Die sekerheid dat Jahwe sal ingryp, is gewortel in die tradisie dat Jahwe die gebed van die noodlydendes verhoor (18). Jahwe, die verhewe Koning, sien terselfdertyd om na diegene wat vasgevang of aan die dood uitgelewer is (20-21, vgl. Ps. 113:5-9). Hierin lê die waarborg dat Jahwe se volk steeds ’n toekoms het. Die Skepper van hemel en aarde kan uit die puin ook weer ’n nuwe volk, ’n nageslag, skep (19). Met hierdie sekerheid wil die bidder die "voorspelling" van herstel laat opskryf vir die nageslag, sodat Jahwe se lof weer in die herstelde Jerusalem kan weerklink wanneer die woord bewaarheid is (19, 22). Let op hoe die geloofstradisie van vers 20-21 omraam word deur vers 19 en 22. Vers 23 bevestig dat die herstel van Jerusalem (Israel) meer is as ’n terugkeer na die verlede: dit sal ook ’n uitbreiding van Jahwe se heerskappy op aarde insluit. Die nuwe skepping oortref dus die oue.
Vanuit hierdie "groot" prentjie kan die ellendige terugkeer na sy of haar eie "klein" noodsituasie en met vertroue smeek om nie (nou al) uit die prentjie gehaal te word nie (24-25). Verskeie verklaarders wys daarop dat die lot van die enkeling in nood en die lot van Israel mekaar hier weerspieël. Die enkeling, soos die volk, moes deurloop onder Jahwe se toorn (11). Vir die volk is ’n nuwe genadetyd belowe; die enkeling gryp hierdie belofte aan. Inderdaad, as die nuwe genadetyd selfs die heidense volke sal insluit, hoe kan dit enigeen uitsluit? As daar ’n nageslag van "knegte" sal wees om Jahwe se verlossingsdade te loof, moet daar ’n voorgeslag wees om van sulke verlossingsdade in hulle lewens te getuig.
Sonder die tradisies, simbole en tekens – en hulle verbreking – gaan die drama van die heilsgeskiedenis nie voort nie.