'N Geel kwarantynvlag wat geelkoors aandui, word op 'n skip geanker wat op see geanker is. © Welkomversameling, CC BY
Lockdown, wat 'n derde van die wêreld tans ervaar, is niks nuuts nie. Lockdown is 'n vorm van kwarantyn, 'n praktyk wat gebruik word om die verspreiding van siektes gedurende honderde jare te probeer stuit deur mense te beheer. Dit was veral algemeen in hawens in die era van handel en ryk: wanneer mense in nuwe omgewings versamel en verhandel het, floreer siektes dikwels.
Kwarantynstasies het dus vinnig 'n permanente kenmerk van hawens geword, hoewel dit in duur en praktyk verskil het - in 'n skip, 'n kwarantynstasie of die isolasie van 'n hele woonbuurt. Maak nie saak of daar gerugte van siektes was of nie - 'n noodsaaklike euwel is geïsoleer, want niemand het geweet wanneer die volgende epidemie sou staak nie.
Maar hierdie maatreëls kon nie die uitbreek van uiters dodelike epidemies voorkom nie, want tot die laat 19de eeu was daar min begrip van hoe verskillende siektes versprei. Sulke gedwonge aanhouding van individue en die vee wat aan regerings toegewys is, het baie mense onrustig gemaak: in tye van gesondheid en welvaart word kwarantines toenemend gesien as 'n verskoning vir staatsinmenging en veroordeel as 'instrumente van despotisme".
'N Karantynondersoek op 'n skip in Egipte, 1883. © Welkomversameling, CC BY
'Onberekenbare besering aan die handel'
Hierdie kritiek was veral skerp onder handelaars, wat kwarantines as konserwatiewe instellings opgestel het, wat 'n groeiende internasionale handel belemmer het - self versterk deur die stoomrevolusie, industrialisasie en koloniale ondernemings.
Die oewers van die Swartsee was byvoorbeeld bekend as 'n broeikas vir epidemies, wat gereeld deur uitbrake van die plaag en cholera aangeval word. Maar in 1837, met nadenke oor die talle epidemies wat tot 'n tiende van die bevolking geëis het, merk die Britse konsul na Odessa nietemin op: "Die werklike en oënskynlike euwel was die noodsaaklikheid van beperkings tot saamwees en besigheid."
Plaaslike kwarantynwette is uiteindelik verminder en selfs tydelik herroep ná die Krimoorlog. Tog het hierdie veranderinge meer met Rusland se moderniserende ekonomie te doen gehad as met gesondheidsbeleide. Om hierdie rede is kwarantyn gereeld herstel as 'n middel vir proteksionisme en onderhandeling, tot groot ontsteltenis van die handelaars van Odessa: "Die [her] vestiging van die kwarantyn in die hawens van Suid-Rusland het meer 'n politieke as 'n sanitêre doel."
Krimoorlog: kwarantyn begraafplaas en kerk, 1856. © Welkomversameling, CC BY
Namate medisyne en sanitasie verbeter het, het baie lande kwarantines gesien soos oorblyfsels van konserwatiewe handelspraktyke. Tegnologiese vooruitgang, soos die ontwikkeling van telegraaflyne, het ook die idee dat nuus van inkomende epidemies vroeër ontvang kon word, veralgemeenskap en beter deur voorspelling eerder as voorkoming gekontroleer en gemonitor.
Namate die tempo van handel en kommunikasie toegeneem het, het die vooruitsig op langdurige isolasie en vertraging 'n te hoë koste gelyk om te betaal, ondanks die risiko van uitbrake. 'Sommige mense kla oor die noukeurigheid van hierdie beleid en die spanning wat die kwarantyn op die handel plaas; ander, meestal besig met hierdie vreeslike pes (...), eis die voortsetting daarvan, ”skryf 'n koerant in New Orleans in 1857 op die rand van 'n epidemie wat byna 5,000 lewens sou eis.
Dinge het nie veel verander nie: die vertraagde antwoorde van die UK en US om die epidemie te bekamp, ​​word ook bepaal deur 'n sakegesentreerde strategie. Soos in die verlede is die balans tussen rykdom en gesondheid sentraal in die debatte rondom kwarantynmaatreëls.
Patologieë van eensaamheid
Die kritici van kwarantines is nie net bekommerd oor die ekonomie nie: sommige was politieke hervormers wat eerder gefokus het op die maatskaplike koste en nood wat deur hierdie maatreëls ontstaan ​​het.
Die COVID-19-pandemie beklemtoon die staat se verantwoordelikheid om werkerslone te betaal in tye van gedwonge isolasie. In die 1800's was daar geen opvatting van 'n welsynstaat nie, en in krisistye het die meeste verligting ontstaan ​​uit godsdienstige groepe en filantropiese fondsinsameling. Maar die kommer wat dan uitgespreek is oor die blywende sosiale gevolge van die epidemie, is tot vandag toe relevant.
Die Russiese priester was in 1829, ontsteld oor die verwoesting van cholera, bekommerd of "sodra die uitbraak verby is en die vryheid om na die velde terug te keer, die spaarsamige skenkings wat tot nou toe gemaak is, sou ophou, en sodoende weer die nood sal toeneem." Alhoewel die woordeskat gedateer is, is die idee bekend: die epidemie het nie net die arme armer gemaak nie - die gebrek aan omvang en duur van hulpverlening en beleid het op die lange duur 'n dieper sosiale krisis veroorsaak.
In 2020, soos in die verlede, word die moontlikheid om onself te isoleer en onsself te beskerm teen aansteeklike siektes nog bepaal deur ons ekonomiese omstandighede en die moontlikheid (al dan nie) van afstand werk. Terselfdertyd kan langdurige isolasie ook bydra tot moeiliker omstandighede - ekonomies, fisies en sielkundig.
Kwarantyne is in die 19de eeu aan die kaak gestel as ruimtes wat die sosio-ekonomiese gesondheid vererger. Sommige anti-besmettingsgesindes het selfs geglo dat die onheilspellende en gevaarlike geboue van die kwarantynstasies die wortel van siektes was, wat die epidemies betref. Eerder as om ingevoer te word, het hulle aangevoer dat epidemies in sulke stasies gebore is weens die gebrek aan lug, lig en higiëne. In 1855, tydens 'n episode van geelkoors in Louisiana, het 'n artikel aangevoer:
En tot watter nut het hierdie absurde kwarantines, indien nie om nog een vrees te skep en die gevolge van die siekte te vererger deur die moraal van die bevolkings van die begin af te verlaag nie.
Soms slaag kwarantines en slaag dit soms daarin om die sterftes op die spel te hou. Nogtans skep lockdowns vandag, net soos in die kwarantyns in die verlede situasies wat verder in gevaar stel alreeds fisies en ekonomies kwesbare groepe.
Buiten die gevaar wat deur isolasie geskep word, word gerugte van siektes voortdurend gemanipuleer soos nou. Maatskaplike geweld het gepaard gegaan met epidemiese uitbrake, die sondebokende gemeenskappe, maar ook die vermeende siekes. Dit het in 1858 in New York verskyn, toe 'n woedende menigte van Staten Islanders, "vermom en gewapen, die [kwarantyn] -hospitaal van twee kante aangeval het, die pasiënte verwyder en die geboue aan die brand gesteek het" (soos berig deur Harper's Weekly aan die tyd).
Siektes word altyd gesien as afkomstig van 'n 'buite' groep of nasie, en ons moet dit vandag nog doen regstellingspogings om ons huidige pandemie te kwalifiseer as 'n vreemde siekte. Kwarantyns dien as 'n vergrootglas vir sosiale breuke, want dit beklemtoon wie gesag en mag het en wie nie.
In die 21ste eeu is kwarantines nie die norm nie, maar die uitsondering. Maar hulle het in omvang verander en word nie meer aan enkel skepe, geboue, hawens of beperkte dele van die nasionale gebied omskryf nie. Dit het ook gelei tot gevalle van ongekende krag. Uiteindelik, omdat kwarantines ingryp in tye van verhoogde menslike drama, gaan dit oor veel meer as voorkoming van siektes: dan vertel hulle soos nou verhale van voorreg, ongelykhede en ongeluk.
Olivia Durand, DPhil-kandidaat in wêreldwye en keiserlike geskiedenis, Universiteit van Oxford, Universiteit van Oxford
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Healthcare > Toe kwarantyn 'n normale deel van die lewe was, was dit ook nie baie van hulle gehou nie