Kavafis en Kafka en Pessoa – want wie was tegelyk so plaaslik en so universeel? – en Morandi, ‘n Italiaanse skilder wat byna nooit sy Toskaanse dorpie verlaat het nie en sy hele lewe lank dieselfde stillewe van bottlels en vase geskilder het… en tereg allerweë as ‘n grenslose modernis gesien word. ‘n Boeddhistiese oefening is om in kin hin te loop, naamloos en selfloos en betekenisloos maar met intense toespitsing op die allesomvattende gevoel en ervaring van die kontak tussen voet en grond. Jy spekuleer dat grondboontjies, maniok en ander knolgroente seker verbou word en Ibrahim sê : « Tjk-tjk-tjk grondboontjies en maniok tjk-tjk-tjk en knolgroente word geplant. » Na die jong prins se dood het daar egter talle gerugte die rondte begin doen, waaronder dat hy nooit gesterf het nie, maar ná Robespierre se val deur sy nuwe, simpatieke bewaarder in ’n wasgoedmandjie uit die Tempeltronk gesmokkel is. Ook het die gerug ontstaan dat hy dood is, maar dat sy plek deur ’n ander kind ingeneem is. Deur die jare het talle persone dan ook na vore getree wat beweer het dat hulle die verlore prins is, en oor hierdie aanspraakmakers skryf Morgan dan ook baie onderhoudend in haar artikel. Volgens oorlewering het Marie-Thérèse lewenslank bly twyfel of haar broer werklik gesterf het, maar nietemin het sy tot met haar eie dood geweier om enige van die aanspraakmakers te ontmoet.