Müllverwertung Nindorf b. Meldorf Pool | Swimmingpool
Müllverwertung Nindorf b. Meldorf
Pool Shop Swimmingpool Rafael$#$ » Fr 12. Jul 2019, 10:00
Müllverwertung Nindorf b. Meldorf Papier, Holz, Bioabfall, Öl, Motoren, Elektro, Beton, Asphalt, Kunststoff, Erde, Batterie, Gefahrstoffe, Chemie, Müllverwertung Nindorf b. Meldorf 600 x 120 cm Poolset Stone Pool Steinoptik 1977 Mercedes Benz 230 Base L4 2.3L Steering Parts & Accessories - ECS Tuning
1977 Mercedes Benz 230 Base L4 2.3L Steering
Steering Fluid Knuckle Lines Linkage Pump Reservoir Tie Rod Wheel
1977 Mercedes Benz 230 Base L4 2.3L Steering Parts & Accessories
Genuine Mercedes Benz Intermediate Arm Repair Kit
Lemforder Intermediate Arm Repair Kit
Genuine Mercedes Benz P/S Reservoir Seal
Genuine Mercedes Benz Power Steering Filter Die lewe | Maryke van Rensburg
Category Die lewe
Het jy al opgestaan en verlang na iemand, maar jy weet nie wie dit is nie? Ek het vanoggend so gevoel maar ek het presies geweet wat (nie wie) ek mis!
My pa was in ons huishouding verantwoordelik vir die ontbyt (of ek kan onthou hy het op ‘n stadium die ontbyt gemaak), maar omdat ons 7 kinders was, het die fancy kits onbytkosse omtrent net drie dae gehou. Dus moes die ander oggende pap gemaak word. My jongste sê steeds daar is niemand wat krummelpap soos Oupa Frik kan maak nie!
Maar vanoggend het ek nie lus gehad vir die krummelpap nie, nee, vir die eerste keer in my lewe was ek lus vir die Maltabella pap wat hy gemaak het. Glad sonder ‘n enkele knop (ek weet nou nie wat is die Afrikaanse woord hier nie) en donkerbruin. Ek onthou hoe ons dan ‘n klont(jie) regte egte botter en baie suiker ingegooi het en dan dit geroer het tot alles opgelos het en net so ‘n titseltjie melk. Dan het ons ewe langtand daaraan geëet want ons het kamtig nie van Maltabella pap gehou nie! En vanoggend toe proe ek daai pap so in my gedagtes en wens my pa kan dit vir my vanoggend gemaak het – maar nee … hy sit mos nou lekker in Danabaai en hou vakansie!
So hunker ek ook na ander goed …
Fietsry sessies, skool toe en terug, sonder om bekommerd te wees oor ongure karakters wat agter die bosse skuil
Swem .. toe ek nie omgegee het hoe ek lyk in ‘n swembroek nie
My ma se aartappelslaai en haar kerrie-en-rys
Die stem sing Maandae oggende in die skoolsaal en voor ons verdaag ‘n gewyde liedjie. Ek onthou nog “Watter vriend het ons in Jesus” baie goed en ons as skool het dit in kanon gesing. Dit was altyd vir my mooi!
Sondagmiddag etes met die hele gesin om die tafel … al het dit 60% van die tyd uitgeloop op ‘n twis tussen die kinders
Mada, ons speelmaatjie
My ma se ingelegde perskes
Waarlemoen eet met die ALTYD daaropvolgende ‘smeer’ sessie en dan duik in die swembad
Slip-n-slide dag wanneer die swembad se seil na die winter afgehaal is
Haasdas se Nuuskas en die vlag wat 12uur in die nag gewapper het
My naweek kuiers by my vriendin Koekies
Bel vanaf ‘n telefoonhokkie
Paaseiers in die tuin soek
Ag daar is nog so baie! Partykeer moet mens jouself net die tydjie gun om terug te dink en daai ‘warm fuzzy feeling’ te beleef. Dan kyk mens weer vorentoe want … die lewe en sy realiteite gaan aan.
Waaraan dink jy as jy begin hunker?
By pienkpantoffels  Posted in Algemeen,Die lewe	 Tagged hunker,maltabella pap
Partykeer is mens net geseënd … en dis dit!
Wanneer mens vir jouself werk is dit asof mens partykeer in ‘n tipe van doolhof beland … doolhof van rekenings wat betaal moet word en kliënte wat daarenteen, nie altyd gretig is om te betaal nie … dan is dit asof mens se hart vinniger begin klop en elke keer as die foon lui, dan loer jy hom asof dit ‘n gesant uit die hel is. Of as die selfoon begin lui … en Ray Dylan se ‘Jy’s stout’ maak jou bang in plaas van om ‘n glimlag op jou bakkies te plak … dan weet jy … dis tyd dat ‘n wonderwerk gebeur.
‘n Wonderwerk – vir my – gaan hand aan hand met ‘n gesegde van my Pa: “The best helping hand is at the end of your own arm.” ‘n Wonderwerk gebeur nie sommer net vir sommer nie, daar moet ‘n aksie wees sodat jy die verwagte teenreaksie of resultaat kan kry. En dit is juis daarom dat ek altyd op die uitkyk is vir nuwe dinge om te leer of te ervaar binne my besigheids veld.
So gebeur dit ook dat ek beland op ‘n groep op Facebook – South African Entrepreneurs (SAE) – wat laasjaar deur ‘n jongman Tebogo Serithi begin is, met ‘n eenvoudige WhatsApp groep. Ek het dadelik lid geword, want besigheid is besigheid en mens kry dit partykeer op die vreemdste plekke. Ek het begin saamgesels op die WhatsApp groep en skielik moet daar provinsiale takke gestig word en voor ek my oë kon uitvee, word ek ingestem as die Voorsitter van die Noord Wes tak. Ek kon dit nie glo nie! Maar ek sal vandag vir julle sê dit was van dag een af vir my ‘n wonderlike ondervinding en ‘n absolute seën. Dit is net wonderlik om met mense te werk wat werklik honger is … honger vir kennis … honger om hard te werk en honger is vir sukses. Omdat ek ‘n mens is wat graag leer en ook graag my kennis met ander deel, pas dit my soos ‘n handskoen.
Ek kon eers nie verstaan hoekom ek op hierdie pad geplaas is nie, maar ek weet nou … daar het vir my deure na nuwe besigheid oopgegaan wat ek nie in my wildste drome sou kon verwag nie! En daarom voel ek uitermatig geseënd.
Ja, om vir mens self te werk is nie altyd maklik nie en daarvan kan Maankind self getuig. “Self employment” is ‘n unieke uitdaging, maar ek verruil dit vir niks ter wêreld nie.
By pienkpantoffels  Posted in Die lewe	 Tagged geseënd,self employed
Dit voel soos gister wat hy as pap babatjie in my arms gelê het! Maar vandag is hy yslik groot, ‘n volwassene op die drempel van die grootste gebeurtenis in sy lewe!
Toe hy die dag uit die huis getrek het, het ek vir hom hierdie gediggie geskryf en steeds bly dit van toepassing!
Ek is natuurlik mal oof my aanstaande skoondogter en sien uit na nog baie kuiertjies. Sy is ‘n absolute juweel uit God se hand en ek is so bly Tjaart het haar ontdek. Ek is diep dankbaar dat hulle goed is vir mekaar en ek wens hulle net die beste in alles toe ….
Vier weke gelede het ek die eerste steekpyn in my duim gevoel, maar oudergewoonte die geignoreer soos die spreekwoordelike stopstraat. Die naweek egter was dit nie net die duim aan die een hand nie, nee, dit was altwee duime en die wysvingers en laaste maar nie die minste nie, het die pinkie ook sy stuiwer in die pynbeurs begin gooi.
Daarom is ek vandag dokter toe, want ek het my vingers nodig. Ek tik, ek verf, ek skryf, pluk blomme, hou boeke vas as ek lees, maak kos en doen soveel dinge met my vingers dat ‘n lewe met pynende vingers wat goed halfhartig vasvat, vir my ondenkbaar is.
Die dokter het die vingers hier en daar gedruk en gesê dis Osteo-Artrites – maar darem in die begin want daar’s nog nie knobbels nie. Met daai woorde sien ek in my geestesoog my hande – wat ek nog altyd doodge’cream’ het want ek is bang hulle lyk oud – met yslike knobbels en punte wat so na een rigting trek. ‘n Sad …. sad ding om te sien.
Na ek by die apteek pille gehaal het, kruie ek deur die parkeer terrein terwyl ek grawe in die Dischem sak vir my dadelvinger en ‘n goeie vriend stop langs my en maak asof hy my vreeslik uittrap oor my bestuursvernuf. Ek het gelag en klaar beter gevoel.
Toe ek by die huis kom, besluit ek om te gaan lê … maar al wat ek sien is daai knobbels op die hande en ek draai en draai en sukkel om te slaap. Skielik sien ek weer my vriend se kamma uittrap parade in die parkeerterrein en ek voel hoe my mondhoeke onwillekeurig lig en ek glimlag breed. Sy gesig met sy breë smile het die lelike beeld van die hande vervang en ek kon toe uiteindelik my middagslapie inkry.
Dankie Willie, jy het my vandag gelig toe ek dit nodig gehad het.
By pienkpantoffels  Posted in Algemeen,Die lewe	 Tagged glimlag,osteo artritis
Ek het gisteraand so lekker geslaap toe ek begin droom het van ‘n reusagtige groot tjoklit cupcake!
Die cupcake was perfek hooggerys met die allerlekkerste sagte tjoklit room versiersuiker en afgerond met ‘n blink kersie bo-op.
Ek het eers my vinger deur die sagte versiersuiker getrek en behaaglik daaraan geproe. Die proetjie het my rasend van lus gemaak en ek het groot happe begin vat.
Maar, hoe meer ek gehap het, hoe groter het die cupcake geword! Ek het soos ‘n smulpaap aangehou eet en eet. Ek kon myself nie keer nie.
Later kon ek nie meer nie en dit het gevoel of die tjoklit cupcake in my keel vassit soos peanut butter aan mens se verhemelte klou. Dit het begin voel asof ek nie asem kry nie!
Ek het beangs geraak en hortend na my asem begin snak soos ‘n vis op droeë grond. Ek het gevoel hoe my longe smag na suurstof en ek het begin “Nee! Nee!” skree terwyl ek voel hoe my asemteue al hoe korter word.
Met die laaste bietjie krag wat ek in my gehad het, het ek teen die cupcake begin beur en eindelik van my weggestoot.
Ek was so verlig dat ek plotseling uit my droom ontwaak het!
Die enigste probleem wat ek nou het is … my “Hou op snork” sponskussing het verdwyn!!
By pienkpantoffels  Posted in Algemeen,Die lewe	 Tagged cupcake
Met ons rit af Danabaai toe het ons in Victoria Wes oorgeslaap by ‘Rest-a-while’, ideaal vir net oorslaap. Kamers is netjies en skoon.
Ek was ook baie verbaas om te sien dat die Spar reeds vyfuur toemaak, dus, as jy daar wil oorslaap en ‘n eetdingetjie koop, doen dit voor vyf.
Daar is die pragtigste huise wat mooi gerestoureer is en definitief ‘n moet sien is.
By pienkpantoffels  Posted in Algemeen,Die lewe,Uncategorized	 Tagged Victoria Wes,Victoria West