Klimaatsverandering-aktivisme gaan jou dood betekenGreta Thunberg, die Sweedse omgewingsaktivis, by die klimaat-aksieberaad by die Verenigde Nasies se hoofkwartier in New York. (Foto: Jason DeCrow, AP) Die pas afgelope spesiale klimaatsveranderingberaad wat by die VN gehou is, het die totale histerie van die klimaatsverandering-aktivisme op die wêreldverhoog geplaas. Die idee het in die laaste paar jaar begin posvat dat die aarde binne ŉ dekade of wat tot ŉ einde gaan kom as regerings nie onmiddellik drastiese stappe doen tot ŉ laekoolstof-ekonomie nie. Die klimaatsverandering-aktiviste, wat toenemend ook politici en besigheidslui insluit, is besig om ŉ groter bedreiging vir die toekoms van Westerlinge te word as die besoedeling waarmee ons hedendaags gekonfronteer word. Trouens, die kanse dat ons ŉ wêreldwye (ekonomiese) ineenstorting gaan kry, is sterker as dat die wêreld tot niet sal gaan. Die klimaatsverandering-aktiviste en instemmende politici het intussen in ŉ kultus ontaard en hul simboliese leiersfiguur is die 16-jarige meisie van Swede, Greta Thunberg. Dié meisie het in 2018 ŉ skoolstaking gereël oor klimaatsverandering en is sedertdien die hooffiguur in die klimaatspolitiek. Thunberg se linksgesinde ouers, ŉ operasanger en ŉ akteur, het van kleins af ŉ vrees-psigose by haar ingeprent van ŉ wêreld wat vergaan. Sy het toe reeds ŉ vrees-psigose oor klimaatstoestande ontwikkel en later ophou eet en drink. Ten spyte daarvan dat sy ly aan Asperger-sindroom en obsessiewe kompulsiewe gedrag, het dit nie haar ouers of klimaatsveranderingaktiviste gekeer om haar in hul veldtog in te span nie. Om haar “groen” status te beklemtoon, is sy in ŉ seiljag van Swede na New York “ingeskeep” om die klimaatsveranderingberaad toe te spreek. Die meisie se toespraak was dan ook die fokuspunt van die beraad oor klimaatsverandering. In ŉ emosionele toespraak blameer sy regerings wat ekonomiese groei nastreef, terwyl massa-uitsterwing die aarde in die gesig staar. Politici het tou gestaan vir ŉ foto saam met die jong dame. In die proses is die slagordes opgestel. Klimaatsverandering-aktivisme, wat al reeds deur verskeie internasionale berade die laaste 20 jaar ŉ debatspunt geword het, is duidelik nou die fokuspunt van ŉ bende van geregtigheidstryders en linksgesinde politici. Dié aktivisme het nou die vorm van histerie begin aanneem en gaan wêreldpolitiek dalk vir dekades oorheers. Laas week het miljoene skoolkinders wêreldwyd aan betogings deelgeneem wat die VN-klimaatsveranderingberaad vooruitgegaan het. Hulle eis wêreldwye aksie en die onmiddellike instelling van laekoolstof-ekonomieë. Sommige betogers eis selfs dat “ons” binne 10 jaar totaal sonder enige koolstofspoor moet leef. Die sentrale tema was dat die wêreld besig is om te vergaan. Volwassenes het reeds die kinders so geïndoktrineer dat die meeste glo dat hulle binne 10-20 jaar van suurstofnood sal sterf, en dat ŉ warmer aarde die pole gaan laat smelt en veroorsaak dat die hele wêreld oorstroom gaan word. Hulle voorsien ŉ tipe apokalips. Die histerie is nie op wetenskaplike bewyse gegrond nie, maar pseudo-wetenskaplike aannames van bevoorregte Westerlinge, wat gemaklike lewens lei ten spyte van hul aandrang op ŉ laekoolstof-lewenstyl vir bevolkings. Wat presies ons kan verwag in hierdie lae- of geen koolstof ekonomieë is nie duidelik nie, behalwe dat dit ŉ terugkeer is na ŉ pre-industriële rewolusie natuurstaat. In die klimaatkultus se Utopie sal mense goggas eet vir proteïene, in klein wooneenhede saambondel, huwelike vermy en veral nie kinders kry nie, en natuurlik: om op te hou om te vlieg en rond te ry. Wie en wat die massas van voedsel sal voorsien, is nie duidelik nie. Klimaat-apokalipsvoorspellings is besig om ŉ geslag van doodbang mense te kweek wat wonder of die wêreld enige oomblik gaan vergaan en in ŉ toestand van permanente vrees leef. Dit volg op vorige apokalips-scenario’s wat erg oordrewe was. Só is in die 1970’s voorspel dat die wêreld ŉ Ystydperk betree, in die 1980’s dat die osoonlaag die pole gaan laat smelt (kweekhuiseffek) en verskeie aardverwarming-scenario’s is in die vroeë 2000’s aangehang waar seevlakke teen 2020 met twee meter gaan styg. Nadat die woord aardverwarming in onbruik verval het, word nou eenvoudig na klimaatsverandering verwys. Enige natuurverskynsel soos droogtes, te veel reën, orkane, sneeustorms ensovoorts, word nou as mensgemaak beskryf. Uiteraard is daar rede om bekommerd te wees oor die grootskaalse besoedeling van lug, grond en water en die mens se invloed op die klimaat. Sommige stede in China en Indië, en ook in Suid-Afrika se luggehalte is so sleg dat mense verskeie siektes opdoen. Terselfdertyd is die oormatige gebruik van plastiekprodukte wêreldwyd ŉ ernstige probleem. Besoedeling en die gebruik van plastiek is besig om riviere, grond, oseane en selfs ons voedsel te vergiftig. Terwyl Westerse regerings hul bes doen om laekoolstof-ekonomieë te skep, is die spreekwoordelike “olifant in die vertrek” en dat ontwikkelende lande soos China, Indië, Indonesië en Nigerië die grootste toekomstige sondaars gaan wees in die stryd teen besoedeling. Dié lande se bevolkings benodig enorme hoeveelhede energie om uit hul armoede te ontsnap. Die fokus van die Westerse klimaatsverandering-aktivisme is egter eerder op die stabiele en selfs verkleinende bevolkings van Europa en Noord-Amerika wat reeds miljarde dollars spandeer op alternatiewe energiebronne, terwyl lande soos China rustig voortgaan om steenkoolkragsentrales te bou. Terloops, China beplan tans 226 GW se nuwe steenkoolkragsentrales. Dit is gelykstaande aan 45 Medupi-steenkoolkragsentrales, wat tans in Suid-Afrika gebou word (Medupi gaan 4,8 GW lewer). Bevolkingsontploffings in die Derde Wêreld gaan hierdie aandrang op energie vererger. Die kritiek van klimaatsverandering-aktiviste is egter nie op China en Indië gerig nie, maar hoofsaaklik op die Amerikaanse President, Donald Trump wat die Parys-klimaatsveranderingverdrag vaarwel toegeroep het weens sy fokus op ekonomiese groei. Dus, wat is die alternatief? Alternatiewe energiebronne soos son- en windkrag het beperkings en daar is ook nie duidelikheid oor hul volhoubaarheid nie. Dis tans steeds erg duur (gaan probeer maar jou huis met sonkrag aandryf) en die komponente moet gedurig vervang word teen groot koste en het self ŉ negatiewe invloed op die omgewing. Dit bring besigheidslui en politici se belang in alternatiewe energiebronne deur staatsubsidies onder die vergrootglas. Regerings dwing hul burgers om toenemend alternatiewe energie te gebruik, en regerings moet maatskappye wat alternatiewe energiekomponente produseer of installeer, subsidieer. Dit het uiteraard vir baie ŉ maklike manier van kitsrykdom geword, terwyl die verbruiker die gelag in die vorm van belastings moet betaal. In ŉ onlangse artikel in die Duitse tydskrif Der Spiegel, word verwys na die koste van Energeiwende, oftewel Duitsland se pogings om oor te slaan na alternatiewe energiebronne. Net in die laaste vyf jaar het Energeiwende die Duitsers $36 miljard gekos (sowat R540 miljard), maar net 34% van Duitsland se energiebehoeftes word deur Energeiwende aangedryf en daar is geweldige teenstand teen die uitbreiding van die skema. Dit word bereken dat dit nog $3,8 triljoen (sowat R57 triljoen [12 nulle]) gaan kos voor Energeiwende uiteindelik die grootste energiebron gaan word. Klimaatsverandering kan nie ontken word nie. Daar is wetenskaplike bewys dat die aarde se temperatuur wel ŉ styging toon. Wat egter nog nie duidelik is nie, is in watter mate die mens daarvoor verantwoordelik is en hoe dit die mens in die toekoms gaan raak. Aannames wat ons in die pers sien, is meestal maar net dit: aannames. Uiteraard is daar baie mense, regerings en maatskappye wat meedoen aan die besoedeling van water, grond en lug en aktivisme hierteen moet verwelkom word. Klimaatsverandering-aktivisme het egter die vermoë om die mensdom groot skade te berokken omdat dit op histerie gegrond is. Dit gaan erger word en regeringsveranderings veroorsaak wat eenvoudig die laer- en middelklas gaan belas om by “teikens” te probeer uitkom. Jong mense soos Greta Thunberg word nie verniet geteiken nie. Hulle gaan in die toekoms die “groen” partye (wat al hoe meer militant gaan word) ondersteun wat eenvoudig belastings op die laer- en middelklas gaan afdwing. Gaan kyk gerus na die koolstofbelasting op brandstof wat in 2018 in Frankryk ingestel is en tot die Geelbaadjie- (gilets jaunes) protesbeweging gelei het. Die laer- en middelklas is eenvoudig verder belas ten spyte van hul swaarkry. Wat egter die toppunt van arrogansie is, is dat heelwat Hollywood-sterre en ander lede van die elite in klimaatsveranderingaktiviste ontpop het en wêreldwyd rondrits in privaat stralers om die bevolking in te lig van hul dwase weë. Die ironie van hul eie ryk bevoorregting blyk by hulle verby te gaan. Selfs al gaan dit slegter in die wêreld weens bevolkingsgroei en groter besoedeling van ons natuurlike omgewing, gaan die wêreld nie binne die volgende dekade van klimaatsverandering tot ŉ einde kom nie. Die koste van klein, meestal kosmetiese pogings, gaan egter elke wêreldburger se sak raak, ook hier in Suid-Afrika. Klimaatsverandering is die histerie wat die melkkoei van belastingsinsameling gaan droogmelk en self groot ekonomiese skade aanrig. Greta Thunberg sal nie doodgaan weens ŉ gebrek aan suurstof nie.