Die Oranje Chorégies - Interessant
Die Oranje Chorégies
Titel: Oranje Romeinse feesplakkaat
Oranje Romeinse feesplakkaat
Moderne gebruik van 'n antieke monument
Die plakkaat wat die 'Romeinse fees' van 21 Augustus 1869, doelbewus nugter, aankondig, kontrasteer met die groot projek van sy twee ontwerpers, die dramaturg Antony-Réal (skuilnaam van Fernand Michel) en Félix Ripert: om terug te bring na die antieke teater Orange, 'n beskermde historiese monument, en sy primêre funksie is om 'n wonderlike vertoning aan te bied. Om laasgenoemde aan te kondig en die publiek aan te moedig om 'na die skouspel te gaan', wat dit toenemend onder die Tweede Ryk gedoen het, is die plakkaat gebruik en geïllustreer, 'n teken dat die meganisering van voortplanting en illustrasie vorder.
In die boonste gedeelte word 'n tekening weergegee van die buitegevel van die verhoogmuur - beskryf deur Louis XIV as "die mooiste muur in my koninkryk". Van die tyd toe Orange 'n Romeinse kolonie Narbonne was, bestaan ​​dit eintlik nie meer in die middel van die XIX niee eeu as ruïnes wat skaars in die stedelike ruimte sigbaar is, met die uitsondering van die teater, waarvan die verhoogmuur of "groot muur" byna ongeskonde gebly het. Na die Ve eeu het hierdie plek 'n vesting geword, daarna 'n gevangenis (tot 1856); enkele individue het ook hul huise daar ingerig. Tydens die herstel kom die idee na vore om die plek van al hierdie heterogene konstruksies skoon te maak: na aanleiding van die verslag van die argitek Auguste Caristie (1834), daarna die besoek van die inspekteur van historiese monumenten Prosper Mérimée, die werk om skoon te maak en restourasie word uitgevoer. Die verhoogmuur kry weer sy imposante voorkoms en die vlakke, waarvan slegs die eerste drie rye oorgebly het, is herbou.
Romeinse fees, Félibrige-fees
Die plakkaat vee die massiewe afmetings (103 meter lank, 37 meter hoog) van die gevel uit met 'n perspektiewe effek wat poog om die monument te verfyn en die arcades te herstel wat deur die jong Service des monuments historique herstel is. Die binnekant van die teater, met die proscenium (toneel) en die cavea (bleikers) is nie sigbaar nie, alhoewel dit die kern van die gebeurtenis is: in 1869 was die klipbleiers nog nie hersaamgestel nie, 8 000 toeskouers het hul sitplek op die houtsteiger ingeneem om van die buitengewone akoestiek, maar ook elektriese beligting ('n groot nuutjie vir die tyd, die verhoog word verlig deur booglampe wat by die Opera van Parys geleen word), vermeld op die plakkaat wat hierdie 'Romeinse fees' aankondig.
Met hierdie naam wil die twee plaaslike organiseerders hulde bring aan die veterane van die tweede Galliese legioen wat die stad Oranje in 44 vC gestig het en daar nie net 'n teater gebou het nie, maar ook 'n triomfboog, 'n hoofstad en 'n gimnasium. Dit gaan ook daaroor om weer aan te sluit met die gees van die bril van die Rome van Augustus, soos ons hulle voorstel onder die Tweede Ryk: uitsonderlike oomblikke van intense emosie, gemeenskap en verhoging, beide individueel en kollektief. Die opstelling is ontwerp met dit in gedagte, met drie baie duidelike, maar almal skouspelagtige stukke: eers die Bybels geïnspireerde opera Josef (ook bekend as Josef in Egipte) deur Étienne-Nicolas Méhul in 1807 geskep, baie oostelik, dan die laaste handeling (genoem op die plakkaat "Scene of the Tombs") deur Romeo en Juliet, Shakespeare se tragedie wat in 1825 getoonset is deur die Italianer Nicola Vaccai; vir 'n ongekende skepping, die kantate van Triomferend d'Antony-Réal - een van die organiseerders van die geleentheid.
Hierdie laaste stuk toon aan hoeveel die inisiatief geanker is in die ontwikkeling van die Felibrige-beweging. Die stigter van die beweging in 1862, Frédéric Mistral, is ook teenwoordig in die hemisiklus en word deur die publiek toegejuig na hierdie vers van Trimfateurs "Troubadours du Midi, triomf deur Mistral". Verskeie Félibres, wat met Antony-Réal begin, is dus van plan om op 'n uitstekende manier by te dra tot die beskerming en bevordering van die langue d'ooc, van die Oksitaanse kultuur en identiteit. Die smaak na ruïnes, belangrik sedert die romantiese era, dra by tot die soeke na die skouspelagtige om die sukses van die geleentheid te verklaar.
Die geboorte van die Chorégies d´Orange
Die plakkaat van 1869 illustreer die probleme waarmee die organiseerders te kampe gehad het: om die beste sangers in te haal, was onmoontlik, hul agente weier om 'n optrede in die buitelug te speel. Die deelnemers is, hoewel min bekend, baie en duur, asook die huur van toerusting. Die finansiële resultate van die fees is rampspoedig: 'n tekort van 6,660 goue frank, gedek deur die munisipale raad. Die gewaardeerde sukses daarenteen is groot.
Die fees van 21 Augustus 1869 is die eerste in 'n lang reeks, eers onreëlmatig (die oorlog van 1870 verhinder die hou van 'n nuwe uitgawe voor 1874, toe 1886), wat dan vanaf 1888 geïnstitusionaliseer is met die aanstelling van Paul Marieton. as direkteur van die Chorégie, en streef daarna om volgens sy woorde 'die Bayreuth van groot Franse dramatiese kuns' te word. Staatsubsidies laat die organisering van partye toe, die herstel van die erwe en internasionalisering vanaf 1934. In 1971 is die "Nouvelles Chorégies" gestig deur die nuutverkose burgemeester van Oranje, Jacques Bérard en die direkteur. Nasionale Musiekfees, Marcel Landowski: hulle vertrou Jacques Bourgeois en Jean Darnel die missie om van Chorégies 'n fees te maak wat oop is vir hedendaagse skepping en internasionale invloed.
Eric Fournier, Die ruïnes van Parys, Imago, Parys, 2007.
Agis RIGORD, Die antieke teater van Oranje, historiese en argeologiese geskiedenis, s. n., Avignon, 1960.