Buenos Aires & die Tango - die dans van passie en drif
JY LEES NOU Buenos Aires & die Tango - die dans van passie en drif
Buenos Aires - 'n 'Europese' stad op die Argentynse pampas. Hier leef die inwoners soos hulle dans: met passie en drif.
Dis op Plaza Dorrego, oorkant die Café Dorrego, waar daar elke Sondag antiekmark (Feria de San Telmo) gehou word terwyl die tango soos van ouds in die straat gedans word ...
Dan begin die passiespel ... Hy wil, sy wil nie. Hy oortuig haar weer en die oorredingsbewegings is stadig, sensueel. Dan weer aggressief, met hoog trap en kort treë. Die bandoneón snak na sy asem op die musikant se knie.
Daar was slegs 'n handjie vol vroue wat die manlike immigrante se "honger" moes stil. By die bordele aan die oewers van die rivier het die mans tougestaan. Die enkele musikant met
sy bandoneón moes vir 'n bietjie atmosfeer sorg.
Die wagtende mans het hul danspassies met mekaar begin oefen, want 'n goeie danser kan baie makliker die meisie van sy drome ontmoet. Musiek en dans het die gemeenskaplike taal
geword waarmee immigrante uit die verskillende wêrelddele mekaar beter kon leer ken.
Só het ook 'n driejarige seuntjie op die heup van sy enkelma Europa vir Buenos Aires verruil. Sy naam was Carlos Gardel. Sy mooi stem was sy erfenis. As jong seun het dit vir kos op die
tafel gesorg en as jong man het hy 'n stem aan die tango gegee met die eerste tango-liedere of canción. Wêreldwyd was hy die El Zorzal Criollo, die Sangvoël van Buenos Aires.
In Junie 1935 het 'n Kubaanse vrou in Havana selfmoord gepleeg en 'n New Yorkse vrou haarself probeer vergiftig. Die nuus dat Gardel pas in 'n tragiese vliegtuig-ongeluk in Colombia
omgekom het, was net te veel om te verwerk.
Hy is in die Cementerio de la Chacarita begrawe waar 'n brandende sigaret gereeld tussen die vingers van sy lewensgroot standbeeld gesien word. Sy volgelinge of gardelianos
pak gereeld 'n "pelgrimstog" aan om aan hom hulde te bring. Oral is sy foto's steeds in straatkafees, huise, restaurante en winkelvensters te sien.
Die militêre staatsgreep in 1955 het die tango se vlam vir eers gedoof. Daar was 'n verbod op die samekoms van meer as drie persone, die aandklokreël het die strate ná 'n sekere
tyd verlate gelaat en sommige tango-liedjies moes ander titels kry of is verban. Dit was inderdaad donker tye wat deur ondergrondse bedrywighede gekenmerk is. Vrees het die Argentyne
verlam en vandag nog vra mense vrae oor geliefdes wat oornag verdwyn het ...
Vandag is die tango se magiese krag sterker as ooit. Mense uit alle windrigtings vind hul pad na die tango-klaskamers oral in Buenos Aires om dié enigma van die dansbaan te probeer