, en aangesien dit onbeskof sou wees om nie sy gasvryheid te aanvaar nie, het ek dit gaargemaak.
Ek word nie so vroeg wakker nie. Die vorige dag was daar egter baie verwarring oor die bus wat ek moes neem om na 'n dorpie genaamd Dana te kom. Ek het baie daaroor gehoor en wou besoek. Openbare vervoer in Jordanië is nie maklik nie: die busse gaan baie vroeg weg, en baie bestemmings kan slegs een of twee keer per dag bereik word. In my geval was daar net een bus per dag van Aqaba na Dana, en niemand het geweet watter busstasie die Dana-bus vertrek het nie. Ek het met my hotel eienaar vir hulp gesels. Hy het 'n paar oproepe gemaak en het my vertel dat hy seker was dat die bus na Dana om 06:00 vanaf die hoof busstasie vertrek.
Ek het my taxi bestuurder gesê om my na die hoof busstasie te neem om na Dana te gaan. "Ag nee," het hy gesê. "Dit verlaat van die ander busstasie." Na baie bespreking het ek besluit om die bestuurder te vertrou. Ons het om 5:35 by die tweede busstasie aangekom. Geen bus nie. Skielik begin die buur moskee die oproep tot gebed. Die volgende ding wat ek geweet het, het my taxibestuurder weggedraai en weer oor sy skouer geskreeu dat hy "reg terug was." Toe hy my verrassing sien, het hy my die sleutels geslinger - asof dit my gerus sou stel .
Ek staan ​​daar verstom in 'n skare wat na die moskee hardloop. Ek kan net dink wat mense gedink het toe hulle na my gekyk het, 'n blonde wit meisie wat voor 'n dag teen 'n taxi in 'n klein dorpie teen 'n taxi leun. As ek gesê het dat ek 'n paar mense in hul spore gestop het, sou dit 'n understatement wees. My taxi-bestuurder het om 5:50 van die moskee teruggekeer, net 10 minute van die bus vertrek.
Ná nog vyf minute was daar nog geen bus nie, so het hy gevra. Verskeie mense het gesê die bus het eintlik van die hoofstasie vertrek. Ons het in die motor gespring en na die hoofstasie gery. Deur 'n wonderwerk het my bestuurder dit op die straat gesien toe dit gereed was om weg te trek. Ek het my goed gegryp en feitlik uit die motor gespring.
Toe ek die bus aan boord was, het die bestuurder my vertel dat hy nie die direkte snelweg na Dana geneem het nie, so ek sal op enige stadium busse moet verander. Ek was net so verlig dat ek dit gemaak het voordat hy weggetrek het dat ek nie omgee nie.
Dit was 'n warm, stowwerige rit, en die man voor my het die hele ketting gerook. Na vier uur het ons die woestynlandskap verlaat en in die heuwels geklim. Toe ons by die volgende dorp kom, is ek aangesê om weg te gaan. Sodra ek uit die minibus uitgekom het, het 'n taxibestuurder my afgekom. Ek het die diens geweier en vir hom gesê dat ek op die minibus vir Dana wag.
"Daar is nie meer busse vandag nie," het hy verduidelik. "Die busse na Dana werk nie op Vrydae nie."
Ek het hom nie geglo en weg geloop nie. Ek het die straat gekruis, 'n paar piesangs gekoop, en omgedraai om die taxibestuurder nog daar te sien. Ek het gedink aan die situasie. Ek het stadig besef dat hy waarskynlik die waarheid vertel. In Jordanië is Vrydag 'n naweekdag, tradisioneel bedoel vir gesinne. Ek het 'n besluit geneem, teruggekom na die bestuurder, ruil vir 'n beter tarief, en ons was op pad na Dana.
As 'n solo vroulike reisiger, is jy altyd op die hoede. Jy hoor stories van mense wat geswem of mislei word. Dit is moeilik om jou wag te laat val en ander te vertrou. Soms moet jy net met jou maag gaan en besef nie almal is besig om jou te kul of te seer nie.
Ek het dit geleer op pad na Dana.
Laura Walker bestuur die webwerf A Wandering Sole. Sy woon tans in Portland waar sy Amsha bestuur, 'n toebehore en huisgoedmerk wat in Oos-Afrika geproduseer word. Benewens die bestuur van haar besigheid, werk Laura as werkafrigter vir nuwe vlugtelinge in haar stad. Sy werk met kliënte van regoor die wêreld en gebruik haar beperkte kennis van Swahili om Kongolese kliënte te dien. Sy dien ook kliënte uit die Midde-Ooste, Asië, ander lande in Afrika, Sentraal-Amerika en Kuba.
Vir 'n volledige A-tot-Z-gids oor solo vroulike reise, kyk na Kristin se nuwe boek, Oorwinnaar Berge. Naas die bespreking van baie van die praktiese wenke vir die voorbereiding en beplanning van jou reis, spreek die boek die vrese, veiligheidskwessies en emosionele bekommernisse waarmee vroue alleen reis. Dit bevat meer as twintig onderhoude met ander vroulike reisskrywers en reisigers. Klik hier om meer te leer oor die boek, hoe dit jou kan help, en jy kan dit vandag vandag lees!