Fiksie | Liefdesverhale blog
Trish Goosen beantwoord ’n paar vrae
January 17, 2017 ~ nbliefdesverhale	~ Leave a comment
Trish Goosen, ons eerste skrywer van die maand vir 2017, het ‘n paar vrae oor Vurig op Flaminkevlei beantwoord:
Liefde op Langebaan, Hartstog op Hartenbos, Vurig op Flaminkevlei … Wat kom eerste, die wonderlike titel of die storie?
Ek dink gewoonlik eers aan die plek waar ek my verhaal wil laat afspeel. Dit moet natuurlik ‘n plek wees wat ek goed ken, anders sal my uitbeelding daarvan nie geloofwaardig wees nie. As ‘n besige werkende mamma van twee jong seuntjies, het ek nie tyd om veel navorsing te doen nie. Tweede kom die titel en derde die storie. Nadat Liefde op Langebaan die lig gesien het, het my vorige liefdesverhaalredakteur, Hester, genoem sy hou van die feit dat die romantiese verhaal op ‘n vakansiedorp afspeel. En nét daar is die idee gebore om my daaropvolgende verhale ook op vakansiedorpe te laat plaasvind.
Waar kom die inspirasie vir Vurig op Flaminkevlei vandaan?
Ek was verlede somer op ‘n plesierboot op die Bergrivier in Velddrif. Wow! Need I say more?
Is Liam en Belinda op werklike mense geskoei?
Mense vra my nogal gereeld of die karakters in my verhale op regte mense geskoei is. Die antwoord is nee én ja. Sommige van my vriendinne sê hulle het al hulself in my verhale raakgelees. Hulle is nie heeltemal verkeerd nie. Ek voeg stukkies van die mense om my se persoonlikhede bymekaar om my karakters te skep. En een ding wat vir my baie belangrik is, is om ‘n heldin te skep wat glad nie soos ek is nie.
Vertel ons van jou skryfproses – waar, wanneer, vir hoe lank?
Ek het nooit tyd om te skryf nie. My dae is baie vol. Wanneer ek skryf, moet ek my slaap opgee. Maar op ‘n manier maak ek tyd. Dit is ‘n gebedsaak. Ek skryf omdat ek graag wil en dit een van die min dinge is wat ek vir myself doen. Daarom is daar nooit ‘n patroon aan wanneer en hoe lank ek skryf nie. Ongelukkig kan ek nie sê ek gaan sit met my skootrekenaar by die see of in ‘n koffiewinkel om te skryf nie. Dit sou seker baie meer interessant gewees het om dit te sê, maar ek vind ek skryf maar die beste by my huis wanneer almal slaap en daar uiteindelik stilte is.
Inspirasie daal gewoonlik laag wanneer my lewe baie besig raak. As ek dag vir dag teen die spoed van wit lig op die hamsterwieletjie hardloop, word my kreatiwiteit onderdruk. Dis gewoonlik op my afdae en naweke wanneer die idees weer begin vloei. ‘n Lekker lang bad help ook daarvoor.
6. Het jy enige raad vir voornemende liefdesverhaalskrywers?
Probeer sensories dink. Wanneer dit by liefde en passie kom, wil mense hulself in ‘n verhaal inleef.
7. Wat lees jy op die oomblik?
Velddrif se Stories deur Lokkie van Zyl en I, Saul deur Jerry B. Jenkins.
Vurig op Flaminkevlei deur Trish Goosen is NB-Liefdesverhale se Januarie boek van die maand, die eerste vir 2017!
Koop dit nou! Loot | Raru | Van Schaick | Amazon Kindle
Boek van die maand in Januarie: Vurig op Flaminkevlei deur Trish Goosen
January 3, 2017 January 3, 2017 ~ nbliefdesverhale	~ Leave a comment
Vir die eerste keer ná haar man se dood neem Belinda haar vierjarige dogtertjie met vakansie na Velddrif om in tannie Wollie se “chalet op Flaminkevlei” te gaan bly. Belinda wou juis op dié rustige Weskusdorpie kom uitspan, want hier sal sy sekerlik nie ongewenste aandag kry nie. Sy sal tevrede wees as daar nooit weer ’n man in haar rigting kyk nie. Om een geliefde te verloor was pynlik genoeg. Nee wat, sy het besluit om haar lewe aan haar kind te wy en mans af te sweer.
Maar toe Belinda se Great Dane op Velddrif loskom en die rivier in foeter agter voëls aan, kry sy sowaar met ’n blerrie aantreklike mansmens te doen toe ene Liam Naudé tot die hond se redding kom. Die arrogante man weet egter te vertel dat hy dit nie vir háár onthalwe gedoen het nie, maar vir die arme voëls s’n! Boonop kuier Liam met die onthutsende groen oë gereeld by tannie Wollie om navorsing vir die een of ander boek te doen. En nou kan Belinda hom nie meer ontduik nie …
Etresia (Trish) Goosen is in 1982 in Kaapstad gebore. Sy het grootgeword en skoolgegaan in Florida aan die Wesrand en matrikuleer aan die Hoërskool Vredenburg op die Weskus. Na vele omswerwinge en verkeerde loopbaankeuses, het sy na die Weskus teruggekeer en haar nis in letterkunde en die joernalistiek gevind. Trish woon saam met haar man op Vredenburg en is sedert 2011 ’n verslaggewer by die Weslander, Media24 se gemeenskapskoerant aan die Weskus.
Vier lentedag met ’n inkleurprent!
September 1, 2016 ~ nbliefdesverhale	~ Leave a comment
Vier lentedag met ‘n inkleurprent geïnspireer deur die voorblad van Anita du Preez se wonderlike liefdesverhaal, Letitia en die lektor! Die skrywer het dit self ontwerp – is dit nie wonderlik nie?
Druk die prent uit en deel jou kunswerk op ons Facebook-blad en jy wen dalk ‘n getekende kopie van die boek:
Meer oor Letitia en die lektor
Lees ‘n uittreksel uit Letitia en die lektor
Anita du Preez beantwoord ‘n paar vrae
Letitia en die lektor deur Anita du Preez was NB-Liefdesverhale se boek van die maand in Augustus.
Anita du Preez beantwoord ’n paar vrae
August 16, 2016 October 24, 2016 ~ nbliefdesverhale	~ Leave a comment
Ons hartsvriendin het vir Anita du Preez, skrywer van Letitia en die lektor, so ‘n paar vrae gevra om die persoon ágter Augustus se ‘Boek van die maand’ beter te leer ken:
Wat het die sappige storielyn van Letitia die lektor geïnspireer?
ŉ Insident op die kampus waar ek klasgee. Toe ruk dit heeltemal handuit in die storie en soos karakters maar dikwels doen, besluit die vark in die verhaal toe hy wil liewer die sexy held in die verhaal wees. Toe is hy.
Margot en die meerman, Die wet van liefde, Bambi en die boef, Hermien en die hartedief … Waar kom hierdie lekker titels vandaan?
Sommer uit my kop. Ek hou van rymelary en alliterasie en so het dit so half my “thing” geword om die heldin se naam met dieselfde letter te laat begin as die bynaam van die held. Ek hou van my taal en dis lekker om daarin te mag speel.
Sedert 2007/8. Eers in Port Elizabeth, toe in die Kaap en altyd voor my kamervenster. Ek begin met die eerste sin en daar gaat ek. Lees alles honderd keer oor en oor en is nie sommer tevrede nie. Vol fiemies. Maar dis lekker!
Ja! Sy bestaan wel, maar sy besoek jou net as jy werk. Sy val nie uit die lug nie. Sy woon in jou sleutelbord, daar waar jou karakters ook sommer so onder jou vingerpunte uitspring en sê “hei! Skryf my!”
Wat kan jou aanhangers volgende verwag?
Aanhangers? Het ek aanhangers? Sjoe dankie julle! Hang net nog ŉ bietjie aan daar gebeur dalk nog ŉ liefdesverhaal teen Desember.
Enige raad vir die wat ook graag liefdesverhale wil skryf?
Skryf hom. As hy in jou kop woon sal hy nooit weggaan en jou uitlos voor jy hom skryf nie, dus het jy nie juis ŉ keuse nie. So skryf hom dat die sop spat! En moet hom nie in ŉ file wegsteek nie. Wys dit vir iemand. Jy weet nooit!
Pamela Jooste People Like Ourselves (weer nou net klaar), Tyne O’ Conell Sex< Lies and Litigation (besig mee), Praba Moodley The Ties That Bind, Henning Mankell se Kennedy’s Brain (wag altwee op die bedkassie) en ŉ hoofstuk uit my Holy Bible New International Version, saans voor ek slaap. Ek het ook so pas my oë toegeknyp en my beursie oopgemaak en Deon Meyer se KOORS gekoop. Dus lê dit nou bo op al die ander boeke op my bedkas!
Koop dit nou: Takealot | Van Schaik | Raru | Amazon Kindle | Graffiti
Lees ’n uittreksel uit Letitia en die lektor deur Anita du Preez
August 12, 2016 August 12, 2016 ~ nbliefdesverhale	~ Leave a comment
Letitia, die hoofkarakter in Anita du Preez se nuwe liefdesverhaal, het ’n lysie dinge wat sy wil doen om haar lewe reg te ruk ná haar egskeiding; ‘n lysie wat dien as katalisator vir opwindende nuwe dinge.
Lees ‘n kort uittreksel uit Letitia en die lektor om te sien wat staan op dié lysie:
Dalk is Roelof reg. Dalk moet sy ’n lys maak. Ja. Sy moet haar lewe orden en ’n mens kan dit net doen as jy alles neerskryf en die kwessies konfronteer. Die blote gedagte laat haar kop ongenadig klop. Gelukkig lê die pakkie Panado’s nog net waar sy laas daarvan gedrink het en vieserig sluk sy twee saam met die laaste van haar koffie af. Toe plak sy die beker op die toonbank neer en trek die stapeltjie vasgekramde papiertjies wat as haar notaboekie dien nader. Sy vat die stomp potloodjie vas wat met ’n toutjie daaraan geheg is en skryf:
1) Word fiks? Nee. Sy oefen genoeg. Sy krap dit dood.
1) Verloor gewig? Nee. Diëte maak haar net honger. Sy krap dit ook dood. Nou wat dan? Sy frons diep, knaag aan die potloodjie.
Begin weer teken. Ja. Ja. Ja. As almal net wil ophou karring, sal sy dit dalk regkry. Jeesh! Inspirasie laat haar nie opkommandeer soos mens ’n lig aanskakel nie. Skielik sien sy haar beeld glurend en fronsend in die sykant van die broodrooster weerkaats.
2) Make-over (self) skryf sy vinnig. Ja, oukei. Sy kyk om haar rond vir nog inspirasie.
3) Make-over (huis).
En net daar droog haar gedagtes op. Alles wat sy gelys het, klink onmiddellik so … wel, eintlik so beuselagtig. Verspot. Kleinighede. Sy kan om die dood nie dink aan een enkele ander aktiwiteit wat op so ’n lewensveranderende lys pas nie.
Wag, dink Letitia, sy het tog immers al dikwels na uitsendings gekyk waar skoonheidskoninginne en politici sê wat hulle sal doen indien hulle wen? Goed wat saak maak. Soos … red die aarde? Sy kou weer aan die punt van die potloodjie.
4) Herwinning. Hmmmm. Ja. Die groen ding.
Bewaar die aarde, skryf sy. Sy kan dit doen. Sy gebruik immers reeds die agterkante van ou vraestelle vir hierdie notaboekie. En sy gebruik haar tablet om met haar studente te kommunikeer. Goed. Sy vorder. Hierdie lysieding kan dalk net werk. Sy tel spoed op. Dalk iets omtrent haar lewensuitkyk?
5) Wees vriendelik en verdraagsaam. Sy sug. Dit gaan nie maklik wees nie, veral nie nou nie . . . maar nou ja, ’n lys is ’n lys is ’n lys. En sy is nou eenmaal aan die gang, is sy nie? En dis nie asof mense toustaan om met haar maatjies te wees nie. In elk geval nie dié wat met haar en Gunther vriende was nie. Nee, skielik is sy ’n sosiale melaatse. Vyfde wiel aan elke wa. Maar dit kan seker nie skade doen om net effens meer genaakbaar voor te kom nie?
6) Reik uit na ander mense, skryf sy volgende. Soort van dieselfde ding as nommer 5, maar nou ja. Die lys moet vol kom.
7) Gaan kuier meer vir Ma. Definitief. Sy kou weer aan die potlood.
8) Kry nuwe man in my lewe? Nee. O, nee. Sy krap dit so heftig dood dat die potloodjie se punt tot op die hout afbreek en die papiertjie skeur.
Genoeg vir eers. Sy gaan staan weer voor haar hangkas. Nou toe, nommer twee op die lys is mos make-over. So, staal jouself, daar sal dan seker maar gemake-over moet word?
Die een aaklige, lang romp met bruinerige Persiese patrone na die ander word van die hangers afgeruk, summier verwerp en op die bed neergesmyt. “Weg met julle!” raas sy binnemonds. As ’n mens soos ’n mat lyk, moet jy nie kla as daar oor jou geloop word nie. Die leersandale met die verweerde kurksole beland volgende op ’n hopie op die vloer. Die gier dat ’n kunstenaar soos ’n frieken bag-lady moet lyk, is lankal verby.
Letitia draai ergerlik om. Skielik is dit asof sy iets vir die eerste maal in maande geniet. Sy moes lankal beheer geneem het. Roelof was reg. Hierdie lysieding werk.
August 1, 2016 August 1, 2016 ~ nbliefdesverhale	~ Leave a comment
Lees uittreksels uit die eerste twee boeke in Elsa Winckler se Satyn-trilogie
July 29, 2016 July 29, 2016 ~ nbliefdesverhale	~ Leave a comment
Liefde deur ‘n lens is die derde liefdesverhaal in Elsa Winckler se Satyn-trilogie. Die eerste verhaal, Om Amelie se tafel, het in 2014 verskyn en die tweede een, Liefde in laslap, in 2015.
Hier is ‘n kort uittreksel uit die twee laasgenoemde liefdesverhale om jou geheue bietjie te verfris, of om jou nuuskierigheid te prikkel mits jy hul nooit gelees het nie:
Uit: Om Amelie se tafel
Toe Amelie buite in die portaal voor die hysers kom, doen sy wat sy wou doen vandat sy die e-pos oor die simpel spanbou-ding gekry het. Sy lig haar voet en stamp dit op die grond. Hard.
“Aargh!” protesteer sy gevoelvol. Die portaal is leeg en vir ’n oomblik gee sy haar oor aan die frustrasie wat in haar opborrel.
Vies gooi sy haar poniestert oor haar skouer en draai vinnig om in die rigting van haar kantoor, wat ’n entjie laer af in die gang is. Maar haar pad word versper deur ’n baie breë, manlike borskas. Haar momentum laat haar nie
betyds toe om te stop nie, maar twee sterk hande vou om haar arms en keer dat sy teen die man vasloop.
Verbouereerd kyk sy op. ’n Paar bruin oë glimlag af na haar. Sy raak stil. Elektrisiteit kraak in die lug. Hy los haar arms. Haar asem raak weg, die lug om hulle is roerloos.
Voor haar staan die aantreklikste man wat sy nog ooit gesien het. Die hysbak gaan geruisloos agter hom toe. Hy moes uitgestap het terwyl sy haar frustrasie op die vloer uitgehaal het. Hy is ’n mengsel van Brad Pitt, die Camel Man en . . .
Sy sug amper. Nee, niemand anders lyk regtig soos hy nie.
Haar oë gly oor hom. Sy bruin hare is lank, agteroor gekam en krul laag af in sy nek. Sy stoppelbaard is ’n dag oud, as sy moet raai. Maar dis sy gespierde boarms en bolyf waarnatoe haar oë bly dwaal. Onder die spierwit hemp wat hy aanhet, beweeg sy boarmspiere. Gefassineerd hou sy hulle dop.
“Dink jy jy is nou ontslae van al jou frustrasie?” vra die man geamuseerd en Amelie voel hoe ’n gloed oor haar gesig versprei.
“Dit lyk asof jy baie ingehoue aggressie in jou het,” sê hy kamma ernstig, maar die duiweltjies dans in sy oë.
Amelie vervies haar vir die groot vent. Geïrriteerd tree sy terug en lig haar ken. “Jy is in my pad,” grom sy en stap verby hom, haar kop in die lug.
Agter haar lag hy. “Wil jy nie jou voet net weer so stamp soos netnou nie? Ek het nog net my suster se tweejarige dit sien doen. Dit lyk heeltemal anders wanneer ’n sexy vrou dit doen.”
Amelie steek in haar spore vas. Sonder om om te draai, tel sy tot by tien soos haar jare in die weeshuis haar geleer het wanneer sy kwaad wil raak. Eers toe sy by tien kom, draai sy om en glimlag. Wel, oukei, sy probeer glimlag.
“Tot siens, meneer . . .”
Hy glimlag en steek sy hand uit. “Chris. Chris Meyer.”
Uit: Liefde in laslap
’n Motor hou voor haar huis stil, en sy gryp haar sak en voordeursleutels. Sy storm voordeur toe, maak die deur oop en onthou van die poeding wat sy gemaak het. Sy draf
weer terug kombuis toe. Amelie wil nooit hê sy moet iets saambring nie, maar sy moes iets doen om haar nag om te kry. Teen drie-uur vanoggend het poeding maak na ’n goeie
“Ek kom, ek kom,” roep sy vir Amelie toe sy voetstappe in die gang hoor. “Ek kry net gou die poeding.”
Sy sit die bak in ’n mandjie en draai deur toe. “Jy sal nooit raai wie gister by my opgedaag . . .”
Haar woorde droog op. Dis nie Amelie nie, maar Neethling wat nadergestap kom. En sjoe. Haar hart gaan vrolik aan die huppel. Hy het jeans aan met ’n ligte wit langmoutrui
en lyk ongelooflik, onbehoorlik, onregverdig sexy.
“Waar is Amelie?” vra sy, sommer ergerlik. Sy is nie voorbereid om die vent nou al te sien nie. Sy sou nog die hele ent na Amelie en Chris se huis tyd hê om haar in te stel om hom weer te sien. En nou is hy hier!
“Goeiemôre, Natalie. Chris het gevra of ek jou sal oplaai, hy het Amelie laat laat slaap vanoggend, en nou is sy in ’n flat spin,” sê hy ewe rustig.
Natalie voel dadelik sleg. Sy weet Amelie word tydens haar swangerskap maar gou moeg en gister se rondlopery het sekerlik sy tol geëis. Sy moes seker gemaak het hulle kom vroeër terug.
“Dit was nie nodig om my te kom oplaai nie, ek het vir haar gesê dis julle familiedag, ek hoef nie ook daar te wees nie. Chris kon maar net laat weet het.”
“En sy vrou ongelukkig maak? Dan ken jy nog nie my broer nie. Jy is Amelie se familie, daarom is jy ons almal se . . . wel, Chris se familie ook,” sê hy en vat die mandjie by haar.
Natalie trek aan haar hare wat oor haar skouer hang. Sy sien nie kans om saam met die man in ’n motor te klim nie. Regtig nie.
“Kom,” sê hy en begin voordeur toe stap. “Hulle wag vir ons.”
Neethling stap vinnig by die voordeur uit. Familie, hel. Wat met hom gebeur naby dié vroumens het niks met familie te doen nie. Allesbehalwe.
Vandag het sy ’n gestreepte, lang romp aan. Hoewel dit haar lang bene wegsteek, weet hy presies hoe elke sentimeter van hulle lyk. Die groen toppie wat sy daarby aanhet, vou sag om haar bolyf en laat haar oë soos smaragde blink. Anders as gewoonlik, is haar hare vandag los, en sy vingers jeuk om daaraan te raak. Bliksem. Dit gaan ’n baie lang dag wees.
Hy maak vir haar die motordeur oop, wag dat sy inklim en dis eers toe hy omstap na die bestuurderskant dat hy onthou hoe klein die ruimte in die sportmotor van hom is.
Teen die tyd dat hy in die hoofpad glip, is hy deurtrek met haar geur. Hy draai sy venster halfpad oop, maar dit help nie. Hy trap die petrolpedaal in. Sy gryp die sitplek vas, en met ’n onderlangse swets lig hy weer sy voet.
Dis doodstil die hele ent pad tot voor Chris en Amelie se huis, maar dis asof hulle op ’n ander vlak kommunikeer. Hy weet sy is net so ongemaklik soos hy; hy weet sy is onrustig oor wat sy voel; hy is bewus van elke asemteug dat sy neem, elke beweging wat sy maak.
Teen die tyd dat hulle stilhou, is sy enigste drang om haar nader te trek, sy vingers deur haar hare te trek en te proe of sy so soet proe soos wat hy dink, of haar lippe so sag is soos wat hulle lyk . . .
Natalie spring vinnig uit en stap aan voordeur toe nog voordat hy sy hande van die stuurwiel afhaal. Hy staar haar agterna en skud sy kop terwyl hy uitklim.
Een ding is in elk geval nou kristalhelder – ’n jaar in ’n ander land het nie gehelp om hom van Natalie te laat vergeet nie. Dis tyd om ’n ander alternatief te oorweeg om haar uit sy gestel te kry.
Vind meer uit oor Liefde deur ‘n lens
Koop dit nou! Takealot | Bargain Books | CNA | Graffiti | Raru| Amazon Kindle