Brief van president Kennedy aan voorsitter Khrushchev Washington, 16 November 1961. - Inligting
Brief van president Kennedy aan voorsitter Khrushchev Washington, 16 November 1961. - Geskiedenis
GEAGTE MNR. VOORSITTER: Ek het nou 'n kans gehad om u mees onlangse twee briewe oor die Duitse probleem en oor Laos en Viëtnam te bestudeer./ 1/ Ek skryf u weer oor Duitsland en Berlyn,/ 2/ maar ek wil u my dink so gou as moontlik aan Laos en Viëtnam.
/1/Dokumente 23 en 24.
/2/Sien dokument 26.
Deur aan u te skryf, is ek bewus van die probleme waarmee u en ek te kampe het om 'n volledige kommunikasie tussen ons twee gedagtes te bewerkstellig. Dit is nie 'n kwessie van vertaling nie, maar 'n kwessie van die konteks waarin ons hoor en reageer op wat mekaar te sê het. Ek en jy het al besef dat nie een van ons die ander sal oortuig van ons onderskeie sosiale stelsels en algemene lewensfilosofieë nie. Hierdie verskille skep 'n groot kloof in kommunikasie omdat taal nie dieselfde kan beteken aan beide kante nie, tensy dit verband hou met 'n onderliggende gemeenskaplike doel. Ek kan nie glo dat daar nie sulke gemeenskaplike belange is tussen die Sowjet en die Amerikaanse volk nie. Daarom probeer ek ons ​​ideologiese verskille deurdring om 'n brug te vind oor die golf waarop ons ons gedagtes kan saamvoeg en 'n manier kan vind om die vrede van die wêreld te beskerm.
Wat Laos betref, het dit vir ons gelyk asof 'n ooreenkoms moontlik moet wees as u ons bereid is om daardie land werklik neutraal en onafhanklik te sien, en bereid is om gesamentlik die nodige stappe te neem om dit te bereik. Ek het u eenvoudig en opreg verduidelik dat die Verenigde State geen nasionale ambisies in Laos het nie, geen militêre basisse of militêre posisies of 'n bondgenoot nodig het nie. U het u belang gestel in 'n neutrale en onafhanklike Laos, wat ons aanneem, beteken dat u nie probeer om 'n kommunistiese regime op Laos af te dwing nie.
Daar is aansienlike vordering gemaak in Genève, hoewel daar nog 'n paar punte is wat duidelik gemaak moet word. Verdere vordering daar sal afhang van die samestelling van die neutrale regering in Laos self deur onderhandeling tussen die Laotiese leiers. Dit is waar dat die Verenigde State ingestem het tot die stigting van 'n koalisieregering onder leiding van Prince Souvanna Phouma, maar dit is nie akkuraat as u skryf dat die formule vier-agt-vier voortspruit uit enige ooreenkoms tussen ons regerings nie. Hierdie formule is deur prins Souvanna Phouma self voorgestel. Ek kan u verseker dat die Verenigde State nie probeer om die samestelling van so 'n regering vas te stel nie, en dat ons beslis in geen opsig druk uitgeoefen het deur die Koninklike Laotiaanse regering nie. Ons het in werklikheid die leiding van die Royal Laotian Government aangespoor om te goeder trou met Prince Souvanna Phouma oor hierdie vrae te onderhandel. Ons pogings in hierdie rigting stem dus ooreen met die versoek in u brief oor hoe ons ons invloed moet gebruik.
Ek wens ek kon glo dat prins Souphanouvong bereid is om in 'n gees van onderhandeling sulke gesprekke aan te gaan met die oog op die skepping van 'n egte neutrale regering. Prins Souphanouvong het konsekwent op 'n afstand van hierdie besprekings gebly. Ons is hoopvol dat prins Souvanna Phouma bereid sal wees om die inisiatief te neem wat nou op hom lê om 'n regering te soek wat in die algemeen verteenwoordigend is van alle elemente in Laos en opreg verbind is tot 'n beleid van nie -belyning. Ons sal ons pogings met die koninklike Laotiaanse regering voortsit om hierdie doel te bereik en ek kan maar net hoop dat u van u kant ook u invloed in dezelfde richting uitoefen.
Wat die situasie in Viëtnam betref, moet ek u eerlik vertel dat u ontleding van die situasie daar en die oorsaak van die militêre optrede in Suid -Viëtnam nie akkuraat was nie. Juis as gevolg van die besoek van Amerikaners soos vise -president Johnson en generaal Taylor, is ons, soos u self erken, goed ingelig oor die situasie in daardie land. Ek wil nie met u argumenteer oor die regeringstruktuur en beleid van president Ngo Dinh Diem nie, maar ek wil vir u die getuienis van eksterne inmenging of aanhitsing noem wat u in 'n frase verwerp.
Ek vestig u aandag op 'n brief wat die regering van Vietnam aan die International Control Commission gestuur het rakende die ondergang in Noord -Viëtnam en aggressie teen Vietnam, gedateer op 24 Oktober 1961. Ek wil u versoek om hierdie dokument baie noukeurig te lees, aangesien dit bewyse bevat van 'n beplande en konsekwente poging van die DRV om die wettige regering van Suid -Viëtnam deur geweld omver te werp. Ek wil byvoeg dat die bewyse in hierdie dokument aan die Verenigde State bekend is as akkuraat en nugter. Baie meer voorvalle van die tipe wat in hierdie dokument uiteengesit word, kan afgelei word uit ons eie ervaring en ons eie direkte kennis. Ek kan hier wys dat die situasie in Viëtnam relatief rustig was vanaf 1954, met die ondertekening van die Genève -ooreenkomste, tot 1959. Die land herstel 'n beperkte herstel van die verwoesting van die burgeroorlog waaruit dit pas ontstaan ​​het. Die regering geniet die ondersteuning van die mense en die vooruitsigte vir die toekoms lyk redelik helder. In 1959 het die DRV egter misluk in die verkiesings wat in Viëtnam gehou is en in die poging om die mense teen hul wettige regering op te wek, tot 'n berekende plan van openlike infiltrasie, subversie en aggressie. Tydens die Derdepartykongres van die Lao Dong-party het die sekretaris-generaal Le Duan gesê: 'Daar bestaan ​​geen ander manier as dit wat bestaan ​​uit die omverwerping van die diktatoriale en fascistiese regime van die Amerikaans-Diemistiese kliek om heeltemal te bevry nie Suid -Viëtnam, met die doel om nasionale eenheid te verwesenlik. " Soos aangedui in die dokument waarna ek verwys het, vind u hierdie stelling in die Nhan Dan, Hanoi Daily Number 2362 van 6 September 1960.
Dit is die vaste mening van die Amerikaanse regering dat Suid -Viëtnam nou 'n vaste poging ondergaan om die bestaande regering omver te werp deur infiltrasie, wapentoevoer, propaganda, terrorisme en al die gebruiklike instrumente van kommunistiese aktiwiteite in hierdie omstandighede, alles gemonteer en ontwikkel uit Noord -Viëtnam.
Dit is kwalik nodig dat ek u aandag vestig op die Genève-ooreenkomste van 20-31 Julie 1954. Die kwessie is dus nie die een of ander mening oor die regering van president Ngo Dinh Diem nie, maar eerder die 'n nasie wie se integriteit en veiligheid bedreig word deur militêre optrede, heeltemal in stryd met die verpligtinge van die Genève -ooreenkomste.
Wat die Verenigde State betref, beskou ons die situasie waarin die Republiek Vietnam met die grootste erns en, in ooreenstemming met ons belofte op die konferensie van Genève op 21 Julie 1954, as 'n ernstige gevaar vir internasionale vrede en veiligheid . Ons steun die regering van president Ngo Dinh Diem as 'n ernstige verpligting, en ons sal maatreëls tref wat die omstandighede blyk te vereis. Aangesien die regering van Viëtnam geen bedreiging vir die DRV het nie, is dit duidelik dat indien die DRV die verpligtinge wat hy in die Genève -ooreenkoms aangegaan het, eerlik sou nakom, die vooruitsigte op vrede aansienlik verbeter sou word. Ek sou dus waag om voor te stel dat u, as die hoof van 'n regering wat die Genève -ooreenkoms onderteken het, alle invloed wat u besit, moet gebruik en probeer om die DRV streng na te kom. Dit sou 'n groot daad vir die vrede wees, waarna u die kern van die beleid van die Tweede-en-twintigste Partykongres noem. As die DRV sy verpligtinge ingevolge die Genève -ooreenkomste sou nakom, hoef die Verenigde State nie, soos ons tans moet, te oorweeg hoe om die regering van Vietnam die beste te ondersteun in sy stryd om onafhanklikheid en nasionale integriteit nie.
Ek het u eerlik geskryf oor Laos en Viëtnam om 'n baie eenvoudige rede. Albei hierdie lande is op 'n afstand van ons eie lande en kan beskou word as gebiede waarop ons 'n ooreenkoms behoort te vind. Ek stel u voor dat u alle beskikbare middele gebruik om 'n opregte neutrale en onafhanklike Laos te verseker, soos hierdie woorde oor die hele wêreld algemeen verstaan ​​word, en om te verseker dat diegene wat u verwant is, Suid -Viëtnam alleen laat. Van ons kant werk ons ​​in die rigting van 'n neutrale en onafhanklike Laos en sal ons verseker dat Noord -Viëtnam nie die voorwerp van direkte of indirekte aggressie sal wees nie. Dit sou 'n stap in die rigting van vrede wees; Ek is huiwerig om te glo dat daar deur die optrede van ander 'n noodsaaklike alternatief vir my land opgelê kan word.
Ek vertrek 'n paar dae vir 'n besoek aan die westelike deel van ons land en sal met u in verbinding tree oor ander aangeleenthede wanneer ek terugkom.
Gids 1: Voorraad en Misc. Inligting van die Departement van Justisie gestuur na UM -argiewe en beskrywings van items wat gestuur is en die verhaal agter simposium en seremonie vir 15 Julie 2003
Gids 2: Afskrif van die amptelike foto van die prokureur -generaal Robert F. Kennedy. Foto vertoon in alle geboue van die departement van justisie tydens sy ampstermyn as prokureur-generaal 1961-1964. (3 swart en wit kopieë.)
Vouer 3: Afskrif van verklaring uitgereik deur prokureur -generaal Robert Kennedy op 1 Oktober 1962 oor voorvalle in Oxford, Mississippi. Oorspronklike verklaring gehuisves in die Departement van Justisiebiblioteek in twee bundels met toesprake en verklarings deur die prokureur -generaal Robert Kennedy. (3 kleurkopieë.)
Gids 4: Afskrif van foto van 'n paar van die Amerikaanse marshals saam met prokureur -generaal Robert Kennedy wat op 30 September 1962 na Oxford, Mississippi is. Foto geneem deur DOJ -fotograaf in die kantoor van die prokureur -generaal in November 1962. (5 swart -en -wit eksemplare .)
Vouer 5: Afskrif van die foto van die prokureur -generaal Robert Kennedy en die Amerikaanse adjunkmaarskalk Gene Same. Dieselfde is in die keel geskiet tydens die oproer in Oxford, MS, op 30 September 1962. Foto geneem deur DOJ -fotograaf in die kantoor van die Prokureur -Generaal in Desember 1962. (5 swart en wit kopieë.)
Gids 6: Afskrif van die brief wat president John F. Kennedy aan die Amerikaanse marskalk Bud Staple gestuur het vir sy diens in Oxford, Mississippi. Gedateer 6 Desember 1962. (5 eksemplare.)
Vouer 7: Afskrif van foto van vier Amerikaanse marshalle en prokureur -generaal Robert Kennedy wat James H. Meredith beskerm het toe hy die Universiteit van Mississippi binnegekom het. Foto geneem deur DOJ -fotograaf in die kantoor van die prokureur -generaal in Augustus 1963. (3 swart en wit kopieë.)
Gids 8: Afskrif van die foto van die kantoor en kantoor van die prokureur -generaal Robert Kennedy. Foto gedateer 1963. (3 swart en wit kopieë.)
Vouer 9: Uitnodiging wat deur die Amerikaanse marshaldiens aan die voormalige Amerikaanse adjunkmarshalle gestuur is vir die 40ste herdenking van die integrasie van die Universiteit van Mississippi, 15 Julie 2003. (4 uitnodigings.)
Vouer 10: Program vir die 40ste bestaansjaar -simposium en nakoming van die integrasie van die Universiteit van Mississippi. (4 programme.)
Vouer 11: Lys van Amerikaanse adjunkmarshalle wat op 30 September 1962 in Oxford, Mississippi was. (3 eksemplare van die lys, 3 bladsye elk.)
Gids 12: Amerikaanse adjunkmarshalle wat op 30 September 1962 in Oxford, Mississippi was, wat die simposium en seremonie bygewoon het op 15 Julie 2003. (3 eksemplare.)
Vouer 13: Afskrif van toespraak deur James H. Meredith op die simposium op 15 Julie 2003. Handtekening, dubbelzijdig met tuisnommer. (7 eksemplare.) Beperk
Gids 14: Afskrif van toespraak deur James H. Meredith op die simposium op 15 Julie 2003. Handtekening, twee velle per eksemplaar, GEEN telefoonnommer nie. (7 afskrifte van bladsy een en 9 afskrifte van bladsy twee.)
Gids 15: Afskrif van foto van (links na regs) Gene Same en Leonard Hopper, voormalige Amerikaanse marshals wat om die Lyceum op 30 September 1962 was. Foto geneem in Department of Justice Great Hall, 15 Julie 2003 Fotograaf: Dr Grant Leitma , professor in sielkunde en geskiedenis aan die Columbia Union College in Takoma Park, Maryland. (3 kleurkopieë.)
Gids 16: Afskrif van foto van James H. Meredith en Marilyn Schotte, 'n bioloog by die Smithsonian's Natural History Museum. Foto geneem in Department of Justice Great Hall, 15 Julie 2003. Fotograaf: Dr Grant Leitma. (3 kleurkopieë.)
Gids 17: Afskrif van foto van voormalige Amerikaanse adjunkmarshalle in die Great Hall net voor die simposium. Foto geneem in Department of Justice Great Hall, 15 Julie 2003. Fotograaf: Dr Grant Leitma. (3 kleurkopieë.)
Gids 18: Afskrif van foto van voormalige Amerikaanse adjunkmarshalle in die Great Hall voor simposium. Foto geneem in Department of Justice Great Hall, 15 Julie 2003. Fotograaf: Dr Grant Leitma. (3 kleurkopieë.)
Gids 19: Afskrif van foto van (links na regs) Benigno Reyna, direkteur van die Amerikaanse maarskalkdiens, John Meredith, oudste seun van John H. Prokureur -generaal John Ashcroft Al Butler, voormalige Amerikaanse marskalk James H. Meredith Judy Meredith, vrou van James H Joseph Meredith, middelste seun van John H. en PhD van UM en William Doyle, skrywer van An American Insurrection. Foto geneem in Department of Justice Great Hall, 15 Julie 2003. (3 kleurkopieë.)
Vouer 20: Afskrif van foto van (links na regs) Benigno Reyna, direkteur van die Amerikaanse maarskalkdiens, John Meredith, oudste seun van James H. Prokureur -generaal John Ashcroft Al Butler, voormalige Amerikaanse marskalk James H. Meredith Meredith se kleindogter James Meredith, jongste seun van James H. Judy Meredith, vrou van James H. Joseph Meredith, middelste seun van John H. en PhD aan UM. William Doyle, skrywer van An American Insurrection, regs op die foto om 'n foto te neem. Foto geneem in Department of Justice Great Hall, 15 Julie 2003. (3 kleurkopieë.)
Vouer 21: Afskrif van foto van (links na regs) Paul Corts, assistent -prokureur -generaal vir administrasie, Vince Micone, koördineerder van gebeure by die minister van justisie, John Ashcroft Gene Same, voormalige Amerikaanse adjunkmaarskalk Benigno Reyna, direkteur van die Amerikaanse marskalkdiens en Leonard Hopper, voormalige Amerikaanse ondermarskalk. Foto geneem in Department of Justice Great Hall, 15 Julie 2003. (3 kleurkopieë.)
Gids 22: Afskrif van foto van James H. Meredith se drie seuns. (Links na regs) Joseph, John en James. Joseph, Meredith se middelste seun, het sy PhD aan UM verwerf. John is Meredith se oudste seun, en James is die jongste seun. Foto geneem in die Amerikaanse marskalk se hoofkwartier tydens die brunch voor die simposium en seremonie, 15 Julie 2003. (3 kleurkopieë.)
Gids 23: Afskrif van foto van James H. Meredith se seuns (Joseph, John en James) en William Doyle, skrywer van An American Insurrection. Foto geneem in die Amerikaanse marskalk se hoofkwartier tydens die brunch voor die simposium en seremonie, 15 Julie 2003. (3 kleurkopieë.)
Gids 24: Afskrif van foto van Judy Meredith en James H. Meredith. Foto geneem in U.S. Marshal se hoofkwartier op 15 Julie 2003. (3 kleurkopieë.)
Vouer 25: Afskrif van die foto van William Doyle, skrywer van An American Insurrection en John Meredith, oudste seun van James H.
Gids 26: Afskrif van foto van William Doyle, skrywer van An American Insurrection en James H. Meredith. Foto geneem in Department of Justice Great Hall, 15 Julie 2003. (3 kleurkopieë.)
Vouer 27: Afskrif van foto van William Doyle, skrywer van An American Insurrection, James H. Meredith en Nicholas J. Vinci, 'n voormalige Amerikaanse marskalk wat op 30 September 1962 in Oxford, Mississippi was. Foto geneem in Departement van Justisie Great Hall, 15 Julie 2003. (3 kleur eksemplare.)
Gids 28: Afskrif van foto van James H. Meredith wat 'n program handteken. Foto geneem in Department of Justice Great Hall na simposium en voor seremonie, 15 Julie 2003. (3 kleur eksemplare.)
Gids 29: Afskrif van foto van James H. Meredith by ontvangs van sy medaljon van die prokureur -generaal John Ashcroft. (Links na regs) Prokureur -generaal John Ashcroft James H. Meredith Benigno Reyna, direkteur van die Amerikaanse maarskalkdiens en Al Butler, voormalige Amerikaanse marskalk. Foto geneem in Department of Justice Great Hall, 15 Julie 2003. (3 kleurkopieë.)
Vouer 30: Afskrif van foto van (links na regs) Benigno Reyna, direkteur van die Amerikaanse maarskalkdiens, John Meredith, oudste seun van John H. Prokureur -generaal John Ashcroft Al Butler, voormalige Amerikaanse marskalk James H. Meredith James Meredith, jongste seun van James H. kleindogter van James H. Judy Meredith, vrou van James H. en Joseph Meredith, middelste seun van James H. en Ph.D. van UM. Foto geneem in Department of Justice Great Hall, 15 Julie 2003. (3 kleurkopieë.)
Gids 31: Afskrif van foto van (links na regs) John Meredith (gedeeltelik gesien), prokureur -generaal John Ashcroft, Al Butler, James H. Meredith, James Meredith, kleindogter van James H. en Judy Meredith. Foto geneem in Department of Justice Great Hall, 15 Julie 2003. (3 kleurkopieë.)
In die huidige 'War on Terror' -klimaat het verhale oor die aktiwiteite van Amerikaanse intelligensie -agentskappe en organisasies gereeld in die nuus verskyn. In 2015 is onthul dat die VSA op sy bondgenoot, Duitsland, gespioeneer het.  Vir die alledaagse Amerikaner wat nie aan intelligente geheime aktiwiteite veel besin in hul normale daaglikse lewe nie, kan hierdie opskrifte hulle skok, maar moet dit?
Meer onlangs het die Verenigde State kommunikasie tussen die kongres en Israeliese amptenare onderskep wat verband hou met die kernkragooreenkoms met Iran. Hierdie onthulling het gelei tot bewerings teen die Amerikaanse administrasie dat hulle die kongres bespied het.  In die lig van hierdie aanklagte moet die vraag gestel word: 'Moet geheime intelligensie -agentskappe en organisasies binne 'n oop regering en die samelewing, soos die Verenigde State, as 'n afkeer van die Body Politic behandel word?'
Die filosofiese argument wat dit moet
Op 4 Augustus 1822 het die destydse voormalige president James Madison Jr. 'n brief aan die voorsitter van 'n staatskomitee in Kentucky, mnr. In sy brief het president Madison hierdie woorde geskryf:
'' 'N Gewilde regering, sonder gewilde inligting, of die middele om dit te bekom, is slegs 'n proloog vir 'n klug of tragedie, of miskien albei. Kennis sal vir altyd die onkunde beheer: En 'n volk wat bedoel om hul eie Goewerneurs te wees, moet hulself bewapen met die krag wat kennis gee. "
Anders gestel, die mag van die burger om oor homself te regeer, kan slegs uitgeoefen word as die burger toegang tot alle nodige inligting het om 'n ingeligte besluit te neem.  'N Verborge agentskap wat inligting van die publiek bewaar, beperk hul reg om te regeer.
In teorie sou die meeste Amerikaners hierdie punt toegee. In die toespraak van president John F. Kennedy aan die American Newspaper Publishers Association in 1961 beskryf hy die etos van die Amerikaanse volk en hul afkeer van die ondeursigtigheid van interne regeringswerk. President Kennedy het gesê:
'Die woord' geheimhouding 'is afstootlik in 'n vrye en oop samelewing, en ons is as 'n volk inherent en histories gekant teen geheime samelewings, geheime ede en geheime verrigtinge. Ons het lank gelede besluit dat die gevare van oormatige en ongegronde verberging van relevante feite baie groter is as die gevare wat genoem word om dit te regverdig. Selfs vandag is daar weinig waarde om die bedreiging van 'n geslote samelewing teë te staan ​​deur die willekeurige beperkings daarvan na te volg. Selfs vandag is daar weinig waarde om die voortbestaan ​​van ons land te verseker as ons tradisies dit nie oorleef nie. "
Daar is 'n verwagting in die Amerikaanse politieke liggaam dat die oopste samelewing moontlik is op grond van die beginsels wat James Madison, Thomas Jefferson en ander Amerikaanse filosowe bepleit. Hierdie uitgangspunte waardeer die waardigheid wat inherent is aan die menslike menslike natuur, en ondersteun gevolglik die standpunt dat die mense geregtig is op 'n regering wat met inligting kom uit respek en verantwoordelikheid teenoor die mense.
Die filosofiese argument dat dit nie behoort nie
Die opponerende filosofiese siening wat geheime intelligensie -agentskappe en organisasies binne 'n oop regering en die samelewing bedek is nie anathema vir die Amerikaanse liggaam is gebaseer op die siening dat geheimhouding net so nodig is as deursigtigheid om enige regering behoorlik te laat funksioneer. U kan slegs 'n vyand se ware voorneme teenoor die VSA onderskei as die VSA die denke/sielkunde teenoor die VSA kan ontdek deur gebruik te maak van geheime intelligensie -organisasies en spioenasie -geheime intelligensie -organisasies wat inligting kan vind wat nie ontsmet is nie. vir openbare verbruik. 
Geheimhouding is ook nodig as die VSA afvalliges van opponerende state wil aanvaar of ten minste 'n deurlopende vloei van inligting wil handhaaf van insiders wat bereid is om sulke inligting aan die VSA te verskaf sonder dat die bron in die gedrang kom. 'N Voorbeeld hiervan was in China: 'n derde party, Wikileaks, het geheime inligting aan die publiek bekend gemaak wat aan die lig gebring het dat die VSA spesifieke intelligensie ontvang het oor die tipe missiele, die lanseerplek en die lanseertyd vir missiele wat deur die Chinese weermag getoets word. Die openbaarmaking het aan die lig gebring dat die VSA die inligting aan sy bondgenote in die streek versprei het sodat sy bondgenote nie onbewus geraak word tydens die bekendstelling nie. 
Die bekendmaking sal die Chinese regering in staat stel om hul strategiese missielkorps in kwarantyn te plaas en beamptes of burgerlike wetenskaplikes wat die sensitiewe inligting aan die VSA verskaf het, te verwyder. korps en sal die Verenigde State se vermoë om in die toekoms te reageer op moontlike raketbedreigings van China, verswak. Daar is geen manier om vas te stel hoe lank dit die VSA sal neem om hul toegang tot daardie belangrike inligting te herbou nie, maar dit is redelik dat hierdie verlies aan intelligensie die Amerikaanse belange sal benadeel.
Dit is baie moeilik om te kwantifiseer hoe ver 'n bekendmaking van intelligensie -inligting kan wees. In 1931 verskyn 'n boek in die Saturday Evening Post, genaamd: Die Amerikaanse swart kamer. Die skrywer was voormalige hoof van die Cipher Bureau, Herbert Yardley. Hy was 'n kriptoloog wat in sy boek verduidelik het hoe die Amerikaanse regering die Japannese kodes wat in diplomatieke kabels gebruik is tydens die Washington Naval Conference in 1922 verbreek het. 
Dit het destyds onskadelik gelyk. Die Eerste Wêreldoorlog was verby en die VSA het op die wêreldverhoog gestyg. Die wêreld sou egter binnekort in die Tweede Wêreldoorlog beland en die VSA sou in die Groot Depressie ingaan. Die Japannese intelligensiegemeenskap is bewus gemaak van hul tekortkominge in veilige kommunikasie uit die publikasie van mnr. Yardley en het hul kommunikasie verander om dit moeiliker te maak om hul kodes te breek. Dit het dit vir Amerikaanse intelligensie aansienlik moeiliker gemaak om inligting wat uit Japan en sy ambassades kom, te ontsyfer en het gelei tot die tekortkominge van Amerikaanse verdedigingstelsels wat toegelaat het dat Pearl Harbor op 7 Desember 1941 aangeval kan word. 
Handelinge het gevolge, en die omvang en omvang van die gevolge is nie altyd duidelik nie. Alhoewel die Kongres wette aangeneem het met die doel om geheime inligting te beskerm wat as noodsaaklik beskou word vir die Amerikaanse veiligheidsmedia -organisasies, soos die New York Times en WikiLeaks, lek geheime inligting uit vir openbare verbruik op grond van die argument dat hulle 'n openbare plig het om te beskerm vrye spraak. Die debat handel oor die stelling dat sedert die eerste wysiging lui: "Die kongres mag geen wet maak wat 'n godsdiensstigting respekteer of die vrye uitoefening daarvan verbied of die vryheid van spraak, of van die pers verkort nie ..." , beteken dit geen wet mag dus aangeneem word om die omvang van vrye spraak in Amerika te beperk nie. Aangesien Wikileaks toegang tot die geheime kabels tussen die VSA en sy bondgenote gekry het, sou die argument bestaan ​​dat Wikileaks die reg het om dit wat hy vind, vry te stel omdat die eerste wysiging hul vermoë om dit te doen, waarborg. Die Hooggeregshof het hierdie siening nie altyd onderskryf nie, aangesien dit voorsiening gemaak het vir die beperking van vryheid van spraak, veral as dit by staatsgeheime en nasionale veiligheid betrokke is. Soos 'n regter van die Hooggeregshof opgemerk het, "is die vryheid om in die spraak te glo absoluut, maar die vryheid om op te tree nie." 
'N Moderne voorbeeld van hierdie dilemma is die bekendmaking van die New York Times oor die Swift -program wat deur die tesourie -afdeling en die CIA gebruik is om die oordrag van geld vir terreuroperasies op te spoor.  Deur middel van die Swift -program het die VSA toegang gehad tot data -insameling van 'n Belgiese koöperasie van krediet-/finansiële instellings wat verantwoordelik was vir die jaarlikse draadlose oordrag van meer as $ 6 triljoen. Met hierdie inligting kon die CIA die geldspoor volg om Al Qaeda -bedrywighede in die buiteland op te spoor. Toe die program in 2006 bekendgemaak word (oor besware van die kantoor van die president van die Verenigde State) in 2006, het Al Kaïda opgehou om geld oor te dra deur internasionale drade en koeriers en kontant te begin gebruik. Die aanpassing van Al Qaeda, gebaseer op die openbare bekendmaking van hierdie geheime inligting, het dit vir die CIA baie moeiliker gemaak om Al Qaeda -bedrywighede op te spoor en kan verhinder dat die VSA in die toekoms op terroristebedreigings kan reageer.
Watter filosofiese standpunt ook al, daar is baie min Amerikaners wat die volledige aftakeling van die Amerikaanse intelligensie -apparaat as 'n geheel bepleit. Inteendeel, die behoefte aan intelligensie om die beginsels waaroor James Madison gepraat het en bygedra het tot die grondwet te beskerm, te beskerm, is nodig om Amerikaanse burgers te beskerm teen state of nie-staatsaktore wat individuele vryheid wil ontken, beperk of beëindig. aan die Amerikaanse volk.
Die antwoord op die vraag of geheime intelligensie -agentskappe binne 'n oop regering en die samelewing 'n afsku van die Amerikaanse liggaam is, is nie in absolute terme nie. Die dilemma is een van hoe dit gestruktureer moet wees, behoorlike voorsorgmaatreëls en gepaste aanspreeklikheid. Die antwoord op die vraag of die intelligensie -gemeenskap  deur die Amerikaanse volk verafsku moet word vanweë die aard daarvan dat dit nie deursigtig is vir deursigtigheid nie, is dat dit nie so moet wees nie, maar afhangend van hoe dit hulself binne die wettige perke gedra. daarop kan dit wees.
Moet dit as anathema beskou word?
Voordat ek kyk of die intelligensie -gemeenskap al dan nie kan wees anathema vir die Amerikaanse samelewing, of dit nou is moet moet eers anathema vir die Amerikaanse samelewing bespreek word.
Die doel van die federale regering is om die onvervreembare regte van sy burgers te verseker, insluitend die reg op "Lewe, vryheid en die najaging van geluk."  Elke individu is volkome vry, soos God volkome vry is, en die Amerikaner mense kom saam as 'n kollektief om 'n vakbond te vorm met die uitdruklike doel om hul vryhede te beskerm en te bewaar.  Eenvoudig gestel, die rol van die federale regering is om die burgerlike vryhede van sy burgers te beskerm teen vyandige buitelandse of binnelandse entiteite.
Om hierdie vryhede te beskerm, moet die federale regering van die VSA sekere verdediging handhaaf, bv. . Die bates wat die VSA gebruik om sy verdediging te handhaaf, kan slegs effektief en moreel aangewend word as daar verantwoordelike intelligensie ingesamel en verwerk word om aan te dui waar dreigemente teen die veiligheid van sy mense lê.
Dit sou 'n misbruik van mag wees om die VSA in kennis te stel dat 'n aanval van 'n Europese nasie binne die volgende 24 uur op hande is en die inligting te gebruik om Noorweë willekeurig te betrek met sy kernvermoë. Dit sou ook nie gepas wees om alle Europese nasies aan te val nie. Elke geval sou 'n misbruik van die mag van die Verenigde State uitmaak.
Intelligensie is ook nodig om insig te gee in die sielkunde en bedoelings van ander lande en groepe. As Mexiko en die VSA in harmonie met mekaar was en Mexiko tenks begin bou, sal die VSA moontlik nie verstaan ​​waarom Mexiko ekstra tenks nodig het nie. Hulle kan die bedoelings van Mexiko verkeerd verstaan ​​en dink dat Mexiko hul magte versamel as voorbereiding op 'n aggressie teen die VSA. Om te reageer, begin die VSA vliegtuie bou wat die tenks van Mexiko kan bombardeer. Mexiko het moontlik net die tenks gebou om hul veiligheid te verhoog, maar noudat hulle sien dat die VSA vliegtuie bou, begin hulle hul eie vliegtuie vervaardig en 'n wapenwedloop het begin. Dit stoot elke staat nader aan 'n oorlog met mekaar wat nie bedoel of wou wees nie. Dit gebeur alles as gevolg van die wanpersepsie wat veroorsaak word deur nie te weet waarom elke staat die aksies neem wat hulle gedoen het nie. Dit staan ​​bekend as die veiligheidsdilemma.  Die intelligensie waartoe 'n geheime organisasie toegang kan verkry, kan wêreldleiers inligting verskaf oor die bedoeling van nuut vervaardigde militêre vermoëns en hulle help om rasionele besluite te neem om wapenwedlope te voorkom en te voorkom dat die veiligheidsdilemma voorkom.
Dus, moet kan geheime organisasies as 'n afkeer beskou word vir die Amerikaanse demokrasie en sy mense? Nee. Daar is 'n wettige funksie/rol wat die inligtingsgemeenskap vervul om Amerikaanse leiers en diegene wat verantwoordelik is vir die handhawing van die Amerikaanse verdediging, huidige en relevante intelligensie te voorsien om ingeligte besluite te neem om die VSA te beskerm teen diegene wat haar skade wil berokken.
Die Japannese aanval op Pearl Harbor op 7 Desember 1942 en die terreuraanvalle op die geboue van die World Trade Center op 11 September 2001 is slegs twee voorbeelde wat die aggressie waarmee die VSA te kampe het en in die toekoms sal ondervind, toon. Beide gevalle illustreer die behoefte aan die Intelligensiegemeenskap as 'n skans teen sulke rampe.
'N Laaste voorbeeld van die belangrikheid en praktiese doel van geheime intelligensie -vermoëns is Iran en die Stuxnet -wurm.  Alhoewel geen staat ooit na vore sal kom om hul rol in die gebeurtenis van 2010 te erken nie, omdat dit 'n oorlogsdaad sou wees, toon dit nogtans die belangrikheid van industriële spioenasievermoëns wat 'n staat moet hê. In September 2010 is 'n virus na die Iranse Bushehr -kernfasiliteite oorgedra wat daarin geslaag het om Iran se strewe na kernvermoëns te ontwrig. Die virus, bekend as die Stuxnet -wurm, het gewerk deur die sentrifugespoed te verander om die verryking van uraan te versteur, terwyl terselfdertyd valse gegewens gegee word dat alles normaal werk, aan diegene wat die rekenaarstelsels gemonitor het. Dit kon slegs bereik word met toegang tot eie inligting oor Siemens Industrial -sagteware wat by die kernfasiliteit gebruik is. As die CIA, NSA of soortgelyke geheime intelligensie -agentskap wat verantwoordelik was vir die versameling van die data wat gebruik is om die aanval uit te voer, nie spioenasie gedoen het om die kernprogram van Iran te kan infiltreer nie, het Iran vandag moontlik toegang tot kernwapens. Moet 'n geheime intelligensie -organisasie wat 'n kernoorlog voorkom (Iran se verklaarde doel om Israel van die kaart af te vee) , as 'n anathema beskou word?
Die intelligensiegemeenskap behoort nie 'n afsku vir die oop samelewing in die VSA te wees nie, want die intelligensie -gemeenskap dien 'n belangrike funksie in die behoud van die oop samelewing van die Verenigde State. Om hierdie rede moet daar nie gedebatteer word of die organisasie van geheime intelligensie -insamelings bestaan ​​of dit hoegenaamd moet bestaan ​​nie, maar hoe om voorsorgmaatreëls te tref om te voorkom dat dit 'n anathema word. Histories, toe die intelligensiegemeenskap 'n anathema begin word, het die bespreking gegaan oor hoe om die intelligensie -gemeenskap van die rand af terug te bring. 
Daar is politieke kenners, geleerdes en professionele deskundiges wat teen die Amerikaanse volk argumenteer dat die CIA korrup gemaak het en selfs 'n staatsgreep teen die Amerikaanse regering  gepleeg het. Hulle voer aan dat die CIA ontbind moet word weens hul mislukkings en oortredings van hul vertrouenspligte. Hulle beweer dat hulle ten gunste is van die afskaffing van die inligtingsgemeenskap, maar hul argument is nooit gebaseer op die funksie van die insameling en verspreiding van intelligensie waarvoor hierdie geheime organisasies verantwoordelik is nie. Die argument is nie dat daar geen intelligensiegemeenskap moet wees nie, net dat die huidige intelligensie -instellings nie toepaslike beperkings nakom nie.
Daar is beslis geen uitroep van die Amerikaanse volk om die geheime intelligensie -insamelingsvermoë van die Verenigde State op te skort nie. Stalwarts van die intelligensiegemeenskap, soos die Central Intelligence Agency, is 64 jaar aan die gang en kan nie in een kongresvergadering ongedaan gemaak word sonder ernstige risiko's vir die veiligheid van die land.
Onder watter omstandighede kan dit wees?
Kan die intelligensiegemeenskap 'n afkeer van die Amerikaanse liggaam word? Die dilemma vir die Amerikaanse volk is: wat doen die intelligensie -gemeenskap in hul naam regoor die wêreld en tuis?
Daar was tye in die geskiedenis van die Intelligensiegemeenskap dat hulle die wetlike en morele grense wat die Amerikaanse samelewing aan hulle stel duidelik oortref het. Spioenasie bestaan ​​in die Verenigde State se geskiedenis op een of ander manier sedert die Revolusionêre Oorlog toe George Washington die 'Culper Ring' in New York gebruik het om op die Britte te spioeneer.  Sedert die stigting van die VSA bestaan ​​daar ook sensitiewe inligting. 'N Bekende saak was Thomas Paine, die skrywer van Gesonde verstand, ontslaan uit 'n kontinentale kongreskomitee wat verantwoordelik is vir intelligensie -toesig nadat hy inligting uitgelek het oor die hulp wat die kontinentale kongres in Franse pamflette van die Franse ontvang het. 
Dit was eers met die uitvinding van die telegraaf dat die VSA tegnologie kon gebruik om privaat kommunikasie van die nasies in te gryp en dat moderne spioenasie tot stand gekom het. Voor die koms van die telegraaf het spioenasie 'n konnotasie van 'n oorlogs-/militêre funksie gehad, maar spioenasie kon nou op nuwe maniere gebruik word, wat die samelewing nog nie die middele moes meet nie. Dit was in 1922 toe die Cipher Bureau die Japannese kodes vir hul kommunikasiekabels verbreek het, dat die VSA sy eerste toets gedoen het met die moraliteit om geheime organisasies te gebruik om die inligting van 'n ander land vas te stel.
Die VSA het hul toegang tot Japannese vertroulike kabels gebruik om 'n voordeel in onderhandelinge met die Japannese te verseker. In 1929, toe dit alles aan die lig gekom het en minister van buitelandse sake, Henry Stimson, sy amp beklee het, het hy die program onmiddellik beëindig en die begroting van die Cipher Bureau heeltemal uitgeskakel. Sy redenasie is bondig saamgevat met sy kommentaar dat, "Here nie mekaar se e -pos lees nie." 'n anathema.
Tot in die sewentigerjare het etiese vrae wat normaalweg by die gebruik van die inligtingsgemeenskap ontstaan ​​het, grootliks ongevraag, aangesien die VSA stadig uit die noodsaaklikheid daarvan gekom het om op geheime organisasies staat te maak om die Tweede Wêreldoorlog te ondersteun. Soos Cicero eens opgemerk het, "Want in tye van wapens val die wet stom."  Die enigste uitsondering was vrae wat geopper is oor president James Polk en sy gebruik van geheime agente wat as gestuurdes na Mexiko gestuur is. Die gebruik om amptenare met 'n dubbele missie te stuur om na Mexiko te spioeneer en amptelike sake te doen, het bekend gestaan ​​as 'spioenasie in 'n gestreepte broek'.  Die beskuldigings was dat president Polk personeel van sy intelligensie -gemeenskap en die ingesamel vir militêre gebruik om doelbewus die vlamme aan die brand te steek vir 'n oorlog met Mexiko. Die einddoel was om meer grond uit Mexiko te bekom as net die anneksasie van Texas. 
As ons na die omstandighede rondom hierdie gebeure kyk, lyk dit asof daar geen twyfel is dat president Polk meer as net Texas uit Mexiko wou bekom nie. Of hy die intelligensie-bates misbruik het om die Meksikaan-Amerikaanse oorlog te begin, het die Amerikaanse bevolking egter nooit besorg geraak nie, veral omdat die VSA vyandelikheid teenoor Mexiko gehad het en die Amerikaanse volk Mexiko as 'n vyand beskou het. 'N Blinde oog word gerig op magsmisbruik ter wille van die land se voortbestaan. Daarom is vrae oor optrede wat deur die intelligensiegemeenskap uitgevoer is, byna 100 jaar lank ongevraagd, van die Mexikaans-Amerikaanse oorlog van die laat 1840's tot die Tweede Wêreldoorlog in die middel van die veertigerjare.
Die werklike debat wat probeer vasstel het of 'n groot, geheime intelligensie -agentskap in stryd was met die waardes wat die Amerikaanse volk voorstaan ​​onmiddellik voor die Amerikaanse oorwinning in die Tweede Wêreldoorlog. Op 13 Junie 1942 het president Franklin D.Roosevelt het 'n bevel uitgereik wat die Office of Strategic Services (OSS) geskep het.  Voordat die OSS tot stand gekom het, is intelligensie -insameling en operasies hoofsaaklik deur die staatsdepartement of die weermag uitgevoer.
Dit was egter geensins beperk tot die twee entiteite nie. Daar was 'n samesmelting van regeringsinstellings wat oor geheime intelligensie -vermoëns beskik. Die Office of Naval Intelligence (ONI), wat vandag nog bestaan, was verantwoordelik vir die insameling van intelligensie wat van kritieke belang was vir die vloot se missie, die Federale Buro vir Ondersoek (FBI), Afdeling Militêre Inligting (MID), Departement War War College (WCD), Army Signal Korps en die staatsdepartement is slegs 'n paar voorbeelde.  Die staatsdepartement het ook die Buro vir Geheime Intelligensie onder hul sambreel geskep en die Staatsdepartement het 'n attaché -stelsel ontwikkel om dekking vir militêre intelligensie -agente in die buiteland te bied.  As 'n departement van die federale regering 'n behoefte aan intelligensie gehad het, het hulle hul eie intelligensie -insamelingsapparaat geskep, solank hulle die geld gehad het om daarvoor 'n begroting te kry. Net soos twee korporasies wat 'n gesamentlike onderneming soek om hul voordele te maksimeer en hul koste te beperk, kan staatsinstansies saamwerk om gesamentlike intelligensie -agentskappe te stig wat onder 'n spesifieke jurisdiksie van die agentskap val, terwyl die ander steeds baat by toegang tot intelligensie en verlaagde koste vir hul begroting.
Die bestaan ​​van soveel intelligensie -wapenwapens van al die federale agentskappe, met elke deel toegang tot sy eie stel intelligensie, apart van die ander, het dit duidelik gemaak dat daar 'n behoefte was om die intelligensiegemeenskap in een liggaam te konsolideer. Op 13 Junie 1942 is dit presies wat president Franklin D. Roosevelt gedoen het toe hy die Office of Strategic Services (OSS) geskep het, maar die OSS was nie die eerste opsie wat die president gesoek het nie.
Die burgerlike leierskap van die Verenigde State wou die eerste vredestyd geheime intelligensie-versamelingsliggaam skep. Tot in 1947 is die geskiedenis van die Verenigde State van Amerika oor geheime intelligensie-insameling en geheime operasies oorgelaat aan die agentskappe wat buitelandse aangeleenthede hanteer het en baie betrokke was by oorlogsoperasies of vooroorlogse voorbereidings. Die nuwe intelligensie-agentskap sou die eerste poging van die Verenigde State wees om 'n agentskap te stig wat spionasie tydens vredestyd sou bedryf en nie met die doel om oorloë teen ander nasies te voer en te wen nie. Die regeringsdepartement sou die kantoor van die koördineerder van inligting (COI) genoem word en aan die president van die VSA verslag doen  President Roosevelt se visie het nooit verwesenlik soos dit aanvanklik bedoel was nie. Die OSS het die COI vervang met die verskil dat die OSS, in plaas van verantwoording te doen aan die president, aan die Joint of Staff Chiefs (JCS) gerapporteer het, terwyl die weermag aan die voorpunt van die Amerikaanse buitelandse beleid was met die oorlog teen die asmoondhede. [ 32]
Die OSS was 'n kortstondige agentskap wat eers drie jaar later deur president Harry Truman ontbind is, maar dit het uiteindelik na vore gekom as die gekonsolideerde vredestydse intelligensie-organisasie wat die burgerlike leierskap met die aanvaarding van die Wet op Nasionale Veiligheid van 1947 voorgestel het.
'N Vroeë prestasie van die intelligensiegemeenskap na afloop van die Tweede Wêreldoorlog was Operation Paperclip.  Operation Paperclip was die poging van die Verenigde State om voormalige Duitse Nazi's te huisves wat wetenskaplikes, ingenieurs en kriptoloë was. Die VSA het dit bereik deur hulle na die VSA te bring en burgerskap te gee of deur hulle beskerming te bied waar hulle ook al toesig hou oor die behoeftes van die Verenigde State.
Operation Paperclip werk saam met oorlogsmisdadigers soos Klaus Barbie (die Slagter van Lyon), Otto von Bolschwing (medewerker van Eichmann) en SS -kolonel Otto Skorzeny (vertroueling van Hitler). Die CIA het Klaus Barbie in Bolivia gebruik om Che Guevara te help vang.  Die CIA het Otto von Bolschwing gebruik om hul intelligensie oor die USSR -bedrywighede in Duitsland te versterk.  Die CIA het kolonel Skorzeny gebruik om wapens in Spanje te vervoer.  Is die optrede wat in Operation Paperclip uitgevoer is, die CIA 'n afkeer van die Amerikaanse politieke liggaam? Daar kan aangevoer word dat die gebruik van sulke mans in die Verenigde State moreel afstootlik is, maar die vraag word moeiliker om te beantwoord as u in ag neem dat elkeen van die drie mans resultate behaal het vir die VSA wat belangrik was vir die veiligheid daarvan.
Verder was die ander mans wat tydens die operasie ingebring is, hoofsaaklik wetenskaplikes en ingenieurs wat verantwoordelik was vir die gee van 'n werkende vuurpylprogram aan die VSA.  Die voormalige Duitse wetenskaplikes het nou 'n draai gemaak dat Amerikaanse wetenskaplikes verantwoordelik is vir miljoene dollars aan inkomste aan patente en militêre tegnologie vir die VSA As hulle verder in die toekoms kyk, het hul vuurpylprogram die VSA toegelaat om die Sowjetunie op die maan te slaan. Die vuurpylprogram maak ook voorsiening vir die ontwikkeling van die missiele wat die kernkoppe van die Verenigde State kon aflewer. Kon die VSA andersins 'n effektiewe beleid van insluiting teen die Sowjetunie tydens die Koue Oorlog gehad het sonder die vuurpylprogram?
Nie elke voorbeeld is in die grys gebied nie. Sommige is baie duidelik en dit is verwarrend dat die intelligensiegemeenskap sulke gruwelike dade kon vermy. Een van hierdie gevalle was die rol van J. Edgar Hoover as direkteur van die Federal Bureau of Investigation (FBI). Direkteur Hoover het oorspronklik aan bewind gekom onder president Coolidge as die direkteur van die Buro vir Ondersoek (BOI), wat later die FBI geword het onder president Roosevelt. Hy het FBI -bates in die geheim en onwettig ondersoek ingestel na verkose amptenare wat hy as politieke vyande beskou het en ander wat hy as polities magtig beskou het, om homself in sy posisie as direkteur van die FBI te behou.
Direkteur Hoover het ook onwettige teen -intelligensieprogramme uitgevoer wat die optrede van Martin Luther King Jr., Eleanor Roosevelt, president John F. Kennedy, Robert Kennedy, president Eisenhower, president Ronald Reagan, presidentskandidaat Thomas Dewey, ens.  Elke president, van president Roosevelt tot president Nixon, wou hom uit sy pos verwyder, maar almal besluit ook dat die moontlike politieke aanspreeklikheid te groot was as gevolg van die aard van die intelligensie wat Direkteur Hoover kon opdoen.
Direkteur Hoover se optrede is voorbeelde van wanneer intelligensie -organisasies 'n afkeer van die Amerikaanse liggaam kan word. Baron John Acton het eenkeer gesê dat 'mag geneig is om te korrupteer, en absolute mag korrupteer absoluut'. Hierdie stelling is vandag net so waar as toe hy die woorde in 1887 geskryf het. Mense is feilbare wesens. Toe J. Edgar Hoover in 1972 sterf, het die kongres erken dat openbare amptenare wat te veel mag verkry het, hul kantoor en organisasies sou kon gebruik op 'n manier dat dit 'n anathema kon word. Om te verhoed dat dit gebeur, het die Kongres 'n wet aanvaar wat slegs die direkteur van die FBI in staat stel om hul amp vir 'n maksimum van 10 jaar te beklee.
'N Voorbeeld van 'n hele organisasie wat na die duidelik omskrewe gebied van anatema beweeg, is die CIA in die laat 1960's en vroeë 1970's. Na Watergate het die kongres 'n komitee byeengeroep wat bekend gestaan ​​het as die 'Kerkkomitee' in die Senaat om bewerings van die onwettige gebruik van CIA -bates te ondersoek. Watergate het die era van min tot geen regeringstoesig oor die Intelligensiegemeenskap beëindig. Die New York Times het 'n artikel gepubliseer wat die 'Family Jewels' genoem het. Die gesinsjuwele was die onwettige optrede deur die CIA wat die Kerkkomitee ontdek het. Dit sluit in die poging tot moord op buitelandse leiers van verskillende lande, dit wil sê Kongo, Dominikaanse Republiek en Chili, die onwettige afluister en toesig van joernaliste en die infiltrasie van buitelandse polisiemagte. 
Die kerkkomitee het aanbevelings gemaak wat uiteindelik gelei het tot die stigting van geselekteerde intelligensie -toesigkomitees in albei huise van die kongres om die CIA terug te keer na strenger burgerlike toesig. Die ondersoek het ook gelei tot die aanvaarding van die Foreign Security Intelligence Act wat 'n stelsel vir die CIA geskep het om toesigbriewe van onafhanklike regters aan te vra wat die onpartydige burgerlike beheer oor die Intelligensiegemeenskap kon versterk om te keer dat die Intelligensiegemeenskap onheilspellend raak vir die Amerikaanse liggaam politiek. 
In die Amerikaanse geskiedenis begin 'n patroon ontstaan ​​waar elke generasie sy eie unieke bedreiging in die gesig staar en op die bedreiging reageer op 'n manier wat hulle goedvind. Dit is eers nadat die bedreiging geklop is en die volgende generasie die leiding neem, 'n kritiese oog op die aksies wat die vorige generasie geneem het om te verseker dat daar geen nalatenskap oorbly wat die intelligensiegemeenskap in staat sal stel om 'n anathema te word nie. Die geslag van vandag staar die bedreiging van terrorisme in die gesig. Huidige leiers het die roofdiere van die CIA gebruik om hoëprofiel-terroriste in lande soos Jemen en Pakistan te vermoor,  het 'n meta-data-insamelingsprogram gebruik en die Patriot Act goedgekeur.
Die CIA bedryf ook 'n buitengewone vertolkingsprogram waarin hulle hoëprofielterroriste wat oor belangrike intelligensie beskik, neem en na 'swart plekke' in Oos -Europa vervoer.  Die CIA dra ook die terroriste oor na Midde -Oosterse lande wat meer liberaal is in hul ondervragingstegnieke. Die doel van die program is om individue wat nie 'onderbreek' te neem onder ondervragingstegnieke wat in die VSA goedgekeur is, en dit in 'n omgewing buite die Amerikaanse wetgewing te plaas wat strenger ondervragingstegnieke moontlik maak om die intelligensie te kry wat die CIA begeer. 
Dit is 'n paar voorbeelde van hoe die huidige generasie van die Verenigde State die bedreiging wat hulle in die gesig staar in die vorm van wêreldwye terrorisme hanteer. Watter stappe die volgende generasie sal neem om te voorkom dat die CIA 'n afkeer van die Amerikaanse politieke liggaam is, kan niemand nog sê nie. Daar is diegene wat beweer dat globale terrorisme 'n taktiek is en nie 'n vyand wat verslaan kan word nie. Kommunisme was 'n ideologie en idees kan nie oorwin word nie, maar die VSA het steeds die oorwinning behaal. As die geskiedenis 'n goeie aanduiding is, sal die VSA die bedreiging wat hulle tans in die gesig staar, oorkom, en die nodige stappe sal geneem word om die intelligensiegemeenskap weer in balans te bring met die mense wat dit verteenwoordig deur sy optrede.
Om Nietzche te parafraseer, die ideale wêreld bestaan ​​nie, ons bestaan ​​in die werklike wêreld.  Soveel as wat 'n mens wil argumenteer teen die noodsaaklikheid van geheime intelligensie -organisasies in 'n oop samelewing, is daar krities belangrike redes waarom die VSA oor so 'n apparaat beskik om sy mense te beskerm.
Verborge intelligensie -organisasies en -agentskappe dien 'n belangrike funksie om die morele gebruik van die staat se mag moontlik te maak. Hulle kan slegs 'n anathema wees as hulle korrup word en die mag misbruik wat aan hulle toevertrou word. Elke generasie staar hul eie unieke bedreigings in die gesig en reageer dienooreenkomstig. Met elke reaksie pas die vyand aan en die intelligensie -organisasies word gedwing om nuwe maniere te vind om die aanpassingsbedreiging wat die morele grense van die oop samelewing wat hulle verteenwoordig, te hanteer.
"Universele morele beginsels kan nie toegepas word op die optrede van state in hul abstrakte universele formulering nie, maar dat dit deur die konkrete omstandighede van tyd en plek gefiltreer moet word. Die individu mag self sê: "Fiat justitia, pereat mundus (Laat geregtigheid geskied, selfs al vergaan die wêreld)", maar die staat het geen reg om dit te sê in die naam van diegene wat in sy sorg is nie. Sowel die individu as die staat moet politieke optrede beoordeel volgens universele morele beginsels, soos dié van vryheid. Alhoewel die individu 'n morele reg het om homself op te offer ter verdediging van so 'n morele beginsel, het die staat geen reg om sy morele afkeuring van die inbreuk op vryheid in die weg te steek van suksesvolle politieke optrede, geïnspireer deur sy morele nasionale beginsel oorlewing. "
Die staat het 'n morele verpligting om sy nasionale voortbestaan ​​te verseker. Om te verhoed dat geheime intelligensie -organisasies 'n anathema vir 'n oop samelewing word, moet die Amerikaanse politieke liggaam voortgaan om sy burgers op te voed oor sy verantwoordelikheid om persoonlike verantwoordelikheid uit te oefen. Elke burger moet bewus bly van die aksies wat geneem word deur diegene wat hulle in hul naam verteenwoordig, en hul verkose verteenwoordigers gebruik om die nodige hervormings aan te bring wanneer aksies onderneem word wat nie in ooreenstemming is met die kollektiewe morele onderbou van die Amerikaanse samelewing nie. Om anathema en anatematiese optrede te wees, is die verskil tussen tirannie en demokrasie.
 "WikiLeaks: die VSA spioeneer ook op die ministers van Angela Merkel, sê die Duitse koerant." Die voog. 1 Julie 2015. Web. Besoek op 3 Januarie 2016.
 Entous, Adam en Danny Yadron. "VSA Spy Net on Israel Snares Congress. " Die Wall Street Journal. 29 Desember 2015. Web. Besoek op 31 Desember 2015.
 Madison, James. "Die grondwet van die stigters", Deel 1, hoofstuk 18, dokument 35.
Die Universiteit van Chicago Press, 1987.
 Locke, John. "Van die einde van die politieke samelewing en regering." Die tweede verhandeling van die regering, 1690. Herdruk, (Upper Sandle River: Prentice-Hall, 1952), p. 54-55.
 Kennedy, John F. "Adres aan die American Newspaper Publishers Association." John F. Kennedy Presidensiële Biblioteek en Museum. 27 April 1961. Web. Besoek op 31 Desember 2015.
 Scoville, Herbert Jr., "Is spioenasie nodig vir ons veiligheid?" Buitelandse sake, Vol. 54, nr. 3. April 1976. Bl. 482-495.
 Chang, Gordon G., "Beplan China 'n verrassing -raketaanval?" Wêreldsake. September-Oktober 2011.
 "Pearl Harbor Review- The Black Chamber." Nasionale Veiligheidsagentskap. 15 Januarie 2009. Web. Besoek op 30 Desember 2015.
 Yardley, Herbert. Die Swart Kamer. Amerikaanse Naval Institute Press: September 2004.
 Holmes, W.J. Dubbelkantige geheime: Amerikaanse vloot-intelligensie-operasies in die Stille Oseaan tydens die Tweede Wêreldoorlog. Amerikaanse Naval Institute Press: 1979, bl. 44-52.
 Wysiging I. Die Handves van Regte. 15 Desember 1791.
 "Cantwell v. Connecticut, 310 U.S. 296 (1940)." JUSTIA. Web. Besoek op 31 Desember 2015.
 Lichtblau, Eric en James Risen, "Bankdata word in die geheim deur die VSA gesif om terrorisme te blokkeer." New York Times. 23 Junie 2006. Web. Besoek op 29 Desember 2015.
 "Wet op nasionale veiligheid van 1947, afdeling 3." Kantoor van die direkteur van nasionale intelligensie. 26 Julie 1947. Web. Besoek op 30 Desember 2015.
 Jefferson, Thomas. "Verklaring van onafhanklikheid." 4 Julie 1776.
 Locke, John. "Van die einde van die politieke samelewing en regering." Die tweede verhandeling van die regering, 1690. Herdruk, (Upper Sandle River: Prentice-Hall, 1952), p. 71-79,
 Glaser, Charles L. "The Security Dilemma Revisited," Wêreldpolitiek, Vol. 50, nr. 1., 1997, pp. 171-201.
 J. Broad, William, John Markoff en David Sanger, "Israeliese toets op wurm wat deurslaggewend is in die kernvertraging in Iran." New York Times, 15 Januarie 2011. Web. Besoek op 3 Januarie 2016.
 Bronner, Ethan "Net hoe ver het hulle gegaan, daardie woorde teen Israel." New York Times, 11 Junie 2006. Web. Besoek op 3 Januarie 2016.
 Knott, Stephen F. "Congressional Oversight and the Crippling of the CIA," George Mason -universiteit se geskiedenisnuusnetwerk. 4 November 2001. Web. Besoek op 28 Desember 2015.
 Morrissey, red. "Ron Paul: Die CIA het 'n staatsgreep in die VSA uitgevoer." Warm lug. 21 Januarie 2010. Web. Besoek op 1 Januarie 2016.
 Rose, Alexander. Washington's Spies: The Story of America's First Spy Ring. New York, New York: Bantam Books. Mei 2006. bl. 67-100
 Van Wagenen, James S. "'n Oorsig van kongresoorsig." Sentrale Intelligensie Agentskap. 14 April 2007. Web. Besoek op 1 Januarie 2016.
 Kahn, David. The Reader of Gentlemen's Mail: Herbert O. Yardley en die geboorte van Amerikaanse intelligensie, Beoordeel deur Thomas R. Johnson, (New Haven, Connecticut: Yale University Press, 2004).
 Cicero, Marcus T. Pro Milone. Duckworth Uitgee. 19 April 2005. p. 4.
 Raat, W. Dirk, "Amerikaanse intelligensie-operasies en geheime optrede in Mexiko, 1900-47." Journal of Contemporary History, Vol. 22, nr. 4. Oktober 1987. pp. 615-638.
 Stenberg, Richard R. "The Failure of Polk's Mexican War Intrigue of 1845." Pacific Historical Review, Vol. 4, nr. 1. Maart, 1935. pp. 39-68.
 "The Office of Strategic Services: America's First Intelligence Agency." Sentrale Intelligensie Agentskap. 15 Maart 2007. Web. Toegang tot 1 Januarie 2016.
 "Trotse geskiedenis." Kantoor van Naval Intelligence. 3 Oktober 2011. Web. Besoek op 1 Januarie 2016.
 Srodes, James. Allen Dulles: Meester van spioene. Lanham: Regnery Publishing. 1999. bl. 83.
 "COI het eerste gekom." Sentrale Intelligensie Agentskap. 15 Maart 2007. Web. Besoek op 2 Januarie 2016.
 "Wat was die OSS?" Sentrale Intelligensie Agentskap,15 Maart 2007. Web. Besoek op 2 Januarie 2016.
 Gimbel, John. Wetenskap, tegnologie en herstelwerk: uitbuiting en plundering in die naoorlogse Duitsland. Stanford: Stanford University Press. 1999. pp. 37-59
 My vyand se vyand. DVD. Regie deur Kevin MacDonald. 2007 Parys, Frankryk: Wild Bunch Distribution, 2007.
 Naftali, Timothy. "Berlyn na Bagdad: die slaggate van die huur van vyandelike intelligensie," Buitelandse sake, Vol. 83, nr. 4. 2004. pp. 128-129.
 Scott, Peter D. "Waarom niemand niemand Mengele kon vind nie: Allen Dulles en die Duitse SS," Die Threepenny Review, Nr. 23. Herfs, 1985. pp. 16-18.
 Gimbel, John. "Duitse wetenskaplikes, die ontkenningsbeleid van die Verenigde State en die 'Paperclip Conspiracy'." Die International History Review, Vol. 12, nr. 3. 1990. pp. 441-465.
 Dee, Ivan R. "Uit die geheime lêers van J. Edgar Hoover," Resensie deur Kenneth O'Rielly, Die Wisconsin Magazine of History, Vol. 76, nr. 3. Lente, 1993. pp. 214-215.
 Mazzetti, Mark en Tim Weiner, "lêers oor die onwettige spioenasieprogram C.I.A. Geraamtes uit die Koue Oorlog. " New York Times. 27 Junie 2007. Web. Besoek op 2 Januarie 2016.
 Shane, Scott "Drone Attack Kills a Senior Militant Leader in Pakistan," New York Times. 13 Oktober 2011. Web. Besoek op 2 Januarie 2016.
 "Litaue: saak oor terroristeverdagte oor C.I.A. Afleweringseis, " Associated Press. 27 Oktober 2011. Web. Besoek op 1 Januarie 2016.
 Weaver, William G. en Robert M.Pallitto, "Die wet, buitengewone weergawe en presidensiële Fiat," Presidensiële Studies Kwartaalliks, Vol. 36, nr. 1. Maart, 2006. pp. 102-116
 Nietzsche, Friedrich. Die skemer van die afgode. Hertfordshire: Wordsworth Edition Limited. 2007. p.18.
 Morgenthau, Hans J. Politiek onder die nasies: die stryd om mag en vrede, Vyfde uitgawe. New York: Alfred A. Knopf, 1978. p. 10.
President Lincoln antwoord Horace Greeley
President Abraham Lincoln skryf 'n noukeurig geformuleerde brief in reaksie op 'n afskaffingsartikel deur Horace Greeley, die redakteur van die invloedryke New York Tribune, en dui op 'n verandering in sy beleid rakende slawerny.
Vanaf die begin van die burgeroorlog het Lincoln die doel van die oorlog uitgeroep om die hereniging van die land te wees. Hy het min gesê oor slawerny uit vrees vir die vervreemding van belangrike kiesafdelings, soos die grensstate Missouri, Kentucky, Maryland, en, in mindere mate, Delaware. Elkeen van hierdie state het slawerny toegelaat, maar het nie van die Unie afgestig nie. Lincoln was ook besorg oor die Noord -demokrate, wat gewoonlik gekant was teen die oorlog om die slawe te bevry, maar wie se steun Lincoln nodig het.
Abolitioniste soos Frederick Douglass en Horace Greeley het hom in die ander rigting getrek. In sy hoofartikel, "The Prayer of Twenty Millions, " het Greeley Lincoln aangeval vir sy sagte behandeling van slawehouers en vir sy onwilligheid om die konfiskeringswette af te dwing, wat vereis dat die eiendom, insluitend slawe, van die konfederate geneem moet word wanneer hul huise is deur die Unie -magte gevange geneem. Abolitioniste het die dade as 'n wig beskou om die instelling van slawerny in te dring.
Lincoln speel al geruime tyd met die idee van emansipasie. Hy het dit met sy kabinet bespreek, maar besluit dat militêre sukses nodig was om die maatreël geloofwaardig te maak. In sy reaksie op Greeley se hoofartikel, het Lincoln gesinspeel op 'n verandering. In 'n seldsame openbare reaksie op kritiek het hy sy beleid verwoord deur te sê: 'As ek die Unie kon red sonder om 'n slaaf te bevry, sou ek dit doen en as ek dit kon red deur al die slawe te bevry, sou ek dit doen en as ek Ek sou dit kon red deur sommige te bevry en ander alleen te laat, maar ek sou dit ook doen. gratis. "
Newport, die presidensiële geskiedenis van Rhode Island
Newport, Rhode Island het 'n ryk en vertoonde presidensiële geskiedenis en ontvang sy eerste amptelike presidensiële besoek in Augustus 1790 toe president George Washington Newport besoek het om die staat se bekragtiging van die Amerikaanse grondwet in Mei 1790 te vier.
President George Washington in Newport, RI
President George Washington is vergesel deur 'n afvaardiging, waaronder minister van buitelandse sake, Thomas Jefferson, goewerneur George Clinton van New York, Amerikaanse hooggeregshofregter John Blair van Virginia en die Amerikaanse kongreslid William Loughton Smith van Suid -Carolina.
Die presidensiële party het die oggend van 17 Augustus in Newport aangekom nadat hulle op 15 Augustus van New York af aan boord van die pakkie Hancock gevaar het. Die dag was gevul met toere, seremonies en 'n aandete in die stadsaal. Terwyl hulle in Newport was, het hulle by mev. Almay se losieshuis gebly. Hulle het die oggend van die 18de vroeg uit Newport vertrek en die middag in Providence aangekom na 'n reis van sewe uur.
Die belangrikste gevolg van die besoek van Washington aan Newport was moontlik die brief wat hy geskryf het in reaksie op Moses Seixas, bewaarder van die Touro -sinagoge, wat aan die president geskryf het om die godsdiensvryheid van Jode te verseker. President Washington het geantwoord met 'n brief "Aan die Hebreeuse Gemeente in Newport", wat 'n onomwonde waarborg gee dat die nuwe regering 'geen dwang sal gee nie, vervolging geen hulp' nie.
In wat nou bekend staan ​​as die Touro -sinagoge -brief, het president Washington, 'n jaar voordat die Handves van Regte bekragtig is, diegene wat uit godsdienstige tirannie gevlug het, gerusgestel dat die lewe in hul nuwe nasie anders sou wees, dat godsdienstige 'verdraagsaamheid' sou meegee godsdiensvryheid, en dat die regering nie inmeng met individue in gewetens- en oortuigingsaangeleenthede nie.
FDR het die Naval War College in 1940 besoek.
President Eisenhower in Newport, RI
President Dwight D. Eisenhower het 'n somerwit huis in gehou Newport, Rhode Island van 1957 tot 1960, in 'n huis in Fort Adams wat nou bekend staan ​​as "The Eisenhower House". Terwyl hy in Newport was, het president Eisenhower die Wet op Burgerregte van 1957 onderteken, 'n wetsontwerp wat daarop gemik was om te verseker dat alle Afro -Amerikaners hul stemreg kon uitoefen, en Eisenhower beveel federale troepe na Little Rock, Arkansas, om nege Afro -Amerikaanse kinders te beskerm wat 'n openbare skool integreer.
President Eisenhower was 'n ywerige gholfspeler en dit was bekend dat hy tydens sy presidentskap minstens 47 rondtes gholf by Newport Country Club gespeel het. Hy was ook gereeld te sien om rond te ry in Newport in sy cabriolet
President John F. Kennedy in Newport, RI
Van al die presidente van die Verenigde State is JFK die mees identifiseerbare Newport, Rhode Island. Op 12 September 1953 trou senator John Fitzgerald Kennedy met Jacqueline Bouvier in die St. Mary's Church in Newport.
Senator en mev Kennedy was vooraanstaande lede van die Newport Society -skare en was gereeld te sien by Bailey's Beach, op Narragansettbaai te vaar en verskillende balle en partytjies by Bellevue Avenue by te woon.
President Kennedy en mev Kennedy gebruik Hammersmith Farm as hul somerwit huis vanaf 1961 tot sy sluipmoord in 1963.
Richard M. Nixon het Newport in 1971 besoek as 'n afstudeer-spreker vir die Officer Candidate School, waaronder sy skoonseun, David Eisenhower,
President Bill Clinton in Newport, RI
President Bill Clinton het in 1998 na Newport gekom om te praat oor skoon drinkwater in Fort Adams State Park en by die Newport Water Plant op Bliss Mine Road.
President Lincoln se troosbrief is op 25 November 1864 aan Lydia Bixby afgelewer en gedruk in die Boston -aandtranskripsie en Boston aandreisiger daardie middag.    Die volgende is die teks van die brief soos die eerste keer gepubliseer: [a] 
Washington, 21 November 1864.
Ek het in die lêers van die oorlogsdepartement 'n verklaring van die adjudant -generaal van Massachusetts gewys dat u die moeder is van vyf seuns wat op die slagveld op 'n heerlike wyse gesterf het.
Ek voel hoe swak en vrugteloos enige woorde van my moet wees wat probeer om u te bedwing uit die hartseer van 'n verlies wat so oorweldigend was. Maar ek kan nie daarvan weerhou om u die troos te gee wat u kan vind in die dank van die Republiek wat hulle gesterf het om te red nie.
Ek bid dat ons hemelse Vader die angs van u treurigheid kan verlig en u slegs die gekoesterde nagedagtenis van geliefdes en verlorenes en die plegtige trots wat u moet toekom, op die altaar van Vryheid gelê het.
Die uwe, baie opreg en met respek,
Lydia Parker trou op 26 September 1826 met die skoenmaker Cromwell Bixby in Hopkinton, Massachusetts. Die egpaar het ten minste ses seuns en drie dogters gehad voor Cromwell se dood in 1854. 'n Ruk voor die burgeroorlog het Bixby en haar gesin hulle in Boston gevestig. 
Ontmoeting met adjudant -generaal Schouler Edit
Op 24 September 1864 skryf adjudant -generaal van Massachusetts, Massachusetts, William Schouler, aan die goewerneur van Massachusetts, John Albion Andrew, oor 'n ontslagversoek wat Otis Newhall, die vader van vyf uniesoldate, aan die goewerneur gestuur het. In die brief onthou Schouler hoe hulle twee jaar tevore 'n arm weduwee met die naam Lydia Bixby gehelp het om 'n seun wat 'n pasiënt in 'n weermaghospitaal was, te besoek. Ongeveer tien dae tevore het Bixby na Schouler se kantoor gekom en beweer dat vyf van haar seuns gesterf het om vir die Unie te veg. Goewerneur Andrew het die versoek van Newhall aan die Amerikaanse oorlogsdepartement gestuur met 'n brief waarin hy versoek dat die president Bixby met 'n brief eer. 
In antwoord op 'n versoek van die Oorlogsdepartement van 1 Oktober, stuur Schouler ses dae later 'n boodskapper na Bixby se huis en vra die name en eenhede van haar seuns. Hy het op 12 Oktober 'n verslag aan die Oorlogsdepartement gestuur wat iewers na 28 Oktober deur die minister van oorlog, Edwin Stanton, aan president Lincoln afgelewer is.  
Op 21 November het beide die Boston aandreisiger en die Boston -aandtranskripsie het 'n beroep deur Schouler gepubliseer vir bydraes om soldate se gesinne by Thanksgiving by te staan, waarin 'n weduwee genoem word wat vyf seuns in die oorlog verloor het.   Schouler het 'n paar van die skenkings aan Bixby gegee en daarna haar huis op Thanksgiving, 24 November, besoek. Die brief van die president het die volgende oggend by Schouler se kantoor aangekom.  
Militêre rekord van die Bixby -seuns Edit
Nietemin het ten minste twee van Lydia Bixby se seuns die oorlog oorleef:
Private Arthur Edward Bixby (bekend as "Edward") - Company C, 1st Massachusetts Heavy Artillery (ingeroep 24 Junie 1861). Verlate van Ft. Richardson, Virginia op 28 Mei 1862.  Sy ma het op 17 Oktober 1862 'n beëdigde verklaring ingedien wat beweer dat Edward minderjarige aangewys het sonder dat sy toestemming verleen het.  Gebore op 13 Julie 1843 in Hopkinton, Massachusetts. Na die oorlog teruggekeer na Boston. 
Sersant Charles N. Bixby - Kompanjie D, 20ste Massachusetts Infanterie (bedien 18 Julie 1861 - 3 Mei 1863). Gedood in aksie naby Fredericksburg. Gebore omstreeks 1841 in Hopkinton, Massachusetts.  
Korporaal Henry Cromwell Bixby - 1ste werwing, Kompanjie G, 20ste Massachusetts Infanterie (bedien 18 Julie 1861 - 29 Mei 1862).   2de werwing, Kompanjie K, 32ste Massachusetts Infanterie (bedien op 5 Augustus 1862 - 17 Desember 1864). Gevang op Gettysburg en gestuur na Richmond, Virginia. Parolêr op 7 Maart 1864 te City Point, Virginia.   Gebore op 30 Maart 1830 in Hopkinton, Massachusetts. Oorlede op 8 November 1871 in Milford, Massachusetts,  weens tuberkulose wat hy opgedoen het terwyl hy 'n soldaat was.  
Private Oliver Cromwell Bixby, Jr. - Company E, 58ste Massachusetts Infanterie (bedien 26 Februarie 1864 - 30 Julie 1864). Gewond in Spotsylvania op 12 Mei 1864. Gedood in aksie naby Petersburg, Virginia. Gebore op 1 Februarie 1828 in Hopkinton, Massachusetts.  
Privaat George Way Bixby - Kompanjie B, 56ste Massachusetts Infanterie (bedien op 16 Maart 1864 -?). Onder die naam "George Way" aangemeld, blykbaar om sy werwing vir sy vrou te verberg. Gevang te Petersburg op 30 Julie 1864. Eers in Richmond gevange gehou, maar later oorgeplaas na die gevangenis in Salisbury in Noord -Carolina, en op 9 Oktober 1864 daar aangekom. Sy lot daarna bly onseker. Militêre rekords meld teenstrydige verslae oor hoe hy in Salisbury gesterf het of dat hy aan die Konfederale Weermag vertrek het. [b]   Gebore op 22 Junie 1836 in Hopkinton, Massachusetts. 
Schouler se verslag aan die oorlogsdepartement noem Edward verkeerdelik as 'n lid van die 22ste Massachusetts Infanterie wat aan sy wonde op Folly Island, Suid -Carolina, gesterf het.   Bixby het moontlik probeer om Edward se verlating van 1862, moontlik uit verleentheid of hoop op verdere finansiële hulp, te verberg. (Sy het 'n pensioen ontvang ná Charles se dood in 1863.) 
Ten tyde van haar ontmoeting in September met Schouler, was Bixby se seun George net meer as 'n maand 'n krygsgevangene, en Henry was nog steeds in die hospitaal na sy uitruil.  Die Oorlogsdepartement het nie sy eie rekords gebruik om foute in die Schouler -verslag reg te stel nie. 
Lydia Bixby is op 27 Oktober 1878 in Boston oorlede, terwyl sy 'n pasiënt in die Massachusetts General Hospital was. In sy aanvanklike brief aan goewerneur Andrew noem Schouler Bixby "die beste voorbeeld van 'n eghartige Unie-vrou wat ek nog gesien het," , maar in die jare na haar dood is beide haar karakter en lojaliteit bevraagteken.  
Die skrywer van Boston, Sarah Cabot Wheelwright, het in 1904 aan haar dogter geskryf en beweer dat sy Lydia Bixby tydens die oorlog ontmoet het en liefdadigheidshulp verleen het, in die hoop dat een van haar seuns, met verlof in Boston, kan help om pakkette aan die krygsgevangenes van die Unie te lewer, maar sy hoor later skinder dat Bixby ''n huis van onbekende roem het, heeltemal onbetroubaar en so erg as wat sy kan wees'.  
In die 1920's het Lincoln -geleerde William E Barton 'n onderhoud gevoer met die oudste inwoners van Hopkinton, Massachusetts, vir hul herinneringe aan Bixby se familie voordat sy na Boston verhuis het. Hulle onthou dat haar seuns 'taai' was met 'sommige wat te lief was vir drink'. Een seun het moontlik 'tronkstraf uitgedien weens 'n wangedrag'. 
Op 12 Augustus 1925 het Elizabeth Towers, 'n dogter van Oliver Bixby, aan die Boston Herald dat haar ouma 'groot simpatie met die Suide' het en dat haar ma onthou dat Bixby 'baie verontwaardig' was oor die brief met 'min te sê oor president Lincoln'.   In 1949 beweer Towers se neef, Arthur March Bixby, dat Lydia Bixby van Richmond, Virginia  na Massachusetts verhuis het, hoewel hierdie bewering weerspreek word deur kontemporêre verslae wat haar geboorteplek as Rhode Island noem. [c] 
Oorspronklike kopie Edit
Die lot van die oorspronklike brief wat aan Bixby gegee is, is onbekend. William A. Bixby, 'n seun van Oliver, vertel Die New York Times in 'n onderhoud van 9 Augustus 1925 dat hy nie weet wat met die brief gebeur het nadat sy ouma dit ontvang het nie, hoewel hy twyfel of dit nog steeds bestaan.  'n Paar dae later het William se suster, Elizabeth, aan die Boston Herald dat sy ook nie die lot van die brief geken het nie, maar het geglo dat Bixby dit moontlik sou verskeur het, omdat sy verkeerdelik gesê het dat vyf van haar seuns dood is.  William se seun, Arthur March Bixby, het aan die New York Sun in 1949 dat hy onthou dat sy pa hom vertel het dat sy die brief woedend vernietig het nadat hy dit ontvang het.  
In die vroeë 20ste eeu word daar soms beweer dat die oorspronklike brief by Brasenose College aan die Universiteit van Oxford te sien was, asook ander groot werke in die Engelse taal. Lincoln -geleerde F. Lauriston Bullard het hierdie eis in 1925 ondersoek en ontdek dat dit onwaar was en dat die kollege nog nooit van die Bixby -brief gehoor het nie. 
Christie se veilingshuis ontvang elke jaar baie vermeende oorspronklike Bixby -briewe, , insluitend afskrifte van 'n litografiese faksimilee van die brief in wydverspreide verspreiding. Dit verskyn die eerste keer in 1891, toe Michael F. Tobin, 'n drukhandelaar in New York, aansoek gedoen het om kopiereg om aandenkings van die brief te verkoop met 'n gravure van Lincoln deur John Chester Buttre vir $ 2 elk.   Binnekort begin Huber's Museum, 'n muntmuseum in Manhattan, 'n kopie, "bevlek deur koffie en blootstelling", van Tobin se faksimilee as "die oorspronklike Bixby -brief" en verkoop hulle eie eksemplare vir $ 1 elk.  
Charles Hamilton, 'n handtekeninghandelaar en handskrifkenner, ondersoek die faks van Tobin en kom tot die gevolgtrekking dat dit gekopieer is uit 'n swak uitgevoerde vervalsing wat oorspronklik met potlood geskryf is en in ink opgespoor is om Lincoln se hand na te boots, en noem dit 'stil en ongemaklik en laat sy kragtige hand lyk 'n kind se gekrap ". 
Tobin se faksfout maak ook foute in vergelyking met die oorspronklike teks van die brief wat in Boston -koerante gepubliseer is, en voeg die groet "aan mev. Bixby, Boston Mass" toe, die woord "assuage" verkeerd gespel as "assauge", en laat die woord "na" na die woord " tender ", verander die meervoud" woorde "in" woord ", sonder om die woorde" vryheid "en" republiek "te gebruik, ontbreek die ontvanger" mevrou Bixby "links onder en kombineer die oorspronklike drie paragrawe in een.   Huber's Museum het die spelling van 'assuage' reggestel in hul weergawe van die faks. 
Geleerdes het gedebatteer of die Bixby -brief deur Lincoln self geskryf is of deur sy assistent -privaatsekretaris, John Hay.  November 1864 was 'n besige maand vir Lincoln, wat hom moontlik genoodsaak het om die taak aan Hay te delegeer. 
Tweede- en derdehandse herinneringe aan kennisse dui daarop dat Hay moontlik aan ander beweer het dat hy dit geskryf het, , maar sy kinders kon nie onthou dat hy ooit die skrywe genoem het nie.  In 1904 skryf hy aan William E. Chandler en sê: "Die brief van mnr. Lincoln aan mev. Bixby is eg", , maar hy verwys moontlik slegs na die teks daarvan.  In 'n brief aan die historikus Isaac Markens uit 1917 het Robert Todd Lincoln gesê Hay het aan hom gesê dat hy nie 'destyds spesiale kennis van die brief' gehad het nie.  
Die historikus Michael Burlingame, wat meen Hay is die skrywer, het daarop gewys dat Hay se plakboeke twee koerantuitknipsels van die brief bevat, terwyl dit Hay se skrywe grootliks bevat.  Dit bevat egter ook materiaal wat deur Lincoln geskryf is, waaronder die Gettysburg -adres en die tweede inhuldiging. 
Geleerdes wat Lincoln se outeurskap bevoordeel, insluitend Edward Steers en Jason Emerson, let op dat die Gettysburg -toespraak en die afskeidsrede soortgelyke voorbeelde is van Lincoln se hoog aangeskrewe styl.   Ander geleerdes, soos Burlingame, het teengestaan ​​dat Hay stukke geskryf het wat gunstig vergelyk met die Bixby -brief en let op woorde en frases in die brief wat meer gereeld in Hay se geskrifte verskyn as dié van Lincoln.  Burlingame neem byvoorbeeld die woord op bedrieglik verskyn talle kere in die werke van Hay en die frase Ek kan nie daarvan weerhou om te tender nie word deur Hay gebruik in 'n brief van 1864 aan Quincy Gillmore, maar dit verskyn nie een keer in die ander versamelde werke van Lincoln nie.  Die frase Ek kan my nie daarvan weerhou nie word deur Lincoln gebruik in 'n 1859 -brief aan Salmon P. Chase. 
In 1988, op versoek van ondersoeker Joe Nickell, het professor in Engels aan die Universiteit van Kentucky, Jean G. Pival, die woordeskat, sintaksis en ander stilistiese kenmerke van die brief bestudeer en tot die gevolgtrekking gekom dat dit meer lyk na Lincoln se skryfstyl as dié van Hay.  
'N Rekenaarontledingsmetode wat ontwikkel is om die probleme met die toekenning van korter tekste aan te spreek, wat in 'n studie van 2018 deur navorsers van die Aston University's Center for Forensic Linguistics gebruik is, het Hay geïdentifiseer as die skrywer van die brief. 
Die teksgedeelte van die brief "die plegtige trots wat u moes wees om so 'n duur offer op die altaar van vryheid te lê" is op die voetstuk van die standbeeld van Lady Columbia op die National Memorial Cemetery of the Pacific in Hawaii aangebring. 
Besprekings oor broers en susters wat in die oorlog sterf, het die brief gereeld genoem, soos die Sullivan -broers, die Niland -broers, die Borgstrom -broers en die Sole Survivor Policy van die Amerikaanse weermag. 
In die oorlogsfilm van 1998 Saving Private Ryan, Lees generaal George Marshall (gespeel deur Harve Presnell) die Bixby -brief aan sy offisiere voordat hy die bevel gee om privaat James Francis Ryan te vind en huis toe te stuur nadat Ryan se drie broers in die geveg gesterf het. In 'n voice -over naby die einde van die film haal Marshall die Bixby -brief aan in 'n brief aan mev. Ryan. 
J.F. Kennedy -moord
en hou vol dat die reeks moorde in die president John F. Kenney -familie te wyte is aan die vloek wat Rabbi Jacobson op sy vader gelê het, 'verdoem hom en al sy manlike nageslag tot tragiese lotgevalle.' Hy ondersteun sy eis deur die ad populum logiese dwaling: 'Miljoene mense wêreldwyd glo in die bonatuurlike krag van vloeke. Ongeveer 14 miljoen Amerikaners is bereid om toe te gee dat hulle gebid het om skade aan ander te kom. Die werklike voorkoms van gebed om ander seer te maak, is ongetwyfeld baie groter. '
Guy Debord (1996) se in sy Commentaires sur la societe du spectacle hou vol dat
wat die toenemende aantal sluipmoorde (Kennedy, Aldo Moro, Olaf Palme) betref, het almal onopgelos gebly. Die reekskarakter van hierdie moorde toon 'n algemene kenmerk: die blatante leuens van amptelike verklarings. Die gevolg is dat ons onder die heerskappy van die geïntegreerde skouspel leef en sterf aan die sameloop van ontelbare raaisels.
Ek weet nie wat om vir hulle te sê nie. Debord se opmerking dat 'ons leef en sterf by die sameloop van ontelbare raaisels', is goed geïllustreer deur Kris Axtman (Christian Science Monitor, 21 November 2003) wat geskryf het:
'Die sewende-klas Samantha en Julia het gedigte geskryf oor hul gevoelens oor die dag toe hulle hul tuisdorp en die land 40 jaar gelede geteister het, en selfs 'n onderhoud met mense gehad het toe Kennedy doodgemaak is. Terwyl die jongste geslagte van Dallas leer oor die gebeure van 22 November 1963, word hulle gefassineer deur die dag en die besonderhede daarvan. Vir Samantha en Julia en die res van hul klas, soos vir ouer Amerikaners, bly die vraag dieselfde: Waarom sou iemand die president wou doodmaak? '
Sê Samantha en Julia se onderwyseres
'Ek weet nie regtig wat om vir hulle te sê nie. Ek probeer net verduidelik dat dit so was
'n nasionale tragedie en almal was baie ontroer deur die gebeure. '
Moord op president Kennedy President John F. Kennedy is op 22 November 1963 vermoor. 'N Paar uur na die sluipmoord word die amptelike weergawe van die gebeurtenis uitgesaai en beweer dat Lee Harvey Oswald alleen John Kennedy vermoor het. Oswald ontken hierdie aanklagte ten sterkste (aan kapt. Will Fritz op 24 November, 11:15 o.m.,)
'Ek het nie president Kennedy of offisier Tippit vermoor nie'
'n paar minute later (11:21) word egter vermoor deur Jack Ruby, 'n terminaal siek Ortodokse Jood wat 37 maande later sterf. Jack Ruby (gebore Jacob Rubenstein) hou vol dat hy Oswald vermoor het
en om sy weduwee, Jacqueline Kennedy, te spaar,
Aan sy verdedigingsadvokaat William M. Kunstler het hy egter vertrou dat hy Oswald vermoor het & quotvir die Jode.By elke geleentheid wat Kunstler met hom gepraat het, herhaal Jack Ruby dat (Kunstler, My lewe as 'n radikale advokaat, 1994, bl. 158)
en tydens Kunstler se laaste besoek aan hom 'n brief gegee waarin hy herhaal dat sy motief was
Jack Ruby het 'n jarelange verhouding met die belangrikste misdaadsindikate. Op sy tronkbed, toe 'n vriend hom vra om die waarheid te vertel voordat hy sterf, het Ruby gesê:
dat ek 'n redelike sakeman is.
Wie het Jack Ruby dan gemaak om Lee Harvey Oswald te vermoor? Die waarskynlikste verdagte is Meyer Lansky.
Mayer Lansky Volgens die Jewish News of Greater Phoenix (5 Maart 1999)
Meyer Lansky het die lewe heeltemal deur 'n Joodse filter gesien. Tydens die verbod het Lansky begin met bootlegging en bereik hy die hoogte van voorspoed en invloed gedurende die veertiger- en vyftigerjare, toe hy onwettige dobbelary van 'n buurtraket in 'n interstaatlike onderneming omskep het. Hy trek die toutjies van 'n nasionale misdaadsindikaat wat volgens sommige meer geld verdien as General Motors. In sy eie oë was hy 'n Amerikaanse en Joodse patriot. In die legendes en studies van die Joodse gangsterdom is daar twee Meyer Lanskys. Die ouer weergawe het hom as die kriminele brein, die brein agter die skare. Die meer onlangse weergawe beskou Lansky as 'n entrepreneur wat die noodsaaklike, indien onwettige, menslike behoeftes voorsien, as 'n gestremde Jood, met die Kosakke hard op sy hakke. In 'n stryd met die ondersoek na Amerikaanse senatore spreek Lansky sy oortuiging uit dat hy 'n klomp antisemiete in die gesig staar.
Moord op Robert Kennedy Op 5 Junie 1968 is Robert F. Kennedy, die jonger broer van president Kennedy en die waarskynlike Demokratiese kandidaat vir president, wat pas die primêre in Kalifornië gewen het, in die Ambassador Hotel in Los Angeles geskiet deur Sirhan Bishara Sirhan, 'n Palestyn wat in Jerusalem gebore is. Sirhan is skuldig bevind aan die moord en dien lewenslange vonnis uit.
Kort voor sy sluipmoord in Junie '68, het Bobby Kennedy aan sy perssekretaris, Frank Mankiewitz, gesê dat as hy die verkiesing wen, hy die ondersoek na die moord op sy broer sal heropen. Professor Philip Melanson aan die Universiteit van Massachusetts, wat die RFK Assassination Archives huisves, hou vol dat die argiewe bewyse bevat dat meer koeëls afgevuur is as wat in die tydskrif van Sirhan se geweer kon pas. In die onderhoud met Paul Nellen in 1994 sê professor Melanson dit
'My teorie oor die betrokkenheid van Sirhan is dat hy beslis 'n geweer afgevuur het en dus aan 'n poging tot moord skuldig bevind moes gewees het as dit nie die verminderde verantwoordelikheid sou bewys nie. Maar ek sien Sirhan basies as 'n pion. My siening is dat hy, terwyl hy daar was, nie 'n idee gehad het om RFK dood te maak nie. '
Sterf van Carolyn en John Kennedy Op 16 Julie 1999 is die seun van president Kennedy, John Kennedy, jr. Sy vrou Carolyn en haar suster Lauren Bessette dood in 'n vliegtuigongeluk. John Kennedy, jr., Was die enigste Kennedy wat ooit 'n sameswering in die dood van sy vader erken het, nie net om dit te erken nie, maar ook daadwerklike stappe gedoen het om dit bekend te maak. Net 'n paar dae voor sy dood het die NBC Dateline aangekondig dat hy die toetrede tot die politiek oorweeg. Na die neerstorting van die vliegtuig van John F. Kennedy Jr., het sy vriende (Ter nagedagtenis aan JFK Jr. AngelFire.com) het hierop kommentaar gelewer
Sedert president Kennedy vermoor is, het sy vyande probeer om 'n wêreld te skep wat bevoordeel word
vooroordeel oor die rede, skinder oor die waarheid en onkunde oor kennis. Ons was altyd bang vir die
veiligheid van sy seun, maar ons het hul genadelose minagting van die mens se lewe onderskat. Ons sal nooit
Israel se vooraanstaande joernalis Barry Chamish sê dit
'. 'n mens kan nie die vreemde afsterwe van JFK jr. Vier persone ignoreer nie
sien die ontploffing wat sy vliegtuig neerslaan. Ja, ek is seker hy is vermoor.
En ja, die Israeliese politieke establishment het 'n motief vir betrokkenheid gehad.
Die jongste Kennedy wat gewelddadig gesterf het, was die enigste Amerikaanse redakteur wat blootgestel het
(in die Maart 1997 -uitgawe van sy tydskrif George) die sameswering agter
Rabin se sluipmoord. En hy was van plan om syne voort te sit
ontbloot totdat hy tot die punt gekom het.
Ons weet nie wat hom gedryf het om alleen te staan ​​om die waarheid te soek nie,
maar dit het moontlik baie te doen gehad met die inligting
vervat in Michael Piper (2004) se boek The Final Judgment. '
Barry Chamish gaan dit voort
Maar ek het die teenoorgestelde standpunt van Piper: my navorsing sê dat Amerika Israel beskadig het
en nie andersom nie. En, waarskynlik anders as Piper, soek ek die waarheid sodat
een oggend noem die vrot moordenaars Amerikaners en Israeli's hul politieke leiers,
Baa Baa Swart skape Na die derde dood van Camelot het die vermoedens van die vuilspel begin toeneem en die media het begin om die idee dat die Kennedy -familie vervloek is, te bevorder.
Kongreslid Die eerste openbare persoonlikheid wat die ondenkbare gedink het, was die Illinois -verteenwoordiger Paul Findley, wat in Maart 1992 in Die Washington -verslag oor sake in die Midde -Ooste,
'Dit is interessant om daarop te let dat dit in al die woorde geskryf en uitgespreek is
oor die moord op Kennedy, Israel se intelligensie -agentskap,
die Mossad, is nog nooit genoem nie. '
Sy opmerking word as antisemities afgemaak en die sameswering wat dit impliseer, is eenvoudig bygevoeg tot die oorvloed van ander onderling weersprekende, dikwels teenstrydige en meestal onwaarskynlike samesweringsteorieë wat na die moord op president Kennedy gevorder is.
Goewerneur Drie maande na die dood van John Kenney Jr., in Oktober 1999, het die goewerneur van Minnesota die nasionale aandag gevestig op die onverklaarbare gebeure rondom die moord op president John F. Kennedy en 'n reeks gewelddadige sterftes van die ander lede van die Kennedy se familie en 'n mening uitgespreek, gedeel deur baie, dat die amptelike verduideliking van die moord op president Kennedy, die
Walter Cronkite saam met sy vrou
Walter Cronkite Walter Cronkite se opmerking was dat
intelligensie wat die
Rektor van die Glasgow Universiteit
Rektor In die onderhoud van 26 Julie 2004 het Mordechai Vanunu, Israeliese kernwetenskaplike wat voorheen verbonde was aan die Israel se Dimona Nuclear Project, gesê dat die moord op president Kennedy te wyte was aan
'druk wat Kennedy op die Israeliese regering uitgeoefen het
nie om kernwapens te ontwikkel nie. '
In Desember 2004 word Mordechai Vanunu verkies tot rektor van die Universiteit van Glasgow (Guardian, 17 Desember 2004), maar is op 24 Desember 2004 in hegtenis geneem toe hy probeer het om Israel te verlaat.
Avner Cohen se argiefnavorsing Mordechai Vanunu se bewering word ondersteun deur Avner Cohen (1998) se boek Israel en die bom. Sy boek is gebaseer op argiefnavorsing waartydens hy president Kennedy se brief ontdek het, geleë in die Staatsargief van Israel in Jerusalem, wat die Amerikaanse ambassadeur op 5 Julie 1963 aan die premier van Israel, Levi Eshkol, gelewer het. In hierdie brief versoek president Kennedy dat
'. hierdie besoeke moet dus ooreenstem met internasionale standaarde
alle twyfel oor die vreedsame bedoeling van die Dimona -projek opgelos. '
Avner Cohen beskryf hierdie brief as
'ongekende Amerikaanse ultimatum aan Israel',
eis dat Israel se kernontwikkelingsprogram ontmantel moet word.
Israel se kernfasiliteite - Dimona, Eilabun, Kfar Zekharya, Nahal Soreg, Yodefat (Federasie van Amerikaanse wetenskaplikes, Sentrum vir nie -verspreidingstudies)
Die datum waarop president Kennedy begin het met die inspeksies van die Dimona -kernfasiliteite (November 1963), val saam met die datum waarop hy vermoor is (22 November 1963). Visepresident Lyndon B. Johnston, wat JFK as president van die Verenigde State opgevolg het, het nie aangedring op die inspeksies van die Dimona-kernfasiliteite nie.
Cohen, A. (1998) Israel en die bom.New York: Columbia University Press.
Debord, G. (1996) Commentaires sur la societe du spectacle. Parys: Gallimard.
Washington- en Lincoln -briewe uit die historiese versameling van JFK word in die Kennedy -biblioteek vertoon
Op Vrydag 15 Februarie 2008 onthul die museum in die John F. Kennedy Presidensiële Biblioteek 'n spesiale vertoning - Presidensiële briewe: 'n seleksie uit JFK se historiese versameling - wat nog nooit tevore briewe bevat wat in besit was van John F. Kennedy, van voormalige presidente van die Verenigde State nie. Hierdie historiese versameling sal gedurende die Presidentsdagweek tot 26 Februarie 2008 te sien wees. Onder die items in hierdie vertoning sal vier argiefreplikate wees van briewe wat deur voormalige presidente van die Verenigde State geskryf is. Hierdie briewe sluit in:
'N Brief wat president George Washington in November 1789 aan mev. Carroll geskryf het, met die aanvaarding van haar aanbod van plante vir sy kweekhuis op Mount Vernon.
'N Brief van destydse voormalige president John Adams aan president James Madison op 23 Maart 1813. In die brief bespreek president Adams die meriete van die aanstelling van 'n individu in die hoë amp ondanks 'n persoonlike verhouding.
'N Brief van president Andrew Jackson, geskryf op 29 Junie 1836, wat tydens die viering van die stad se onafhanklikheidsdag in Philadelphia gelees moet word.
'N Brief van Abraham Lincoln (destyds 'n prokureur) op 23 September 1854 oor die onderhandeling van betaling vir regsdienste.
Presidensiële briewe: 'n keuse uit die historiese versameling van JFK Daar sal ook skaars filmmateriaal verskyn van voormalige presidente wat in die Kennedy Presidential Library and Museum gepraat het.
Hierdie spesiale vertoning is gratis met betaalde toegang tot die museum in die John F. Kennedy -residensiële biblioteek. Die mediaborg is WCVB-TV 5.
In samewerking met Presidensiële briewe: 'n keuse uit die historiese versameling van JFK, die Museumwinkel in die John F. Kennedy Presidensiële Biblioteek bied 10% afslag op alle items tydens Presidentsdagnaweek - Saterdag 16 Februarie tot en met Maandag 18 Februarie 2008.
Presidensiële briewe: 'n keuse uit die historiese versameling van JFK is slegs een van die vele opwindende en inspirerende uitstallings wat besoekers in die museum by die John F. Kennedy Presidensiële Biblioteek sal vind. Die 25 multimedia -uitstallings van die museum en periodes uit die Withuis bied 'n opwindende "jy is daar" -ervaring en skep 'n ontroerende verslag van president Kennedy se duisend dae in die amp. Begin met 'n film van 17 minute wat deur president Kennedy vertel is, stap besoekers terug in die herskepte wêreld van die vroeë 1960's en sien hoe die eerste presidensiële debat op televisie saam met presidentsvrou Jacqueline Bouvier Kennedy op haar televisiereis deur die Withuis gaan sit tydens perskonferensies die president herleef die opwinding van kolonel John Glenn se eerste wentelmissie deur die Withuis -gange deur die kabinetsvergaderings tydens die Kubaanse missielkrisis, en neem die president se televisie -toespraak van die Ovaalkantoor oor die burgerregte -krisis waar.
Een van Boston se gewildste bestemmings vir besoekers uit alle nasies, die argitektoniese meesterstuk wat ontwerp is deur IM Pei, sit op 'n terrein van 10 hektaar aan die Columbia Point met panoramiese uitsigte oor die skyline van Boston en die Harbour Islands.
Algemene toegang tot die museum by die John F. Kennedy Presidensiële Biblioteek is $ 10,00. Toegang vir seniors ouer as 62 jaar en universiteitstudente met toepaslike identifikasie is $ 8,00, en vir kinders tussen 13 en 17 jaar oud, $ 7,00. Kinders van 12 jaar en jonger word gratis toegelaat.
Die Kennedy Presidensiële Biblioteek en Museum is daagliks oop van 9:00 tot 17:00, met die uitsondering van Thanksgiving Day, Christmas Day en New Year's Day. Die biblioteek is geleë in die Dorchester -afdeling van Boston, langs Morrissey Boulevard, langs die kampus van die Universiteit van Massachusetts/Boston. Parkering is gratis. Daar is gratis pendeldiens vanaf die JFK/UMass T-stop op die Rooi Lyn. Die museum is volledig toeganklik vir gestremdes. Vir meer inligting, skakel (866) JFK-1960.
Die John F. Kennedy Presidential Library and Museum is 'n presidensiële biblioteek wat deur die National Archives and Records Administration geadministreer word en gedeeltelik ondersteun word deur die Kennedy Library Foundation, 'n organisasie sonder winsbejag.
Car-mageddon! Die oprit van 69 voertuie sluit die Amerikaanse snelweg af
Afkyk op 'n dekade: Satellietbeelde vertel die verhale
JFK het eenkeer oor die vakansie gesê: "Vir ongetelde miljoene spreek Kersfees die diepste hoop uit op 'n wêreld van vrede waar liefde eerder as wantroue tussen bure sal floreer."
Die president het ook 'n belang daarin gehad om die veiligheid van Rudolph - en die res van die wêreld - te verseker.
'Ek deel u kommer oor die atmosferiese toetsing van die Sowjetunie', het sy brief voortgegaan, 'nie net vir die Noordpool nie, maar ook vir lande regoor die wêreld, nie net vir Kersvader nie, maar ook vir mense regoor die wêreld.'
Gelukkig is daar sekere voorregte om die leier van die vrye wêreld te wees. Een van hulle is blykbaar 'n direkte lyn na die Kringle -woning.
'U moenie bekommerd wees oor Kersvader nie,' verseker Kennedy Michelle. "Ek het gister met hom gepraat en dit gaan goed met hom. Hy sal hierdie Kersfees weer sy rondte maak."
Hy onderteken die brief "Met vriendelike groet, John Kennedy."
Dit is teruggestuur na Michigan, en 'n kopie is in die president se koerante bewaar. Die John F. Kennedy Presidensiële Biblioteek en Museum in Boston toon elke jaar die brief rondom Kersfees aan.
Die oorspronklike het vinnig die 8-jarige Michelle in 'n nasionale sensasie verander. Sy is ondervra deur die Associated Press en ander afsetpunte.
"Michelle het aan nuusmanne gesê sy is bly om die president se brief te kry en voel beter oor Kersvader," het die draaddiens berig.
Maar twee dae nadat Kennedy sy brief geskryf het, het die waterstofbom wat Michelle gehoor het hoe haar ouers bespreek - bekend as die 'Tsar Bomba' of 'King of Bombs' in Russies - ontplof.
In 'n poging om die krag van die Sowjet -arsenaal ten toon te stel, is die bom oor Novaya Zemlya, 'n afgeleë groep eilande in die Arktiese Oseaan, laat val. Dit weeg 59,525 pond en was 26 voet lank. Die gevolglike ontploffing - wat vensters tot in Noorweë en Finland verpletter het - was volgens die Atomic Heritage Foundation 1,570 keer sterker as die kernwapens wat op Hiroshima en Nagasaki saamgeval het.
Die gebeurtenis word steeds beskou as die kragtigste mensgemaakte ontploffing in die geskiedenis.
Kennedy en ander wêreldleiers was vinnig besig om die toetsing te veroordeel. Hulle het egter nie in hul amptelike afkondigings 'n opdatering gegee oor die lot van Kersvader nie.
Maar daardie jaar het Kersfees soos gewoonlik in Michigan gekom. Michelle, nou bekend as Michelle Phillips, het in 2014 aan die Boston Globe gesê dat sy briewe van kersvaders regoor die wêreld ontvang het waarin sy haar bedank vir haar kommer.
"Ek weet nie hoekom dit my nie getref het dat daar al hierdie verskillende Kersvaders was nie. Ek het net gedink dis die enigste Kersvader," het sy gesê. "Ek het 'n bewys dat daar 'n Kersvader was. Die Verenigde State het vir my gesê dat hulle met Kersvader gepraat het, en dit gaan goed met hom."
Dit lyk asof die kersvader ook na die Kennedy -woning gegaan het. Die gesin het elke jaar die vakansie in Palm Beach, Florida, deurgebring. Op Kersdag 1961 het die vierjarige Caroline 'n rok, 'n wiegperd en 'n trampolien ontvang vir die Withuis se grasperk.
Rekordgroepnommer MSS 06-57
Fairfax County Openbare Biblioteek
Stadsbiblioteek van Fairfax
Fairfax, VA 22030-2514, VSA
Virginia-kamer: 703-293-6227 x6
© 2016 Fairfax County Public Library. Alle regte voorbehou.
Raadpleeg die bewaarplek vir inligting.
Anne Wilkins Collection, MSS 06-57, Virginia Room, Fairfax County Public Library
Geskenk van Dorrie Brooks, kleindogter van Anne Wilkins, in November 2007. Referate oor burgerlike verdediging en Fairfax County Water Bond Referendum geskenk deur Anne Wilkins op 'n onbekende datum.
Chris Barbuschak, April 2015
EAD gegenereer deur Ross Landis, 2016
Historiese en biografiese inligting
Anne Johnston Anderson is op 23 April 1914 in Rock Hill, Suid -Carolina, gebore vir John Wesley en Anne Luckey 'Jenks' Anderson. Sy het Winthrop Training School bygewoon en ingeskryf by Winthrop College waar sy 'n Bachelor of Arts -graad in geskiedenis en Engels behaal het. As universiteitstudent het sy die Roosevelt-Garner Club en die Young Democratic Club van York County georganiseer en in 1933 as die nasionale komiteevrou van die Young Democrats uit Suid-Carolina gekies.
Nadat sy in 1934 gegradueer het, het sy die George Washington Law School bygewoon. Terwyl sy daar studeer, ontmoet sy Donald Wilkins, 'n assistent-dekaan en rolhouer vir een van haar klasse. Hulle trou op 4 September 1937. In 1938 studeer sy met haar L.L.B. terwyl haar man in dieselfde seremonie sy meestersgraad ontvang het. In dieselfde jaar het sy ook die District of Columbia Bar geslaag.
In 1939 verhuis die Wilkins -gesin na Fairfax County in 'n klein huis in Lee Boulevard Heights, waar Anne hul twee kinders, Gary en John, grootgemaak het. In 1943 koop en verhuis die Wilkins na die Munson Hill -landgoed. Die huis, wat in 1859 gebou is, het baie ontmoetings tussen die Konfederale en Unie -magte tydens die Burgeroorlog beleef, insluitend die besetting van J.E.B Stuart op die heuwel.
Die openbare gesondheidsituasie van Fairfax County het Wilkins se betrokkenheid by die plaaslike politiek gestimuleer. Haar kinders het 'n plaaslike skool bygewoon en sy het gevoel dat die gesondheidsdepartement nie voldoende aandag gee aan die beheer van oordraagbare siektes nie. Wilkins het die plaaslike openbare gesondheidsbeampte ontmoet om haar kommer te wek en hy het haar geïnspireer om burgerlike ondersteuning vir openbare gesondheidsfasiliteite te reël. As gevolg hiervan het sy die Lay Health Association gestig wat die omvang van die gesondheidsdepartement wou verbreed.
Wilkins het baie aktief geword in burgerlike aangeleenthede. In 1941 stig sy en haar man die Fairfax County Federation of Citizens Association. Sy het ook meegewerk om gemeenskapsverandering teweeg te bring met die Community Chest, die League of Women Kiesers, die Good Government Committee en die PTA.
In 1947 het die County Board voorgestel om grond naby Seven Corners te hersoneer vir die bou van Willston Apartments, 'n groot ongewenste woonstelkompleks wat die bevolking van die gemeenskap dramaties sal laat toeneem. Met baie ondersteuning het Anne Wilkins die opposisie teen die hersonering gelei. Tog het die County Board dit hersoneer, en haar nederlaag het Wilkins geïnspireer om meer betrokke te raak by die politiek om verandering aan te bring.
In 1950 het Anne en Donald as leiers opgetree in die veldtog om die ondoeltreffende vorm van die provinsiale regering te verander. Onder die ou vorm het kiesers afsonderlik alle regeringshoofde verkies, die provinsie het 'n gebrek aan begrotingsbeheer gehad en die regering was nie voorbereid op die vinnige toestroming van die bevolking in die gebied nie. Deur hul betrokkenheid by die Federasie van Burgersvereniging en Liga van Vrouekiesers het hulle hierdie veldtog suksesvol gewen. Op 5 November 1950 keur die kiesers van Fairfax County die uitvoerende regeringsvorm van die provinsie goed in 1952.
In 1951 het Wilkins met die hulp van die Liga van Vrouekiesers 'n veldtog begin om haar tot die Raad van Toesighouers verkies te kry. Sy het die Demokratiese benoeming vir toesighouer in die Falls Church District suksesvol verwerf oor die huidige CB Runyon. Sy het die algemene verkiesing gewen oor die Republikeinse Frank Clem, wat haar op daardie stadium die enigste bestuurslid in Virginia gemaak het. In 1955 het sy vir herverkiesing in die Mason -distrik geveg om die Republikein James L. Deaver te verslaan, en weer in 1959. In 1958 was sy die eerste vroulike voorsitter van die direksie en weer in 1960 en 1961. Sy verloor haar veldtog vir 'n vierde termyn in 1963 aan die Republikein Stanford E. Parris.
Wilkins het geweldige vordering behaal in haar twaalf jaar in die raad en word daarvoor toegeskryf dat sy die rigting van die groei en ontwikkeling van Fairfax County op eie manier gevorm het. Gedurende haar eerste jaar in die raad in 1952 het Wilkins toesig gehou oor die implementering van die provinsiale uitvoerende regeringsvorm. Tydens die verandering het verkose amptenare oorgegaan in aangestelde ampte.
As een van die eerste advokate vir 'n landwye meesterplan, het sy onmiddellik begin met die meesterplanstudies wat gelei het tot die eerste langafstand-meesterplan van die land vir grondgebruik. Die meesterplan vorm die basis vir alle toekomstige ontwikkeling in die land. Terwyl sy aan boord was, het sy 'n riool- en watersisteem in die hele provinsie beplan en gebou, die moderne polisie en brandweer opgerig, vullisversamelingsdienste gelewer en riglyne vir stormdreinering opgestel. Sy het gehelp om moderne skole te bou, verbeterde skoolstandaarde, het gehelp met die vorming van die George Mason -universiteit en het Fairfax County suksesvol gelei deur integrasie ondanks aansienlike weerstand. Benewens die oprigting van 'n moderne departement vir openbare gesondheid en die oprigting van nuwe klinieke, het Wilkins gehelp om die Fairfax -hospitaal, die land se eerste hospitaal, te vestig. Wilkins het ook 'n verlore stryd gevoer vir die anneksasie van die stad Fairfax.
Wilkins het in die Beplanningskommissie gedien en was betrokke by baie aangeleenthede oor grondgebruik en sonering. Sy het die federale regering oortuig om die voorgestelde lughawe in die metropolitaanse gebied van Burke na Chantilly te verskuif. Die regering het reeds die grond in Burke gekoop vir die bou van die lughawe, ondanks groot protes van die gemeenskap. Na raadpleging van grondwetenskaplikes, het Wilkins ontdek dat Burke onvoldoende grond het en 'n groot hoeveelheid graniet wat duur sou wees om te verwyder vir die bou van aanloopbane. Die Chantilly -ligging het voldoende grond gehad wat meer ekonomies vir konstruksie sou wees. Terwyl die regering later die verkeerspatroon vir die verskuiwing van die lughawe na Chantilly aangehaal het, het haar argument hulle genoeg oortuig om op te hou om die Burke-plek te volg en hul planne te herevalueer. Sy het later suksesvol gepleit vir 'n voldoende reg van weg vir die Dulles -tolpad.
Terwyl hy in die Raad van Toesighouers was, het Wilkins ook opgetree as 'n charterlid van die Washington Metropolitan Regional Conference, nou bekend as die Metropolitan Washington Council of Government. Sy het in verskeie van sy komitees gedien, waaronder vervoer, waarin sy die grondslag gelê het vir die toekomstige ontwikkeling van die Metro. Terwyl sy in die komitee vir watervoorsiening en besoedeling was, het sy daarin geslaag om die Potomacrivier skoon te maak en waterstandaarde te aanvaar. As voorsitter van die Komitee vir Burgerlike Verdediging en Openbare Veiligheid het sy standaarde gesoek vir beskerming teen die gevolge van kernwapens.
Toe sy in 1963 die herverkiesing verloor het, het Wilkins van die politiek afgedwaal. Sy word 'n eiendomsmakelaar by Edward R. Carr, Inc. wat die grond en kommersiële verkope van Carr in Springfield en Annandale hanteer. In 1972 begin sy haar eie eiendomsonderneming, Anne Wilkins & amp Associates, en gaan maak 'n groot verkoop van grond wat die beplande gemeenskap van Lake Ridge in Prince William County geword het.
Nadat sy die politiek verlaat het, het haar gesin verskeie tragedies beleef. In 1966 het die federale hof in Alexandria Donald Wilkins skuldig bevind aan belastingontduiking. Wilkins, wat daarvan beskuldig is dat hy bedrieglike belastingopgawes ingedien het wat die regering uit amper $ 23 000 bedrieg het, het 'n kort gevangenisstraf uitgedien. Anne het gesamentlike opgawes by haar man ingedien, maar die regering het haar nie van wangedrag aangekla nie. In 1977 sterf Wilkins se seun, John, skielik aan 'n aneurisme op 33 -jarige ouderdom. Anne tree in 1993 uit haar vaste eiendom en verhuis na Merry Point, Virginia. Sy sterf in haar huis aan borskanker op 9 September 1996.
Reeks 1: Biografiese materiale, 1935-1972
Subreeks 1-1: Personal Records, 1936-1995, Box 1
Hierdie reeks bevat kollege -transkripsies biografiese inligtingsopnames van die boekie, 'n verjaarsdaggedig aan die adresboek van Anne Wilkins Anderson -gesinshereniging en 'n handgeskrewe uittreksel uit die boek Stepping Heavenward deur Elizabeth Prentiss. Vakke sluit in Winthrop College en George Washington University Law School.
Subreeks 1-2: Regsertifikate, 1935-1972, vak 7
Hierdie reeks bevat wetsertifikate van lede van die familie Wilkins. Sertifikate uitgereik aan Anne Wilkins, Donald Wilkins en John Wilkins.
Reeks 2: Presidensiële aktiwiteite, 1949-1979
Subreeks 2-1: Presidential Memorabilia, 1949-1979, Box 1
Hierdie reeks bevat memorabilia uit die ontmoetings van Anne Wilkin met die uitvoerende kantoor van die president van die Verenigde State. Artikels wat hierby ingesluit is, is uitnodigings vir die presidensiële inhuldigings en inwydingsballe van Harry S. Truman en John F. Kennedy. Materiaal wat verband hou met die finansiering vir die bou van die John F. Kennedy -biblioteek, 'n boek met lofprysinge oor die dood van president Kennedy, 'n Kerskaartjie van die Withuis, van Jimmy en Rosalyn Carter, is ook ingesluit, 'n brief geskryf deur Wilkins se dogter, Gary Brooks, aan Gerald Ford veroordeel sy vergifnis van Richard Nixon en 'n "Impeach Nixon" -plakker.
Subreeks 2-2: 1964 presidensiële veldtog, 1964, boks 1
In Oktober 1964 skryf Anne Wilkins 'n 'Brief aan die redakteur' aan 'n paar koerante in Suid -Carolina waarin hy 'n beroep op die Suide doen om Lyndon Johnson te ondersteun in die presidensiële veldtog van 1964. Hierdie reeks bevat verwante nuusbriewe oor korrespondensie Johnson -veldtogpamflette en 'n sagtebandboek, 'A Texan Looks at Lyndon: A Study in Illegitimate Power' deur J. Evetts Haley.
Reeks 3: Fairfax County Board of Supervisors, 1951-1993
Subreeks 3-1: Supervisor Papers, 1955-1993, Box 1
Hierdie reeks bevat materiaal wat verband hou met Wilkins se betrokkenheid by die Raad van Toesighouers. Die items bevat programme, nuusbriewe, artikels wat Wilkins geskryf het rakende die meesterplan Wilkins se ongepubliseerde manuskrip oor die geskiedenis van Fairfax County en haar aantekeninge oor die 50ste herdenking van die beplanningskommissie. Onderwerpe bestaan ​​uit die Seven Corners Shopping Center Willston Apartments en American Legion Fairfax Post No. 177.
Subreeks 3-2: Veldtogmateriaal, 1951-1963, bokse 1 en 7
Anne Wilkins het by die geleenthede in 1951, 1955, 1959 en 1963 by vier geleenthede by die Raad van Toesighouders uitgedraf. Hierdie reeks bevat materiaal uit sommige van die verkiesings, insluitend veldtogpamflette, veldtogplakkate en 'n verkiesingskaart, haar 1963 -veldtogplatform en 'I'm For Anne' bufferplakker 'en 'n plakboek wat haar eerste veldtog vir die Raad van Toesighouers in 1951 beskryf.
Subreeks 3-3: Burgerlike verdedigingsaktiwiteite, 1955-1962, Boxes 1-2
In 1961 word Anne Wilkins aangestel as voorsitter van die Komitee vir Burgerlike Verdediging en Openbare Veiligheid van die Washington Metropolitan Regional Conference waarin sy standaarde soek vir beskerming van burgerlike verdediging teen kernaanval in Fairfax County. Artikels in hierdie reeks bevat koerantkorrespondensie brosjures pamflette bulletins koerantuitknipsels vergaderingsnotules en agendas en 'n kaart. Onderwerpe sluit in die Komitee vir Burgerlike Verdediging en Openbare Veiligheid van die Washington Metropolitan Regional Conference Fairfax County Mediese Advieskomitee oor Burgerlike Verdediging Departement van Verdediging Kantoor van Burgerlike Verdediging Kantoor vir Burgerlike en Verdedigingsmobilisering Federale Burgerlike Verdedigingsadministrasie siviele verdedigingsbeplanning en uitvalskuilings.
Subreeks 3-4: Water Bond Referendum and Riools, 1954-1955, Boxes 3 and 7
Hierdie reeks bevat materiaal wat verband hou met die referendum oor waterverband van $ 30,000,000 op 8 November 1955 wat 'n geïntegreerde Fairfax County -watersisteem wou ontwikkel. Artikels sluit nuusblaaie in, korrespondensie, handgeskrewe notas, verslae van plakboeke en 'n kaart. Onderwerpe sluit in die beplanning van die Fairfax County geïntegreerde rioolstelselplanne vir die poging om voldoende dreinering te bied vir die aankoop van die Alexandria Water Company en die oprigting van die Fairfax County Water Authority.
Reeks 4: Korrespondensie, 1952-1998, raam 3
Hierdie reeks bevat briewe tussen Anne Wilkins Donald Wilkins Gary Brooks en ander lede van haar gesin. Onderwerpe wat in die briewe behandel word, sluit in privaat gesinskorrespondensie, Wilkins se werk met die raad van toesighouders, dood van familielede en briewe aan redakteurs van koerante.
Reeks 5: Nuusknipsels en tydskrifte, 1951-1982, Boxes 3-4
Hierdie reeks bestaan ​​uit nuusblaaie, 'n nuusbrief en 'n tydskrif wat deur Anne Wilkins gestoor is. Sy het gereeld nuusuitknipsels in persoonlike plakboeke geplak. Knipsels dokumenteer kwessies waarmee sy in die provinsie te doen gekry het, openbare verskynings wat sy gemaak het, haar politieke veldtogte en ander diverse artikels. Nuusuitknipsels word volgens onderwerp gereël en tydskrifte word op datum gereël.
Reeks 6: Foto's, 1950-1977
Subreeks 6-1: Algemene foto's, 1950-1977, bokse 5, 7 en 8
Hierdie reeks bestaan ​​uit foto's wat Anne Wilkins by politieke geleenthede by die huis, openbare optredes, baanbrekende seremonies, konstruksieterreine en ander algemene foto's uitbeeld. Baie foto's het ongeïdentifiseerde individue vergesel van Anne Wilkins. Sommige foto's is persoonlik by haar ingeskryf. 'N Spesiale opmerking is die groot tekenprenttekening van die 1956-1960 Fairfax County Board of Supervisors deur die tekenaar Gil Crockett van die Evening Star, wat op 16 Februarie 1956 aan die Raad voorgelê is tydens die banket van die Fairfax Federation of Citizens' Associations. in hierdie reeks sluit die Seven Corners Shopping Center Bailey's Elementary School Fairfax Hospital Fairfax County Board of Supervisors and Water Supply and Abatement Committee in.
Subreeks 6-2: 1956 Presidensiële en 10de kongresdistrikveldtog, 1956, boks 5
Die foto's in hierdie reeks beeld tonele uit die presidensiële veldtog van 1956 van die demokraat Adlai Stevenson en die 10de veldtog van die kongresdistrik van Virginia van die demokraat Warren Quenstedt uit. Die meeste foto's in hierdie reeks is afkomstig van 'n braai-saamtrek wat Quenstedt se veldtog vir die tiende sitplek van die kongresdistrik teen Republikein Joel T. Broyhill begin. Die presidensiële kandidaat Adlai Stevenson en die voormalige goewerneur van Virginia, John S. Battle, het saam met meer as 7 000 mense by die afskopbyeenkoms op die Walnut Hill -landgoed van George Faraco naby Annandale, Virginia, saamgekom. Foto's in hierdie reeks bevat ook die opening van die veldtoghoofkwartier van ander geleenthede uit sy veldtog, 'n handtekeningfoto van Adlai Stevenson en Charles Fenwick en portrette van Adlai Stevenson en vise -presidentskandidaat Estes Kefauver.
Subreeks 6-3: Portrette, 1951-1974, boks 6
Die foto's in hierdie reeks is portrette van Anne Wilkins. Porter Studios van Falls Church het verskeie van die foto's geneem. 'N Portretfoto van Donald Wilkins is ook ingesluit.
'N Onderhoud met mev Anne Wilkins van Bailey's Crossroads, Virginia. Onderhoud gevoer deur W. Joseph Coleman op 20 Mei 1974. VRARE B WILKINS
Copyright © salvadoryoscar.com | Brief van president Kennedy aan voorsitter Khrushchev Washington, 16 November 1961. - Geskiedenis...