My Swem Lewe
My lewe en swem lewe het die laaste 2 maande dramaties verander. Ek is nou n permanente inwoner van Melkbosstrand. Die groot aanpassing na 31 jaar op die plaas word vergemaklik deurdat ek weer toegang tot 'n swembad het. Die RPC swembad waar ek soveel wonderlike ure deur gebring het, is verkoop aan St Monica's en hulle wou nie ander mense op hul terrein toe laat nie en wou ook nie die swembad verder onderhou nie.
As gevolg van die droogte was die plaasdamme leeg en die nuut geboude dam het nie water gekry nie. Ek was in die somer maande (Oktober- November) dus net aangewese op stap as oefening. Gelukkig het my en my Sussie se besoek aan Kanada in Augustus en September, baie swemme moontlik gemaak.
Daarvan vertel ek later.
In Januarie het ek tussen deur die uit pak by die nuwe Virgin Active by Table Bay Mall gaan swem. Dit is nou die naaste VA aan my. Ek het daagliks die moontlikheid om in die see te swem takseer. Dikwels was die see te rof, of dit was te koud.
Einde Jnuarie besef ek dat ek net 3 kere in die see was. Ek daag myself uit om elke dag in Februarie wat ek in Melkbos is, (want ek gaan nog elke week n dag of drie plaas toe) in die see moet swem. Dit is 'n goeie uitdaging en ek swem 15 dae in die see. Dit is dikwels koud en die see is baie keer rof- maar dis juis wat ek met my mislukte Robben Eiland swem van 2017 besef het: Ek moet in rowwer water swem en in alle omstandighede, met koue winde wat die "chill" faktor hoog op stoot.
Ek swem 60 km in Februarie teenoor Januarie se 27 km. Ek swem weer 8 Midmar myle en n week later by Cape Mile swem ek 5 keer die myl. Ek is baie moeg en die water raak met elke myl wat ons swem rowwer sodat die golwe net so woes en deur mekaar is as party dae in die see. Ek besef met hierdie swem dat ek fikser moet wees en stel myself die uitdaging om ten minste 15 maar verkieslik 20 km per week te swem vir die volgende 8 weke tot ons volgende Robben Eiland swem op 21 April 2018.
Dit is nou al die 9 de dag van Maart en ek was nog net 3 keer in die see. Die water was die laaste paar dae baie rof en het ek besluit om liewer nie in die see te swem nie. Gelukkig lyk die voorspelling vir more meer belowend en sal ek defnitief kan swem.
So al swemmende sal ek die aanpassing in my nuwe omstandighede kan maak. Ek pak dus die uitdaging met n positiewe gemoed aan.
Geniet ook jou swem
Posted by Mari Du Toit at 09:13 No comments:
Op 22 Junie 2016 het ek my Robben eiland swem suksesvol uit gevoer. So het iets moontlik geraak wat ek sedert my kinderjare my aan verwonder het, maar nooit kon dink dat ek sou kon reg kry nie. Dit was nie maklik nie hoor! In teenstelling met my 10 km swem 'n maand tevore waar ek deur die water gegly het was hierdie swem 'n perd van 'n ander kleur.
Op pad na Big Bay en verby Atlantis val die buite temperatuur na 0 grade. Ek maak of ek nie kennis neem nie. Lindsay de Kock doen ook haar 21ste Robben eiland swem saam met n ander boot en ons ontmoet haar en Derrick en sy span by die klub huis. Lindsay is gesout en het die regte goed aan- ek leer. Sy het rubberbootsies en 'n blink lang "skipants" aan. Sy het ook haar lekker Dry Robe met warm handdoekstof binne en 'n waterwerende buitekant aan.
Toe ons die boot in die water sit, is ek natuurlik kaalvoet. Debbie gee my 'n tweede digte baadjie wat my bolyf warm en droog hou maar twee branders slaan oor die boot se agterkant en ek is nat tot by my bo bene. Derek verduidelik dat die "Chill" faktor behels dat die water op jou lyf verdamp met elke armhaal waar n gedeelte van jou lyf aan die oppervlakte blootgestel is en jy dus kouer word. Ek ervaar hierdie "chill" faktor reeds op die boot met my nat broek wat in die wind droër word en ek wat kouer word.
As ons die eiland bereik is daar nie tyd om my te bekommer om in die koue water in te gaan nie- my grootste vrees vir die dag, want ek moet uittrek. Ek smeer vaseline, maar tot my spyt nie genoeg nie en die nuwe swembroek' die soutwater en my teer onder arms (onthou 'n maand terug was hier ook wonde) is binne 'n uur geskaaf en aan die einde van die swem rou. (Dit neem 2 weke om te herstel)
Ek spuit anti mist goed in my bril en wys vir Wiekus, my skoonseun om dit ook te doen as ek dalk my ander bril benodig. (Wat wel gebeur want my bril lek en ek dink nie daaraan om net die bandjie stywer te trek nie- "brain fog" as mens koud is)
Dan is dit tyd om in die water te gly soos Debbie verduidelik. Die water is verrassend warm en toe besef ek hoe koud ek op die boot geword het. (Die water temperatuur is 13,5 grade aangenaam vir koue water swemmers, steeds koud vir die oningewydes.) Dit is opwindend om tussen die bamboese na die land te swem en op 'n rots die swem te begin. Ek swem weer tussen die bamboese terug na die boot en die oortog begin in alle erns.
Fotos geneem deur Derrick Frazer
Ek het al dikwels gehoor dat my swem vriendin Monene Murray en ook ander swemmers sê dat hulle nie hul ritme kon kry nie. Tot op hierdie dag het ek dit nog nooit ervaar nie en was elke swem vir my net lekker. (Natuurlik as die water soos sy voel en mens daardeur gly is dit nog meer spesiaal) Vandag met my groot swem op hande ervaar ek hierdie moed brekende verskynsel vir die eerste keer. Ek is die heeltyd bewus hoe koud ek is en my swem voel nie vloeiend en gemaklik nie. Elke haal is eintlik 'n stryd.
Ons stop na 'n uur vir bietjie warm tee. Toe ek weer stop vir tee na 'n verdere halfuur begin ek naar voel. Die see skommel my en daardie seesiek waarvan Terry Thompson al gepraat het ervaar ek nou vir die eerste keer. Dit raak net erger en ek voel eintlik verskriklik. Ek begin die land sien maar dit lyk oneindig ver. Nou begin ek wonder of ek nie maar na die boot moet swem en vra dat hulle my uit haal nie. Die gedagte dat ek dan net hierdie lyding weer moet oordoen (en ook deur die winter moet aan hou om soggens in die donker in die buite swembad te moet eoefen) laat my deurdruk.
Die land raak duideliker maar vreemd, ek sien nie die Life Saving club nie maar net 'n klomp wit geboue. Die seestroom (waarvan ek onbewus was) het my lank op een plek vas gehou en toe verby die baai gedruk. Ek kom dus aan die Noorde kant van Big Bay nader aan die strand, Toe ek dink dit gaan nooit ophou nie, duik Debbie in en die boot draai om- ja waarlik ons is naby die strand en moet net deur die rowwe branders gaan om op land te kom. Ek kon die strand amper soen, maar sukkel om regop te bly. Gelukkig is my swaer, Gert daar om my reg op te help hou en saam na die klubhuis te begin loop. Toe ons behoorlik uit die water is kom my man ook by- so lekker om hom daar te sien en Annake kom aan gehardloop met die handdoek. Ons uit kom plek was vir hulle onverwags en hulle moes ook terug draai klubhuis toe om vir Lindsay handdoeke te kry aangesien die stroom haar ook uit die baai gedruk het.
Carla help my aanttrek en al is ek warm toe gewoel bly ek steeds naar. Verligting kom eers na ek opgooi- net n bietjie tee en die happie piesang wat ek geëet het. Ek sien ook eers 4 uur later kans om te eet- n groot fout om nie dadelik 'n "energy Bar" of so iets te eet nie. Ek is seker ek sou dan gouer beter gevoel het. Ek sit die heel middag met 2 watersakke en in n kombers gewikkel in die son by ons huis op Melkbos.
Wat n wonderlike swem moes wees eindig wel in sukses maar ook in uiterste teleurstelling. Kapt. Mathew Webb het gesê: ( na sy Engelse Kanaal swem )" Nothing Great is easy", maar dit is vir eers 'n skrale troos. Elke vorige swem was net suiwer genot- en nou hierdie, my groot swem waarvoor ek al drie jaar oefen, so n stryd?
En hier leer ek op amper 60 'n belangrike lewensles; die uitvoer van drome bring nie altyd die genot en tevredenheid waarvan jy gedroom het nie. Hiermee wil ek nie sê dat mens nie moet droom nie. Teleurstelling is nie altyd net omdat jy nie jou droom kon bereik nie- mens kan ook jou droom volvoer en steeds teleurgesteld wees.
Maak dus seker oor jou drome- want drome verg ook opoffering. As die opoffering ander mense raak moet mens jou drome goed bedink. Die gevolge as jy halfpad moet tou opgooi, of as jy jou droom verwesenlik maar 'n klomp ander goed in die proses verloor- is die droom dit alles werd? (Een rede waarom ek heelwaarkynlik nooit sal oorweeg om die Engelse kanaal te swem nie-nie net alleen verg dit opoffering van jouself nie, maar ook van jou gesin en gesinsfinansies.)
Die teleurstelling het ek nou verwerk en my lesse geleer. Ek is reg vir volgende jaar se Freedom swem van Robbeneiland. Ons gaan dan met die Ferry oor en sal nie koud word voor die swem nie. Die swem is in April en die buitetemperatuur is dan warmer. (Alhoewel die jaar was dit maar lekker koud op 2 April)
Alles is spanwerk. Sonder my gesin en familie se ondersteuning met al my swemme was niks moontlik nie. Ook dankie aan Derrick en sy span om my te help om hierdie droom te verwesenlik (die teleurstelling deel is nie julle skuld nie). Aan alle organiseerders van Open water swem geleenthede, Derrick Frazer, Warren Fialkov, Midmar Mile, WP Aquatics, Cape Mile en Calais Charity swim wat my vir hierdie geleentheid geskool het, ook 'n groot dankie. Dan natuurlik ook dankie aan Total Immersion South Africa (Georgie en Nicola) en Terry Laughlin asook my internet coach Mat Hudson waar my swem avontuur begin het en met Mat se hulp waar ek steeds verbeter.
Ek droom steeds!
Posted by Mari Du Toit at 00:58 2 comments:
Labels: chill factor, Derrick Frazer, Monene Murray, Robben eiland, Warren Fialkov, WP Aquatics
Posted by Mari Du Toit at 01:40 No comments:
Ek is al weer aan die swem, my oog het mooi herstel en ek het aan die swem by Langebaan deel geneem. (Daar het die Sea Lice my amper op gevreet. Ek het nou nog, 4 weke later die wonde en jeuk steeds. My vriendin Jessie het vir my n salf met spesiale olies gemaak en dit lyk of dit werk.) Ek het ook die 1 ste Mei die 1SOMS se CORE - dit is 3 km geswem. Beide hierdie swemme het baie goed gegaan.
Nou lê die grote voor. Die 10 km tussen Milnerton se vuurtoring en Big Bay is volgende week en Saterdag. Verlede jaar het ek dit aan gedurf maar moes na 5 km onttrek. Ek was hipotermies en kon nie verder in die 10 grade Celsius water swem nie.
Dit was vir my onverklaarbaar, want ek was toe goed aan gepas by die koue water en baie fiks. Ek het ook nie juis gedink dat die water so koud is nie. Ek het n paar foute gemaak. Ek het probeer om n hele botteltjie Game met my eerste rus na 'n uur uit te drink. Dit het lank geneem en ek het koud geword. Dit het my ook vreeslik naar gemaak. Toe ek beter voel het ek gedink ek sal vinniger swem. Dit is ook 'n fout- in koue water is dit beter om 'n gemaklike pas te handhaaf as om teen verskillende spoed te swem. Ek het meer suurstof benodig as wat ek met my 4-5 hale asemhaling gekry het.
In enige lang swem is die "kop ding" die een wat gewen moet word. Die vraag, "Sal ek dit kan maak?" kom voor die tyd by jou op en ook tydens so 'n swem. Verlede jaar het ek nog nie daardie vraag gevra nie toe ek ewe skielik so moeg was asof ek op 'n hoë berg is en nie genoeg suurstof kry nie. Ek moes toe tou op gooi.
Vir hierdie jaar beplan ek om baie kort te rus en slegs water te drink. Ek sal n piesang en kaas saam neem as ek voel dat ek iets moet in kry. Ek wil deurgaans dieselfde pas handhaaf en hoop dat ek dit die jaar sal maak. Alhoewel elke swem lekker is, is ek altyd spyt as ek die eindpunt bereik- dan wil ek nog swem!. Ek is oortuig dat langafstand swem my soos n handskoen pas. Ek het nog nie so ver aan mekaar geswem nie dus kan ek nie vir myself sê: Jy het dit al gemaak nie. Dit dink ek is die voordeel as mens al 'n lang swem voltooi het- dan weet jy verseker jy kan en as die twyfel en die moeg kom, weet jy dit is vir jou moontlik om dit te voltooi.
Ek hoop om oor 'n week ook so te kan sê!
Posted by Mari Du Toit at 13:44 No comments:
Weer 'n teleurstelling
Ek weier om te glo dat Robbeneiland en 'n swem van daar nie vir my bestem is nie- net nie die jaar nie. Al weer nie die jaar nie!
Ek het twee weke gelede hierdie snaakse swart (lyk soos seewier) dingetjie voor my oog sien verby sweef. Aangesien ek nie besig was om in die see te swem nie was dit vir my baie vreemd. Ek "gryp" daarna maar "vang" niks. (Dit word floaters genoem)
Toe ek dit vir my seun beskryf (hy is dokter in Pietermaritzburg) het hy soos n goeie dokter eers 'n klomp vrae gevra (soos sien ek ligte wat flits, hoeveel kan ek uit die oog sien en so meer.) Sy aanbeveling dat ek na die na-ure ongevalle gaan.
Die uiteinde is dat ek n skeurtjie in die vlies of die retina self het- is nie mooi seker nie, maar as die oogvog agter dit in gaan kan die hele retina los gaan en sal ek totale sig in die oog verloor. Daar is bloed in die oog en die dokter sukkel om die skeurtjie met laser te heg. Hy laser later n sirkel om die skeurtjie om dit soos hy dit stel te "weld". Dit neem so 10 dae vir die laser om meer permanent te wees en ek moet my vir n maand stil gedra.
Dit beteken ek mag nie swem nie en ek mag ook nie saam met my gesin op die Oranjerivier gaan roei nie.
Eensklaps het my lewe donker geword. Dit was net een groot swart teleurstelling. Die grootste hartseer was dat ek my daaglikse swem moet prys gee. Ek maak dadelik planne en besluit dan sal ek maar weer my drills oefen en rugslag swem. Die dokter reken die kopdraai mag dalk nie goed wees vir my oog nie.
My swaer ook 'n dokter laat weet uit Engeland dat dit eintlik die druk is wat tydens oefening in die borskas opbou wat gevaarlik vir die oog is. So ek is terug by basiese drills en om tussen deur op te staan om asem te skep in plaas van my kop draai.
Ek spandeer die week by Melkbosstrand terwyl my gesin die Oranjerivier roei. Die see is onstuimig en ek is bang vir probleme as n brander my sou omslaan en rol en staan net twee keer in die koue water. Ek is goed aangepas by die kouewater en dit help niks- ek moet defnitief vir al hoe langer periodes in die koue water wees om werklik voordeel daaruit te trek. Ek het al vantevore gesien dat 30 minute se swem nog te kort is.
My plan van aksie: ek sal my daaglikse swem met stap vervang en so 2 maal per week wel swembad toe gaan om aan my drills in balans en vaartbelyning te werk. Oor 4 weke sal ek weer begin swem as my oog mooi gesond word. Miskien kan ek op 16 April die korter afstand by Langebaan gaan swem en is ek hopelik reg om in Mei weer die swem van die vuurtoring in Milnerton aan te pak.
Ons beste planne werk dikwels nie, dit vat n tyd om met liggaam en gees aan te pas en nuwe doelwitte te vind. Die teleurstelling moet oor tyd verwerk word. 'n Ligpunt: Chris Fourie sal sy bootman vra of ek wel op 2 April op die boot kan gaan, dan sal ek sy swem kan ervaar en maak dit hopelik op vir hierdie groot teleurstelling.