PressReader - SA Jagter Hunter: 2016-11-01 - Die ta­me­le­tjie van e­tiek
Die ta­me­le­tjie van e­tiek
SA Jagter Hunter - 2016-11-01 - NEWS -
De­bat­te oor e­tiek is vir som­mi­ge men­se ’n on­der­werp wat al hol­rug ge­ry is, ter­wyl an­der weer voel dit kan nie ge­noeg op­ge­haal word nie. Som­mi­ges gee nie ’n bloue duit om wat an­der van hul jag­me­to­des dink nie, hul­le jag soos hul­le wil. Dan is daar die­ge­ne wat glo jy moet te al­le tye te voet jag en dat jy moet werk vir jou bok.
Par­ty men­se se nek­ha­re rys by voor­baat as e­tiek ter spra­ke kom want hul­le dink dis al­weer ie­mand wat aan hul­le wil voor­skryf hoe hul­le moet jag.
Voor jy jou han­de in die lug gooi en die tyd­skrif neer­smyt, lees ge­rus ver­der. Ek gaan nie­mand hier pro­beer oor­tuig dat hul­le moet swoeg en s­weet om so­ge­naamd e­ties te ge­jag het nie. Jy hoef nou reg­tig nie ty­dens jou jag so erg te suk­kel dat jy soos ’n vrou in ba­rens­nood voel nie.
In die vo­ri­ge tyd­skrif het ek te vel­de ge­trek teen die ge­bruik van hom­mel­tuie vir ont­span- nings­jag en ons het ’n boog­jag­ar­ti­kel ge­plaas van ie­mand wat ’n blou­wil­de­bees by ’n sui­ping voor­ge­sit het.
Laas­ge­noem­de ar­ti­kel was ’n proef­lo­pie om le­sers se re­ak­sie te toets. Uit die b­rie­we was dit dui­de­lik dat daar men­se is wat nie hier­die soort jag­sto­ries in die tyd­skrif wil sien nie. Daar was ver­al twee sterk be­woor­de b­rie­we wat hul af­keur jeens boog­skiet by suip­plek­ke uit­ge­spreek het.
Wat die hom­mel­tuie be­tref, het ’n brief­skry­wer my daar­op ge­wys dat hy vir die pot skiet en dat dié tui­gies hom baie tyd spaar. Hy wil nie suk­kel nie, wil reg­uit na die bok­ke toe kan gaan, een skiet en huis toe ry.
Ek weer, ver­kies om te voet te jag, selfs al skiet ek net vir die pot. Dis be­slis nie om­dat ek glo jy nood­wen­dig op ’n oor­le­wings­kur­sus moet gaan om jou bok te kry nie. Die groot­ste re­de is dat ek dit baie ge­niet om lang tye in die veld te span­deer en werk­lik na aan die na­tuur te wees. Ek moet toe­gee dat ek ook van die uit­da­ging hou om wilds­bok­ke op hul eie ter­rein te pro­beer uit­oor­lê.
Ek het oor die ja­re ge­vind dis veel moei­li­ker om bok­ke tot op kort­af­stand te be­kruip en te skiet as om hul­le op lan­ger af­stan­de bok­veld toe te stuur. Lang­af­stand­sko­te of skiet van ’n jag­bak­kie af laat my koud – dit laat my ’n bie­tjie soos ’n toe­skou­er voel. Ek hou van die in­ter­ak­sie met die bos en die dier, en dit kry ek veel meer wan­neer ek ’n bok be­kruip. Dis daar­die noue in­ter­ak­sie en die nood­ge­dwon­ge toe­pas­sing van veld­kuns wat die a­dre­na­lien laat pomp.
Jag­ters is o­ral in die wê­reld on­der druk van die groe­nes en an­der wat teen ver­skeie vor­me van jag ge­kant is. Ons ak­sies word met a­rends­oë dop­ge­hou. Al­mal weet dat wa­re vry­lo­pen­de wild groot­liks nie meer be­staan nie, dat ons ons wild prak­ties moet be­stuur en el­ke jaar se­ke­re hoe­veel­he­de moet uit­dun. Dit bly eg­ter steeds deel van die e­tos van jag dat die dier da­rem op ’n ma­nier ’n kans moet hê om te kan ont­snap, ver­al as jy vir ont­span­ning jag, soos so baie van ons doen.
Die al­ge­me­ne ten­dens dees­dae is dat men­se wei­er om voor­ge­skryf te word oor hoe hul­le mag jag. Elk­een moet dus jag soos hy of sy goed dink maar dit moet al­tyd op só ’n ma­nier ge­skied dat die beeld van jag en jag­ters nie ge­skaad word nie. Om te re­de­neer dat ons aan nie­mand e­ni­ge ver­dui­de­li­kings ver­skul­dig is oor die ma­nier waar­op ons jag nie, gaan een­vou­dig nie werk nie. Dit gaan net teen ons tel.
As jag eers ver­bied is, gaan dit te laat wees om ska­de­be­heer te pro­beer toe­pas.