Denis Fonvizin - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Denis Ivanovich Fonvizin (Russies: Денис Иванович Фонвизин) (14 April 1744 - 1 Desember 1792) is die enigste dramaturg van die Russiese Verligting wie se toneelstukke vandag nog opgevoer word. Sy belangrikste werke is twee satiriese komedies wat die hedendaagse Russiese manlief bespot. Die Verligting in Rusland kom na aanleiding van dié van Wes-Europa en word gelei deur diegene wat meer Westerse sosiale, politieke en kulturele idees in die Russiese lewe wou bekendstel. Die gevolg sou wees tussen 'Westernizers' en 'Slavophiles', wat hul Slawiese wortels en tradisies omhels het met die oog op groter Westerse invloed.
Hy is gebore in 1745 in Moskou, uit 'n familie van gentry, en het 'n goeie opvoeding aan die Universiteit van Moskou ontvang en baie vroeg begin skryf en vertaal. Hy het die staatsdiens binnegegaan en sekretaris geword van graaf Nikita Panin, een van die groot edeles uit die regering van Catherine die Grote. Vanweë die beskerming van Panin, kon Fonvizin kritiese toneelstukke skryf sonder om bang te wees vir arrestasie, en in die laat 1760's het hy die eerste van sy twee beroemde komedies na vore gebring, Die Brigadier-Generaal.
Hy was 'n man van hulp, hy was altyd 'n dilettante eerder as 'n professionele skrywer, hoewel hy prominent geword het in literêre en intellektuele kringe. In 1777-78 het hy na die buiteland gereis, en die mediese fakulteit van Montpellier was die hoofdoel van sy reis. Hy het sy reis in sy eie beskryf Briewe uit Frankryk, een van die mees elegante voorbeelde van die prosa van die periode, en die opvallendste dokument van daardie anti-Franse nasionalisme wat in die Russiese elite uit die tyd van Catherine hand aan hand gegaan het met 'n volledige afhanklikheid van die Franse literêre smaak.
In 1782 verskyn Fonvizin se tweede en beste komedie Die minderjarige, wat hom beslis as die voorste van Russiese dramaturge geklassifiseer het. Sy laaste jare is in konstante lyding deurgeloop en vir sy gesondheid in die buiteland gereis. Hy is in 1792 in Sint Petersburg oorlede.
Werke en invloed
Fonvizin was 'n vroeë gunsteling van Catherine die Grote vanweë sy taalkundige vaardighede. Oorspronklik 'n vertaler van die regering, gebruik hy sy kennis van Frans en Duits om fabels te vertaal en later sy eie te maak.
Die reputasie van Fonvizin berus byna geheel en al op sy twee komedies, wat ongetwyfeld die gewildste Russiese dramas is voordat Alexander Griboyedov se Wee van Wit. Hulle is albei in prosa en hou by die kanons van klassieke komedie. Die belangrikste model van Fonvizin was egter nie Moliere nie, maar die groot Deense dramaturg Holberg, wat hy in Duits gelees het, en waarvan hy toneelstukke vertaal het.
Albei komedies is toneelstukke van sosiale satire met definitiewe asse om te slyp. Die Brigadier-Generaal is 'n satire teen die mode Franse semi-opvoeding van die petits-Maîtres. Dit is vol uitstekende plesier, en hoewel minder ernstig as Die minderjarige, dit is beter gekonstrueer. Dit is 'n kommentaar op die groothandelsaanvaarding van alles wat Frans in die Russiese kultuur is, 'n patroon wat die aristokrasie sou kenmerk vanaf Fonvizin se tyd tot die rewolusie. Die gelyknamige karakter probeer die vrou van sy vriend verlei, terwyl sy seun veronderstel is om aan haar dogter verloof te wees. In plaas daarvan verlei hy die stiefma en word almal beskaamd.
Die minderjarigehoewel onvolmaak in dramatiese konstruksie, is dit 'n merkwaardiger werk en word met reg beskou as die voortreflike van die twee werke, en een van die eerste dramas wat in Rusland geskryf is. Die punt van die satire in Die minderjarige is gerig teen die wrede en selfsugtige wreedheid en barbaarsheid van die onopgevoede landsgesindheid. Die sentrale karakter, Mitrofanushka, is die bekwame soort vulgêre en wrede selfsug, wat nie deur 'n enkele menslike kenmerk losgemaak word nie - selfs sy liefdevolle moeder (mev. Protakov, uit die Russiese woord) Простой of 'eenvoudig') kry niks van hom vir haar pyn nie. Sy probeer om hom met die buurvrou, die weeskind Sofya, te laat trou in 'n uitgebreide plan om beheer oor haar boedel te kry, maar op die ou end word hulle ongedaan gemaak deur 'n Deus ex machina, 'n reisende regeringsinspekteur wat haar plan vasstel en haar pogings in die wiele ry. Die dialoog van hierdie kwaadaardige karakters (in teenstelling met die stylvolle taal van die minnaars en hul deugsame ooms) is lewensgetrou en fyn geïndividualiseerd; en dit is almal meesterstukke van karakterisering - 'n waardige inleiding tot die groot portretgalery van Russiese fiksie.
As 'n maatstaf van die gewildheid daarvan, is verskeie uitdrukkings uit Die minderjarige is in spreekwoorde verander, en baie skrywers (onder wie Alexander Pushkin) noem gereeld uit hierdie toneelstuk, of verwys daarna deur die name van die karakter te noem.123
Fonvizin se kritiek op die aristokrasie het daartoe gelei dat hy buite die guns van die keiserin geval het. Hy het sy latere lewe gereis.
Fonvizin het 'n belangrike rol gespeel in die Russiese Verligting. Die Russiese Tydperk van Verligting was 'n periode in die sewentiende eeu waarin die regering aktief die verspreiding van kuns en wetenskappe begin aanmoedig het. Hierdie keer het die eerste Russiese universiteit, biblioteek, teater, openbare museum en relatiewe onafhanklike pers geboorte geskenk. Soos ander verligte vertellers, het Catherine die Grote 'n sleutelrol gespeel in die bevordering van kuns, wetenskappe en onderwys. Die nasionale Verligting het van sy Wes-Europese eweknie verskil deurdat dit verdere aspekte van die Russiese lewe verder georganiseer het en hom beywer het vir die aanval van die erns in Rusland. Die Pugachev-rebellie en die Franse Revolusie het moontlik die illusies van vinnige politieke veranderinge verbreek, maar die intellektuele klimaat in Rusland is onherroeplik verander. Rusland se plek in die wêreld was die onderwerp van nie net die toneelstukke van Fonvizin nie, maar ook die idees van Mikhail Shcherbatov, Andrey Bolotov, Ivan Boltin en Alexander Radishchev; hierdie besprekings het die skeiding tussen die radikale, Westerlikende en konserwatiewe Slavofiele tradisies van die Russiese denke uitgeput. Die behandeling van Fonvizin teen korrupsie in die provinsies en die argaïese instelling van slordigheid sou die kern van baie van die literêre meesterwerke van die negentiende eeu word. In die besonder is daar elemente van Fonvizin in Nikolai Gogol se komiese toneelstuk "The Inspector General", sowel as in sy groot kortverhaal "The Overcoat" en sy roman Dooie siele.
1 Alexander Pushkin, Die kaptein se dogter, Hoofstuk 1 en leuse van hoofstuk III.
2 Alexander Pushkin, The Tales of the Late Ivan Petrovich Belkin, leuse.
3 Alexander Pushkin, 'N Roman in briewe, Hoofstuk VIII.
Magill, Frank N. Kritiese sukses van drama. Salem Press, 1986. ISBN 9780893563820
Moser, Charles A. Denis Fonvizin. Twayne Uitgewers, 1979. ISBN 9780805764024
Terras, Victor. 'N Geskiedenis van Russiese letterkunde. Yale University Press, 1991, ISBN 0-30005934-5