Geskryf deur Alex O. Holcombe, Universiteit van Sydney
Data moet 'n oop boek wees as die wetenskap meer betroubaar gemaak moet word. Quinn Dombrowski / Flickr, CC BY-SA
Dit was 1986, en die Amerikaanse ruimteagentskap, NASA, was besig om van die verlies van sewe lewens af te gaan. Die ruimtetuig Challenger het sowat een minuut ná sy bekendstelling uitmekaar gebreek.
'N Kongreskommissie is gestig om oor die tragedie verslag te doen. Die fisikus Richard Feynman was een van sy lede. NASA-amptenare het aan die Kongres getuig dat die kans op 'n pendel-mislukking rondom 1 in 100,000 was. Feynman wou buite die amptelike getuienis kyk na die getalle en data wat dit ondersteun het.
Nadat sy ondersoek afgehandel is, het Feynman sy bevindings opgesom in 'n aanhangsel by die amptelike verslag van die Kommissie waarin hy verklaar dat die NASA-amptenare hulself mislei het om te dink dat die shuttle veilig was.
Na 'n bekendstelling het pendelaars soms op onverwagte maniere beskadig of opgetree. In baie van die gevalle het NASA met gerieflike verduidelikings gekom wat die belangrikheid van hierdie rooi vlae verminder het. Die mense by NASA wou sleg dat die pendeltuig veilig was, en dit het hul redenasie gekleur.
Vir Feynman was hierdie soort gedrag nie verbasend nie. In sy loopbaan as fisikus het Feynman gesien dat nie net ingenieurs en bestuurders nie, maar ook basiese wetenskaplikes het vooroordeel wat tot selfbedrog kan lei.
Feynman het geglo dat wetenskaplikes hulle gedurig moet herinner aan hul vooroordeel. Volgens Feynman is "die eerste beginsel" dat jy 'n goeie navorser moet wees, "moet jy jouself nie mislei nie, en jy is die maklikste persoon om te dwaas."
'N Wetenskaplike kan 'n loopbaan uit 'n teorie bou en vind dan dat sy baie daarop berus dat die teorie waar is. En selfs diegene van ons wat minder gebindgebonde is, hoop steeds dat elke nuwe data punt ons huidige teorie sal ondersteun, selfs al het ons net van daardie teorie gedink.
In die amptelike verslag aan die Kongres, het Feynman en sy kollegas aanbeveel dat 'n onafhanklike toesighoudingsgroep ingestel word om 'n deurlopende analise van risiko te bied wat minder bevooroordeeld was as wat NASA self kon voorsien. Die agentskap benodig insette van mense wat nie 'n belang in die pendeldiens het nie.
Individuele wetenskaplikes benodig ook daardie soort insette. Die stelsel van wetenskap moet op so 'n wyse opgestel word dat navorsers wat op verskillende teorieë inskryf, onafhanklike interpretasies van dieselfde datastel kan gee.
Dit sal help om die wetenskaplike gemeenskap te beskerm teen die neiging om individue hulself te mislei om hul teorie te ondersteun wat nie daar is nie.
Vir my is dit duidelik: navorsers moet gereeld ander se rou data ondersoek. Maar in baie lande vandag is daar geen geleentheid om dit te doen nie.
Wetenskaplikes kommunikeer hul bevindings deur middel van tydskrifartikels na mekaar. Hierdie artikels bevat opsommings van die data, dikwels met baie besonderhede, maar op baie gebiede word die rou getalle nie gedeel nie. En die opsommings kan kunsmatig gereël word om teenstrydighede te verberg en die skynbare ondersteuning vir die skrywer se teorie te maksimeer.
Soms is 'n artikel getrou aan die data agter dit, wat die vratte en almal vertoon. Maar ons moet nie daarop reken nie. Soos die apteker Matthew Todd vir my gesê het, sou dit wees soos 'n eiendomsagent se brosjure vir 'n eiendom verwag om die eiendom se foute te wys. Jy sal nie 'n huis koop sonder om dit met jou eie oë te sien nie. Dit kan onverstandig wees om in 'n teorie te koop sonder om die ongefilterde data te sien.
Baie wetenskaplike samelewings erken dit. Vir baie jare het sommige van die joernale wat hulle toesig hou, 'n beleid nodig om skrywers te vra om die rou data te verskaf wanneer ander navorsers dit versoek.
Ongelukkig het hierdie beleid opvallend gefaal, ten minste in sommige gebiede van die wetenskap. Studies het bevind dat wanneer een navorser die data agter 'n artikel versoek, die artikel se outeurs met die data reageer in minder as die helfte van die gevalle. Dit is 'n groot tekort in die stelsel van wetenskap, 'n verleentheid regtig.
Die voornemende beleid om daardie data te vereis Op versoek het geblyk te wees 'n formule vir onbeantwoorde e-posse, vir verskonings, en vir vertragings. 'N data voor versoek beleid kan egter effektief wees.
'N Paar tydskrifte het dit geïmplementeer, Vereis daardie data word aanlyn gepubliseer op die publikasie van die artikel.
Die aanvaarding van hierdie nuwe data-pos beleid is stadig, teruggehou deur 'n tweede gebrek in die stelsel van wetenskap. Tans word navorsers beloon - in die vorm van werkbevordering en toelaes - vir hul artikels wat hul bevindinge bekend maak, maar nie vir die data agter die artikels nie.
As gevolg hiervan, sommige wetenskaplikes skort data. By elke datastel publiseer hulle soveel artikels as wat hulle kan, maar weerstaan ​​om die data self te publiseer.
Om die wetenskap op te los, moet ons hierdie aansporings verander: die deel van data moet beloon word; die verskaffing van 'n kritiese heranalyse van data moet beloon word; Pokkingsgate in ander se eise oor 'n datastel moet beloon word.
As die opbrengste van professionele skeptisisme verhoog kan word, sal wetenskap minder tyd mors om vals teorieë te volg.
Terwyl ek hier skryf, is ons nader die einde van die agtste Internasionale Open Access Week. Dit is 'n week om te vier dat 'n toenemende aantal wetenskaplike artikels is beskikbaar vir gratis eerder as agter paywalls gepubliseer en 'n tyd om te pleit vir meer.
Open Access artikels is belangrik, maar ons moet ook die data oopmaak. Moet ons 'n internasionale Open Data Week begin? In 'n beter stelsel van wetenskap sou die deel van data die rigueur wees.
Alex O. Holcombe, Medeprofessor, Skool vir Sielkunde, Universiteit van Sydney. Hy ondersoek hoe seine van verskillende neurone se glasies van 'n bewegende voorwerparea gekombineer word, asook hoe tydelike beperkinge dophou van belangrike voorwerpe in 'n dinamiese toneel beperk.