Daarmee sluit Esegiël die oordeelsboodskap van die heilige God af oor die onreg en verydeling van mense in Juda en Jerusalem wat Hom minag. Hy verwyder hulle daarom uit hulle land en stuur hulle in ballingskap, terwyl Hy ook sy teenwoordigheid van hulle onttrek. Die volgende hfste. van 25 tot 36 sal die fokus na God se oordeel ook oor die nasies verskuif voor die boodskap van heil in die tweede deel van die boek, hfste. 37-48, aan die beurt sal kom.
Dié duidelike detail wat die Here vir Esegiël gee oor die aanvang van die beleëring van Jerusalem bevestig die Goddelike karakter van die profesieë van Esegiël. Dit gebeur sonder menslike toedoen en sonder dat hy dit self kan sien.
In die eerste – 24:3-5 (let op dat hy dit ‘n gelykenis noem) – word slegs die beleëring van Jerusalem voorgestel. Jerusalem is die geroeste pot, die Galdeërs die vuur, en die Jode die vleis in die pot. Die vuur doen sy werk en die vleis – die mense van Jerusalem – word gaar in die pot.
In die tweede – 24:6-14 – word die ellende wat hulle gaan tref, uitgespel. Maar, ‘n mens sien dat die Here eintlik die roes van die pot wil afbrand – dit is, hulle afskuwelike onreinheid. Die Here wil die pot skoonmaak, sodat dit weer sy doel kan dien. Tevergeefs. Nie die hoeveelheid vleis daarin, óf die hoeveelheid vuur, óf die hittegraad van die vuur, het enige effek nie. Al word die brons rooiwarm, die onreinheid van die mense kom net nie tot ‘n einde nie!
Daarom kom die ballingskap onvermydelik: “Jy gaan gestraf word soos jy verdien, soos jou optrede dit eis.”
Dit is vir my ongelooflik ontstellend dat die Here die sterfte van die vrou van Esegiël as ‘n voorbeeld gebruik van wat met Jerusalem, God se heiligdom, sal gebeur. Sy word letterlik as die “lus van sy oë” beskryf. Sy word egter “skielik” van hom af weggeneem, moontlik met ‘n beroerte, soos die Hebreeuse woord “slag” (strike/blow) vertaal kan word. Dit kan egter op enige skielike dood dui.
Toe hy die volgende dag die boodskap daarvan aan die volk verduidelik, kom ‘n mens agter hoe dit eintlik die hartseer wat alle Jode gaan beleef met die verdere ballingskap, verbeeld. Die Here teken vir hulle ‘n prentjie van hoe hulle self oor almal wat hulle verloor het sal treur. En die ergste sal wees dat hulle van hulle sonde: “sal wegteer en by mekaar sit en kla.” (24:23).
Vir die Here is afvalligheid en ongehoorsaamheid soos roes aan ‘n pot. Dit laat selfs die beste vleis sleg smaak. Selfs die grootste hitte het egter geen effek op roes nie. Die roes smelt nie af nie. Só ook nie die onreinheid van die volk nie. Selfs nie deur die krasheid van die oordeel nie. ‘n Ander manier moet gevind word om die volk van binne af te genees, dít wat die Here in hfst. 37 sal belowe: “Ek sal my Gees in julle laat kom sodat julle kan lewe …” (37:14).