Olieverfskildery: Gene McInerney: The Delicate Engineer - Tekening - 2021
Hierdie kunstenaar in Pennsylvania kombineer alkyd met olie om digterlike skilderye van sy plaaslike landskap met 'n nou beheerde tegniek te bewerkstellig.
Gene McInerney skilder delikate uitsigte op sy geliefde platteland in Pennsylvania met 'n volheid en volledigheid wat volkome bevredigend is. Inteendeel, hulle dra 'n stil en bedagsame gevoel - asof die kunstenaar verstaan ​​hoe alles op sy plek sit. Soos verwag kan word uit skilderye van so 'n gestruktureerde uitvoering, gaan daar 'n aansienlike hoeveelheid beplanning en gedagtes daaraan.
2002, olie aan boord, 20 x 28.
'Ek is regtig iets van 'n ingenieur as dit by skilderkuns kom,' sê die kunstenaar. 'Ek is geneig om na my werk te kyk as 'n reeks probleme wat opgelos moet word, en ek wil graag die probleme so vroeg as moontlik in die proses oplos.' Na baie jare van eksperimentering met verskillende media, vind McInerney dat die gebruik van alkyd en olie die beste oplossing vir hierdie artistieke uitdagings is. As jong man wat in 'n plaaslike aandklas leer skilder, het hy 'n baie skilderagtige benadering tot olie gebruik waarin hy slegs enkele ure 'n figuurskildery kon voltooi. In die 1960's ontdek hy akriel en hou van die bediening wat moontlik was met 'n sneldrogende verf wat in dun lae opgebou kon word. Die kunstenaar se werk is stadiger en word strenger en meer streng, namate hy sy vermoë ontwikkel om ingewikkelde vorms en situasies weer te gee. Na baie jare van akrielverf het hy egter ontevrede geraak. "Uiteindelik, maar as u dit gebruik, het akriel steeds 'n ietwat plastiese voorkoms," sê McInerney. 'Die kleur lyk net ryker en glansender in olie. Toe alkyd opdaag, het ek besef dat ek die beste van albei wêrelde kan kry: die vinnige droging wat ek nodig gehad het om vinnig dun lae te bou en die rykdom aan olie. Deur albei saam te werk, kan ek die presiese kombinasie van die eienskappe kry wat ek nodig het. "
Voordat hy sy noukeurig gekontroleerde proses gebruik, soek McInerney eers sy onderwerpe uit sy geboorteland in Pennsylvania en werk hy byna altyd uit foto's. 'My werk handel baie oor wat hier buite aangaan,' sê die kunstenaar. 'Ek skilder gewoonlik onderwerpe binne 'n paar kilometer van my huis, wat my toelaat om te gaan kyk of 'n skets te maak as ek iets moet ondersoek. As ek foto's gebruik, word die veranderlikes verminder en my beheer verhoog. Ek hoef nie bekommerd te wees oor die lig verander of die weer of dinge wat rondwaai nie. "
Canal Lock by Glendon
2005, olie aan boord, 18 x 24.
Nadat hy oor 'n onderwerp besluit het, begin die kunstenaar 'n klein swart-en-wit skets, gewoonlik ongeveer 4 x 6, waarin hy die gewig en balans van die komposisie ondersoek. 'Ek wil graag die tonale verdeling in hierdie stadium bekyk,' sê hy, 'en kry 'n idee of daar besondere probleme is wat waarskynlik in die breë samestelling sal opduik.'
Met verwysing na die inligting in die skets, bepaal McInerney 'n verhouding en grootte vir die skildery en berei hy dan 'n Masonite-paneel voor wat met twee of drie lae Liquitex akriel gesso verseël is. 'Ek het 'n spesifieke manier om die oppervlak voor te berei om 'n byna glasagtige tekstuur te verkry,' sê die kunstenaar. "Ek pas die gesso aan met 'n drie-duim-rol wat met 'n kort handvatsel gehandhaaf word, en kry dit so glad as moontlik. Sodra dit droog is, neem ek 'n skeermes en skraap die oppervlak versigtig plat. Ek doen dit vir elke laag waarop ek sit. Dit is 'n bietjie tydrowend, maar die gevolglike oppervlak is perfek om aan te werk en neem die verf baie goed. Dit het uitstekende kleef eienskappe. "
2006, olie aan boord, 15 x 24.
Hierna maak McInerney 'n volledige tekening van opspoorpapier waarin die hele komposisie presies afgebaken is. Dit dra hy presies op sy paneel oor. Hy gebruik dan 'n klein sabelborsel om 'n dun, lineêre tekening van die komposisie te verf, met verbrande umber of verbrande sienna gemeng met ultramarynblou. 'Sodra hierdie tekening voltooi is, verander ek dit selde,' sê hy. 'Op die stadium wil ek hê dat dit 'n baie betroubare onderverf is - iets waaroor ek nie later hoef te bekommer nie.'
Nadat die kunstenaar hierdie lineêre skildery voltooi het, werk hy die beeld uit om die illusie van driedimensionaliteit te bewerkstellig deur dieselfde dun monochroom was in die skadu te gebruik. "Op die oomblik wil ek seker wees dat ek enige probleme met die probleem opgelos het wat in die werk opduik," het McInerney gesê. 'As daar byvoorbeeld 'n moeilike vorm op die voorgrond is, wil ek dit op hierdie stadium aanpak.' Die kunstenaar is versigtig om die ligte in die skildery oop wit te laat. 'Ek vertrou op die glans van die wit om later op die foto te werk,' sê hy. Hy werk dun en gebruik die deursigtigheid van sy verffilms om soveel lig as moontlik op te wek.
Lente op die sleeppad
2004, olie aan boord, 12 x 14.
Dit is op hierdie punt in die proses dat McInerney die kombinasie van alkyd en olie die voordeligste vind. 'Ek werk graag in dun lae,' sê hy, 'en alkyd sorg vir 'n vinnige droogtyd. My eerste monochrome lae kan amper 50 persent alkyd bevat, wat my die volgende oggend op 'n droë skildery kan laat werk. Later in die werk kan ek die droogtyd beheer deur die hoeveelhede alkyd en olie by elke kleur aan te pas. " Om hierdie rede het die kunstenaar twee weergawes van baie van sy kleure op sy palet, die een olie en die ander alkyd. Die bepaling van hoeveel van die een of die ander in 'n mengsel gesit moet word, is 'n kwessie van oordeel en ervaring, sê hy.
Sodra McInerney begin skilder oor sy aanvanklike monochrome weergawe, probeer hy so na as moontlik aan die kleur te kry wat hy uiteindelik met sy eerste pas gaan benodig. 'Die enigste kleur waarmee ek dit nie doen nie, is die setperke,' sê hy. 'Ek vind dat as ek hulle aan die begin 'n bietjie rooier hou, dinge later beter werk.' Soos baie kunstenaars, het McInerney ontdek dat versadigde setperke maklik uit die skildery kan spring. Dikwels meng hy verskillende hoeveelhede dioxazine-violet in sy setperke om hulle gryser en rooier te maak.
2002, olie, 24 x 18.
McInerney gebruik 'n verskeidenheid borsels as hy sy verf bou. In die vroeë stadium sal hy 'n afgewerkte woonstel van Loew-Cornell uit hul American Painter 4400-hoekserie gebruik. Dit het 'n sintetiese borsel van 'n stof genaamd taklon, wat veerkragtigheid met buigsaamheid kombineer. 'Ek hou van hierdie vorm van kwas omdat dit vinnig van breë merke na klein merke kan verander,' sê hy. 'Ek vind dit
Ek kan vinnig 'n indruk van detail daarmee ontwikkel. " Nadat die skildery gevestig is, begin die kunstenaar met kleiner borsels daaraan werk. Dikwels gebruik hy Winsor Newton Cotman-rondes in nr. 2 tot 6. Die voortgesette werk behels dat hy meer noukeurig is oor detail en lig en vereis dat hy geleidelik kleiner borsels gebruik namate die skildery verloop. Alhoewel hy die vermoë van kleur en toon geniet om die rykdom aan detail in 'n toneel voor te stel, merk McInerney op die ou einde dat u 'n aansienlike hoeveelheid detail moet oplet as u regtig waarheid wil hê oor u onderwerp. In die laat stadium van die skildery werk McInerney aan 'n nr. 2 Cotman-ronde. 'Hierdie kwas het 'n kombinasie van sabel en sintetiese borsel,' sê hy. 'Soms gebruik ek 'n Winsor Newton Cirrus-kwas, wat net so goed is. Niks strook met die lekkerny en die beheer van sabel as dit kom by baie noue werk nie. "
In die laaste stadiums van die skildery sal die kunstenaar die verhouding alkyd tot olie in die verf verhoog, sodat die oppervlak eenvormig lyk. Sodra die skildery klaar is, bedek die kunstenaar dit met 'n enkele laag alkydmedium. 'Ek hou van die effens matte voorkoms wat alkyd het,' sê hy. 'Ek hou van die idee om 'n verwyderbare vernis te gebruik, maar ek is 'n bietjie agterdogtig oor die kleef eienskappe. Ek wil nie hê dit moet oor 'n paar jaar optrek nie. '
2004, olie aan boord, 20 x 12.
Ondanks McInerney se intense belangstelling in die tegniek en prosedure van die skildery, is sy foto's alles behalwe koud. Inteendeel, hy bestuur die subtiele kleure met 'n groot fyn smaak. Die werk behou 'n meditatiewe kwaliteit, aangesien ons uitgenooi word om die rykdom en verskeidenheid van kleur en tekstuur in sy noukeurig gekomponeerde landskappe te oorweeg.
Gene McInerney is grootliks 'n self-geleerde skilder wie se onderwerpe oorwegend stillewe is en die landskappe van sy geboorteland Pennsylvania. Hy het jare lank wyd uitgestal en het talle toekennings ontvang, onder meer die toekennings wat deur die National Society of Painters in Casein and Acrylic en die North East Watercolor Society ontvang is. In die negentigerjare was hy lid van Winsor Newton se eerste kunstenaarsadviespaneel. Die kunstenaar word tans verteenwoordig deur die Uptown Gallery in New York. Besoek www.uptowngallerynyc.com vir meer inligting oor McInerney.
Kyk die video: Can we cure genetic diseases by rewriting DNA? David R. Liu (Oktober 2021).
Die bestuur van u klante: twee vaardighede wat u sal terugplaas in die bestuurdersitplek in u kliënteverhoudinge, deur Ilise Benun