Die verskerpte aanslag wat daar die afgelope tyd uit die akademiese (teologiese) wêreld op die Jesus van geloof gemaak word, onderstreep een feit baie duidelik, nl. die rol van geloof in die mens se begrip van en verhouding tot Jesus Christus as Here en Seun van God. Die verhaal speel af teen die dekor van lieflike natuurskoon afgewissel met burgerlike opstootjies in Italië, en so behou die film ‘n fyn balans tussen werklikheidsgetrouheid en magiese realisme. Soos met Bright Star, word digterskap met patos verbeeld. Die lou, selfvoldane, selfgesentreerde en geestelik bankrot gemeente van Laodicéa is kenmerkend van die kerk van die 20ste eeu, en as sodanig verteenwoordig dit die laaste periode in die kerkgeskiedenis. n Sorgwekkende toestand heers in dié geestelik afgestompte gemeente. (En ook allermoois die prent op die omslag van die hande wat die kosbare mot/skoenlapper so versigtig vashou.)(Asook wonderlike inleidende skrywe oor poëtika deur Heilna du Plooy.)