Digte reën versluier die eksklusiewe wegbreekplek in die berge van Limpopo waar sy en haar dogter, Angelique, ’n paar dae lank stilte kom soek het ná die storm van geweld wat in hul lewe losgebars het.
Elke druppel beteken nuwe lewe, iets waarna sy nog smag, want toe sy kort daarna in die spieël kyk, het ’n lewelose beeld na haar teruggestaar.
Tog wil sy eendag weer Kotzé, haar vervreemde man en folteraar, in die oë kyk. “Ek wil vir hom sê hy het baie dinge van my af weggevat, maar hy sal my nié breek nie. Ina Bonnette is ’n taai toffie.”
Twee weke ná die wrede aanval op haar en die moord op haar seun, Conrad, is Ina die eerste keer regtig ’n wrak. Sy was eers sterk. Dalk te sterk.
Sy vertel sy het die vorige aand nagmerries gehad waarin sy die pyn van die verminking en verkragting kon voel. Dis pyn wat sy nou eers onthou sy ervaar het.
Voorheen het sy net gedroom hoe sy by die huis in Modimolle inloop en oorval word. “Ek het vanmôre wakker geword en die eerste keer iets gevoel. Haat. Wraak. Selfverwyt,” sê sy waar sy uitkyk oor Limpopo se berge en valleie.
Sy het nie meer trane oorgehad nie. Nou begin sy besef sy vertel nie die verhaal van ’n fiktiewe karakter hier waar ons by die uitkykplek sit nie.
“Ek is soos ’n hardekoolboom – moeilik om af te breek.” Die aanval op haar en die verlies van haar seun het nou eers vir Ina ’n werklikheid geword. Foto: ER Lombard.
Die storie van Ina Bonnette. Ina besef nou die nagmerrie wat sy die vorige aand gehad het, was haar eie onuitspreeklike herinneringe van hoe sy aan die bed vasgebind is terwyl Kotzé vir haar gesê het hy wil haar vieslik maak sodat niemand weer in haar sal belangstel nie.
Hy wou die familie uitwis wat vir haar so belangrik is en haar alleen los met letsels wat haar altyd aan sy dade sou herinner.
Hy was so siek dat hy haar afgelek het ná die verkragtings. Nogtans moes sy in koerante lees hoe emeritus-aartsbiskop Desmond Tutu kapsie maak dat Kotzé die “Modimolle-monster” gedoop is. Hy bly ’n kind van God, redeneer die geestelike.
Haar oë skiet vol trane toe sy oor Desmond se uitlatings praat, maar sy weeg haar woorde versigtig. “Hoe kan ’n kind van God iemand anders se onskuldige kind wegneem?”
Hy moet uit Psalm 10 (1953-vertaling) preek oor die booswig, was haar opdrag: “Sy mond is vol van vloek en bedrog en verdrukking; onder sy tong is moeite en onreg. Hy sit in die hinderlae by die dorpe; in skuilplekke maak hy die onskuldige dood; sy oë loer op die ongelukkige.”
Sy steek nog ’n sigaret op – Kotzé het haar rokery verpes – en die trane vloei weer vrylik oor haar wange. “Hy kon wat hy aan my gedoen het, 66 keer oor gedoen het, maar moes hy my kind vat?”
Sy het ’n briefie in Conrad se kis gesit waarin sy sê hulle het saam baie brûe oorgesteek, maar mamma kon nie die laaste een saam met hom oorsteek nie.
Ina se swaarkry het einde 2009 begin toe sy in ’n besonder weerlose tyd ’n oproep kry. Sy het destyds gesmag na ’n spesiale man wat net goed vir haar sou wees, ongeag hoe hy lyk of hoeveel geld hy het.
In ons gesprek noem sy hom net op sy van en spreek dit uit asof dit haar mond walg. “Kotzé,” sê sy, met die klem ironies sterk op die “o”.
Met sy “gladde bek” het hy haar oor die telefoon beïndruk, vertel sy. Toe hulle ’n maand later die eerste keer by ’n Pretoriase vulstasie ontmoet, het dit nie vir haar saak gemaak dat hy nie aantreklik is nie.
Wanneer sy nou terugkyk, was die gevaartekens altyd daar. Hy sou fyn luister na wat sy sê en die bal dan na haar terugspeel.
So het hy geweet wat haar grootste vrese is. Sy het altyd gesê sy sal “haar kar om ’n boom vou” as sy verkrag word. En hy het geweet hoe geheg sy aan haar familie is.
Hy het haar van die begin af gemanipuleer. Hy het haar opdrag gegee om haar lang lokke af te sny, sy moes gewig aansit en ophou rook.
Op hul huweliksonthaal in die Korannaberg in die Vrystaat het hulle baklei omdat sy kwansuis te veel by haar ouers se tafel gekuier het.
In Maart 2010 het Ina hom die eerste keer gelos toe sy uitvind hy het haar ouers gedwing om uit Modimolle te trek omdat hy meen hulle meng in sy huwelik in.
Ina is nie seker of sy ooit regtig vir hom lief was nie. Behalwe dat hy haar en haar familie heeltyd afgekraak het, was hy ook ’n verleentheid.
Die oproepe het gekom in ’n tyd toe hy haar volkome gebreinspoel het. Sy het hom met die waarskuwings gekonfronteer, maar hy kon altyd verduidelik.
Hy het haar selfs stilgepraat toe sy op vier selfone in ’n boks afkom met boodskappe van ander vroue.
Sy moes geleidelik die selfvertroue opbou om hom te verlaat. Die pad vorentoe lê nou soos ’n berg voor Ina.
Midde-in al haar liggaamlike en geestelike pyn is daar ook die stres van ’n eksamen in Maart wat ’n groot impak op haar werkslewe sal maak.
“Ek dink baie oor hoe ek ooit weer ’n lewenspolis aan iemand gaan verkoop. Hoe gaan ek vir hulle verduidelik ek weet waaroor dit gaan?”
Sy het juis verlede jaar ’n lewenspolis op Conrad se lewe uitgeneem en toe weer gekanselleer. As sy maar geweet het . . .
Die pleisters op haar borste moet volgende maand af en sy kan in April rekonstruktiewe chirurgie kry om die tepels te vervang wat hy afgesny het.
Haar eerste prioriteit is nou om ’n nuwe blyplek te soek waar Kotzé nog nooit op die sitkamerbank gesit en pleit het vir nog ’n kans nie; êrens waar daar geen herinneringe aan hom is nie.
In ’n brief waarin Ina haar gevoelens verwoord, skryf sy: “Ek is soos ’n hardekoolboom met vier lieflike uitgroeisels.