Wat die eerste dankie-ete eintlik gelyk het
Geskryf deur Julie Lesnik, Wayne State University
Watervoëls - nie kalkoen nie - sou die hoofgereg gewees het. Winslow Homer, 'Right and Left' (1909), National Gallery of Art
Die meeste Amerikaners besef waarskynlik nie dat ons 'n baie beperkte begrip van die eerste Thanksgiving het, wat in 1621 in Massachusetts plaasgevind het nie.
Inderdaad, min van ons hedendaagse tradisies lyk soos Wat het byna 400 jaar gelede gebeur, en daar is net een oorspronklike rekening van die fees.
As 'n antropoloog wat spesialiseer in die rekonstruksie van verlede dieet, kan ek sê dat alhoewel ons nie 'n definitiewe weergawe van die spyskaart by die eerste Thanksgiving het nie, briewe en aangetekende mondelinge geskiedenis gee ons 'n goeie idee van wat hulle waarskynlik geëet het. En ons weet vir 'n feit dat dit nie aartappels en pampoentaart ingesluit het nie.
'N Hoofkursus van watervoëls en wildsvleis
Die hoofvak is die een wat met sekerheid kan praat.
Die enigste ooggetuie rekening van die eerste Thanksgiving kom van 'n brief geskryf deur Edward Winslow op Desember 11, 1621. Daarin beskryf hy hoe die Puritans, na die gebruik van bemestingsmetodes deur Tisquantum (ook bekend as Squanto), hul eerste suksesvolle oes gehad het. Om te vier, het goewerneur William Bradford "vier mans op voëltjies" gestuur en hulle het later die dag teruggekom met genoeg kos om die kolonie vir amper 'n week te voed. Aangesien watervoëls volop in die Massachusetts Bay area was, word dit algemeen aanvaar dat hulle gans en eend eerder as kalkoen eet.
Die brief vertel ook dat die Wampanoag-leier Massasoit Ousamequin teenwoordig was, saam met 'n paar negentig mans, en dat hulle vyf takbokke aan die goewerneur gegee het. Daarom het die wildsvleis waarskynlik 'n prominente plek langs watervoëls op die eerste Thanksgiving-tafel gehad.
Nie bosbessiesous nie, maar sobaheg-stoofvleis
Die natuurlike moerasse van die streek bevat wilde bosbessies wat gedroog kan word en die hele winter gebruik om verskeidenheid en vitamien C in die diëte van die Wampanoags te bring. Hulle het selfs hul eie vakansie, Cranberry Day, wat lyk soos ons Thanksgiving.
Daar is egter geen sprake van veenbessies by die eerste danksegging nie, en daar is ook geen melding gemaak van bosbessies in ander rekords van voedsel wat bekendgestel is aan mense wat op die Mayflower aangekom het nie.
Dit kan te wyte wees aan die ligging van Plymouth Plantation in verhouding tot die boggy streke van Massachusetts, wat 'n paar kilometer weg is.
As moeries nie in die onmiddellike omgewing was nie, kon die vrugte nie so maklik deur die Wampanoags van hierdie streek gebruik word nie, aangesien hulle op ander plekke met Wampanoag-nedersettings, soos Martha's Vineyard, was.
In plaas daarvan, vir 'n bykos na die hoofgereg, is 'n stoof genaamd sobaheg waarskynlik bedien. 'N Maklike manier om van seisoenale bestanddele gebruik te maak, het die stoof dikwels 'n mengsel van boontjies, mielies, pluimvee, squash, neute en mosselsap ingesluit. Almal word gebruik in die tradisionele gereg vandag, en almal sou beskikbaar gewees het in 1621. Trouens, mossels, vis en ander seekos was oorvloed in die omgewing, so hulle was waarskynlik teenwoordig in een of ander vorm, hetsy in sobaheg of 'n ander gereg.
Vir koolhidrate, kyk na mieliebrood, nie aartappels nie
Geskiedkundiges skryf die eerste Nieu-Engeland oes aartappels na Derry, New Hampshire in 1722, so daar is geen manier waarop gekapte aartappels 'n verskyning kon maak tydens die eerste Thanksgiving nie.
Corn, aan die ander kant, was die stapelstysel van die tyd, en in die gepubliseerde notas van William J. Miller op die Wampanoag-stam, dui hy daarop dat onder die kosse wat hulle bekend gestel het, die mieliebrood, maizium genoem, "soort" was. het nie dikwels gunstig gepraat nie van die inheemse kos, dus sien mazium uit as 'n resep wat dit op die eerste tafel op die tafel gemaak het.
'N' groen sous 'sous
Alhoewel die setlaars dalk 'n sous uit die druppels gemaak het van die vleis wat vir die fees verkry is, was 'n gewone stapelvoedsel vir hierdie vroeë kolonisante 'n gereg wat net as 'n groen sous bekend was.
Alhoewel die beste rekeninge van hierdie sous vandaan kom later rekords toe huishoudings hul eie tuine van Europese gewasse gehad het, het resepte ook gewasse gebruik wat deur die Wampanoag aan hulle bekend gestel is. Benewens die koring (en gars) wat in Winslow se brief genoem word, is die oes van 1621 Waarskynlik ingesluit bone, squash, uie, raap en groen soos spinasie en chard. Almal kon lank gekook word om 'n pulpsaus te skep wat later in die vroeë New England-huise 'n stapelvoedsel geword het.
Wat van nagereg?
'N Gereelde toevoer suiker of esdoornstroop was tot baie later in die omgewing nie beskikbaar nie. Suiker, wat die belangrikste uitvoer van Karibiese plantasies was, het nie gewild geword in Nieu-Engeland tot die 18e eeu nie.
Soos vir esdoringstroopInheemse Amerikaners van die Noordooste word as die eerste gekrediteer om dit te verkry; Daar word egter geglo dat die Europese setlaars nie begin het om dit tot 1680 te oes nie.
Alhoewel dit moeilik is om te dink aan Thanksgiving sonder dekadente lekkergoed, was die eerste deelnemers ten minste die ongemak om nagereg na so 'n groot fees te weier.