WAT IS DIE GEVOLGE VAN BLOEDOORTAPPINGS MET LAE HEMOGLOBIEN IN ONKOLOGIE? - SWANGERSKAP - 2019
Varicocele: Simptome en Behandeling
Voorbereidings vir menopouse vir warm flitse - lys
15 weke van swangerskap
Inhalasies met miramistien - instruksies vir gebruik en indikasies, vrystelling vorm, mengsel resepte en prys
Tekens van onvrugbaarheid by meisies
Kenmerke van die behandeling van reflux esofagitis by kinders
Is dit moontlik om maandeliks kerk toe te gaan, om te bely en te kommunikeer
Hoe om allergiese rinitis in 'n kind te herken en te genees?
Wie se kant is die wet as die student die onderwyser beledig het
Gevalle van Kawasaki-siekte by kinders: die kompleksiteit van diagnose, eienskappe van behandeling. Teks van wetenskaplike artikel oor spesialiteit. - Geneeskunde en Gesondheidsorg.
Gebruik van sampioene tydens swangerskap
Bloedoortapping of bloedoortapping is 'n prosedure wat gelykwaardig is aan kompleksiteit vir 'n volwaardige operasie. Aanwysings vir intervensie word dikwels aangetref by pasiënte met kanker as gevolg van die ontwikkeling van anemie. In 30% van die gevalle word hierdie patologie geassosieer met onkologiese siektes.
Bloedoortapping het indikasies en kontraindikasies vir kankerpasiënte in verskillende groepe.
Die belangrikste simptome van kankeranemie sluit in:
blanchering van die velbedekking,
uitgespreek veranderinge in die funksionering van die spysverteringskanaal,
verlies van eetlus of volledige weiering om te eet,
verlies van krag, spierpyn,
verlies aan prestasie
konstante naarheid, emetiese drang.
Die vordering van kanker word dikwels vergesel deur 'n sistematiese verswakking van die pasiënt se welsyn. Anemie in kanker word opgespoor nadat 'n omvattende bloedtoets uitgevoer is. Onkoloë beveel sulke diagnostiek aan in alle stadiums van terapeutiese en chirurgiese behandeling. Die data wat verkry word, sal die dokter toelaat om die dinamika van die siekte vas te stel.
Oorsake van bloedarmoede
Die oorsake van die ontwikkeling van bloedarmoede in onkologie word geassosieer met die direkte werking van drie hoof faktore:
oortreding van die proses van rooibloedselleproduksie in die pasiënt se liggaam,
vinnige vernietiging van die bloedbestanddele,
Stralingsbehandeling of chemoterapie kan anemie voorafgaan. Hierdie radikale metodes vir die behandeling van onkologiese prosesse het 'n direkte effek op die proses van bloedvorming. By die gebruik van platinumpreparate val die massa eritropoëtien in die niere dramaties af - 'n middel wat die produksie van rooibloedselle lewer.
Simptome van verminderde hemoglobien
Individuele simptome kan dui op 'n afname in die hemoglobienvlak in die pasiënt se liggaam:
bleek en deursigtigheid van die vel (gesig, hande, hande),
peeling en droogheid van die vel,
Gereelde verkoues kan 'n afname in die vlak van hemoglobien in die bloed van 'n kind aandui.
Met tydige opsporing van tekens en simptome van lae hemoglobien in onkologie, is daar 'n kans om dit aan te pas sonder negatiewe gevolge vir die verloop van die onderliggende siekte. Bloedarmoede self is nie 'n lewensbedreigende toestand nie, maar met kwaadaardige neoplastiese prosesse kan die prognose vir herstel 'n las wees.
Aanduidings vir bloedoortapping
Tydige aanbevole en behoorlike georganiseerde transfusie bied herstel van die onkologiese pasiënt se welsyn en help om die ontwikkeling van komplikasies te voorkom. By mediese navorsing is bevind dat heel bloedoortapping dikwels die proses van metastase in aggressiewe vorme van kanker aktiveer. Hierdie toestand verminder die liggaam se weerstand en vererger die voorspelling vir herstel.
In onkologiese prosesse word slegs aparte bloedprodukte aan pasiënte toegedien. Die bepaling van die toepaslike geneesmiddel kom in die besondere geval voor. 'N Bloedoortappingspesialis neem die volgende faktore in ag:
die duur van die onkologiese proses en die erns van die kursus,
By 3-4 stadiums van die tumorproses benodig die pasiënt verskeie transfusieprosedures. By die aanvanklike stadium van die ontwikkeling van 'n maligne vorming is een transfusie voldoende om die pasiënt te stabiliseer. Na die intervensie word 'n konstante monitering van die dinamika van bloedparameters uitgevoer.
Met 'n akkurate keuse van die vereiste volumes en komponente kan die verbetering van die welsyn vir 2-3 dae na infusie opgespoor word. Pasiënte vier die uitskakeling van swakheid, herstel van eetlus. Die duur van die verbetering van welsyn hang af van die pasiënt se basislyn. In die laat stadiums van die proses behoort 'n mens nie die langtermyn normalisering van die staat te verwag nie.
Dit is bekend dat pynstillers wat verdowingsmiddels bevat, dikwels gebruik word om die toestand van kankerpasiënte te verbeter. Bloedoortapping is 'n meer aanvaarbare metode vir die uitskakeling van pyn as gevolg van chroniese moegheid.
Die lys van indikasies vir manipulasie:
gewasse van die spysverteringskanaal van kwaadaardige etiologie,
swelling van die lewer.
Die langloop van die onkologiese proses veroorsaak 'n verandering in belangrike funksies en lei tot die ontwikkeling van bloedarmoede. Met die verswakking van die beenmurg benodig volumekirurgie, wat altyd vergesel word van aansienlike bloedverlies. Die beste metode om die veilige herstel van funksie te verseker, is die inspuiting van geskenkde bloedprodukte.
Kontraindikasies vir bloedoortapping
Die lys van kontraindikasies vir bloedoortapping sluit in:
vaskulêre en hartsiektes
hipertensie van 3 grade,
veranderinge in die sentrale senuweestelsel.
In geval van akute anemie op grond van 'n onkologiese proses, word die transfusieprosedure uitgevoer sonder om kontraindikasies te oorweeg. Dokters moet rekening hou met die noodsaaklikheid om komplikasies te voorkom.
Hoe word bloedoortapping uitgevoer in geval van onvoldoende hemoglobien in onkologie
Tydens die beplanningstadium van 'n bloedoortappingsekspert ondersoek die geskiedenis en verduidelik die pasiënt die eienskappe van die operasie. Die lys van komponente van die voorbereidende fase sluit in:
bepaling van hartklop,
ondersoek van die pasiënt se urine, bloed en ontlasting.
Die dokter benodig data oor vorige transfusies en hul komplikasies (indien enige). Die sleutelaanwyser beskou die teenwoordigheid van een groep en Rh-faktor in die skenker en ontvanger, maar hierdie toestand waarborg nie die afwesigheid van 'n ongewenste reaksie nie. Om die risiko van 'n negatiewe effek uit te skakel, word 'n toets uitgevoer, wat die toediening aan die ontvanger van 15 ml donor bloed behels. As negatiewe simptome binne 15-20 minute afwesig is. Infusie gaan voort. Vir een prosedure duur 40 minute - 3 uur. Die rooibloedsoortransfusieproses duur langer as die bloedplaatjie.
Om steriliteit te verseker, word weggooibare droppers gebruik, aan watter hemakone met bloed verbind word. Na die infusie moet die pasiënt vir 2 uur lê. Wanneer 'n kursus transfusies uitgevoer word, word die frekwensie en duur van die prosedures bepaal volgens die uitslae van die eksamen. Die kursus word beëindig as 'n aanhoudende verbetering in prestasie.
Met behulp van bloedoortapping word oortollige bilirubien uit die bloed van die kind verwyder en normale rooibloedselle word herstel. Dikwels word die transfusieprosedure gebruik vir leukemie. Met die metode van transfusie kan die bilirubienvlak optimaal vir die kind herstel word.
As gevolg van die hoë risiko dat 'n kind met MIV of hepatitis besmet is, is slegs rooibloedsoortransfusies moontlik. Die frekwensie van die prosedure word deur die dokter in privaatheid bepaal. Die operasie-algoritme verskil nie van die skema wat vir volwasse pasiënte ontwikkel is nie.
In 'n onkologiese proses by volwassenes word bloedoortappings dikwels uitgevoer vir tumore van die spysverteringskanaal en die vroulike reproduktiewe stelsel. Met die prosedure kan u die gesondheid van die pasiënt vinnig herstel met interne bloeding. Wanneer maagkanker opgespoor word, word beduidende volumes bloed vloei. Waarskynlike behoefte aan herhaalde ingryping. Alle pasiënte, sonder uitsondering, word transfusie uitgevoer met kanker van die bloed. In hierdie geval word die prosedure as die basis van terapie beskou.
Anemie met 'n afname in hemoglobien word dikwels in mans en vroue van gevorderde ouderdom waargeneem met kanker. Die vordering van hierdie toestand is as gevolg van die verloop van inflammasie in die liggaam. Dikwels is daar, behalwe die onkologiese proses in die liggaam van 'n bejaarde pasiënt, endokriene en kardiovaskulêre patologieë.
Die finale besluit oor die uitvoerbaarheid van die voorskryf van 'n bloedoortapping aan 'n bejaarde pasiënt tydens 'n gesamentlike konsultasie word deur die geriatriese, onkoloog- en bloedoortappingspesialis gemaak nadat hy die geskiedenis en kliniese prentjie bestudeer het.
Bejaardes ontvang selde bloedoortappings, want ernstige ingryping is 'n massiewe slag vir swak gesondheid. Om die toestand in hierdie groep pasiënte te verbeter, word aanbeveel om spesiale voorbereidings te gebruik. Hierdie toestand is nie van toepassing op pasiënte met intense interne bloeding en leukemie nie.
Gevolge en komplikasies van bloedoortapping
Ongeveer 1-2% van die gevalle van die totale massa bloedoortappings in kanker sal waarskynlik komplikasies ontwikkel. Die mees algemene komplikasies is die volgende simptome:
naarheid en gagging drang,
As sulke komplikasies vroegtydig opgespoor word, kan die gevolge uitgeskakel word. As gevolg van die risiko's word pasiënte aanbeveel om 2-3 dae na die transfusie in die hospitaal te bly.
Bloeddruk en vervanging bloedoortapping
Lae hemoglobien by pasgeborenes dreig met ernstige komplikasies. 'N Voorwaarde soos hemolitiese siekte van die pasgebore word deur die dokter in ongeveer 0,6% van aflewerings ervaar. Dit word gekenmerk deur lae hemoglobien in 'n voortydige baba, eerder as gebore in die tyd. Om die toestand te hanteer, sal so 'n manipulasie help as die vervanging van bloedoortappings in pasgeborenes.
Lae hemoglobien in die pasgebore
Hulle sê dat bloedarmoede by babas wanneer hemoglobien by 1-2 weke van die lewe nie 140 g / l oorskry nie, en eritrosiete is 4,5 * 1012 / l, terwyl hematokrit minder as 40% afneem. Sedert 3-4 weke van ekstrauteriene ontwikkeling is die onderste limiet van die norm 120 g / l en eritrosiete 4.0 * 1012 / l.
Die oorsake van bloedarmoede in die pasgebore is in drie groepe gegroepeer:
Posthemorragiese - as gevolg van bloedverlies as gevolg van rupturering van die naelstring, patologie van die plasenta, bloeding in die liggaamsholte, kefalohematoom, bloeding uit die dunderm en so meer.
Hemolitiese - die oorsaak van die patologiese vernietiging van rooibloedselle tydens immuun prosesse, toksiese effekte, bestraling. 'N Voorbeeld is hemolitiese siekte van die fetus en pasgebore met Rh-konflik.
Aplastiese, hipoplastiese of gebrekkige - mislukking van rooibloedsintese. 'N Voorbeeld is vroeë bloedarmoede by premature babas.
Gemengde vorm - 'n voorbeeld is die vermindering van hemoglobien in algemene infeksies. Sluit ystertekort, hemolitiese, hipoplastiese en ander vorme in.
Vroeë bloedarmoede van premature babas, Russiese Akademie vir Wetenskappe, ontwikkel in 1-2 maande van die neonatale periode. Die hoofrede vir hierdie toestand is die korrespondensie tussen hoë dosisse liggaamsmassa en BCC-groei en die vermoë van eritropoiese om nuwe rooibloedselle te reproduseer. In premature babas is eritropoëtienproduksie aansienlik minderwaardig as dié van volwasse babas.
Bloedarmoede by premature babas wat tot 1500 kg weeg, word dikwels met flebotomiese verliese geassosieer - as gevolg van bloedmonsterneming. Rooibloedsoortransfusie met lae hemoglobien by sulke babas in 15% van die gevalle is veroorsaak deur bloedmonsterneming.
Hemolitiese siektes van die pasgeborene, of HDN, is 'n toestand wat verband hou met die ontwikkeling van 'n immunologiese konflik tussen die moeder se bloed en die fetus wanneer antigeine op die eritrosiete van 'n kind geplaas word en die moederlike organisme produseer teenliggame teen hulle.
'N Mens kan hemolitiese siektes van die fetus opmerk en die verdere ontwikkeling daarvan voorkom so vroeg as 18-24 weke van die swangerskap. In die eerste week van die lewe word anemie van die pasgebore baba aangetref. In sommige gevalle kan die vlak van hemoglobien by 'n baba in die eerste maande van die lewe afneem as gevolg van hemolise van die eritrosiete in die utero.
Die basis vir die ontwikkeling van 'n immunologiese konflik is sensitiwiteit deur 'n positiewe Rhesus-faktorantigen as dit in die moeder se bloedstroom ingaan. Dit kan voorkom as gevolg van vorige swangerskappe, veral dié wat tot aborsie of traumatiese geboorte, gestose, ekstragenitale patologie in die moeder gelei het.
Tydens swangerskap betree normale fetus-rooibloedselle die ma se liggaam in klein hoeveelhede - 0.1-0.2 ml en 3-4 ml gedurende die bevallingsperiode.
Maar dit is reeds genoeg vir die primêre immuunrespons om te voorkom en teenliggaampies te ontwikkel. Hulle is klas M immunoglobuliene, wat baie omslagtig is om die plasenta oor te steek.
Daarom is die kind van die eerste swangerskap waarskynlik nie bedreig met hemolitiese siektes van die pasgebore nie.
Gedurende die periode van herhaalde swangerskap word 'n immunoglobulien van klas G geproduseer, wat die fetale bloedstroom maklik binnedring en hemolise van sy rooibloedselle veroorsaak, die vlak van fetale hemoglobien verminder vinnig en bilirubien verhoog.
Daar is verskeie opsies vir intrauteriene onverenigbaarheid tussen moeder en kind:
deur die Rh-faktor wanneer die moeder Rh- is, en die fetus is Rh +
in 'n groep, as die moeder 0 is, het die fetus A (Ⅱ), B (Ⅲ) groepe,
skaars opsies wanneer daar konflik is oor die stelsels Kell, Duffi, Kidd, ens.
Volgens die kliniese simptome word HDN soos volg geklassifiseer:
Hemolitiese siekte van fetus GBP
Die iterse vorm vorder kort voor aflewering. Hemolise is so uitgespreek dat 'n groot hoeveelheid indirekte bilirubien in die bloed ophoop. Dit word in die kern van die brein geplaas, wat serebrale manifestasies tot koma veroorsaak.
Die anemiese vorm is die veiligste, ontwikkel in reaksie op die bekendstelling van 'n klein hoeveelheid antigeen in die moeder se bloedstroom voor aflewering. Benewens die vermindering van hemoglobien, het babas geen komplikasies nie.
Simptome van spanning-tipe hoofpyn
By geboorte met HDN, is daar simptome volgens die vorm van die siekte. Die edematous vorm word gekenmerk deur sulke simptome:
massiewe swelling van pasty na anasarca,
ontwikkeling by babas van geelsug en lae hemoglobien,
die lewer en milt is vergroot,
erge hemorragiese manifestasies: stollingsversteuring,
geelsug is onbeduidend.
met verhoogde bilirubien voorkom neurologiese simptome,
ontwikkeling van bilirubien enkefalopatie - stadium 1 omkeerbaar met lusteloosheid, gestremde suig, apnee, stadium 2 - opisthotonus, stywe nek, stuiptrekkings, stadium 3 en 4 met progressiewe agteruitgang.
Hemoglobien word tot 2 maande in babas verminder,
lusteloosheid en adynamisme,
Die siekte is ernstiger by premature babas.
Hemolitiese siektes van die pasgeborene kan lei tot ernstige komplikasies en selfs die dood van die kind. Vervanging of uitruil van bloedoortapping aan die pasgebore in plaas van sy eie, hemolyseerde bloed is in staat om hierdie lewensgevaarlike toestand te elimineer.
Die aanduidings vir chirurgie vir vervangbare ZPK bloed vir die Diamant is:
behandeling van 'n edematous vorm van HDN,
onsuksesvolle fototerapie vir icteric.
Ken vroeë ZPK en later toe. Die eerste word uitgevoer in 2 dae vanaf die geboorte, en die tweede - vanaf die derde dag.
Laboratoriumdata wat die behoefte aan vroeë vervangingstransfusies aandui, is vir voltydse pasgeborenes:
naelstring bilirubien - 68 μmol / l,
uurlikse toename in bilirubien meer as 9 μmol / l.
Vereistes vir die aanvang van vervangbare bloedoortappings met lae hemoglobien by premature babas is strenger - uurlikse toename in bilirubien moet nie meer as 8 μmol / l wees nie. Dit is te wyte aan die mislukking van die ensiemstelsel voortydig.
Later vervangende bloedoortapping (vanaf die derde dag) word in voltydse babas aangedui wanneer bilirubien meer as of gelyk is aan 342 μmol / L. In premature babas word egter laat ZPK aangewend afhangende van liggaamsgewig by geboorte en ouderdom. Hieronder is 'n tabel van hierdie afhanklikheid.
Dit is belangrik om te weet dat die operasie van vervangbare bloedoortapping vroeër uitgevoer kan word, wanneer indirekte bilirubien nie sy kritieke waardes bereik het nie. Dit is moontlik as daar voorspellers van bilirubien enkefalopatie is:
In die 5de minuut na die geboorte van Apgar word die kind op minder as 3 punte gegradeer,
totale proteïen is onder 50 g / l en albumien - 25 g / l,
As daar 'n konflik oor die bloedgroep is, word die eritrosiete massa of gewas eritrosiete van die eerste 0 (Ⅰ) groep gebruik, met rhesus soos in die eritrosiete van die kind, AB plasma () of die bloedgroep van die kind. Jy kan nie die rooibloedselle van die groep wat die baba is, transfuseer nie.
As daar 'n kombinasie van onverenigbaarheid in die groep en die Rh-faktor is, sowel as wanneer die PCP in utero uitgevoer is, word die rooibloedsmassa 0 (Ⅰ) van die Rh-negatiewe groep en AB-plasma (Ⅳ) of dieselfde groep as die kind geïnfuseer.
As daar onvoldoende is op seldsame faktore, dan word donor rooibloedselle wat nie antigeen het nie, gebruik vir transfusie.
Hoe om 'n dosis te kies
Die totale volume van die medium vir toediening moet 2 volumes bloedvloeistof van die pasgeborene wees, en dit is 160-180 ml / kg - voltydse, 180 ml / kg - premature babas. Houding daar.
Om die aantal rooibloedselle te bereken om anemie te vergoed, kan u hierdie formule gebruik:
Daar. massa in ml = (160 - Hb (g / l) werklik) x 0.4 x massa van die kind (kg).
Die gevolglike syfer moet afgetrek word van die totale hoeveelheid vir ZPK. Daarna word die oorblywende volume gevul met rooibloedsmassa en plasma in die verhouding 2: 1.
Voordat 'n operasie uitgevoer word op uitruiling van bloedoortapping, is dit nodig om aan die volgende voorwaardes te voldoen:
skakel suurose, hipoksemie, hipoglisemie, hipotensie, hipotermie,
berei die kap met 'n bron van stralende lig voor,
sluit enterale voeding 3 ure voor die prosedure uit,
staging van die maag sonde om periodiek die inhoud te verwyder,
voer 'n reinigende emosie uit,
voorbereiding van instrumente: naelkateters, spuite van verskillende groottes, ens.
die verwarming van die transfusie medium
organiseer alles wat jy nodig het vir resussitasie,
donor se bloed moet nagegaan word vir groeplidmaatskap en verenigbaarheid met ontvanger serum,
Voordat u die prosedure uitvoer, let op asepsis, bedek die area van manipulasie met steriele doeke, en behandel die dokter se hande en die area van operasie.
Na die voorbereidende fase, doen die dokter en assistent sulke manipulasies van vervangende (uitruil) bloedoortapping.
Nadat die bokant van die naelstring afgesny is, word 'n steriele kateter 3-5 cm in die rigting van die lewer in groot kinders 6-8 cm geplaas. In die geval van laat bloedoortapping na 4 dae van geboorte, of met bestaande kontraindikasies vir die instel van die naelkateter, word transfusie deur 'n ander beskikbare sentrale ader uitgevoer.
Die kateter word gevul met 'n heparine oplossing van 0,5-1 U / ml.
Verwyder (neem) die bloed van 'n kind in 10-20 ml, en in premature 5-10 ml.
Gee die rooibloedsmassa en plasma-ekwivalent geneem. Na 2 spuite er.massy gevolg deur 1 spuitplasma.
Nadat 100 ml van die vereiste infusie volume vervang is, moet 1-2 ml kalsiumglukonaatoplossing of 0,5 ml kalsiumchloriedoplossing in 5-10 ml 10% glukoseoplossing ingespuit word.
Voltooi die operasie na vervanging van 2 volumes sirkulerende bloed. Die duur van die prosedure moet 1,5-2,5 uur wees.
Voor voltooiing moet jy bloed neem vir die evaluering van bilirubien.
Stel die helfte van die daaglikse dosis van die antibiotika voor voordat die kateter verwyder word.
Na voltooiing van die prosedure, sit 'n steriele verband op die wond.
Die effektiwiteit van die operasie van vervangingstransfusie word aangedui deur 'n meer as dubbele daling in die konsentrasie van bilirubien teen die einde van die manipulasie.
In die postoperatiewe periode is verpligte beheer van glukemie, kalsium, kalium, die waarde van suurheid, hemodinamika en infeksie nodig. Verdere behandeling sluit in fototerapie. As laat anemie gevorm word - skryf eritropoietien dwelms voor - Epoetin Alfa.
Die ergste komplikasies ontwikkel onmiddellik na OZPK:
die voorkoms van infeksie
Die edematiese vorm is die mees ongunstige vir die voorspelling - kinders sterf dikwels daarmee. Die ijzer word suksesvol behandel met 'n tydige vervanging (uitruil) bloedoortapping, indien daar geen skade aan die sentrale senuweestelsel is nie. Die mees gunstige anemiese vorm in terme van oorlewing. Sterftes in HDN - 2,5%, die meeste voorkom in edematous.
Vervanging van bloedoortapping by pasgeborenes
Vervangingsoortappings word aan pasgeborenes gegee met ernstige vorms van iterziektes. Hierdie metode van behandeling vandag is baie algemeen, aangesien dit bydra tot die vinnigste oplossing vir die probleem.
In die eerste plek praat ons oor die verwydering van giftige produkte uit die liggaam.
Dit kan wees indirekte bilirubien, 'n groot aantal rooibloedselle, asook baie ander teenliggaampies wat die gesondheid van pasgeborenes nadelig beïnvloed.
Dit is onmoontlik om met sekerheid te sê dat die siekte onmiddellik genees kan word deur die vervanging van bloedtransfusie. In hierdie geval hang dit alles af van die vorm van die siekte en die progressie daarvan.
Bloedoortapping by kinders moet eers na die voorskrif van 'n dokter uitgevoer word. Om dit te doen, is daar relevante diagnoses, waarop dit die moeite werd is om te oriënteer.
Byvoorbeeld, een van die belangrikste aanwysers is die feit dat 'n merkbare vroeë manifestasie van die siekte en die vinnige groei daarvan.
By kinders kan dit vroeë geelsug, vergrote lewer of milt wees, sowel as die voorkoms van 'n groot aantal jong rooibloedselle in die bloed.
Die hoofkriterium vir die begin van die vervangingstransfusie is steeds die aanduiding van bilirubien. As dit by die geboorte in koordbloed meer as 50 μmol / l word, dan is dit reeds die eerste teken van moontlike verdere transfusie..
Ook in hierdie geval is dit nodig om eerder akkuraat te fokus op die tempo van die akkumulasie daarvan, aangesien die behandeling in sommige gevalle in 'n versnelde vorm voorgeskryf word.
'N Gevaarlike aanduiding van die tempo van akkumulasie van indirekte bilirubien is meer as 4,5 μmol / l in die eerste ure van 'n pasgebore se lewe.
Hoe om die vervangende transfusie uit te voer
Hierdie prosedure word uitgevoer in 'n bloedvolume van nie meer as 150-180 ml / kg nie. Dit is ongeveer 80% van die totale sirkulerende bloed van die pasgeborene.
Vir hierdie doel word uitsluitlik voorbereide bloed gebruik, wat minstens drie dae oud is - dit is vars bloed. Alle aanwysers van donasie in hierdie geval is net so belangrik soos in ander prosedures.
Daarom moet die donateur in elk geval gekies word.
Selfs as die moeder geskik is as 'n skenker, mag haar bloed nie binne twee maande na aflewering geneem word nie. Eerstens beteken dit dat die ma se liggaam herstel moet word van bloedverlies en sterk wees vir verdere laktasie.
Tydens transfusie kan slegs rooibloedselle afsonderlik van plasma vervang word. In hierdie geval word die naelvinger van die pasgeborene gebruik, onderhewig aan alle reëls van transfusie.
Voorheen moet jy 10-15 ml bloed van die kind verwyder deur die kateter, en stel dan die vervanging in die regte hoeveelheid voor.
Ook in hierdie prosedure is die transfusie baie belangrik om die spoed te monitor, want dit moet nie meer as 2-3 ml / minuut oorskry nie.
As 'n reël duur die totale duur van bloedoortapping ongeveer twee uur. Gedurende hierdie tyd word 'n oplossing van kalsiumchloried deur elke 100 ml in die aar ingespuit.
So 'n vervangende transfusie by kinders laat tyd toe om die dood of verspreiding van verdere siektes te voorkom. As gevolg hiervan word indirekte bilirubien uitgeskei van die kind se liggaam en 'n geleidelike herstel vind plaas.
Dit is 'n groot hoeveelheid toksiese indirekte bilirubien wat 'n dodelike dosis vir pasgeborenes kan wees.
As gevolg van wat transfusies moet doen
Die eerste rede vir die vervangingstransfusie, soos vroeër genoem, is 'n toename in indirekte bilirubien. As gevolg hiervan het kinders 'n geel kleur. Dit dui op die vernietiging van rooibloedselle.
'N Groot hoeveelheid bilirubien versprei wesenlik en vinnig deur die bloed van 'n pasgebore baba en raak geleidelik die lewer, ingewande en die vel, word geel.
Dus, binne twee uur na die geboorte van kinders, kan die eerste simptome van verhoogde bilirubieninhoud bepaal word.
Die waarskynlikheid van fisiologiese geelsug by pasgeborenes
Ongelukkig toon bykans 60% van volwasse babas op dag 3-4 fisiologiese geelsug. Tot op datum is die redes hiervoor nog nie geïdentifiseer nie, maar dit is veilig om die hoofaanwysers wat hierdie siekte kenmerk, te lys:
by pasgeborenes word die vernietiging van rooibloedselle waargeneem as gevolg van die vervanging van fetale hemoglobien,
As 'n verdere simptoom vir transfusie kan sommige komplikasies tydens die bevalling dien, wat aanleiding gegee het tot 'n sterk vrystelling van indirekte bilirubien,
daar is 'n komplikasie van die lewer, aangesien dit die enigste orgaan is wat verantwoordelik sal wees om dit op die oomblik uit die liggaam te verwyder,
aangesien die baba se lewer nog nie ryp is vir sulke aktiewe werk nie, kan dit sy produktiwiteit geleidelik verminder, wat weer die werk van die liggaam van sulke jong kinders sal belemmer.
As 'n reël val die hoogtepunt van sulke fisiologiese geelsug in pasgebore babas op dae 7-9 en in twee weke kan dit op sy eie verdwyn.
Die belangrikste ding is om die toestand van die bloed onder beheer te hou en toepaslike toetse uit te voer. As daar geen ernstige oortredings was by die geboorte nie, dan kan so 'n prosedure vermy word.
Alle kinders het verskillende maniere, soos volwassenes, moenie dadelik ontsteld raak en paniekerig raak nie.
Gevolge van bloedoortappings met lae hemoglobien: help met kanker, die pasgebore, is dit gevaarlik
Bloedoortapping met lae hemoglobien word slegs in noodgevalle voorgeskryf wanneer die vlak buite die kritieke fase val, naamlik minder as 60 g / l.
Danksy hierdie maatreëls word nie net die aanwysers van yster vinnig toegeneem nie, maar die algemene gesondheidstoestand is aansienlik herstel.
Ten spyte van die uitgesproke positiewe effek van die prosedure, is die effekte van bloedoortappings met lae hemoglobien nie altyd voorspelbaar nie.
Hoe kan 'n bloedoortapping hemoglobien herstel
Die proses van bloedoortapping met verminderde hemoglobienlesings in mediese terminologie word bloedoortapping genoem.
Dit word slegs uitgevoer onder die toestande van 'n hospitaal en onder die toesig van mediese personeel. Bloed word oorgedra om die ysterinhoud van 'n gesonde skenker aan die ontvanger te verhoog.
Die prosedure is slegs moontlik in geval van toevalligheid van bloed tipe en Rh faktor.
Die volgorde van verpligte aksies tydens bloedoortapping:
Die dokter vind uit of daar goeie redes vir bloedoortapping is, sowel as of daar kontraindikasies is. Anamnesis word in hierdie geval vereis. Die pasiënt moet uitvind of 'n transfusiemedium vroeër oorgedra is om hemoglobien te verhoog. Daar was geen allergiese reaksies of newe-effekte, die teenwoordigheid van chroniese siektes en ander individuele eienskappe van die liggaam wat in ag geneem moet word nie.
Na die uitvoer van laboratoriumstudies van persoonlike bloedparameters van die pasiënt, soos die groep en die Rh-faktor. Bykomende bevestiging van die oorspronklike data is reeds in plek, dit wil sê in die hospitaal. Om dit te doen, word die mediese instelling heranaliseer, en die aanwyser word vergelyk met die laboratorium - die data moet saamval.
Om die mees geskikte donor rooibloedsmassa vir bloedoortapping met lae hemoglobien te kies. In die geval van selfs die geringste nie-toeval, selfs in een aanwyser, is bloedoortapping met die doel om hemoglobien te verhoog nie toegelaat nie. Die dokter moet seker maak dat die pakkie verseël is en die paspoort bevat alle inligting rakende die nommer en datum van voorbereiding, die naam van die skenker, sy groep en rhesus, die naam van die organisasie van die verskaffer, die vervaldatum en die dokter se handtekening. Die bergingstyd van die skenker hematotransfusie samestelling wissel van 20 tot 30 dae. Maar selfs met die volle nakoming van alle aanwysers deur visuele inspeksie, moet die spesialis nie enige vreemde trosse of films daarin opspoor nie. Na 'n deeglike kwaliteitskontrole word 'n herhaalde analise gedoen om die groep en rhesus te bevestig.
Verenigbaarheid word gekontroleer deur die AB0-stelsel te gebruik, terwyl skenkers bloed aan die ontvanger se bloed gekoppel is op 'n spesiale glas.
Om die verenigbaarheid deur die Rh-faktor te toets, word twee dele van die pasiënt se serummassa, een deel donor, deel polyglucien, 5 milliliter soutwater, by 'n spesiale proefbuis gevoeg en tydens die rotasie word die reaksie waargeneem.
Na bestudering van die verenigbaarheidsdata, word 'n biologiese toets uitgevoer deur die inspuiting van 25 ml donasie aan die ontvanger. Dit word drie keer aangebied met 'n interval van drie minute tussen inspuitings. Op hierdie stadium word die pasiënt noukeurig gemonitor, as die hartklop en pols normaal is, is die gesig sonder tekens van rooiheid en die algemene gesondheidstoestand stabiel, dan word die plasma toegelaat om te transfuseer.
Bloed word nie in sy oorspronklike vorm gebruik nie, dit word oor die verskillende komponente gegooi afhangende van die doel. Met lae hemoglobienoortapping van die eritrosiete massa. Hierdie komponent van die bloedvloei word druppel per druppel ingestel teen 'n spoed van 40-60 druppels per minuut. Die pasiënt moet altyd onder die beheer van 'n dokter wees wat sy algemene gesondheidstoestand, puls, druk, temperatuur, toestand van die vel monitor, gevolg deur inligting in die mediese rekord in te voer.
Aan die einde van die proses moet die pasiënt vir twee ure rus. Nog 'n dag is hy onder die toesig van 'n dokter, dan gee hy bloed en urine vir analise.
Na voltooiing van transfusie word ongeveer 15 milliliter van die serum van die ontvanger en die eritrosietmassa van die skenker oorgebly. Hulle word sowat 2 dae in die koelkamer gestoor, indien dit nodig is om 'n analise te doen, in geval van komplikasies.
Bloedoortapping vir bloedarmoede word nie aan almal toegelaat nie, behalwe vir mense met 'n seldsame bloedgroep. Die herstel van hemoglobien in hulle kan slegs uitgevoer word met die gebruik van ysterbevattende middels en 'n spesiale dieet wat voedsel bevat wat ryk is in yster.
Moontlike effekte van bloedoortappings om hemoglobien te verhoog
Voordat 'n drukker op 'n ontvanger geplaas word, word 'n reeks toetse vir verenigbaarheid gemaak om klit (agglutinasie) van eritrosiete te voorkom, wat dodelik kan wees. Ten spyte van die nakoming van voorlopige veiligheidsmaatreëls tydens bloedoortappings met verminderde hemoglobien, is dit nie altyd moontlik om onbedoelde gevolge te voorkom nie.
Tipes komplikasies van bloedoortapping ten einde hemoglobien te verhoog:
massiewe bloedoortappingsindroom, kan geassosieer word met 'n groter as benodigde volume geïnjekteerde bloed,
hemolitiese skok, kan ontwikkel met antigeen onverenigbaarheid van bloed, in so 'n situasie breek die eritrosietmembraan af, wat lei tot vergiftiging van die liggaam deur metaboliese produkte,
sitraatskok, kan hom alleen manifesteer as dit deur die gebruik van ingemaakte bloed oorgedra word as gevolg van die gebruik van sitraat sout as 'n preserveermiddel,
na-transfusie skok, word veroorsaak deur die oordrag van "slegte" bloed in 'n oorverhitte toestand, met gifstowwe besmet, met 'n mengsel van gebroke bloed selle,
anafilaktiese skok, kan voorkom as jy allergies is vir die bekendgestelde bloedoortappingsmedium.
akute gevormde uitbreiding van die hart, as gevolg van die vinnige bekendstelling van bloedoortappingsmedia,
trombose, verdikking van die bloed, wat lei tot verstopping van bloedvate,
embolisme as gevolg van die penetrasie van lug in die bloedoortappingsisteem.
Die toetreding van 'n bloedbesoedelde infeksie is moontlik wanneer 'n nood bloedoortapping nodig is met 'n skerp afname in hemoglobien en daar is geen tyd om dit te weerstaan ​​nie. Verpligte transfusiemedium word noukeurig gemonitor vir die teenwoordigheid van mikroörganismes. Om dit te doen, word dit vir ses maande bewaar en weer ondersoek.
Bloedoortapping met onvoldoende hemoglobien in die kinderjare
As een of meer simptome van verlaagde hemoglobien by jouself of 'n mens se naaste voorkom, is dit die moeite werd om die kliniek te kontak om 'n studie te maak van die samestelling van die bloedvloei.
Daar moet veral aandag gegee word aan die instandhouding van yster in die bloed by kinders op die regte vlak.
Die kind is onwaarskynlik om duidelik te verduidelik wat met hom gebeur. Namelijk, in die kinderjare, is benadeelde suurstofmetabolisme die gevaarlikste omdat dit tot fisiese of verstandelike gestremdheid kan lei.
Nie noodwendig, die behoefte aan transfusies om hemoglobien te verhoog of die effekte van anemie uit te skakel nie, verskyn in pasgeborenes, en veral in premature babas.
Dit moet in gedagte gehou word dat prematuriteit altyd 'n onvoldoende aanduiding van hemoglobien behels, maar as daar nie 'n ernstige vorm van bloedarmoede is nie, word die ystervlak onafhanklik herstel deur die eerste jaar van die lewe.
In die geval van 'n noodsaaklike behoefte aan bloedoortappings met lae hemoglobien, moet versigtig seleksie van skenkerblod benodig word, aangesien die moeder in so 'n situasie verbied is om te gebruik.
Bloedoortapping vir 'n pasgeborene as gevolg van hemoglobien kan nodig wees vir hemolitiese anemie - dit is wanneer die bloed van die moeder en die kind onverenigbaar is.
Hematologiese anemie het verskeie ernstige gevolge:
Nie die moontlikheid om 'n fetus te dra nie.
Geboorte van 'n baba met oedeem.
Die voorkoms van 'n sterk geelsug.
Met die tydige opsporing van 'n ernstige vorm van bloedarmoede in die fetus tydens swangerskap, word hy intrauteriene rooibloedsoortransfusies gegee. Die prosedure word, benewens voldoening aan die standaardmaatreëls vir die keuse van donorblod, vatbaarheid en verenigbaarheidstoetsing, uitgevoer met behulp van ultraklank.
Normale hemoglobienvlak is nodig vir die implementering van alle prosesse van die menslike lewe, die volle vorming van die liggaam, die handhawing van gesondheid. Показатель железа в кровяном русле является одним из главных для здорового самочувствия. Для его поддержания в норме потребуется лишь полноценно питаться и как можно больше уделять времени прогулкам на свежем воздухе.
Hemolitiese siekte van pasgeborenes (HDN) is 'n siekte wat verband hou met die onverenigbaarheid van fetale bloed met moederlike bloed. Die redes vir hierdie toestand, die diagnose en behandeling van patologie sal in hierdie artikel bespreek word.
Onverenigbaarheid van moederlike bloed en fetale bloed kan geassosieer word met die Rh-faktor en groep onverenigbaarheid. Dit is bekend dat daar 4 verskillende bloedgroepe is: 0 (I), A (II), B (III) en AB (IV). 85% van die Europeërs het 'n Rh-faktor in hul bloed en 15% van die Europese bevolking is Rh-negatief.
HDN in 3-6% van gevalle ontwikkel met Rh-onverenigbaarheid, wanneer die Rh-negatiewe moeder Rh-positiewe fetus ontwikkel: Rh-konflik vind plaas.
Onverenigbaarheid op groepantigenes (ABO-konflik) ontwikkel wanneer die fetus A (II) gr het. bloed (2/3 gevalle) of B (III) (ongeveer 1/3 gevalle) en 0 (I) gr. van ma.
Met groep onverenigbaarheid is HDN makliker as met Rh-konflik.
In al hierdie gevalle het die rooibloedselle in die fetus verskillende antigeen eienskappe. As so 'n rooibloedselle die plasentale versperring oorval en die moeder se bloed binnegaan, begin die moederorganisme teenliggame teen hierdie rooibloedselle te produseer.
Wanneer hierdie spesifieke teenliggaampies die liggaam van die fetus binnedring, kan die proses van eritrosietevernietiging (hemolise) begin, wat lei tot die ontwikkeling van nie net bloedarmoede nie, maar ook geelsug wat gevaarlik is vir die fetus.
Sensitisering van die moeder (die verkryging van verhoogde sensitiwiteit vir 'n spesifieke antigeen) kom nie net voor tydens swangerskap nie. Voorts word fetale rooibloedselle in die moederorganisme tydens die bevalling ingebring. Daarom is die risiko van die ontwikkeling van HDN vir die eerste kind minder (teenliggaampies het nog nie in die moederlike organisme ontwikkel nie) as vir die daaropvolgende kinders.
Dit moet in gedagte gehou word dat sensitiwiteit ook tydens aborsie (miskraam of geïnduseerde mediese aborsie) kan voorkom, aangesien die Rh-faktor in die fetus reeds vanaf die 5de week van swangerskap gevorm word. Sensitisering kan plaasvind tydens die transfusie van 'n vrou met Rh-onversoenbare bloed (selfs al is die transfusie in die vroeë kinderjare uitgevoer).
Nie altyd met Rh-onverenigbaarheid van bloed in gades ontwikkel HDN in 'n kind nie. Die baba kan van een van die ouers Rh-faktor erwe, of mag dit nie erf nie.
Wat jy moet weet oor Rh-konflik (Kognitiewe TV, Irina Volynets)
Daarom ontwikkel HDN as gevolg van Rh-onverenigbaarheid in 0.5% van die babas wat gebore is, terwyl gades 20 keer meer gereeld Rh-onverenigbaarheid het. Daarbenewens, met 'n lae geboortesyfer, ontwikkel nie elke moeder so 'n uitgesproke sensibilisasie nie, sodat die fetus ernstige HDN het. Dit is belangrik vir die ontwikkeling van die siekte en die mate van deurlaatbaarheid van die plasenta.
Met die voorkoms van HDN in die AVO-stelsel maak die aantal vorige swangerskappe nie saak nie, aangesien baie faktore kan bydra tot sensibilisering.
Ontwikkelings meganisme van HDN
Die vernietiging van rooibloedselle lei nie net tot bloedarmoede van die fetus of baba nie, maar ook tot 'n beduidende toename in die vlak van bilirubien in die bloed.
Normaalweg bind indirekte bilirubien aan albumien ('n tipe bloedproteïen) en word dit in direkte bilirubien.
Maar te veel indirekte bilirubien wat vrygestel word van verwoeste rooibloedselle, het nie tyd om te bind tot bloedalbumien nie en gaan voort om te sirkuleer en op te bou in die bloed.
Indirekte bilirubien is giftig vir die senuweestelsel. Wanneer dit 'n vlak van meer as 340 μmol / l in volterm babas en meer as 200 μmol / l in premature babas bereik, kan dit die bloedbreinversperring binnedring en die brein beskadig (hoofsaaklik die korteks en subkortiese kerne). As gevolg hiervan ontwikkel bilirubien-enkefalopatie, of kerngulsigheid.
Indirekte bilirubien is gevaarlik, nie net vir die senuweestelsel nie: dit is 'n weefselgift wat degeneratiewe veranderinge in baie organe veroorsaak, insluitend selle dood. Met skade aan die lewer in die bloed verhoog ook die vlak van direkte bilirubien, ontwikkel verdikking van gal, sy stagnasie in die galkanale en reaktiewe hepatitis.
As gevolg van die vernietiging van eritrosiete, ontwikkel die kind anemie, in reaksie op watter atipiese foci van bloedvorming voorkom. In die interne organe word die ontbindingsprodukte van rooibloedselle gedeponeer. 'N Tekort aan mikroelemente (koper, yster, sink, ens.) Ontwikkel.
Geelsug is een van die tekens van HDN.
Daar is sulke kliniese vorme van HDN:
Oedeem (die mees ernstige vorm, ontwikkel in 2% van die gevalle), vind plaas in die utero, kan lei tot miskraam en stilgeboorte. In geval van progressie, lei dit tot hipoksie, erge bloedarmoede, benadeelde metaboliese prosesse, 'n afname in die vlak van bloedproteïene en weefsel edeem. Soms word hierdie vorm die "totale druppel van die fetus" genoem.
Die fetus sterf in utero, of die baba word in 'n baie ernstige toestand gebore, met ernstige edeem.
Bleek vel, met 'n ysige tint. Die kind is traag, die spiertonus is skerp verminder, die grootte van die lewer en milt is aansienlik verhoog, die uitwerking van pulmonale hartsiekte word uitgedruk. Die hemoglobienvlak is onder 100 g / l. In hierdie vorm sterf pasgeborenes binne 1-2 dae na geboorte.
Die iterste vorm ontwikkel die meeste, in 88% van die gevalle. Dit is 'n matige kliniese vorm van die siekte. Die belangrikste manifestasies daarvan is: vinnig en vroeg (op die eerste dag van die lewe, selde op die tweede), die ontwikkeling van skelheid van die vel, bloedarmoede, vergrote lewer en milt. Kenmerkend is die oranje tint van yellowness. Dit groei letterlik teen die uur. Die vroeëre geelsug verskyn, hoe ernstiger die verloop van die siekte.
Met 'n toename in die vlak van bilirubien, slaap en slaperigheid van die kind verhoog, is daar 'n afname in spiertonus, 'n eentonige huil verskyn.
Met 'n toename in die konsentrasie van indirekte bilirubien tot kritiese parameters (gewoonlik 3-4 dae), verskyn tekens van kerngelsuur: spasmas, buigspiere van 'n groot lente, spierspanning in die agterkant van die kop, eentonige huil, 'n simptoom van die "son" ('n klein deel van die iris is sigbaar bo die onderste ooglid ).
Patogenese en tipes geelsug: hemolitiese, parenkimale en meganiese
- Vir 10% van volwasse babas met HDN is 'n oormaat van 340 μmol / l,
- vir 30% van babas - meer as 430 μmol / l,
- vir 70% van pasgeborenes - meer as 520 μmol / l.
In seldsame gevalle lei selfs so 'n hoë vlak van indirekte bilirubien as 650 μmol / l nie tot die ontwikkeling van kerngelsuur nie.
Indien onbehandeld, kan die kind op 3-6 dae van die lewe sterf. Met kerngulsigheid in oorlewende babas, kan daar 'n skending van intelligensie, selfs idioot, 'n skending van fisiese ontwikkeling wees.
Op die agtergrond van die terapie ontwikkel die stagnasie van gal op die agtergrond van die terapie: die kind het 'n groenagtige vel toon, donker urinekleur en gebleikte ontlasting, en direkte bilirubien verhoog in die bloed.
In die bloedtoets is daar bloedarmoede, wat tot 2-3 maande kan duur. Die yellowness van die vel word ook gehandhaaf.
In die afwesigheid van skade aan die senuweestelsel, herstel, alhoewel lank, maar nog steeds voltooi.
Anemiese vorm kom voor in 10% van HDN gevalle. Dit het 'n goeie kursus. Manifestasies van die siekte verskyn onmiddellik na geboorte of in die eerste week van die lewe. In sommige gevalle word die kenmerkende bleekheid van die vel nie onmiddellik opgespoor nie - teen 2-3 weke, met ernstige bloedarmoede.
Die algemene toestand van die kind ly 'n bietjie. By ondersoek word 'n toename in die grootte van die lewer en milt opgespoor. Die konsentrasie van indirekte bilirubien neem soms effens toe. Die voorspelling is gewoonlik gunstig.
HDN, wat voortspruit uit 'n konflik in die ABO-bloedgroep, kom meestal in 'n sagte vorm voor, maar as dit nie korrek gediagnoseer word nie, kan dit tot bilirubien-enkefalopatie lei.
Met 'n kombinasie van Rh-onverenigbaarheid en onverenigbaarheid van ABO, dit is met dubbele onverenigbaarheid, HDN kom makliker voor as met geïsoleerde Rh-konflik.
Daar is voorgeboortelike (voorgeboortelike) en postnatale (postpartum) diagnostiek van die waarskynlikheid van HDN.
Voorgeboorte word uitgevoer met die Rh-onverenigbaarheid van die bloed van die gades en met inagneming van die verloskundige en ginekologiese geskiedenis van die vrou (miskrame, aborsies, stilgeboortes, bloedoortappings). Dit bepaal die moontlikheid van immuun konflik.
Voorgeboortelike diagnose sluit in:
Gedurende swangerskap word minstens drie keer die bloed van 'n Rh-negatiewe vrou ondersoek vir die teenwoordigheid van Rh-teenliggaampies. Meer belangrik is nie die hoeveelheid antilichaam titer nie, maar die aard van die titer verander, veral sy skerp skommelinge.
Om die risiko van 'n immuun konflik te identifiseer, word 'n studie van amniotiese vloeistof uitgevoer om die vlak van proteïen, spoorelemente (koper, yster), glukose en immunoglobuliene te bepaal.
Ultraklank kan u die ontwikkeling van HDN van die fetus bevestig: dit word aangedui deur die verdikking van die plasenta en die vinnige groei daarvan (as gevolg van edeem), polihidramniose, verhoogde grootte van die lewer en milt van die fetus.
Postnatale diagnose van HDN word uitgevoer met inagneming van:
kliniese simptome van die siekte by die eerste ondersoek na die geboorte van die baba en in die dinamika (geelsug, vergroting van milt en lewer, anemie)
laboratoriumtoetse: 'n verhoogde vlak van indirekte bilirubien en die groei daarvan, die opsporing van jong onvolwasse bloedselle - eritroblaste, 'n toename in die aantal retikulosiete in die bloed, 'n afname in die aantal eritrosiete in die dinamika, 'n afname in hemoglobienvlak, 'n positiewe Coombs-toets (identifikasie van antirese- en anti-eritrosiete teenliggaampies deur serologiese bloedontleding te gebruik ). Laboratoriumstudies word in dinamika uitgevoer.
By die behandeling van ernstige vorms van HDN word uitruiltransfusie van vars (nie meer as 3 dae oud) geskenk bloed getoon om 'n toename in die vlak van bilirubien tot 'n lewensbedreigende konsentrasie (20 mg%) te voorkom. Bloedoortapping word volgens streng aanduidings uitgevoer.
As daar 'n risiko bestaan ​​om HDN te ontwikkel, word die analise van koordbloed uitgevoer. As die vlak van bilirubien daar bo 3 mg is en die Coombs-toets positief is, moet die transfusie onmiddellik uitgevoer word.
In die afwesigheid van analise van naelstring bloed en die bestaande vermoede van HDN, word Coombs getoets en die vlak van bilirubien in die bloed van die baba word bepaal.
Deur die kateter word Rh-negatiewe bloed in die naelstring ingespuit teen die koers van 180-200 ml / kg van die liggaamsgewig van die pasgeborene (sodoende 95% van die bloed van die baba vervang). Na infusie word elke 100 ml bloed met 1-2 ml kalsiumglukonaat ingespuit. Om infeksie van die naelstert te voorkom, word 'n baba voorgeskryf vir 'n 3-dae kursus antibiotika.
Na 96 uur van 'n kind se lewe word bloedoortappings uitgevoer, afhangende van die algemene toestand van die baba. Met 'n bilirubienvlak van 20 mg%, erge bloedarmoede en 'n positiewe Coombs-toetsresultaat word transfusie uitgevoer. As die monster negatief is, word die verdere inhoud van bilirubien in die bloed beheer.
Na bloedoortapping word bilirubienwaardes elke 6 uur gemoniteer. By die opsporing van die proses kan hemolise transfusie herhaaldelik uitgevoer word.
Met ABO-onverenigbaarheid word bloed van die O (I) -groep wat nie A- en B-teenliggame bevat, geskenk nie. In die geval van 'n hoë (bo 20 mg%) vlak van bilirubien in die bloed van 'n pasgebore, word een-bloed bloedoortapping uitgevoer selfs in die afwesigheid van onverenigbaarheid van bloed van die ouers.
Rhesus konflik. Intrauteriene bloedoortapping
Anamnese is belangrik: as voorheen gebore kinders HDN gehad het en die teenligter titer in die bloed van 'n swanger vrou verhef is, word dit na 37 weke van die swangerskap onderbreek deur middel van spasiëring of keisersnee.
Die belangrikste metode van voorkoming is die intramuskulêre inspuiting van globulien wat spesifieke anti-rhesus teenliggaampies bevat onmiddellik na die eerste geboorte. Dit voorkom dat sensitiwiteit van die Rh-negatiewe moeder aan die Rh-positiewe fetus tydens latere swangerskappe voorkom.
Die proses van bloedoortapping by kinders
Hierdie metode van behandeling is nou die algemeenste in medisyne, want dit dra by tot die vinnige oplossing van die probleem. Vervangbare bloedoortappings by kinders word vroeër onderskei - op die tweede dag na geboorte, en later - na die derde dag van die lewe van die pasgebore. Aanwysings daarvoor is 'n ernstige vorm van iterziekte.
Vervangbare bloedoortappings word aan kinders gedoen, indien die indirekte bilirubien in die bloed 308-340 μmol / l is - dit word selfs uitgevoer na gelang van die liggaamsgewig van die pasgebore.
Transfusie word uitgevoer in die eerste plek om giftige stowwe uit die baba se liggaam te verwyder, soos bilirubien, teenliggaampies en die toename in rooibloedselle wat die gesondheid van die kind swak beïnvloed. Natuurlik verseker so 'n operasie nie 'n absolute herstel nie.
Maar dit hang alles af van watter siekte op hierdie manier behandel word en hoe tydig die behandeling is.
Vervanging van bloedoortapping by kinders word slegs uitgevoer na toepaslike ondersoeke en diagnose. Hierdie operasie moet slegs deur die behandelende dokter voorgeskryf word.
Die hoof aanduidings vir vervangingstransfusie volgens die dokters is:
Die verhoogde inhoud van indirekte bilirubien in die bloed geneem vir analise uit die naelstringvate van die pasgebore.
Die vinnige toename in die hoeveelheid bilirubien in die bloed van 'n pasgeborene in die eerste paar uur van die lewe.
Manifestasies van tekens van geelsug of in die eerste dae van 'n kind se lewe, of onmiddellik na geboorte.
Maar die hoofaanwyser is die groei van bilirubien in die bloed van 'n pasgebore kind in die eerste dae van sy lewe wanneer hy nog in die hospitaal is. Dit fokus ook op die tempo waarteen dit in die bloed ophoop sodat die nodige behandeling so spoedig moontlik uitgevoer kan word.
Die groei van bilirubien by die pasgeborene
Die bloed word oorgedra teen 'n dosis van 80% van die massa bloed wat deur die liggaam van die pasgebore sirkuleer. Die volume van getransfuseerde bloed moet ongeveer 150-180 ml / kg wees. Natuurlik, gebruik slegs voorbereide bloed, wat nie meer as drie dae is nie.
Voordat 'n vervangende bloedoortapping plaasvind, word die nodige toetse uitgevoer, beide vir die hoeveelheid bilirubien as vir die verenigbaarheid van die bloed van die skenker en die pasiënt.
Daar moet opgemerk word dat selfs al is die moeder se bloed geskik vir 'n baba, moet dit nie as 'n skenker aanbeveel word tot twee maande na die geboorte nie, want haar liggaam is nog nie herstel nie.
Die prosedure word uitgevoer deur middel van die subklaviese ader of deur die naelstring.
Vervangende bloedoortapping begin eers met die verwydering van bloed, en dan die bekendstelling van 'n nuwe een - dit is die sogenaamde "pendulummetode."
As 'n kind 'n laer vlak van hemoglobien het, begin die transfusie met sy regstelling, d.w.s. slegs met rooibloedsoortransfusie.
Wanneer die vlak van hemoglobien in die bloed die norm bereik, kan bloedplasma ook oorgedra word, óf deur dit met 'n eritrosietmassa te meng of deur twee spuite te gebruik.
Die totale tyd van bloedoortapping is nie meer as twee uur nie. En as bloed oorgedra word, word kalsiumchloriedoplossing in die bloed van die pasgebore ingespuit om verdere siekte en dood te voorkom. Met hierdie prosedure word indirekte bilirubien verwyder uit die bloedsomloopstelsel van die pasgeborene en kom geleidelik 'n verdere verbetering in sy toestand.
Uitvoering van 'n bloedoortappingsprosedure
Natuurlik word die eerste vervangende bloedoortapping by kinders uitgevoer as gevolg van verhoogde bilirubien in die bloed. Dit kan wees as gevolg van hemolitiese siekte van die pasgeborene.
Wat is die tekens van hierdie patologiese toestand? Dikwels word dit veroorsaak deur die onverenigbaarheid van die Rh-faktor in die bloed van die moeder en fetus. Byvoorbeeld, die ma se Rh-faktor is negatief, en die kind is positief, dan ontstaan ​​die vorming van teenliggaampies in die moeder.
Hulle penetreer die naelstring of plasenta in die fetale bloedstelsel en veroorsaak die vernietiging van rooibloedselle.
Na die geboorte kan die pasgeborene 'n patologiese toestand ervaar waaruit dit teruggetrek kan word deur die korrekte diagnose te stel en 'n bloedoortapping betyds te maak. In hierdie geval is die doel van bloedoortapping - die verwydering van rooibloedselle, wat onder die invloed van moederlike teenliggaampies in die bloed begin verdwyn het.
Natuurlik word 'n volledige uitruil van bloed in hierdie geval nie uitgevoer nie. Daar is 'n infusie van dubbel die hoeveelheid bloed en bloedoortapping vind slegs 80-90% plaas, maar dit is genoeg om die baba te red.
Tot op datum is die waarskynlikheid van siekte by gesonde, volwasse pasgeborenes met fisiologiese geelsug 60%.
Die volgende faktore dra by tot hierdie:
Die vervanging van hemoglobien in die liggaam van die fetus behels die vernietiging van rooibloedselle by pasgeborenes.
Daar is sulke komplikasies by bevalling, wat 'n onaanvaarbare hoeveelheid indirekte bilirubien in die baba se bloed impliseer.
Die werk van die lewer is ingewikkeld.
By pasgeborenes, lewer die lewer nie altyd die las nie.
Fisiologiese geelsug verdwyn binne twee weke na geboorte en veroorsaak in die reël geen komplikasies by die baba nie.
Die nuanses van bloedoortappings vir kanker
Behoorlik aangestelde en georganiseerde bloedoortapping help om die toestand van die kankerpasiënt te normaliseer en komplikasies van die siekte te voorkom. Moderne medisyne het genoeg statistieke opgebou oor die oorlewing van kankerpasiënte wat bloedoortappingsprosedures ondergaan. Выяснилось, что переливание цельной крови может усилить процессы метастазирования и ухудшить сопротивляемость организма патологическим процессам.Daarom word slegs individuele bloedkomponente in kanker oorgedra, en die seleksie van die geneesmiddel moet individueel wees en nie net die pasiënt se bloedgroep en diagnose nie, maar ook die toestand daarvan. In ernstige gevalle (laat stadiumkanker, postoperatiewe periode), kan herhaalde bloedoortappings vereis word. Die res van die pasiënte na die eerste prosedure vereis dinamiese monitering van bloedparameters, soms - die aanstelling van 'n individuele bloedoortappingsprogram. Die effek van die korrekte bloedoortapping is byna onmiddellik na die prosedure waarneembaar: die pasiënt voel beter, die gevoel van swakheid verminder. Die duur van die effek is 'n individuele vraag.
Opnames van kankerpasiënte toon dat slegs 34% die narkoseprosedure in die eerste plek plaas. 41% is hoofsaaklik ten gunste daarvan om ontslae te raak van die konstante moegheid wat hoofsaaklik deur bloedarmoede veroorsaak word.
Wanneer word bloedoortransport benodig? Sommige soorte kanker, soos kwaadaardige gewasse van die spysverteringskanaal en vroulike geslagsorgane, veroorsaak dikwels interne bloeding. Die lang loop van kanker lei tot verskeie oortredings van vitale funksies, wat die sogenaamde bloedarmoede van chroniese siektes veroorsaak. Met die nederlaag van die rooi beenmurg (beide as gevolg van die siekte self en as gevolg van chemoterapie), verminder die milt, nierfunksie van bloedvorming. Ten slotte, vir kanker, kan komplekse chirurgiese prosedures vereis word, vergesel van groot bloedverlies. Al hierdie toestande benodig ondersteuning van die liggaam met behulp van donor bloedprodukte.
Die keuse van bloedprodukte vir kankerpasiënte
'N Bloedoortapping sal die minste stresvol wees vir die liggaam as die pasiënt se eie bloed gebruik word. Daarom, in sommige gevalle (byvoorbeeld, voor 'n kursus van chemoterapie), gee die pasiënt dit vooraf, dit word in 'n bloedbank gestoor, en dit word gebruik soos benodig. Ook kan die pasiënt se eie bloed tydens die operasie versamel word en terug oorgedra word. As dit nie moontlik is om jou eie bloed te gebruik nie, word donor bloed uit die bloedbank geneem.
Afhangende van die indikasies, word gesuiwerde plasma of plasma met 'n hoë inhoud van sekere bloed selle uitgegooi.
plasma oorgedra met verhoogde bloeding en bloedklonte. Dit word bevrore gestoor om te ontdooi en, indien nodig, transfuseer. Die rakleeftyd van bevrore plasma is 1 jaar. Daar is 'n metode om plasma te ontdooi om te verkry cryoprecipitate - gekonsentreerde oplossing van stollingsfaktore. Dit word oorgedra met verhoogde bloeding.
Erythrocyte massa Dit oorloop met chroniese anemie en akute bloedverlies. In die eerste geval is daar tyd om die pasiënt te kyk. In die tweede geval word noodmaatreëls vereis. As 'n komplekse operasie beplan word wat 'n groot bloedverlies behels, kan rooibloedsoortransfusies vooraf uitgevoer word.
Bloedplaatjie massa Hoofsaaklik benodig om bloedtellings na chemoterapie te herstel. Dit kan ook oorgedra word met verhoogde bloeding en bloedverlies as gevolg van chirurgiese ingryping.
Leukosietmassa help om immuniteit te verbeter, maar nou word dit baie selde infused. In plaas daarvan word die pasiënt toegedien kolonie stimulerende dwelms , wat die produksie van die liggaam se eie leukosiete aktiveer.
Ten spyte van die feit dat in moderne medisyne die neiging is om bloedoortappings slegs in die mees uiterste gevalle voor te skryf, is dit die kankerpasiënte as 'n laaste uitweg.
Hoe word bloedoortapping uitgevoer en hoeveel prosedures benodig word
Die prosedure word voorafgegaan deur 'n studie van die geskiedenis en om die pasiënt in te lig oor die eienskappe van bloedoortapping. Daar word ook verwag om die pasiënt se bloeddruk, polsslag, temperatuur, bloed en urine vir die studie te meet. Data sal benodig word op vorige bloedoortappings en hul komplikasies, indien enige.
Elke pasiënt moet bepaal word bloed tipe, Rh faktor en Kell-antigeen. Pasiënte met 'n negatiewe Kell-antigeen kan slegs met Kell-negatiewe donor bloed oorgedra word. Ook moet die skenker en die ontvanger verenigbare groep en Rh-faktor wees. Die korrekte seleksie van hierdie parameters sluit egter nie die negatiewe reaksie van die liggaam op iemand anders se bloed en die kwaliteit van die geneesmiddel uit nie, dus word 'n bioassay gedoen: 15 ml geskenk bloed word eers bekendgestel. As daar binne die volgende 10 minute geen onrusbarende simptome is nie, kan die transfusie voortduur.
Een prosedure kan 30-40 minute na 3-4 uur neem. Bloedplaatoortransfusie neem minder tyd as eritrosietransfusie. Weggooibare droppers word gebruik, aan watter bottels of hemakone met bloedprodukte verbind word. Aan die einde van die prosedure moet die pasiënt vir minstens 2-3 uur in die rugposisie bly.
By die voorskryf van 'n kursus word die duur en frekwensie van die transfusieprosedures bepaal deur die toetsuitslae, die pasiënt se welsyn en die feit dat nie meer as twee standaard dosisse van die bloedproduk in die pasiënt se prosedure gegooi mag word nie (een dosis - 400 ml). Die verskeidenheid onkologiese siektes en die eienaardighede van hul kursus, sowel as die individuele verdraagsaamheid van die prosedures, laat ons nie toe om oor enige universele skemas te praat nie. Byvoorbeeld, pasiënte met leukemie benodig daaglikse prosedures met wisselende volume en samestelling van bloedprodukte. Die kursus word uitgevoer onder die konstante beheer van alle parameters van die pasiënt se gesondheidstoestand en word so spoedig moontlik beëindig.
Negatiewe effekte van bloedoortappings in onkologie
Ten spyte van alle voorsorgmaatreëls, in ongeveer 1% van die gevalle, kan bloedoortapping 'n negatiewe reaksie in die liggaam veroorsaak. Dit word algemeen as koors, kouekoors en uitslag manifesteer. Soms is daar koors, rooiheid van die gesig, asemhalingsprobleme, swakheid, die voorkoms van bloed in die urine, rugpyn, naarheid of braking. Met die tydige identifisering van hierdie tekens en kontak met 'n dokter, is daar geen gevaar vir die pasiënt se lewe nie.
Dit is die veiligste om 'n bloedoortapping aan onkologiese pasiënte uit te voer in 'n gespesialiseerde hospitaal waar hulle onder die toesig van die mediese personeel sal wees. In sommige gevalle word dit egter op 'n polikliniese basis uitgevoer. By die terugkeer huis toe na die prosedure, is dit nodig om die toestand te monitor en, indien dit vererger, bel vir noodsorg.
Statistieke oor die verspreiding van lae hemoglobien by pasgeborenes beklemtoon dat hierdie probleem op byna alle tye algemeen voorkom en nie so afhanklik is van die lewenstandaard van die gesin nie. In terme van frekwensie en betekenis, onder al die oorsake wat bloedarmoede veroorsaak in pasgeborenes, moet hemolise eerste geplaas word, wat hemoglobienreserwes uitblaas. In die tweede plek, kan ons opmerk dat onvoldoende toevoer van yster in die baba by die moeder is, en in die derde plek bloedverlies.
Oorsake van lae hemoglobien in die pasgebore
Om te verstaan ​​watter aanwysers vir die pasgeborene oorweeg word verminder, moet jy weet oor die standaarde van hemoglobienparameters in die pasgebore. Kenmerke van die sirkulasiestelsel van die kind op 'n tyd wanneer dit in die ma in die maag ontwikkel, is dat slegs die groot sirkulasie werk. Dit noodsaak dat bloed selle meer doeltreffend werk. Daarom, hemoglobien in 'n kind wat in die utero is, is nie dieselfde as by volwassenes nie. Hemoglobien het die naam "fetus", en die funksionaliteit daarvan is effens hoër. Dit kan meer suurstof aanheg as gewone hemoglobien, wat die hele liggaam van 'n kind toelaat om genoegsame suurstof te lewer. Daarom is die hemoglobieninhoud in die liggaam van 'n pasgebore baba 180-220 gram per liter. Dit is standaardwaardes in 'n kind gedurende die eerste maand van die lewe. Daarom word 'n hemoglobienvlak van minder as 180 as laag beskou.
Die hemoglobienvlak kan afneem in sogenaamde gebrekkige toestande, wanneer hemoglobienvorming versteur word of daar is oormatige vernietiging. Daar is verskillende tipes tekorttoestande, insluitend ystertekort, foliensuur en B12-suurtekort, sowel as hemolitiese toestande. Hieruit en swem die hoofredes vir die ontwikkeling van lae hemoglobien.
In die liggaam van die kind bevat 2000-3000 mg yster. Die massa - ongeveer 2/3 van sy totale hoeveelheid - is deel van hemoglobien, 200-300 mg - deel van sitochrome en sitochroomoksidase, mioglobien, van 100 tot 1000 mg yster word in die lewer, beenmurg, milt in die vorm van ferritien en hemosiderien gedeponeer. Ysterreservate word geskep tydens die prenatale ontwikkeling van die fetus, hoofsaaklik as gevolg van die moederfonds, en daarna opgehoop deur die absorpsie van yster uit voedsel. Die uitruil van yster is nou verwant aan die prosesse van die ontvangs en uitskeiding van die liggaam.
Yster uit die liggaam van die kind word voortdurend uitgeskei in sweet, urine, afwykende selle van die epiteelsweefsels - die vel en slymvlies van die spysverteringskanaal. Daaglikse ysterverlies is 1-2 mg. Om ysterreservate op fisiologiese vlak te handhaaf, is dit nodig om elke dag minstens 1-2 mg yster te verseker. Die absorpsie word verskaf deur ensieme en biologies aktiewe stowwe wat in die duodenum en in die aanvanklike deel van die dunderm geleë is. In kosse word yster hoofsaaklik in die trivalente vorm vervat. Die voorwaarde vir sy assimilasie is die oorgang van yster yster na tweewaardige, dit wil sê in 'n oplosbare, verminderde vorm. Hierdie proses word in die maag in die teenwoordigheid van soutsuur uitgevoer.
In die selle van die dermslijmvlies vorm yster 'n kompleks met die proteïen-apoferritien, en gaan dan ferritien in, waarvan yster as tweewaardig geskei word, in die bloed kom, bind aan transferrien, wat yster na gebruiks- of depotplekke vervoer.
Daar is 'n spesifieke meganisme vir die regulering van die absorpsie van yster. Absorpsie styg met selfs latente, latente ystertekort en afneem wanneer ysterreservate normaal bereik. Dus verhoog die absorpsie van yster na bloedverlies as gevolg van operasies by pasgeborenes. Die absorpsie van yster word beïnvloed deur die samestelling van die kos van die swanger vrou en later van die verpleegmoeder. Verbetering van die absorpsie van yster met voldoende inhoud in die dieet van moeders proteïen, askorbiensuur. Ysterabsorpsie verminder wanneer hulle suiwelvoedsel en sterk tee gebruik - met melk, yster vorm onoplosbare albuminate, en met tannien vorm ook onoplosbare komplekse.
Die hoofoorsake van lae hemoglobien by pasgeborenes is soos volg:
skending van ysterabsorpsie by die pasgeborene met ulseratiewe kolitis of ander patologieë,
verhoogde koste van yster kan in die pasgeborene wees met chroniese siektes of aangebore hartdefekte,
ysterfiksasie deur makrofage in sommige patologiese prosesse.
Herhaalde bloedverlies verhoog ystertekort, wat eers as latent manifesteer word, en dan openlike anemie. Die bron van bloedverlies is meestal die spysverteringskanaal. In pasgeborenes is die oorsaak diafragmatiese breuk, ulseratiewe kolitis, hemorragiese siekte van die pasgeborene, bloeding in die brein of ventrikels.
Patologieë van ysterabsorpsie word waargeneem na reseksie van beduidende areas van die dunderm, wat die gevolg is van die ondoeltreffendheid van konserwatiewe behandeling.
Die herverdeling van yster vind plaas in sommige kroniese infeksies (sepsis), bindweefsel siektes, wanneer yster nie gebruik word vir die behoeftes van eritropoiese nie, maar om infeksie te beveg, homself vas te stel in selle van die fagositiese mononukleêre stelsel.
Spysverteringskanaal in spysverteringskanale ontwikkel hoofsaaklik in pasgeborenes wat kunsmatig gevoed of swak gevoed is. Daar kan ook probleme wees by kinders wie se moeders nie tydens die swangerskap 'n rasionele dieet gehad het nie, en dus is die ystervoorraad in die baba nie gevorm nie.
Die risikofaktore vir lae hemoglobien is soos volg:
'n premature baba of 'n tweelingbaba het aanvanklik 'n lae voorraad yster en hemoglobien,
onvoldoende voeding van moeder tydens swangerskap,
voed die baba-koe of bokmelk,
gepaardgaande siektes in die baba,
hemolitiese siekte in familielede.
Die patogenese van die ontwikkeling van lae hemoglobien is juis die gebrek aan yster, wat die vorming van rooibloedselle verminder. As ons praat oor bloedverlies as gevolg van die vernietiging van eritrosiete, byvoorbeeld by hemolitiese siektes van die pasgeborenes, is die patogenese in hierdie geval om die aantal aktiewe eritrosiete te verminder tydens hul disintegrasie en onderskeidelik van hemoglobien af ​​te neem.
Simptome van lae hemoglobien in die pasgebore
Die kliniese prentjie van lae hemoglobien in 'n pasgeborene hang af van die vlak van ystertekort. Hoe dieper die ystertekort, hoe meer die kliniese simptome en hoe meer die pasiënt se toestand is.
Mamma kan die eerste tekens van patologie onmiddellik na ontslag tuis sien. 'N Pasgebore baba moet rooskleurig wees, plomp, hy moet goed eet, huil en slaap. As 'n baba 'n slegte aptyt het, slaap hy baie snags en raak feitlik nie wakker nie, dan kan dit een van die tekens wees dat daar iets fout met die baba is. Met lae hemoglobien het die kind nie genoeg krag om aktief te wees nie en daarom verminder die eetlus, want vir voeding het jy baie energie nodig en die selle "honger" as gevolg van suurstof. Maar dit is 'n nie-spesifieke simptoom.
Ligte vel, terwyl die baba rooskleurig moet wees, word as 'n meer spesifieke simptoom beskou.
Simptome van lae hemoglobien in 'n pasgeborene met ernstige tekorte word geopenbaar deur simptome van die interne organe. Hartsindroom word gemanifesteer deur pyn in die hart, vinnige hartklop, verminderde sterkte van harttone, sistoliese murmurering oor die punt of basis van die hart, gerommel oor die nekare, uitbreiding van die grense van die hart, relatiewe klepinsufficiëntie as gevolg van verswakking van miokardiale suurstoftoevoer en verdunning. bloed. In erge bloedarmoede kan daar tekens van hartversaking wees, wat kan manifesteer as 'n kind se voorganger, beenderem teen die agtergrond van sy ligte gewig. Met 'n lang "anemiese geskiedenis", is daar manifestasies van hipoksie van die brein. Die kind kan 'n bietjie in die reaksie slaap, slaperig of geïmmigreer word.
Endokriene sindroom ontwikkel op die agtergrond van onvoldoende toevoer van suurstof na die tiroïedklier en verswakte sintese van tiroïedhormone. Daarom kan sekondêre hipotireose ontwikkel. Klinies geïdentifiseerde tekens van hipotireose: 'n simptoom van vuil elmboë, droë vel, haarverlies, chilliness, swelling, swak oorgroei van die lente, 'n groot tong.
Dyspeptiese sindroom word gemanifesteer deur 'n afname in die sekretoriese funksie van die maag, lewer, pankreas. Dit kan opgespoor word deur hardlywigheid of diarree. Respiratoriese versaking ontstaan ​​deur die respiratoriese stelsel, wat simptomaties opgespoor word deur die versnelling van respiratoriese tempo, afname in VC en ander reserwestandaarde. Hierdie afwyking word geassosieer met 'n afname in die toon van die respiratoriese spiere as gevolg van onvoldoende suurstofvoorsiening aan hulle.
As ons praat oor die vermindering van hemoglobien in die pasgebore weens hemolitiese anemie van aangebore aard, dan is een van die belangrikste simptome ook die yellowness van die vel en slymvliese. Saam met 'n afname in hemoglobienvlak op die agtergrond van anemie sal hiperbilirubinemie bepaal word. Die kind sal bleekgeel wees, en teen hierdie mag 'n oortreding van die algemene toestand wees.
Oor die simptome van anemie praat, moet jy weet dat daar agtereenvolgende stadiums van ontwikkeling van hemoglobientekort is. As ons praat oor ystertekort, hang die manifestasie van simptome af van die vlak van hierdie tekort. Daar is verborge ystertekort en voor die hand liggend. Met 'n verborge tekort kan geen simptome van lae hemoglobien visueel nog bestaan ​​nie, alhoewel daar reeds veranderinge in die analise is. Die oënskynlike ystertekort word gekenmerk deur sy dieptekort, terwyl daar reeds duidelike simptome en veranderinge in die interne organe is.
Algemene manifestasies van anemie
Vermindering van hemoglobien in die bloed van 'n persoon, dokters beskou nie as 'n aparte patologie nie, maar daar is 'n paar simptome van bloedarmoede, waardeur dit erken kan word.
Pasiënte moet onthou dat die nodige data oor die samestelling van die bloed verkry kan word uit die algemene analise, maar die meeste mense ondergaan selde hierdie prosedure.
As die volgende simptome van anemie teenwoordig is, moet u dadelik 'n dokter raadpleeg:
Duiseligheid of beswyking.
Algemene malaise van die liggaam
As u nie 'n spesialis kontak vir 'n lang tyd wanneer die simptome teenwoordig is nie, ly die liggaam aan suurstofhongersnood, wat lei tot 'n verkeerde suur-basis balans.
Daar moet onthou word dat die simptome van anemie by elke pasiënt in 'n mindere of meerdere mate kan manifesteer. Die meeste mense vermoed nie eens as gevolg van wat bloedarmoede kan ontwikkel nie.
Lae yster inhoud
Om die hemoglobienvlak in die liggaam aan te vul, moet die liggaam die nodige yster benodig. Hierdie stof kan deur middel van voedsel in die bloed ingaan. Die daaglikse hoeveelheid yster in die bloed is van 10 tot 20 mg. As die pasiënt nie ysterprodukte bevat nie, word die bloed nie verryk met die nodige bestanddele nie, wat lei tot 'n afname in hemoglobien. Hierdie siekte word anemie genoem.
Die tabel van verspreiding van yster in die liggaam
Yster word nie in die liggaam geabsorbeer nie
Die gebruik van die daaglikse norm van yster is nie genoeg vir die menslike liggaam nie, dit is baie belangrik dat dit ook geabsorbeer word. So 'n proses is taamlik ingewikkeld, waarby 'n groot aantal chemikalieë betrokke is. Daarom is dit baie nodig en vitamiene, wat ook met kos ingeneem moet word. 'N Belangrike komponent in hierdie proses is foliensuur.
Daar is ander redes vir die afname in hemoglobien by mans en vroue - dit is 'n klein produksie van ensieme wat hoofsaaklik by bejaardes voorkom.
'N afname in die hemoglobien vlak in 'n volwassene of 'n kind kan wees as gevolg van parasiete wat in die liggaam gevestig het. Die gevaarlikste is 'n lintwurm wat foliensuur absorbeer. In so 'n situasie voorskryf dokters 'n bloedoortapping aan die pasiënt, maar vernietig hulle eers die parasiete.
Daar moet kennis geneem word dat daar in die meeste pasiënte 'n afname in hemoglobien is, selfs met goeie ontwikkeling. Hierdie proses vind plaas as interne bloeding, weens besering of besering.
Die meeste pasiënte vra hoe bloedoortappings gedoen word? Hierdie prosedure word soos volg uitgevoer:
Ondersoek van die pasiënt, verduideliking van die nodige data vir bloedoortapping.
Bepaling van Rh faktor en bloed tipe.
Verfyning van die verenigbaarheid van die skenker en die pasiënt se Rh-faktor.
Gee 25 ml bloed aan die pasiënt om newe-effekte op te spoor.
Die bekendstelling van bloed is nie vinniger as 50-60 druppels per minuut nie.
Toesig van die pasiënt deur spesialiste in die kliniek.
'N Dag later word bloed uit die vinger en urine geneem vir analise.
Bloedoortapping by babas en premature babas
Hemolitiese anemie, wat veroorsaak word deur die onverenigbaarheid van die bloed van die moeder en die pasgeborene, word geassosieer met verskeie antigene.
Hemolitiese anemie word soos volg gemanifesteer:
Dood van die fetus in die baarmoeder.
Geboorte met swelling.
Die ontwikkeling van erge geelsug.
Wanneer 'n siekte tydens swangerskap in die fetus opgespoor word, word intrauteriene bloedoortapping uitgevoer, streng onder ultraklankbeheer.
'N Pasgebore kind kan 'n komplekse vorm van hemolitiese siekte ervaar, wat gepaard gaan met geel vlekke van die vel, sowel as 'n vergrote lewer. In sulke gevalle voer die kind die vervangende bloedoortappingsprosedure uit, wat uitgevoer word met 160-170 ml bloed. Gebruikte bloed aandring vir 'n paar dae,
Dit is baie belangrik om 'n skenker te kies wat aan alle kriteria sal voldoen. Oortransfusie van die moeder se bloed tot premature babas is absoluut gekontraïndikeer. Nou weet jy hoe bloedoortappings met lae hemoglobien in onkologie gedoen word, by premature babas en wat die gevolge van hierdie prosedure mag wees.
Kyk na die video: "Laboratoriums van wêreldgehalte" "Laboratories of world-class quality" (September 2019).