N.P. van Wyk Louw se vertrek na Nederland” (17 Februarie 1950) aan die vooraand van Louw se vertrek gesê: “Die kenners van die poësie [en sy bedoeling was: in sowel Suid-Afrika as die Nederlande - FIJvR] erken in Van Wyk Louw ‘n meester wie se betekenis die grense van die Unie ver oorskry - een van die allergrootste, indien nie dié grootste lewende digter van die Nederlandse taalgebied nie.” Maar ja, die ritmiese aanslag in gedigte, en wat jy noem “resonerende klanke”, is moontlik die gevolg van ŉ soms onbewuste, soms doelbewuste instelling van die oor vir dit wat gesê wil word. Daar is mos deesdae studies oor die neurologiese prosesse van dig en skryf - dit wat so op sy eie ritme aangeslibben kom … miskien bly dit net ŉ deuntjie in jou kop, miskien word dit iets magies. Ek waardeer nog altyd die die poësie in Die dieper reg van N.P. Van Wyk Louw, maar kan my nie meer met die ideologie van dié Nasionale geleent heidstuk vereenselwig nie.