Top Kanadese Pop Music Artists van die '80s
Literatuur Top Picks Lyste
Amerika se buurman in die noorde het altyd 'n indrukwekkende verskeidenheid kunstenaars, van flieks tot TV en natuurlik musiek gemaak. Die 80's was 'n besondere dekade vir Kanadese kunstenaars, aangesien die Amerikaanse hoofstyl- en popkaarte dikwels genoeg ruimte gelaat het om hulle uit te brei en gemaklik te maak. Alhoewel die bekendste Kanadese pop- en rockkunstenaars binne die arena-rots- , hardrock- en nuwe golfgebiede van die dekade se spektrum bedryf word, het baie meer verskeidenheid afwagtende luisteraars 'n deeglike oor gehad vir wat uit die Groot Wit-Noord gekom het. Hier is net 'n blik op Kanada se 80's musiek bydraers, aangebied in geen spesifieke volgorde.
Neil H. Kitson / Redferns
Ongeag van die bespotting wat soms by hom gelykgemaak is, is Bryan Adams eenvoudig die beste hoofstroomwip van die 80's wat uit die noorde van die grens afkom. En moenie jou neus kraak nie. Sy uitsette, veral in die loop van die treffer albums Snitte Soos 'n mes en roekeloos , is eintlik luisterbaar en vol hake, en dit steek selfs nogal moeilik uit. En die beste deel is Adams se grootste treffers is nie eens altyd sy beste nie, aangesien die eerste album liedjies soos "Lonely Nights" en "The Only One" die pasiënt luisteraar wag. Meer »
Single Cover Image Courtesy van Columbia / Legacy
Geen Kanadese band het die 80's huwelik van pop en harde rock tot hoër hoogtes as hierdie Toronto-kwartet. Terwyl "Working for the Weekend" die meeste aandag geniet, was Loverboy ongetwyfeld die beste met die kragbalade , insluitende klassieke soos "When It's Over" en "This Could be the Night." Uiteindelik, toe die treffers in die laaste deel van die dekade opgedroog het, het Mike Reno & Co. baie van hul katalogusse, hoofbandjies en spandex verdoem. Meer »
Hierdie Montreal-inheemse was een van die min skynende ligte vir manlike popsangers in die jare'80, 'n soliede sanger, liedjieskrywer en kunstenaar wat geseënd is met goeie voorkoms en 'n bemeestering van pophake. Die meeste mense weet nie dat hy in die dekade en in die 90's nog 'n behoorlike ordentlike musiek vrygestel het nie, maar onthou eerder sy groot 80's singles soos "Never Surrender," "Sunglasses at Night," en "It's Not Enough . " Dié drie liedjies is beter as baie beroepe, so Hart het nie inderdaad te haastig gedoen nie.
Album Cover Image Courtesy van RCA Victor
Alhoewel Triumph dikwels ongunstig vergelyk word met die soortgelyke klinkende maar beter bekende Power Trio Rush, is Triumph eintlik baie meer 'n produk van die 80's as sy meer uitgebreide en produktiewe voorganger. En terwyl Triumph gedurende die 70's verskeie albums vrygestel het, was dit eers tot die tweede dekades van die band dat die band sy effektiewe stewel van kraggitare en melodiese sleutelborde gesmee het. Tunes soos "Fight the Good Fight", "'n wêreld van fantasie," en "iemand se out there" verteenwoordig die band se handtekeningklank perfek.
Algehele ongelukkige moniker het in 1986 'n kortstondige maar indrukwekkende bloeityd beleef, met die vrystelling van twee bona fide 80's klassieke singles, "Vergeet my nie." En "Eendag." En terwyl die band nooit in 'n dekade vir 'n groot kunstenaar sal wees nie, bly hierdie twee liedjies respekvolle en hoogs luisterbare oorblyfsels van 'n tyd wanneer breekbare wilde stakings op die aarde heers. Of so iets, in elk geval.
In terme van Kanadese popmusiek-oorblyfsels wat nooit regtig deur die state kan deurbreek nie, moet ek skandelik erken dat ek baie jare laat was om hierdie kragpop / nuwe golf juweel van 'n band te ontdek. Ek betreur dit wat ek al daardie jare gemis het, want die band se dubbele middelpunt "This Beat Goes On" / "Switchin 'to Glide" is eenvoudig een van die beste dinge wat die dekade in enige musiekgenre moes bied. Daarbenewens dink ek, "Laat my nie weet nie" selfs beter. Dit is fantastiese partytjie musiek en 'n heerlike vind in enige era.
Onder hierdie ver op die lys, kom ons in ' n treffer wondergebied in , maar dit beteken nie dat die musiek nie die moeite werd is om uit te soek nie. Hierdie besondere, harder rockende voorganger van Barenaked Ladies het een groot stem, 'I'm a Adult Now', in 1986 vrygestel wat 'n broodnodige sin vir humor in die 80's pop / rock ingespuit het. Dit is woedend, 'n bietjie goofy en onmiskenbaar Kanadese in die beste sin van die adjektief.
Wanneer 'n liedjie 'n organiese ruimte in jou brein beklee en jy die koor dadelik kan oproep sonder om die band se naam te ken of die liedjie in jare gehoor het, is dit veilig om te sê jy is in die teenwoordigheid van 'n soort grootheid. Dit is die geval met my en hierdie Niagara Falls-band se beste liedjie, "Feel It Again." Die band se nogal ongelukkige naam afbreuk doen nie aan hierdie tune se perfekte huwelik van sleutelborde, romantiese verse en 'n kragkoor. Dit is 'n 80-jarige nirvana, suiwer en eenvoudig.
Die Montreal-kitaar-towenaar, Aldo Nova, het beslis sy beste popmusiek op ons geskenk met die sublieme '80s snapshot' Fantasy ', maar hy het regtig 'n beduidende uitset vol kitaargebaseerde, haakgerigte rock aangebied. 'N Ontvanger van die dekade se popmetaal / haarmetaalklank (vir beter of slegter), het hierdie kunstenaar soliede reguit vorentoe gesteek sonder om die tendense in ag te neem.
Nog 'n progressiewe rockgroep wat die meeste uit die opkomende 80's sensibiliteit gemaak het, die bomstellende Saga het 'n geluid gehad om by te staan ​​en sy kommersiële en artistieke piek te bereik met die genotvolle single "On the Loose." As oorleefde vokale aflewering en sleutelbord oorskot goed beskou kan word, dan was hierdie band redelik goed om te besluit op sy sterk punte. Vir die rekord, dink ek hierdie dinge kan wel redelik goed wees.