Van Zyl is ten spyte van die gevoel dat die gegewe “eendimensioneel” is, ‘n wonderlike digter oor wie ek hoog opgee. En die buiteblad werk.
Pieter, die beste wat mens oor hierdie gedagteslaai van jou kan sê, is dat jy nie baie hard & baie vér gedink het nie (endemiese probleem van by baie bloggers) & dat jy appels & uie met mekaar probeer vergelyk. Jou opmerking dat Kamfer bv. nie oor haarself skryf nie, is gewoon onakkuraat. Om skryf oor jouself (die doodsonde van die arme Jasper van Zyl) as minder relevant of van laer gehalte te beskou as wég van jouself skryf, oor die politieke werklikhede etc., is ook maar net ‘n re-hash van die alte bekende eis om betrokke te skryf wat so al om die tien jaar opduik onder die nuwe generasie.
Ek vra om verskoning vir die feitefout wat ek in die blog gemaak het, naamlik dat Kamfer en Marais die Jonker-prys gedeel het – dis natuurlik die Eugene Maraisprys gewees.
Ek hoop dat die bogenoemde uiteensetting die redelike vae stelling dat Kamfer oor alles behalwe haarself skryf, duideliker belig.
Die opmerking dat sy skryf oor alles behalwe haarself is nie korrek nie. Sy skryf oor groter politieke kwessies, maar eweneens oor depressie, oor bipolariteit, oor seksuele gevare, e.d.m. wat die bundels eweneens vanuit ‘n feministiese perspektief interessant en relevant maak. Ek dink steeds dat die buite/binne -sjabloon nie vir my werk nie. Ook nie in die geval van haar tweede bundel nie.