Boekuittreksels | Liefdesverhale blog
Lees ’n uittreksel uit ’n Muse vir Tess deur Lucille du Toit
March 27, 2017 March 28, 2017 ~ nbliefdesverhale	~ Leave a comment
‘n Muse vir Tess deur Lucille du Toit is NB-Liefdesverhale se Maart boek van die maand:
’n Tandartsstoel is die laaste plek waar Tessa Meyer verwag het om haar muse teë te kom toe sy weer begin skilder het, maar een kyk in dokter Jan-Daniel Vermeulen se oë en skielik het sy inspirasie. Sy kan egter nie romanties by die mooi man betrokke raak nie. Haar skeisaak moet afgehandel word en haar dogters sukkel reeds om dit te aanvaar …
Lees ‘n uittreksel uit hierdie heerlike liefdesverhaal:
Op die stoep wys Jan-Daniel sy moet langs hom kom sit.
“Ek hoop nie jy gee om nie, maar Mia is besig om van Prinses ’n regte prinses te maak. Sy bad haar . . . in jou wasbak.” Tess huiwer voor sy sit. Sy is nie seker of dit ’n goeie idee is om so naby aan hom te wees nie. Dit voel asof haar lyf nie wil doen wat haar kop voorskryf nie. Toe Tess uiteindelik haar sit so ’n entjie van hom af kry, hou hy vir haar ’n glas sjerrie.
“Natuurlik nie. Ek is eintlik dankbaar. Ek het nie kans gesien om dit te doen nie.” Hy glimlag. “Jy weet, ek wou die hond eintlik net gehad het om vir … e … Lien te irriteer. En toe is sy sowaar bly daaroor. Haar nuwe liefde het blykbaar katte wat honde nie kan verdra nie.”
“Dit klink amper soos my eks. Ek dink net dit is eerder hy wat honde nie kan verdra nie.” Tess lag.
Jan-Daniel stik effens in sy sjerrie. “Jy sal maak dat ek môre my eks se hond vir haar gaan teruggee. Dalk voel haar ou ook so en bewys ek hom eintlik ’n guns deur die hond hier te hou.” Jan-Daniel teug aan sy sjerrie.
“Voel dit nie vir jou of alles net perfek vir jou eks en die man uitwerk en niks vir jouself nie?” Tess byt op haar lip.
“Ek tob nie meer daaroor nie. As ek nie goed genoeg was vir haar nie, is ek dalk goed genoeg vir iemand . . . anders.”
Voordat Tess besef wat gebeur, het Jan-Daniel haar been oor syne getrek. Sy sit verskrik orent asof iemand ’n pistool teen haar slaap druk. Wat maak die man nou?
“Ekskuus,” sê hy, maar hou haar been op syne. Tess kan elke druppel bloed in haar are hoor bruis. “Mag van die gewoonte. Ek het dit altyd vir my vrou gedoen na ’n lang dag.” Hy hou sy hande in die lug asof hy oorgee.
Tess kry haar been nie geroer nie. Dit lê net daar op die man se harde, gespierde bobeen. Sy is verlig sy het nie ’n rok aan nie.
“Gee jy om?” vra hy, maar hy glip al klaar haar skoen af voordat sy kan keer. Jan-Daniel se sterk hande neem oor en Tess vergeet van haar skaamte. Die manier hoe sy hande sorgvuldig om haar moeë voete vou, voel fantasties.
“Hmm, ek weet regtig nie wat jou eks nou sonder jou doen nie.” Die woorde vlieg by Tess se mond uit voordat sy dit kan keer.
’n Lag laat Jan-Daniel se lyf ruk. “Ek ook nie,” spot hy, maar dan skuif daar ’n gordyn van erns oor sy gelaat. “Het Tian jou nooit bederf nie?”
Tess trek haar skouers op. Sy kan dit nie teenoor ’n vreemdeling erken nie, maar soms het dit vir haar gevoel asof hy haar aspris seermaak. Asof haar trane hom die grootste vreugde gegee het. Niks wat sy gedoen het, kon sy liefde verdien nie. En toe bevestig hy dit deur haar vir ’n ander vrou te los.
Skielik is dit asof iemand ’n skakelaar in haar brein laat klik, en Tess lag: “Jy weet, noudat ek daaraan dink . . . ek moes eintlik ’n groot rooi strik om Tian gedraai het vir Sulien, die vrou vir wie hy my gelos het, en vir haar ’n pragtige dankiesê-brief geskryf het. Ek besef nou net ek moet dankbaar wees dat hy uit my lewe is. Dié keer is ek nie die slagoffer nie, sy is.”
Lees ’n uittreksel uit Boeie van goud deur Ena Murray
January 24, 2017 ~ nbliefdesverhale	~ Leave a comment
Drie van Ena Murray se heel beste liefdesverhale verskyn vandeesmaand in een omnibus, Ena Murray Keur 12.
In Boeie van goud, een van die verhale, vra Charmain haar af: Hoekom het Quintus de la Harpe met haar getrou as hy haar nooit werklik sy vrou wou maak nie? Sy het hom lief, maar moet toekyk hoe sy skoonsuster en niggie wedywer om sy aandag. Wanneer Marius de la Harpe en Jacques Taute haar pad kruis, raak die situasie nog meer onverstaanbaar …
Lees ‘n uittreksel uit hierdie verhaal:
Charmain kyk verbaas op toe die eienares van die losieshuis haar kom roep vir ’n besoeker. Sy is nie gewoond daaraan dat sy besoek kry nie. Dan frons sy. Miskien is dit daardie lastige klerk wat sy in haar nuwe werk leer ken het. Eers wil sy die hospita vra om namens haar verskoning te maak. Dan stap sy maar tog voordeur toe.
Haar hart spring in haar keel toe sy die imponerende gestalte in die voorportaal sien staan en sy steek viervoet vas; dis hý wat nader stap.
“Ek is jammer ek kom sommer so sonder afspraak hier aan, maar ek is toevallig in die stad en het toe gedink om net te kom hoor hoe dit gaan,” sê hy nadat hulle gegroet het. “Hoe gaan dit?”
Sy kyk met blink oë na hom op. Dis die oë van ’n kind, vol onverbloemde, opregte vreugde. Charmain is nog te jonk en onervare om nou al die kuns aan te geleer het om nie haar hart so te ontbloot nie.
“Dit gaan goed, dankie, meneer De la Harpe. O, dis wonderlik om u weer te sien!”
Hy knik, sy oë ernstig, bestuderend. “Ek is bly om dit te hoor.” Hy kyk vlugtig om hom heen in die portaaltjie, wat duidelik verraai dat dit nie een van die beste losieshuise in die stad is nie. “Sal ons ’n entjie gaan ry?”
Weer blink en skitter die oë onbeskaamd, en hy hoef nie op ’n antwoord te wag nie. Vir die tweede keer in haar kort, saai lewetjie voel sy hoe sy in die luukse motor wat voor die deur staan, ingehelp word, en dit voel vir haar asof sy sweef. Hy het weer gekom! Hy het haar onthou! So dink sy deurentyd.
“Waar is jou kwaai vriendin?” vra hy glimlaggend toe hy langs haar inskuiwe en die masjien aanskakel.
Charmain lag. “Sy is weg op ’n toneeltoer. Sy is nie regtig so kwaai nie. Klara is ’n dierbare mens, en vir my soos ’n suster. Van die eerste oomblik af het sy my onder haar vlerk geneem en beskerm. Dit was maar deur haar dat ek die twee klein rolletjies gekry het. Ek is nie ’n goeie toneelspeelster nie,” erken sy met kinderlike eerlikheid, en die man glimlag weer.
“Vertel my meer van jouself. Jou vriendin het daardie aand, toe ek julle uitgeneem het vir ete, gesê jy is ’n weeskind. Is jy werklik heeltemal alleen op die aarde?”
“Ja. En as ek verlangse familie het, het hulle in elk geval jare gelede al van my vergeet.” Sy sê dit sonder enige verbittering en op ’n manier wat die gehardste hart sal aangryp, en die man frons diep. Hy bring die motor tot stilstand by een van die mooi uitkykpunte oor die stad en draai skuins na haar. Sy gesig is net ’n vae, donker vlek. Subtiel word haar powere lewensverhaaltjie uit haar getrek.
“Ek wil nog dankie sê vir die geld wat u vir my by Klara gelaat het. Ek het ’n briefie geskryf om dankie te sê . . .” sluit sy af.
“Ek het dit gekry, dankie.”
“Ek sal, sodra ek kan, dit aan u terugstuur. Ek het werk gekry in ’n boekwinkel.”
“Dit was ’n geskenk, nie bedoel om terugbetaal te word nie.” Hy kan haar ongemak aanvoel en vervolg: “Dis ’n groter kuns om te ontvang as om te gee, Charmain.” Sy is stil, en ’n rukkie lank is net hul asemhalings hoorbaar. Dan, skielik, lê sy vingers onder haar ken, word haar gesiggie na hom opgelig. “Jy is ’n pragtige ou meisietjie. Jy verdien . . .”
Hy bly skielik stil en sy kyk met groot oë na die gesig so naby hare. Toe sy lippe meteens saggies op hare druk, roer sy nie, sit net bewegingloos onder sy aanraking, en in die lig van ’n flou maan kan hy die wit boog van haar nek duidelik sien – sien hoe die kuiltjie in haar nek onreëlmatig klop . . . nes ’n wilde voëltjie wat hom skielik in ’n koutjie bevind . . .
Koop dit nou! Graffiti | Amazon Kindle | Loot