Eleen Blaeser - Eleen Blaeser
Boeke Kontak die Skrywer
Geniet my Afrikaanse blog...daar sal dae wees wat jy gaan skater van die lag en ander dae wanneer jy aandele sal hê in Kleenex.Kyk gerus na my blog op Blogspot.com. Die nuutste blogs sal op Blogspot en Weebly beskikbaar wees.
‘n Nuwe Baba4 Sept 2013En so verander die nuus dat n nuwe babatjie op pad is jou hele wêreld. Jy los alles waarmee jy besig is en wat vanoggend nog baie belangrik was, net so half gedoen. Skielik het jy ander planne, nuwe dinge om te doen en te reel. Nuwe goed om aan te dink.Jy takel die slaapkamerkaste wat jy al maande lank wil regpak. Soek uit, pak weg, gooi weg of pak weer terug in die oorvol kas. Die babatjie kan tog nie arriveer en ouma se kaste lyk so nie.‘n Somersrokkie van die mamma van die nuwe babatjie wat op pad is hang tussen joune. Jy haal dit uit en hang dit teen die kas. Sy sal seker nie meer die rokkie lank kan dra nie. Want die ronding van haar magie, sal binne die volgende paar weke aan die wêreld verklap dat daar knus onder haar hart ‘n nuwe lewe groei.Jou hart smelt toe jy aan die mamma van die nuwe babatjie dink. En omdat sy knus onder jou hart gegroei het, ken jy haar soos niemand anders haar ken nie. Jy weet droomkind wat sy is, dat sy snags met groot oë in die donker lê en staar. Bedags met droomvervulde oë in haar huis sit. Haar hart en gedagtes vol van die groot wonderwerk wat haar pad langs gekom het. Jy weet dat haar hande miskien met ander takies besig is, maar haar hart en gedagtes is vol van die groot gebeurtenis wat haar lewe hand omkeer gaan verander.Sy ken nog nie die vreemde nuwe gevoel wat soos n magtige rivier deur haar are spoel nie. Wat haar hele wese met ‘n warmte vul en laat gloei soos ‘n lig nie. Sy weet net, selfs nou hier in die eerste weke van haar swangerskap dat sy haar lewe vir dié lewe in haar buik sal gee.Miskien bly die skottelgoed op die wasbak staan en is die hemde nie gestryk nie. Skud sy gou soggens die duvet so liggies uit. Kyk sy oor die stof op die meubels en maak sy roereier en roosterbrood vir aandete. Want nuwe dinge vul nou op die oomblik haar dag. Nuwe gedagtes wat niks met vuil koppies en n ring om die bad te doen het nie.Jy weet haar hart wil bars as sy aan die babatjie dink. As sy dink hoe groot God is in Sy skeppingsmag. Hoe Hy sorgvuldig elke selletjie, beentjie, spiertjie, aartjie mateloos saamgeweef het om hierdie wonderwerk in haar skoot te kom lê. Hierdie wonderwerkie wie se hartjie ritmies klop, wie se ruggraatjie al in hierdie vroeë dae van swangerskap al reeds amper volmaak geskape is. Wie se orgaantjies dag vir dag groei tot volmaaktheid. Soos ‘n saad wat uitspruit om n volmaakte blom te vorm.En jy weet sy droom al klaar drome vir haar kindjie. Sy wonder of haar babatjie gaan musiek maak soos sy. Of hy of sy ook in ekstase voor die klavier sal sit en die soet klanke van melodieë hulle sal wegvoer soos vir haar.Sy wonder of die kindjie ‘n slimkop soos sy of haar pappa sal wees. Of die ingewikkelde wisselwerking van plus en minus en hoeveel X is vir hulle soos koek eet vir ander kinders sal wees.Sy kyk met haar droomgevulde oë na haar man, die pa van haar kindjie. En sy sien in syne teerheid en liefde en trots. Dit laat haar hart verder swel. Sy neem sy hand en druk dit teen haar hart. Daar waar haar liefde vir hom en die kindjie onder haar hart ritmies saam met die bloed deur haar are klop.En al voel sy bietjie benoud oor die vreemde reis waarvoor daar geen GPS of boeke is wat jou rêrig kan voorberei nie, weet sy dat hy elke tree daar sal wees vir haar. Dat hulle twee saam die regte roete en pas vir die reis sal uitwerk, sodat sy so gemaklik en uitgerus moontlik op haar bestemming sal aankom. Dat hy die stut is waarop sy sal kan leun as die dae lank word en haar lyf swaar en ongemaklik. Dat sy hand altyd na haar sal reik en dat sy skouer altyd daar sal wees om haar kop te laat rus.En nie eers vir een sekonde wonder jy of sy n goeie mamma sal wees nie. En asof hy jou gedagte kan lees kom staan die kleinding wat jy grootmaak, met sy koppie teen jou skouer en sê: “Die kindertjies wat sussie vir ‘n mamma kry kan baie bly wees.”
Om n ma te word Om n ma te word is nie vir sissies nie. Geen boek, fliek of praatjie kan jou voorberei daarop nie. Geen raad van jou ma, ouma, sussie of jou tannie met die 10 kinders nie. Die oomblik wanneer die dokter die pienk bondeltjie mens op jou bors neerlê, is dit verby met jou. Dit is asof die skreeuende bondeltjie ‘n towerspreuk oor jou uitspreek want jy is onmiddelik verslaaf, ingekatrol, hoek lyn en sinker. ‘n Gevoel van totale oorgawe bruis saam met jou moederliefde deur jou are. Jou sagte naels verander in kloutjies....en toe jy praat is dit met ‘n sagte gegrom. Jy lê met ‘n tierwyfie se hart na jou mini mensie en kyk..en jy weet...raak aan hom en jy kry met my te doen...grrrrrrr. Vriende en familie kom kuier, bring persente en jou kamer lyk soos ‘n bloemiste winkel. Vaardige vroue in liggroen uniforms snel jou te hulp as jou pragstuk skreeuend met sy vuisies in die lug slaan en die dun beentjies skop, soos jy nog nooit in ‘n Bruce Lee fliek gesien het nie. Van skone vermoeienis en verstomming draai jy om en raak rustig aan die slaap, totdat hulle hom vir die volgende voeding bring. Met ‘n hart kloppend van opgewondenheid en trots kom julle by die huis. Jy lê die slapende bondel mens in sy kot neer, draai om na manlief wat jou sedert die geboorte met sulke hang oë aankyk. Duidelik nie baie gelukkig omdat die aandag nie meer om hom draai nie. Jy kan sommer sien hoe hy na sy ma verlang. Net toe hy weer lyk soos ‘n kind wat ‘n koekie gekry het, begin die mens in die kot skree met soveel volume dat die kat een verskrikte skree gee en onder die bank inkruip., maar dan neem die moederliefde oor en jy buk oor die mensie in sy kot. Kyk of hy nat is. Nee, kurkdroog. Die mondjie soek en suig in die lug. Jy tel hom teen jou bors en na ‘n gesukkel begin hy lustig suig. Jy kom nie eers agter dat manlief half dikmond uit die kamer sluip nie. Jy koer in die pragtige gesiggie. Hy suig en suig en suig. Eers aan die een bors dan aan die ander. Hoekom voel dit vandag so lank, dink jy. Jy tel later die slapende bondeltjie versigtig teen jou skouer en tik die windjies uit. Lê hom neer...draai om...om in jou spore te versteen...want die man skree vir ‘n wen en ‘n plek. Jys weereens stom van verbasing omdat daar so stem uit so klein lyfie kan kom. Teen die vyfde dag wonder jy of jy ooit weer die binnekant van n bad sal sien, wat nog in ‘n skuimbad lê. Jou hare hang toutjies en jy wonder wat van die elegante vrou geword het wat vergaderings kon toespreek. Jy weet dit is verby met die ou jy, toe jy sonder woorde of woede toekyk hoe jou skoonma jou huis kom skoonmaak en kos op die stoof kry. Jy sus, sus, sus soos n automaat die slapende baba op jou skouer. Probeer hom nie eers neerlê nie, want die oomblik as sy koppie die kussing raak begin die geskree weer van vooraf...Die brandende pyn in jou nek en rug is erg, maar niks teen die geskree nie. “Doedoe, doedoe” sing jy saggies. Snags wanneer niemand hoor nie, praat jy met die slapende kind. Belowe hom dat jy nooit sal moed opgee nie. Al skree hy hoe, jy sal hom hou en grootmaak en eendag sal julle lag oor die nagte sonder rus. En hy kan maar gerus nou ophou met sy geskree, want jy gaan hom nie teruggee nie. Hy is nou joune, vir goed of sleg, deur siekte en gesondheid. Tot die dood julle skei, of tot hy [en die gedagte maak jou onmiddelik woedend] verlief raak en sy eie nessie skrop. Dan ewe skielik na 3 maande se byna daaglikse besoeke aan die kliniek, die apteek, die kinderarts en die huisdokter, slaap jou mensie stroopsoet dwars deur die nag. Jy word in die middel van die nag wakker en besef jy het al 6 ure aan mekaar geslaap. Beangs buk jy oor die kleintjie, sug verlig met betraande oë toe sagte slaapgeluidjies oor die rooslippies kom. Jy klim vermoeid in die bed, maak jou oë toe en slaap. Later het jy gewonder hoe jy ooit deur die voortdurende geskree gekom het. Tandekry en oorpyn het jy lag-lag deurgedraf. En eendag toe jy jou oë uitvee gaan die man kleuterskool toe. Jy gaan drink snikkend saam met ‘n vriendin koffie en sms elke 5 minute die skool totdat die juffrou haar selfoon afsit. Wat jou dadelik woedend het. Want sê nou net jou kind kom iets oor. Dan sal jy daai vroumens wys waar Dawid die wortels gegrawe het. Laat daar nou net vandag een merkie aan hom sit wat nie daar was nie. Jy is van vooraf vies toe juffrou na ‘n week baie meer weet as jy, en ry moedwillig verby die roomyswinkel. So klein verraaier. Jy probeer hom later omkoop met ‘n nuwe speelding, maar juffrou bly die beste, en die slimste en die mooiste... Drie weke later kan jy nie wag dat die kleuterskool soggens moet begin nie. Jy gaan kleur jou hare en koop ‘n stoute stukkie onderklere wat jy in die winkelvenster gesien het. Jy stuur ‘n foto daarvan op bbm aan jou man en hy stuur 10 laggende mannetjies terug, met ‘n boodskap dat hy sommer nou gou kan huistoe kom. Jy besef daar is lewe na die geboorte van ‘n kind. Maar jy besef ook dat die lewe soos jy dit geken het onherroeplik verby is. Speelgoed lê in jou netjiese huis rond en op die badkamerteels is ‘n skewe rooi hart geteken. Langsaan ‘n prentjie van jou en hom. En jy hoop van harte nie jou heupe is so breed en rond nie. Maar jy kan dit nie oor jou hart kry om dit af te was nie. Jou tyd is nie meer jou tyd nie. Jou dag word beplan om skool, sport, musiek en speelafsprake. Jy kyk met nuwe oë na die lewe om jou, na ander mense se kinders. Verwens die dag toe jy iets negatiefs oor iemand se kind gesê het. Want sê nou net joune doen dit ook. Jy kan nou duidelik sien hoekom mense keer, toesmeer en beskerm waar dit by hulle kinders kom. Want dit is wat ‘n ouer doen. Jy bid meer as ooit in jou lewe. Dat die Goeie Vader tog net jou mensie moet beskerm, en veilig laat grootword. Dat die versoekinge van die wêreld tog net by hom verby moet gaan. Maak tog maar asseblief sy oë toe vir die luste en liste van die ou wereld. En asseblief tog Vader dat hy net nie moet seerkry nie. Jy skree net so lustig soos jy bid langs die sportvelde. Sit glimlaggend en trots deur kooropvoerings en konserte waar hy die mooiste pampoen is wat jy ooit sal kry. Klap so hard hande by die prysuitdelings dat van die ander ouers jou verwytend aankyk. Troos as dinge verkeerd loop. Raas en vermaan en verloor jou humeur om weer van vooraf op jou knieë neer te val, en die Vader om wysheid, genade en geduld in ekstra-groot mate te smeek. Jou trane val op die mat voor jou bed, en jy soek die Bybel deur na ‘n teks wat jou beter sal laat voel. Een oggend maak jy jou oe oop, en die klein gillende monstertjie het in ‘n aantreklike jongman verander waarna jy moet opkyk. Jy kyk met groot verskrikte oë na die jongman, want jy kan nie verklaar wanneer dit gebeur het nie. Was dit nie net gister of miskien eergister toe jy hom in sy wit kot neergele het nie. Met betraande oë hol jy vervaard badkamer toe waar jy vir ‘n uur of wat op die toiletbak sit en snik. Die hele rol toiletpapier afrol om jou warm trane af te vee. Maar dan staan jy op en trek jou skouers reguit. Die oë wat uit die badkamerspieel na jou terugkyk is nou wel opgeswel en rooi maar dit kyk reel reg terug na jou. Die oë van ‘n vrou wat weet wat sy al gedoen het en wat sy kan doen. Sy het nie geskrik vir die babadae, die kleuter en peuter dae, die laerskool of tienerdae nie. Vuil bababottels, vuil doeke, omgekrapte magies, tande wat nie wou deursny, oorpyn, val en skaafwonde, vuurwarm lyfie van koors, tone wat aan velletjies hang, gebreekte arm en te veel om op te noem het sy oorleef. Waarom sal sy nou koue voete kry? Sy is ‘n sterk vrou, sy weet wat sy vir haar kind wil hê. En net om seker te maak dat almal ,maar almal, en veral die nuwe wereld wat hy nou gaan betree, weet waar hulle staan, sê sy met haar hand op haar hart, duidelik sodat almal kan hoor: Ek lyk miskien soos n katjie, maar hierbinne klop die hart van ‘n tier. Vat aan my kind, en jy vat aan my! GRRRRRRR
‘n Laaste kuier saam met ma Hier waar ek sit en skryf sien ek haar staan. Vir ma. Daardie dinsdag. Die laaste keer dat ek by haar gekuier het. Daardie oggend het ek wakker geword en geweet. Vandag gaan ek vir ma kuier. Ek moes net. In my gemoed was n onrustigheid, n onstuimigheid wat nie wou bedaar nie. Ek het vroeg die oggend voor haar huis gestop. Die toeter geblaas. Sy het op die stoep uitgekom. Vir ‘n oomblik verbaas na my motor gekyk. Ek het laggend vir haar n soentjie geblaas. Syt na my staan en kyk. Haar hande in haar sye, haar kop skeef gedraai. Haar oë het gelag en ‘n bree glimlag van verrassing het haar gesig opgehelder. Al het ek dit op daardie oomblik nie geweet nie, was dit een van daardie oomblikke wat vir tyd en ewigheid altyd in my brein en my hart ingeets sou wees. Die beeld van ma soos sy daardie oggend op haar stoep gestaan het. Ek het uitgeklim. Sy het nader geloop en gesê: “Maar dit is darem nou n baie groot verassing.” Ek het ‘n bos blomme na haar uitgehou. Rose, angeliere, fyn varings en groot pienk lelies. Sy het dit geneem en haar gesig in die geurige weelde gedruk. Sy het my gesoen en laggend n traan van haar wang gevee. Het ek my daardie dag net verbeel of was daar ‘n sagte lig om haar. Dat daar n sagte hunkering in haar oë was? Hoekom o hoekom was daar niks wat my kon voorberei dat hierdie my laaste kuier by ma was nie? Ons het die winkels ingevaar. Ek het vir haar 2 nuwe rokkies gekoop. Ek het haar probeer ompraat vir n sagte broekpak. Syt laggend haar kop geskud. Ma het glad nie langbroeke gedra nie. By die apteek geurige lyfroom en parfuum wat ek eers laf in die lug gespuit het sodat sy onder dit moes deurloop. “En waarom al die persente, ek verjaar mos eers oor 3 weke?” het sy gevra, maar haar oë was blink en sag, gelukkig. Ons het baie gelag, daardie laaste dag. Die simpelste opmerking het ons slap van lag teen mekaar laat leun. Ma het n ongelooflike sin vir humor gehad. Hoe moes ek toe weet dat die lag in huil gaan verander. By die musiekwinkel het ek vir haar die nuutste Cathy Viljoen kasset gekoop. Syt met haar vinger daaroor gevryf. Daar het n liedjie oor die luidspreker gespeel: ‘One glad morning when this live is over I’ll fly away. To a land where joy shall never end. I’ll fly away... Deur die blommewinkel se venster het ons na die handgemaakte lappoppe gekyk. Syt my vertel ouma het vir hulle sulke poppe gemaak as kinders. Ons het ingegaan en ek het n pop met n blou narpak aan in haar arms gedruk. Sy het dit vir n oomblik teen haar vasgedruk. Dalk het ek my verbeel maar haar blik het verby die blomme in die winkel gekyk. Daar vêr, waar ons mense nie kan sien nie. Het sy dalk die glinstering van strate van goud gesien? Of het sy aan haar ma gedink wat haar reeds vooruit gegaan het? Laggend en al geselsend het ons deur die winkels geloop. Warm en moeg in die restaurant se sagte stoele gaan neerplons. Ons het oor die tafel vir mekaar gekyk en het ek my verbeel of was daar vir n slegs n oomblik n vreemde trek in haar oë. So asof sy toe reeds geweet het dat ek en sy nooit weer so oorkant mekaar sou sit nie. Het sy vir n oomblik jammer vir my gevoel omdat sy geweet het hoe seer dit vir my gaan wees as sy weg is....Ons het klein porsies kos en yslike nageregte bestel. Soos kinders dubbele dik melkskommels gedrink. Ons het gepraat en gepraat. Sy was bekommerd oor van haar kinders. Oor my pa wat van die huis gewerk het. Ekt geluister, alhoewel ek nie raad gehad het nie. Syt my vertel van n droom wat sy oor een van my broers gehad het. Die trane het oor haar wange geloop en sy het dit met n servet weggeklad. Daar was n dringendheid in haar, soos iemand wat op n reis gaan en alle take wil afhandel voor sy vertrek. Sy moes geweet het dat sy ons gaan verlaat. Want weke voor die dag het sy my laat belowe dat ek na my twee klein sussies en my pa sal kyk as sy weg is. Maar ek, ek het nie vir een oomblik gedink dat dit ons laaste kuier saam is nie. Toe ons later huistoe ry was ons altwee stil. Te stil besef ek vandag. By die huis het ons op die stoep getalm. Syt my haar lidrose gewys wat in malse oordadigheid oortrek was van dubbele pienk en rooi blomme. Haar varings wat gesond en groen uit hulle potte gepeul het. Sy het my vertel dat sy al haar kaste uitgepak en skoongemaak het. Als wat sy nie gebruik nie, uitgegooi het. Hoe moes ek weet dit was nie net ‘spring cleaning’ nie. Dat sy besig was om gereed te maak om haar bruidegom te ontmoet nie. Dat die dinge van die aarde nie meer vir haar saak gemaak het nie. Elke kind se kaartjies,briefies ens is individueel uitgesoek en in n groot bruin koevert gebere met sy of haar naam op. Syt vir my die briefie gewys wat ek vir haar in die hospitaal gestuur het toe my jongste sus gebore is, saam met die bord kos wat ek gekook het. “Vir mammie. My eerste poging. Jammer die boontjies het gebrand. Die pampoen is nie te sleg nie. Tannie Hannetjie het my raad gegee. Van mammie se groot dogter. Eleen.” Daarmee saam n fyn sakdoekie, waaraan ek met groot slordige steke n kantjie gewerk het. Sy het vir ons koffie gemaak en ons het rustig in haar sitkamer gesit. Die orrel waarop sy elke oggend gespeel het, het oopgestaan. Die kinders het op haar skoot kom klim en sy het plek gemaak vir altwee. Syt het Lidus in sy sytjie gekielie tot hy skaterlag en vir Sussie teer op die groot lint in haar min haartjies gesoen. Het ek my verbeel of was daar vir n oomblik groot droefheid in haar oë toe sy na my kyk. Toe sy die twee kindertjies teer teen haar vasgedruk het. Ek kon daardie dag nie my ry kry nie. Dit was asof n onsigbare mag my daar by ma se huis wou hou. Ek is bang om in die donker alleen te ry. Maar die donker het my daar kom kry. In ma se huis, terwyl ons die hoeveelste koppie koffie drink. Ek het my handsak opgetel en weer neergesit. Getalm. Ek sou weer in haar huis kom na sy weg is. Maar wat is n huis sonder ‘n moeder? Sy het op die sypaadjie gestaan en vir my gewaai toe ek ry. My oor en oor gemaan om versigtig te ry. Ek het in die spieëltjie gekyk en haar daar sien staan totdat ek in die hoofpad ingedraai het. Ek het die motor se noodligte aangesit as laaste groet. My verwonder aan die gevoel van absolute verlorenheid wat oor my kom lê het. Dit het gevoel of ek my hart by ma agter gelaat het. Daardie laaste dag. Naby die huis het ek n yslike uil raakgery. In trane uitgebars en onbeheersd gehuil van skrik. Die vrydagaand het ma en pa die kinders gebring. Hulle was haastig. Syt met die groetslag n bakkie met heerlike bruin vetkoekies na my uitgehou. “Laat dit goed gaan met jou,” het sy gesê en my teer gesoen. Die volgende oggend het ma se siel haar liggaam verlaat. Daar langs die pad naby Louis Trichardt. Ek het baie keer gewonder wat ek sou doen as ek moes weet daardie dag, dat dit my laaste kuier by ma was. Sou ek daar gebly het. Haar dag en nag opgepas het, sodat die engele haar nie kon kom haal nie. Sou ek voor God gelê het en hom gesmeek het om haar nie so gou al te kom haal nie. Maar ons weet en ons ken nie die uur wanneer Jesus ons kom haal nie. Hier waar ek sit na soveel jare, pyn my hart as ek dink aan ma en ons laaste kuier saam. Maar ek koester dit in n spesiale kamer in my hart. Want ek weet...daar bo in die hemel wag sy vir my. Daar gaan ons mekaar weer in blye weersiens ontmoet. Daar waar geen afskeid is nie. Waar daar geen laaste kuier is nie. 0 Comments
‘n Ding met ‘n ring Ek en skoonma kon vir ure kuier. Ons het ‘n teetjie gemaak. Ons stoele op die klein stoepie by die agterdeur gesit. Terwyl ons oor die groen vallei agter haar huis in Durban uitkyk het ons kopstukke gesels. So het ek al die donker familie-geheime leer ken. Dinge wat my man en sy suster nooit eers geweet het nie. So vertel sy my een laatnag van haar ma se tante en die se man “Oompie” wat iewers in die ou Wes-Transvaal op ‘n plaas gewoon het. Die tante het ‘n pragtige antieke ring gehad wat sy nog by haar ma gekry het, wat dit weer by haar ma gekry het. Jare lank in die familie. Behalwe die sentimentele waarde, baie werd in rand en sent. So vertel skoonma het hulle nog die Desember vakansie vir kersfees na die oom en tante gereis. Met die wa en perde was dit omtrent drie dae om daar te kom. Dit was ‘n heerlike vakansie en sy wat Cornelia was, het haar verkyk aan die yslike knoets van ‘n ring aan die tante se vreeslik opgeswelde vinger. Want het ouma vir haar vertel:die ring sou eendag na haar toe kom, siende dat Oompie en tannie geen kind of kraai gehad het nie. Syt gewens die tannie se vinger was nie so dik geswel nie. Sy sou wat wou gee om die ring net eenmaal aan te pas. Droomverlore het sy voor haar sit en staar, en gedroom van die dag dat die ring aan haar skraal vinger sou pryk. Tog so jammerte dat die ring nie kon af nie. “Kind,” het ouma vir haar gesê,”as tannie moet sterwe terwyl sy so opgeswolle is, weet ek nie wat ons gaan maak nie. Daai ring kan nie eers afgeknip word nie. Die vinger is te dik geswel. Dit sal darem ‘n jammerte wees as sy met die ring en al die hiernamaals moet binnegaan. Die enigste manier om daardie ring af te kry, sal wees om tannie se vinger af te kap, en dit sal ons nie kan doen nie.” Skoonma vertel hulle was skaars by die huis toe daar tyding kom dat tannie afgesterf het. Daar is onmiddelik begin met voorbereidings vir die tog terug na Oompie se plaas. Ouma was baie hartseer, maar al wat skoonma aan kon dink...was die ring. Ten einde laaste gaan sy nou die ring kry. Sy het getwyfel of ouma dit dadelik vir haar sou gee, siende dat sy nog nie eers veertien was nie. Twee dae na tannie se oorlye kom hulle asvaal van die stof en moeg tot op die been op die plaas aan. Oupa het die arme perde gedruk sodat hulle gouer daar kon kom. Van die ander familie kom hulle tegemoet. Die tantes val mekaar om die hals en huil droewig. Ouma snuit haar neus. “Waar is sy? Ons moet haar uitlê en reg kry vir die begrafnis.” Die ander tannies kyk net stom na ouma en van hulle begin weer opnuut in hulle sakdoeke snik. Op die droewige toneel verskyn Oompie. Stemmig geklee in sy swart pak met die swart rouband om die arm. “Jong,” sê skoonma, “en toe is die duiwel los. Want, sal Oompie toe te vertel he, hy het tannie klaar begrawe, want dit was glo te warm. Hy was bang die liggaam sou nie behoue bly nie.” Ouma was stomgeslaan. Sy kon nie glo wat sy hoor nie. Maar wat kon sy doen. Oompie kon seker met sy vrou doen wat hy wil. Later die middag het al die familie om tannie se graf vergader. Die dominee het ‘n paar woorde gespreek, en toe het die tannies trekkerig weggespring met “Ek sien ‘n nuwe hemel kom....” Party het hardop gesnik. Van die tannies het swaar teen hulle mans of kinders aangeleun. Hulle was nog nie by...”God self sal by ons bly” nie, toe skoonma sien hoe ouma spierwit word en met geskokte stokstywe oe na Oompie kyk. Skoonma dog eers ouma kry ‘n oorval van smart. Maar toe sien sy ook waarvoor ouma kyk. Sy skrik toe so groot, dat sy haar asem hoorbaar intrek en hardop sê: ”haai nee! O my hemel, mammie het mammie gesien...tannie se ring is aan Oompie se pinkie. Hy moes haar vinger afgeknip het om die ring af te haal.” Ouma druk haar mond toe, maar sy spartel om los te kom, en sê met die eerste asemteug wat sy weer kon vat: ”dis hoekom hy tannie so gou begrawe het...sodat ons nie haar af vinger kon sien nie!” Skoonma het nooit die ring gekry nie. Van die ander familie het later vertel dat Oompie kort na tannie se dood weer met n jong vrou getrou het. En die lieflike familierfstuk aan haar vinger gesteek het. Of sy gewete hom gery het en of die jong vrou hom klaar gemaak het weet niemand nie. Hy is kort na sy huwelik oorlede. En die pragtige ring vir altyd vir die familie verlore. 1 Comment
Skrywer van Sprankel Dief. Archives