Robert Fulton en die uitvinding van die stoomboot
Robert Fulton Ontwikkel 'n stoomboot genaamd Clermont
Robert Fulton (1765-1815) was 'n Amerikaanse ingenieur en uitvinder wat wyd bekend is vir die ontwikkeling van 'n kommersieel suksesvolle stoomboot, Clermont genoem. In 1807 het die stoomboot passasiers van New York na Albany geneem en weer terug, 'n rondrit van 300 myl, in 62 uur.
Fulton se eksperimente het begin toe hy in Parys was en kon gestimuleer word deur sy kennismaking met kanselier Livingston, wat die monopolie aangebied het wat deur die wetgewer van die staat New York aangebied word vir die navigasie van die Hudsonrivier.
Livingston was nou die ambassadeur van die Verenigde State van Amerika aan die Hof van Frankryk en het hom in Fulton geïnteresseerd. Hy het hom vermoedelik by 'n vriend se huis ontmoet. Dit was vasbeslote om die eksperiment gelyktydig en op die Seine te probeer.
Fulton het in die lente van 1802 na Plombieres gegaan, en daar het sy tekeninge gemaak en sy planne vir die bou van sy eerste stoomboot voltooi. Baie pogings is aangewend , en baie uitvinders was gelyktydig by die werk. Elke moderne toestel - die jet-stelsel, die "kapel" van emmers op 'n eindelose ketting of tou, die paddle-wiel, en selfs die skroefpropeller - is reeds voorgestel, en almal was bekend aan die goed geleerde wetenskaplike van die dag. Inderdaad, soos Benjamin H. Latrobe, 'n vooraanstaande ingenieur destyds, in 'n referaat wat op 20 Mei 1803 aangebied is, in die Philadelphia Society,
"'N Soort manie het begin heers" vir die dryf van bote deur stoom-enjins . Fulton was een van diegene wat hierdie manie die meeste ernstig opneem. Hy het 'n aantal modelle gedoen wat suksesvol gewerk het en die eienaars van die nuwe reëling geregverdig het om op groter skaal te bou. 'N Model van die voorgestelde stoomboot is gedurende die jaar 1802 gemaak en is aan die komitee van die Franse wetgewer voorgelê ... "
Met die aanmoediging van Livingston, wat Fulton aangespoor het oor die belangrikheid van die bekendstelling van stoomnavigasie in hul eie land, het laasgenoemde sy eksperimentele werk voortgesit. Hulle boot was klaar en het in die vroeë lente in 1803 op die Seine gesit. Sy verhoudings is bepaal deur noukeurige berekening uit die resultate van nie minder versigtige eksperimente oor die weerstand van vloeistowwe en die krag wat benodig word vir die dryf van skepe nie; en sy spoed was dus byna in ooreenstemming met die uitvinder se verwagtinge en beloftes as wat die gewone ervaring in daardie dae was.
Gevolglik deur hierdie eksperimente en berekeninge, het Fulton die konstruksie van sy stoomboot vaartuig gerig. Die romp was 66 voet lank, van 8 voet balk, en van ligte ontwerp. Maar ongelukkig was die romp te swak vir sy masjinerie, en dit het in twee gebreek en na die bodem van die Seine gesink. Fulton het dadelik besluit om skadevergoeding te herstel. Hy was verplig om die herbou van die romp te rig, maar die masjinerie was maar effens beseer. In Junie 1803 was die rekonstruksie voltooi, en die vaartuig is in Julie aan die gang gelê.
'N Nuwe Steamboat
Op 9 Augustus 1803 is hierdie stoomboot losgemaak voor 'n groot skare toeskouers. Die stoomboot beweeg stadig, net tussen drie en vier myl per uur teen die stroom, die spoed deur die water was ongeveer 4,5 myl; maar dit was alles 'n groot sukses.
Die eksperiment het min aandag gekry, ondanks die feit dat sy sukses deur die komitee van die Nasionale Akademie en deur amptenare van Napoleon Bonaparte se personeel getuig is. Die boot het lank op die Seine, naby die paleis gebly. Die waterpype ketel van hierdie vaartuig word steeds bewaar by die Conservatoire des Arts et Metiers te Parys, waar dit bekend staan ​​as Barlow se ketel.
Livingston het die huis geskryf, die verhoor en die uitslae daarvan beskryf en die voorskrif van 'n wet deur die wetgewer van die staat New York verkry. Dit het nominally toegeken aan Fulton, 'n monopolie wat die voormalige in 1798 vir die termyn van 20 jaar vanaf 5 April , 1803 - die datum van die nuwe wet - en die verlenging van die tyd wat toegelaat word om die praktiese moontlikheid te bewys om 'n boot 4 myl per uur met twee jaar vanaf dieselfde datum te bestuur. 'N Verdere handeling het die tyd tot April 1807 verder uitgebrei.
In Mei 1804 het Fulton na Engeland gegaan, en hy het al die hoop van sukses in Frankryk met óf sy stoomboot geskenk. Die hoofstuk van sy werk in Europa eindig feitlik hier. Hy het reeds aan Boulton & Watt geskryf en 'n enjin bestel wat uit planne gebou moes word. maar hy het hulle nie ingelig oor die doel waarvoor dit toegepas sou word nie.
Hierdie enjin was 'n stoom silinder twee voet in deursnee en van vier voet beroerte. Die vorm en proporsies was hoofsaaklik dié van die bootmotor van 1803.
John Stevens and Sons
Intussen is die opening van die eeu deur die begin van die werk in dieselfde rigting onderskei deur die mees aktiewe en energieke onder Fulton se latere mededingers. Dit was kol. John Stevens van Hoboken, wat, bygestaan ​​deur sy seun, Robert L. Stevens, ernstig betrokke was by die poging om die prys nou so klaarblyklik amper binne die greep te gryp. Hierdie jonger Stevens was hy van wie die groot marine-argitek en ingenieur, John Scott Russell, daarna opgemerk het: "Hy is waarskynlik die man aan wie Amerika van alle ander lande die grootste deel van sy huidige hoogs verbeterde stoomnavigasie is.
Die vader en seun het jare lank saamgewerk nadat Fulton die moontlikheid getoon het om die verlangde einde te bereik, in die verbetering van die rompe en masjinerie van die rivierboot, tot in hulle hande en veral in dié van die seun, die nou bekende stelsel van konstruksie in al sy noodsaaklikhede is ontwikkel. Die ouderling Stevens het reeds vroeg in 1789 gesien wat vooruitsig was en het die wetgewer van die staat New York versoek om 'n toelae soortgelyk aan wat eintlik later aan Livingston toegeken is. en hy het destyds planne gevorm vir die aanwending van stoomkrag na navigasie. Die rekords toon dat hy so vroeg as 1791 op die bouwerk was.
In 1804 het Stevens 'n stoomboot met 'n lengte van 68 voet en 'n 14 voet balk voltooi.
Die ketel was van die water-buisvormige verskeidenheid. Dit bevat 100 buise, 3 duim in deursnee en 18 duim lank, aan die een kant vasgemaak aan 'n sentrale waterbeen en stoomtrom. Die vlamme uit die oond het tussen die buise geslaag, die water is binne.
Die enjin was direkte werkende hoë druk kondenserende, met 'n 10-duim silinder, twee voet beroerte van die suier, en ry 'n goedvormige skroef, met vier lemme.
Hierdie masjinerie - die hoëdruk kondenserende enjin , met roterende kleppe, en tweelingskroef propellers - soos herbou in 1805, word steeds bewaar. Die hub en lem van 'n enkele skroef, wat ook in 1804 met dieselfde masjinerie gebruik is, is ook in gebruik.
Stevens se oudste seun, John Cox Stevens, was in Groot-Brittanje in die jaar 1805, en terwyl daar 'n patentering van hierdie deelskedel gepatenteer is.
Fitch en Oliver
Terwyl Fulton nog in die buiteland was, het John Fitch en Oliver Evans 'n soortgelyke verloop van die eksperiment nagestreef, asook sy tydgenote aan die ander kant die Atlantiese Oseaan en met meer sukses. Fitch het 'n aantal taamlik suksesvolle ondernemings gedoen en het bevind dat die projek om stoom toe te dien om voort te gaan, 'n belowende een was, en hy het net misluk deur gebrek aan finansiële steun en onvermoë om die hoeveelheid krag wat moet wees, te waardeer. In diens om sy bote aansienlike spoed te gee. Evans het sy "Oruktor Amphibolis" gemaak - 'n platbodem wat hy by sy werk in Philadelphia gebou het - en deur sy eie enjins, op wiele, na die bank van die Schuylkill gedryf, en dan in die stroom na die kajuit afloop. , deur paddle-wiele aangedryf deur dieselfde enjins.
Ander uitvinders het aan die oorkant die see gewerk met oënskynlik goeie rede om te hoop vir sukses, en die tye was klaarblyklik ryp vir die man wat die beste in albei kante saamstel. Die man om dit te doen was Fulton.
Onmiddellik by sy aankoms, in die winter van 1806-7, het Fulton op sy boot begin en Charles Brown as die bouer gekies, 'n bekende skeepsbouer van daardie tyd en die bouer van baie van Fulton se latere stoomvate. Die romp van hierdie stoomboot, wat die eerste was om 'n gereelde roete en gereelde vervoer van passasiers en goedere in Amerika te vestig. - Fulton se eerste boot in sy geboorteland. - was 133 voet lank, 18 voet balk en 7 voet diepte . Die enjin het 'n diameter van 24 duim van die silinder, 4 voet van die suier; en sy ketel was 20 voet lank, 7 voet hoog en 8 voet breed. Die tonnemaat is bereken teen 160.
Na sy eerste seisoen, nadat sy operasie tevrede gestel het met die belofte van die onderneming, het sy romp tot 140 voet verleng en tot 16,5 voet uitgebrei en sodoende heeltemal herbou. terwyl sy enjins in 'n aantal besonderhede verander is, het Fulton die tekeninge vir die veranderinge verstrek. Nog twee bote, die "Raritan" en die "Neptunus", is bygevoeg om die vloot van 1807 te vorm, en 'n paar jaar voor die vestiging in Europa is die stoomnavigasie aanvanklik in Amerika begin. Die wetgewer was so beïndruk met die gevolg dat hulle die monopolie wat vroeër Fulton en Livingston gegee is, dadelik uitgebrei het. Dit het vyf jaar bygevoeg vir elke boot wat gebou en in werking gestel moet word, tot 'n maksimum van dertig jaar.
Die Clermont, soos Robert Fulton hierdie eerste boot genoem het, is in die winter van 1806-7 begin en in die lente van stapel gestuur. Die masjinerie was dadelik aan boord, en in Augustus 1807 was die vaartuig gereed vir die proefrit. Die boot is vinnig begin met haar voorgestelde reis na Albany en het die ren met volmaakte sukses gemaak. Fulton se eie rekening is soos volg:
"Meneer, ek het vanmiddag om vieruur in die stoomboot van Albany aangekom. As die sukses van my eksperiment my groot hoop bied dat sulke bote van groot belang kan wees vir my land, om verkeerde menings te voorkom en sommige te gee tevredenheid aan my vriende van bruikbare verbeterings sal jy die goed hê om die volgende feitestel te publiseer:
Ek het Maandag om een ​​uur by New York weggery en by Clermont, die sitplek van kanselier Livingston, omstreeks een uur op Dinsdag, vier-en-twintig uur aangekom. afstand, honderd en tien myl. Ek het Woensdag om nege om negeuur van die Kanselier vertrek en by vyfuur in die middag na Albany aangekom: afstand, veertig myl; tyd, agt uur. Die som is honderd-en-vyftig myl in twee-en-dertig uur, gelyk aan sowat vyf myl per uur.
Donderdag om negeuur in die oggend het ek Albany verlaat en by die Kanselier om sesuur in die aand aangekom. Ek het daar sewe uur daarvandaan begin en om vieruur in New York aangekom: tyd, dertig uur; Ruimte loop deur, honderd en vyftig myl, gelyk aan vyf myl per uur. Dwarsdeur my hele pad, albei gaan terug, was die wind voor. Geen voordeel kan uit my seile verkry word nie. Die geheel is dus deur die krag van die stoomkragte uitgevoer.
Ek is, meneer, u gehoorsame dienskneg - Robert Fulton "
Die laaste boot wat volgens Fulton se aanwysings gebou is en volgens tekenings en planne wat hy verskaf het, is dit wat in 1816 die klank van New York na New Haven opgevolg het. Sy was byna 400 ton, gebou van ongewone krag, en toegerus met alle geriewe en groot elegansie. Sy was die eerste stoomboot met 'n ronde bodem soos 'n seepvaart. Hierdie vorm is aangeneem, want vir 'n groot deel van die roete sal sy soveel blootgestel word as op die see. Dit was dus nodig om haar 'n goeie seeboot te maak. Sy het daagliks geslaag, en ten alle tye van die gety, die destydse gevaarlike Straat van die Helpoort, waar sy 'n ruk gereeld 'n lopende hardloop teen die tempo van 5 of 6 myl per uur beleef het. Vir 'n entjie het sy binne 'n paar meter, aan elke kant, rotse en wirms wat met Scylla en Charybdis meegeding het, selfs soos dit poëties beskryf word. Hierdie gedeelte, wat voorheen deur hierdie stoomboot aangevul moes word, was veronderstel om onbegaanbaar te wees behalwe by die verandering van die gety; en baie skeepswrakke was in die tyd deur 'n fout veroorsaak. "Die boot het vinnig deur hierdie wervelbottels gegaan, terwyl die kwaai waters teen haar boë geskuim het en hulself in hardnekkige weerstand teen haar gang bevind het. Dit is 'n trotse triomf van menslike vindingrykheid. Die eienaars, as die hoogste eerbetoon wat hulle in hul krag om aan sy genie te bied, en as 'n bewys van die dank wat hulle aan hom skuld het, het sy die "Fulton" genoem.
'N Stoombootboot is in 1812 tussen New York en Jersey City gebou, en die volgende jaar twee ander, om met Brooklyn te verbind. Dit was "tweelingbote" waarvan die twee rompe deur 'n "brug" of 'n dek gemeen is. Die Jersey-veerboot is oor vyftien minute gekruis, die afstand was 'n myl en 'n half. Fulton se boot het, met een laai, agt waens, en omtrent dertig perde, en het nog ruimte vir driehonderd of vierhonderd voetpassasiers.
Fulton se beskrywing van een van hierdie bote is soos volg:
"Sy is gebou van twee bote, elke tien voet balk, tagtig voet lank en vyf voet diep in die houer; watter bote is ver van elke tien voet, beperk deur sterk dwarsbalk knieë en diagonale spore, wat 'n dek dertig voet vorm wyd en tagtig meter lank. Die drywende waterwiel word tussen die bote geplaas om te verhoed dat dit beseer word deur ys en skokke wanneer die kajuit binnekom of nader. Die hele masjinerie word tussen die twee bote geplaas, tien voet op die dek gelaat. van elke boot vir waens, perde en beeste, ens. Die ander, met netjiese bankies en bedek met 'n tent, is vir passasiers, en daar is ook 'n gang en trap na 'n netjiese kajuit wat vyftig voet lank en vyf voet is. Helder van die vloer af tot by die balke, voorsien van banke en voorsien van 'n stoof in die winter. Alhoewel die twee bote en die ruimte tussen hulle dertig voet balk gee, skiet hulle egter skerp boë na die water en het slegs die weerstand in die water. van een boot van twintig balk oth eindig gelyk, en elkeen het 'n roer, het sy nooit oor nie. "
Intussen was die Oorlog van 1812 aan die gang, en Fulton het 'n stoomboot van oorlog ontwerp, wat destyds as 'n wonderlik formidabele handwerk beskou is. Fulton het voorgestel om 'n vaartuig te bou wat in staat is om 'n swaar battery te dra, en om vier myl per uur te stoom. Die skip was toegerus met oonde vir rooi-warm skote, en sommige van haar gewere moes onder die waterlyn ontslaan word. Die beraamde koste was $ 320,000. Die konstruksie van die vaartuig is in Maart 1814 deur die Kongres gemagtig; Die kiel is gelê op 20 Junie 1814 en die vaartuig is op 29 Oktober van dieselfde jaar geloods.
Fulton die Eerste
Die "Fulton the First", soos sy genoem is, is toe as 'n enorme vaartuig beskou. Die romp was dubbel, 156 voet lank, 56 voet breed en 20 voet diep, met 2,475 ton. In Mei was die skip gereed vir haar enjin, en in Julie was dit so ver as om te stoom, op 'n proefrit, na die oseaan by Sandy Hook en terug, 53 myl, in agt uur en twintig minute. In September, met bewapening en winkels aan boord, het die skip vir see en vir stryd gemaak; dieselfde roete is deurgetrek, die vaartuig maak 5,5 myl per uur. Haar enjin, met 'n stoomkilinder met 'n diameter van 48 sentimeter en 'n suiker van 5 voet, is met 'n koperboiler 22 voet lank, 12 voet breed en 8 voet hoog, toegerus met 'n wiel tussen die twee sale, 16 voet in deursnee, met "emmers" 14 voet lank, en 'n duik van 4 voet. Die sye was 4 voet 10 duim dik, en haar sporadiese is omring deur musketbeveiligde bultjies. Die wapenrusting bestaan ​​uit 30 32-ponders, wat bedoel is om rooi-warm skoot te ontslaan. Daar was een mast vir elke romp, toegerus met laatse seile. Groot pompe is gedra, wat bedoel is om strome water op die dekke van die vyand te gooi, met die doel om hom te verhoed deur sy verwoesting en ammunisie te besoedel. 'N Duikbootgeweer moes by elke boog gedra word om 'n skoot van honderd pond te weeg, op 'n diepte van tien voet onder water.
Dit was destyds 'n geweldige oorlogsmotor gebou in reaksie op 'n eis van die burgers van New York vir 'n manier van hawe verdediging. Hulle het aangestel as 'n Kus en Hawe Verdedigingskomitee, en hierdie komitee het Fulton se planne ondersoek en die aandag van die algemene regering aan hulle gegee. Die Regering het 'n Raad van Experts aangestel uit sy mees bekende vlootbeamptes, waaronder Commodore Decatur , Captains Paul Jones, Evans, en Biddle, Commodore Perry; en Kapteins Warrington en Lewis. Hulle het eenparig gerapporteer ten gunste van die voorgestelde konstruksie en het haar voordele bo alle voorheen bekende vorms van oorlogskepe uiteengesit. Die burgerkomitee het aangebied om die koste van die bou van die skip te waarborg; en die konstruksie is onder toesig van 'n komitee wat vir die doel aangestel is, onderneem, bestaande uit verskeie destydse mans, beide militêre en marine. Die Kongres het in Maart 1814 die bou van kusverdedigingsschepen gemagtig. Fulton het dadelik begin met die bouwerk, mnre. Adam en Noah Brown bou die romp en die enjins word aan boord geplaas en in werkende toestand binne 'n jaar.
Fulton se dood
Die dood van Fulton het in die jaar 1815 plaasgevind, terwyl dit op sy hoogtepunt en van sy nut was. Hy is in Januarie van dieselfde jaar na Trenton, New Jersey, gevra om getuienis voor die staatswetgewer te gee met verwysing na die voorgestelde wetsontwerp wat inmeng met die werking van die vaartbote en ander stoomvate wat tussen die stad van New York en die New Jersey-kus. Dit het gebeur dat die weer koud was, en hy het sy swaartekrag in Trenton blootgestel en veral met die terugkeer van die Hudsonrivier. Hy het 'n verkoue gehad waaruit hy nooit herstel het nie. Hy het na 'n paar dae blykbaar herbevestig geraak; maar het daarop aangedring om die nuwe stoomfregat te gou te besoek, om daar werk aan te gaan, en op sy terugkeer het hy 'n terugval beleef. Sy siekte het uiteindelik sy dood op 24 Februarie 1815 tot gevolg gehad. Hy het 'n vrou (nee Harriet Livingston) en vier kinders, van wie drie dogters was.
Fulton is in die diens van die Amerikaanse regering dood; en hoewel ons al jare lank in die beste belang van ons land gewerk het, toon die openbare rekords steeds dat die regering op sy boedel skuldgegee het tot $ 100,000 vir geld wat eintlik uitgegee is en dienste wat hy gelewer het, aangenaam om te kontrakteer.
Toe die wetgewer, toe in Albany se sessie, van die dood van Fulton gehoor het, het hulle hul gevoelens spyt uitgespreek deur te besluit dat die lede van albei huise ses weke lank rou moet dra. Dit is die enigste voorbeeld van sulke openbare getuienisse van spyt, agting en respek wat aangebied word by die dood van 'n private burger, wat slegs deur sy deugde, sy genie en sy talente onderskei word.
Hy is begrawe op 25 Februarie 1815. Sy begrafnis is bygewoon deur al die beamptes van die nasionale en staatsregerings in die stad, destyds deur die magistraat, die gemeenskaplike raad, 'n aantal samelewings, en 'n groter aantal burgers as wat ooit op enige soortgelyke geleentheid afgehaal. Toe die optog begin beweeg het, en totdat dit by die Trinity Church aangekom het, is die vuurwapens van die stoomfregat en die Battery afgevuur. Sy lyf word in 'n kluis van die Livingston-gesin gedeponeer.
In al sy sosiale verhoudings was hy vriendelik, vrygewig en liefdevol. Sy enigste gebruik vir geld was om dit te help tot liefdadigheid, gasvryheid en die bevordering van die wetenskap. Hy is veral onderskei deur konstantheid, nywerheid, en daardie eenheid van geduld en volharding wat elke moeilikheid oorwin het.