Dié wysheid kom uit ’n briefie wat die Nederlandse kabaretster Herman van Veen se seun vir hom geskryf het.
Maar – oeps! – dit is die verkeerde stuk papier en nié die brief wat hy oënskynlik beplan het om vir die Stellenbosse gehoor voor te lees nie.
Die tweede ballon vermaan hy ernstig: “Bly!” En ja, wragtie, daar bly die ballon getrou aan ’n toutjie hang in die middel van die ­verhoog en “loop” later nuuskierig in die rigting van die gehoor.
Soos ’n wafferse towenaar pluk hy “sterrestof” uit sy broeksak om ’n tafeltennisballetjie te laat ­verdwyn, al sien ons almal hoe hy dit lomp in sy mond druk.
Kul jou hier en kul jou daar en hy trek sy wit onderbroek deur sy gulp en sit dit soos ’n mus op sy kop. Later trek hy sy ánder, swart onderbroek tot bykans bo-oor sy tepels à la Borat. En oud en jonk kraai van die lag.
Tog tussendeur die kraai-van-die-lag-kaperjolle is hy en die ­kitaarspeler Edith Leerkes, musikante van formaat. Leerkes, wat in die verlede meer van ’n begeleier was, is nou in ’n woeste twee­gesprek gewikkel met ’n be­snaarde Van Veen. Hy speel kitaar en bokspring in Leerkes se rigting. Of koggel met sy viool en pronk soos ’n kapokhaan wat ’n swaardgeveg met sy strykstok wil begin.
Hy vertel van ’n sigeuner wat in 1957, toe hy 12 jaar oud was, ’n ­viool aan sy ma probeer verkoop het. Of hoe sy kleinseun vir hom oor die foon fluister en hy agterkom dat ta eintlik vir sy ma en pa wegkruip!
Só wissel hy sy wonderwêreld met wonder af. Daar word panfluit gespeel oor tien vingers en kop ­gestamp (letterlik!) met die vleuelklavier. Vol verwondering voel ’n mens hoe jou hart net soos Van Veen s’n in die goedige opstuur van ’n opera begin swel.