’n Versameling stuitige strokies deur Philip de Vos en Piet Grobler wat die wildste, stoutste verwagtinge oortref. Dit het oorspronklik telkens op De Kat se agterblad verskyn.
Padda voel nutteloos, want hy kan nie vlieg soos Eend nie en hy het ook nie ŉ talent vir goeters maak soos Rot nie. Hy wens hy kan koekbak soos Vark, of so vlot lees soos Haas. Maar dan besef Padda dat hy uniek, spesiaal en talentvol op sy eie manier is – hy is pragtig en groen, en kan beter swem en spring as enigiemand anders!
Philip de Vos is ’n bekende skrywer, digter en vertaler. Sy nie-fiksie boek oor bekende figure in die kunstewêreld, Kop op ’n blok, het in 2012 by Protea Boekhuis verskyn.
Jy wou nog op pad huis toe vir die laaste keer melkskommel by die Wimpy gaan drink, maar sy was skielik groot en die Wimpy alte goor.
Jy het ’n piekniekmandjie gepak, haar na die bose stad gevat en toe jy opkyk staan sy met Hendrik Janse van der Colff in jou deur.
Jy vra: “Hoekom is jou oë so rooi?” Sy antwoord en trek haar gesig op ’n plooi: “Want die liefde is nie altyd alte mooi”.”
Ons woon nog op Otjiwarongo. Dis vakansie en die kinders is by die huis. Jan is ’n mannetjie van neëntien en Irene ’n meisiekind van om en by vyftien. Sy’s nog by ons op die dorp in die skool, maar hy’s ’n eerstejaar op Stellenbosch en verskriklik ingestel op wat korrek is. Sy ma se rokke is glo oudmodies en my Afrikaans geradbraak.
Een naweek ry ek en Jan en sy ma plaas toe. Ek boer toe nog op Aroma en is besig om daar te boor vir vars water. Irene kuier by ’n maatjie.
Ons ry met ’n bakkie. Toe ons op die plaas aankom en net ná ons koffie gedrink het, sê ek vir Jan: “Kom ons gaan kyk hoe vorder die boordery.”
Die polgras staan geil en die bos is plek-plek dig. Ek ry stadig en Jan hou die 30.06 gereed ingeval ’n koedoe ons dalk verras.
“Hy’s glo ’n uitstekende boorman en volgens wat Jan de Klerk vertel, ook baie, baie vinnig op sy voete. Met die boeredag onlangs het hy die jongmanne glo disnis gehardloop,” vertel ek
Dis net toe dat “die pienk lap” skielik onraad merk en opvlieg, sy overall gryp en koers kies … In blote verwarring eers reg op ons af, en toe hy die motor gewaar, soos blits, reg weg van ons af, in volle vaart oor pol en bos. Jy moes hom sien! ’n Kaal, voortvlieënde, pienk kolos … soos ’n oerdier die digte bosse in.
“Dis oor jy ook altyd wil saamry met ons mans! Nes ’n wiel draai, wil jy ry. Sien jy nou wat gebeur met al jou saamryery!”
Met Verdriet se moses neem Helm Jooste sy lesers op ʼn nostalgiese reis na daardie Suidwes: ’n Plek waar vrinne mekaar help om verdriet af te skud, waar elke kuier eers met ‘n laaste kleine Kleine afgerond moet word, en jeugdige joligheid ’n mens jare later nog kan laat skater. Lees hoe ’n misleidende ontmoeting met ’n loskop net die regte medisyne vir ’n ontspoorde wewenaar geword het, hoe ’n weerbarstige motortoeter byna tot moord gelei het en hoe vier gestrande manne maak as ’n hotel ontydig tjokkenblok vol is.
Die boek getuig van sy heerlike humor en sy onfeilbare aanvoeling vir die komieklike situasie in die gewone gang van die menslike bestaan. Die leser sal lag, maar ook huil, want Helm Jooste se verhale is gevul met deernis.
Daniel Hugo het ‘n huldeblyk aan De Vos geskryf waarin hy hom vereer vir sy ewige jeugdelikheid: “Al is De Vos ook hoe veelsydig as kinder- en jeugboekskrywer, limeriekmaker, vertaler, sanger en fotograaf (van bekendes in die kunstewêreld), neem hy homself nie te ernstig op nie. Maar daar is duisende ­ernstige lesers wie se lewens deur sy boeke verryk is. En op 75 hou hy die Afrikaanse letterkunde steeds vonkelend jonk.”
16 Junie is Jeugdag, en ’n meer gepaste verjaardag kan daar nie vir Philip de Vos, die ewig jeugdige, wees nie.
Hy het ’n reuse-bydrae tot die Afrikaanse letterkunde gemaak, deurdat hy ’n broodnodige speelsheid en sprankel daaraan gegee het in ’n tyd toe die meeste skrywers diep gewroeg het oor die land en die lewe. Dit was die era van gekwelde ­geskrifte oor die grensoorlog en gay-wees.
“In Hennie se teenwoordigheid het ek eintlik ‘n bietjie dom gevoel en het altyd gedink hy is veels te slim vir my. En dit is miskien die rede waarom ek nie skrywersvriende het nie. Ek is altyd bang hulle gaan my slim vrae vra wat ek nie verstaan nie. Vir Hennie onthou ek daarom eintlik maar net uit die foto’s wat ek oor die jare geneem het.”
Só skryf Philip de Vos in sy jongste blog-inskrywing op Versindaba oor ‘n gesprek wat hy onlangs met Joan Hambidge oor Hennie Aucamp gehad het. Hy deel ook vyf foto’s wat hy oor die jare van die ontslape Aucamp geneem het: