Seisoen van vervulling amper-amper op die rakke! | Alta Cloete
← Alweer ek en die inspirasie
Dit lyk vir my meer en meer dis van kardinale belang dat ek as skrywer versot op die manlike hoofkarakter moet wees om die liefdesverhaal ordentlik te kan vertel. (Een van die riglyne vir die romanse sê dat die leser –en skrywer – met die vroulike hoofkarakter moet kan identifiseer en dat hulle saam met haar op die manlike hoofkarakter verlief moet raak.) Dit lyk vir my dis ook die kern van die liefdesroman, al strek dit wyer en dieper as ŉ romanse.
Dus: Ek is versot op Ben. Hy is pragtig en deeglik bewus daarvan (lank en donker werk maar vir my, ek bly sukkel met die blonde manne), vol selfvertroue, intelligent, sjarmant, ŉ partytjiedier en avonturier, hardwerkend, impulsief met ietwat van ŉ humeur en ŉ woelige humorsin, ŉ bietjie bederf, glad met die mond, mal oor vrouens en baie lief vir sy familie. En hy het ŉ hart so groot soos ŉ outyds waenhuis en so sag soos ŉ malvalekker. Hy glo daaraan om beheer van sy lewe te neem en verantwoordelikheid vir sy dade te aanvaar.
Emily is blond en terughoudend, maar sterker as wat ŉ mens sou dink. Sy het genoeg redes om soos die klomp in die vorige Geur- en Seisoenboeke oor die verlede en oor haar ouers se foute te wroeg, maar sy glo nie aan wroeg nie. Sy glo daaraan om te doen wat haar hand vind om te doen, al is dit nie aangenaam nie.
Ben is Wilhelm (Geur van genade) en Vivien (Geur van vervulling) se tweede seun. (Sy stemmige ouboet Wim se storie is in Seisoen van vergifnis vertel.) Hy en sy broer bly in Noorweë (uit die aard van die saak is my karakters geneig om daar ŉ draai te gaan gooi), waar hy ŉ avontuur- en fotografiebesigheid bedryf en die lewe geniet tussen vele vriendinne.
Emily is die dogter van Marius (Geur van vergifnis) en Lynne (wat in Australië woon). Sy is ŉ maatskaplike werker en die bestuurder van ŉ ouetehuis in die Boland. Sy is ernstig oor haar werk en baie lief vir haar oumensies, soos Ben hulle met opset noem om haar siel uit te trek.
Die storie begin direk na die einde van Seisoen van vergifnis, met Wim en Amanda se troue in die Kerstyd in Noorweë. Ben en Emily sien mekaar die eerste keer in jare weer. Albei het intussen grootgeword. Dit atmosfeer is feestelik en romanties en die jong bloed bruis in die are.
Ek dink die storie begin ŉ bietjie stadig, maar dit was belangrik om deeglik te motiveer wat later gebeur. Toe dinge eers aan die gang kom, het die storie met my gelóóp. Ek hoop maar hy vat die leser op dieselfde manier vas.
Natuurlik loop dinge skeef, anders is daar nie ŉ storie nie. Maar getrou aan hulle aard kyk die tweetjies sake in die gesig en probeer dit na die beste van hulle vermoë hanteer. In die proses maak hulle onverwagse ontdekkings oor hulself en oor mekaar.
My gunstelingtoneel (en die een wat my hart gebreek het) is uit Ben se oogpunt geskryf. Eendag, eendag, gaan ek nog ŉ storie geheel en al uit die man se oogpunt skryf. En my seuns wat reken dis onmoontlik vir my om in ŉ man se kop te klim, se monde stil skryf …
Mag Ben en Emily vir baie mense vreugde bring. En ŉ traantjie so hier en daar.
Sleutelwoordw: Afrikaans, Alta Cloete, Lapa, lees, liefdesverhale, Noorwee, romans, romanses, skryf