Enkele antraksgevalle het weens hul aak-ligheid 'n onuitwisbare indruk by my gelaat. Die eerste, toe ek nog 'n mediese student was, was 'n abbatoirwerker met `n sogenaamde ``eselkakebeen'' waaruit etter deur verskeie gate gestroom het. Die infeksie is ná weke lange penisillieninspuitings genees, maar die pasiënt is met 'n gruwelik verminkte gesig gelaat.
'n Ander antraksongeval was 'n skaapskeerder. Inwendige absesse het sy derms aan mekaar laat kleef, op sy buikwand uitge-breek en sy lewe beëindig. Toe begryp ek waarom die Hollanders antraks ``miltvuur'' noem.
Hoewel die onlangs verspreide antraks-kieme die gevoeligste vir laasgenoemde geblyk het, sal dit in die geval van 'n plaaslike uitbreking loon om riglyne vir bevestiging en behandeling van vermoedelike gevalle van die Departement Gesondheid in te win.
Vure op straat en op die pouslike plein kon nie die siekte bekamp nie. Die lyke van slagoffers het té vinnig opgestapel om begrawe te word en is summier in die Rohanrivier gegooi. De Chauliac het dapper op sy pos gebly. ``Wat myself betref,'' skryf hy, ``Ek durf my nie verskoon nie, hoewel ek voortdurend in vrees leef.'' Hy het pes gekry, dog sy lewe behou. ``Mense word straatsgewys uitgewis.'' skryf Samuel Pepys oor omstandighede in Engeland en daag die noodlot uit. ``Ek het nog nooit so vrolik as in dié pestyd geleef nie.''