17 098 2462 (sonder Krim en Sewastopol) km2 (1ste)
13 (insluitende moerasse)
146 745 098
(insluitende Krim en Sewastopol) (9de)
$4 519 miljard (6de)
$30 820 (49ste)
$1 658 miljard (12de)
$11 658 (67ste)
MOI (2018) 0,824 (49ste) – baie hoog
1. 27 andere inheemse tale word sedert 1991 in verskeie streke as amptelike tale erken.
2. met Krim en Sewastopol is Rusland se oppervlakte 17 125 191 km² (6 612 073 myl²).
Rusland (Russies: Росси́я, Rossija, [rɐˈsʲijə], luister (hulp·inligting)), amptelik die Russiese Federasie (Russies: Росси́йская Федерaция, Rossijskaja Federatsija, [rɐˈsʲijskəjə fʲɪdʲɪˈratsɨjə], luister (hulp·inligting)), is 'n land wat gedeeltelik in Europa en gedeeltelik in Asië lê. Die land lê egter vanuit 'n politieke oogpunt in Europa omdat die belangrikste deel, ook die hoofstad, Moskou, Europees is en sowat 70 persent van die bevolking daar woon.
Rusland se Verre Ooste: Petropawlofsk-Kamtsjatski, geleë teen die voet van die Korjakski-vulkaan op die skiereiland Kamtsjatka
Die moderne Russiese landsnaam Rossija vir Rusland het sy oorsprong in die Griekse weergawe Rossia van die historiese Oos-Slawiese benaming Roes (Rus) vir gebiede in die huidige Europese state Rusland, Wit-Rusland en Oekraïne wat deur Slawiërs bewoon is. Die vroegste bewoners het hulle sowat 100 000 jaar gelede in die weste van moderne Rusland gevestig. Voordat Slawiese groepe hulle vanaf die 6de eeu n.C. vanuit hul stamland in noordelike en suidelike rigting begin uitbrei het, is die noorde van Ruslad deur Fins-Oegriese en Baltiese volke bewoon, terwyl Indo-Europese steppevolke soos Koergan, Kimmerers, Skitiërs, Sarmate en Alane hulle in die suidelike streke gevestig het. Hulle is later opgevolg deur Grieke, Gote, Hunne en Aware.
Die oorspronklike Slawiese stamgebied was tussen die noordelike en suidelike streke in 'n gebied geleë wat rofweg deur die riviere Dnjepr en Boeg begrens is. Skandinawiese Wikings het vanaf die 8de eeu Oos-Europese riviere as krygers en handelaars bevaar en hulle hier met die Slawiese meerderheidsbevolking begin vermeng. Hierdie krygerkooplui, na wie ook as Waragiërs of Roes verwys word, het onder leiding van hul legendariese aanvoerder Rjoerik grootliks bygedra tot die stigting van die eerste Oos-Slawiese staat Kiëf-Roes met vroeë stedelike sentra in Nowgorod (gestig in 862) en Kiëf (tans Kyiv, 879). Hul handelsbetrekkinge het tot Konstantinopel gestrek.
In die suidelike steppelandskappe en langs die Wolgarivier het Turkvolke uit Asië - Chasare en Wolga-Bulgare - ryke gestig wat handel gedryf het met die Roes, maar ook oorlog teen hulle gevoer het. Noue betrekkinge met die Bisantynse Ryk het grootliks bygedra tot Kiëf-Roes se aanvaarding van die Ortodokse Christelike geloof in 988.
Kiëf-Roes het uiteindelik verbrokkel en in talle klein feodale Russiese state verdeel. Die belangrikste hiervan was die Groothertogdom van Moskou of Moskowië. Moskou het mettertyd die omringende Russiese prinsdomme herenig en die plek van Kiëf-Roes ingeneem. Teen die 18de eeu het die land begin uitbrei en tot die groot en multi-etniese Russiese Ryk ontwikkel wat gestrek het van Pole in die weste tot die Stille Oseaan.
In die 20ste eeu het Rusland as die Russiese Sosialistiese Federale Sowjetrepubliek (RSFSR) die kernland gevorm van die Sowjetunie, die wêreld se eerste en grootste grondwetlik sosialistiese staat en saam met die Verenigde State van Amerika een van die wêreld se twee supermoondhede. Toe die Sowjetunie in 1991 verbrokkel, is die Russiese Federasie gestig wat in internasionale organisasies die wettige regsopvolger van die Sowjetunie is. Rusland is 'n permanente lid van die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad en 'n voorste lid van die Gemenebes van Onafhanklike State (GOS) en die G8 (deelname tans opgeskort).
Die binne- en buitelandse beleid van die Russiese Federasie word in die 21ste eeu deur twee kwessies oorheers. Die demokratiseringsproses in die Russiese binnelandse beleid het tot stilstand gekom, terwyl die land op internasionale vlak pogings onderneem om sy historiese status as grootmoondheid te herwin. In 'n multipolêre wêreld, waar die Volksrepubliek China dieselfde aspirasies huldig, maar met 'n veel groter en meer gevorderde industriële basis, is sulke verwagtinge moontlik te hoog gestel. Met die Verenigde State as grootskaalse netto-energie-uitvoerder, onder meer van vloeibare gas, is daar intussen 'n strawwe mededinger op Rusland se belangrikste uitvoermarkte, alhoewel die land se grootste gasuitvoerder Gazprom tans op die Europese mark nog substansiële kostevoordele bo Amerikaanse produsente geniet.
4.1 Weermag en verdedigingsuitgawes
4.2 Rusland op pad na 'n post-westerse wêreld
4.3 Veranderende beleid teenoor Oekraïne en die Weste
5.7 Dalende olieprys en Korona-krisis in 2020
6.1 'n Multi-etniese samelewing
6.4 Immigrasie en emigrasie
Die Russiese Federasie lê uitgestrek oor die grootste deel van Noord-Eurasië. Vanweë sy grootte is daar groot eentonigheid én afwisseling. Sy klimaat, plantegroei en grondsoorte strek oor 'n groot gebied. Saam met die klimaat wissel die plantegroei: van die toendra van die Oos-Europese Vlakte en die taiga (naaldboomwoude) tot die steppe (grasvelde) en halfwoestyn aan die Kaspiese See. Daar is 28 Unesco-Wêrelderfenisgebiede in die land.
Topografie[wysig | wysig bron]
Die twee punte van Rusland wat die verste van mekaar geleë is, is sowat 8 000 km uitmekaar: die grens met Pole en die verre suidooste van die Koerile-eilande naby Japan. Rusland is oor elf tydsones versprei. Van die totale oppervlakte word 45 persent deur bosgebiede, 4 persent deur waterliggame, 13 persent deur landboustreke, 19 persent deur rendierweivelde en 19 persent deur ander landerye beslaan.
Die land het die wêreld se grootste oppervlakte woude en is bekend as "die longe van Europa". Net die Amasonereënwoud absorbeer meer koolstofdioksied. Dit voorsien Europa en die hele wêreld van 'n enorme hoeveelheid suurstof.
Russiese hengelvlote het toegang tot drie van die wêreld se oseane – die Atlantiese, die Arktiese en die Stille Oseaan – en hulle verskaf baie van die wêreld se visvoorraad. Die Kaspiese See is die bron van wat beskou word as die wêreld se beste kaviaar.
Die grootste deel van Rusland – sowat driekwart van die totale oppervlakte – bestaan uit uitgestrekte vlaktes (die Oos-Europese en Wes-Siberiese Vlaktes is die grootstes op aarde), hoofsaaklik steppe na die suide en digte woude na die noorde met toendra aan die noordelike kus. Bergreekse word aangetref aan die suidelike grense: die Kaukasus, met Elbroes, teen 5 642 m (18 511 vt) is Rusland en Europa se hoogste punt, gevolg deur Dychtaoe met 'n hoogte van 5 205 m; en die Altai, asook in die oostelike dele, soos die Werchojansk-reeks en die vulkane op die Kamtsjatka-skiereiland. Die Oeralgebergte strek noord-suid en skei Europa van Asië. Dit is ook ryk aan minerale bronne. Altesaam 10% van die wêreld se bewerkbare grond lê in Rusland.
Rusland se kuslyn is langer as 37 000 km aan die Arktiese en die Stille Oseaan, sowel as die Oossee, See van Azof, Swartsee en Kaspiese See. Die Barentssee, Witsee, Karasee, Laptefsee, Oos-Siberiese See, Tsjoekotkasee, Beringsee, See van Ochotsk en die See van Japan is met Rusland verbind. Groot eilande en eilandgroepe sluit in Nowaja Zemlja, Franz Josef-land, Sewernaja Zemlja, die Nieu-Siberiese Eilande, Wrangeleiland, die Koerile-eilande en Sachalin.
Rusland het duisende riviere en mere en het dus een van die wêreld se grootste binnelandse waterbronne. Die grootste van sy watermassas is die Baikalmeer, die wêreld se diepste en mees onbesoedelde varswatermeer. Dit bevat meer as 'n vyfde van die wêreld se vars water. Ander groot mere is onder andere die Ladogameer en die Onegameer.
Van sy 100 000 riviere is die Wolga die land se bekendste, nie net omdat dit die langste rivier in Europa is nie, maar ook vanweë sy groot rol in die Russiese geskiedenis. Rusland se talle natuurlike hulpbronne sluit in petroleum, aardgas, steenkool, hout en minerale.
Vier klimaatsones word in die Russiese Federasie aangetref – van noord na suid: die arktiese, subarktiese, gematigde en subtropiese sone.
Verskeie faktore bepaal Rusland se klimaat. Die enorme grootte van die land en die feit dat baie dele ver van die see is, veroorsaak dat daar in die grootste gebied 'n kontinentale klimaat is, behalwe in die toendra en die verre suidooste. Berge in die suide verhinder die vloei van warm lugmassas van die Indiese Oseaan af en die vlaktes in die weste en noorde stel die land bloot aan Arktiese en Atlantiese invloede.
Federale deelgebiede[wysig | wysig bron]
'n Nagaansig van die Moskouse Kremlin, setel van die president van Rusland, maar ook 'n eersterangse kompleks van katedrale, musea en paleise
Eerste minister Michail Misjoestin se nuwe kabinet op 21 Januarie 2020
Volgens die Russiese grondwet, wat op 12 Desember 1993 tydens 'n nasionale referendum aanvaar is, is Rusland 'n federasie en 'n semi-presidensiële republiek, waarin die president die staatshoof is en die eerste minister die regeringshoof. Die Russiese Federasie is in wese 'n verteenwoordigende demokrasie. Die uitvoerende mag lê by die regering. Die wetgewende mag lê by die regering en die twee kamers van die Federale Vergadering. Die regering word gereguleer deur 'n stelsel van skeiding van magte soos bepaal in die grondwet.
Volgens die Russiese grondwet is grondwetlike justisie in die howe gebaseer op die gelykheid van alle burgers, die regters is onafhanklik en net onderworpe aan die wet, verhore moet oop wees vir die publiek en beskuldigdes word verdediging gewaarborg. Sedert 1996 is daar 'n moratorium op die doodstraf, hoewel dit nog nie wetlik afgeskaf is nie.
Die president word deur die volk gekies vir 'n termyn van ses jaar. Hy is vir 'n tweede termyn herkiesbaar, maar nie vir 'n derde termyn nie. Die laaste verkiesing is op 18 Maart 2018 gehou. Regeringsdepartemente bestaan uit die eerste minister en onderpremiers, ministers en ander verkose individue, wat almal deur die president aangestel word.
Buitelandse betrekkinge en die weermag[wysig | wysig bron]
Russiese valskermsoldate tydens 'n oefening in Kasakstan
Soldate vorm 'n eregarde terwyl 'n krans neergelê word by die Graf van die Onbekende Soldaat in die Alexandertuin vlakby die Moskouse Kremlin
Wat moderne wapentegnologieë betref, het Rusland nog steeds die status van supermoondheid. Die foto wys die Russiese Departement van Verdediging se beheersentrum vir die ultramoderne en unieke hipersoniese Avangard-wapenstelsel in Moskou
In die internasionale reg word erken dat Rusland die plek van die voormalige Sowjetunie ingeneem het. Rusland sit die internasionale verpligtinge van die Sowjetunie voort, het die land se permanente plek ingeneem in die Veiligheidsraad van die Verenigde Nasies en het sy lidmaatskap oorgeneem van ander internasionale organisasies, asook sy regte en verpligtinge wat internasionale verdrae en skuld betref.
Rusland se buitelandse beleid het vele fasette. Die land het diplomatieke betrekkinge met 178 lande en het 140 ambassades. Sy buitelandse beleid word bepaal deur die president en word geïmplementeer deur die departement van buitelandse sake.
As een van die vyf permanente lede van die VN se Veiligheidsraad speel Rusland 'n belangrike rol in die handhawing van internasionale vrede en veiligheid – asook in die oplossing van internasionale konflikte deur sy deelname aan die Midde-Oosterse Kwartet, die sesparty-samesprekings met Noord-Korea en die oplossing van die Kosowo-konflik. Rusland is lid van die G8 (groep van agt nywerheidslande, maar tans opgeskort), die Europese Raad, die Organisasie vir Veiligheid en Samewerking in Europa en die Asiaties-Pasifiese Ekonomiese Samewerkingsforum. Rusland speel ook gewoonlik 'n leidende rol in streekorganisasies soos die Gemenebes van Onafhanklike State (GOS), Eurasiese Ekonomiese Gemeenskap, die Verdragsorganisasie vir Kollektiewe Veiligheid en die Shanghaise Samewerkingsorganisasie. Sedert die verbrokkeling van die Sowjetunie het Rusland 'n vriendskapliker dog wispelturige verhouding met die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie (Navo). Die Navo-Russiese Raad is in 2002 gestig om samewerking tussen hulle te bevorder.
Weermag en verdedigingsuitgawes[wysig | wysig bron]
Rusland het Sowjet-bates oorsee oorgeneem en die meeste van die Sowjetunie se vervaardigings- en verdedigingsgeriewe is in die land self. Die Russiese weermag bestaan uit die grondmag, vloot en lugmag. In 2006 het die weermag 1,03 miljoen lede in aktiewe diens gehad. Rusland het die grootste voorraad kernwapens in die wêreld en die tweede grootste vloot ballistiese-missiel-duikbote. Die land vervaardig al sy eie militêre toerusting en is sedert 2001 die grootste verskaffer van wapens: Hy is verantwoordelik vir sowat 30% van wapenverkope wêreldwyd en voer wapens na sowat 80 lande uit.
Net soos in die Sowjetunie is daar diensplig vir alle manlike burgers tussen 18 en 27 jaar. Weens verskeie probleme is die tydperk in 2008 begin verkort sodat kontraksoldate teen 2010 70% van die weermag kan uitmaak. Verdedigingsuitgawes het die afgelope ses jaar verviervoudig. Die regering se amptelike militêre uitgawes in 2008 is $40 miljard, hoewel verskeie bronne soos Amerikaanse Intelligensie en die Internasionale Instituut vir Strategiese Studies dit heelwat hoër raam. Tussen 2006 en 2015 word sowat $200 miljard bestee aan die opgradering van militêre toerusting.
Rusland op pad na 'n post-westerse wêreld[wysig | wysig bron]
Die huidige tweeledige NAVO-strategie teenoor die Russiese Federasie, wat op militêre afskrikking en gelyktydige dialoogvoering steun, word in Moskou as bevestiging vir die vermoede geïnterpreteer dat die weste 'n aggressiewe beleid teen die land volg. So teken Russiese politici beswaar aan teen die "demonisering" van Rusland (wat ook ingang tot westerse media vind) en westerse bewerings oor 'n "dreigende gevaar uit die ooste" wat volgens die Russiese standpunt hoegenaamd nie bestaan nie.
Desondanks tree Rusland op die internasionale toneel as teenspeler van die supermoondheid Verenigde State op, soos ook weerspieël word in stygende verdedigingsuitgawes. In 2016 is die Russiese militêre besteding met 5,4 persent verhoog. Ekonomies betaal die Russiese Federasie 'n hoë prys vir hierdie beleid. So het die militêre ekonoom Wasili Satsepkin daarop gewys dat die militarisering van Rusland se staatsbesteding ekonomiese groei belemmer. Slegs die korrupte burokrasie trek volgens hom voordeel uit stygende verdedigingsuitgawes.
Sergei Sipljaef, 'n deskundige op die gebied van die volkereg, vrees dat Rusland se beleid van selfisolering, sy politieke veldtog teen die weste en grootskaalse beleggings in die wapenbedryf vir die Russiese ekonomie op die lang termyn op bankrotskap sal uitloop. Die geskiedenis van die Sowjetunie se verbrokkeling het volgens hom reeds die bewys gelewer dat Moskou militêre wedywering met die VSA nie kan bekostig nie.
Veranderende beleid teenoor Oekraïne en die Weste[wysig | wysig bron]
Die Donbas-konflik in die Russiessprekendce ooste van Oekraïne en die Russiese anneksasie van die Krim-skiereiland word deur politieke analiste as uitvloeisels van Moskou se drasties veranderende binne- en buitelandse beleid beskou. Westerse deskundiges verskil nogtans oor die gevolgtrekkings waartoe regerings in Europa en Washington moet kom. Een hipotese beweer dat die opkoms van outoritêr-nasionalistiese strominge in Rusland tot 'n meer aggressiewe buitelandse beleid sal lei. 'n Ander teorie vewys in verband met Moskou se veranderende buitelandse beleid na Russiese vrese oor die sogenaamde "bonte rewolusies" in lande soos Oekraïne wat moontlik ook in Rusland aanhangers sal vind. Terwyl Rusland ekonomiese uitdagings in die gesig staar wat uit dalende pryse vir fossiele brandstowwe voortspruit, probeer Moskou moontlik die Russiese publiek se aandag op konflikte met ander lande te vestig en steun te werf vir 'n meer aggressiewe buitelandse beleid. Sommige analitici staan krities teenoor die optrede van westerse rolspelers soos NAVO, VSA en Europese Unie wat met hul poging om hul invloedsfeer na Oekraïne - en dus naby Rusland se grense - uit te brei net soos Moskou verantwoordelikheid dra vir die eskalerende Oekraïne-konflik.
Buitelandse beleggings[wysig | wysig bron]
Pyplynnetwerk van Rusland na Wes-Europa
Teen die einde van 2011 het die totale buitelandse belegging in die Russiese ekonomie VS$ 347,2 miljard beloop – 'n toename van 15,7 persent teenoor 2010.
In die tydperk tussen 2015 en 2018 het regstreekse buitelandse beleggings (RBB) slegs 0,2 persent van die Russiese Federasie se bruto geografiese produk beloop – die laagste persentasie van alle opkomende markte (laer as in Nigerië met 0,3 persent, Venezuela met 0,5 persent en Oekraïne met 2,7 persent). As herbeleggings in ag geneem word, styg hierdie ekonomiese aanwyser tot 1,5 persent van die BGP – meer as in Saoedi-Arabië, Nigerië, Suid-Korea, Suid-Afrika en Venezuela.
Sanksies, wat ná die besetting van die Krim-skiereiland en sy inlywing by die Russiese Federasie ingestel is, bly 'n belangrike faktor as buitelandse ondernemings beleggings in die land oorweeg, net soos die slegte beleggingsklimaat en lae groeivooruitsigte.
Sanksies, wat ná die besetting van die Krim-skiereiland en sy inlywing by die Russiese Federasie ingestel is, bly 'n belangrike faktor as buitelandse ondernemings beleggings in die land oorweeg, net soos die slegte beleggingsklimaat en lae groeivooruitsigte.
Huidige ekonomiese hoofsektore[wysig | wysig bron]
Die nywerheidsektor het in die eerste ses maande van 2008 32,7 persent van Rusland se bruto binnelandse produk (BBP) opgelewer; die energiesektor was die belangrikste bedryf wat 10,6 persent bygedra het. Die tweede grootste sektor is handel, die gastebedryf en vervoer wat 30,3 persent van die BBP verteenwoordig het. Die finansiële sektor het 14,4, ander openbare en privaat dienste 13,9, die boubedryf 5,7 en die landbousektor 3,0 persent van die BBP opgelewer ('n groot deel van die landbouprodukte word egter op privaat grond verbou en informeel bemark).
Ekonomiese ontwikkeling in die vroeë 21ste eeu[wysig | wysig bron]
Digitalisering is een van die kernbeleide van Rusland se regering: Innopolis-universiteitskampus in 'n tegnologiepark buite Kazan
Sedert die begin van die huidige eeu het stygende oliepryse, toenemende buitelandse beleggings, hoër binnelandse verbruik en groter politieke stabiliteit Rusland se ekonomiese groei 'n hupstoot gegee. Die land het die jaar 2007 vir die negende agtereenvolgende jaar met ekonomiese groei afgesluit, met 'n gemiddeld van 7% per jaar sedert die finansiële krisis van 1998. In 2007 was Rusland se bruto binnelandse produk (BBP) VS$2 076 miljard, die sewende grootste in die wêreld en 8,1% hoër as die vorige jaar. Die gemiddelde salaris in Rusland was vroeg in 2008 sowat VS$640 per maand in vergelyking met VS$80 in 2000. Sowat 14% van Russe het in 2007 onder die broodlyn gelewe – heelwat minder as die 40% in 1998, toe die ekonomie op sy grootste laagtepunt was sedert die verbrokkeling van die Sowjetunie. Werkloosheid was 4,8% in 2018 en 4,6% in 2019 in vergelyking met sowat 12,4% in 1999.
Hoofkantoor van die motorvervaardiger Avtowaz in Togliatti (Toljatti) in die SAmara-oblast, een van meer as 300 sogenaamde monostede met 'n eensydige industriële struktuur
In 2001 het 'n meer gestroomlynde belastingstelsel (met 'n basiese belastingkoers van 13 persent) die las op die land se burgers verlig en staatsinkomste verhoog.
Die ekonomiese ontwikkeling van die land is egter oneweredig aangesien die Moskou-streek 'n buitengewoon groot deel tot die BBP bydra. 'n Groot deel van Rusland, veral plattelandse gebiede, vaar veel swakker. In 2019 is 300 nywerheidstede as sogenaamde «monostede» geklassifiseer vanweë hul eensydige industriële struktuur. Die spektrum van hierdie monostede strek van Beringofski, 'n klein nedersetting van 700 siele op die eiland Tsjoekotka, tot Togliatti, 'n stad met 'n bevolking van meer as 700 000.
Ondanks alle ekonomiese uitdagings het die middelklas gegroei van net 8 miljoen mense in 2000 tot 55 miljoen in 2006. Rusland het in 2007 altesaam 110 miljardêrs gehad, die grootste getal buite die VSA.
Ondanks die land se sterk ekonomiese groei lys die Wêreldbank verskeie uitdagings wat die Russiese ekonomie in die gesig staar, onder meer die diversifisering van die ekonomie en die aanmoediging van die groei van klein en middelslag-besighede. Die diversifisering van Rusland se uitvoere, veral die vervaardiging van industriële goedere waarmee Russiese ondernemings op die wêreldmark kan meeding, word gekeer deur strukturele besonderhede. So word Russiese nywerheidsprodukte tans grotendeels in staatsondernemings vervaardig. Westerse analitici wys daarop dat meer as twee derdes van die Russiese ekonomie in staatsbesit of in groot konglomerate gekonsentreer is. Hierdie groot ondernemings oorheers die Russiese mark en kan self baie van sy reëls opstel. Anders as in die geval van suksesvolle rolspelers op die wêreldmark is daar in Rusland steeds 'n gebrek aan innovatiewe middelgroot ondernemings in die nywerheidsektor.
Dalende olieprys en Korona-krisis in 2020[wysig | wysig bron]
Die verbrokkeling van die olieproduksie-ooreenkoms tussen Rusland en Saoedi-Arabië vroeg in 2020 het, net soos die uitwissing van miljarde se waarde op internasionale effektebeurse as gevolg van die Koronaviruspandemie van 2019-2020 in Maart 2020, skokgolwe deur die Russiese ekonomie gestuur, soos weerspieël in die volatiliteit van Russiese effektebeurse en die roebel-wisselkoers wat in die eerste drie maande van 2020 elkeen twintig persent van hul waarde verloor het.
Ter vergelyking: Duitsland
Bruto binnelandse produk (BBP, nominaal, in miljard €) 1397 1403 3344,4
BBP per capita (in €) 9516 9557 40340
Bevolking (miljoen) 146,8 146,8 82,9
Wisselkoers, 1 € = ? roebel, jaarlikse gemiddeld 65,94 74,04 -
Bron: Germany Trade and Invest (GTAI): Wirtschaftliche Eckdaten Russlands
'n Multi-etniese samelewing[wysig | wysig bron]
Buitelandse bevolking in Rusland volgens herkoms in 2002
Die Russiese Federasie het 'n uiteenlopende, veelrassige bevolking van 144,5 miljoen, wat tot sowat 160 verskillende etniese groepe en inheemse volke behoort:
Etnonieme[wysig | wysig bron]
Die Afrikaanse terme «Rus» en «Russe» word in Russies deur twee woorde met verskillende betekenisse weergegee. Terwyl vir etniese Oos-Slawiese Russe die etnoniem русский (Roesski, meervoudsvorm: Roesskije) gebruik word, word na Russiese staatsburgers met afwykende etniese agtergronde sedert die 1990's as россиянин (Rossijanin) verwys.
Bevolkingsdigtheid[wysig | wysig bron]
Immigrasie en emigrasie[wysig | wysig bron]
In 2006 het 186 380 immigrante Rusland binnegekom, waarvan 95% van GOS-lande is. Daar is ook sowat 10 miljoen onwettige immigrante van oud-republieke van die Sowjetunie. Die Russiese bevolking neem nogtans af, veral as gevolg van die lae geboortekoers en die lae lewensverwagting van mans (wat onder meer aan drankmisbruik toegeskryf word). Daarnaas is emigrasie 'n beslissende faktor in die land se demografiese ontwikkeling – miljoene Russe het hulle sedert die 1990's in Europese en oorsese lande gevestig. Duitsland is die belangrikste bestemming vir Russiese emigrante met 'n Russiessprekende gemeenskap van sowat vier miljoen – die grootste buite Rusland.
Die Russiese Federasie het – as 'n land met 'n krimpende bevolking – van die liberaalste immigrasiewette ter wêreld. Die Russiese arbeidsmark is aantreklik genoeg vir honderdduisende immigrante uit Europa (onder wie meer as 100 000 elk uit Duitsland en die Verenigde Koninkryk). Immigrante mag na vyf jaar se permanente verblyf in die land die burgerskap van die Russiese Federasie aanneem as hulle Russies magtig is en 'n sodanige taaltoets slaag.
In vergelyking met slegs 18 persent in 1918 woon tans 73 persent van die burgers in stedelike gebiede. Die twee grootste stede is Moskou (11 514 000 inwoners volgens die sensus van 2010) en Sint Petersburg (4 848 000). Elf ander stede het meer as 'n miljoen inwoners: Jekaterinburg, Kazan, Nizjni Nowgorod, Nowosibirsk, Oefa, Omsk, Perm, Rostof aan die Don, Samara, Tsjeljabinsk en Wolgograd.
Kazan | Krasnojarsk | Moskou | Nizjni Nowgorod | Nowosibirsk | Oefa | Omsk | Perm | Rostof aan die Don | Samara | Sint Petersburg | Tsjeljabinsk | Wolgograd |
Vroeë periode[wysig | wysig bron]
In prehistoriese tye is die gebied wat later Europese Rusland sou word, bewoon deur veral Slawiese en Fins-Oegriese volke. Die Slawiërs was waarskynlik in 'n gebied rondom die Pripjat-moerasse gekonsentreer en het van daar verder versprei. Hulle het veral handel gedryf met Griekeland, die Krim en later met die Romeinse en Bisantynse ryke.
Kiëf-Roes[wysig | wysig bron]
Die doop van die inwoners van Kyiv (Kiëf) in die Dniprorivier, deur Klawdy Lebedef
Weens die versplintering het dit die Mongole, of Goue Horde, wat die gebied sedert 1223 binnegeval het, nie veel gekos om die prinsdomme omver te werp nie. Mongoolse oorheersing het die gebied se ekonomiese en sosiale ontwikkeling gestrem en sou vir die volgende drie eeue voortduur.
Moskowië en die eerste tsare[wysig | wysig bron]
Van 1533 tot 1584 regeer Iwan die Verskriklike. Hy is die eerste heerser wat amptelik as tsaar van Rusland gekroon word. Hy beywer hom aanvanklik vir vreedsame hervormings en vernuwings. Hy stel die boekdrukkuns in, onderwerp die kerk aan die staat en standaardiseer rituele en verordeninge.
Sy latere bewind word egter deur 'n periode van terreur gekenmerk. Hy raak betrokke in die sogenaamde Lyflandse Oorlog wat 22 jaar voortsleep en die Russiese ekonomie en leër ruïneer. Boonop sterf sy vrou, Anastasia Romanowna en Iwan glo die bojare het haar vermoor. Hy kom nie hierdie slag te bowe nie en sy gesondheid begin agteruitgaan. Hy gaan geestelik agteruit en word paranoïes en gewelddadig.
Tydens Fjodor se bewind lê die regte mag in die hande van sy swaer en voog, die bojaar Boris Godoenof. Ná Fjodor se dood begin 'n chaotiese tydperk, bekend as die Tyd van Beroeringe, waarin Rusland onder andere deur Vals Dmitri I en Vals Dmitri II regeer word. Laasgenoemde word op 11 Desember 1610 vermoor terwyl hy halfdronk is en dit lui die tydperk van die Huis van Romanof in.
Keiserlike Rusland[wysig | wysig bron]
Sowjet-Rusland[wysig | wysig bron]
Teen die einde van die burgeroorlog het 20 miljoen Russe al gesterf en die ekonomie en infrastruktuur was aan flarde. Die Russiese Federatiewe Sosialistiese Sowjetrepubliek stig die Sowjetunie op 30 Desember 1922 saam met drie ander republieke. Die Russiese republiek oorheers die Sowjetunie tydens sy 74-jarige bestaan. Die Bolsjewiste stel gratis mediese sorg en opvoeding in, asook die reg om 'n werk en huisvesting te hê. Vroueregte word aansienlik verbeter. Ná Lenin se dood in 1924 word Josef Stalin 'n diktator. Hy begin met industrialisasie en in 'n kort tyd verander die Sowjetunie van 'n landbouland in 'n groot, magtige nywerheidsmag.
Russiese Federasie[wysig | wysig bron]
Moskwa-Siti in 2016
Tydens en ná die versplintering van die Sowjetunie, terwyl uitgebreide hervormings, onder meer privatisasie, plaasvind, beleef die Russiese ekonomie 'n groot krisis. Die BBP en nywerheidsproduksie neem tussen 1990 en einde 1995 met sowat 50% af. Prysbeheer word afgeskaf en daar word begin met privatisering. Miljoene verarm – volgens die Wêreldbank leef tussen 39% en 49% van die bevolking teen middel 1993 in armoede in vergelyking met 1,5% in die laat-Sowjettydperk. Vertragings in die betaling van lone word 'n langdurige probleem met miljoene mense wat maande en selfs jare te laat betaal word. Die privatiseringsproses bring mee dat beheer van ondernemings grootliks van staatsagentskappe verskuif na groepe individue met kontakte in die regering en die mafia. Gewelddadige kriminele groepe neem dikwels staatsondernemings oor en open met sluipmoorde die pad na afpersing. Korrupsie in die regering word alledaags. Baie van die nuwe rykes neem biljoene se kontant en bates uit die land. Daar is ook sosiale agteruitgang en die geboortesyfer daal geweldig terwyl die sterftesyfer die hoogte in skiet. Wetteloosheid is volop. Misdaadbendes en georganiseerde misdaad floreer en ander gewelddadige misdade vier hoogty.
Die 1990's word gekenmerk deur gewapende etniese konflik, soos in Tsjetsjnië, Noord-Ossetië-Alanië en Abchasië. Hoë begrotingstekorte en die Asiatiese finansiële krisis van 1997 vererger Rusland se finansiële probleme en laat die BBP nog verder daal.
Op 31 Desember 1999 bedank Jeltsin as president en oorhandig sy pligte aan die pas aangestelde eerste minister Wladimir Poetin, wat daarna die 2000-verkiesing wen. Poetin se gewildheid neem toe nadat hy die Tsjetsjniese opstande onderdruk. Tydens sy bewind herstel die ekonomie en toon nou reeds nege jaar agtereenvolgens 'n groei. Dit verhoog die lewenstandaard en plaas Rusland terug op die wêreldverhoog. Hoewel talle Westerse lande Poetin kritiseer omdat hulle baie van sy hervormings as ondemokraties beskou, neem sy gewildheid binne Rusland toe vanweë die herstel van orde, stabiliteit en vooruitgang.
Toe Dmitri Medwedef in 2008 verkies is tot nuwe president, is hy deur baie politieke waarnemers as niks meer as Wladimir Poetin se tydelike plekhouer in die Kremlin beskou nie. Met die volgende verkiesing het Poetin die presidentsamp hervat. Grondwetlike wysigings en die benoeming van Michail Misjoestin as nuwe premier word as pogings van Poetin se kant beskou om enersyds sy politieke invloed ook ná die beëindiging van sy tweede opeenvolgende ampstermyn (die laaste volgens die Russiese grondwet) te verseker, maar andersyds ook aandag te gee aan die ekonomiese uitdagings wat Rusland in die gesig staar.
Rusland se 160 etniese groepe praat sowat 100 tale. Volgens die 2002-sensus praat 142,6 miljoen mense Russies, gevolg deur Tartaars met 5,3 miljoen en Duits met 2,9 miljoen sprekers. Russies is die enigste amptelik staatstaal, maar elke republiek binne die federasie mag sy plaaslike taal kies as tweede amptelike taal.
Buite die gevestigde toerismestrukture (veral in die hoofdestemmings St. Petersburg, Moskou en die Goue Ring van Rusland) is ten minste basiese kennis van die Cyrilliese alfabet en Russiese taal 'n voorvereiste vir maklike oriëntasie en kommunikasie omrede Engels nouliks verstaan word.
Die Christendom, Islam, Boeddhisme en Judaïsme is Rusland se tradisionele godsdienste en word beskou as deel van die land se "historiese erfenis", volgens 'n wet van 1997. Skattings van die aantal gelowiges verskil grootliks tussen bronne en sommige meen dat tussen 16% en 48% van die bevolking ongelowig is.
Russies-Ortodoksie is die grootste geloof in Rusland. Die Kerk het ontstaan in 988, toe grootprins Wladimir die Grote van Kiëf die Christelike geloof aangeneem het as die land se amptelike godsdiens.
Klassieke musiek en ballet[wysig | wysig bron]
Tsjaikofski het die wêreld se bekendste balletwerke gekomponeer, soos Swanemeer en Die Neutkraker. In die 20ste eeu het die Russiese dansers Anna Pawlowa en Vaslav Nijinsky beroemd geraak en impresario Sergei Diaghilev en sy Ballets Russes se toere oorsee het die ontwikkeling van dans wêreldwyd beïnvloed en die Sowjetunie se choreografieskole het die een beroemde internasionale ster ná die ander opgelewer, onder andere Maya Plisetskaya, Rudolf Nureyev en Mikhail Baryshnikov. Die Bolsjoi-ballet in Moskou en die Kirof in Sint Petersburg is steeds wêreldberoemd.
Russiese letterkunde word beskou as van die invloedrykste en beste ontwikkel in die wêreld en dra by tot van die wêreld se bekendste letterkundige werke. Dit dateer uit die 10de eeu en teen die vroeë 19de eeu het 'n plaaslike tradisie ontstaan wat van die beste skrywers van alle tye opgelewer het. Dié periode het begin met Aleksander Poesjkin, wat beskou word as die vader van die moderne Russiese letterkunde en dikwels beskryf word as die Russiese William Shakespeare. Van die bekendste Russiese digters en skrywers van die 19de eeu is Anton Tsjechof, Michail Lermontof, Leo Tolstoi, Nikolai Gogol, Iwan Toergenef en Fjodor Dostojefski. Iwan Gontsjarov, Michail Saltikof, Aleksei Pisemski en Nikolai Leskof was bekende prosaskrywers. Tolstoi en Dostojefski was veral grootse figure wat albei al beskryf is as die beste romankrywers ooit.
Oorspronklike Sowjetse plakkaat wat vir Die Oorlogskip Potemkin adverteer
Terwyl rolprente in die Weste aanvanklik beskou is as 'n vorm van goedkoop vermaak vir die werkersklas, het die Russiese rolprentwese ná die 1917-rewolusie 'n ernstiger oogmerk gehad. Russiese en later Sowjet-rolprentmakers het grootse prente gemaak soos The Battleship Potemkin. Sergei Eisenstein en Andrei Tarkofski het van die wêreld se innoverendste en invloedrykste regisseurs geword.
In 1932 het Stalin sosialistiese realisme die staatsbeleid gemaak. Dit het 'n demper geplaas op kreatiwiteit, maar baie Sowjet-rolprente in dié genre was geslaagd, onder andere Tsjapajef, Die Kraanvoëls Vlieg en Ballade van 'n Soldaat. Leonid Gaidai se komedies was in die 1960's en 1970's gewild en in 1969 is Wladimir Motil se Wit Son van die Woestyn uitgereik, wat 'n nuwe genre bekend as "osterns" ingelei het. Ruimtevaarders kyk na dié prent voor elke reis na die ruimte.
In die 1980's en 1990's het die Russiese rolprentwese 'n krisis beleef. Hoewel rolprentmakers hulle nou vrylik kon uitdruk, is staatsubsisies drasties verminder en minder prente is vervaardig. Aan die begin van die 21ste eeu het meer mense na die teaters begin gaan en die bedryf het begin groei in die lig van die land se verbeterende ekonomie. Meer prente word reeds hier vervaardig as in Duitsland of Brittanje. In 2007 is $565 miljoen se kaartjies verkoop – 37% meer as in die vorige jaar. Russiese prente word internasionaal steeds hoog aangeslaan. Roesskii Koftsjeg ("Russiese Ark", 2002) was die eerste vollengte-rolprent ooit wat in een lang skoot geskiet is.
Bandy is die nasionale sport van Rusland en een van die gewildste sportsoorte in Rusland. Dit is verwant aan yshokkie, 'n ander gewilde sportsoort. Rusland is een van die suksesvolste lande in yshokkie met Kanada as hul sterkste mededinger.
Die Russiese nasionale rugbyspan kon vir die Rugbywêreldbeker 2011 en Rugbywêreldbeker 2019 kwalifiseer, maar het tydens albei toernooie die groepfase op die laaste plek beëindig. Hulle ding in die Europese Nasiesbeker met ander opkomende rugbyspanne mee. Veral wedstryde teen die politieke aartsvyand Georgië geniet groot aandag en word as 'n soort "Dawid teen Goliat" beskou, veral as gevolg van Georgië se sterk wenrekord teen die noordelike buurland.
Op die hoogtepunt van die Koue Oorlog is die Olimpiese Somerspele 1980 in die Sowjetse hoofstad Moskou aangebied, wat deur verskeie Westerse lande as gevolg van die Sowjetse inval in Afghanistan geboikot is. As reaksie hierop het die Sowjetunie en sy bondgenote die Olimpiese Somerspele 1984 in Los Angeles geboikot. Sotsji het die Olimpiese Winterspele 2014 (en aansluitend die Paralimpiese Winterspele 2014) gehuisves, waartydens die gasheer Rusland die meeste medaljes ingepalm het. Sedert 2014 word die Russiese Grand Prix as deel van die Formule Een-wêreldkampioenskap op die Sochi Autodrom rondom die Olimpiese Park in Sotsji aangebied.
Medialandskap en vryheid van mening[wysig | wysig bron]
Die voormalige Russiese president Dmitri Medwedef in die Washington-ateljee van Russia Today TV met Margarita Simonjan
Maar ondanks hierdie voorvereistes vir die vryheid van uitdrukking en 'n vrye perslandskap is daar steeds geen landswye uitsaaier wat onafhanklike verslaggewing en inligting oor regeringsake bied en kritiese kommentaar op die regeringsbeleid sou lewer nie. Sedert die ontbinding van die Sowjetunie en die stigting van die Russiese Federasie is volgens statistieke van die Russiese joernalistevereniging meer as 300 joernaliste vermoor. Die Moskouse Buro vir Menseregte berig dat net in 2009 57 joernaliste slagoffers van moordaanvalle geword het.
Die nasionale agentskap Roskomnadsor[wysig | wysig bron]
Volgens die Russiese perswet kan Roskomnadsor media oor hulle optrede vermaan – en 'n medium ná twee waarskuwings laat sluit. So is die dagblad Nowaja Gazeta, wat in besit van die voormalige president Michail Gorbatsjof en die bankier Aleksander Lebedef is en vir sy kritiese houding teenoor die regering bekend staan, al verskeie kere onder druk geplaas. In die najaar van 2010 het Roskomnadsor gedreig om dié koerant se druklisensie te beëindig nadat dit 'n artikel uit die program van 'n neo-nazi-organisasie aangehaal het en weens die "verspreiding van ekstremistiese propaganda" gedagvaar is. Sedert 2001 is tien joernaliste, wat vir Nowaja Gazeta werksaam was, vermoor.
Media onder beheer van die staat, energiereuse en oligarge[wysig | wysig bron]
Roskomnadsor verskaf ook inligting oor die medialandskap in Rusland – so het die totale aantal media, wat deur die agentskap gelys, vroeg in 2011 66 032 beloop, waarvan 5 254 televisie-stasies, 3 769 radiostasies, 28 449 dagblaaie en 21 572 tydskrifte. Die meeste media word deur die staat beheer, veral die groot nuusagentskappe en televisie-kanale. Die graad van beheer varieer grootliks.
Toegang tot die media[wysig | wysig bron]
Volgens meningspeilings deur die Russiese WZIOM-instituut gee 95 persent van die Russiese bevolking die voorkeur aan televisie as hul hoofbron van inligting, maar slegs vyf persent aan koerante. Daar is 'n vinnig groeiende mark vir betaaltelevisie, met die satellietverspreider Tricolor as die belangrikste aanbieder. Die Russiese regering het 'n projek van stapel gestuur om toegang tot digitale televisie-ontvangs vir alle huishoudings te verseker.
Joernaliste kla soms dat die Russiese publiek onverskillig teenoor kwelvrae staan en dus ook nie belang stel in kritiese verslaggewing nie. So was daar gedurende Rusland se transformasie tot 'n demokratiese samelewing wél 'n fase wat deur die stigting van 'n verskeidenheid mediaondernemings (dikwels het oligarge meer as een mediamaatskappy besit) en kritiese joernalisme gekenmerk was. Die euforie van die vroeë 1990's het egter geleidelik plek gemaak vir 'n soort regeringsvriendelike joernalisme wat tipies was vir die Sowjet-tydperk, veral op Rusland se televisiekanale wat baie aandag aan die regering se standpunte gee en moontlik ook nog as spreekbuis vir invloedryke oligarge optree wat die Kremlin-beleid steun. Maar daar is baie kwelvrae waaroor die media heeltemal swyg.
↑ (ru) "Сказание о Словене и Русе и городе Словенске из Хронографа 1679 года". novgorod.ru. Besoek op 17 Januarie 2020.
↑ (en) "World Statistics Pocketbook 2016 edition" (PDF). United Nations Department of Economic and Social Affairs. Statistics Division. 2016. Besoek op 17 Januarie 2020.
↑ (en) "The Russian federation: general characteristics". Federal State Statistics Service. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 28 Julie 2011. Besoek op 5 April 2008.
↑ (ru) gks.ru: Bevolking soos op 1 Januarie 2020
↑ 5,0 5,1 5,2 5,3 (en) "Russia". Internasionale Monetêre Fonds. Oktober 2019. Besoek op 17 Januarie 2020.
↑ (en) "2019 Human Development Index Ranking". United Nations Development Programme. 2019. Besoek op 17 Januarie 2020.
↑ (en) "GINI index (World Bank estimate)". Wêreldbank. Besoek op 17 Januarie 2020.
↑ (ru) "Сведения о наличии и распределении земель в Российской Федерации на 1 January 2017 (в разрезе субъектов Российской Федерации)". Rosreestr.
↑ (de) Handelsblatt, 3 Julie 2019: Gazprom verdrängt US-LNG aus Europa. Besoek op 24 Julie 2019
↑ (en) UNESCO World Heritage Centre. "Russian Federation". Besoek op 17 Januarie 2020.
↑ (de) Ambassade van die Russiese Federasie in Duitsland: Welkom in Rusland – Oorsig. Besoek op 3 Desember 2019
↑ (en) Library of Congress. "Topography and Drainage". Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (en) Walsh, Nick Paton. "It's Europe's lungs and home to many rare species. But to Russia it's £100bn of wood". Guardian (UK). Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (en) "Oil prices drive the cost of food". RIA Novosti. Besoek op 13 Mei 2018.
↑ 16,0 16,1 (en) The World Factbook (1 Mei 2018). "Russia". Central Intelligence Agency. Besoek op 17 Januarie 2020.
↑ (en) "Lake Baikal—A Touchstone for Global Change and Rift Studies". United States Geological Survey. Besoek op 26 Desember 2007.
↑ (en) "Lake Baikal". Unesco World Heritage Centre. Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (en) "Angara River". Encyclopædia Britannica. Besoek op 17 Januarie 2020.
↑ (en) "Russian Federation: Country Brief". Wêreldbank. Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (en) "Climate". Library Of Congress. Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (en) "Chapter 4. The President of the Russian Federation". The Constitution of the Russian Federation. Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (en) "Chapter 6. The Government of the Russian Federation". The Constitution of the Russian Federation. Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (en) "Chapter 5. The Federal Assembly". The Constitution of the Russian Federation. Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (en) "Chapter 2. Rights and Freedoms of Man and Citizen". The Constitution of the Russian Federation. Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (en) "Chapter 7. Judicial Power". The Constitution of the Russian Federation. Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (en) "Country Profile Russia". Foreign & Commonwealth Office of the United Kingdom. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 31 Julie 2003. Besoek op 12 Desember 2007.
↑ (en) ""News From Russia", Issue No. 4". The Embassy of the Russian Federation in the Republic of India. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 Desember 2004. Besoek op 27 Desember 2007.
↑ (en) Kosachev, Konstantin. "Russian Foreign Policy Vertical". Russia In Global Affairs. Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (en) "NATO-Russia relations". NATO. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 11 April 2007. Besoek op 27 Desember 2007.
↑ (en) "Chapter 2—Investing In Russian Defense Conversion: Obstacles and Opportunities". Federation of American Scientists. Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (en) "Status of Nuclear Powers and Their Nuclear Capabilities". Federation of American Scientists. Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (en) "US drives world military spending to record high". Australian Broadcasting Corporation. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 13 Junie 2006. Besoek op 27 Desember 2007.
↑ (en) "Russia arms exports could exceed $7 bln in 2007 – Ivanov". RIA Novosti. Besoek op 27 Januarie 2008.
↑ (en) "Russian defense spending to grow 20% in 2008, to $40 bln". RIA Novosti. Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (en) "Rice: Russia's Military Moves 'a Problem'". ABC News. Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (en) "World Wide Military Expenditures". Global Security. Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (en) "Big rise in Russian military spending raises fears of new challenge to west". Guardian. Besoek op 13 Mei 2018.
↑ bpb.de, 19 Mei 2017: Russlands Weg in die "postwestliche Welt". Vergelyk Vasilij Sacepin: Voennaja nagruska stala tormosom (Militêre besteding as remskoen), in: Огонёк (Ogonjok), 17 Oktober 2016, bl. 14
↑ bpb.de, 19 Mei 2017: Russlands Weg in die "postwestliche Welt". Sergej Cypljaev: Žizn' po eskizam national'noj idei (Die Lewe volgens Sketse van die Nasionale Idee), in: Nezavisimaja Gazeta, 26 April 2016. Besoek op 20 Februarie 2020
↑ (de) Stiftung Wissenschaft und Politik (SWP) - Themendossiers: Krise um die Ukraine: Russland . Besoek op 29 Februarie 2020
↑ (en) The Moscow Times, 22 Mei 2019: Foreign Direct Investment Into Russia Is Fsalling. Besoek op 4 Desember 2019
↑ (en) "Russians weigh an enigma with Putin's protégé". MSNBC. Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (en) "Russia's economy under Vladimir Putin: achievements and failures". RIA Novosti. Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (en) "Russia's unemployment rate down 10% in 2007 – report". RIA Novosti. Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (en) "Russia — Unemployment rate (%)". indexmundi.com. Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (en) Tavernise, Sabrina (23 Maart 2002). "Russia Imposes Flat Tax on Income, and Its Coffers Swell". The New York Times. Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (ru) "Gross regional product by federal subjects of the Russian Federation 1998–2006". Federal State Statistics Service. Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (de) GTAI Germany Trade and Invest, 13 Augustus 2019: Russland startet neuen Anlauf zur Rettung der Monostädte. Besoek op 4 Desember 2019
↑ (en) "Russia: How Long Can The Fun Last?". BusinessWeek. Besoek op 27 Desember 2007.
↑ (en) Robin Paxton. "A billion dollars not enough for Russian rich list". Forbes. Besoek op 19 April 2008.
↑ ostexperte.de, 19 Februarie 2018: Russland. Wo bleibt der Wettbewerb der Märkte? Besoek op 10 Maart 2020
↑ The Moscow Times, 19 Maart 2020: Tumbling Ruble Forces Central Bank To Intervene. Besoek op 19 Maart 2020
↑ (ru) "International Migration". Federal State Statistics Service. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 Mei 2007. Besoek op 13 Januarie 2008.
↑ (en) "Russia cracking down on illegal migrants". International Herald Tribune. 15 Januarie 2007. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 15 September 2008.
↑ (ru) "Resident population". Federal State Statistics Service. Besoek op 27 Desember 2007.
↑ (en) "Russia: Economic Conditions in Mid-1996". Library of Congress. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 22 September 2012.
↑ (en) "Russian Federation" (PDF). Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD). Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (en) Treisman, Daniel. "Is Russia's Experiment with Democracy Over?". UCLA International Institute. Besoek op 31 Desember 2007.
↑ (en) "Russian Census of 2002". 4.3. Population by nationalities and knowledge of Russian; 4.4. Spreading of knowledge of languages (except Russian). Federal State Statistics Service. Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (en) "Chapter 3. The Federal Structure". The Constitution of the Russian Federation. Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (en) Bell, Imogen. "Eastern Europe, Russia and Central Asia". Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (en) "Religion In Russia". Embassy of the Russian Federation. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 8 Februarie 2001. Besoek op 27 Desember 2007.
↑ (en) "A Tale of Two Operas". Petersburg City. Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (en) Microsoft® Encarta® Online Encyclopedia 2007. "Russian Literature". Besoek op 7 Januarie 2008.
↑ (en) "Russian literature". Encyclopædia Britannica. Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (en) Otto Friedrich. "Freaking-Out with Fyodor". Time Magazine. Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (en) "History of the motion picture". Encyclopædia Britannica. Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (en) "Russia::Motion pictures". Encyclopædia Britannica. 2007. Besoek op 27 Desember 2007.
↑ (en) "White Sun of the Desert / Beloe solntse pustyni". Film Society of Lincoln Center. Besoek op 18 Januarie 2008.
↑ (en) Dzieciolowski, Zygmunt. "Kinoeye: Russia's reviving film industry". Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (en) "Russian Entertainment & Media Industry worth $27.9 bn by 2011". PricewaterhouseCoopers. Besoek op 27 Desember 2007.
↑ (en) "Russian bandy players blessed for victory at world championship in Kazan". Tatar-Inform. 21 Januarie 2011. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 24 April 2012. Besoek op 31 Augustus 2009.
↑ (ru) "XV чемпионат России по хоккею с мячом сезон 2006/07 г.г." rusbandy.ru. Besoek op 13 Mei 2018.
↑ (en) "Russia secures 2014 grand prix deal". ESPN. 14 Oktober 2010. Besoek op 13 Mei 2018.
↑ 99,0 99,1 99,2 99,3 (de) Bundeszentrale für politische Bildung (bpb)/Inna Hartwich: Die Medienlandschaft in Russland. Das Wort und der Tod, 3 Februarie 2011
(en) "Russia". Encyclopædia Britannica. Besoek op 17 Januarie 2020.
(en) "Russia". Central Intelligence Agency. Besoek op 17 Januarie 2020.
Media en nuusagentskappe
(en) Russia Beyond: Who founded Russia and ruled it before the Romanovs?
(de) Svetlana Boltovskaja, Heinrich-Böll-Stiftung: Afrikanische Diaspora in Russland (1985–2005): Selbst- und Fremdbilder