Ken ons Christus – die absolute noodsaak van sy werk – teen die agtergrond van ons sonde? Het ons nog die sondekennis waarvan ons Heidelbergse Kategismus praat?
Ken ons die Skrifte van die Ou en Nuwe Testament? Het ons die kennis, die vermoeë om die Christus van die Skrifte te verkondig? Kan ons nog regtig eksegese doen en Skrif met Skrif vergelyk?
Dit is waaroor omkeer (omkeerstrategie – liewer bekering) in die GKSA ook sal moet gaan. Net Hy kan nuwe lewe gee in die kerk en in die gesin en in die samelewing.
Daar is in die afgelope tientalle jare boeke vol geskryf en stapels beskrywingspunte en deputaterapporte uitgewerk oor sake soos wie in watter amp moet staan en oor watter liedere gesing en nie gesing mag word nie – maar vir die kruis van Christus was daar in die afgelope dekades min tyd en die kennis oor Hom skraal. Ek kan nie onthou dat ek al ooit ‘n diepgaande diskussie oor die kruis op poslyste of so gehoor het nie. So het die duiwel daarin geslaag om die kerk weg te hou van Christus af.
Die evangelie van die Skrif is nié na die smaak van die moderne mens en jeug nie: Maar ek maak julle bekend, broeders, dat die evangelie wat deur my verkondig is, nie na die mens is nie. (Gal 1:11).
Die evangelie wat die mens in sy diep sondigheid laat sien, in sy totale onmag om sy lewe (huwelik, kerk, samelewing) te kan verander – die natuurlike mens wil dit nie hoor nie.
Maar hier lê ons grootste probleem: Van hierdie waarheid van Galasiërs 1:11 wil baie moderne predikers self nie weet nie. Hulle is verbruikersgerig: Wat wil die mark hê, wat wil die consumer hê? Waarvan sal my kliënt (die jeug, my lidmate, die moderne mens) hou? Ja, sy Naam word wel genoem – maar die Naam kry ‘n ander inhoud. En die middel wat Christus self voorskryf, die prediking – nee, dit word nie hoog aangeslaan nie.
Die mens kom ter sprake en nie Christus nie. Dit gaan om die mens se behoeftes en nie wat Christus nodig ag nie.