Die jagtog / jaagtog het op die ou end veroorsaak dat hy die poema probeer skiet het in die stikdonkerte en toe amper self verstik het in die stof en suurstoftekort van die tonnel. Die probleem het ingekom toe twee van sy honde agter die poema in die tonnel ingehardloop het. Simone verwys ook na ’n oplewing in die anti-arbi trêre debat en maak die stelling dat hierdie debat linguiste opnuut daarop attent moet maak “that one has to doubt every kind of linguistics that does not take into account in a sufficiently complex way the problem of how the outside world (participants, settings, actions, etc.) is ‘imported’ into ‘language’” (Simone, 1994:ix). Die uitroepteken waarmee hierdie gedig afsluit, aksentueer die anomalie, nl. die naasbestaan van stilte en (hier) die oorweldigende geluid, ’n knap stylgreep waardeur die skryf van ’n gedig oor die stilte deur ‘n leesteken geproblematiseer word. 63), maar die digter vergun hom tog self ook die vryheid om snags ook ‘n uil by te lieg (bl 64). Die digter se metafoor vir die boom as skip gee ook aanleiding tot speelse skrywing, soos byvoorbeeld die beskrywing van die eekhoring as die “ratsste / matroos in die takelwerk” (bl.