Goeie diens en dank met grasie | vlindersag
Goeie diens en dank met grasie
Ek vind dat mens soms sommer net weer herinnner word aan dinge in die lewe wat vir ons nie juis belangrik voel nie, maar vir ander mense die wêreld se verskil maak. As mens in 'n werk is waar jy 'n diens lewer aan ander, dink jy meer aan die feit dat dit jou werk is, as wat jy dink aan dit wat die persoon ervaar teenoor wie jy 'n diens lewer en ons besef nie hoe ons optrede mense kan seermaak nie.
Ek was aan die ontvangkant van diens wat gelewer is so 'n paar jaar terug wat met baie emosie gepaard gegaan het. In een van my vorige blog-inskrywings het ek vertel van hoe baie siek ons seuntjie was en omdat die siekte wat hy gehad het, een van daai was waaroor dokters leer op universiteit, maar bykans nooit in hulle loopbane ondervind nie, moes die pediater redelik baie belwerk en naslaanwerk doen om hom te diagnoseer en natuurlik optimaal te behandel. Daar was ook tye wat sy in die nagte moes inkom vir ekstra antibiotika as die gevaar van infeksie gedreig het, dus was sy nogal besig met hierdie pasiëntjie van haar. Aan die einde van sy siekte moes 'n finale teater-parade gedoen word en terwyl ons wag vir sy teater-beurt, het die pediater daar opgedaag en het ek met 'n ligter hart vir haar dankie gesê vir alles wat sy gedoen het tot dusver. Sy het my net aangekyk en gesê: "You don't have to thank me – remember, it is my job". Nou kyk, ek was natuurlik oor-emosioneel as gevolg van al die stremming van sy siekte, maar ek was SO ontsettend afgesit! Ek het haar net aangestaar en het nie woorde gehad nie en soos 'n wurm gevoel. Dit was nie asof ek regtig oortuig was dat sy die bepalende faktor was dat hy gesond geword het nie, of dat sy 'n wonderwerk verrig het nie. Ek weet sy het net haar werk gedoen, maar ek mag haar mos bedank omdat sy lojaal en passievol genoeg was om dit goed te doen? Ek het gevoel dat sy darem genoeg aanvoeling sou kon hê in haar beroep om darem net my dankie met grasie te kan aanvaar en aan te beweeg. (Noudat ek nugter daaroor kan dink, besef ek dat sy dalk al baiekeer in situasies gekom het waar mense werklik 'n opgeblase heldeverering teenoor haar gehad het en sy dalk maar net gevoel het om konteks te behou, so ek hou dit darem nie teen haar nie!)
Maar, soos die Here werk, was ek aan die ander kant skaars 'n paar maande later en het ek dit eers werklik goed verstaan. Ek werk vir 'n mediese fonds en een van die lede het my vroeg een oggend gebel en vertel dat hulle baie vinnig 'n familielid in 'n rehabilitasiesentrum moes kry. Met dwelmafhanklikheid, het die familie 'n baie kort venstertyd as die persoon toestemming gee om hulp te kry, want die siklus kan baie vinnig verander. Ek het gou vinnig twee oproepe gemaak, hom gebel en gesê alles is gereël en die sentrum wag vir hulle, my koffie gaan maak en met my dagtaak aangegaan. Dit was nie eers moeite nie en binne 5 minute afgehandel. 'n Maand of drie later het ek die lid raakgeloop en hy was vol lofprysing en dank vir dit wat ek op daardie oggend vir hulle gedoen en beteken het. Hy het vir my opgewonde vertel dat, as gevolg dit wat ek gedoen het, kon 'n jongmens hulp kry, 'n lewe kon omgeswaai word na die Lig, en nuwe hoop en verwagtinge het hulle hele familie omhels. Toe dink ek aan die pediater, en ek weet, ek kan maklik vir die persoon sê : "Ag, dis deel van my werk, en het nie eers 5 minute van my tyd geneem nie, so jy hoef regtig nie so vreeslik vir my dankie te sê nie." Maar, ek het sy dank met grasie aanvaar en saam met hom bly gewees dat dit so 'n goeie einde gehad het. Ek het weer met klaarheid besef, hy dink nie dit is ek wat die alfa en die omega is nie, maar in hulle donker wêreld daardie oggend, het God my strategies as instrument op die regte plek gesit, en ek moes net gehoorsaam wees en dit doen, en ek het. Dus mag hy vir my dankie sê en moet ek die aanvoeling hê om sy dank met grasie te aanvaar!
Mens vergeet maklik so 'n insident as dit so lank terug is en gou weer word mens se diens aan jou naaste ook maar weer iets waarna jy nie altyd uitsien nie en dan raak ek moedeloos om soms 'n paar keer op 'n dag vir dieselfde mense dieselfde dinge te moet vertel en luister na klagtes. Tot 'n week of twee terug waar ek maar gou vir 'n tannie help met haar navragie by die administrateur, in plaas daarvan dat sy hulle self bel om dit uit te sorteer. Toe sê sy vir my iets wat my laat dink het: "Baie dankie dat jy my gehelp het. Die Here sal vir jou werklik seën, en ek bedoel dit. Jy moet nooit dink dat dit wat jy doen net bloot jou werk is nie. Julle besef nie hoe dit vir my voel wat aan hierdie kant sit, om net iemand te hê wat vir my help met iets so klein soos hierdie navragie nie. Om 'n goeie diens te lewer is nie altyd maklik nie, ek weet dit, maar vir die mens aan wie jy die diens lewer, laat jy 'n gevoel op hulle hart wat hulle nooit sal vergeet nie. Of dit goeie diens is of nie, jy vergeet dit dadelik, maar vir die ontvanger, bly dit altyd daar."
Ek was bly om weer herinner te word hieraan. Ons plig op aarde is om 'n goeie diens met 'n goeie hart te lewer aan ons naaste, of dit ons werk is, ons famlie, ons kerk, ons algemene omgang met mense, 'n sagte woord, 'n klein gebaar, 'n sms. Sonder om iets terug te verwag, maar met die aanvoeling vir wat dit vir daardie persoon beteken op daardie oomblik.
En natuurlik, as daardie persoon dankie sê, die nodige aanvoeling te hê om die dank met grasie te aanvaar en aan te beweeg sonder om die persoon te laat voel dat jy dit maar net uit blote plig gedoen het, en ook sonder om te voel dat jy werklik daardie dankie verdien het!
Want aan die einde van die dag, was die gebaar God s'n – jy was net gelukkig genoeg om die instrument te wees om dit te kon uitvoer aan God se kind vir wie Hy so lief is!