Oseaanversuring veroorsaak fundamentele en gevaarlike veranderinge In die chemie van die wêreld se oseane het net een uit elke vyf Britte selfs gehoor van oseaanversuur, en laat dit tog 'n rede tot bekommernis wees. rondom 97% van klimaatswetenskaplikes glo dat aardverwarming hoofsaaklik deur menslike aktiwiteite gedryf word, maar net 16% van die publiek ken die deskundige konsensus om hierdie sterk te wees.
Dit is net twee voorbeelde van algemene wanopvattings onder die Britse publiek oor die wetenskap van klimaatsverandering. Tydens die opname rapporteer baie mense om onseker te wees oor die verskillende aspekte van die dissipline. Verder het hulle nie vertroue in wetenskaplikes nie: in die nasleep van die IPCC se vyfde assesseringsverslag, byna vier uit tien mense het gevoel dat wetenskaplikes besorgdheid oordryf.
Is hierdie realiteite 'n verrassing wanneer ons nuus sien soos "Planet is nie oorverhit nie, sê professor"En"Wetenskaplikes 'oordryf koolstofbedreiging vir die mariene lewe'"In die Verenigde Koninkryk se nasionale media? Dit was die voormalige artikel wat onlangs 'n aantal lede van die House of Lords, insluitend my, gevra het om 'n brief aan die redakteur van The Times, John Witherow. Ons het die koerant se onlangse rekord van tendenseuse en misleidende dekking van klimaatwetenskap beklemtoon (onder baie ander artikels, dit moet gesê word, wat die naam en tradisie van die koerant waardig is).
Die artikel wat nie oorverhit is nie, beskryf 'n studie wat daarop dui dat daar geen statisties-geldige bewyse vir mensgemaakte klimaatsverandering is nie - en daarom sal die planeet nie teen die einde van die eeu aansienlik verhit word nie. Maar die studie is nie deur 'n klimaat wetenskaplike en dit uitgevoer nie ignoreer basiese fisiese wette. Dit het nie wetenskaplike portuuroorsig ondergaan nie en is befonds deur 'n klimaat-skeptiese lobbygroep, die Stigting Global Warming Policy.
Die feit dat 'n koerant van The Times se staande dekking gegee het vir so 'n stuk navorsing, is opmerklik en diep aangaande. Maar dit is nie 'n geïsoleerde voorbeeld nie. In plaas daarvan word dit tipies 'n ontstellende patroon in dele van die Britse nasionale media waar daar duidelik blyk om die klimaatwetenskap en diegene wat dit uitvoer, stelselmatig te ondermyn - en om marginale teenstrydige argumente te versterk, selfs wanneer hulle geen bewyse het nie.
Oorverhit? 2015 was eintlik die warmste jaar op rekord. Met Kantoor, BK BY-NK-SAOns brief was bedoel om die verlies aan geloofwaardigheid uit te lig wat onvermydelik met die druk van sulke verhale kom. Inderdaad, dit is presies die mislukking van koerante soos The Times om klimaatsverandering behoorlik te behandel, wat daartoe lei dat meer ingeligte lesers met hul voete stem en na geloofwaardige webgebaseerde nuusafsetpunte verander, soos BusinessGreen en Koolstofopdrag. Die media is vinnig besig om te verander, en gevestigde koerante soos The Times meeding vir lesers, geloofwaardigheid en uiteindelik invloed op kleiner publikasies wat dikwels beter dekking lewer.
Die Times se verlies aan geloofwaardigheid is sy eie probleem. Sulke artikels verhoog egter groter kommer oor die misverstande wat onder die publiek gegenereer word, en die verlies aan vertroue in die wetenskap.
Die media bly belangrik
Hierdie probleme ontstaan ​​omdat die gevestigde titels ondanks die verspreiding van nuwe media 'n baie belangrike rol speel in die persepsies van die wetenskap. Hulle vorm die hoofkanaal waardeur die publiek en politici toegang tot wetenskaplike inligting het, hulle 'n volmag vir openbare debat bied en help om die toon - en dikwels die agenda - vir beleidmaking te stel. So swak gehalte of skuins wetenskaplike verslagdoening dra, óf onbewustelik of wragtig, by tot die openbare misverstand van die wetenskap.
Openbare misverstand van die wetenskap kan ernstige gevolge hê. In die vroeë 1990's het The Sunday Times volgehou om die verband tussen MIV en AIDs te ontken nadat die meeste ander publikasies die werklikheid erken het. 'N Redaksionele in die natuur beskryf sy verslagdoening as "ernstig verkeerd, en waarskynlik rampspoedig". In die laat 1990's en vroeë 2000's het die media-uitstallings wydverspreide dekking gegee aan die hipotese-verband tussen die MMR-entstof en outisme - Dekking wat sedertdien as naïef en misleidend gekritiseer is.
Dit spreek vanself dat sulke wanvoorstellings van wetenskaplike kennis teen die belange van die samelewing beland. Mense kan nie ingeligte besluite neem of toepaslike optrede van politici vra nie. In die MMR geval, uitbrake waarby meer as 2,000 gevalle van masels in 2012 is toegeskryf aan jare van onder-immunisering na aanleiding van mediaberigte van die MMR-uitgawe. In die geval in die hand het The Times se swak verslagdoening oor klimaatwetenskap die potensiaal om werklike skade te veroorsaak.
Natuurlik, is daar onsekerhede in klimaat wetenskap, maar onsekerheid moet nie twyfel nie. Soos Naomi Oreskes en Eric Conway so duidelik in hul uitstekende boek gedokumenteer is Handelaars van Twyfel, diegene wat die geloofwaardigheid van wetenskaplike bewyse wil ondermyn, byvoorbeeld die tabakbedryf in verband met kanker en rook, het stelselmatig probeer om "onsekerheid" in "twyfel" te verander.
So waar verlaat dit ons dan? Redakteurs moet vry wees om te druk wat hulle in die wet wil hê, aangesien 'n vrye pers noodsaaklik is vir demokrasie. Dit is heeltemal reg dat wetenskaplikes, soos almal, onderhewig is aan ondervraging. Nie almal van ons is engele nie - en nie alle navorsing is goeie navorsing nie. Ons is nie bo die wet of wettige joernalistiese ondersoek nie - en redakteurs is redelik binne hul regte om uiteenlopende standpunte uit te soek.
Maar die sleutelwoord hier is "wettig". Ondersoek wat in die openbare belang uitgevoer word met die doel om werklik slegte praktyk te ontbloot, is heeltemal regverdig; vrae gevra en artikels skuins met die doel om 'n spesifieke argument te bevorder, is nie. En selfs opinie-artikels moet die bewyse erken, anders is dit fiksie?
Lesers het ook regte - en die reg om te beswaar teen verwronge of bevooroordeelde dekking is een van hulle. Ek sou redeneer dat dit in die geval van wetenskaplikes veel verder gaan as om reg te wees - dit is feitlik 'n verpligting. In 2014 het die Britse burgers belê £ 10 miljard in navorsing en ontwikkeling. As navorsing deur die publiek befonds word, is dit die publiek se reg om bevindings akkuraat te versprei. En as beide die ontvangers van openbare befondsing en die individue met kundigheid in hierdie komplekse vakke, is die onus op ons akademici om te verseker dat navorsing behoorlik gekommunikeer word.
Om met die media te doen, is nie vir elke wetenskaplike se smaak nie. Die joernalis se wêreld is baie meer feisty en minder respek as ons s'n. Maar op die ou end, akkurate verslagdoening van die wetenskap sake. Redakteurs reageer op kommentaar en kritiek. Wetenskaplikes kan en moet wel swak verslagdoening oor klimaatsverandering uitdaag En as dit genoeg van ons doen, sal dit verbeter - tot voordeel van wetenskaplikes, die publiek en selfs joernalistiek self.
John Krebs, Professor in Dierkunde, lid van die Britse Klimaatsveranderingskomitee, Universiteit van Oxford. Sy akademiese veld is gedragsekologie.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Politieke > Wetenskaplikes moet die slegte mediaverslaggewing oor klimaatsverandering uitdaag