Hoe om te leer om met die vloei te gaan wanneer jy reis - Reisverhale - 2020
Leer om met die vloei te gaan wanneer jy reis
Soms is dit goed om met absoluut geen planne te reis nie, en soms is dit goed om 'n rowwe roetes te hê.
Maak nie saak wat jou keuse is nie, dit is belangrik dat jy buigsaam bly.
Toe ek die eerste keer in 2006 begin rugpak het, onthou ek op 'n trein op 'n trein na Amsterdam. Nadat ek daar na Spanje vertrek het, het ek die stad so baie gemis, ek het spontaan gevlieg na Amsterdam en daar twee maande lank daar gewoon. Een keer was ek in Thailand, en eerder as om met my reisplan voort te gaan, het ek net besluit om 'n maand lank in Ko Lipe te bly.
Ek het egter onlangs meer rigid geword in hoe ek reis. Ek hou daarvan om te werk, en alhoewel ek soms kan kla dat 'n webwerf beteken dat ek nie van die rooster af kan gaan nie, is die waarheid van die saak dat ek 'n workaholic is.
Ek is lief vir die verbetering van hierdie webwerf.
Ek het hierdie werksetiek van my ouers gekry, en ek het nog nooit daarvan ontslae geraak nie.
Maar met 'n werk vinnig verander hoe ek gereis het, en nie hoe ek verwag het nie. Seker, dit het die angs verwyder om nie te weet hoe ek vir die volgende been van enige reis sou betaal nie, maar dit het daardie onsekerheid met 'n ander soort angs vervang. Die soort wat uit verantwoordelikheid kom.
Voorheen was ek 'n sorgvrye reisiger sonder verpligtinge en volledige vryheid. Ek kon doen wat ek wou hê. Nou, ek het blogs om te skryf, e-pos om te antwoord, inhoud om te plaas, en onderhoude om te doen. Ek was lief vir my werk en die vermoë om oral te werk, maar dit het steeds sperdatums en verantwoordelikhede gehad - veral as ek wou hê ek moes my rekeninge betaal.
Hierdie webwerf gee my dikwels nie die buigsaamheid om gekke veranderinge in my planne te maak soos ek vroeër kon doen nie. Hierdie werk wat my vryheid en buigsaam moes gee, het my op die een of ander manier gekontak om my na 'n virtuele lessenaar te kettings en my bang gemaak vir die onsekerheid wat kan kom as ek myself daaruit ontketen.
Een van my besluite was egter om minder te werk en meer te speel. Ek wil beter organiseer hoe ek werk, so ek kan minder werk doen.
Terwyl ek in Panama City ontmoet het, het ek 'n Finse meisie ontmoet wat net met die vloei gaan. Sy maak geen planne en dra nie 'n gids, rekenaar, kamera of selfoon nie. Hulle is alles wat haar afweeg, het sy gesê. Sy was my teenoorgestelde.
Maar ek het haar dadelik gehou.
As gevolg van haar het ek 'n ekstra week in Panama City gebly en oorgeslaan waar ek oorspronklik gaan. Ek het verlede minute saam met haar na die dorpie Portobelo gereis om haar en my vriend JD na Colombia te sien.
Sy het my met haar genooi.
Staar in 'n paar blou oë wat my baie beter kon lees as wat ek hulle kon lees, ek het nie eers probeer nie en het in plaas daarvan met my maag gegaan.
"Ok, ek sal dit doen!"
Om wakker te word en na Portobelo te gaan, was verreweg die beste ding wat ek gedoen het sedert ek in Sentraal-Amerika aangekom het. Portobelo, 'n dorp met geen internet, geen goeie strand, en geen pret aktiwiteite om van te praat, het uiteindelik my gunsteling plek in Panama geword. Die inwoners was vriendelik en praatjies en spandeer hul nagte op die dorpsplein. Dit was die enigste plek in Panama waar ek die plaaslike kos geniet het (dit het speserye en smaak gehad!).
Maar toe die dag voor ons gaan vaar, het ek koue voete gekry. Dit was nie besig om te seil nie, dit was nie Heidi nie, dit was nie Colombia nie. Ek was bang om vanlyn te wees.
Want in teenstelling met Heidi kon ek nie net weggaan van die tegnologie en die internet nie.
My gedagtes het deur middel van ergste scenario's gehardloop. Wat as daar iets gebeur het? Ons sal op die see wees en ek sal niks kan oplos nie. Wat as ek 'n onderhoud gemis het? 'N Advertensie? 'N Leser het 'n probleem gehad wat my uitreik? Wat as, wat as, wat as!
Ek het nie gegaan nie. Ek het haar gesê ek sal die week aan die werk neem sodat ek by haar in Colombia kon aansluit.
'Jy kom sewe dae in, reg? E-pos my wanneer jy aankom en ek sal op die volgende vlug stap en jou ontmoet. Op hierdie manier, "het ek voortgegaan," wanneer ek jou weer sien, word ek van die web af verbreek en ons kan van Colombia geniet. "
'Ok,' het sy gesê. Ek kon die twyfel in haar stem voel.
"Ek sal jou binne 'n week sien," het ek gesê, en totsiens gesoen.
As reisigers is dit belangrik dat ons bereid is om ons planne op 'n oomblik se kennisgewing te verander. My vriend JD het by die Finse meisie op die boot na Colombia aangesluit. Hy het na Costa Rica gegaan, maar hy het besluit om 'n bootrit beter te maak, die oggend het ons na Portobelo gegaan, en hy het sy planne regop en dan verander. Hy beliggaam ook 'n go-by-the-flow-houding.
Ek het onlangs die boek Blink deur Malcolm Gladwell gelees. Daarin sê hy dat terwyl ons dinge kan ooranaliseer, dit die gesplete tweede derm besluite is wat die beste resultate lewer. Soms weet ons net wat reg voel.
Ek het nog nooit van haar gehoor nie. Terwyl ek voortgegaan het in Panama, het ek elke dag my e-pos nagegaan in die hoop dat ek eendag van haar sou hoor, maar ek het nooit gedoen nie.
Ek verstaan ​​hoekom sy gespook het. Hier was ek, 'n man wat werk en tegnologie gekies het om na Colombia te vaar met 'n pragtige vrou wat van hom gehou het. Ons was fundamenteel verskillende mense, dink ek, en sy wou waarskynlik net iemand wat meer sorgeloos was.
Dit was 'n wakker oproep.
Ek het op my reise uitgesit omdat ek in plaas van werk wou woon. Maar toe my blog afgeskop het, het ek gevind dat dieselfde ou werk- / lewensprobleme hul kop weer grootmaak. As ek nie besig was om te sien nie, was ek besig om te werk. Alhoewel dit my reise nie minder pret gemaak het nie, het dit hulle minder sorgeloos gemaak. Daar sal geen skielike vaarreise na Colombia wees nie, of tyd om op 'n eiland in Thailand te bly.
Ek dink dit is belangrik om jou nooit te raai wanneer jy reis nie. Die plek wat jy gaan gaan, sal nog in die toekoms wees, maar die mense waarmee jy gaan en die ervarings wat jy gaan hê, sal nie wees nie.
My Finse vriend was reg.
Gaan net met die vloei.
As jy meer tyd met mense wil spandeer, gaan saam met hulle.
Moenie vasgevang word in jou reisplan nie.
Jy hoef nie heen te gaan waar jy nie wil gaan nie.
As 'n digitale nomad, dink ek dit is maklik vir my om vasgevang te raak in die werk. Die internet sal altyd soveel tyd neem as wat jy dit gee. Ek sit vas agter my rekenaar en vas in my reisplan, en ek voel dat ek hierheen moet gaan of ek moet dit doen. Ek het vergeet hoe reis altyd op sy beste is wanneer dit nie beplan word nie.
Ek het lankal geleer om los te laat en te laat reis, neem jou waar dit wil. Nou het reis my voorgestel met die keuse om iets goeds met iemand goed te doen. Maar ek het dit weerstaan. En weer het ek my 'n harde les geleer.
Die les is dat reis alles gaan oor die aanpak van die geleenthede voor jou - veral as hulle geleenthede bied om jou planne weg te gooi.
Toe ek besef dat die Finse meisie nie terug sou gaan nie, het ek besluit om nooit te vergeet waarom ek in die eerste plek begin reis het nie.
Ek is dankbaar vir hierdie ervaring in Portobelo omdat dit my laat besef het dat ek met die vloei meer moet gaan. Ek moet van die rekenaar vergeet en my oopmaak vir verandering en spontaneïteit. Want dit was immers die redes waarom ek die bakkie in die eerste plek verlaat het.
Iemand, daardie meisie stem saam!
Waarom reisboikotte is 'n slegte idee
Kyk die video: Música Para REJUVENECER Mientras Duermes. Antienvejecimiento Celular (Desember 2020).