Dis hardnekkige (dog vloeibare) musikale komposisies van klokhelder waarnemings en klink soos niks wat jy al in Afrikaans gehoor het nie. Trouens, as jy al die liedjies op hierdie album moes saamgooi, sou die gemiddelde liedjie min of meer klink soos hartkloppe en heildronke op die maat van ’n 80’s beatbox, jou suster se music box en die waai van die wind met onder meer ’n rotsstorting, ’n orrel en ’n engel in die agtergrond. O, en dan is daar natuurlik die raspertong-rapper, die banjo en die trekklavier – vir ekstra gees.
Van die brose “Leja” tot die robuuste “Hyg Duiwel” is dit maklik om na die album as ’n geheel te luister en ’n mens wil nie ’n enkele liedjie verbydraf nie. Selfs die anderse “Klein Tambotieboom” wat met die klanke van ’n banjo soos ’n cover van iets uit vervloë dae klink, groei op jou – waarskynlik omdat dit so maklik is om mee saam te sing. En saamsing sal jy saamsing. Dit was al Valentynsdag en Paasfees, maar ek sing nog steeds ek soek “Pille vir Kersfees”.
Met hierdie kragtige debuut het Die Heuwels hulle soos ’n wafferse popkultuur-Pierneef in Afrikaanse musiek ingeëts.