Boulton & Paul P.27 - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die Boulton & Paul P.27 was 'n verdere ontwikkeling in die familie van tweemotorige bomwerpers van die onderneming, en hoewel dit nie self gebou is nie, speel dit wel 'n rol in die ontwikkeling van die P.29 Sidestrand.
Die P.7 Bourges was 'n tweemotorige vegvliegtuig van 1918, wat destyds beter as sy mededingers gevaar het, maar dit was nog in die prototipe -stadium toe die Eerste Wêreldoorlog geëindig het en vliegtuigproduksie dramaties afgeskaal is. Dit is gevolg deur 'n enkele P.15 Bolton, die eerste all-metal vliegtuig wat by die RAF afgelewer is, maar andersins soortgelyk aan die P.7. Daarna kom die P.25 -bugel van die middel 1920's, wat grootliks dieselfde staalkonstruksie as die P.15 gebruik het, maar met 'n paar ligte legerings by die mengsel. Sewe Bugles is gebou, met 'n mengsel van Bristol Jupiter- en Napier Lion -enjins.
Die P.27 was 'n ontwerp vir 'n verbeterde weergawe van die Bugle wat Napier Lion -enjins sou gebruik het. Geen prototipes is gebou nie, maar dit het wel daartoe gelei dat die P.29 Sidestrand, die eerste Boulton & Paul -ontwerp wat in produksie gekom het.
Die Victoriaanse mans wat in die wiele gery het, het daartoe gelei dat Brittanje homoseksualiteit verbied het
Frederick Park en Ernest Boulton was kunstenaars wie se vroulike personas 'n algemene gesig was in die Victoriaanse London'a West End. (Flickr)
I t se ware homoseksualiteit is in 1967 in Brittanje gedekriminaliseer. Maar toe was daar al soveel skade aangerig: tienduisende mans is skuldig bevind aan misdade wat verband hou met homoseksualiteit, hul straf wissel van gevangenis tot chemiese kastrasie. Dit was nie net gay manlike seks self wat onwettig was nie, dit het ook in gayruimtes gekuier en gesoek na gay intimiteit, gay wees.
Om te verstaan ​​hoe en waarom die Britse howe 'n stelsel ontwikkel het wat seksuele oriëntasie kriminaliseer, nie net seksuele aktiwiteite nie, moet ons terugkyk na 'n spesifieke 19de -eeuse saak: die Boulton en Park -verhoor van 1871.
Frederick Park en Ernest Boulton was nie noodwendig transgenders nie, hoewel dit natuurlik onmoontlik is om te weet hoe hulle dit vandag sou identifiseer. Hulle het wel vroueklere aangetrek. Hulle het 'n trekkende daad gehad, wat hulself onderskeidelik Fanny en Stella noem. Dit was bekend dat hulle mans- en vroueklere in die openbaar afwissel, selfs al het hulle nie opgetree nie.
Hulle is meestal toegelaat om dit sonder veel teistering in die West End van Londen te doen. Hulle was teatermense, en hul toneel was aansienlik meer vry as die hele land. Londen was destyds 'in die greep van 'n nuwe teatergier vir burleske en burlettas', skryf Neil McKenna in Fanny en Stella: The Young Men Who Shocked Victoriaanse Engeland, "En pantomimes waar vroue soos mans aangetrek is en mans as vroue." In die West End het dit mense nie so ondenkbaar gevind dat speelse drag van die verhoog en op straat kon gly nie.
'Hulle lewens was basies onwettig', het die Londense dramaturg Glenn Chandler, wat 'n toneelstuk oor die duo geskryf het, gesê Die waarnemer. 'Maar ook baie word geduld, mense kon daarmee wegkom, solank hulle nie die perde as te veel bang gemaak het nie.
Om vroue se klere aan te trek was nie 'n misdaad nie, maar manlike homoseksuele omgang was wel. En daar is geen twyfel dat die paar seksuele verhoudings met mans gehad het nie - Boulton het selfs romanties saamgewerk met 'n parlementslid, lord Arthur Clinton, wie se pragtig liefdesbriewe aan "Stella" gerig is.
Die owerhede het geweet wie Boulton en Park is, en het die duo dopgehou en gewag op 'n geleentheid om hulle in hegtenis te neem. Een nag in 1870 sien die polisie dat die paar saam met 'n aantal ander mans in die Strand -teater in 'n privaat kamer sak. Sekerlik, dink die polisie, het hulle in daardie kamer gegaan om seks te hê. (Dit mag wees dat hulle nie verkeerd was nie. Daar was bekend dat seksuele toewysings in die Strand se privaat bokse voorkom.) Die polisie het hulle dadelik aangekeer.
Die staat het Park en Boulton in 1871 voor die hof gebring, met die vervolging wat beweer dat die duo op heterdaad betrap is. Maar die hof was verward: was dit eintlik bekend dat hulle die aand gay seks gehad het? Nee, die vervolging het erken. Was die dra van pêrels en onderrokke 'n aanduiding dat 'n man so iets kan doen? Miskien, maar dit was beslis nie 'n bewys nie. Die staat verbied gay seksuele aktiwiteite, nie om homoseksueel op te tree of met ander gay mans saam te werk nie. Alhoewel dit vir almal duidelik was dat Park en Boulton oor die algemeen seksuele verhoudings met mans gehad het, was daar geen wetlike regverdiging om hulle op te sluit nie. Die jurie het minder as 'n uur beraadslaag voordat hulle dit vrygespreek het.
Alhoewel dit goeie nuus vir Park en Boulton was, het dit 'n donkerder ouderdom vir die res van die gay gay mans in Brittanje veroorsaak. Om homoseksualiteit werklik te bekamp, ​​moet die wet breër en makliker toegepas word. In die volgende dekades is nuwe statute bygevoeg by die boeke wat die polisie en howe bemagtig het om gay mans te straf, selfs al het hulle dit nie opgevang nie.
Veertien jaar later het Brittanje die wysigingswet op strafreg van 1885 goedgekeur, ook bekend as die Labouchere -wysiging, wat 'growwe onsedelikheid' gekriminaliseer het. As werklike sodomie nie bewys kon word nie, sou dinge soos kruisverband of inkriminerende liefdesbriewe die ding doen.
Binne maande was Oscar Wilde een van die eerstes wat skuldig bevind is aan growwe onsedelikheid. Hy is gevonnis tot twee jaar se harde werk in die gevangenis, gedwing om die hele dag op 'n industriële trapmeulmasjien te loop en growwe tou met sy kaal hande uitmekaar te haal totdat dit blase en bloeding het. Boulton en Park het moontlik afgekom, maar Brittanje het verseker dat dit nie weer sou gebeur nie.
Gedurende die volgende tagtig jaar is duisende mans gearresteer omdat hulle gay was, gerugte het dat hulle gay was en dat hulle op gay plekke of saam met gay mense gekuier het. Een van die mans was Alan Turing, die legendariese rekenaarwetenskaplike en kriptanalisator wat chemies gekastreer is nadat hy aan growwe onsedelikheid skuldig bevind is.
Turing het homself kort daarna doodgemaak.
Verlede week het die Britse regering aangekondig dat hulle duisende van hierdie mans, lewend en dood, terugwerkend sal vergewe. Terwyl baie mense skuldig bevind is aan gay seks ("boosheid", die misdaad is genoem), is ander skuldig bevind onder die onwelvoeglike statute.
Die vergifnismaatreël is vernoem na Turing. Maar dit kan net sowel na Boulton en Park vernoem word, want dit was die vryspraak wat Britse wetgewers aan die dink gesit het oor hoe om gay mans die beste te identifiseer en vas te trek - wat 'n gekriminaliseerde benadering tot homoseksualiteit aan die gang sit wat generasies lank duur.
Verandering in aktiwiteit kan diabetiese voetsere voorafgaan
Doel: Om die rol van aktiwiteit in die ontwikkeling van neuropatiese voetsere by individue met diabetes te evalueer.
Navorsingsontwerp en -metodes: Ons het die eerste 100 opeenvolgende individue met diabetes geëvalueer (95.0% mans, 68.5 +/- 10.0 jaar met gepaardgaande neuropatie, misvorming en/of 'n geskiedenis van ulserasie in die onderste ledemate/gedeeltelike voetamputasie) wat ingeskryf is vir 'n voortgesette prospektiewe longitudinale aktiwiteitsstudie . Vakke het 'n deurlopende, gerekenariseerde aktiwiteitsmonitor met 'n hoë kapasiteit gebruik. Data is deurlopend oor 'n minimum van 25 weke (of tot ulserasie) versamel met daaglikse aktiwiteitseenhede uitgedruk as gemiddeld +/- SD.
Resultate: Agt proefpersone is tydens die evalueringsperiode van 37,1 +/- 12,3 weke gesweer. Die gemiddelde daaglikse aktiwiteit was aansienlik laer by individue wat ulkusse gehad het in vergelyking met individue wat nie ulkus gehad het nie (809,0 +/- 612,2 teenoor 1,394,5 +/- 868,5, P = 0,03). Verder was daar 'n groot verskil in veranderlikheid tussen groepe. Die variasie-koëffisiënt was beduidend groter in die ulserasie-groep in vergelyking met die geen ulserasie-groep (96,4 +/- 50,3 vs. 44,7 +/- 15,4%, P = 0,0001). In die 2 weke voor die ulseratiewe gebeurtenis het die variasie-koëffisiënt nog verder toegeneem (115,4 +/- 43,0%, P = 0,02), maar daar was geen beduidende verskil in die gemiddelde daaglikse aktiwiteit gedurende die periode nie (P = 0,5).
Gevolgtrekkings: Die resultate van hierdie studie dui daarop dat individue met diabetes wat ulserasie ontwikkel eintlik 'n laer algehele aktiwiteit kan hê as hul eweknieë sonder ulkus, maar die kwaliteit van die aktiwiteit kan meer veranderlik wees. Miskien kan die modulering van die 'pieke en dale' van aktiwiteit in hierdie bevolking deur middel van een of ander terugvoer die risiko vir ulkus in hierdie populasie met 'n baie hoë risiko verminder.
The Scandal of the Cross-Dressing Men van Victoriaanse Engeland
Die Victoriaanse era in Engeland was 'n moeilike tyd. Ten minste op die oppervlak-dit is een van die redes waarom die Londense polisie ywerige dwarsbrekers Frederick Park en Ernest Boulton in 1870 gearresteer het. History, 'n podcast wat saam aangebied word deur Noel Brown en Ben Bowlin.
Park en Boulton (onderskeidelik Fanny en Stella) kom uit gesinne uit die middelklas en was goeie vriende. Die jong een-en-twintig het altesaam respekvolle kantoorposte in die dag beklee, maar het in die aande vertraag. Die mans was algemeen bekend in die Londense teatergemeenskap as baie suksesvolle cross-dressers, 'sê Noel. Dit was nie so ongewoon in 'n tyd toe vroue nie op die verhoog mag optree nie. Maar anders as hul eweknieë, wat gewoonlik hul vroulike klere vir optredes gereserveer het, het Park en Boulton met hul vroulike klerekas in die stad gespog wanneer hulle lus het. Soms verskyn dit in mansklere, maar ook met grimering.
Die paartjie het flirt met magtige mans, en Boulton-die vrouliker van die twee-het selfs 'n romanse met die Engelse aristokraat Lord Arthur Pelham Clinton gesluit. Die aangeleentheid was so ernstig dat Boulton 'n trouring gedra het en 'n telefoonkaart met 'n "Lady Stella Pelham Clinton" daarop gegraveer het.
Maar sommige het die duo se gedrag onaanvaarbaar gevind. In 1869, 'n tyd toe sosiale veranderinge plaasgevind het wat baie ontstellend gevind het, het die plaaslike wetstoepassing die twee begin verdoesel. Op 'n aand, na ongeveer 'n jaar van toesig, het Park en Boulton saam met twee ander 'n toneelstuk in die Royal Strand Theatre bygewoon. Tydens die optrede het hulle selfs die toilet van die vrou gebruik. Toe die groep die teater verlaat, het die polisie Park en Boulton gearresteer.
Die twee is aanvanklik daarvan beskuldig dat hulle 'n vrou geposisioneer het en 'n geringe oortreding. Maar ná klopjagte op hul huise, waar die polisie onder meer persoonlike foto's en briewe ondersoek het, word hulle aangekla van die ernstiger misdaad van sodomie, wat destyds met gevangenisstraf strafbaar was. Die polisie het die mans aan vernederende mediese toetse onderwerp om te probeer bewys dat hulle onwettige seksuele omgang gehad het. Maar hierdie toetse was onoortuigend. Die polisie het ook probeer om mense om te koop om in die hof te getuig dat die mans hulle tot hierdie dade gepleeg het, maar sonder sukses.
Die mans is aan verskeie verhore onderwerp, wat in sirkuskoerante verloop het wat Park en Boulton die 'quot-He-She Ladies' genoem het, en toeskouers het meegeding om 'n blik op die paar te kry. Tragedie het ontstaan ​​toe lord Arthur Pelham Clinton gedagvaar is om te getuig kort voor die hofdatum, hy is dood gevind. Die amptelike oorsaak van die dood word as skarlakenkoors genoem, maar baie glo dat hy selfmoord gepleeg het.
Wetstoepassers kon nooit bewys dat die twee 'n onwettige seksuele daad gepleeg het nie, alhoewel Boulton in privaatheid 'n deeltydse gay prostituut was. Toe die jurie tyd het om te beraadslaag, het dit net 53 minute geneem om die mans onskuldig te vind. Diegene in die galery het geskree, "Bravo!"
Die rol van Boulton Paul Defiant in die vroeë stadiums van die Tweede Wêreldoorlog is effektief deur die orkaan en Spitfire oorskadu. Die Boulton Paul Defiant sou egter 'n belangrike rol speel in die poging om die opmars van die Duitsers na België en Frankryk in die lente van 1940 te stop. Maar teen die vegvliegtuie van die Luftwaffe het dit min kans gehad toe hulle besef dat die vliegtuig 'n Achilleshiel wanneer dit aangeval word.
Die Boulton Paul Defiant het sy belangrikste wapens in 'n rewolwer agter die vlieënier gehad. In 1935 was die idee van so 'n ontwerp vir 'n vegvliegtuig nog steeds aanvaarbaar, hoewel die bewapening van die Boulton Paul Defiant binnekort ingehaal sou word deur die voorwaartse wapens wat deur die Hurricane en Spitfire gedra is.
Die idee om die hoofwapens van 'n vegvliegtuig agter die vlieënier te plaas, is die eerste keer in 1935 aangeneem-daar was diegene wat ondersteuners was van die 'krag-aangedrewe multi-geweer-rewolwer'. Hierdie idee het die voordeel gehad dat die vlieënier van die vliegtuig die vliegtuig kon laat vlieg en die verdediging van die vliegtuig aan die persoon wat in die veelgeweer-rewolwer was, kon oorlaat. Hierdie persoon het ook die taak gehad om die aanvallende beampte van die vliegtuig te wees.
Die Boulton Paul Defiant vlieg die eerste keer in Augustus 1937. Die rewolwer, hoewel dit wonderlike wapens bevat, was ook verantwoordelik vir die verhoging van die sleepfaktor van die vliegtuig wat 'n invloed op die spoed van die vliegtuig gehad het.
Die Boulton Paul Defiant het 'n aansienlike sukses behaal in die Duitse aanvalle wat gelei het tot die ontruiming in Duinkerken. Die blote vuurkrag van die Defiant het die Luftwaffe verras en teen Mei 1940 het die Defiant 65 Duitse vliegtuie neergeskiet. Die Luftwaffe het egter gou agtergekom dat 'n aangevalde aanvallende aanval maklik 'n teiken was en teen Augustus 1940 is hulle aan militêre dagligbedrywighede onttrek.
The Defiant het voortgegaan as 'n nagvegter. In die nadraai van die aanval op Frankryk was die Defiant toegerus met die A1 -radar en in die winter van 1940 tot 1941 het die Defiant meer doodgemaak as enige ander nagvegvliegtuig. Maar as 'n dagvegter is dit eenvoudig uitgeklassifiseer, en namate die ontwerp van 'n vegvliegtuig ontwikkel is, is die Boulton Paul Defiant eenvoudig ingehaal.
Voor die Industriële Revolusie het folklore tuberkulose (TB) dikwels met vampiere geassosieer. As een lid van 'n gesin daaraan sterf, sou die ander besmette lede stadig hul gesondheid verloor. Mense het geglo dit is veroorsaak deur die oorspronklike persoon met TB wat die lewe van die ander familielede gedreig het.
Vanweë die uiteenlopende simptome daarvan, is TB eers in die 1820's as 'n enkele siekte geïdentifiseer, en eers in 1839 deur dr J. L. Schönlein die tuberkulose genoem.
Gedurende 1838–1845 het dr John Croghan, die eienaar van Mammoth Cave, 'n aantal mense met tuberkulose na die grot gebring in die hoop om die siekte te genees met die konstante temperatuur en suiwerheid van die grotlug wat hulle binne 'n jaar gesterf het.
Dr Hermann Brehmer het die eerste TB -sanatorium op 2 Julie 1859 in Pole geopen vir die behandeling van tuberkulose. Pasiënte is blootgestel aan groot hoeveelhede groot hoogte, vars lug en goeie voeding. Tuberkulose -sanatoria het vanaf die laat 19de eeu in Europa algemeen geword. Die rede vir sanatoriums was dat 'n regime van rus en goeie voeding die beste kans bied dat die immuunstelsel van die lyer van die longontsteking (TB) besmet sou word voordat antibiotiese behandelings bestaan.
Die basilus wat tuberkulose veroorsaak, Mycobacterium tuberculosis, is op 24 Maart 1882 deur Robert Koch geïdentifiseer en beskryf. Hy ontvang die Nobelprys vir fisiologie of geneeskunde in 1905 vir hierdie ontdekking. Koch het nie geglo die siektes van beeste (beeste) en menslike tuberkulose is soortgelyk nie, wat die erkenning van besmette melk as 'n bron van infeksie vertraag het. Later is die risiko van oordrag vanaf hierdie bron dramaties verminder deur die uitvinding van die pasteurisasieproses. Koch kondig 'n gliserienekstrak van die tubercle bacilli aan as 'n " -middel " vir tuberkulose in 1890 en noem dit ' tuberculin '. Alhoewel dit nie effektief was nie, is dit later suksesvol aangepas as 'n siftingstoets vir die voorkoms van presimptomatiese tuberkulose.
Die onwilligheid om die buitelugbehandeling in Brittanje aan te neem, is ongetwyfeld, baie verskillende faktore was betrokke. Daar was 'n mate van tevredenheid en hoop oor die progressiewe jaar-tot-jaar daling in die sterftesyfer as gevolg van tuberkulose, wat gedaal het van 3239 per miljoen in 1861-70 tot 2429 per miljoen in 1881-90. Die dokters was bewus daarvan dat dit op geen manier as gevolg van hul aktiwiteite te wyte was nie, dat daar steeds 'n wydverspreide en sterk oortuiging was oor die voordele van klimaat, aangesien die wispelturige Britse klimaat as ongeskik beskou word.
'N Oordrewe vrees vir trek en koue rillings het gelei tot geslote vensters en bedompige, oorverhitte kamers vir pasiënte. 'Alle sosiale klasse was bevooroordeeld teenoor vars lug, en hul vooroordele was nie sonder grondslag nie. Eerstens, op kwasi-mediese gronde wat nog by ons is, was daar die vrees vir konsepte: die konsepte sou die groot Britse koue veroorsaak, 'n ellende wat die res van die beskaafde wêreld onbekend was '(dr. Anne Hardy). Die pasiënt met tuberkulose hoef egter nie bang te wees vir koue trek nie.
Dr William Farr (1807-1883) het in 1865 daarop gewys dat 'Phthisis in wese verskil in sy patologiese produkte, in sy komplikasies en in sy skommelinge van brongitis. Byvoorbeeld, die sterftes as gevolg van brongitis word onmiddellik verdubbel of verdriedubbel deur 'n verlaging van die lugtemperatuur, terwyl sterftes as gevolg van fthisis min variasie toon '.
Die groot probleem van die probleem was moontlik die belangrikste faktor. Volgens dr JW Moore (1845-1947), 'oor 'n week kan elke bed in elke hospitaal in die Verenigde Koninkryk gevul wees met verbruiksmiddels, en selfs dan kan duisende duisende sonder hospitaalverblyf oorbly, so die plaag is so wydverspreid van phthisis '. Dr JA Lindsay, wat in 1897 geskryf het, het bereken dat 'n kwartmiljoen mense aan phthisis op die Britse Eilande ly.
Min het geglo dat opelugbehandeling gedurende die jaar in Brittanje geduld kan word. Dr RW Philip (1857-1939) het egter 'n tabel gepubliseer waarin die ure per dag deur 35 individuele pasiënte gedurende die maande Februarie, Maart en April 1899, saam met die daaglikse sonskyn, in die Victoria-hospitaal in Edinburgh. Dit het beslis getoon dat dit selfs in Edinburgh in die wintermaande nie net haalbaar was nie, maar ook verbasend gewild onder pasiënte, nadat hulle dit beleef en hul vooroordeel oorkom het.
Ses tot tien uur in die openbaar was nie ongewoon nie. Dr Frederick William Burton-Fanning se ervaring was soortgelyk: 'gelukkig het die eerste kontingent van pasiënte spoedig merkwaardige verbetering geopenbaar en hulself oortuig dat hul krag, eetlus en gemoedstoestand deur die buiteluglewe verhoog is. Nuwelinge is deur die ouer pasiënte in die hande geneem, en nou is die moeilikheid om hulle hoegenaamd binne te kry '. Dr JH Walker het gevind dat die algemene resultaat, wat oor 'n paar jaar strek en in al 78 gevalle omhels is, bemoedigend is, en kenmerke van hoop bied, selfs in gevorderde phthisis, wat 'n paar jaar gelede heelwat buite die grense van moontlikheid sou gelyk het '. Die ideale pasiënt het 'n kort geskiedenis en min tekens van toksisiteit. Hoe lank dit nodig sou wees om 'n binnepasiënt te wees, moet nog ontdek word. Dit sou beslis meer as die twee of so maande wees wat Burton-Fanning in die algemeen toegelaat het, dat 'n jaar nodig sou wees.
Dr F W Burton-Fanning (1863-1937) is opgelei aan Winchester en aan die University College Hospital en word M.R.C.S., L.R.C.P. in 1885. Hy verower die goue medalje in die geneeskunde en word huisarts van dr. Wilson-Fox by die University College Hospital. Na drie jaar as huisarts in die Addenbrooke-hospitaal, word hy MB, en later MD, van Cambridge. In 1891 word hy aangestel as geneesheer in die Norfolk en Norwich -hospitaal.
Hy besoek die vasteland gereeld en word beïnvloed deur vars lugbehandeling deur dr W Huggard van Davos en dr M G Foster van San Remo. In 1895 begin hy met die "Open-air Treatment of Long Tuberculosis " by die Fletcher Convalescent Home in Cromer.
Hy het daarop gewys dat die 24 pasiënte in sy verslag van 1898 (wat in die Larncet verskyn het) 'n minder as bevredigende toepassing van die buitelugmetode gehad het, omdat daar geen dokter was nie (hy het een keer per week of twee weke besoek) en dat hulle dieet was minder as wenslik. Aangesien die verhoor in 'n herstelhuis uitgevoer is, is die verblyfduur beperk. Sy resultate was nietemin beter as enigiets wat hy voorheen bereik het, en tuberkelbasille is uit die sputum van 2 van die 23 oorspronklik sputum-positiewe pasiënte verwyder. Hy het in Oktober 1899 saam met sy neef, dr.
In 1905 is die boek van Burton-Fanning 's oor Open Air Treatment of Pulmonary Tuberidosi uitgegee deur Cassells. Hy is in die daaropvolgende jaar verkies tot 'n genoot van die Royal College of Physicians of London, hy was ere-sekretaris van die afdeling vir geneeskunde tydens die vergadering in Ipswich in 1900 en het twintig jaar later op die Cambridge-vergadering ondervoorsitter van dieselfde afdeling geword. .
Mundesley sanatorium is gebou in vooraf vervaardigde gedeeltes van hout, deur Boulton en Paul ltd. Dit was die eerste groot sentrum in Engeland wat spesiaal gebou is vir die behandeling van die siekte in die buitelug. Vanweë sy status as 'n privaat hospitaal kon Mundesley egter slegs behandeling aan welgestelde pasiënte bied. Mundesley het 'n pos- en telegraafkantoor gehad, en was die eindpunt van die Groot -Oosterse en Midland- en Great Northern Railways, sodat dit maklik bereikbaar was vanaf Londen, die Midlands en die noorde.
Die sanatorium is 'n kilometer ver van die treinstasie gebou en ongeveer dieselfde afstand in 'n direkte lyn van die see. Dit is gebou op die suidelike helling van 'n heuwel, om dit te beskerm teen die heersende winde, terwyl dit in die suide 'n uitgestrekte platteland het wat 'n paar kilometer in die rigting strek. Die sanatorium is gebou op vyf en twintig hektaar grond, genader deur twee private paaie, sonder 'n hoofpad binne 'n kwartmyl om isolasie en stofvryheid te verseker. Die sanatorium is op twee verdiepings gebou met solderverblyf vir bediendes.
Al die kamers vir die gebruik van pasiënte kyk na die suide, twaalf slaapkamers op die boonste verdieping en drie op die grondvloer. 'N Groot eet- en sitkamer was ook op die grondvloer geleë, en 'n gang van 8 voet breed het die hele lengte van die gebou op albei verdiepings uitgebrei, wat toegang tot die kamers gebied het. Daar is groot vensters in al die kamers, wat oopgemaak kan word om 'n maksimum hoeveelheid lug toe te laat, en oor elke slaapkamerdeur is daar 'n ventilator.
Die vloere was bedek met linoleum en die binnemure met pegamoidpapier, sodat die skoonmaak met 'n klam lap nie stof veroorsaak nie, maar die meeste meubels is spesiaal ontwerp met dieselfde doel. Alle hoeke is afgerond om stofophoping te voorkom. Vars lug vorm 'n belangrike deel van die behandeling van tuberkulose, en baie hospitale gebruik oop vensters en balkonne.
'N Veranda loop langs die hele suidelike deel van die gebou, waar pasiënte op lang rietstoele en skuilings kan lê. elk het twee tot vier pasiënte gehou en is naby die huis voorsien waarin hulle kan rus wanneer die wind uit die suide waai. Oorspronklik op Mundesley was daar ook 'n aantal beweegbare houthutte op die terrein, wat eerder soos somerhuise op wiele gelyk het, waarin pasiënte die hele dag (en die hele nag as nodig geag) in die vars lug kon sit sonder om in die wind te staar.
Die gebou is elektries verlig, dit strek tot by die stoep en die skuilings om maksimum tyd in die vars lug moontlik te maak. Die sanatorium het sentraal verhit met behulp van verkoelers, en sommige kamers het 'n oop kaggel. Water is uit 'n diep put wat in die kryt gestroom het, gepomp en oor die hele gebou gelê. Die kus van Norfolk is gekies vir die buitelugbehandeling, aangesien die lug baie sterk en helder was, dit het 'n groot hoeveelheid sonskyn en baie klein reënval. Dit was die ideale klimaatvereistes vir goeie gesondheid, aangesien dit vermoedelik katarre en swak sirkulasie sou verhinder. Dr W. J. Fanning, die inwonende mediese beampte by die sanatorium, en Burton-Fanning (hoofgeneesheer en stigter) het minstens een keer per week besoek afgelê.
Daar was ook 'n matrone wat na die pasiënte en die huishouding omgesien het. Die weeklikse heffing is vasgestel op £ 5 5s, dit sluit nie persoonlike wasgoed, alkohol of ekstra verpleegkunde in nie, indien nodig.
Mundesley het homself as 'kuuroord' bevoordeel, waar tuberkulose -pasiënte kan rus en herstel, saam met behandeling. Vir diegene wat dit kon regkry, was aktiewe deelname aan 'n verskeidenheid herstelaktiwiteite skynbaar aangemoedig. Die hospitaal het buitenshuise speletjies en af ​​en toe ligte sportwedstryde tussen pasiënte en personeel gereël. By die Mundesley -sanatorium is 'n punt daarvan gemaak om al die voedsel wat geëet is, af te weeg en die hoeveelheid voorgeskrewe voedsel voor te skryf volgens die toestand van die pasiënt en die oefening wat hy neem.
'N Gholfbaan is in 1901 deur Burton-Fanning, wat toevallig 'n kranige gholfspeler was, gestig. Dit is ontwerp met die hulp van een van die legendes van die sport, die 6-keer Ope-wenner Harry Vardon (1870–1937) en gebou op die golwende heuwel van die rivier die Mun -vallei. Dit is ontwerp as 'n vorm van sagte oefening vir die pasiënte van die sanatorium.
In 1903 is tuberkulose by Harry Vardon gediagnoseer. Sy dokters het diskreet en onmiddellik navraag gedoen vir Harry om by die Mundesley -sanatorium in te gaan. Burton-Fanning, wat hul lang waglys afgehandel het, het Harry dadelik toegelaat. Bekendheidstatus bied baie voorregte, nie almal wat verdien nie. By hierdie geleentheid het die welwillendheid van Harry ' se reputasie hom waarskynlik sy lewe gered. Mundesely was Engeland se voorste en duurste behandelingsentrum. Harry het saam met 'n privaat verpleegster gereis en, soos beveel deur Burton-Fanning, sy gholfstokke tuis gelaat. Sy kamer het 'n uitsig oor die gholfbaan, hy is alle besoekers geweier en die enigste aktiwiteit wat toegelaat is, was lees.
Vir die eerste drie weke was Harry in sy bed, die gedagte agter die staking van fisiese aktiwiteit was die vermindering van die suurstofverbruik, waardeur longweefsels wat deur die siek bakterie beskadig is, kon genees. As hy eers van die siekte gesukkel het, slaap hy twaalf uur per dag en spandeer sy wakker ure na die pragtige omgewing. Teen die tweede maand is hy toegelaat om sy bed 'n uur per dag te verlaat; dit sou hom uitasem na vyftig tree. Soos elke week verloop het, kon die dokters hom nog 'n uur lank op sy voete toelaat, wat beteken dat hy kaartspeletjies op die stoep kon weerstaan, boeke in die biblioteek kon lees en om die beurt aan die biljart kan kom. In die derde maand het Harry daarop aangedring om elke oggend aan te trek en saam met die ander pasiënte in die eetkamer te eet. Ten spyte van sy roem, was hy 'n gelyke onder die ander pasiënte en het hulle aangemoedig om vertroue in hul behandelings te behou.
Hy het gou besef dat die wêreld van hom vergeet, dat hy nie sou oorleef nie. Toe die vierde maand verbygaan, was sy aptyt en krag besig om terug te keer, en hy kon op die terrein loop, dikwels na die gholfbaan. Op 'n dag het hy 'n groot houthut gesien wat in die bos versteek was en ontdek dat dit die plek is waar die ernstigste siek pasiënte gehuisves is. Met toestemming van die verpleegpersoneel is hy toegelaat om hierdie pasiënte, die meeste kinders in hul tienerjare, te besoek. Hy het hulle geselskap gehou tydens die skeiding van hul gesinne.
In die vyfde maand het Harry gevra om 'n klub by Burton-Fanning te leen, en daarmee het hy sy eerste slag met 'n gholfstok in 'n halfjaar gekry. Ongelukkig het die siekte die senuwees in sy regterpols onomkeerbaar beskadig en 'n been wat lank gelede gebreek is, het gelei tot onbeheerbare bewing. Hy spandeer dikwels tyd op die setperk en doen 'n beroep op sy ou praktykdissiplines wat vasbeslote is om 'n weg te vind om hierdie gestremdheid te voorkom. Kersfees is gevier met sjampanje en 'n uitgebreide ete as 'n geskenk aan sy nuwe vriende in die sanatorium.
Om die moraal te versterk, organiseer hy uitstappies onder toesig na nabygeleë dorpe en seefronte. Terwyl hy in 1904 herstel, nog steeds by die sanatorium, waag hy langs die baan wat die baan deursny om 'n ronde gholf te geniet. Hier beleef hy sy enigste loopbaan-in-een, wat nou die sesde is, 'n prestasie wat ongetwyfeld bygedra het tot die sukses van sy herstel.
In 1902 het die vrygewigheid van sommige vriende die Kelling-sanatorium gebou vir die behandeling van pasiënte van die armer klasse, en die mediese leiding is deur Burton-Fanning en dr. W. J. Fanning aangeneem. Hierdie sanatorium, waarvan Burton-Fanning steeds as raadgewende geneesheer was, begin met tien beddens en bevat nou 150 beddens. Daar is die ' omwentelende skuiling ontwerp en ingevoer. Dit is befonds deur die gelde wat by die Mundesley -sanatorium ingesamel is.
In 'n algemene vergadering op 2 Augustus 1904, na 'n voorvergadering op 16 Julie 1904, het mnr. H. Harper Smith van die hof in Old Bank of England, Queen-street, Norwich aangestel as likwidateur van Mundesley sanatorium Ltd as die maatskappy het vrywillig insolvensie betree.
Dr Sydney Vere Pearson, keer in 1905 terug na Brittanje, na sanatoriumbehandeling in Duitsland. Hy was 'n dokter wat in tuberkulose gespesialiseer het en word en word mediese superintendent van die Mundesley -sanatorium. Pearson het 'n MA en MD van Cambridge en MRCP uit Londen verwerf, maar sy loopbaan as raadgewende geneesheer is ingeperk deur 'n ernstige longtuberkulose, wat tot sy behandeling in Duitsland gelei het. Hy het die onderneming opgebou met behulp van toenemende steun van die regering vir sanatoriumbehandeling.
Hy het voortgegaan om die Mundesley-sanatorium te bestuur totdat hy na die Tweede Wêreldoorlog voorsitter was vir talle TB-verwante komitees op plaaslike en nasionale vlak, waaronder die Joint Tuberculosis Council of Great Britain, en uitgebrei geskryf oor aspekte van TB-oorsaak en genesing.
Leslie William Green (6 Februarie 1875 - 31 Augustus 1908) het tuberkulose opgedoen en is in die sanatorium oorlede. Hy was 'n Engelse argitek. Hy is veral bekend vir sy ontwerp van ikoniese stasies wat tydens die eerste dekade van die 20ste eeu op die Londense ondergrondse spoorwegstelsel in die middel van Londen gebou is, met kenmerkende osbloedrooi geteëlde fasade, insluitend pilare en halfsirkelvormige vensters op die eerste verdieping, en 'n patroon met geteëlde interieurs. .
Alhoewel 'n sanatorium gebaseer op vars lug en rus ' nie 'n nuwe konsep was in die behandeling van TB nie, was nuwe tegnieke in die behandeling van die siekte 'n baanbreker by die Mundesley -sanatorium. In 1910 het dr Claude Lillingstone (1881-1960) by die Mundesley-sanatorium aangesluit. Hy het medisyne gestudeer aan Cambridge, waar hy aan die Pembroke College was, en die St. Mary's Hospital. Graduating in medicine in 1906, he proceeded M.D. in 1919. Not long after holding the post of resident obstetrical officer at his teaching hospital, he developed pulmonary tuberculosis and was treated in a sanatorium in Norway, where an artificial pneumothorax was induced.
6 See in particular McKendrick , Neil , "Home Demand and Economic Growth: A New View of the Role of Women and Children in the Industrial Revolution," in McKendrick , Neil , ed., Historical Perspectives: Studies in English Thought and Society in Honour of J. H. Plumb ( London , 1974 ). pp. 152 – 210 Google Scholar idem , , "The Consumer Revolution of Eighteenth-Century England," in McKendrick , Neil , Brewer , John and Plumb , J. H. , eds., The Birth of a Consumer Society: The Commercialization of Eighteenth-Century England ( London , 1982 ), pp. 9 – 33 .Google Scholar It should be noted, however, that recent quantitative work has failed to demonstrate any measurable increase in total consumption per head before 1800. See Feinstein , C. H. . "Capital Accumulation and the Industrial Revolution" in Floud , Roderick and McCloskey , Donald , eds., The Economic History of Britain since 1700 , 2 vols. ( Cambridge , 1981 ). bl. 136 .Google Scholar
8 Crafts, Economic Growth. pp. 147–48.Google Scholar No comparable data are available for the eighteenth century, but see McCusker , John J. , " The Current Value of English Exports, 1697 to 1800 ," William and Mary Quarterly , 3rd ser., 28 ( 10 1971 ), pp. 607 –19.CrossRefGoogle Scholar
12 Between about 1670 and about 1770, population can be roughly estimated to have risen as follows: England and Wales: 5.3 to 6.9 million Scotland: 1 to 1.3 million Ireland: 2 to 3.6 million British West Indies: 96.000 to 480,000 Thirteen Colonies: 112,000 to 2.148 million (with 117,000 extra for Canada at the latter date). See fn. 9, Mitchell and Deane, Abstract, bl. 5Google Scholar Smout , T. C. , A History of the Scottish People, 1560–1830 ( New York , 1969 ), chap. 11 Google Scholar Mokyr , Joel and Gráda , Cormac ó , " New Developments in Irish Population History, 1700–1850 ," Economic History Review , 2nd ser., 37 ( 11 1984 ), pp. 473 –88CrossRefGoogle Scholar Bureau , U.S. of the Census, Historical Statistics of the United States … to 1970 ( Washington, D.C. , 1975 ), vol. 2 , p. 1168 Google Scholar McCusker , John J. and Menard , Russell R. , The Economy of British America, 1607–1789 ( Chapel Hill , 1985 ), pp. 111 , 154.Google Scholar
19 Price, Capital and Credit, hfst. 6, especially p. 119Google Scholar Hope , John , Letters on Credit ( 2d edn. , London , 1784 ), pp. 9 – 10 .Google Scholar There were, of course some trades where shorter credits were common and some—for example, guns—where no credit might be offered. See Robinson , Eric , " Boulton and Fothergill, 1762–1782, and the Birmingham export of hardware ," University of Birmingham Historical Journal , 7 ( 1959 – 1960 ), pp. 60 – 79 Google Scholar Chapman , S. D. , " Financial Restraints on the Growth of Firms in the Cotton Industry, 1790–1850 ," Economic History Review , 2nd ser., 32 ( 02 1979 ), pp. 51 – 52 .Google Scholar
26 McCusker and Menard. The Economy of British America. bl. 284 Schumpeter, Trade Statistics, pp. 63–69. In the woolen-worsted group, the American colonies took 70.4 percent of English exports of "Spanish cloth," 42.6 percent of flannel, 36.8 percent of "short cloths," and lesser quantities of other varieties. Some additional English cloth was exported to America from Scotland.Google Scholar
29 McCusker and Menard, The Economy of British America, hfst. 10.Google Scholar
31 Historical Statistics of the United States, vol. 2, bl. 1190. For coffee, re-exports were over 90 percent then: for rice, re-exports were 86.8 to 89.3 percent of English imports about 1717 to 1762 and 92.8 to 95.4 percent of Scottish imports about 1756 to 1768. See fn. 28.Google Scholar
32 Based on "official values" as given in Davis, "English Foreign Trade, 1700–1774," and Hamilton, An Economic History of Scotland. The figures in Mitchell and Deane, British Historical Statistics, bl. 281, give the re-export percentage as 40 percent, using values "adjusted" by Deane and Cole (British Economic Growth, bl. 318).Google Scholar
37 For general discussion, see Thornton , Henry , An Enquiry into the Nature and Effects of the Paper Credit of Great Britain (1802) , ed. von Hayek , F. A. ( London , 1939 ), pp. 75 – 77 Google Scholar for credit in export trades, see Price, Capital and Credit, hfst. 6Google Scholar for credit in woolen manufacture, see Hudson , Pat , The Genesis of Industrial Capital: A Study of the West Riding Wool Textile Industry, c. 1750–1850 ( Cambridge , 1986 ), pp. 17 , 111–19, 122, 124, 128, 156–60, 217.CrossRefGoogle Scholar
38 Balance sheets can be inferred from merchant's inventories which can be found in considerable number in the records of London "Orphans' Court" in the London Corporation Record Office, Guildhall, and—in less accessible form—in the Prerogative Court of Canterbury postmortem inventories in PRO Prob. 3, 4 and 5. For other examples, see Price, Capital and Credit chap. 3, and idem, "Buchanan & Simson, 1759–63: …" William and Mary Quarterly, 3rd ser., 40 (Jan. 1983 ), pp. 3–41 and idem, "The Last Phase of the Virginia-London Consignment Trade: James Buchanan & Co., 1758–1768." William and Mary Quarterly, 3d ser., 43 (Jan. 1986 ), pp. 64–98.Google Scholar