Jasmine sambuc, 'n lang pad na die hart * Oor plante
Jasmine sambuc, 'n lang pad na die hart
Ek het een honderdjarige eeufees - dit is Jasmine Sambuc. Dit is die blom van my moeder, ek weet nie eers waar dit vandaan kom nie ... Toe ek dit beslis kry, kan ek ook nie sê nie. In my jeug het ek nie belanggestel in binnenshuise blomme nie. Ja, en mense het in die Sowjet-tyd nie 'n bloeitydperk gehad nie, daar was genoeg vingers in hul hande om 'n lys te maak van diegene wat die meeste op die vensterbanke was. Geraniums van 2-3 spesies (nou weet ons dat dit pelargonium is), ficus (ou rubberdraend), 'n paar kaktusse, agave (nou meer aloe genoem), en Chinese rosan (nou nuwerwetse hibiskus). Toe het die meerderheid een van sy enigste soorte Hamburg gehad (soos ek onlangs vasgestel het). En dan was ma net van tyd tot tyd verheug oor die skarlakenrooi balle. Wel, veral gevorderde blomkwekers van daardie tyd het Kalanchoe degrioma, tradescantia en Vanka nat gekry (onvergeetlik en verheerlik in die liedjies van die vensters, ook al balsem), die bruid en bruidegom (blou en wit kampanulu). Blommewinkels het in die reël nie 'n wye verskeidenheid nie. En die mense het verkies om te red, verander prosesse, steggies uit die werk gebring, en sitrusvrugte uit sade gekweek.
En hierdie onverstaanbare plant het my om een ​​of ander rede altyd geïrriteer. Die takke is lank, dun, die blare yl, sommige gekreukeld, dikwels gedroog, aan die onderkant van die takke 'n spinnerak. Daarbenewens het dit altyd aan tulgordyne vasgehou. En soms het ek hulle doelbewus, skerp uitgeruk en gedraaide blare na die vloer gevlieg. Ma skud haar kop, sug, dra die gehate frats in die bad, bedruip met seep en seep en sit dit dan in die stort ...
'O, waarom al hierdie pogings! - Ek was vererg, dit is tyd om hom uit te gooi! Die vensterbank is smal, die blom steek net in! '
"U verstaan ​​nie," het my ma haar gunsteling verdedig, "dit is 'n seldsame plant en blom baie goed."
Ek het opgetrek: 'Bloei ?!' Ek het nooit die blomvorming van hierdie hoekige dryfhout gesien nie. Kort voor lank is ek getroud en is huis toe. Daar is kinders, nuwe bekommernisse en nuwe dinge. Ek het nie blomme begin nie, daar was nie tyd om met hulle te mors nie, en daar was geen begeerte nie. Alhoewel sy gereeld by haar ma gekuier het, het sy nie eers na die vensterbanke gekyk nie.
Jare het verbygegaan. Ma is weg. Die broer wat by haar woon, was op 'n lang sakereis. Ek het gaan groet.
"Suster, neem hierdie blom vir jouself, anders sal dit sterf," - die broer het my ... ma se jasmyn gebring. Die blom groei, heldergroen blare wat in alle rigtings vrolik uitsteek.
'U sal dit werk toe neem,' sê ek, glad nie tevrede met sy aanbod nie.
'Ja, ek het byna al die blomme versprei, ek weet dat jy nie tyd het om daarmee te pla nie,' kyk hy hartseer na my, 'maar jy weet ... dit is ... moedersblom, skat.' Ek kan nie ... Wel, ek sal moet spaar. As ek kon, sou ek dit saam met my neem. "
Ek sug swaar, en sonder veel seremonie, gooi ek 'n blompot in 'n sak en ry huis toe. My nuwe gesin - ek, my man en twee kinders het toe in 'n gemeenskaplike woonstel op die tweede verdieping, naby die Universitet-metrostasie, gewoon. Daar was twee vensters in die hoekkamer, een met 'n uitsig op die laan en die ander na die binnehof. Ek het 'n blom op 'n sonnige venster met 'n uitsig oor die laan geplaas. Hierdie omgewing is baie groen, rondom die huis is daar 'n klein tuin met linde, lila en voëlkers. En die venster na die binnehof is dikwels in die somer oopgemaak, en die blom sou hiermee inmeng. Dit was die eerste binnenshuise plant in my volwasse lewe. Maar ek was 'n nalatige gasheer (dit is onmoontlik om my 'n blomkweker te noem). Ek het vergeet om te water, soms het die oorblyfsels van die slapende tee oorval na die ongelukkige, soms koffie. Aangesien my 'vertrek' hom nadelig beïnvloed het, het sy 'n beroep op haar eie gewete gedoen. Onthou die woorde van sy broer: 'Dit is immers die blom van my moeder!' Sy verwyt haarself weens haar nalatigheid en nie-sensitiwiteit en vee vinnig die blare af en nat met vars water. Maar toe ek eendag die hele somer saam met die kinders land toe gaan. Nie dat sy die blom gegooi het nie, sy vertrou bloot op haar man.
'Ag, dit sal op een of ander manier giet.' Die man het hierdie saak ernstig benader, selfs al het die wetenskaplike water in 'n pot gegooi, dit op 'n verhoogde platform neergesit en 'n nat flagellum van 'n blik na 'n blom gegooi.
Toe vertrek hy met 'n kalm gemoed na die tyd van ons afwesigheid aan sy ouers.
Ek het in die middel van die somer teruggekeer huis toe: om te was en kos te koop. Die eerste ding wat my opgeval het, was die rooi skelet van jasmyn, sonder 'n enkele blaar!
'Sterf tog!' Helaas, maar met 'n mate van verligting het ek gesê. Ek voel die takkies, streel die droë bas van die stam met my vinger en haal dit uit die pot en gooi dit in daardie baie oop venster wat uitkyk oor die tuin.
Einde Augustus is ons terug Moskou toe. Terwyl my man dinge van die motor na die tweede verdieping vervoer het, staan ​​ek by die ingang met 'n anderhalfjarige dogter in my arms, en kyk na die blombedding in ons voortuin. Welgedaan ons pensioenarisse, so 'n blomtuin het gebreek! Toe maak die man ons venster oop - vanaf die helling het iets reg op die blomtuin geval. Ek het die vlug gevolg en gevind dat dit 'n klein stapel witbrood is wat blykbaar van êrens bo geval het, waar 'n ou vrou altyd duiwe op haar vensterbank gevoer het. Blykbaar is dit van haar af. Maar wat is daar langs brood? Ek het my dogter in 'n wa geplaas en nader gekom. So is dit: moeder se jasmyn, takke en wortels steek klaend uit die welige groen van die blombedding. My hart het gesink!
'Of leef hy nog ?!' - Flits deur my kop. Ek sal in elk geval probeer om iets vir hom te doen! Dit is immers die jasmyn van die moeder.
Ek het vars grond gekoop en die arme kêrel in 'n nuwe pot oorgeplant, al die droë takke afgesny. Die plant het na 'n ander venster beweeg, want die genadeloos son kan dit brand! Hoe ek dit nog nie vantevore opgemerk het nie. Dit het vir my gelyk of die voorhangsel uit my oë val, en die belangrikste van alles is dat ek nie bang is vir patoswoorde nie - my hart het oopgegaan.
Binnekort het chlorofytum op die vensterbank verskyn, en Sambucu het ook nefrolepis gemaak.
Skoonheid, die venster begin skitter met nuwe kleure! Dit sal nodig wees om na die blomme te kyk, miskien verskyn daar iets nuuts? Ek het intens na jasmyn omgesien, versag en saggemaakte water uitgegooi. Hardkoppig was daar geen blare nie, maar om die een of ander rede het ek sekerlik geweet dat hy leef. Een keer, nie in staat om te weerstaan ​​nie, krap sy 'n droë stam met 'n vingernael - nie duidelik nie, dan dieper. Is lewendig. Alive! Lewendig !!! Die blare verskyn 'n maand later. En drie jaar later, soos dit was, op 'n ysige Januarie-dag, toe ek en my kinders van 'n wandeling teruggekeer het, is ons getref deur die ongewone delikate en wonderlike aroma wat in die kamer gestaan ​​het.
Sambuk het die enigste knop wat ek nie opgemerk het nie, geskiet, en nou het ek met krag geblom en 'n groot (vir hierdie plant) sneeuwitige blom gehad. Kinders het hul neuse na die blom uitgesteek en hul oë vir saligheid toegemaak. As ek sê dat die kalender 25 Januarie, die dag van Tatjana was, en dit is presies wat my ma genoem is, sal hulle my nie glo nie. Wel, soos hulle sê, glo dit of nie ...
Ons woon nie in daardie gemeenskaplike woonstel nie, en ek het vir 'n lang tyd 'n uitgebreide versameling blomme. Ek skei maklik met iets, dit is moeilik om 'n soort verlies te ervaar ... Maar Sambuk is nog steeds by my. Dit is altyd anders, dit blom baie, dit verwerp die blare. Maar ek het dit nooit reggekry om met steggies voort te plant nie, ook nie vir my of met diegene aan wie ek spruit nie. Dit is een van my gunsteling plante waarmee ek nooit met my kinders sal deel nie, want dit is die blom van my moeder.