Waarom het die ekonomieë van Noord- en Suid -Korea sedert 1970 verskil? - Inligting
Waarom het die ekonomieë van Noord- en Suid -Korea sedert 1970 verskil?
Tans is dit duidelik dat Suid -Korea ryker is as Noord -Korea.
Tog beweer Wikipedia en 'n prentopstel by 9gag dat Noord -Korea tot 1970 dieselfde ekonomie gehad het as Suid -Korea.
Waarom die dramatiese verskil sedert 1970?
U maak die fout om te dink dat die Suid -Koreaanse ekonomie net so sterk was soos vandag voor ongeveer 1970. Dit was nie so nie. Die land was eintlik nog steeds 'n landbou -ekonomie wat nie anders was as wat dit onder Japannese besetting was nie.
In die sestigerjare het die Suid -Koreaanse regering massiewe industrialisasieprojekte begin, met die bou van fabrieke, skeepswerwe, lughawens, ens., Wat die ekonomie laat groei het. Noord -Korea was intussen stil, soos dit was sedert die einde van die Koreaanse oorlog.
Om Wikipedia aan te haal:
Sedert die 1960's het die Suid -Koreaanse ekonomie geweldig gegroei en die ekonomiese struktuur is radikaal verander. In 1957 het Suid -Korea 'n laer BBP per capita as Ghana, , en teen 2008 was dit 17 keer so hoog as die van Ghana. [A]
Dit was die nalatenskap van president Park, wat president Rhee in 1960 opgevolg het.
Dit was dus nie dat Noord -Korea na sukses val nie, maar Suid -Korea wat opstyg en die noorde agterlaat.
Die hoofrede was die regte balans tussen beplan en vry. Suid -Korea het, ondanks die handhawing van 'n vrye mark, 'n hardnekkige, aggressiewe en intelligente intervensionistiese beleid gevolg, wat basies daarop gemik was om verskeie strategiese nywerhede te rig, hulle aan te moedig deur massiewe staatsubsidies, hoë nywerheidstariewe en die verkryging van buitelandse tegnologie en 'n Spartaanse op die hele bevolking op te lê behandeling om hierdie ekonomiese doelwitte beter te bereik. Mense is byvoorbeeld aktief aangemoedig om te spioeneer en na te gaan oor bure en vriende as iemand van hulle buitelandse sigarette rook, omdat valutareserwes so belangrik was vir die aankoop van hardeware en kennis uit die buiteland. Samsung was nie, soos die meeste mense dink, 'n vryemark-wonderwerk nie; dit was 'n staatsonderneming, soos byvoorbeeld Toyota in Japan. Noord -Korea het sy ekonomiese betrekkinge so drasties beperk dat dit sowel die nywerheidstake as die navorsing op hom geneem het. Suid -Korea fokus hoofsaaklik op die industrie en gebruik die vrugte van die industrie om Westerse navorsing te bekom, wat 'n baie meer buigsame ekonomiese benadering is. Dit beteken op lang termyn stagnasie vir die Noorde en ontwikkeling vir die Suide.
(Soos @jwenting aangedui het, was die Suid -Koreaanse ekonomie in die 60's op 'n koloniale vlak - die belangrikste uitvoer was vis en wolfram).
Hulpbron: Ha -Joon Chang - "Slegte Samaritane"
Suid -Korea en Noord -Korea het dramaties verskillende paaie gevolg na die einde van die gevegte in die Koreaanse Oorlog in 1953. Wat hul ekonomie en lewensstandaard betref, kan dit amper nie anders wees nie.
Die twee Korea's word geskei deur die gedemilitariseerde sone, 'n strook van vier kilometer breed wat langs die 38ste parallel loop, wat die Koreaanse skiereiland ongeveer in die helfte verdeel. Ten suide van die DMZ bedryf Suid -Korea een van die mees gevorderde ekonomieë ter wêreld, terwyl sy buurman in die noorde 'n militêre diktatuur is wat die ekonomie styf vas hou. Die Noorde ondervind steeds uitdagings in voedsel en voeding onder andere.
Die ekonomie van Noord -Korea is geïsoleerd en streng beheer. Dit kan oor die algemeen nie aan die basiese behoeftes van sy mense voldoen nie.
Ekonome vind dit moeilik om die Noord-Koreaanse ekonomie te ontleed omdat data nie bestaan ​​nie, onbetroubaar of verouderd is.
Suid -Korea se ekonomie is een van die mees gevorderde en produktiefste ter wêreld, en is wêreldwyd die 12de plek in terme van jaarlikse produksie.
Die ekonomiese groei van Suid -Korea hang grootliks af van uitvoer, en die land is die voortou met die vervoer van halfgeleiers en geheue -skyfies.
President Bill Clinton het op 18 Oktober 1994 die podium beklee met 'n toespraak wat lui soos 'n sug van verligting — die aankondiging van 'n belangrike kernooreenkoms tussen die Verenigde State en Noord -Korea. Hierdie ooreenkoms is goed vir die Verenigde State, goed vir ons bondgenote en goed vir die veiligheid van die hele wêreld. " het hy die land verseker. Dit word die ooreengekome raamwerk genoem en was bedoel om die kernprogram van Noord -Korea te stop, en dit beloof om jare van toenemende kernspanning, insluitend 'n nabye oorlog, 'n einde te maak.
Hierdie ooreenkoms is die eerste stap op die pad na 'n kernvrye Koreaanse skiereiland, het Clinton gesê. Dit is nie afhanklik van vertroue nie. " In ruil daarvoor dat Noord -Korea sy kernwapenprogram beëindig het, het die Verenigde State ingestem om die betrekkinge met die nasie te normaliseer en het hulle albei ingestem om formele versekering na te streef en#x201D nie om vuurwapens te gebruik nie mekaar.
Die ooreenkoms het teen alle kanse gesorg in 'n omgewing van vrees en bekommernis — het koeëlvast gelyk. Waarom het dit net 'n paar jaar later misluk? Die redes hiervoor is gegrond op onderhandelings agter die skerms en internasionale wantroue.
Noord -Korea het sedert die Koue Oorlog voorberei op kernoorlog, toe die USSR Noord -Koreaanse wetenskaplikes begin oplei het om kernwapens te bou. As deel van die kommunistiese blok was Noord -Korea nou in lyn met die USSR, en Moskou het die tegnologie, opleiding en selfs geologiese opnames verskaf wat Noord -Korea gehelp het om plaaslike afsettings van grafiet en uraanerts te gebruik wat gebruik kan word om kernwapens te skep.
Oor die jare het Noord -Korea probeer om meer steun vir sy kernprogram te vind, insluitend om Suid -Korea in gesprek te voer oor die vraag of die twee lande in die geheim 'n gesamentlike kernwapen moet ontwikkel. (Suid -Korea het geweier.) Maar dit het tot in die tagtigerjare geduur voordat die wêreld besef het dat Noord -Korea ernstig kan wees oor die bou van nukes en om te erken dat dit moontlik nader aan kernwapens is as wat voorheen gedink is.
'N Foto van 'n lêer van 1992 waarin missiele in die Noord -Koreaanse volk se magte marsjeer en#x2019 parade van die 60ste bestaansjaar. (Krediet: Jiji Press/KNS/AFP/Getty Images)
Ondanks sy skynbare verbintenis tot die ontwikkeling van kernwapens, het die Noord-Koreaanse leier Kim Il Sung wel die Verdrag oor die nie-verspreiding van kernwapens in 1985 bekragtig. Die internasionale verdrag, wat bedoel was om die verspreiding van kernwapens te voorkom, was sedertdien van krag. 1970, maar Noord -Korea het agtergebly by ander nasies soos die Verenigde State. Noudat Noord -Korea aan boord was, het dit egter ook begin met die ontginning van uraan en die vervaardiging van plutonium, sowel as van kritieke belang vir die vervaardiging van kernwapens, en die vervaardiging van kernreaktore gedurende die tagtigerjare. Toe, in 1989, val die Sowjetunie, wat Noord -Korea toenemend geïsoleer laat.
Met die ineenstorting van die Sowjetunie het Noord -Korea sy hoofbeskermer verloor, en Keir Leibertold, professor in die Universiteit van GeorgetownVox's Zack Beauchamp. "Wat het dit wat konvensionele Amerikaanse krag kan teenstaan? Die antwoord is voor die hand liggend: kernwapens. "
Dit was 'n dubbele krisis vir die destydse president Clinton. Republikeine in die kongres het hom onder druk geplaas om nie met Noord -Korea te onderhandel nie, maar die internasionale gemeenskap en Demokrate het aangevoer dat betrokkenheid die enigste oplossing is. Intussen het Noord -Korea sy retoriek eskaleer en aan die Verenigde State gesê dat Noord -Korea Seoul in 'n see van vlamme sou verander as die VSA sanksies deur die Verenigde Nasies sou volg.
Die voormalige president van Noord -Korea, Kim Il Sung, sit in Junie 1994 saam met die voormalige Amerikaanse president, Jimmy Carter, enkele weke voor Kim se dood. (Krediet: Koreaanse sentrale nuusagentskap/AP -foto)
Die VSA het militêre ingryping oorweeg, maar het Jimmy Carter ook na Pyongyang gestuur om met Kim Il Sung te vergader. Carter het Kim oortuig om kernbesprekings te begin, maar op die dag dat die onderhandelinge sou begin, het Kim gesterf. Hy word opgevolg deur sy seun, Kim Jong Il, die einste man wat die mees omstrede kernkompleks in Noord -Korea, 'n fasiliteit in Yongbyon, gestig het.
Dinge lyk somber, maar Clinton het toenemend oortuig dat direkte onderhandelinge die enigste manier was. Amerikaanse onderhandelaars het egter van die begin af getwyfel dat diplomasie sou werk. 𠇍ie aanvanklike kontakte was om die stelling te toets dat ons hul bekommernisse oor veiligheid kan aanspreek deur hulle te laat vaar van hul kernwapens, " Robert Gallucci, die hoofonderhandelaar, het gesêAnderkant parallel in 'n 2016 -onderhoud. Dit was nie 'n oortuiging van enigiemand se kant nie, dit was moontlik waar en die moeite werd om te toets.
Vir 16 maande het Gallucci en sy span intense onderhandelinge met Noord -Korea gevoer. Die lande het horings gesluit oor wat dit sou verg om Noord -Korea op te hou om kere te produseer. Uiteindelik het hulle tot 'n ooreenkoms gekom en die ooreengekome raamwerk.
Die ooreenkoms het net vier bladsye lank gesê dat Noord -Korea sy belangrikste kernreaktor in Yongbyon sal sluit, twee ander sal laat vaar en brandstof verseël wat moontlik gebruik kan word om 'n kernwapen te vervaardig. In ruil daarvoor sou die VSA olie voorsien om die brandstof wat uit die afgebreekte aanlegte verlore gaan, op te maak en twee nuwe "light -brandstof- " -aanlegte te bou waaruit dit moeiliker sou wees om kernmateriaal te onttrek. As Noord -Korea wel probeer om brandstof uit die nuwe aanlegte te haal, sou dit vir kernwaghonde maklik wees om te identifiseer en moeilik om weg te steek. Boonop het die ooreenkoms belowe dat die VSA ekonomiese sanksies en sy diplomatieke bevriesing van Noord -Korea sal ophef en saamstem dat hulle nie hul eie kernwapens op Noord -Korea sal gebruik nie.
President Bill Clinton kyk na as assistent -minister van buitelandse sake, Robert Gallucci, met verslaggewers in die inligtingsaal van die Withuis, 18 Oktober 1994. Die president het aangekondig dat Noord -Korea ingestem het om sy bestaande kernprogram te vries en internasionale inspeksie van al sy kernfasiliteite te aanvaar. (Krediet: Marcy Nighswander/Getty Images)
Op die oog af het dit gelyk asof die VSA groot toegewings aan Noord -Korea bied in ruil vir min versekering. Maar agter die skerms het die Clinton-administrasie gedink dat Noord-Korea op die punt was om in duie te stort en waarskynlik nie lank genoeg sou duur dat die VSA die ooreengekome reaktore sou bou nie. In Noord -Korea is die ooreenkoms nie ernstig opgeneem nie. Isoleer, verarm en gelei deur 'n leier wat geglo het dat kernkrag die land op die internasionale verhoog mag gee, het Noord -Korea weinig motivering om sy program op te gee.
Clinton het geweet dat die ooreenkoms uiters omstrede sou wees, en daarom het hy dit so opgestel dat dit nie deur die senaat bekragtig hoef te word nie. Republikeine was woedend. En kort nadat die ooreenkoms onderteken is, het die Republikeine beheer oor die kongres gekry. Hulle braai Gallucci. Dit was redelik hard, en dit het PBS in 2003 gehandhaaf. of formele vredesooreenkomste tussen die twee lande goedkeur.
Intussen het Noord -Korea voortgegaan met die vervaardiging van uraan. Dit blyk dat Kim Jong Il potensiële vuurwapens as 'n bedingingsbrief gebruik het, alhoewel hy nie van plan was om die program te stop nie. Ondanks belowende aanvanklike resultate, het Noord -Korea die ooreenkoms al hoe meer begin skend. Noord -Korea ignoreer waarskuwings dat die ooreenkoms in gevaar is en spoedig besef intelligensie -agentskappe dat dit oor baie meer gevorderde kerntegnologie beskik as wat die VSA vermoed het.
Aanvanklik het dit gelyk asof George W. Bush, wat in 2001 aangestel is, die diplomatieke beleid van die Clinton-era teenoor Noord-Korea kan voortsit. Maar toe val dinge uitmekaar. Bush se diplomate het opgehou om brandstof te stuur Noord -Korea het bitter gekla dat die beloofde kernreaktore nog nooit gebou is nie. En toe die terreuraanvalle van 11 September plaasgevind het, het dit die Amerikaanse diplomasie in ander rigtings gedruk en Bush het Noord -Korea in 2002 as een van die drie lande genoem.
Binnekort was die betrekkinge tussen die twee lande openlik gespanne, indien nie vyandig nie. Noord-Korea val uit die verdrag om nie-verspreiding van kerns in 2003. Teen 2006 het dit sy eerste kerntoets uitgevoer en 'n ondergrondse aflewering wat moontlik 'n flits of 'n onsuksesvolle ontploffing was. En hoewel Bill Clinton self na Noord -Korea gegaan het om suksesvol te onderhandel oor die vrylating van twee Amerikaanse gyselaars in 2009, was dit te laat om Noord -Korea se optog na kernewiele te stop.
Alhoewel die Verenigde State steeds probeer om oplossings te soek vir die moontlike nukleêre aanvalle van Noord -Korea, insluitend die potensiaal van gesprekke tussen president Donald Trump en Kim Jong Un, lyk Clinton se visie van 'n einde aan die verspreiding van kerne op die Koreaanse skiereiland nou meer 'n spieëlbeeld.
Oorgang na 'n demokrasie en transformasie in 'n ekonomiese kragstasie
Op 10 Mei 1948 is die eerste algemene verkiesing op demokratiese wyse in Suid -Korea gehou onder die toesig van die VN om die 198 lede van die Nasionale Vergadering te kies. In Julie dieselfde jaar is die Grondwet uitgevaardig en Rhee Syngman en Yi Si-yeong, twee onafhanklikheidsvegters wat deur Koreane baie gerespekteer is, is onderskeidelik verkies as die land se eerste president en vise-president. Op 15 Augustus 1948 is die Republiek van Korea (ROK) formeel gestig as 'n liberale demokrasie, wat die legitimiteit van die PGK geërf het. Die VN het die regering van die ROK erken as die enigste wettige regering op die Koreaanse skiereiland.
Ten noorde van die 38ste parallel kon 'n algemene verkiesing onder toesig van die VN egter nie plaasvind nie weens die opposisie van die Sowjetunie. Op 9 September 1948 word die Demokratiese Volksrepubliek Korea (DPRK) uitgeroep as 'n kommunistiese land, en Kim Il-sung, wat as offisier van die Sowjet-Russiese leër gedien het, is as president beëdig. Te midde van die konfrontasie tussen 'n vrye demokrasie in die suide en 'n kommunistiese diktatuur in die noorde, was die ROK -regering onder leiding van president Rhee Syngman belas met baie kwessies, soos die totstandkoming van binnelandse orde, die uitskakeling van spore van Japannese imperialisme en die oorwinning van ideologiese konfrontasies tussen die linkses en die reg.
Op 25 Junie 1950 het Noord-Koreaanse troepe, gewapen met tenks en vegters van die Sowjetunie, die Suide binnegeval en sodoende 'n algehele oorlog veroorsaak. Die VN se Veiligheidsraad het die Noord -Korea se inval eenparig veroordeel en 'n resolusie gepubliseer waarin hy aanbeveel dat sy lidlande militêre hulp aan Suid -Korea verleen. Toe die gety van die oorlog met die ingryping van die VN -magte teen die Noorde draai, het die Chinese Rooi Leër ingegryp in die oorlog aan die noordekant. Die twee partye het hewige gevegte gevoer totdat die partye op 27 Julie 1953 uiteindelik die wapenstilstandsooreenkoms onderteken het. President Rhee Syngman het die ooreenkoms nie onderteken nie en het sterk gevra dat die oorlog verleng moet word met die doel om die hele land in die suide se guns te verenig.
Suid -Korea se eerste nasionale snelweg wat Seoul en Busan verbind, is in 1970 geopen.
Die drie jaar lange onderlinge oorlog wat deur die kommuniste begin is, het die hele Koreaanse skiereiland tot puin gelê. Miljoene troepe en burgerlikes is dood. Die meeste industriële fasiliteite van die land is vernietig. Suid -Korea het een van die armste lande ter wêreld geword. Die oorlog het Suid -Koreane egter die kosbaarheid van vryheid geleer. Die ervaring het die grondslag gelê wat patriotisme in die harte van jong studente en uniforme soldate geïnspireer het, en het die belangrikste motor van die land se modernisering geword.
President Rhee Syngman versterk sy outoritêre bewind. In 1960 het die regerende Liberale Party die presidentsverkiesing geknou. Jong studente het die strate betoog. Die situasie het versleg toe baie betogers deur die polisie geskiet is, wat gelei het tot massiewe protesoptredes wat die 19 April -rewolusie genoem word. President Rhee Syngman kondig sy uittrede aan en skuil in Hawaii. Kort daarna is die Grondwet gewysig, en 'n kabinetsisteem en die tweekamer -nasionale vergadering is aangeneem. Onder die nuwe grondwet is die regime onder leiding van premier Jang Myeon van stapel gestuur, maar die politieke situasie het uiters broos geword te midde van politieke stryd en voortgesette straatdemonstrasies deur studente.
In Mei 1961 het 'n groep jong weermagoffisiere onder leiding van generaal Park Chung-hee die mag oorgeneem tydens 'n staatsgreep. In die presidentsverkiesing wat op 15 Oktober 1963 gehou is, na twee jaar van militêre bewind, is Park Chung-hee, nadat hy uit die weermag was, as president verkies en in Desember dieselfde jaar ingehuldig. Die regering onder leiding van president Park het 'n vyfjaarplan vir ekonomiese ontwikkeling opgestel onder die slagspreuk "modernisering van die vaderland" en het vinnige ekonomiese groei behaal deur 'n uitvoergerigte beleid te implementeer.
Waarnemers noem dit 'die wonderwerk op die Hangangrivier'. Die land het sterk voortgegaan met die ontwikkeling van nasionale grond, insluitend die bou van die Gyeongbu -snelweg en metrolyne in groot stede. Die land het ook die Saemaeul Undong (nuwe gemeenskapsbeweging) uitgevoer en die arm landbougenootskap verander in 'n land wat hoofsaaklik op vervaardiging fokus.
Sedert die Suid -Koreaanse regering in 1948 tot stand gekom het, het die land homself verander van een van die armste lande ter wêreld na 'n ekonomiese kragstasie en 'n voorbeeld van liberale demokrasie.
Toe die regering die Yusin (Revitaliseringshervorming) in Oktober 1972 aankondig, wat bedoel was om die termyn van die huidige regering te verleng na agtien jaar van diktatuur, het studente en gewone mense aan die demokratiseringsbeweging deelgeneem. Na die sluipmoord op President Park op 26 Oktober 1979 het 'n nuwe groep weermagoffisiere onder leiding van generaal Chun Doohwan (Singunbu) die mag oorgeneem deur 'n staatsgreep. Singunbu onderdruk met geweld die stemme wat tot demokratisering roep, insluitend die demokratiseringsbeweging van 18 Mei. Chun Doo-hwan is ingesweer as die president en regeer met 'n outoritêre greep. Die Chun Doo-hwan-regering het op ekonomiese stabiliteit gekonsentreer en die opgeblase pryse suksesvol onder beheer gebring. Onder sy leiding het die land voortgesette ekonomiese groei behaal.
Op 29 Junie 1987 het Roh Tae-woo, 'n president wat hoopvol was oor die regerende party, 'n spesiale aankondiging gemaak dat hy die versoek van die mense om demokratisering en direkte verkiesing van die president sou aanvaar. Op 16 Desember 1987 word hy verkies tot 'n termyn van vyf jaar as president en beëdig as president op 25 Februarie 1988. Die Roh Tae-woo-administrasie het diplomatieke betrekkinge aangegaan met Kommunistiese lande, waaronder die Sowjetunie, China en diegene in Oos -Europa. Gedurende sy termyn het die twee Korea's op 17 September 1991 gelyktydig by die VN aangesluit.
Die Kim Young-sam-regering, wat in 1993 ingehuldig is, het probeer om korrupsie uit die weg te ruim deur dit 'n reël te maak vir hooggeplaaste amptenare om al hul bates te registreer en deur die gebruik van vals name in alle finansiële transaksies te verbied. Die mate van deursigtigheid in saketransaksies is aansienlik verbeter deur hierdie maatreël. Die regering het ook die plaaslike outonomiestelsel ten volle toegepas. President Kim Dae-jung het in 1998 sy amp aangeneem en sy regering het daarin geslaag om die valutakrisis wat die land 'n jaar tevore getref het, te oorkom, en probeer om demokrasie en die markekonomie te ontwikkel. In sy betrekkinge met Noord -Korea het die regering die beleid oor sonskyn aanvaar. Op 15 Junie 2000 vergader die leiers van die twee Korea's tydens 'n beraad in Pyongyang, Noord -Korea, en lewer 'n gesamentlike verklaring. Toe het die twee Korea 'n stelsel van versoening en samewerking ingestel en ooreengekom oor die hereniging van verspreide familielede, die verbinding van die Gyeongui- en Donghae -spoorlyne, die herlewing van verenigingsbewegings onder leiding van die private sektor en die uitbreiding van ekonomiese samewerking , insluitend besienswaardighede in die Geumgangsanberg.
Die Roh Moo-hyun-regering, wat in 2003 ingehuldig is, konsentreer op drie leidende doelwitte: die verwesenliking van demokrasie met die deelname van die mense, gebalanseerde sosiale ontwikkeling en die verwesenliking van vrede en voorspoed in Noordoos-Asië. Die regering het ook die tweede beraad gehou tussen die leiers van die twee Korea's in Pyongyang op 4 Oktober 2007 en het dieselfde jaar 'n FTA met die Verenigde State onderteken.
Die Lee Myung-bak-administrasie, wat in 2008 ingehuldig is, het vyf leidende aanwysers aangekondig in 'n poging om 'n nuwe ontwikkelingstelsel te vestig met die fokus op veranderinge en praktiese praktyk. Die regering beklemtoon dat dit 'n regering is wat die mense sal dien. Dit het ook pogings aangewend om die regeringsorganisasie te vaartbelyn, openbare korporasies wat met groter doeltreffendheid toegerus is, te privatiseer en administratiewe regulasies te hervorm. Ander beleide wat deur die regering aangeneem is, sluit in die smee van 'n kreatiewe alliansie met die Verenigde State soos dit die 21ste eeu betaam, en die skepping van 'n wêreldwye Korea onder die Suid-Noord-ekonomiese gemeenskap.
Met die verkiesing van die eerste vroulike president van die Republiek van Korea in Desember 2012, is die Park Geun-hye-administrasie van stapel gestuur, met 'n nuwe visie van die mense se geluk en die ontwikkeling van die land. Haar regering beklemtoon ook die noodsaaklikheid van die implementering van die kreatiewe ekonomie en sê: ''n Kreatiewe ekonomie gebaseer op wetenskapstegnologie en IKT is 'n uitdaging wat ons moet aanneem vir ons ekonomiese deurbraak en die enigste groeimotor van die Koreaanse ekonomie.'
Moon Jae-in, die 19de president van die Republiek van Korea
In Mei 2017 is Moon Jae-in beëdig as die 19de president van die Republiek van Korea. President Moon Jae-in het die noodsaaklikheid van 'nasionale eenheid' beklemtoon dat sy regering billikheid en samewerking, hervorming en verandering, dialoog en kommunikasie en bekwaamheid en kundigheid sal nastreef.
Die Moon Jae-in-administrasie, wat in Mei 2017 van stapel gestuur is, onthul sy nasionale visie: 'A Nation of the People, a Just Republic of Korea', wat die verpersoonliking van die gees van die byeenkomste by kersligte aandui, tesame met vyf beleidsdoelwitte om te bereik die nasionale visie: 'n volksregering, 'n ekonomie wat wedersydse welvaart nastreef, 'n nasie wat verantwoordelik is vir elke individuele, goed gebalanseerde ontwikkeling in elke streek, en 'n rustige en voorspoedige Koreaanse skiereiland. As deel van hierdie pogings het die regering gewerk om outoritêre kultuur uit te roei, met die mense te kommunikeer en demokrasie te herstel. Dit het ook meer werkgeleenthede geskep, die voorkoms van onreëlmatige werk verminder en die minimum loon verhoog in pogings om 'n 'mense-georiënteerde ekonomie' te verwesenlik.
Boonop het die Moon Jae-in-administrasie die weg gebaan om spanning op die Koreaanse Skiereiland te verlig en 'n era van vrede te open deur inter-Koreaanse beraad sowel as die beraad tussen Suid-Korea en Amerika en Suid-Korea en China te hou. In die lig van die Vierde Industriële Revolusie, het die regering ook gefokus op die bou van infrastruktuur, die verbetering van verwante regulasies en die beveiliging van sleuteltegnologieë vir toekomstige geslagte.
Die val van Noord -Korea
Die dramatiese groei van Noord -Korea sou nie duur nie. Teen die negentigerjare, aangedryf deur sy eie industriële revolusie en toenemende openheid vir internasionale handel, oortref die BBP per capita van Suid -Korea verreweg die van Noord -Korea. Dertig jaar later is die BBP per capita van Suid -Korea 40 keer groter as die van Noord -Korea.
Terwyl Suid-Korea dramatiese groei onder leiding van uitvoer beleef, is Noord-Korea besig om terug te val van die ineenstorting van die Sowjetunie. Deur verreweg sy grootste bron van olie te verloor en sonder alternatiewe vorme van energieopwekking, kan Noord -Korea nie genoeg elektrisiteit opwek nie. In die vroeë negentigerjare word die land in groot hongersnood gedryf.
Oorstromings, vermindering van hulp en swak beplanning veroorsaak dat voedselproduksie met 60% daal. In 'n poging om voedseltekorte te verlig, begin die regering van Kim Il Sung 'n 'twee maaltye per dag' -veldtog en gee mandate om in die veld te werk.
Ondanks die feit dat hy Westerse hulp vir die eerste keer openlik ontvang het, word geraam dat Noord -Korea se dodetal weens hongersnood en ondervoeding 'n miljoen beloop het, oftewel 5% van die land se bevolking van 22 miljoen.
Selfs nou word geglo dat Noord -Korea aan ernstige wanvoeding en armoede ly. Ondanks die feit dat die meeste landelike streke (tipies die tuiste van die armste burgers van Noord -Korea) grootliks buite die internasionale media is, word geraam dat die uiterste armoede in Noord -Korea onder die hoogste op aarde bly.
As gevolg van hongersnood was die 18-jarige Noord-Koreaanse mans gemiddeld vyf sentimeter korter as hul Suid-Koreaanse eweknieë en byna die helfte van alle kinders onder die ouderdom van 5 is in 2011 as ondervoed aangemeld.
Terwyl hospitale in Noord -Korea gratis bly by aflewering, word daar bespiegel dat dit oor die algemeen slegs toeganklik is vir die elite van Pyongyang. Hierdie hospitale het ook 'n kritieke gebrek aan hulpbronne, en verslaggewers beweer 'n ernstige gebrek aan verhitting, medisyne en bedieningsinstrumente.
Onlangs het die onverantwoordelike militêre strewes van Noord -Korea vooruitgang in buitelandse hulp verhoed. In 2012 het 'n langafstand-vuurpyl-lanseerplanne die planne in die wiele gery om die VSA om 240 000 ton voedselhulp te stuur in ruil vir die opskorting van kernwapentoetse.
Van ekonomiese welvaart in die sewentiger- en tagtigerjare tot groot ondervoeding en armoede, Noord -Korea demonstreer hoe onverantwoordelike regering en onwilligheid om te moderniseer dekades se vordering kan omkeer.
Die ekonomiese geskiedenis van Korea
Twee regime-verskuiwings verdeel die ekonomiese geskiedenis van Korea gedurende die afgelope ses eeue in drie verskillende periodes: 1) die tydperk van Malthusiaanse stagnasie tot 1910, toe Japan Korea geannekseer het 2) die koloniale tydperk van 1910-45, toe die land moderne begin ekonomiese groei en 3) die post -koloniale dekades, toe lewenstandaarde vinnig verbeter het in Suid -Korea, terwyl Noord -Korea terugkeer na die wêreld van siektes en hongersnood. Die dramatiese geskiedenis van lewenstandaard in Korea bied een van die oortuigendste bewyse om aan te toon dat instellings, veral die regering, vir ekonomiese groei saak maak.
Die stigters van die Chosôn-dinastie (1392-1910) het 'n huldigingsstelsel opgelê aan 'n klein-gekommersialiseerde boere-ekonomie, belasting ingevorder in die vorm van 'n wye verskeidenheid produkte en arbeid gemobiliseer om die handwerk en dienste te kry wat dit nodig het. Vanaf die laat sestiende tot die vroeë sewentiende eeu het indringende leërs uit Japan en China die bevelstelsel verpletter en 'n oorgang na 'n markekonomie gedwing. Die beskadigde burokrasie het belasting op geldprodukte en rys en katoentekstiele begin ontvang en uiteindelik kopermuntstukke begin slaan en handelsbeperkings opgehef. Die oorloë het ook slawerny en die vooroorlogse stelsel van dwangarbeid 'n ernstige knou toegedien, sodat arbeidsmarkte kon ontstaan.
Die markte het stadig ontwikkel: graanmarkte in die landbougebiede van Korea lyk minder geïntegreerd as dié in vergelykbare dele van China en Japan. Bevolking en oppervlakte het egter vinnig herstel van die nadelige impak van die oorloë. Die bevolkingsgroei het omstreeks 1800 tot stilstand gekom, en 'n eeu van demografiese stagnasie het gevolg as gevolg van 'n hoër sterftesyfer. Gedurende die negentiende eeu het die lewenstandaard versleg. Beide lone en huurgeld het gedaal, belastingontvangste het gekrimp en begrotingstekorte het uitgebrei, wat die regering genoodsaak tot vernedering. Boereopstand het meer gereeld plaasgevind, en arm boere het Korea na Noord -China verlaat.
Aangesien beide oppervlakte en bevolking gedurende die negentiende eeu stabiel gebly het, beteken die verslegtende lewenstandaard dat die totale opbrengs gekrimp het omdat grond en arbeid op 'n steeds ondoeltreffender manier gebruik word. Die afname in doeltreffendheid het blykbaar baie te doen gehad met die disintegrerende stelsel van waterbeheer, wat vloedbeheer en besproeiing insluit.
Die probleem met waterbeheer het institusionele wortels gehad, soos in Q ' in China. Bevolkingsgroei het vinnige ontbossing veroorsaak, aangesien kleinboere maklik landerye kon bekom deur woude af te brand, waar eiendomsreg gewoonlik swak gedefinieer is. (Dit is in teenstelling met Tokugawa Japan, waar konflikte en litigasies na mededingende uitbuiting van woude tot bosregulering gelei het.) Terwyl die ontbossing verwoesting op die reservoirs veroorsaak het deur die voorkoms en intensiteit van oorstromings te verhoog, het private individue min aansporings gehad om die skade te herstel, aangesien hulle het verwag dat ander gratis sou ry op die voordele van hul pogings. Om die stelsel van waterbeheer in 'n goeie toestand te hou, was openbare inisiatiewe nodig wat die dinastiese regering nie kon onderneem nie. Gedurende die negentiende eeu het magtige grondeienaars om die beurt beheer oor minderjarige of siek konings, wat die staat tot 'n instrument verminder wat privaat belange dien. Die provinsiale amptenare het nie maatreëls getref om besproeiing te handhaaf nie, en sy versnelling het versnel deur omkoopgeld te neem in ruil daarvoor dat hulle kon deelneem aan die gebruik van boerdery op die ryk grond langs reservoirs. Boere het op die verrottende besproeiing gereageer deur nuwe ryssaadvariëteite te ontwikkel, wat droogtes beter kan weerstaan, maar minder kan oplewer. Hulle het ook probeer om die toenemend onstabiele watertoevoer teë te werk deur waterweë te bou wat landerye met riviere verbind, wat gereeld teëstand gekry het van mense wat verder stroomaf boer. Nie net het provinsiale administrateurs nie daarin geslaag om die watergeskille te besleg nie, maar sommige van hulle het ook die belangrikste oorsake van botsings geword. In 1894 protesteer kleinboere teen 'n plaaslike administrateur se pogings om private inkomste te genereer deur fooie in te vorder vir die gebruik van waterweë, wat deur kleinboere gebou is. The uprising quickly developed into a nationwide peasant rebellion, which the crumbling government could suppress only by calling in military forces from China and Japan. An unforeseen consequence of the rebellion was the Sino-Japanese war fought on the Korean soil, where Japan defeated China, tipping the balance of power in Korea critically in her favor.
Cha, Myung Soo. "Imperial Policy or World Price Shocks? Explaining Interwar Korean Consumption Trend." Journal of Economic History 58, nee. 3 (1998): 731-754.
Dollar, David and Kenneth Sokoloff. "Patterns of Productivity Growth in South Korean Manufacturing Industries, 1963-1979." Journal of Development Economics 33, nee. 2 (1990): 390-27.
Haggard, Stephan, Byung-kook Kim and Chung-in Moon. "The Transition to Export-led Growth in South Korea: 1954-1966." Journal of Asian Studies 50, nee. 4 (1991): 850-73.
Young, Alwyn. "The Tyranny of Numbers: Confronting the Statistical Realities of the East Asian Growth Experience." Kwartaalliks Journal of Economics 110, no. 3 (1995): 641-80.
Kyk die video: Euromania
Copyright © salvadoryoscar.com | Waarom het die ekonomieë van Noord- en Suid -Korea sedert 1970 verskil?...