Proestukkie: Elsa Winckler: Heldergeel dag – romanza.co.za
Hy loop met lang treë tussen die mense deur. Sy elmboë beur vir hom en pad oop en hier en daar kry hy ergerlike kyke, maar daaraan steun hy hom nie. Hy moet by haar uitkom sodat hy haar nek kan omdraai. Van alle belaglike goed …
"Henry?" vra 'n vrolike stem verbaas langs hom. Dis Ammi, Cara se vriendin.
Voor hy kan keer, is albei sy hande om haar boarms. "Is sy oukei? Waar is sy? Wat het julle besiel om haaie te gaan opsoek? Ek kan nie glo …"
Sy woorde droog op. Ammi lag. Sy sê iets en beduie na agter hom, maar die gedruis in sy ore is nog oorweldigend en hy kan nie uitmaak wat sy sê nie. Hy swaai om en sy hart, wat by sy lugpyp wou uitspring, val terug; net om weer freneties te begin klop. Want daar tussen die mense kom Cara aangestap. En hy kan sweer James Blunt se song "You're Beautiful" speel iewers kliphard oor 'n mikrofoon.
Sy is pragtig. Die bietjie suurstof wat nog in sy longe was, verdwyn. Alles rondom hom vervaag. Cara se bruingebrande, slanke lyf, baie effentjies bedek deur 'n bloedrooi einabikini, is vir 'n paar sekondes al wat by hom registreer.
Toe is sy reg voor hom, haar oë vraend, haar glimlag huiwerend. Hy vat aan haar arm. Sy is regtig hier. Sy makeer niks. Sy bloei nie. Met 'n swetswoord ruk hy haar nader en vou haar styf teen hom aan. Hy druk sy gesig in haar hare en met 'n paar diep teue trek hy haar geur in tot hy uiteindelik kalmer voel.
Cara beur terug. "Henry? Wat is dit?"
Maar hy kan nog nie praat nie. Visioene van haar lang bene in die haai se bek, haar bloed op die gedierte se tande, is nog grafies voor hom. Hy hou haar net stywer vas.