Indienons 'n film van die geskiedenis van ons hande sou maak, broers ensusters, hoe sou dit lyk? Heel waarskynlik sou die eerste skoot diéwees van 'n vuisie van 'n baba, en dan 'n nabyskoot van 'n paarvingertjies wat styf aan mamma se vinger vasklou. Heel waarskynlikdan 'n handjie wat aan 'n stoel vasklou terwyl jy leer loop, gevolgdeur 'n hand wat met 'n lepel leer eet. En kort voor lank sal onshande begin sien wat liefkoos: 'n hand wat met mamma se hare speel,of besig is om 'n hondjie te streel.
Asons die film vir ons vriende sou wys, sou ons baie trots wees opsekere oomblikke: jou hand wat uitreik om 'n geskenk te oorhandig of'n prys te ontvang, dalk waar jy 'n ring aan iemand se vinger steek,'n maaltyd voorberei of jou hande saamvou in gebed.
Wanneerek 'n verhaal soos hierdie in die evangelies lees, broers en susters,kry die nuuskierigheid soms die oorhand oor my. Ek wonder altyd: watnog? Wie was byvoorbeeld hierdie man, hoe lank was hy al siek? Waarhet hy gewoon? Hoekom het hy na Jesus toe gekom? Sulke soort vraevra ek myself dikwels af. En miskien, broers en susters (ennatuurlik interpreteer ek nou), was sy verhaal iets soos dievolgende:
'nVolle vyf jaar het niemand aan my geraak nie. Nie 'n enkele mensnie. Nie my vriende nie. Nie my kinders nie. Nie eers my vrou nie. Hulle het net na my gekyk. Met my gepraat. Ek het die liefdegehoor in hulle stem. Ek het in hulle oë gesien dat hulleomgee. Maar ek het hulle aanraking nie gevoel nie.
Watvir julle alledaags was, het ek begeer. 'n Eenvoudige handdruk. 'nOmhelsing. 'n Kloppie op my skouer om my aandag te trek. Sulkeoomblikke het uit my lewe verdwyn. Ek het so aanraking begeer. Selfs as ek maar net die skouer kon skuur tussen 'n skare van mense. Maar vir vyf jaar lank het dit nie gebeur nie. Hoe kon dit? Ek wasnie op straat toegelaat nie. Selfs die rabbi’s het op 'n veiligeafstand van my gebly. Ek was nie in die tempel toegelaat nie. Ekmog nie eers in my eie huis bly nie. Want ek was melaats.
Diefisiese gedeelte van die siekte, broers en susters, was egter nie dieergste nie. Die sosiale aspek daarvan was. Melaatses is gereken asmense by wie 'n heilige God nie teenwoordig kon wees nie. Hulle was'n gevaar vir die samelewing. Buite die stadspoorte was hulle plek. Hulle was nie gereken as deel van die volk van God nie. Besmet deur'n siekte wat hulle nie gesoek het nie, vermy deur mense wat hulleken, verwerp deur mense wat hulle nie geken het nie, verdoem tot 'ntoekoms wat hulle nie kon verduur nie. Hulle het geweet: die lewesou nooit weer dieselfde wees nie.
Partyvan ons doen dit alreeds. Ons gebruik ons hande om vir siekes te biden ander te bedien. Ons gebruik ons hande om die mense in my wyk tegaan besoek. Soms raak ons nie eers aan mense nie. Maar ons gebruikons hande vir daardie telefoonoproep wat so broodnodig was, watsoveel vir 'n ander beteken het. Of ons gebruik dit om 'n eenvoudigebriefie op doodgewone papier te skryf wat vir ander 'n kleinood word.