Duitsland eis Tanzanië - Geskiedenis Podcasts - 2021
Duitsland eis Tanzanië - Geskiedenis
Die Duitse Oos -Afrika Kompanjie het 'n handves gekry om Tanzanië te administreer. Dieselfde jaar eis Duitsland Suidwes -Afrika en Togoland op.
Rwanda onder Duitse en Belgiese beheer
Van 1894 tot 1918 was Rwanda, saam met Burundi, deel van Duits -Oos -Afrika. Nadat België die administrerende gesag geword het ingevolge die mandaatstelsel van die Volkebond, het Rwanda en Burundi 'n enkele administratiewe entiteit gevorm, is hulle steeds gesamentlik as die gebied Ruanda-Urundi bestuur tot aan die einde van die Belgiese kuratorskap in 1962. Teen daardie tyd, die twee state het egter radikaal verskillende politieke stelsels ontwikkel. Rwanda het homself in Januarie 1961 tot republiek verklaar en sy monarg gedwing (mwami), Kigeri, in ballingskap. Burundi, aan die ander kant, het die formele kenmerke van 'n konstitusionele monargie tot 1966 behou.
Die Rwanda-rewolusie was deels gewortel in 'n tradisionele stratifikasiestelsel wat gebaseer is op 'n allesomvattende 'uitgangspunt van ongelykheid' en deels in 'n koloniale erfenis wat die onderdrukking van die min oor die vele verhoog het. Tutsi -hegemonie was ongetwyfeld meer belastend onder die Belgiese bewind as ooit voor die Europese kolonisasie. Teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog het 'n groeiende aantal koloniale staatsamptenare en sendelinge die legitimiteit van Hutu -eise teen die regerende Tutsi -minderheid erken. Die afkondiging van die republiek anderhalf jaar voordat die land tot onafhanklikheid toegetree het, getuig van die aansienlike steun wat die trusteeskapowerhede aan die rewolusie gebied het.
Duitsland en die Herero
Die volksmoord op Herero en Nama was 'n veldtog van rasse-uitwissing en kollektiewe straf wat die Duitse Ryk in Duits-Suidwes-Afrika (die huidige Namibië) teen die Herero- en Nama-mense onderneem het, wat as een van die eerste volksmoorde van die 20ste eeu beskou word.
Beoordeel die argument om die vervolging teen die Herero as 'n volksmoord te klassifiseer
Tydens die Scramble for Africa is Suidwes-Afrika in Augustus 1884 deur Duitsland opgeëis.
Duitse koloniste wat in die daaropvolgende jare aangekom het, het groot gebiede beset en het eise van die Herero en ander inboorlinge geïgnoreer.
Die inboorlinge het voortdurend verset, veral in 1903 toe sommige van die Herero -stamme in opstand gekom het en ongeveer 60 Duitse setlaars vermoor is.
In Oktober 1904 het generaal Lothar von Trotha bevele uitgevaardig om elke manlike Herero dood te maak en die vroue en kinders die woestyn in te jaag toe die bevel einde 1904 opgehef is. sterf aan oorwerk en ondervoeding.
Dit het tot 1908 geneem om die Duitse owerheid oor die gebied te herstel teen die tyd dat tienduisende Afrikane (ramings van 34 000 tot 110 000) dood is of gesterf het as gevolg van hul dors terwyl hulle gevlug het.
In 1985 het die Verenigde Nasies ' Whitaker Report die nasleep geklassifiseer as 'n poging om die Herero- en Nama-mense van Suidwes-Afrika uit te roei, en dus een van die vroegste pogings tot volksmoord in die 20ste eeu. In 2004 erken die Duitse regering en vra om verskoning vir die gebeure
Herero: 'N Etniese groep wat dele van Suider -Afrika bewoon. Die meerderheid woon in Namibië, met die res in Botswana en Angola. Tydens die Duitse koloniale ryk het die Duitse koloniste volksmoord op hierdie mense gepleeg.
Eugen Fischer: 'N Duitse professor in medisyne, antropologie en eugenetika, en lid van die Nazi -party. Hy was direkteur van die Kaiser Wilhelm Institute of Anthropology, Human Heredity en Eugenics, en as rektor van die Frederick William Universiteit van Berlyn. Sy idees het die Neurenbergwette van 1935 ingelig en het die gesindheid van rasse -meerderwaardigheid van die Nazi -party geregverdig. Adolf Hitler lees sy werk terwyl hy in 1923 in die tronk was en gebruik sy eugenetiese idees om die ideaal van 'n suiwer Ariese samelewing te ondersteun in sy manifes, Mein Kampf (My Struggle).
Duits Suidwes-Afrika: 'N kolonie van die Duitse Ryk van 1884 tot 1915. Dit was destyds 1,5 keer die grootte van die Duitse Ryk op die vasteland in Europa. Die kolonie het 'n bevolking van ongeveer 2600 Duitsers, talle inheemse rebellies en 'n wydverspreide volksmoord op die inheemse mense.
Kolonisasie en konflik
Gedurende die 17de en 18de eeu migreer die Herero uit die ooste na die huidige Namibië en vestig hulle as veewagters. In die begin van die 19de eeu het die Nama uit Suid -Afrika, wat reeds oor 'n paar vuurwapens beskik, die land binnegekom en gevolg deur wit handelaars en Duitse sendelinge. Eers het die Nama die Herero begin verplaas, wat gelei het tot bitter oorlogvoering tussen die twee groepe wat die grootste deel van die 19de eeu geduur het. Later het die Nama en Herero 'n periode van kulturele uitruil betree.
Gedurende die laat 19de eeu het die eerste Europeërs aangekom om die land permanent te vestig. Hoofsaaklik in Damaraland het Duitse setlaars grond by die Herero bekom om plase te vestig. In 1883 sluit die handelaar Franz Adolf Eduard Lüderitz 'n kontrak met die inheemse ouderlinge. Die ruil het later die basis geword van die Duitse koloniale bewind. Die gebied het 'n Duitse kolonie geword onder die naam Duits-Suidwes-Afrika.
Kort daarna begin konflikte tussen die Duitse koloniste en die Herero -herders. Dit was gereeld geskille oor toegang tot grond en water, maar ook die wetlike diskriminasie van die inheemse bevolking deur die blanke immigrante.
Tussen 1893 en 1903 neem die land en beeste van die Herero- en Nama -mense geleidelik hulself in die hande van die Duitse koloniste. Die Herero en Nama het deur die jare weerstand gebied teen onteiening, maar was ongeorganiseerd en die Duitsers verslaan hulle met gemak. In 1903 het die Herero -mense geleer dat hulle in voorbehoude geplaas sou word, wat meer ruimte vir koloniste laat om grond te besit en voorspoedig te wees. In 1904 begin die Herero en Nama met 'n groot opstand wat tot 1907 geduur het, wat eindig met die nabye vernietiging van die Herero -mense.
Volksmoord op die Herero- en Nama -mense
Volgens sommige historici was die oorlog teen die Herero en Nama die eerste waarin die Duitse imperialisme metodes van volksmoord gebruik het. , terwyl hulle ná hul opstand verslaan was, hulle ongeveer 15 000 getel het. In 'n tydperk van vier jaar, 1904-1907, het ongeveer 65 000 Herero- en 10 000 Nama-mense omgekom.
Die eerste fase van die volksmoord is gekenmerk deur wydverspreide dood as gevolg van hongersnood en dehidrasie as gevolg van die voorkoming van die terugtrek van Herero deur die Namib -woestyn deur Duitse magte. Sodra hulle verslaan is, is duisende Herero en Nama gevange geneem in konsentrasiekampe, waar die meerderheid aan siektes, mishandeling en uitputting gesterf het.
Tydens die Herero -volksmoord het Eugen Fischer, 'n Duitse wetenskaplike, na die konsentrasiekampe gekom om mediese eksperimente oor ras uit te voer, met kinders van Herero -mense en mulattokinders van Herero -vroue en Duitse mans as proefpersone. Saam met Theodor Mollison het hy ook eksperimenteer met Herero -gevangenes. Hierdie eksperimente het sterilisasie en inspuiting van pokke, tifus en tuberkulose ingesluit. Die talle gemengde nakomelinge het die Duitse koloniale administrasie ontstel, wat gemoeid was met die behoud van die suiwerheid van die ras. het hulle ook aan talle rassetoetse onderwerp, soos kop- en lyfmetings en oog- en haarondersoeke. Ter afsluiting van sy studies bepleit hy 'n volksmoord op beweerde minderwaardige rasse en verklaar dat elkeen wat die idee van ras deeglik bedink, nie tot 'n ander gevolgtrekking kan kom nie. 'n wyer geskiedenis van misbruik van Afrikaners vir eksperimente, en weerspieël vroeëre optrede van Duitse antropoloë wat geraamtes en liggame van Afrikaanse begraafplase gesteel en na Europa geneem het vir navorsing of verkoop.
In 1985 het die Verenigde Nasies ' Whitaker Report die nadraai geklassifiseer as 'n poging om die Herero- en Nama-mense van Suidwes-Afrika uit te roei, en dus een van die vroegste pogings tot volksmoord in die 20ste eeu. In 2004 erken die Duitse regering en vra om verskoning vir die gebeure, maar sluit finansiële vergoeding vir die slagoffers en#8217 afstammelinge uit. In Julie 2015 noem die Duitse regering en die speaker van die Bundestag die gebeure amptelik 'n "moord " en " deel van 'n rasseoorlog. " Dit weier egter om herstel te oorweeg.
In onlangse jare het geleerdes gedebatteer oor die " kontinuïteitstesis " wat Duitse kolonialistiese wreedhede verbind met die behandeling van Jode, Pole en Russe tydens die Tweede Wêreldoorlog. Sommige historici voer aan dat die rol van Duitsland in Afrika in Afrika die klem gelê het op rasse -meerderwaardigheid tuis, wat op hul beurt deur die Nazi's gebruik is. Ander geleerdes is egter skepties en daag die kontinuïteitstese uit.
Oorlewende Herero: Foto van uitgeteerde oorlewendes van die Duitse volksmoord op Herero na 'n ontsnapping deur die dorre woestyn Omaheke
Doen Duitsland genoeg?
Dewa Mavhinga, direkteur van Suider -Afrika by Human Rights Watch, sê Duitsland se erkenning van gruweldade in Namibië "strek nie ver genoeg nie." Ander sê dat die Europese nasies steeds die regsverantwoordelikheid afwend deur die term 'herstel' te vermy.
Vir die ekonomiese antropoloog Jason Hickel, is Duitsland "bang om 'n regspresedent te skep wat die deur kan oopmaak vir verdere eise."
Daar is egter voortdurende debat oor hoe herstelings in aksie kan lyk. Die historikus Adam Hochschild wys daarop dat 'regering-tot-regering-betalings' 'n uitdaging kan wees. 'Hoe u werklik vergoeding betaal aan 'n volk wie se regering korrup en wanfunksioneel is, is 'n moeilike vraag,' sê hy. 'Ons moet alternatiewe vind.'
Die koste van herstel en wat aan Afrika te danke is, moet nog bereken word, maar ramings wissel van $ 100 triljoen en $ 777 triljoen. Dit sou 'n buitengewone som geld wees.
'N Brute volksmoord in koloniale Afrika kry uiteindelik sy verdienste erkenning
As tiener in die 1960's het Israel Kaunatjike hom by die stryd teen apartheid in sy geboorteland Namibië aangesluit. Hy kon nie geweet het dat sy aktivisme hom oor die hele wêreld sou neem nie, na Berlyn, die plek waar die probleme van sy vaderland begin het.
Destyds het Europeërs Kaunatjike se tuiste in Suidwes-Afrika genoem, en dit was Europese name wat die naam van die meeste stamme, of selfs die naam Namibië, dra, het geen plek in die amptelike taksonomie gehad nie. Swart en wit mense het 'n land gedeel, maar hulle mag nie in dieselfde woonbuurte woon of dieselfde besighede beskerm nie. Dit, sê Kaunatjike, was verboten.
'N Paar dekades nadat Duitse immigrante aan die einde van die 19de eeu aanspraak gemaak het op Suidwes-Afrika, het die streek onder die administrasie van die Suid-Afrikaanse regering gekom, danksy 'n bepaling van die Volkebond-handves. Dit het beteken dat Kaunatjike se vaderland beheer is deur afstammelinge van Nederlandse en Britse koloniste en blanke heersers wat in 1948 apartheid tot die wet van die land gemaak het. Die skaduwee het gestrek van die Indiese Oseaan tot by die Atlantiese Oseaan en het 'n gebied beslaan wat groter was as Brittanje, Frankryk en Duitsland saam.
Ons stryd was teen die regime van Suid-Afrika, sê Kaunatjike, nou 'n 68-jarige inwoner van Berlyn. Ons is as terroriste bestempel. "
Gedurende die sestigerjare is honderde betogers teen apartheid doodgemaak en nog duisende in die tronk gegooi. Terwyl die Suid -Afrikaanse regering sy vuis toeneem, het baie aktiviste besluit om te vlug. Ek het Namibië in 1964 onwettig verlaat, " sê Kaunatjike. Ek kon nie teruggaan nie. "
Kaunatjike sit in sy sitkamer in 'n stil hoek van Berlyn, die stad waar hy meer as die helfte van sy lewe deurgebring het. Hy het 'n ligte baard en dra 'n bril wat hom studsief laat lyk. Sedert sy dae teen apartheid, het sy hare wit geword. " Ek voel baie tuis in Berlyn, " sê hy.
Dit is 'n bietjie ironies, as u in ag neem dat die Duitse keiser Wilhelm II in die 1880's, net 'n paar kilometer van Kaunatjike se woonstel, die inval in Suidwes-Afrika beveel het. Dit maak sy reis 'n vreemde soort tuiskoms.
Die geveg wat Kaunatjike as tiener gevoer het en waarskynlik vandag nog veg, teen die siklus van onderdrukking wat op apartheid uitgeloop het, het begin met 'n brutale regime wat deur die Duitse ryk ingestel is. Dit behoort as sodanig erken te word en met hulp van Kaunatjike.
Duitsers het in die middel van die 1800's vir die eerste keer die dorre kus van Suidwes-Afrika bereik. Reisigers het al eeue lank langs die kus gestop, maar dit was die begin van 'n ongekende golf van Europese ingryping in Afrika. Vandag ken ons dit as die Scramble for Africa.
In 1884 belê die Duitse kanselier Otto von Bismarck 'n vergadering van Europese moondhede, bekend as die Berlynse konferensie. Alhoewel die konferensie die toekoms van 'n hele kontinent bepaal het, is nie 'n enkele swart Afrikaner genooi om deel te neem nie. Bismarck verklaar Suidwes-Afrika tot 'n Duitse kolonie wat nie net geskik is vir handel nie, maar ook vir Europese vestiging. Die Belgiese koning Leopold het intussen die Kongo ingeneem en Frankryk het beheer oor Wes -Afrika geneem.
Die Duitse vlag het gou 'n baken geword vir duisende koloniste in Suider -Afrika en 'n simbool van vrees vir plaaslike stamme wat al duisende jare daar gewoon het. Sendelinge is gevolg deur handelaars, wat deur soldate gevolg is. Die setlaars het hul beheer bevestig deur beslag te lê op watergate, wat van kardinale belang was in die droë woestyn. Terwyl koloniste die binneland binnegedring het, het die plaaslike rykdom in die vorm van minerale, beeste en landbou verdryf.
Inheemse mense het dit nie gewillig aanvaar nie. Sommige Duitse handelaars het wel vreedsaam met die plaaslike bevolking handel gedryf. Maar soos die Belge in die Kongo en die Britte in Australië, was die amptelike Duitse beleid om grondgebied wat die Europeërs as leeg beskou het, in beslag te neem. Daar was 13 stamme in Namibië, waarvan twee van die magtigste die Nama en die Herero was. (Kaunatjike is Herero.)
Duitsers is deels geduld omdat hulle bereid was om hulself as tussengangers tussen strydende plaaslike stamme te betrek. Maar in die praktyk was hul verdrae twyfelagtig, en toe eiebelang die Duitsers bevoordeel, het hulle ledig gestaan. Die Duitse koloniale goewerneur aan die begin van die 20ste eeu, Theodor Leutwein, was bly toe die plaaslike leierskap begin skeur het. Volgens die Nederlandse historikus Jan-Bart Gewald, byvoorbeeld, het Leutwein graag omstrede hoofmanne militêre steun gebied, omdat geweld en beslaglegging op grond onder Afrikaners tot sy voordeel gewerk het. Dit is alles taktieke wat bekend is aan studente uit die geskiedenis van die Verenigde State, waar Europese koloniste inheemse bevolkings uitroei en onteien het.
Toe Kaunatjike 'n kind was, het hy slegs fragmente uit hierdie geskiedenis gehoor. Sy Namibiese onderwysers het hom geleer dat hulle, toe die Duitsers die eerste keer na Suider -Afrika gekom het, brûe en putte gebou het. Daar was dowwe eggo's van 'n meer sinistere verhaal. 'N Paar familielede het byvoorbeeld teen die Duitsers geveg om die Herero -stam te beskerm. Syne Herero -stam.
Israel Kaunatjike woon die grootste deel van sy lewe in Berlyn. (Daniel Gross)
Kaunatjike se wortels is egter ingewikkelder as dit. Sommige van sy familielede was aan die ander kant, insluitend sy eie oupas. Hy het nooit een van hulle ontmoet nie, want hulle was albei Duitse koloniste.
Vandag weet ek dat my oupa Otto Mueller heet, " sê Kaunatjike. Ek weet waar hy begrawe is in Namibië. "
Tydens apartheid, verduidelik hy, is swartes met geweld verplaas na armer woonbuurte, en vriendskappe met blankes was onmoontlik. Apartheid vertaal na "apartness " in Afrikaans. Maar baie Afrikaanse vroue het in Duitse huishoudings gewerk. "Dermanne het natuurlik in die geheim verhoudings gehad met Afrikaanse vroue, " sê Kaunatjike. "Sommige is verkrag. " Hy is nie seker wat met sy eie oumas gebeur het nie.
Na sy aankoms in Duitsland, het Kaunatjike begin lees oor die geskiedenis van Suidwes-Afrika. Dit was vir hom 'n diep persoonlike verhaal. Ek is erken as 'n politieke vlugteling, en as 'n Herero, " sê hy. Hy het gevind dat baie Duitsers nie die koloniale verlede van hul eie land ken nie.
Maar 'n handjievol historici het 'n gruwelike verhaal ontdek. Sommige beskou Duitsland se gedrag in Suidwes-Afrika as 'n voorloper van Duitse optrede tydens die Holocaust. Die vrymoedigste onder hulle het aangevoer dat Suidwes-Afrika die eerste volksmoord van die 20ste eeu was. Ons begrip van wat Nazisme was en waar die onderliggende idees en filosofieë vandaan kom, " skryf David Olusoga en Casper W. Erichsen in hul boek Die Kaiser se Holocaust, " is miskien onvolledig, tensy ons ondersoek wat in Afrika gebeur het onder Kaiser Wilhelm II. "
Kaunatjike is 'n kalm man, maar daar is 'n beheerde woede in sy stem terwyl hy verduidelik. Terwyl Duitse setlaars inheemse stamme verder na die binneland van Suidwes -Afrika gedwing het, het Duitse navorsers Afrikaners as bloot proefpersone behandel. Papiere wat in Duitse mediese tydskrifte gepubliseer is, het skedelmetings gebruik om afrikaners te bel Untermenschen—subhumans. Skelette is hierheen gebring, en#8221 sê Kaunatjike. "Grawe is beroof. "
As hierdie taktiek vreeslik bekend klink, is dit omdat dit ook in Nazi -Duitsland gebruik is. Die verbindings eindig nie daar nie. Een wetenskaplike wat ras in Namibië bestudeer het, was 'n professor in Josef Mengele, die berugte Engel van die Dood en eksperimente met Jode in Auschwitz. Heinrich Goering, die vader van Hitler se regterhand, was koloniale goewerneur van Duits-Suidwes-Afrika.
Die verband tussen die koloniale geskiedenis van Duitsland en die Nazi -geskiedenis is nog steeds 'n kwessie van debat. (Byvoorbeeld, die historici Isabel Hull en Birthe Kundrus het die term volksmoord en#160 en die verband tussen Nazisme en massageweld in Afrika bevraagteken.) Maar Kaunatjike glo dat die verlede 'n proloog is, en dat Duitsland se optrede in Suidwes-Afrika dit kan ' t word losgemaak van sy optrede tydens die Tweede Wêreldoorlog. Wat hulle in Namibië gedoen het, het hulle met Jode gedoen, " sê Kaunatjike. "Dit is dieselfde, parallelle geskiedenis. "
Vir die stamme in Suidwes-Afrika het alles verander in 1904. Duitsland se koloniale regime het reeds 'n ongemaklike verhouding met plaaslike stamme gehad. Sommige Duitse aankomste was afhanklik van die plaaslike bevolking wat vee grootgemaak het en grond aan hulle verkoop het. Hulle het selfs 'n reël uitgevaardig wat Herero -landbesit beskerm het. Maar die beslissing was omstrede: baie Duitse boere was van mening dat Suidwes-Afrika hulle s'n was.
Geskille met plaaslike stamme het tot geweld toegeneem. In 1903, na 'n stamooreenkoms oor die prys van 'n bok, het Duitse troepe ingegryp en 'n Nama -kaptein in 'n daaropvolgende twis geskiet. In weerwraak het Nama -stamlede drie Duitse soldate geskiet. Intussen het gewapende koloniste geëis dat die reël vir die beskerming van Herero -grondbesit omgedraai word, wat Herero tot bedenkinge wil dwing.
Kort daarna, vroeg in 1904, het die Duitsers aggressiewe onderhandelinge begin wat daarop gemik was om die gebied van Herero drasties te krimp, maar die hoofmanne wou nie teken nie. Hulle het geweier om in 'n klein stuk onbekende gebied opgeneem te word wat sleg geskik was vir weiding. Beide kante het hul militêre magte opgebou. Volgens die boek van Olusoga en Erichsen het twee setlaars in Januarie daardie jaar beweer dat hulle gesien het hoe Herero voorberei op 'n aanval en dat koloniale leiers 'n telegram na Berlyn gestuur het om 'n opstand aan te kondig, hoewel daar geen gevegte uitgebreek het nie.
Dit is nie duidelik wie die eerste skote afgevuur het nie. Maar Duitse soldate en gewapende setlaars was aanvanklik in getal. Die Herero val 'n Duitse nedersetting aan, vernietig huise en spoorlyne en vermoor uiteindelik verskeie boere.
Toe Berlyn die boodskap ontvang van die ineenstorting van gesprekke en die dood van wit Duitse onderdane, stuur keiser Wilhelm II nie net nuwe bevele nie, maar 'n nuwe leier na Suidwes-Afrika. Luitenant -generaal Lothar von Trotha het as koloniale goewerneur oorgeneem, en met sy aankoms het die retoriek van kragtige onderhandelinge plek gemaak vir die retoriek van rasse -uitwissing. Von Trotha het 'n berugte bevel uitgereik met die naam Vernichtungsbefehl —'n uitwissingsbevel.
"Die Herero is nie meer Duitse onderdane nie, " lees von Trotha se bevel. Die Herero -mense sal die land moet verlaat. As die mense weier, sal ek hulle met kanonne dwing om dit te doen. Binne die Duitse grense word elke Herero, met of sonder vuurwapens, met of sonder beeste, geskiet. Ek sal nie meer vroue en kinders huisves nie. Ek sal hulle terugbring na hul mense, of ek sal die bevel gee om op hulle te skiet. "
Luitenant-generaal Lothar von Trotha, vierde van links, sit 'n nuwe regime na Suidwes-Afrika (Wikimedia Commons)
Duitse soldate het Herero -dorpe omsingel. Duisende mans en vroue is uit hul huise geneem en geskiet. Diegene wat ontsnap het, het die woestyn ingevlug en die Duitse magte het sy grense bewaak en oorlewendes sonder kos of water in 'n woestyn vasgekeer. Hulle het putte vergiftig om die onmenslike toestande nog erger te maak en taktieke wat reeds as oorlogsmisdade beskou is ingevolge die Haagse Konvensie, wat die eerste keer in 1899 ooreengekom is. (Duitse soldate sou dieselfde strategie 'n dekade later gebruik, toe hulle putte in Frankryk vergiftig het gedurende Eerste Wêreldoorlog.)
In 'n paar jaar het 80 persent van die Herero -stam gesterf, en baie oorlewendes is in dwangarbeidskampe opgesluit. Na 'n opstand van Nama -vegters, is dieselfde taktiek teen Nama -mans, -vroue en -kinders gebruik. In 'n kolonie waar inheemse mense grootliks die duisende Duitse setlaars was, is die getalle verbysterend: ongeveer 65 000 Herero en 10 000 Nama is vermoor.
Beelde uit die tydperk maak dit moeilik om nie aan die Holocaust te dink nie. Die oorlewendes se kiste en wange word uitgehou van die stadige hongersnood. Hulle ribbes en skouers steek deur hul vel. Dit is die gesigte van mense wat onder die Duitse bewind gely het en skaars oorleef het. Dit is 'n geskiedenis wat Kaunatjike geërf het.
Die Duitse koloniale bewind het 'n eeu gelede geëindig toe Keiser -Duitsland die Eerste Wêreldoorlog verloor het, maar eers nadat Namibië in 1990 onafhanklikheid van Suid -Afrika verkry het, het die Duitse regering werklik die stelselmatige gruweldaad wat daar gebeur het, erken. Hoewel historici in die sewentigerjare die woord volksmoord gebruik het, het Duitsland amptelik geweier om die term te gebruik.
Die vordering was stadig. Presies 'n eeu nadat die moorde begin het, in 2004, verklaar die Duitse minister van ontwikkeling dat haar land skuldig is aan brutaliteit in Suidwes -Afrika. Maar volgens een van Kaunatjike se mede -aktiviste, Norbert Roeschert, het die Duitse regering formele verantwoordelikheid vermy.
In 'n opvallende kontras met die Duitse houding teenoor die Holocaust, wat sommige onderwysers in die 3de klas begin behandel, het die regering 'n tegniese aard gebruik om te verhoed dat hulle formeel om verskoning vra vir volksmoord in Suidwes-Afrika.
" Hulle antwoord was oor die jare dieselfde, net met klein veranderinge, " sê Roeschert, wat werk by die Berlynse nie-winsgewende AfrikAvenir. Sê dat die volksmoordkonvensie in 1948 ingestel is en nie terugwerkend toegepas kan word nie. "
Hierdie illustrasie van 'n Duitse vrou wat deur swart mans aangeval word, was tipies van wat Duitsers sou vertel het oor die volksmoord in Herero: dat wit burgers, veral vroue, 'n gevaar loop (Wikimedia Commons)
Vir aktiviste en historici was die ontwyking van Duitsland, dat die volksmoord in die vroeë 1900's nog nie 'n internasionale misdaad was nie, verslae. Roeschert is van mening dat die regering die onderwerp op pragmatiese gronde vermy het, want histories word volksmoordverklarings nou gevolg deur eise vir herstel. Dit was die geval met die Holocaust, die Armeense volksmoord en die Rwandese volksmoord.
Kaunatjike is 'n getuie en erfgenaam van die geskiedenis van Namibië, maar sy land se verhaal is dubbel afgeskeep. Eerstens plaas historiese verslae van apartheid die oorweldigende klem op Suid -Afrika. Tweedens, historiese verhale oor volksmoord fokus so intensief op die Holocaust dat dit maklik is om te vergeet dat die koloniale geskiedenis die gebeure van die Tweede Wêreldoorlog voorafgegaan het en moontlik voorspel het.
Dit kan egter uiteindelik verander. Intense fokus op die eeufees van die Armeense volksmoord vestig ook die aandag op brutaliteit in Europese kolonies. 'N Dekade van aktivisme het ook gehelp om die gesprek in Duitsland te verander. Betogers in Duitsland het sukses behaal om universiteite onder druk te sit om Herero -menslike oorskot een vir een na Namibië terug te stuur. Duitse politici het openlik begin praat oor volksmoord.
Miskien is die grootste deurbraak hierdie somer. In Julie het die president van die Duitse parlement, Norbert Lammert, in 'n artikel vir die koerant Die Zeit, beskryf die moord op Herero en Nama as Voelkermord.160 beteken dit letterlik die moord op 'n volksmoord en 'n volksmoord. Lammert noem dit 'n "vergete hoofstuk " in die geskiedenis wat Duitsers 'n morele verantwoordelikheid het om te onthou.
Ons het lank hierop gewag, " sê Kaunatjike. " En dit uit die mond van die president van die Bundestag. Dit was vir ons opspraakwekkend. "
En dan het ons gedink — nou begin dit regtig. Dit sal verder gaan, sê Kaunatjike. Die volgende stap is 'n amptelike verskoning uit Duitsland en dan 'n dialoog tussen Namibië, Duitsland en Herero -verteenwoordigers. Duitsland het tot dusver afstand gedoen van eise vir herstel, maar aktiviste sal ongetwyfeld die saak maak. Hulle wil hê dat skoolkinders hierdie verhaal moet leer ken, nie net in Duitsland nie, maar ook in Namibië.
Vir Kaunatjike is daar persoonlike mylpale wat by die politieke pas. 2015 jaar is 25 jaar van Namibiese onafhanklikheid. In November beplan Kaunatjike om sy geboorteplek te besoek. " Ek wil na my ou dorpie, waar ek grootgeword het, gaan, " sê hy. Hy sal 'n ouer geslag Namibiërs besoek wat 'n tyd voor apartheid onthou. Maar hy beplan ook om sy oupa se graf te besoek. Hy het nooit een van sy Duitse familie ontmoet nie, en hy wonder gereeld watter rol hulle in die onderdrukking van Namibiërs gespeel het.
Toe Kaunatjike se reis 'n halfeeu gelede begin, is die twee gesinne van sy gesin streng geskei. Met verloop van tyd het sy wortels egter verstrengel geraak. Vandag het hy Duitse wortels in Namibië en Namibiese wortels in Duitsland. Hy hou daarvan so.
Kaunatjike wens soms dat hy minder tyd aan veldtogte en onderhoude bestee het, sodat hy meer tyd saam met sy kinders kon spandeer. Maar dit is ook die rede waarom hy nog steeds 'n aktivis is. My kinders moet my storie ken, en hy sê. Hy het ook nou kleinkinders. Hulle moedertaal is Duits. En anders as Kaunatjike self, weet hulle watter soort man hulle oupa is.
Nog 'n voorbeeld van die verkeerde inligting wat aan die publiek verskaf word. (Wikimedia Commons)
Oor Daniel A. Gross
Daniel A. Gross is 'n vryskutjoernalis en vervaardiger van openbare radio in Boston.
Die naam "Tanzanië" is geskep as 'n geknipte samestelling van die name van die twee state wat verenig is om die land te stig: Tanganyika en Zanzibar.  Dit bestaan ​​uit die eerste drie letters van die name van die twee state ("Tan" en "Zan") en die agtervoegsel, "ia" om Tanzania te vorm.
Die naam "Tanganyika" is afgelei van die Swahili -woorde tanga ("seil") en nyika ("onbewoonde vlakte", "wildernis"), wat die frase "seil in die wildernis" skep. Dit word soms verstaan ​​as 'n verwysing na die Tanganjikameer. 
Die naam Zanzibar kom van "zenji", die naam van 'n plaaslike bevolking (wat na bewering "swart" beteken), en die Arabiese woord "barr", wat kus of kus beteken. 
Daar word vermoed dat die inheemse bevolkings van Oos-Afrika die taal-geïsoleerde Hadza- en Sandawe-jagter-versamelaars van Tanzanië is. : bladsy 17
Die eerste migrasiegolf was deur Suid -Kusitiese sprekers wat suid van Ethiopië en Somalië na Tanzanië verhuis het. Hulle is die voorvaders van die Iraqw, Gorowa en Burunge. : bladsy 17 Gebaseer op taalkundige bewyse, kan daar ook ongeveer 4 000 en 2 000 jaar gelede twee bewegings na die oostelike Kusitiese mense in Tanzanië plaasgevind het, afkomstig van die noorde van die Turkana -meer. : bladsye 17–18
Argeologiese bewyse ondersteun die gevolgtrekking dat Suider-Nilotes, insluitend die Datoog, tussen 2900 en 2400 jaar gelede suidwaarts beweeg het van die huidige grensgebied Suid-Soedan / Ethiopië na die sentrale noordelike Tanzanië. : bladsy 18
Hierdie bewegings het op ongeveer dieselfde tyd plaasgevind as die vestiging van die ystermaakende Mashariki Bantu uit Wes-Afrika in die Victoria-meer en die Tanganyika-gebiede. Hulle het die Wes -Afrikaanse planttradisie en die belangrikste kenmerk van jams saamgebring. Hulle het daarna tussen 2300 en 1700 jaar gelede uit hierdie streke in die res van Tanzanië getrek.  
Oos-nilotiese mense, insluitend die Maasai, verteenwoordig 'n meer onlangse migrasie van die huidige Suid-Soedan in die afgelope 500 tot 1500 jaar.  
Die mense van Tanzanië word verbind met die vervaardiging van yster en staal. Die Pare-mense was die belangrikste produsente van gesogte yster vir mense wat die bergstreke van die noordooste van Tanzanië beset het.  Die Haya-mense aan die westelike oewer van die Victoriameer het 'n soort hoogoond uitgevind wat hulle meer as 1500 jaar gelede koolstofstaal kon smee by temperature van meer as 1 820 ° C (3,310 ° F). 
Reisigers en handelaars uit die Persiese Golf en Indië het die kus van Oos -Afrika sedert vroeg in die eerste millennium nC besoek.  Islam is reeds in die agtste of negende eeu nC deur sommige aan die Swahili -kus beoefen 
Bantoesprekers het vanaf die begin van die eerste millennium boerdery- en handelsdorpe langs die Tanzaniese kus gebou. Argeologiese vondste by Fukuchani, aan die noordwestelike kus van Zanzibar, dui op 'n gevestigde landbou- en vissersgemeenskap op die laaste uit die 6de eeu nC. Die aansienlike hoeveelheid struik wat aangetref word, dui op houtgeboue, en daar is dopkrale, kralemaalers en ysterslakke op die terrein gevind. Daar is bewyse vir beperkte betrokkenheid by handel oor langafstand: 'n klein hoeveelheid ingevoerde erdewerk is gevind, minder as 1% van die totale vonds in erdewerk, meestal uit die Golf en dateer uit die 5de tot 8ste eeu. Die ooreenkoms met hedendaagse plekke soos Mkokotoni en Dar es Salaam dui op 'n verenigde groep gemeenskappe wat ontwikkel het tot die eerste sentrum van die maritieme kuskultuur. Dit lyk asof die kusdorpe in hierdie vroeë tydperk besig was met handel in die Indiese Oseaan en binnelandse Afrika. Handel het in die middel van die 8ste eeu vinnig in belang en hoeveelheid toegeneem en teen die einde van die 10de eeu was Zanzibar een van die sentrale handelsdorpe in Swahili. 
Groei in Egiptiese en Persiese seevaart vanaf die Rooi See en die Persiese Golf het die handel in die Indiese Oseaan laat herleef, veral nadat die Fatimid -kalifaat na Fustat (Kaïro) verhuis het. Swahili-landbouers het toenemend digte nedersettings gebou om handel te dryf, wat die vroegste Swahili-stadstate vorm. Die Venda-Shona-koninkryke van Mapungubwe en Zimbabwe in onderskeidelik Suid-Afrika en Zimbabwe het 'n groot goudprodusent geword in dieselfde tydperk. Ekonomiese, sosiale en godsdienstige mag berus toenemend in Kilwa, die belangrikste middeleeuse stadstaat van Tanzanië. Kilwa beheer 'n aantal kleiner hawens wat strek tot by die hedendaagse Mosambiek. Sofala word die belangrikste goudporporium en Kilwa word ryk uit die handel, aan die suidelike punt van die Indiese Oseaan. Kilwa se grootste mededingers lê in die noorde in die hedendaagse Kenia, naamlik Mombasa en Malindi. Kilwa het die belangrikste moondheid in Oos -Afrika gebly tot by die aankoms van die Portugese aan die einde van die 15de eeu. 
Omani Sultan Said bin Sultan, wat aanspraak maak op die kusstrook, het sy hoofstad in 1840 na Zanzibar City verskuif. Gedurende hierdie tyd het Zanzibar die sentrum geword vir die Oos -Afrikaanse slawehandel.  Tussen 65 en 90 persent van die Arabies-Swahili-bevolking van Zanzibar was slawe.  Een van die berugste slawehandelaars aan die Oos -Afrikaanse kus was Tippu Tip, wat die kleinseun was van 'n verslaafde Afrikaan. Die Nyamwezi -slawehandelaars was onder leiding van Msiri en Mirambo.  Volgens Timothy Insoll, "In syfers word die uitvoer van 718,000 slawe van die Swahili -kus gedurende die 19de eeu aangeteken, en die behoud van 769,000 aan die kus."  In die 1890's is slawerny afgeskaf. 
Aan die einde van die 19de eeu het Duitsland die streke wat tans Tanzanië is (minus Zanzibar) verower en in die Duitse Oos -Afrika (GEA) opgeneem.  Die Hoogste Raad van die Vredeskonferensie van Parys in 1919 het die hele GEA op 7 Mei 1919 aan Brittanje toegeken oor die strawwe besware van België. : 240 Die Britse koloniale sekretaris, Alfred Milner, en die Belgiese minister se gevolmagtigde vir die konferensie, Pierre Orts [fr], onderhandel daarna oor die Anglo-Belgiese ooreenkoms van 30 Mei 1919 : 618–9 waar Brittanje die noorde afgestaan ​​het -westelike GEA -provinsies Ruanda en Urundi na België. : 246 Die konferensie se kommissie oor mandate bekragtig hierdie ooreenkoms op 16 Julie 1919. : 246–7 Die Hoogste Raad aanvaar die ooreenkoms op 7 Augustus 1919. : 612–3 Op 12 Julie 1919 het die kommissie on Mandates het ingestem dat die klein Kionga -driehoek suid van die Rovumarivier aan Portugese Mosambiek gegee sou word, : 243, en uiteindelik deel van die onafhanklike Mosambiek sou word. Die kommissie het geredeneer dat Duitsland Portugal feitlik gedwing het om die driehoek in 1894 af te staan. : 243 Die Verdrag van Versailles is op 28 Junie 1919 onderteken, hoewel die verdrag eers op 10 Januarie 1920 van krag geword het. Op daardie datum het die GEA is amptelik na Brittanje, België en Portugal oorgeplaas. Op daardie datum het 'Tanganyika' ook die naam van die Britse gebied geword.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het ongeveer 100,000 mense van Tanganyika by die Geallieerde magte aangesluit  en was een van die 375,000 Afrikane wat met die magte geveg het.  ​​Tanganyikane het in die eenhede van die King's African Rifles geveg tydens die Oos -Afrikaanse veldtog in Somalië en Abessinië teen die Italianers, in Madagaskar teen die Vichy French tydens die Madagaskar -veldtog en in Birma teen die Japannese tydens die Birma -veldtog.  ​​Tanganyika was 'n belangrike voedselbron tydens hierdie oorlog, en die uitvoerinkomste daarvan het aansienlik toegeneem in vergelyking met die vooroorlogse jare van die Groot Depressie  Die vraag in oorlogstyd het egter verhoogde kommoditeitspryse en massiewe inflasie in die kolonie veroorsaak. 
In 1954 het Julius Nyerere 'n organisasie omskep in die polities georiënteerde Tanganyika African National Union (TANU). TANU se hoofdoel was om nasionale soewereiniteit vir Tanganyika te bereik. 'N Veldtog om nuwe lede te registreer, is van stapel gestuur, en binne 'n jaar het TANU die toonaangewende politieke organisasie in die land geword. Nyerere het in 1960 minister geword van die Tanganyjika wat deur die Britse regering bestuur is en het as premier aangegaan toe Tanganyika in 1961 onafhanklik geword het. 
Die Britse bewind het op 9 Desember 1961 tot 'n einde gekom, maar vir die eerste jaar van onafhanklikheid het Tanganyika 'n goewerneur -generaal gehad wat die Britse monarg verteenwoordig het. : bladsy 6 Tanganyika het ook in 1961 by die Britse Gemenebes aangesluit.  Op 9 Desember 1962 word Tanganyika 'n demokratiese republiek onder 'n uitvoerende president. : bladsy 6
Nadat die Zanzibar -rewolusie die Arabiese dinastie in die naburige Zanzibar omvergewerp het, tesame met die slag van duisende Arabiese Zanzibariërs,  wat in 1963 onafhanklik geword het, het die argipel op 26 April 1964 met die vasteland Tanganyika saamgesmelt.  Die nuwe land was noem dan die Verenigde Republiek Tanganyika en Zanzibar.   Op 29 Oktober van dieselfde jaar is die land herdoop tot die Verenigde Republiek van Tanzanië ("Tan" kom van Tanganyika en "Zan" van Zanzibar).  Die vereniging van die twee tot dusver afsonderlike streke was omstrede onder baie Zanzibaris (selfs diegene wat die revolusie simpatiek was), maar is aanvaar deur beide die Nyerere -regering en die revolusionêre regering van Zanzibar as gevolg van gedeelde politieke waardes en doelwitte.
Na Tanganyika se onafhanklikheid en eenwording met Zanzibar wat tot die staat Tanzanië gelei het, beklemtoon president Nyerere die noodsaaklikheid om 'n nasionale identiteit vir die burgers van die nuwe land op te stel. Om dit te bereik, verskaf Nyerere wat beskou word as een van die suksesvolste gevalle van etniese onderdrukking en identiteitstransformasie in Afrika.  Met meer as 130 tale wat op sy gebied gepraat word, is Tanzanië een van die mees etnies uiteenlopende lande in Afrika.Ondanks hierdie struikelblok was etniese verdeeldheid skaars in Tanzanië in vergelyking met die res van die vasteland, veral die onmiddellike buurland daarvan, Kenia. Voorts het Tanzanië sedert sy onafhanklikheid meer politieke stabiliteit getoon as die meeste Afrika -lande, veral as gevolg van Nyerere se etniese onderdrukkingsmetodes. 
In 1967 draai die eerste presidentskap van Nyerere na links na die Arusha-verklaring, wat 'n verbintenis tot sosialisme sowel as Pan-Afrikanisme gekodifiseer het. Na die verklaring is banke en baie groot nywerhede genasionaliseer.
Tanzanië was ook in ooreenstemming met China, wat van 1970 tot 1975 gefinansier en gehelp het om die 1.860 kilometer lange (1.160 myl) TAZARA-spoorlyn van Dar es Salaam na Zambië te bou.  Van die laat sewentigerjare af het die ekonomie van Tanzanië egter 'n wending gekry in die konteks van 'n internasionale ekonomiese krisis wat beide ontwikkelde en ontwikkelende ekonomieë geraak het.
Vanaf die middel van die tagtigerjare het die regime homself gefinansier deur by die Internasionale Monetêre Fonds te leen en hervormings ondergaan. Sedertdien het Tanzanië se bruto binnelandse produk per capita gegroei en armoede verminder, volgens 'n verslag van die Wêreldbank. 
In 1992 is die Grondwet van Tanzanië gewysig om verskeie politieke partye toe te laat.  In Tanzanië se eerste veelpartyverkiesings, wat in 1995 gehou is, het die regerende Chama Cha Mapinduzi 186 van die 232 verkose setels in die Nasionale Vergadering gewen, en Benjamin Mkapa is as president verkies. 
Die presidente van Tanzanië sedert onafhanklikheid was Julius Nyerere 1962–1985, Ali Hassan Mwinyi 1985–1995, Benjamin Mkapa 1995–2005 Jakaya Kikwete 2005–2015 John Magufuli 2015–2021 en Samia Hassan Suluhu sedert 2021.  Na die lang ampstermyn. van president Nyerere, het die Grondwet 'n termynperk, 'n president kan hoogstens twee termyne dien. Elke termyn is vyf jaar.  Elke president het die regerende party Chama cha Mapinduzi (CCM) verteenwoordig.  President Magufuli het 'n groot oorwinning en herverkiesing in Oktober 2020 behaal. Volgens die opposisie was die verkiesing vol bedrog en onreëlmatighede. 
Op 17 Maart 2021 sterf president John Magufuli aan hartkomplikasies terwyl hy op kantoor was.  Magufuli se vise -president, Samia Suluhu Hassan, het Tanzanië se eerste vroulike president geword. 
Op 647,303 vierkante kilometer (365,756 vierkante myl),  is Tanzanië die 13de grootste land in Afrika en die 31ste grootste ter wêreld, ingedeel tussen die groter Egipte en die kleiner Nigerië.  Dit grens aan Kenia en Uganda in die noorde van Rwanda, Burundi en die Demokratiese Republiek van die Kongo in die weste en Zambië, Malawi en Mosambiek in die suide. Tanzanië is aan die oostelike kus van Afrika geleë en het 'n kuslyn van die Indiese Oseaan wat ongeveer 1,424 kilometer lank is.  Dit bevat ook verskeie buitelandse eilande, waaronder Unguja (Zanzibar), Pemba en Mafia. : bladsy 1245 Die land is die plek van Afrika se hoogste en laagste punte: die berg Kilimanjaro, op 5 895 meter (19 341 voet) bo seespieël, en die vloer van die Tanganyikameer, op 1 471 meter (4826 voet) onder seespieël, onderskeidelik. : bladsy 1245
Tanzanië is bergagtig en dig bebos in die noordooste, waar die berg Kilimanjaro geleë is. Drie van die Groot Mere van Afrika is gedeeltelik in Tanzanië. In die noorde en weste lê die Victoriameer, die grootste meer van Afrika, en die Tanganjika -meer, die diepste meer van die vasteland, bekend vir sy unieke vissoorte. In die suidweste lê die Nyasa -meer. Sentraal -Tanzanië is 'n groot plato met vlaktes en bewerkbare grond. Die oostelike oewer is warm en vogtig, met die Zanzibar -argipel net voor die see.
Die Kalambo -waterval in die suidwestelike deel van Rukwa is die tweede hoogste ononderbroke waterval in Afrika en is naby die suidoostelike oewer van die Tanganyikameer op die grens met Zambië geleë.  Die Menaibaai -bewaringsgebied is die grootste beskermde gebied van Zanzibar.
Die klimaat wissel baie in Tanzanië. In die hooglande wissel die temperature tussen 10 en 20 ° C (50 en 68 ° F) tydens onderskeidelik koue en warm seisoene. Die res van die land het temperature wat selde laer as 20 ° C val (68 ° F). Die warmste tydperk strek tussen November en Februarie (25–31 ° C of 77,0–87,8 ° F), terwyl die koudste tydperk tussen Mei en Augustus (15–20 ° C of 59–68 ° F) plaasvind. Jaarlikse temperatuur is 20 ° C (68,0 ° F). Die klimaat is koel in hoë bergagtige streke.
Tanzanië het twee groot reënperiodes: die een is uni-modaal (Oktober-April) en die ander is tweemodaal (Oktober-Desember en Maart-Mei).  Eersgenoemde kom voor in die suidelike, sentrale en westelike dele van die land, en laasgenoemde word in die noorde aangetref vanaf die Victoriameer wat oos tot by die kus strek.  Die bi-modale reënval word veroorsaak deur die seisoenale migrasie van die Intertropiese konvergensiesone. 
Klimaatsverandering in Tanzanië lei tot stygende temperature met 'n groter kans op intense reënval (wat oorstromings veroorsaak) en droogtes (wat droogtes tot gevolg kan hê).   Klimaatsverandering beïnvloed reeds die sektore in Tanzanië van landbou, waterbronne, gesondheid en energie. Die styging in die seevlak en veranderinge in die kwaliteit van water sal na verwagting 'n impak op visserye en akwakultuur hê. 
Tanzanië het in 2007 'n Nasionale Aanpassingsprogramme (NAPA's) opgestel, opdrag van die Verenigde Nasies se raamwerkverdrag oor klimaatsverandering. In 2012 het Tanzanië 'n nasionale strategie vir klimaatsverandering opgestel in reaksie op die toenemende kommer oor die negatiewe gevolge van klimaatsverandering en klimaatsveranderlikheid op die land se sosiale, ekonomiese en fisiese omgewing. 
Wild en bewaring Redigeer
Tanzanië bevat ongeveer 20% van die spesies van Afrika se enorme warmbloedige dierebevolking wat oor sy 21 nasionale parke, reservate, 1 bewaringsgebied en 3 mariene parke voorkom. Versprei oor 'n gebied van meer as 42,000 vierkante kilometer (16,000 vierkante myl) en vorm ongeveer 38% van die land se oppervlakte.   Tanzanië het 21 nasionale parke,  plus 'n verskeidenheid wild- en bosreservate, waaronder die Ngorongoro -bewaringsgebied. In die weste van Tanzanië is die Gombe Stream National Park die plek waar Jane Goodall se voortgesette studie van sjimpanseegedrag begin het, wat in 1960 begin het.  
Tanzanië is 'n baie biodiversiteit en bevat 'n wye verskeidenheid diere habitatte.  Op die Serengeti-vlakte van Tanzanië, witbaardwildebeeste (Connochaetes taurinus mearnsi), neem ander bees en sebra  deel aan 'n grootskaalse jaarlikse migrasie. Tanzanië is die tuiste van ongeveer 130 amfibieë en meer as 275 reptielspesies, waarvan baie streng endemies is en opgeneem is in die rooi lyste van lande van die International Union for Conservation of Nature.  Tanzanië het die grootste leeubevolking ter wêreld. 
Tanzanië het 'n gemiddelde telling van 7,3/10 van die Forest Landscape Integrity Index in 2019, wat dit wêreldwyd 54ste uit 172 lande behaal. 
'N Toring kameelperde in die Arusha Nasionale Park. Die kameelperd is die nasionale dier.
Vroulike sjimpansee met 'n baba sjimpansee by Gombe Stream National Park
Vlakte -sebras in die Mikumi Nasionale Park
Tanzanië is 'n dominante staat van een party met die Chama Cha Mapinduzi (CCM) party aan bewind. Sedert sy stigting tot 1992 was dit die enigste wetlik toegelate party in die land. Dit het op 1 Julie 1992 verander toe die grondwet gewysig is. : § 3 Chama cha Mapinduzi (CCM) het die mag gehad sedert onafhanklikheid in 1961. Dit is die regerende party wat die langste in Afrika is. 
John Magufuli het die presidentsverkiesing in Oktober 2015 gewen en 'n tweederde meerderheid in die parlement gekry.   Die belangrikste opposisieparty in Tanzanië sedert veelpartypolitiek in 1992 word Chama cha Demokrasia na Maendeleo (Chadema) (Swahili vir "Party for Democracy and Progress") genoem. Die leier van die Chadema -party is Freeman Mbowe. 
In Zanzibar word die land se semi-outonome staat, The Alliance for Change and Transparency-Wazalendois (ACT-Wazalendo) beskou as die belangrikste politieke opposisieparty. Die grondwet van Zanzibar vereis dat die party wat tweede in die peilings is, by 'n koalisie met die wenparty aansluit. ACT-Wazalendo het in Desember 2020 by 'n koalisieregering aangesluit met die regerende party Chama Cha Mapinduzi, nadat Zanzibar die verkiesing betwis het. 
In November 2020 is Magufuli weer die wenner vir sy tweede termyn as president. Verkiesingsbedrog is vermoed. Die nasionale verkiesingskommissie het aangekondig dat Magufuli 84%, oftewel 12,5 miljoen stemme, ontvang het en dat die opposisiekandidaat, Tundu Lissu, 13%, ongeveer 1,9 miljoen stemme gekry het. 
In Maart 2021 is aangekondig dat Magufuli gesterf het terwyl hy in die amp was, wat beteken dat sy vise -president, Samia Suluhu Hassan, die land se president geword het. 
Die president van Tanzanië en die lede van die Nasionale Vergadering word gelyktydig deur direkte volksstem vir vyf jaar verkies. : § 42 (2) Die vise-president word gekies vir 'n termyn van vyf jaar op dieselfde tyd as die president en op dieselfde kaartjie. : §§ 47 (2), 50 (1) Nie die president of die vise-president mag 'n lid van die Nasionale Vergadering wees nie. : § 66 (2) Die president stel 'n premier aan, onderhewig aan bevestiging deur die vergadering, om as die leier van die regering in die vergadering te dien. : §§ 51 (1)-(2), 52 (2) Die president kies sy of haar kabinet uit vergaderingslede. : § 55
Alle wetgewende bevoegdheid met betrekking tot die vasteland van Tanzanië en vakbondaangeleenthede berus by die Nasionale Vergadering, : § 64 (1), wat eensaam is en 'n maksimum van 357 lede het.  Dit sluit lede in wat verkies is om kiesafdelings te verteenwoordig, die prokureur -generaal, vyf lede wat deur die Zanzibar -huis van verteenwoordigers uit sy eie lede verkies is, die spesiale vrouestoele wat ten minste 30% uitmaak van die setels wat enige party in die vergadering het , die spreker van die vergadering (indien nie andersins 'n lid van die vergadering), en die persone (nie meer as tien nie) wat deur die president aangewys is. : § 66 (1) Die Tanzaniese Verkiesingskommissie definieer die vasteland in kiesafdelings in die getal wat deur die kommissie met die toestemming van die president bepaal is. : § 75
Die regstelsel van Tanzanië is gebaseer op die Engelse gemenereg. 
Tanzanië het 'n viervlak-regbank.  Die howe op die laagste vlak op die Tanzaniese vasteland is die primêre howe.  In Zanzibar is die howe op die laagste vlak die Kadhi-howe vir Islamitiese familiesake en die primêre howe vir alle ander sake.  Op die vasteland word 'n beroep op die distrikshowe of die landdroshowe inwonende gedoen.  In Zanzibar word 'n beroep op die Kadhi's Appeal Courts for Islamic family issues en die Landdroshowe gedoen vir alle ander sake.  Van daar af is appèl na die hooggeregshof van die vasteland van Tanzanië of Zanzibar.  Geen appèl oor Islamitiese gesinsaangeleenthede kan by die hooggeregshof van Zanzibar ingedien word nie.  : § 99 (1) Andersins is die laaste appèl by die appèlhof van Tanzanië. 
Die hooggeregshof van die vasteland van Tanzanië het drie afdelings - kommersieel, arbeid en grond  - en 15 geografiese gebiede.  Die hooggeregshof van Zanzibar het 'n industriële afdeling wat slegs arbeidsgeskille aanhoor. 
Regters van die vasteland en vakbond word aangestel deur die hoofregter van Tanzanië, , behalwe dié van die appèlhof en die hooggeregshof, wat deur die president van Tanzanië aangestel word. : §§ 109 (1), 118 (2) - (3)
Die wetgewende gesag in Zanzibar oor alle nie-vakbond aangeleenthede berus by die Huis van Verteenwoordigers (volgens die grondwet van Tanzania) : § 106 (3) of die Wetgewende Raad (volgens die grondwet van Zanzibar).
Die Wetgewende Raad bestaan ​​uit twee dele: die president van Zanzibar en die Huis van Verteenwoordigers. : § 107 (1)-(2) : § 63 (1) Die president is die regeringshoof van Zanzibar en die voorsitter van die Revolusionêre Raad, waarin die uitvoerende gesag van Zanzibar belê is. : §§ 5A (2), 26 (1) Zanzibar het twee vise-presidente, waarvan die eerste van die belangrikste opposisieparty in die huis is.   Die tweede is van die party aan bewind en is die leier van regeringsake in die Huis. 
Die president en die lede van die Huis van Verteenwoordigers het 'n termyn van vyf jaar en kan vir 'n tweede termyn verkies word. : § 28 (2)
Die president kies ministers uit lede van die Huis van Afgevaardigdes, : § 42 (2) met die ministers wat toegeken word volgens die aantal setels wat deur politieke partye gewen is.  Die Revolusionêre Raad bestaan ​​uit die president, beide vise-presidente, alle ministers, die prokureur-generaal van Zanzibar en ander huislede wat deur die president geskik geag word. 
Die Huis van Verteenwoordigers bestaan ​​uit verkose lede, tien lede wat deur die president aangewys is, al die streekkommissarisse van Zanzibar, die prokureur -generaal, en aangestelde vroulike lede wie se getal gelyk moet wees aan 30 persent van die verkose lede. : §§ 55 (3), 64, 67 (1) Die Huis bepaal die getal van sy verkose lede : § 120 (2) met die Zanzibar Verkiesingskommissie wat die grense van elke kiesafdeling bepaal. : § 120 (1) In 2013 het die Huis 81 lede gehad: vyftig verkose lede, vyf streekskommissarisse, die prokureur -generaal, tien lede wat deur die president aangestel is en vyftien aangestelde vroulike lede. 
Administratiewe onderafdelings Redigeer
In 1972 is die plaaslike regering op die vasteland afgeskaf en vervang met direkte heerskappy van die sentrale regering. Plaaslike regering is egter aan die begin van die tagtigerjare heringestel, toe die landelike rade en landelike owerhede hervestig is. Plaaslike regeringsverkiesings het in 1983 plaasgevind, en funksionerende rade het in 1984 begin. In 1999 is 'n hervormingsprogram vir plaaslike regering deur die Nasionale Vergadering ingestel wat ''n omvattende en ambisieuse agenda stel. [Wat] vier gebiede dek: politieke desentralisasie, finansiële desentralisasie, administratiewe desentralisasie en veranderde sentraal-plaaslike betrekkinge, met die vastelandse regering wat oorheersende magte het binne die raamwerk van die Grondwet. " 
Vanaf 2016 is Tanzanië verdeel in een-en-dertig streke (mkoa),   ses en twintig op die vasteland en vyf in Zanzibar (drie op Unguja, twee op Pemba).  In 2012 is die dertig voormalige streke verdeel in 169 distrikte (wilaya), ook bekend as plaaslike owerhede. Van die distrikte was 34 stedelike eenhede, wat verder geklassifiseer is as drie stadsrade (Arusha, Mbeya en Mwanza), negentien munisipale rade en twaalf stadsrade. 
Die stedelike eenhede het 'n outonome stad, munisipale of stadsraad en is onderverdeel in wyke en mtaa. Die nie-stedelike eenhede het 'n outonome distriksraad, maar word onderverdeel in dorpsrade of township-owerhede (eerste vlak) en dan in vitongoji. 
Die stad Dar es Salaam is uniek omdat dit 'n stadsraad het waarvan die jurisdiksiegebied drie munisipale rade oorvleuel. Die burgemeester van die stadsraad word deur daardie raad verkies. Die stadsraad van twintig lede bestaan ​​uit elf persone wat deur die munisipale rade verkies is, sewe lede van die Nasionale Vergadering en "genomineerde parlementslede onder 'spesiale sitplekke' vir vroue". Elke munisipale raad het ook 'n burgemeester. "Die stadsraad vervul 'n koördinerende rol en neem aandag aan kwessies wat oor die drie munisipaliteite strek", insluitend veiligheids- en nooddienste.   Die stad Mwanza het 'n stadsraad waarvan die gebied se jurisdiksie twee munisipale rade oorvleuel.
Bilaterale verhoudings Redigeer
Afgesien van sy grensgeskil met Malawi, het Tanzanië in 2012 hartlike betrekkinge met sy bure gehad. 
Die betrekkinge tussen Tanzanië en Malawi was gespanne weens 'n geskil oor die lande se Nyasa -meer (Malawimeer). 'N Onsuksesvolle bemiddeling rakende hierdie kwessie het in Maart 2014 plaasgevind. : bladsy 1250   Die twee lande het in 2013 ooreengekom om die Internasionale Hof van Justisie (ICJ) te vra om die geskil op te los indien bemiddeling onsuksesvol was.  Malawi, maar nie Tanzanië nie, het die verpligte jurisdiksie van die ICJ aanvaar. 
Die betrekkinge tussen Tanzanië en Rwanda het in 2013 versleg toe die Tanzaniese president, Jakaya Kikwete, gesê het dat Rwanda dit sou kon doen as die Demokratiese Republiek van die Kongo (DRK) met sommige van sy vyande kon onderhandel.  Rwandese president Paul Kagame het toe "minagting" uitgespreek vir Kikwete se verklaring.  Die spanning is hernu in Mei 2014 toe Bernard Membe, minister van buitelandse sake, in 'n toespraak in die Tanzaniese nasionale vergadering sy bewering hernu dat Rwandese onstabiliteit in die DRK veroorsaak. Louise Mushikiwabo, minister van buitelandse sake van Rwanda, het geantwoord: 'Wat die minister van buitelandse sake van Tanzanië betref, waarvan ek 'n les in die parlement teen die Rwanda gehoor het, sou hy baat by 'n les in die geskiedenis van die streek.' 
Tanzanië het sedert sy onafhanklikheid 'n sterk verhouding met die Verenigde Koninkryk gehandhaaf. Brittanje bly die grootste nie-Afrikaanse invoerder van Tanzaniese tee  en ander grondstowwe word uitgeruil. Brittanje bly steeds 'n groot bydraer van toeriste na Tanzanië. Albei is lede van die Statebond van Nasies en is betrokke by 'n strategiese vakbond in verdediging, veiligheid en seremoniële aangeleenthede. Die Tanzaniese hoë kommissie is in Londen en die Britte het 'n hoë kommissie in Dar es Salaam.
Die betrekkinge tussen Tanzanië en China het die afgelope jare versterk namate die handel tussen die twee lande en die Chinese belegging in Tanzaniese infrastruktuur vinnig toegeneem het. : bladsy 1250 
Tanzanië se betrekkinge met ander skenkerlande, insluitend Japan en lede van die Europese Unie, is oor die algemeen goed, hoewel skenkers bekommerd is oor Tanzanië se verbintenis om korrupsie van die regering te verminder. : bladsy 1250 
Multilaterale verhoudings Redigeer
Tanzanië is saam met Uganda, Kenia, Rwanda, Burundi en Suid -Soedan lid van die Oos -Afrikaanse Gemeenskap (EAC).  Volgens die Oos -Afrikaanse gemeenskaplike markprotokol van 2010 word die vrye handel en vrye beweging van mense gewaarborg, insluitend die reg om in 'n ander lidland te woon vir werksdoeleindes. : 1250   Hierdie protokol is egter nie geïmplementeer nie weens werkpermit en ander burokratiese, regs- en finansiële hindernisse. 
Tanzanië is ook lid van die Suider -Afrikaanse Ontwikkelingsgemeenskap (SAOG). Die EAC, die SAOG en die gemeenskaplike mark vir Oos- en Suider -Afrika het in Junie 2011 ooreengekom om 'n drieparty -vryhandelsgebied oor 26 Afrika -lande te stig, met die doel om die eerste fase van onderhandelinge binne 36 maande te voltooi . 
Op 31 Oktober 2014 het Tanzanië 2 253 soldate en ander personeel bygedra tot verskeie vredesoperasies van die Verenigde Nasies.  Die Tanzaniese weermag neem saam met Suid -Afrikaanse en Malawiese weermagte deel aan die United Nations Force Intervention Brigade (MONUSCO) in die Demokratiese Republiek van die Kongo (DRK). Die Veiligheidsraad van die Verenigde Nasies het die mag op 28 Maart 2013 gemagtig om doelgerigte offensiewe operasies uit te voer om groepe wat die vrede in die DRK bedreig, te neutraliseer.  Tanzanië het ook deelgeneem aan vredesopdragte in die Darfur -streek van Soedan (UNAMID) Abyei, waarvan die beheer betwis word tussen Suid -Soedan en Soedan (UNISFA), die Sentraal -Afrikaanse Republiek (MINUSCA) Libanon (UNIFIL) en Suid -Soedan (UNMISS) ). 
Die Tanzanië se weermag (TPDF) (Kiswahili: Jeshi la Wananchi wa Tanzania (JWTZ)) is die gewapende magte van Tanzanië, wat as burgermag onder burgerlike beheer werk. Dit bestaan ​​uit vyf takke of bevele: Landmag (weermag), Lugmag, Naval Command, National Service, Headquarter (MMJ).  Tanzaniese burgers is vrywillig vir militêre diens vanaf 15 jaar, en 18 jaar vir verpligte militêre diens nadat hulle aan die hoërskool gestudeer het. Diensplig was 2 jaar vanaf 2004.
In Tanzanië is seksuele dade tussen mans onwettig en kan 'n lewenslange gevangenisstraf opgelê word.  Volgens 'n opname van Pew Research Center in 2007 het 95 persent van die Tanzaniërs geglo dat homoseksualiteit nie deur die samelewing aanvaar moet word nie. 
Mense met albinisme wat in Tanzanië woon, word gereeld aangeval, vermoor of vermink weens bygelowe wat verband hou met die swart-magiese praktyk, bekend as muti, wat sê dat liggaamsdele van albino's magiese eienskappe het. 
Tanzanië het die hoogste voorkoms van hierdie menseregteskending onder 27 Afrika -lande waar bekend is dat muti beoefen word. 
In Desember 2019 het Amnesty International berig dat die Tanzaniese regering die reg van nie-regeringsorganisasies sowel as individue vernietig het om regstreeks 'n saak daarteen in te dien by die Arusha-gebaseerde Afrika-hof vir menseregte. 
Vanaf 2021 [update], volgens die IMF, was die bruto binnelandse produk (BBP) van Tanzanië na raming $ 71 miljard (nominaal), of $ 218,5 miljard op grond van 'n koopkragpariteit (PPP). Die BBP per capita (PPP) was $ 3,574. 
Van 2009 tot 2013 het die BBP per capita van Tanzanië (gebaseer op konstante plaaslike geldeenheid) gemiddeld 3,5% per jaar gegroei, hoër as enige ander lid van die Oos-Afrikaanse gemeenskap (EAC) en slegs nege lande in Afrika suid van die Sahara oorskry: die Demokratiese Republiek van die Kongo, Ethiopië, Ghana, Lesotho, Liberië, Mosambiek, Sierra Leone, Zambië en Zimbabwe. 
Die grootste handelsvennote van Tanzanië in 2017 vir sy uitvoer van $ 5,3 miljard was Indië, Viëtnam, Suid -Afrika, Switserland en China.  Die invoer daarvan beloop 8,17 miljard dollar, met Indië, Switserland, Saoedi -Arabië, China en die Verenigde Arabiese Emirate die grootste vennote. 
Tanzanië het die Groot Resessie, wat laat in 2008 of vroeg in 2009 begin het, relatief goed deurstaan. Sterk goudpryse, die versterking van die land se mynbedryf en die swak integrasie van Tanzanië in wêreldmarkte, het gehelp om die land van die afswaai te isoleer. : bladsy 1250 Sedert die resessie geëindig het, het die Tanzaniese ekonomie vinnig uitgebrei danksy sterk toerisme-, telekommunikasie- en banksektore. : bladsy 1250
Volgens die Verenigde Nasies se ontwikkelingsprogram het die onlangse groei in die nasionale ekonomie egter net die "baie min" bevoordeel, wat die meerderheid van die bevolking uitgelaat het.  Tanzanië se 2013 Global Hunger Index was erger as enige ander land in die EAC behalwe Burundi. : bladsy 15 Die persentasie persone wat in 2010–12 ondervoed was, was ook erger as enige ander EAC -land behalwe Burundi. : bladsy 51
In 2020 verklaar die Wêreldbank die opkoms van die Tanzaniese ekonomie van 'n lae inkomste tot 'n laer middelinkomste land, met 'n bruto binnelandse produk (BBP) wat na raming tussen US $ 1,006 en US $ 3,955 beloop.  
Honger en armoede Redigeer
Tanzanië het vordering gemaak met die vermindering van uiterste honger en ondervoeding. Die Global Hunger Index het die situasie as 'kommerwekkend' beskou, met 'n telling van 42 in die jaar 2000 sedertdien het die GHI tot 29,5 gedaal.  Kinders in landelike gebiede ly aansienlik hoër ondervoeding en chroniese honger, hoewel die stedelike-plattelandse ongelykhede ten opsigte van stunting en ondergewig verminder het.  Lae produktiwiteit in die landelike sektor spruit hoofsaaklik uit onvoldoende infrastruktuurbelegging, beperkte toegang tot plaasinsette, voorligtingsdienste en kredietbeperkte tegnologie, sowel as handels- en bemarkingsondersteuning en groot afhanklikheid van reënvoeding landbou en natuurlike hulpbronne. 
Ongeveer 68 persent van die 61,1 miljoen burgers van Tanzanië leef onder die armoedegrens van $ 1,25 per dag. 32 persent van die bevolking is ondervoed.  Die mees uitdagende uitdagings waarmee Tanzanië te staan ​​kom in die vermindering van armoede, is onvolhoubare oes van sy natuurlike hulpbronne, ongekontroleerde verbouing, klimaatsverandering en inbrake van waterbronne, volgens die Verenigde Nasies se Ontwikkelingsprogram (UNDP). 
Daar is baie min hulpbronne vir Tanzaniërs ten opsigte van kredietdienste, infrastruktuur of beskikbaarheid vir verbeterde landboutegnologieë, wat die hongersnood en armoede in die land verder vererger volgens die UNDP.  Tanzanië is volgens die United Nations Human Development Index (2014) 159 uit 187 lande in armoede. 
Die verslag van die Wêreldbank van 2019 het getoon dat armoede in die afgelope 10 jaar met 8 persent verminder het, van 34,4% in 2007 tot 26,4% in 2018. 
Die Tanzaniese ekonomie is sterk gebaseer op landbou, wat in 2013 verantwoordelik was vir 24,5 persent van die bruto binnelandse produk, : bladsy 37 lewer 85% van die uitvoer,  en was verantwoordelik vir die helfte van die werksmag : bladsy 56 Die landbousektor het in 2012 met 4,3 persent gegroei, minder as die helfte van die Millennium -ontwikkelingsdoelwit van 10,8%.  16,4 persent van die grond is bewerkbaar,  met 2,4 persent van die grond beplant met permanente gewasse.  Tanzanië se ekonomie is afhanklik van boerdery, maar klimaatsverandering het 'n uitwerking op hul boerdery.
Mielies was die grootste voedselgewas op die vasteland van Tanzanië in 2013 (5,17 miljoen ton), gevolg deur kassava (1,94 miljoen ton), patats (1,88 miljoen ton), bone (1,64 miljoen ton), piesangs (1,31 miljoen ton), rys (1,31 miljoen ton) en gierst (1,04 miljoen ton). : bladsy 58 Suiker was die grootste kontantgewas op die vasteland in 2013 (296.679 ton), gevolg deur katoen (241.198 ton), kasjoeneute (126.000 ton), tabak (86.877 ton), koffie (48.000 ton), sisal (37 368 ton) en tee (32 422 ton). : bladsy 58 Beesvleis was die grootste vleisproduk op die vasteland in 2013 (299 581 ton), gevolg deur lam/skaapvleis (115 652 ton), hoender (87 408 ton) en varkvleis (50 814 ton). : bladsy 60
Volgens die Nasionale Besproeiingshoofplan vir 2002 is 29,4 miljoen hektaar in Tanzanië geskik vir besproeiingsboerdery, maar slegs 310,745 hektaar is in Junie 2011 besproei. 
Nywerheid, energie en konstruksie Redigeer
Nywerheid en konstruksie is 'n belangrike en groeiende komponent van die Tanzaniese ekonomie en dra 22,2 persent van die BBP by in 2013. : bladsy 37 Hierdie komponent sluit mynbou en steengroef, vervaardiging, elektrisiteit en aardgas, watervoorsiening en konstruksie in. : bladsy 37 Mynbou het in 2013 3,3 persent van die BBP bygedra. : bladsy 33 Die oorgrote meerderheid van die land se minerale uitvoerinkomste kom uit goud, wat 89 persent van die waarde van die uitvoer in 2013 uitmaak. [ 51]: bladsy 71 Dit voer ook groot hoeveelhede edelstene uit, insluitend diamante en tanzaniet. : bladsy 1251 Die hele steenkoolproduksie van Tanzanië, wat in 2012 106 000 kort ton beloop het, word binnelands gebruik. 
Slegs 15 persent van die Tanzaniërs het in 2011 toegang tot elektriese krag gehad.  Die Tanzania Electric Supply Company Limited (TANESCO) wat deur die regering besit word, oorheers die elektrisiteitsvoorsieningsbedryf in Tanzanië.  Die land het 6,013 miljard kilowatt -ure (kWh) elektrisiteit in 2013 opgewek, 'n toename van 4,2 persent in vergelyking met die 5,771 miljard kWh wat in 2012 opgewek is. : bladsy 4 Opwekking het met 63 persent toegeneem tussen 2005 en 2012 [153 ]  Byna 18 persent van die elektrisiteit wat in 2012 opgewek is, het verlore gegaan weens diefstal en transmissie- en verspreidingsprobleme.  Die elektriese toevoer wissel, veral as droogtes die kragonderbrekings van die kragopwekking onderbreek, soos nodig. : bladsy 1251  Die onbetroubaarheid van die elektriese toevoer het die ontwikkeling van die Tanzaniese industrie belemmer. : bladsy 1251 In 2013 kom 49,7 persent van Tanzanië se elektrisiteitopwekking uit aardgas, 28,9 persent uit hidro -elektriese bronne, 20,4 persent uit termiese bronne en 1,0 persent van buite die land. : bladsy 5 Die regering het 'n 532 kilometer (331 myl) gaspypleiding van Mnazi Bay na Dar es Salaam gebou.  Hierdie pypleiding sou na verwagting die land in staat stel om sy elektrisiteitsopwekkingsvermoë teen 2016 tot 3000 megawatt te verdubbel.  Die regering se doelwit is om die kapasiteit teen 2025 tot ten minste 10.000 megawatt te verhoog. 
Volgens PFC Energy is 25 tot 30 triljoen kubieke voet herwinbare aardgasbronne sedert 2010 in Tanzanië ontdek, , wat die totale reserwes teen die einde van 2013 op meer as 43 triljoen kubieke voet te staan ​​bring.  Die waarde van natuurlike gas wat eintlik in 2013 vervaardig is, was $ 52,2 miljoen, 'n toename van 42,7 persent teenoor 2012. : bladsy 73
Kommersiële produksie van gas uit die veld Songo Songo Island in die Indiese Oseaan het in 2004 begin, dertig jaar nadat dit daar ontdek is.   Meer as 35 miljard kubieke voet gas is in 2013 uit hierdie veld geproduseer, : bladsy 72 met bewese, waarskynlike en moontlike reserwes van in totaal 1.1 biljoen kubieke voet.  Die gas word per pypleiding na Dar es Salaam vervoer.  Vanaf 27 Augustus 2014 was TANESCO die operateur van hierdie veld, Orca Exploration Group Inc., verskuldig 
'N Nuwer aardgasveld in Mnazibaai in 2013 het ongeveer 'n sewende van die hoeveelheid wat naby Songo Songo-eiland  geproduseer is, opgelewer, bladsy 73, maar het bewysbare, waarskynlike en moontlike reserwes van 2,2 biljoen kubieke voet.  Feitlik al die gas word gebruik vir die opwekking van elektrisiteit in Mtwara. 
Die streke Ruvuma en Nyuna van Tanzanië is meestal ondersoek deur die ontdekkingsonderneming wat 'n belang van 75 %, Aminex, besit en meer as 3,5 biljoen kubieke voet aardgas besit. Einde April 2015 is 'n pypleiding wat aardgasvelde in die buiteland verbind met die kommersiële hoofstad van Tanzanië, Dar es Salaam, voltooi. 
Reis en toerisme het 17,5 persent van die bruto binnelandse produk van Tanzanië in 2016  bygedra en 11,0 persent van die land se arbeidsmag (1,189,300 werksgeleenthede) in 2013.  Algehele ontvangste het gestyg van US $ 1,74 miljard in 2004 tot US $ 4,48 miljard in 2013,  en ontvangste van internasionale toeriste het gestyg van US $ 1,255 miljard in 2010 tot US $ 2 miljard in 2016.   In 2016 het 1,284,279 toeriste by Tanzanië se grense aangekom, vergeleke met 590,000 in 2005.  Die die oorgrote meerderheid toeriste besoek Zanzibar of 'n 'noordelike kring' van die Serengeti Nasionale Park, die Ngorongoro -bewaringsgebied, die Tarangire Nasionale Park, die Manyara -meer en die Kilimanjaro -berg. : bladsy 1252 In 2013 was Serengeti (452.485 toeriste) die mees besoekte nasionale park, gevolg deur Manyara (187.773) en Tarangire (165.949). : bladsy xx
Die Bank van Tanzanië is die sentrale bank van Tanzanië en is hoofsaaklik verantwoordelik vir die handhawing van prysstabiliteit, met 'n filiaal -verantwoordelikheid vir die uitreiking van Tanzaniese sjielingsnote en munte.  Einde 2013 was die totale bates van die Tanzaniese bankbedryf 19,5 triljoen Tanzaniese sjielings, 'n toename van 15 persent teenoor 2012. 
Die meeste vervoer in Tanzanië is per pad, met padvervoer meer as 75 persent van die land se vragverkeer en 80 persent van sy passasiersverkeer. : bladsy 1252 Die padstelsel van 86,500 kilometer (53,700 myl) is in 'n algemene swak toestand. : bladsy 1252 Tanzanië het twee spoorwegondernemings: TAZARA, wat diens lewer tussen Dar es Salaam en Kapiri Mposhi (in 'n kopermyn-distrik in Zambië), en Tanzania Railways Limited, wat Dar es Salaam verbind met sentraal en noordelike Tanzanië . : bladsy 1252 Spoorreise in Tanzanië behels dikwels stadige ritte met gereelde kansellasies of vertragings, en die spoorweë het 'n gebrekkige veiligheidsrekord. : bladsy 1252
In Dar es Salaam is daar 'n groot projek van vinnige busse, Dar Rapid Transit (DART) wat voorstede van die stad Dar es Salaam verbind. Die ontwikkeling van die DART -stelsel bestaan ​​uit ses fases en word befonds deur die African Development Bank, die Wêreldbank en die regering van Tanzanië. Die eerste fase het in April 2012 begin, en dit is in Desember 2015 voltooi en in Mei 2016 begin. 
Tanzanië het vier internasionale lughawens, saam met meer as 120 klein lughawens of landingsstroke. Lughawensinfrastruktuur is geneig om in 'n swak toestand te wees. : bladsy 1253 Lugrederye in Tanzanië sluit Air Tanzania, Precision Air, Fastjet, Coastal Aviation en ZanAir in. : bladsy 1253
In 2013 was die kommunikasiesektor die vinnigste groei in Tanzanië, met 'n uitbreiding van 22,8 persent, maar die sektor was verantwoordelik vir slegs 2,4 persent van die bruto binnelandse produk daardie jaar. : bladsy 2
Vanaf 2011 het Tanzanië 56 selfoonintekenaars per 100 inwoners gehad, 'n koers effens hoër as die gemiddelde suid van die Sahara. : bladsy 1253 Baie min Tanzaniërs het vaste telefone. : bladsy 1253 Ongeveer 12 persent van die Tanzaniërs gebruik die internet vanaf 2011 [update], hoewel hierdie getal vinnig groei. : bladsy 1253 Die land het 'n veseloptiese kabelnetwerk wat onbetroubare satellietdienste vervang het, maar internetbandwydte bly baie laag. : bladsy 1253
Watervoorsiening en sanitasie in Tanzanië word gekenmerk deur verminderde toegang tot verbeterde waterbronne in die 2000's (veral in stedelike gebiede), bestendige toegang tot een of ander vorm van sanitasie (ongeveer 93 persent sedert die 1990's), onderbroke watervoorsiening en oor die algemeen laag kwaliteit van diens.  Baie nutsdienste kan skaars hul bedryfs- en onderhoudskoste dek deur inkomste weens lae tariewe en swak doeltreffendheid. Daar is beduidende streeksverskille, met die goedkoopste nutsdienste: Arusha, Moshi en Tanga. 
Die regering van Tanzanië het sedert 2002 'n groot sektorhervormingsproses begin. 'N Ambisieuse nasionale ontwikkelingsstrategie van die watersektor wat geïntegreerde waterhulpbronbestuur bevorder en die ontwikkeling van stedelike en landelike watervoorsiening, is in 2006 aanvaar. Desentralisasie beteken dat verantwoordelikheid vir water en Die verskaffing van sanitasiedienste het na plaaslike owerhede oorgeskakel en word uitgevoer deur 20 stedelike nutsdienste en ongeveer 100 distriksverskaffers, asook deur gemeenskapsbeheerde watervoorsieningsorganisasies in landelike gebiede. 
Hierdie hervormings word ondersteun deur 'n aansienlike verhoging van die begroting vanaf 2006, toe die watersektor onder die prioriteitsektore van die nasionale strategie vir groei en vermindering van armoede was. Die Tanzaniese watersektor bly sterk afhanklik van eksterne skenkers, met 88 persent van die beskikbare fondse deur eksterne skenkerorganisasies.  Resultate is gemeng. In 'n verslag van Deutsche Gesellschaft für Internationale Zusammenarbeit word byvoorbeeld opgemerk dat "ondanks groot beleggings wat deur die Wêreldbank en die Europese Unie ingebring is, (die nutsbedryf wat Dar es Salaam bedien) een van die waterprodusente in Tanzanië was wat die swakste gevaar het". 
Omstredenheid oor ekonomiese statistieke Redigeer
Twee artikels in die Ekonoom in Julie 2020 het twyfel ontstaan ​​oor amptelike aansprake op ekonomiese groei: "As die ekonomie van Tanzanië in die boekjaar tot einde Junie met byna 7% gegroei het, waarom het die belastinginkomste dan met 1% gedaal? En waarom het die kredietverlening aan ondernemings gedaal? Privaat data is ook sleg. In 2019 het die verkope by die grootste brouer met 5%gedaal. Die verkoop van sement deur die twee grootste produsente was byna plat. Nie een van hierdie dinge is waarskynlik as die groei vooruit storm nie. Die teenstrydighede is so groot dat dit is moeilik om die gevolgtrekking te vermy dat die regering lieg. "  
Tim Staermose, 'n voorstander van Afrika -belegging, het hierdie data in die gedrang gebring: 'Sommige van hierdie stellings deur Die ekonoom, gebaseer op die bewyse wat ek uit primêre bronne versamel het - naamlik die statutêre finansiële verslae wat genoteerde maatskappye in Tanzanië wetlik verplig is om vry te stel - is eenvoudig nie waar nie. Banklenings aan maatskappye, sover ek kan sien, het nie gedaal nie. Die twee grootste banke in Tanzanië, wat ongeveer 40% van die banksektor uitmaak, het albei sterk leningsgroei in 2019 gerapporteer. Wat betref dat sementverkope weer 'amper plat' is, is dit totale onsin. . In 2019 verkoop Twiga 6% meer sement in volume as in 2018. In die eerste ses maande van 2020 verkoop Twiga reeds 8% meer sement as wat dit in dieselfde stadium in 2019 gedoen het. Weer eens, hierdie getalle stem baie ooreen met 'n ekonomie wat na bewering groei met ongeveer 7% per jaar. . [Op] die daling van 5% in bierverkope in 2019. Die gepubliseerde jaarverslag van 2019 deur Tanzania Breweries Limited (TBL) sal u vertel dat daar eenmalige omstandighede was wat die afname grootliks veroorsaak het. [wat] tot gevolg gehad het dat verkope gedaal het. Maar die wins van TBL het eintlik gestyg in 2019. "
Swak voeding bly 'n aanhoudende probleem in Tanzanië en wissel baie in die streke van die land. USAID berig dat 16% van die kinders ondergewig is en 34% onderdruk groei as gevolg van ondervoeding.  10 streke huisves 58% van die kinders wat gebuk gaan onder die groei, terwyl 50% van die ernstig ondervoedde kinders in 5 streke voorkom. Gedurende 'n tydperk van 5 jaar het die Mara-distrik in Tanzanië 'n afname van 15% in kinders onder 5 jaar gehad, wat van 46% tot 31% in onderskeidelik 2005 en 2010 gedaal het. Aan die ander kant het Dodoma 'n toename van 7% in die voorkoms van stunting in hierdie ouderdomsgroep, van 50% in 2005 tot 57% in 2010.  Algehele beskikbaarheid van voedsel dra nie noodwendig by tot algehele stunt -syfers nie. Iringa-, Mbeya- en Rukwa -streke, waar die algehele beskikbaarheid van voedsel as aanvaarbaar beskou word, ondervind steeds steeds meer as 50%hindernisse. In sommige gebiede waar voedseltekorte algemeen voorkom, soos in die Tabora- en Singida -streke, bly die voorkoms van stunt relatief minder as dié wat in Iringa, Mbeya en Rukwa voorkom.  Die voedsel- en voedingsentrum van Tanzania skryf hierdie verskille toe aan die afwyking in wanvoeding van die moeder, swak voedingspraktyke vir kinders, higiënepraktyke en swak gesondheidsorgdienste.  Tydperke van droogte kan aansienlike gevolge hê vir die produksie van gewasse in Tanzanië. Droogte in Oos -Afrika het gelei tot massiewe styging in die pryse van voedselvoedsel, soos mielies en sorghum, gewasse wat deurslaggewend is vir die voeding van die meerderheid van Tanzanië se bevolking. Van 2015 tot 2017 het die prys van mielies in groothandel meer as verdriedubbel, van 400 sjielings per kilogram tot 1253 sjielings per kilogram. 
Tanzanië bly steeds baie landbou, met 80% van die totale bevolking wat in bestaansboerdery besig is.  Landelike gebiede word onderworpe aan 'n toenemende voedseltekort in vergelyking met verstedelikte gebiede, met 'n opname wat in 2017 in die land gedoen is, waarby 84% van die mense in die landelike gebiede 'n tekort aan voedsel ervaar gedurende 'n periode van drie maande, vergeleke met 64% van die inwoners in stede.  Hierdie verskil tussen landelike en stadsvoeding kan toegeskryf word aan verskillende faktore, verhoogde voedingsbehoeftes as gevolg van hande-arbeid, meer beperkte toegang tot voedsel as gevolg van swak infrastruktuur, hoë vatbaarheid vir die skadelike gevolge van die natuur en die "landbouproduktiwiteit". Gaping ".  Die landbouproduktiwiteitsgaping stel dat "toegevoegde waarde per werker" in die landbousektor dikwels baie laer is as dié wat in nie-landbousektore voorkom. Verder word die toewysing van arbeid binne die landbousektor grootliks ondoeltreffend toegewys. 
Programme wat honger is, wysig
USAID -programme wat op voeding fokus, werk in die streke Morogoro, Dodoma, Iringa, Mbeya, Manyara, Songwe en Zanzibar van Tanzanië. Hierdie "Feed the Future" -programme belê baie in voeding, infrastruktuur, beleid, instellings se kapasiteit en landbou, wat deur die organisasie as 'n belangrike gebied van ekonomiese groei in die land geïdentifiseer word.  'n Inisiatief van 'n Tanzaniese regering "Kilimo Kwanza" of "Agriculture First" het ten doel om beleggings in die landbou binne die private sektor aan te moedig en hoop om landbouprosesse en -ontwikkeling in die land te verbeter deur die kennis van jongmense en die innovasie wat hulle moontlik kan voorsien.  ​​Gedurende die 1990's het ongeveer 25% van die bevolking van Tanzanië toegang tot gejodeerde olie gekry wat daarop gemik is om jodiumtekort by verwagtende moeders te rig, as gevolg van studies wat die negatiewe gevolge van in-utero jodiumtekort op kognitiewe ontwikkeling by kinders toon. Navorsing het getoon dat kinders van moeders met toegang tot die aanvulling gemiddeld meer as 'n derde van 'n jaar meer opleiding behaal het as diegene wat dit nie gedoen het nie. 
Programme onder leiding van die World Food Program werk in Tanzanië. Die Aanvullende Voedingsprogram (SFP) het ten doel om akute wanvoeding te rig deur maandeliks gemengde voedsel wat met vitamiene versterk is, aan swanger vroue en moeders te voorsien.  Swanger vroue en moeders vir kinders jonger as 2 jaar het toegang tot die "Super Cereal" -program vir moeder en kind, wat bedoel is om stunting by kinders te verminder.  Aanvulling van die Wêreldvoedselprogram bly die belangrikste voedselbron vir vlugtelinge in Tanzanië. Supergraan, groente -olie, peulgewasse en sout word verskaf as deel van die uitgerekte verligting- en hersteloperasie om aan die gemiddelde daaglikse kalorie -vereiste van 2,100 kcal te voldoen.  UNICEF verklaar dat voortgesette belegging in voeding in Tanzanië van die uiterste belang is: ramings voorspel dat Tanzanië teen 2025 $ 20 miljard sal verloor as voeding in die land op sy huidige vlak bly, maar verbeterings in voeding kan 'n wins van ongeveer $ 4,7 miljard 
Save the Children het met die hulp van UNICEF en Irish Aid -befondsing in 2011 die Partnership for Nutrition in Tanzania (PANITA) geskep. Daarbenewens word verskillende sektore wat met voeding verband hou, geteiken, soos landbou, water, sanitasie, onderwys, ekonomiese ontwikkeling en sosiale vooruitgang. PANITA is verantwoordelik om te verseker dat beduidende aandag aan voeding gegee word in ontwikkelingsplanne en begrotings wat op nasionale en streeksvlak binne Tanzanië geskep is. Sedert sy ontstaan ​​het PANITA landwyd gegroei van 94 tot 306 deelnemende burgerlike organisasies.  Die landbou in Tanzanië word geteiken deur die Irish Aid -geleide inisiatief Harnessing Agriculture for Nutrition Outcomes (HANO), wat daarop gemik is om voedingsinisiatiewe saam te voeg met landbou in die Lindi -distrik van die land. Die projek het ten doel om stunting met 10% by kinders tussen 0 en 23 maande te verminder. 
Tanzanië se eerste "nasionale wetenskap- en tegnologiebeleid" is in 1996 aanvaar. Die doel van die regering se "Visie 2025" (1998) dokument was om "die ekonomie te omskep in 'n sterk, veerkragtige en mededingende, ondersteun deur wetenskap en tegnologie".
Onder die sambreel van die One UN Initiative het UNESCO en Tanzaniese regeringsdepartemente en -agentskappe in 2008 'n reeks voorstelle geformuleer vir die hersiening van die 'Nasionale Wetenskap- en Tegnologiebeleid'. Die totale hervormingsbegroting van US $ 10 miljoen is gefinansier uit die One UN -fonds en ander bronne. UNESCO het ondersteuning verleen vir die integrering van wetenskap, tegnologie en innovasie in die nuwe 'Nasionale strategie vir groei en armoedevermindering' vir die vasteland en Zanzibar, naamlik Mkukuta II en Mkuza II, insluitend op die gebied van toerisme.
Die hersiene wetenskapbeleid van Tanzanië is in 2010 gepubliseer. Dit het die titel "Nasionale navorsings- en ontwikkelingsbeleid", en erken die noodsaaklikheid om die proses van prioritisering van navorsingsvermoëns te verbeter, internasionale samewerking op strategiese gebiede van navorsing en ontwikkeling te ontwikkel en beplanning vir mense te verbeter hulpbronne. Dit maak ook voorsiening vir die stigting van 'n nasionale navorsingsfonds. Hierdie beleid is op sy beurt in 2012 en 2013 hersien. 
In 2010 het Tanzanië 0,38 persent van die BBP bestee aan navorsing en ontwikkeling. Die wêreldwye gemiddelde in 2013 was 1,7 persent van die BBP. Tanzanië het 69 navorsers (in hooftellings) per miljoen inwoners in 2010. In 2014 het Tanzanië 15 publikasies per miljoen inwoners in internasionaal gekatalogiseerde tydskrifte getel, volgens Thomson Reuters se Web of Science (Science Citation Index Expanded). Die gemiddelde vir Afrika suid van die Sahara was 20 publikasies per miljoen inwoners en die wêreldwye gemiddelde 176 publikasies per miljoen inwoners.
Volgens die 2012 -sensus was die totale bevolking 44,928,923.  Die ouderdomsgroep jonger as 15 jaar verteenwoordig 44,1 persent van die bevolking. 
Die bevolkingsverdeling in Tanzanië is ongelyk. Die meeste mense woon aan die noordelike grens of aan die oostelike kus, en die grootste deel van die res van die land is yl bevolk. : bladsy 1252 Die digtheid wissel van 12 per vierkante kilometer in die Katavi -streek tot 3 133 per vierkante kilometer in die Dar es Salaam -streek. : bladsy 6
Ongeveer 70 persent van die bevolking is landelik, hoewel hierdie persentasie sedert ten minste 1967 afgeneem het.  Dar es Salaam (bevolking 4,364,541)  is die grootste stad en kommersiële hoofstad. Dodoma (bevolking 410,956)  is in die middel van Tanzanië geleë, is die hoofstad van die land en huisves die Nasionale Vergadering.
Ten tyde van die stigting van die Verenigde Republiek van Tanzanië in 1964 was die kindersterftesyfer 335 sterftes per 1000 lewende geboortes. Sedert onafhanklikheid het die sterftesyfer van kinders gedaal tot 62 per 1000 geboortes. 
Die bevolking bestaan ​​uit ongeveer 125 etniese groepe.  Die mense van Sukuma, Nyamwezi, Chagga en Haya het elk 'n bevolking van meer as 1 miljoen. : bladsy 4 Ongeveer 99 persent van die Tanzaniërs is van inheemse Afrika -afkoms, met 'n klein aantal Arabiese, Europese en Asiatiese afkoms.  Die meerderheid Tanzaniërs, insluitend die Sukuma en die Nyamwezi, is Bantoes. 
Die bevolking bevat ook mense van Arabiese en Indiese oorsprong, en klein Europese en Chinese gemeenskappe.  Baie identifiseer ook as Shirazis. Duisende Arabiere en Indiërs is tydens die Zanzibar -rewolusie van 1964 vermoor.  Vanaf 1994 was die Asiatiese gemeenskap 50 000 op die vasteland en 4 000 op Zanzibar. Na raming het 70 000 Arabiere en 10 000 Europeërs in Tanzanië gewoon. 
Sommige albino's in Tanzanië is die afgelope jaar die slagoffers van geweld.     Aanvalle is dikwels om die ledemate van albino's af te kap in die perverse bygelowige oortuiging dat die besit van die bene van albino's rykdom sal meebring. Die land het toordokters verbied om die praktyk te voorkom, maar dit het voortgegaan en albino's bly teikens. 
Volgens statistieke van die Tanzaniese regering in 2010 was die totale vrugbaarheidskoers in Tanzanië 5,4 kinders wat per vrou gebore is, met 3,7 in stedelike vasteland, 6,1 op die landelike vasteland en 5,1 in Zanzibar. : bladsy 55 Vir alle vroue tussen 45 en 49 jaar het 37,3 persent agt of meer kinders gebaar, en vir tans getroude vroue in die ouderdomsgroep het 45,0 persent soveel kinders gehad. : bladsy 61
Amptelike statistieke oor godsdiens is nie beskikbaar nie omdat godsdiensopnames uit 1967 uit die volkstellingverslae verwyder is.  Tanzanië se godsdienstige gebied word oorheers deur die Christendom en Islam sowel as die verskillende tradisionele Afrika -godsdienste wat verband hou met etniese gebruike. Die woord vir godsdiens in Swahili, dini, geld gewoonlik vir die wêreldgodsdienste van die Christendom en Islam, wat beteken dat volgelinge van tradisionele Afrika -godsdienste as 'geen godsdiens' beskou word. Godsdienstige toebehore is dikwels dubbelsinnig, terwyl sommige mense tegelykertyd aan verskeie godsdienstige identiteite voldoen (byvoorbeeld om Christelik te wees, maar ook tradisionele rituele van Afrika te volg). 
Volgens 'n raming van 2014 deur die CIA World Factbook, 61,4% van die bevolking was Christen, 35,2% was Moslem, 1,8% het tradisionele Afrika -godsdienste beoefen, 1,4% was nie verbonde aan enige godsdiens nie, en 0,2% het ander godsdienste gevolg. Byna die hele bevolking van Zanzibar is Moslem.  Van die Moslems is 16% Ahmadiyya, 20% is nie-konfessionele Moslems, 40% is Soenniete, 20 persent is Shia en 4% is Soefi. 
Binne die Christelike gemeenskap is die Rooms -Katolieke Kerk die grootste denominasie (51% alle Christene).  Onder die Protestante dui die groot aantal Lutherane en Morawiërs op die Duitse sendingverlede van die land, terwyl die aantal Anglikane dui op die Britse sendinggeskiedenis van Tanganyika. 'N Toenemende aantal het Pinkster aangeneem, en Adventiste het ook 'n toenemende teenwoordigheid as gevolg van eksterne sendingaktiwiteite uit Skandinawië en die Verenigde State, veral gedurende die eerste deel van die 20ste eeu.  Almal van hulle het in verskillende mate 'n invloed gehad uit die Walokole -beweging (Oos -Afrikaanse herlewing), wat ook vrugbare grond was vir die verspreiding van charismatiese en Pinkstergroepe. 
Daar is ook aktiewe gemeenskappe van ander godsdienstige groepe, hoofsaaklik op die vasteland, soos Boeddhiste, Hindoes en Bahá'ís. 
Meer as 100 tale word in Tanzanië gepraat, wat dit die mees taalkundig uiteenlopende land in Oos -Afrika maak.  Onder die tale wat gepraat word, is al vier die Afrikaanse taalfamilies: Bantoe, Kusitiese, Nilotiese en Khoisan.  Daar is geen de jure amptelike tale in Tanzanië. 
Swahili word gebruik in parlementêre debat, in die laer howe en as onderrigmedium in die laerskool. Engels word gebruik in buitelandse handel, in diplomasie, in hoër howe en as onderrigmedium in sekondêre en hoër onderwys,  Die Tanzaniese regering het egter planne om Engels as onderrigtaal te staak.  In verband met sy Ujamaa -sosiale beleid, het president Nyerere die gebruik van Swahili aangemoedig om die land se vele etniese groepe te verenig.  Ongeveer 10 persent van die Tanzaniërs praat Swahili as eerste taal, en tot 90 persent praat dit as 'n tweede taal.  Baie opgeleide Tanzaniërs is drietalig en praat ook Engels.    Die wydverspreide gebruik en bevordering van Swahili dra by tot die agteruitgang van kleiner tale in die land.   Jong kinders praat toenemend Swahili as eerste taal, veral in stedelike gebiede.  Ander etniese gemeenskapstale (ECL) as Kiswahili word nie as onderrigtaal toegelaat nie. Hulle word ook nie as vak geleer nie, alhoewel dit in sommige gevalle in die aanvanklike onderwys nie -amptelik gebruik kan word. Televisie- en radioprogramme in 'n ECL is verbode, en dit is byna onmoontlik om toestemming te kry om 'n koerant in 'n ECL te publiseer. Daar is geen departement van plaaslike of streeks Afrikaanse tale en letterkunde aan die Universiteit van Dar es Salaam nie. 
Die Sandawe -mense praat 'n taal wat moontlik verband hou met die Khoe -tale van Botswana en Namibië, terwyl die taal van die Hadzabe -mense, hoewel dit soortgelyke klikkonsonante het, waarskynlik 'n taalisolaat is.  Die taal van die Irakse mense is Koesities. 
In 2012 is die geletterdheidsyfer in Tanzanië vir persone van 15 jaar en ouer na raming 67,8 persent.  Onderwys is verpligtend totdat kinders 15 jaar oud word.  In 2010 was 74,1 persent van die kinders tussen 5 en 14 jaar skool toe.  Die voltooiingskoers van die laerskool was 80,8 persent in 2012. 
Vanaf 2012 [update] was die lewensverwagting by geboorte 61 jaar.  Die sterftesyfer onder vyf was in 2012 54 per 1 000 lewende geboortes.  Die moedersterftesyfer in 2013 is geskat op 410 per 100,000 lewende geboortes.  Prematuriteit en malaria was in 2010 vasgemaak as die grootste oorsaak van dood by kinders jonger as 5 jaar.  Die ander grootste oorsake van sterftes vir hierdie kinders was, in afnemende volgorde, malaria, diarree, MIV en masels. 
Malaria in Tanzanië veroorsaak dood en siektes en het 'n 'groot ekonomiese impak'. : bladsy 13 Daar was ongeveer 11,5 miljoen gevalle van kliniese malaria in 2008. : bladsy 12 In 2007–08 was die voorkoms van malaria onder kinders van 6 maande tot 5 jaar die hoogste in die Kagera -streek (41,1 persent) aan die westelike oewer van die Victoriameer en die laagste in die Arusha -streek (0,1 persent). : bladsy 12
Volgens die 2010 Tanzaniese demografiese en gesondheidsopname 2010, 15 persent van die Tanzaniese vroue het vroulike genitale verminking (FGM) ondergaan : bladsy 295 en 72 persent van die Tanzaniese mans is besny. : bladsy 230 FGM kom die algemeenste voor in die streke Manyara, Dodoma, Arusha en Singida en bestaan ​​nie in Zanzibar nie. : bladsy 296 Die voorkoms van manlike besnydenis was meer as 90 persent in die oostelike  (Dar es Salaam, Pwani en Morogoro streke), noordelike (Kilimanjaro, Tanga, Arusha en Manyara streke) en sentrale gebiede (Dodoma- en Singida -streke) en onder 50 persent slegs in die suidelike hoogland (Mbeya, Iringa en Rukwa streke). : bladsye 6, 230
Gegewens uit 2012 het getoon dat 53 persent van die bevolking verbeterde drinkwaterbronne gebruik (gedefinieer as 'n bron wat "uit die aard van sy konstruksie en ontwerp die bron waarskynlik teen besmetting van buite, veral teen fekale materiaal", en 12 per sent het verbeterde sanitasiegeriewe gebruik (gedefinieer as fasiliteite wat "waarskynlik menslike uitskeiding van menslike kontak skei", maar nie fasiliteite insluit wat met ander huishoudings gedeel word of wat vir openbare gebruik gebruik kan word nie). 
Vroue en mans het gelykheid voor die wet.  Die regering onderteken die Konvensie oor die uitskakeling van alle vorme van diskriminasie teen vroue (CEDAW) in 1985.  Byna 3 uit tien vroue meld dat hulle seksuele geweld voor die ouderdom van 18. beleef het.  Die voorkoms van vroulike genitale verminking het afgeneem.  Skoolmeisies word ná aflewering weer terug skool toe.  Die Polisiemag se administrasie streef daarna om die Gender Desks van normale polisiebedrywighede te skei om die vertroulikheid van die verwerking van vrouenslagoffers van mishandeling te verhoog.  Die meeste misbruik en geweld teen vroue en kinders vind op gesinsvlak plaas.  Die Grondwet van Tanzanië vereis dat vroue ten minste 30% van alle verkose lede van die Nasionale Vergadering moet uitmaak.  Die geslagsverskille in opvoeding en opleiding het later in die lewe implikasies van hierdie vroue en meisies.  Werkloosheid is hoër vir vroue as vir mans.  Die reg van 'n vroulike werknemer op kraamverlof word gewaarborg in die arbeidswetgewing. 
Die literêre kultuur van Tanzanië is hoofsaaklik mondeling. : bladsy 68 Belangrike mondelinge literêre vorme sluit in volksverhale, gedigte, raaisels, spreekwoorde en liedjies. : bladsy 69 Die grootste deel van Tanzanië se opgetekende mondelinge literatuur is in Swahili, al het elkeen van die land se tale sy eie mondelinge tradisie. : bladsye 68–9 Die mondelinge literatuur van die land het afgeneem vanweë die afbreek van die multigenerasionele sosiale struktuur, wat die oordrag van mondelinge literatuur bemoeilik het en omdat toenemende modernisering gepaard gegaan het met die devaluasie van mondelinge literatuur. : bladsy 69
Boeke in Tanzanië is dikwels duur en moeilik om te kry. : bladsy 75 : bladsy 16 Die meeste Tanzaniese literatuur is in Swahili of Engels.: bladsy 75 Groot figure in die Tanzaniese geskrewe literatuur sluit in Shaaban Robert (beskou as die vader van die Swahili -letterkunde), Muhammed Saley Farsy, Faraji Katalambulla, Adam Shafi Adam, Muhammed Said Abdalla, Said Ahmed Mohammed Khamis, Mohamed Suleiman Mohamed, Euphrase Kezilahabi , Gabriel Ruhumbika, Ebrahim Hussein, May Materru Balisidya, Fadhy Mtanga, Abdulrazak Gurnah en Penina O. Mlama. : bladsye 76–8
Verf en beeldhouwerk Redigeer
Twee Tanzaniese kunsstyle het internasionale erkenning verwerf. : bl. 17 Die Tingatinga -kunsskool, gestig deur Edward Said Tingatinga, bestaan ​​uit helderkleurige emalje -skilderye op doek, wat gewoonlik mense, diere of die daaglikse lewe uitbeeld. : bl. 113 : bl. 17 Ná Tingatinga se dood in 1972, het ander kunstenaars sy styl aangeneem en ontwikkel, met die genre nou die belangrikste toerisme-georiënteerde styl in Oos-Afrika. : bl. 113 : bl. 17
Histories was daar beperkte geleenthede vir formele Europese kunsopleiding in Tanzanië en baie aspirant -Tanzaniese kunstenaars het die land verlaat om hul roeping na te streef. : bl. 17
Sokker is oor die hele land baie gewild.  Die gewildste professionele voetbalklubs in Dar es Salaam is die Young Africans F.C. en Simba SC  Die Tanzaniese voetbalfederasie is die beheerliggaam vir sokker in die land.
Ander gewilde sportsoorte sluit in basketbal, netbal, boks, vlugbal, atletiek en rugby.   Die Nasionale Sportraad, ook bekend as Baraza la Michezo la Taifa, is die beheerliggaam vir sport in die land onder die Ministerie van Inligting, Jeug, Sport en Kultuur. 
Tanzanië het 'n gewilde filmbedryf bekend as "Bongo Movie". Die musiekbedryf staan ​​bekend as 'Bongo Flava', wat op sigself ook 'n nisgenre van musiek in Tanzanië is.
Namibië verwerp die Duitse vergoedingsaanbod weens koloniale geweld
Namibië het 'n Duitse aanbod van vergoeding vir die massamoord op tienduisende inheemse mense meer as 'n eeu gelede verwerp.
Duitse besetters in Namibië het tussen 1904 en 1908 byna die Herero- en Nama-mense vernietig toe hulle hul bewind in die nuwe kolonie in Suidwes-Afrika gekonsolideer het. Sommige historici beskryf die bloedvergieting as die eerste volksmoord van die 20ste eeu.
Die twee lande bespreek 'n ooreenkoms oor 'n amptelike verskoning uit Duitsland en 'n toename in ontwikkelingshulp, maar dit lyk asof die gesprekke nou opraak.
Die president van Namibië, Hage Geingob, het Dinsdag gesê dat die mees onlangse aanbod "vir die herstel van die Duitse regering ... nie aanvaarbaar is nie" en dat dit 'hersien' moet word.
Geen besonderhede is verstrek oor die voorstel van Berlyn nie, maar onbevestigde mediaberigte verwys na 'n bedrag van € 10 miljoen.
Die ry kom in 'n tyd waarin die koloniale geskiedenis van Afrika heroorweeg word en die lyding wat Europese magte aan bevolkings regoor die kontinent veroorsaak. Gedeeltelik geïnspireer deur die Black Lives Matter -beweging, is daar stappe gedoen om monumente vir kolonialiste wat in baie stede bly, te verwyder en om strate se name te verander.
Ander lande in Afrika hou die onderhandelinge tussen Namibië en Duitsland fyn dop terwyl hulle oorweeg om hul eie pogings te begin om vergoeding te kry vir die geweld en diefstal van dekades van Europese heerskappy.
Ruprecht Polenz, die spesiale gesant van die Duitse regering vir die onderhandelinge, het nie ontken dat die aanbod van sy kant van die hand gewys is nie. 'Wat belangrik is, is dat die onderhandelinge aan die gang is, en ek is steeds optimisties dat 'n oplossing gevind kan word,' het hy gesê. "Duitsland wil sy morele en politieke verantwoordelikheid nakom."
Die Duitse regering is huiwerig om die woord "vergoeding" te gebruik in 'n verklaring wat enige ooreenkoms met die Namibiese regering vergesel, omdat dit kommer is dat so 'n verklaring 'n wettige bloudruk kan bied vir toekomstige restitusie -eise van Pole, Griekeland of Italië wat verband hou met misdade tydens die tweede wêreld oorlog.
'N Namibiese amptenaar wat by die onderhandelinge betrokke was, het gesê dat Duitsland 'n alternatiewe beskrywing van kontantbetalings as' genesing van die wonde 'voorgestel het.
Polenz het gesê: "Vir ons is dit nie 'n regsvraag nie, maar 'n politieke en morele vraag."
Duitsland was betreklik laat om Afrika-kolonies te bekom, maar in 1884, terwyl die Europese moondhede om die vasteland gesukkel het, het Berlyn verhuis om 'n kolonie aan die suidwestelike kus te annekseer. Grond is gekonfiskeer, vee is geplunder, en inheemse mense is blootgestel aan rasgedrewe geweld, verkragting en moord.
In Januarie 1904 het die Herero -mense - ook die Ovaherero genoem - in opstand gekom. Die kleiner Nama -stam het die volgende jaar by die opstand aangesluit.
In reaksie hierop het koloniale heersers tienduisende Herero's in die Kalahari -woestyn ingedwing, hul putte vergiftig en voedselvoorrade gesny. Ander is afgerond en in konsentrasiekampe geplaas. Die helfte van die Nama-bevolking het ook gesterf, baie in siekte-geteisterde doodskampe, soos die berugte plek op Haai-eiland, in die kusdorp Lüderitz.
Duitsland is in 1915 uit die kolonie gedwing. Die moorde daar word deur sommige historici beskou as belangrike stappe in die rigting van die Holocaust in Europa tydens die tweede wêreldoorlog. Namibië het oorgegaan tot die Suid -Afrikaanse bewind en het in 1990 onafhanklikheid verkry.
Duitsland se 29-jarige bewind in 'n tweede kolonie, wat uiteindelik Tanzanië geword het, was ook bloedig. Tienduisende mense is uitgehonger, gemartel en vermoor toe koloniale magte rebellies verpletter het.
Hussein Mwinyi, 'n minister van Tanzanië, het in Februarie aan parlementariërs gesê dat amptenare die stappe wat onderskeidelik deur Kenia en Namibië geneem is om die herstel van die Britse en Duitse regerings te volg, noukeurig dophou.
Ander voormalige koloniale moondhede was baie onwillig om die geweld wat met hul keiserlike geskiedenis gepaardgaan, te erken.
België het lank geweier om die koste van sy inval en uitbuiting van die Demokratiese Republiek van die Kongo amptelik te erken, waar daar vermoed word dat ongeveer 10 miljoen mense - ongeveer die helfte van die bevolking - tydens sy bewind gesterf het. Eers in Junie spreek koning Philippe sy 'diepste spyt' uit oor die brutaliteit van sy land se heerskappy oor die groot, ontsteld staat.
In 2013 het die Britse regering gesê dat dit 'opreg' betreur 'martelingshandelinge teen Keniane wat in die 1950's en 1960's veg vir die bevryding van die koloniale bewind. Daar word gesê dat dit £ 19,9 miljoen sal uitbetaal aan 5,200 Keniane wat bevind is dat hulle gemartel is.
Amptenare in Berlyn verwerp die gebruik van die woord "volksmoord" om die moorde op die Herero en Namaqua te beskryf tot Julie 2015, toe die destydse minister van buitelandse sake, Frank-Walter Steinmeier, 'n 'politieke riglyn' uitgereik het wat aandui dat daar na die bloedbad verwys moet word as "'n oorlogsmisdaad en 'n volksmoord".
Britse en internasionale skenkers skort Tanzanië se hulp op na korrupsie -eise
Skenkers vir die algemene begrotingsondersteuningsprogram van Tanzanië sluit in die Verenigde Koninkryk, Kanada, Denemarke, die Europese kommissie, Finland, Duitsland, Ierland, Japan, Noorweë, Swede en die Wêreldbank. Foto: Daniel Hayduk/AFP
Laas gewysig op Do 15 Oct 2020 14.35 BST
Internasionale skenkers het bykans $ 500 miljoen (£ 311 miljoen) se begrotingsondersteuning aan Tanzanië opgeskort in reaksie op bewerings dat senior regeringsamptenare geld onder die dekmantel van energiekontrakte afgesweer het.
Die voorsitter van die komitee vir openbare rekeninge in Tanzanië, Zitto Kabwe, het gesê dat verskeie hooggeplaastes met korrupte sakemanne saamgewerk het om $ 122 miljoen van 'n houerrekening in die sentrale bank na privaatrekeninge oorsee oor te dra.
'N Groep van 12 befondsers, waaronder die Britse departement vir internasionale ontwikkeling (DfID), het Tanzanië tot dusver vanjaar $ 69 miljoen vir algemene begrotingsondersteuning gegee en die groep het daartoe verbind om $ 559 miljoen by te dra tot die huidige begroting.
Die donateurs het egter aangekondig dat hulle verdere algemene begrotingsondersteunings sal opskort totdat meer inligting oor die skandaal bekend gemaak word, wat $ 490 miljoen se finansiering bevries.
'Daar is geen uitbetalings gemaak nie, want ons wag op die verslag van die ouditeur -algemene kontroleerder en die regering se optrede', het Sinikka Antila, Finland se ambassadeur in Tanzanië en voorsitter van die skenkers se algemene begrotingsteunkomitee, gesê.
'As daar in die verslag wanbesteding of wangedrag is, wil ons omsigtige optrede van die regering sien.
Twee sakelui word deur Kabwe daarvan beskuldig dat hulle die afgelope twee dekades elektrisiteit teen prysgeld aan die regering van Tanzanië verkoop het. Kabwe se komitee ondersoek die skandaal.
Tanzanië het gesukkel om elektrisiteit op te wek, en die ekonomie is geteister deur kragtekorte. Wetgewers en skenkers kla oor die uitwerking van korrupsie op die land se ontwikkeling.
"Ons het die afgelope 20 jaar groot probleme met elektrisiteit in Tanzanië gehad," sê Kabwe, 'n parlementslid van Chama cha Demokrasia na Maendeleo, die belangrikste opposisieparty van Tanzanië. 'Daar is geen verhaal van mag in Tanzanië, van die energiesektor in Tanzanië, sonder korrupsie nie.'
Die Wêreldbank en die Internasionale Monetêre Fonds is al lank betrokke by infrastruktuurprojekte in die land, met die Wêreldbank wat toesig hou oor meer as $ 230 miljoen se finansiering aan die land. Maar hul bereidwilligheid om met regeringsamptenare saam te werk, het beteken dat hulle 'bondgenote van die korrupte regime' word, het Kabwe gesê.
Skenkers vir die algemene begrotingsondersteuningsprogram van Tanzanië sluit die African Development Bank (AfDB), Kanada, Denemarke, die Europese kommissie, Finland, Duitsland, Ierland, Japan, Noorweë, Swede, die Verenigde Koninkryk en die Wêreldbank in.
Volgens Antila is algemene begrotingsondersteuning ontwerp om programme te finansier "in ooreenstemming met die ontwikkelingsprioriteite van die regering", waarvan die meeste op armoedeverligting fokus.
'N Woordvoerder van DfID het gesê:' Die Verenigde Koninkryk volg 'n nul -verdraagsaamheid teenoor bedrog en korrupsie. In ooreenstemming met ander skenkers, sal ons geen verdere begrotingsondersteuning aan Tanzanië uitbetaal voordat ons die bevindings van die ondersoeke wat tans aan die gang is, oorweeg het nie. "
Politici is bekommerd dat die skandaal die politieke en sakeklimaat van Tanzanië kan beskadig terwyl dit voorberei op grootskaalse gasproduksie in die komende jare.
"Dit gaan oor die geloofwaardigheid van die land voor die oë van die internasionale gemeenskap en internasionale beleggers, maar ook oor die straffeloosheid dat openbare amptenare by korrupte transaksies betrokke kan wees en die premier sal opstaan ​​en dit verdedig," het Kabwe gesê.
'Dit is die regte tyd om te veg en baie sterk afskrikmaatreëls teen korrupsie in te stel, want as ons dit nie nou doen nie, sal ons 'n groot probleem hê as ons baie gasinkomste kry ...'
Hierdie artikel is op 15 Oktober 2014 bygewerk met 'n verklaring van die Britse departement vir internasionale ontwikkeling
Lande verteenwoordig by die Berlynse konferensie
Veertien lande was verteenwoordig deur 'n magdom ambassadeurs toe die konferensie in Berlyn op 15 November 1884 geopen het. Die lande wat destyds verteenwoordig was, was Oostenryk-Hongarye, België, Denemarke, Frankryk, Duitsland, Groot-Brittanje, Italië, Nederland, Portugal, Rusland, Spanje, Swede-Noorweë (verenig van 1814 tot 1905), Turkye en die Verenigde State van Amerika. Van hierdie 14 nasies was Frankryk, Duitsland, Groot -Brittanje en Portugal die belangrikste spelers in die konferensie, wat destyds die grootste deel van koloniale Afrika beheer het.
Klein verskille, groot besparings
Meer as 40 miljoen kliënte het elke maand ontdek dat hulle tyd en geld kan bespaar sonder om kwaliteit in te boet. By ALDI maak ons ​​klein verskille 'n groot impak - in die winkel en in u beursie.
Aankoop van volume: Ons fokus op die algemeenste kruideniersware, sodat u kan inkom, u kruideniersware kan koop en by u gesin kan tuisgaan. Dit maak aansienlike afslag moontlik wat direk aan ons kliënte deurgegee word.
Eksklusiewe handelsmerkprodukte: Meer as 90 persent van wat u in die winkels vind, is 'n eksklusiewe handelsmerkproduk. Hierdie produkte, wat in die ALDI -toetskombuis getoets is, smaak dieselfde of beter as nasionale handelsmerke en word ondersteun deur ons dubbele waarborg. As u nie 100 persent tevrede is nie, bring dit terug. Ons vervang die produk en betaal u geld terug.
ALDI vind: Elke week bied ALDI tientalle kos- en nie-voedselprodukte teen 'n groot waarde, wat alles insluit van klein kombuistoestelle en seisoenale items tot buitemeubels en tuingereedskap.
Geen verborge koste nie: Ons winkelmodel vermy nie-noodsaaklike dienste, soos bankwese, apteke en kontantbetalings om ons kliënte meer te bespaar.