Ons het vir niemand ingegee nie omdat ons stad op die grense gelê het van drie streke, die streke van die Tepaneke, die Acolhuase en die mense van Culhuacán, waarvan die inwoners daarvan hulle almal rondom die meer gaan vestig het. Ons het na hulle markte toe gegaan en daar met hulle gaan handel dryf. Ons het vir hulle vis, paddas en ander waterdiere gebring en hulle het vir ons hout en klip gegee vir ons huise en tempels.
Toe ons kaptein en hoëpriester, Tenoch, dood is, het ons vir die regeerder van Culhuacán gevra om vir ons 'n heerser te gee omdat die Meksikane veragtelik en onbelangrik was en omdat ons gedink het dat dit ons aansien sal verhoog as ons die seun van 'n beroemde prins vir ons leier kon hê. Ons het hom versoek om Acamapichtli, die seun van 'n Meksikaan en van 'n Culhua-prinses, as ons heerser aan te stel. Hy was ook verwant aan Acolhuas. Tlatelolco, daarenteen, het die seun van die Tepaneke se kaptein gekies om hulle heerser te wees. Op hierdie manier was al die stamme rondom die meer verwant aan mekaar. Acamapichtli het op 'n vredevolle wyse regeer. Hy het ons laat huise bou, watertuine en kanale.
Van al die nasies rondom die meer, was die Tepaneke die sterkste. Hulle het oorlog gevoer met ander stede en sodra hulle die stede verower het, het hulle eerbewys van die inwoners geëis. Soos wat hulle al sterker geword het, moes ons ook op die ou end eer bewys aan hulle en saam met hulle gaan oorlog maak het wanneer hulle so gesê het.
Nou het die Meksikane 'n groot deel van die land besit. Die land is onderverdeel, en in ooreenstemming met die ooreenkoms wat gemaak is tussen die opsieners en die mense, het die leiers en die opsieners die grootste deel ontvang. Die stamme het egter net 'n klein bietjie grond ontvang, skaars genoeg om hulle tempels te behou. Party mense sê egter dat daar nooit 'n ooreenkoms gemaak was tussen die mense en die opsieners nie, en dat die opsieners dit alles opgemaak het. Die mense het gesê dat dit onregverdig was, want vroeër het die land altyd aan die hele stam behoort het en het almal dieselfde regte gehad. Maar kon hulle hulsef verdedig? Die krygers het die oorlog gewen en daarmee die koninkryk vergroot. En wie was veronderstel om mag te hê in hierdie land? Die boere, wat 'n bietjie mielies uit die grond uit trek? Of die krygers, wat die koninkryk vergroot en ander stamme dwing om eer te bewys? En wie sorg daarvoor dat daar altyd gevangenes is wat geoffer kan word tydens feeste, sodat die gode hulle nie vir ons vererg en die Aarde vernietig nie?
Toe ons nog rondgedwaal het as swerwers en arm en veragtelik was, toe het ons nog almal dieselfde regte gehad, dis waar. Elkeen was 'n kryger en 'n boer gelyktydig. Maar hoe is ons veronderstel om oorloë te maak en stede te verower as elkeen toegelaat word om sy sê te sê en as elkeen wil kanselier word? En sal daar nou van die priesters, die regter en die openbare publiek ook verwag word om in die grond te gaan skoffel? Hoe sal hulle dan in staat wees om hulle take uit te voer?
Nee, die ooreenkoms is regverdig: elke jong man moet sy oorlogsdiens gaan doen. Sodra die seuntjie tien jaar oud is, sny ons al die hare op sy kop af, en net aan die agterkant van sy nek word daar 'n stukkie maanhare gelos. Wie ook al vir die eerste keer iemand gevange neem, al was dit ook met die hulp van sommige van sy kamerade, mag sy maanhare afsny. Dan is hy 'n iyac. Maar eers as 'n kryger heeltemal op sy eie vier persone gevange geneem het, sou hy 'n tequia word. En kom al die kantore en die eer nie die tequia toe nie? 'n Tequia ontvang 'n gedeelte van die belasting wat die gaarder bymekaarmaak. Hy mag vere en leer-armbande dra. Hy kon 'n Luiperd-ridder of 'n Arend-ridder word. Die koning kon 'n tequia in sy diens aanstel. Maar diegene wat nie daarin kon slaag om na een of twee veldtogte 'n tequia te word nie, moes in die landerye gaan werk het. Hy moes dan belasting betaal en is gereeld versoek om aan openbare projekte te help werk. Hy moes die strate skoonmaak of die damme regmaak, en hy moes in die landerye van die belangriker openbare amptenare werk. Hy mag nie katoen-klere of juwele dra nie. Is dit nie regverdig nie? Maar diegene wat homself onderskei het as 'n kryger of as 'n openbare amptenaar is oorlaai met geskenke wat bestaan het uit klere, juwele en grond. Die ander moes vir hom werk en sy store volmaak met mielies.
Ons koning, Moctezuma word deur 3,000 bediendes versorg - om nie eers te praat van al sy arende, slange en luiperds wat elke dag 500 kalkoene opvreet nie. In die maand Uey tecuihuitl, wanneer die armes gewoonlik al hulle voorraad opgebruik het, maak die koning die stoor oop en deel hy kos en drank uit aan die mense.700,000 mense bly in die stad Mexico-Tenochtitlán. Ons het die eilande versterk en ons het damme in die water gebou, brûe oor kanale, tempels en paleise, 'n waterleiding wat water van Chapultepec na die hoofstad toe gelei het. Wanneer die koning 'n tempel bou, lewer die stede klip en kalk af. Duisende werkers moet deur die koning van voedsel voorsien word wanneer hulle besig is om 'n tempel te bou vir die gode. Ons konings het tuine en baddens gemaak en diere en plante vanuit die hele koninkryk is hier versamel. Wanneer die koning 'n fees hou, nooi hy die regeerders van al die vyandelike stede uit en oorlaai hulle dan met juwele en klere van besonderse kwaliteit en duursaamheid. Wie is nog so ryk, so magtig soos ons, die Meksikas? Toe ons koning, Ahuitzotl die Huaxteks se rebellie gefnuik het, is daar vir weke lank feesgevier. Net die opoffering van die gevangenes alleen het al vier dae lank geduur. Geen volk is belangriker, geen volk is so sterk soos wat ons s'n is nie!