Danie Marais in 1971 in Kimberley gebore, gaan in Pretoria skool en behaal in 1993 op Stellenbosch �n BCom-graad met regsvakke. Hy studeer in die onderwys aan die Carl von Ossietzky-Universiteit in Oldenburg, Duitsland, met Duits, Wiskunde en Filosofie as hoofvakke. Hy skryf �n gereelde rock-rubriek vir Beeld, resenseer boeke vir Rapport en het sy vrou, Karlien de Villiers, se eerste grafiese roman, Meine Mutter war eine sch�ne Frau, in Duits vertaal. Van sy gedigte is opgeneem in: Nuwe stemme 3 (saamgestel deur Antjie Krog en Alfred Schaffer), Honderd jaar later (saamgestel deur Johann Lodewyk Marais) en My ousie is �n blom (saamgestel deur Charl-Pierre Naud�). Hy is in 2005 vir die Daimler-Chrysler-prys vir po�sie genomineer. Sy debuutbundel, In die buitenste ruimte, verskyn in 2006 by Tafelberg.
1. Vertel meer In die buitenste ruimte. Wat is die deurlopende tema?
Die meeste van die gedigte in die bundel is geskryf in die byna nege jaar wat ek in die koue, nat noorde van Duitsland gebly het. Ek het Duitsland toe gegaan ter wille van ’n groot liefde. Die bundel, getiteld In die buitenste ruimte, handel hoofsaaklik oor ontheemding en die stelselmatige verbrokkeling van ’n verhouding.
Daar is meer belangstelling en jong talent as wat blykbaar algemeen aanvaar word. Ek dink beslis nie dat daar tien jaar gelede meer rede tot kommer of opgewondenheid was as nou nie; inteendeel. Die Nuwe Stemme-reeks het gewys dat daar ’n rits digters is wat baie het om te sê op stilisties uiteenlopende wyses. Hierdie verskeidenheid moet eenvoudig ondersteun en uitgebou word.
Oorweldigende emosie en die gevoelens van magteloosheid wat dikwels daarmee gepaard gaan gee my altyd weer aanleiding om te skryf. Tess Gallagher het gesê dat die kortverhaalskrywer en digter Raymond Carver sy poësie soos ’n helikopter gebruik het om emosioneel onbegaanbare terrein te verken. Poësie vervul vir my ’n soortgelyke funksie. ’n Mens ontdek dikwels eers deur die skryf van ’n gedig hoe jy voel, oftewel hoe kompleks ’n stel emosies is. Wanneer mens oor ’n tema of idee skryf, neig die gedig maklik tot hol retoriek.
My ander inspirasie is die werk van digters wat ek bewonder. Ek het nog altyd geskryf as leser. Sodra ek ’n goeie gedig gelees het, is ek ook weer lus om te skryf.
Ek het nog nooit ’n groot behoefte gehad om oor die seksdaad te skryf nie. Soveel as wat die metafisika van verhoudings en emosie my interesseer, so verveel eindelose beskrywings van koïtus my. Dit is bitter selde eroties. Maar ek sal liewer oor seks skryf as oor sport. Trompie die rugbyheld is beslis nie die soort boek wat in my broek sit nie.
Billy Collins se The Problem With Poetry And Other Poems en een van Charles Bukowski se posthuum gepubliseerde bundels, Slouching Toward Nirvana.
Ek kan rêrig nie meer onthou nie, maar ek het eers ernstig en gereeld begin om gedigte te skryf teen 1996. “’n Pass op ’n pap hart” is die eerste gedig in my bundel en dit is ook een van die eerste gedigte wat ek geskryf het. Dit handel oor die onvermoë om jou hart te volg en die onblusbaarheid van verlange. “Die hart is ’n erdwurm” sê die gedig.
Daar is baie en dit is vir my onmoontlik om een uit te sonder, maar Anne Carson, Raymond Carver, Yehuda Amichai, Czeslaw Milosz, Fernando Pessoa en Ted Hughes tel beslis onder my absolute gunstelinge.
Danie Marais is te sien op die Versindaba (8–9 September) in Stellenbosch. Vir die volledige program, besoek die webwerf www.proteaboekhuis.co.za, skakel (021) 8829100, of stuur 'n e-pos na ls.protea@mweb.co.za.