Hallo Sandra! Suid-Afrikaners weet baie goed wie jy is, en ons ken jou werk as aktrise van kindsbeen af: jy is bekend op die verhoog, op die TV, op die silwerdoek, by elke kunstefees. Wil jy dalk in jou eie woorde iets van jouself vertel wat ons dalk nie van jou weet nie? En vir mense in die buiteland: dalk kan jy kortliks iets sê oor jou kuns (naamlik toneelkuns) in Afrikaans? Wat wil jy oor jou loopbaan of oor jouself vir Suid-Afrikaners en vir buitelanders vertel?
Ek is mal oor seil en is ’n gekwalifiseerde skipper. Ek skubaduik wanneer ek kans kry en is gek oor my twee labradors, Romeo en Olga, wat ek elke dag ver ente mee stap wanneer ek by die huis is. Ek reis ook soveel ek kan oorsee en plaaslik. Ek is ’n direksielid van die Stigting vir Bemagtiging vir Afrikaans (SBA). Ek versorg en sit ’n kind deur skool, wat ’n wonderlike leerkurwe is, veral noudat sy ’n tiener is!
Ek het jare gelede ook ’n eenvrouvertoning, ’n Koffer in die kas van Jeanne Goosen, in Nederland, België, Duitsland en Engeland gedoen en was ook met die omstrede Miss Julie saam met John Kani by die Edinburgh-fees, asook later met Die naaimasjien, ’n solostuk van Rachelle Greeff (in Engels as The sewing machine opgevoer). Die gehore verskil nogal baie van Suid-Afrikaanse gehore, omdat hul verwysingsraamwerk so anders is. Met Miss Julie in 1986 byvoorbeeld het dit nie die skok-element gehad van ’n wit vrou wat ’n swart man soen soos wat dit plaaslik onder die apartheidsbewind gehad het nie. Tog is die produksie baie goed ontvang en so ook The sewing machine, wat ’n spesifiek Afrikaanse verwysingsraamwerk het en tog het ons 5-ster-resensies gekry. Die grootste verskil was dat Europese gehore lank en aanhoudend applous gee. Suid-Afrikaners klap en skree en staan, maar nie vir baie lank nie!
Ek het al vele produksies in tale gesien wat ek glad nie verstaan nie, soos Pools en Japannees, en tog is dit teater-ervarings wat my vir ewig sal bybly. Dit kan natuurlik ook frustrerend wees as taal die belangrikste element in ’n produksie is. Dit gaan vir my interessant wees om te sien hoeveel verstaan word van Moedertaal, want dit is ’n baie mooi teks, maar dis ook ’n emosionele reis van ’n vrou wat uitgebeeld word, so ek hoop dat die gehoor daardie reis sal kan meemaak. Die klem val vir my altyd tog op kuns; taal is die rivier wat die storie ondersteun en belig.
Wat dink jy van kruisbestuiwing? Hoe kan Afrikaanse, Afrika-, Nederlandse, Vlaamse en ander kunstenaars by mekaar leer? En dalk saamwerk / gesamentlike projekte aanpak? Of is kuns 'n enkeling se skepping, met sy eie unieke invloede van plek en ruimtes wat hy of sy besoek het of waar hy of sy woon? As aktrise werk jy gedurig met ander kunstenaars/akteurs saam, maar ek verwys ook spesifiek na samewerking met kunstenaars van ander lande.
Ongelukkig is ek hard aan die werk aan ’n plaaslike produksie, My seuns, wat vroeg Oktober by Aardklop debuteer, so ons vlieg letterlik in en uit vir die fees. Ek gaan tog probeer om ’n produksie te sien, maar dit sal afhang van my skedule.