Lees handskrif - analise, vergelyking en betekenis van individuele teks - Simptome - 2021
Die lees van die manuskrip het die reputasie dat dit êrens tussen koffiegronde is en daaglikse horoskope rondbeweeg, dit wil sê esoteries in plaas van wetenskap. Dit is waar dat die ooreenstemmende onderrig, grafologie, nie 'n erkende wetenskap is nie.
Die indruk is egter verkeerd dat die ontleding van handskrifte esoteriese geloof in die irrasionele sou wees. In hierdie opsig het dit niks met loodgieters of homeopatie te doen nie: skryf is 'n aktiwiteit van ons tweede aard, die kultuur wat ons afsonderlik aanleer. Ons handskrif is nie net individueel nie, dit word gevorm deur ons ervaring en persoonlikheid. Dit kan gesien word, ten minste in die omtrek, in die onderskeie skrif.
Abbe Jean Hippolyte Michon (1806-1881) het die term grafologie geskep. Hy het die Griekse woorde vir skryf en onderrig gekoppel, so dit is die leer van skryf. Die Duitse universele geleerde Alexander von Humboldt het ook 'n verband tussen die individuele persoonlikheid en die handskrif erken.
Hoe werk 'n grafoloog?
Grafoloë begin anders en gebruik verskillende metodes om analise te skryf. Eerstens kyk u na die geheelbeeld van 'n lettertipe en kyk dan na sekere kenmerke, soos die grootte van die letters, die afstand na die rand van die bladsy, die spasiëring van die woorde en skep 'n mosaïek van die persoonlikheid van die skrywer.
Om dit te kan doen, moet hy 'n paar eksterne omstandighede ken, soos die ouderdom, geslag of beroep van die skrywer, en oorwegings soos bedwelmende stowwe, siektes of gestremdhede oorweeg.
Die volgorde van die woorde
Die kundiges ondersoek die ruimtelike beeld, die vorm en die bewegingsbeeld van 'n lettertipe. Die middelste posisie hiervan dui die grense aan sonder opkomers of afstammelinge. Volgens 'n grafologiese benadering word die gevoelens van die skrywer hier aangetoon. Die boonste gedeelte, daarenteen, toon doelstellings, wense en ideale. Die onderste deel verwys na materiële afhanklikhede en die alledaagse lewe, asook die dryfvere. Dit moet nog gesien word of dit 'n vulgêre weergawe van Freud se superego-model is.
'N Lettertipe word as sterk verbind beskou, waarin vyf of meer letters sonder spasies gekoppel is, drie tot vyf word as medium verbind beskou en minder as drie is nie verbonde nie. 'N Noukeurige lettertipe verwys na iemand wat logies in verbinding tree, en terselfdertyd na iemand wat streng by regulasies hou en weinig vryheid van individue moontlik maak. Diegene wat uiters stelselmatig dink, moet hul woorde in lettergrepe skei.
'N Onverbonde teks, daarenteen, wys op iemand wat sy gedagtes vir hulself laat staan ​​en dit nie op 'n positiewe manier in lyn bring of dit op 'n positiewe manier verander nie, na 'n kreatiewe gees wat met idees borrel.
Woord begin en woordeindes
Nou begin die woord en word eindpunte bygevoeg. Die klem op die begin moet dui op die selfbeeld, terwyl die klem op die einde die verhouding tot die omgewing moet toon. 'N Oorbeklemtoonde begin, byvoorbeeld met veral groot letters aan die begin van 'n sin en met individuele selfstandige naamwoorde, is bedoel om nietigheid, hoofletters aan die begin van woorde aan te dui, maar om nie huiwerig te wees om jouself te wees nie.
Grafoloë let veral op hoe hierdie begin skriftelik verskil van die standaard wat op skool aangebied word, mits die skrywer dit verneem het. Hoofletters wat onderaan begin (N, A, K, ens.) Is veronderstel om 'n aksie aan te dui wat gebaseer is op die gevoel van die ingewande, terwyl 'n begin in die middel onbeslisheid suggereer.
'N Duidelike uiteinde van die woord, aan die ander kant, moet 'n teken wees van ambisie, aggressiwiteit en kennis van alles. Aan die ander kant moet elkeen wat die einde van die woord onderstreep homself openbaar as iemand vir wie die suiwer feitelike oorweging van 'n voorwerp tel, maar wat ook probleme ondervind om sy of haar eie mening te lug. Enigiemand wat onnodige lang strepies in leestekens insit, wys nou dat hulle hul afstand van ander mense wil hou.
As hierdie eindstreke na onder buig, dan dui dit op 'n gebrek aan stabiliteit, maar as hulle steil opwaarts trek, kan dit lei tot die aanname van 'n sorgelose persoon.
Die eerste blik op die interpretasie van woordeindes en woord begin, letterkombinasies en middelposisie toon reeds dat dit 'n uiters interpretatiewe terrein is, wat nie die minste sielkundige kennis en sensitiwiteit vir die ander persoon insluit nie. Baie veranderlikes wek op sy beurt vrae en dit blyk problematies te wees om 'n vaste prentjie te ontwerp, selfs al het die tolk die interpretasieskema aangeneem.
Die handtekening van 'n persoon is duideliker, omdat dit 'n uitdrukking is van sy eie identiteit deur middel van skryf - daarin wys 'n persoon hoe hy wil wees. Nie net die vorm, grootte of afstand van die letters is hier deurslaggewend nie, maar ook die terugkeer daarvan.
'N Persoon wie se handtekening altyd in alle wesenlike punte dieselfde is, dui aan dat hierdie persoon grotendeels' homself bly ', dit wil sê hy is in vrede met homself. Sy naam behoort aan hom, hy wil nie saam met hom demonstreer wat hy nie is nie en wys homself soos hy is.
Ons openbare aanbieding is 'n handtekening, almal kan, almal moet dit sien - en dit moet sigbaar wees op dokumente. Grofweg gesproke staan ​​ons voornaam vir ons privaat lewe, die familienaam vir ons amptelike identiteit. Gevolglik moet 'n voornaam beteken dat ons nie daarvan hou om in die openbaar blootgestel te word nie, of dat ons verkies om die kinderagtige deel van onsself vir onsself te hou. So iemand moet gekenmerk word deur 'n sterk pligsgevoel en terselfdertyd streng afsonderlike ontspanning en werk.
'N Voornaam wat die betrokke persoon altyd groter as die van skryf, dui op 'n sterk klem op die kind se self en ook op die individuele persoonlikheid: ek is Dieter en dan Dieter Müller.
Onleesbare handtekeninge moet geld vir iemand wat vinnig dink, maar ook baie leesbaar is vir iemand wat openlik en eerlik is. As die briewe duidelik herkenbaar is, moet dit ook verwys na iemand wat nie in sosiale interaksie ingewikkeld is nie, en wat daarop gemik is om hulself uit te druk op 'n manier wat duidelik verstaanbaar is om misverstande te vermy.
As iemand die hoofletters skryf wat veral in die voornaam beklemtoon word, dan toon dit 'n uitgesproke selfvertroue. In die algemeen staan ​​groot en geboë letters vir selfvertroue en buitensporigheid.
Loops in die handtekening demonstreer vasberadenheid, iemand onderstreep sy handtekening, dan beklemtoon hy dat hy (ook?) Vir homself sorg.
As iemand die punt bo die ek weglaat, wys hy dat hy nie in besonderhede belangstel nie.
'N Draai na links dui op onwilligheid, 'n draai na regs 'n persoon wat "vorentoe dryf", wat progressief, maar ook wisselvallig kan wees. As die letters egter nie kantel nie, maar in bome in 'n monokultuur gerangskik is, dui dit op 'n persoon vir wie rasionaliteit deurslaggewend is. 'N Getekende handtekening lyk aggressief, een met 'n duidelike eindpunt wys: Ek neem die besluite.
Handtekeninge wat opwaarts lei, merk toekomstige denkers, mense wat afwaarts val en bang is vir verandering.
Wie sy volle naam uitskryf, dui op sekuriteit oor homself, wat die voornaam en van in verskillende reëls skryf, dui daarop dat hy in stryd is en nie sy middel gevind het nie.
Diegene wat hul voorname weglaat of verkort, kan aan die lig bring dat daar gebeure in hul verlede is wat hulle wil onderdruk. Diegene wat slegs hul voorletters skryf, kan selfs toon dat hulle 'n sterk skuldgevoel by hulle het.
As ek my naam gebruik, wys ek dat ek versorg wil word. As ek dit skryf, wil ek waarskynlik onopgemerk bly.
'N Handtekening verander in die loop van die lewe, en hierdie veranderinge hou verband met die verandering in mense.
Hoe makliker, hoe meer selfversekerd
As ons handtekeninge uitprobeer, dink ons ​​dikwels dat 'n opvallende variant op sekere selfvertroue dui. Maar die grafoloë is dit eens: mense met selfvertroue gebruik meestal eenvoudige, maar duidelike handtekeninge.
Om 'n mens se naam met reëls toe te maak, is 'n teken van afhanklikheid. Sulke mense is waarskynlik selfs in gevorderde ouderdom intern aan die moeder gebind, is bang vir onafhanklikheid en skuil. Hulle sit hul handtekening in 'n beskermende bedekking wat ooreenstem met die moeder se versorging van die kind.
Handtekeninge waarin mense hul eie name oorskry, lyk ook dramaties. Sulke mense kon onbewustelik beskerming teen hul ouers opbou; hulle is bang om seergemaak te word. Hulle lewens is onderhewig aan "selfopgelegde" beperkings, en hulle streef daarna om perfeksie onaantasbaar te word - omdat hulle diep seergemaak word.
Onleesbare name kan slegs uit slordigheid "gekrap" word, maar hierdie gekrabbel kan ook dui op 'n onwilligheid om op te staan ​​vir wie jy is. In hierdie geval is daar 'n gevoel van minderwaardigheid.
Effek op ander
Dit is egter nie so eenvoudig met die handtekeninge nie. 'N Persoon spreek nie net sy "bewusteloos" daarmee uit nie, maar die handtekeninge het ook 'n uitwerking op ander mense. Dit beteken op sy beurt: hulle kan gemanipuleer word, hulle kan 'n status en ook 'n gebied hê - net soos 'n hond op 'n boom piep.
Grafoloë raai bestuurders en bestuurders daarom aan om altyd hul name in groot en duidelike letters te skryf om aan te toon: Ek is die meester van die huis. 'N Handtekening is soos 'n handdruk, en die soort word presies op dieselfde manier verstaan ​​deur werknemers, ondergeskiktes, sakevennote en kollegas.
En u kan dit leer: as u byvoorbeeld 'n lang voornaam noem, wys u dat u die geadresseerdes waardeer - u probeer hard. Aan die ander kant, stel elkeen wat slegs die voorletters van 'n familienaam in 'n persoonlike brief agterlaat, hetsy van 'n skoolbestuur aan ouers of van 'n gesag aan 'n klant, stel dit voor dat dit slegs 'n verpligte oefening is en nie belangstel in die inhoud van die brief nie.
As u die eerste letters hoofletters gebruik en die woorde aan die einde uit sleep, neem u ruimte in en wys u belangrikheid. Wie gekoppel is, leun na regs en vlot sy handtekening, wys die ontvanger: Ek wil skryf. Wie klein en verbind skryf, wys dat hy 'n emosionele persoon is.
Die I-punt en die T-lyn
Die landelike sê: Dit is die versiersel op die koek, wat bedoel word, is die laaste detail wat 'n projek voltooi, 'n verhaal afrond of 'n gereg smaaklik maak. Sonder hierdie "versiersel op die koek", bly die verleë gevoel "iets ontbreek".
Enigiemand wat die punt hoog opskop en swaai, word deur grafoloë as 'n optimis beskou; Vir diegene wat die versiersel op die koek aanbied, stel ek nie regtig belang in objektiwiteit nie.
Enigiemand wat die punt regs van die I plaas, wys dat hy oorhaastig is, links van dit dui op belemmerings.
Diegene wat hul I-punte te sterk stel as reëls, kan kommer hê wat in aggressies uitgedruk word; Diegene wat skaars die kolletjies aandui, kan skaam wees, diegene wat hulself graag in die kollig wil plaas, is geneig om die varkstert te groot te maak.
Baie kan ook gedemonstreer word met die T-streep. 'N Baie hoë T-lyn staan ​​vir die wil om mag oor ander uit te oefen, veral as hulle sterk in die papier ingedruk word en ingeperk word - 'n lae een dui egter op 'n klein drang om oor ander te heers. As die lyn geknoop word, is daar 'n sterk selfwil daarin, trek dit na regs en selfs torings dit oor die hele woord, wat 'n dromer, maar ook 'n visioenêr, moet verteenwoordig.
As u die briewe rond en sag skryf, is grafoloë geregtig op bedagsame gedrag en emosionaliteit - 'n persoon wat besorg is om in vrede met sy medemens te leef. 'N Baie sagte lettertipe toon ook 'n gebrek aan wilskrag, en sulke mense is so diplomaties dat hulle maklik deur ander beheer kan word.
Hoe hoer dit is, hoe meer probeer die skrywer egter volgens die kenners sy gang vind. Weerstand vertraag hom nie, maar lok hom aan. Die uitgedrukte wil om te veg, kan ook 'n innerlike stryd wees; die gekke skryf 'n teken om nie 'n mens se eie gevoel te oorweeg nie.
Mense wat onstabiel is in hul buie en / of buitengewoon emosioneel, word gekenmerk deur 'n onreëlmatige lettertipe. As u onder druk is, word u skryfwerk ingedruk, as u ontspanne voel, word die letters meer uitgestrek. Hoe meer selfbeheersing 'n persoon het, hoe meer lyk sy skryfwerk.
Geestelike toestand en eksterne omstandighede
Manuskripte verander ook volgens die daaglikse ritme en geleentheid. Ons het 'n "font" en 'n "amptelike lettertipe". Ons let byvoorbeeld minder op inskrywings in die kalender as aan openbare bekommernisse. Dit word duidelik vir mense wat min skryf as hulle openbare tekste skryf (byvoorbeeld vir onderwysers): hul doelgerigte 'fyn skryfwerk' toon weinig individuele handskrif, maar is soos 'n mens moet skryf '.
Die kuns om 'n manuskrip te lees, beteken nie net dat u persoonlikheidseienskappe met tussenposes, geknetter en verbindings herken nie, maar dit kan ook 'n bekwame skrywer van 'n amateur onderskei. Baie mense het nie regtig hul eie lettertipe ontwikkel nie, want om vir hulle te skryf is soos om volgens getalle te skilder.
'N Grafoloog moet dus soveel moontlik met sielkundige oorinterpretasies terughou. 'N Swak leesbare of 'n slegte handskrif dui nie noodwendig op vrese of swakhede in die karakter nie, maar eerder 'n beknopte handposisie tydens skryf, met ander woorde dat iemand nog nooit professioneel opgelei het nie.
Die eerste advies aan 'n persoon met sulke beknopte skryfwerk is: skryf stadiger en neem pouses, dan sal die lettertipe al ontspan. Om dit te doen, beweeg u vingers van tyd tot tyd, trommel hulle byvoorbeeld op die tafelblad of maak asof u 'n kat is wat sy kloue uitsteek.
Om handmatige skryfwerk te verbeter, is dit sinvol om 'n oefeningsterapeut om advies te vra.
Die ruimtes tussen woorde en letters kan baie sê: iemand wat die woorde na aan mekaar druk, kan bang wees om alleen in 'n ander lewe te wees. Aan die ander kant, as u groot ruimtes tussen die woorde laat, is u waarskynlik iemand wat van sy vryheid en onafhanklikheid hou en daarvan hou om alleen met ons en sy gedagtes te wees.
As u 'n groot afstand aan die linkerkant verlaat, hang dit moontlik aan u verlede, maar as u die breë rand aan die regterkant verlaat, kyk u na die toekoms. En iemand wat die hele bladsy vul? So iemand het waarskynlik baie gedagtes in sy kop en weet nie hoe om almal uit te voer nie.
Die individuele briewe
Ons kan op verskillende maniere in Duits skryf en ons eie styl ontwikkel, wat op sy beurt weer gevolgtrekkings kan maak oor mense.
Wye lusse in die klein e dui byvoorbeeld op 'n oop karakter, smal lusse, aan die ander kant, dui op 'n geslote een, 'n ronde klein s dui op verslawing aan harmonie, 'n geknipte een dui op aggressiwiteit en ambisie.
Oor die algemeen word mense wat geboë letters verkies, as verbeeldingryk en assosiatief beskou, skrywers met punte en rande as aggressief met intelligente berekening.
Mense wat baie druk op skryf plaas, word metodies en ernstig beskou, maar diegene wat hul skryfwerk daar laat rondloop het 'n reputasie dat hulle net so deernisig is as wat hulle sensitief is. Let ook op die omstandighede hier: As u 'n byna leë balpen het, moet u hard druk om enige kleur op die papier te bring.
Verskille in skrif
Doodles in 'n andersins leesbare lettertipe? Sterk regs-draai van letters teen gedeeltes waarin hulle soos torings opstaan?
Wat sou Sherlock Holmes sê? Dit wil voorkom asof die skrywer aspekte van hierdie afdeling assosieer met gevoelens wat 'n ander skrif ontlok. Of 'n spontane idee het by hom opgekom. Dit gaan nou om na die verskillende afdelings te kyk en te kyk wat die inhoud is.
Kranse, hoeke en arkades
Garland-skrywers skryf dikwels 'n n soos 'n u, hulle het 'n reputasie dat hulle kontak met ander mense wil kry. Die hoekpen, aan die ander kant, is m, n of z in brute sigsag. Hy word as vasberade en baasspelerig beskou. Draadopnemers maak op hul beurt weer drade, m, n of u. Dit word as verkleurmannetjies beskou.
Wat kan uit 'n manuskrip gelees word?
Met 'n manuskrip wat van buite gesien word, kan daar slegs ruwe gevolgtrekkings van die skrywer gemaak word. 'N Grafoloog kan byvoorbeeld sien of hierdie persoon ekstrovert of introverte is, blootgestel is aan wisselende buie, homself op die voorgrond druk of terughou. Uiteindelik word gevra waarom mense so optree, sê handmatig skryf alleen min.
Spesiale talente kan egter nie uit die handskrif gefiltreer word nie, en iets kan slegs gesê word oor die ontwikkeling van 'n persoon as ons kyk hoe dit oor 'n lang tydperk verander het.
Om ander mense se handskrif na te vors, moet u analities kan dink, geduldig wees en klein besonderhede dophou. Die openheid om u eie resultate telkens weer te bevraagteken, is noodsaaklik. (Dr. Utz Anhalt)