Geskryf deur Milicent Johnson
Detroit, in baie opsigte, parallel die spoor wat ons as 'n nasie aan die gang is. Na 'n industriële oplewing in die laat 19e eeu het Detroit 'n handelsmerk geword en 'n plek waar mense kan kom om geleenthede te vind. Aan die begin van die 20e eeu het Detroit sinoniem geword met die motorbedryf. Namate die bedryf vertak het om 'n invloed te hê in stadsbeplanning rondom motorafhanklikheid, het suburbanisering en verspreiding 'n lewenswyse geword. Suburban isolasie en afhanklikheid van die industrie is legate wat ons geneig is om nie in hierdie land te praat nie, maar as die ekonomie in duie stort, word dit moeilik om te ignoreer.
Onopgeloste rassespanning en die verlating van stede is lewensfeite hier in die Verenigde State. Kom ons wees duidelik, Detroit is nie alleen hierin nie. Dit kan hier meer uitgespreek word, maar as ons op die huidige spoor bly, probeer om onsself in eengeinshuise te huisves, sonder om gerieflikheid of volhoubaarheid in ag te neem en na 'n enkele bron vir ons welsyn te kyk - in ons geval, reguit -onder verbruikersgedrewe kapitalisme - daar is nie nodig om na 'n kristalbal te kyk nie: die momentopname van ons toekoms staar ons in die gesig in die stereotipe skote van Detroit.
Die sleutel tot die toekoms: 'n meer volhoubare manier van lewe
Maar ek glo dat Detroit ook die sleutel tot die toekoms van hierdie groot nasie hou. Ons moet ontwikkel na 'n meer volhoubare leefwyse as ons moet oorleef, en ek dink ons ​​almal verstaan ​​dit op 'n deeglike manier. Ons weet dat twee-inkomste-afhanklike huispryse nie optel nie, terwyl werkloosheid en onderbenutting die dubbele syfers benader. Ons weet dat 'n groeiende wêreldbevolking nie 'n groep mense kan ondersteun wat drie keer soveel hulpbronne as die res van die wêreld verbruik nie.
Binne ons lewens moet baie van ons nuwe maniere vind om ons behoeftes te bevredig en sal 'n nuwe betekenis van wat die goeie lewe werklik is, pionier. Diegene wat in Detroit gebly het, is pioniers. Dit is soos wat na 'n groot vuur met 'n bos gebeur. Op die eerste oogopslag lyk dit of alles dood is. Maar as jy nader kyk, sal jy vind dat die ryk grond vrugbaar en gereed is om te plant. Detroit se grond is vrugbaar en word geplant terwyl jy dit lees.
Tydens my tyd het ek ontmoet met mense in hul twintigerjare en dertigs wat winkelkosse gekoop het, kunsversamelaars begin het, hul eie niewinsorganisasies gestig het en dadelik die droom leef ... Die hele stad is vol plaaslike, dikwels organiese, of plaaslik gemaakte dinge om te eet, te sien en te geniet. En die beste deel is dat almal regtig hierdie ondernemings ondersteun. Daar is 'n dubbele trots wat u ondersteun om u vriende en bure te ondersteun en ook die mense te ondersteun wat, soos u, wil sien dat Detroit floreer. Die plaaslike trots is so aanloklik soos by 'n Rooi Sox-spel, maar dit duur baie langer as 'n seisoen.
Gebou Gesonder, Meer Verbind, Gemeenskap, Een Saad Op 'n Tyd
Op een van my laaste dae in die stad het ek Mark Covington, stigter van die Georgia Street Community Collective, ontmoet. Hy het, nadat hy van 'n omgewingsingenieur af gelê is en terug in sy familie se huis ingetrek het, opgemerk dat mense vullis in die leë hande stort. baie oorkant sy huis.
"Ek het geweet niemand anders gaan daardie partye skoonmaak nie, so ek het besluit ek sal," het hy met 'n skouer gesê, asof dit bloot die logiese ding was om te doen. Na die skoonmaak van die baie net om hulle weer te stort, het hy besluit om 'n tuin te plant om meer storting te voorkom. Nie net het dit gewerk nie, maar gemeenskapslede het uit hul huise begin kom om te sien waaroor hy gaan. Buurtkinders het begin om te help met die plant en het belangstel in tuinmaak. Mense wat 'n verband met Mark aangevoel het, het hul probleme met die verdeling van kos betaal terwyl hulle vir verhitting en elektrisiteit betaal.
Dit het Mark aangespoor om meer te groei en die gemeenskap te betrek. Mettertyd het hy 'n buitelugflieknacht, 'n naglees en gemeenskapsfeestavond, 'n "lees vir jou kinders" ontwikkel.
Hy het die gebou langs sy ouma se huis vir niks gekoop nie, en hy en sy broer doen al die opknappings. Hulle hoop om 'n spasie te hê om meer gemeenskapsdineers en -vieringe te hou, 'n rekenaarlaboratorium vir die kinders, 'n ontspanningsruimte vir klere en kosskenkings en 'n noodfonds vir gemeenskapslede wat moeilike tye ervaar. Die hele kollektiewe bestaan ​​nou uit vyf dele op Georgia Street, insluitend 'n vrugteboord. Praat oor gemeenskapsveerkragtigheid. Detroit is die verpersoonliking van die DIY-beweging.
Om studente die kans te bied om die toekoms te ontwerp
Die instellings van Detroit - die Kollege vir Kreatiewe Studies (CCS) en Wayne State University - sowel as gemeenskaps- en globale fondasies neem kennis en maak ook 'n graaf. Verbeterde vordering vind plaas met universiteits- / stigtingskommunasisse wat sakebuikers finansier, ontwikkelingsprojekte vir ligte treine, vennootskapsontwikkeling en toekennings wat entrepreneurs, navorsers, wetenskaplikes, tegnologie-industrie en kunstenaars toelaat om in die stad te woon, terwyl hulle hulle verbind met gemeenskappe in nodig het.
"Ek dink regtig dit is 'n seën dat ons ontdek is," het Mike Han, gemeenskapsontwikkelingsdirekteur van Ek is Jong Detroit!. "Ons moet dit net regmaak. As ons dit doen, kan ons die wêreld wys hoe om op 'n volhoubare manier te leef, met 'n stad wat vinnig kan beweeg om aan te pas by watter veranderinge ook al gaan." Ek kon nie meer saamstem nie.
So, hier is my laaste bekentenis: Ek wil na Detroit verskuif. Ek het nog nooit 'n plek beleef met talent, energie, passie en vasberadenheid om hul stad, en deur assosiasie, die wêreld, 'n beter plek te maak nie. As jy op soek is na 'n plek om jou droom te ontwikkel, oorweeg dit om dit te doen in Detroit, in die plek waar ek nou die geboorteplek van ons kollektiewe nuwe Amerikaanse bestemming dubbeleer. Sien jou daar.
Hierdie artikel is oorspronklik gepubliseer (in sy geheel) op Shareable.net
Deel of sterf: stemme van die verlore generasie in die era van krisis
geredigeer deur Malcolm Harris, Neal Gorenflo.
As 'n oproep tot aksie verwys "deel of sterf" na die vind van die gesonde verstand idees en praktyke wat nodig is om nie net te oorleef nie, maar om 'n plek te skep waar dit die moeite werd is om te lewe. Van stedelike Detroit na sentraal-Amsterdam, en van werkerskoöperasies tot nomadiese gemeenskappe, is 'n verstommende verskeidenheid onlangse gegradueerdes en twintig-iets-eksperimente vind hul eie antwoorde op die onderhandeling van die nuwe ekonomiese orde. Hul visioene van 'n gedeelde toekoms sluit in: * Samewerkende netwerke in plaas van privaat eienaarskap * Vervanging van die korporatiewe leer met 'n "rooster lewenstyl" * Doen-dit-self hoër onderwys.
Milicent Johnson is 'n idealistiese realis met 'n passie vir leer, lag en bou gemeenskap. Haar passie vir die bemagtiging van gemeenskappe om betekenisvolle oplossings en veerkragtigheid te vind, het haar gelei om te werk aan batebou en ekonomiese ontwikkeling deur middel van onderwys, beleid, navorsing en gemeenskapsorganisasie met 'n fokus op lae-inkomste gemeenskappe en kleurgemeenskappe. Sy is dankbaar dat die aandeelhoudende gemeenskap haar geloof bevestig het dat alles wat ons moontlik of nodig het, eintlik in onsself, ons gemeenskappe en die mense rondom ons is. Voel vry om haar te kontak by @milicentjohnson op Twitter.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > tendense > Detroit, Community Resilience en die American Dream