Worshond | Slaai Sonder Blare
Les Miserable →
Ons het vir veertien jaar lank 'n worshond gehad. Laat ek net heeltemal wetenskaplik korrek na ons eerste kind verwys: "basterbrakkie wat meer as 75% geneties miniatuur worshond was en die res… was immers pure hond."
Ek het so hard en lelik gehuil die dag wat ek haar moes vat die inspuiting, dat die veearts my nie eers R12 gevra het vir die twee bokse No Name snesies wat ek natgesnuif het nie. Hy het seker gereken ek is 'n óf baie spesiaal, baie melodramaties of baie gevaarlik, maar dis nie eintlik die punt wat ek wil maak nie.
Tinkerbell van Tonder, my opregte worsekind, het my ongelooflik baie van die wêreld geleer. Sy het my geleer dat mens aanneemkinders soos jou eie kan grootmaak, want sy was nooit geneties 'n De Wet nie, maar haar plek in my hart het nie genetiese kode gevra nie. Sy het haar weg tot in ons bed gevind twee weke na haar geboorte. Ek het in die nag opgestaan om haar te voed en het nie skaam gekry om na haar as my bottelbaba te verwys nie. In liefde en karakter is ek tienvoudig beloon.
Die hart van 'n worshond is groter as die kakebeen van 'n boerbul of die kop van 'n rotweiller. Die hart van 'n worshond kan nie in 'n spieël gesien of op 'n Richterskaal gemeet word nie. Worshonde is mini-aggressie-bolle vol durf en moed wat jy beslis nie sonder 'n handskoen aanpak nie. Hul deursettingsvermoë ken nie perke nie en hul vegtersgees ken nie gelyke nie. Die begrip en aanvoeling van 'n worshond laat my deur 'n ander bril na ander mense kyk.
Die siel van 'n worshond is allermins oppervlakkig. Na 'n miskraam kom lê Tinkerbell teen my lyf en huil sy saam. Met 'n verjaardag, kry sy die eerste stukkie koek. Met elke doop, verskyn sy saam op die familiefoto's. Sy is onlosmaaklik deel van ons gesin. Sal vir altyd wees.
Vanoggend kyk ek na die protesoptogte in Suid-Afrika. Dan lees ek die Afrikaners se boodskappe van gatvolgeit en hoop en woede en vrees en nog hoop en angs en waagmoed en durf en nog hoop. Is ons die spreekwoordelik worshonde van Afrika? Die wat net eenvoudig nie gaan lê nie? Die wat nie ophou blaf in Afrikaans nie, want ons geliefdes moet ten alle koste beskerm word? Die wat nie werklik 'n kans staan teen die basters en straatbrakke en onopgevoede wolwe wat in massas beweeg nie, maar steeds aanhou en uithou en byhou? Ek wil sò graag… ek wil soooooooooo graag glo in die toekoms: ek gryp verbete na elke grashalm van genade en koester die laaste klein vlam van hoop in my binnekamer en ek bevind myself dat ek harder en leliker huil oor my land, as oor my Tinkerbell, want immers het sy nie gely nie.
2 thoughts on "Worshond"
Oktober 29, 2016 at 5:12 vm
Ons het ook worshonde en soos jy sê, ons leer by hulle. Ons sal leer van vasbyt by hulle. Ons moet.
Oktober 28, 2016 at 7:15 nm
Ek is met jou, Chantelle. Ek wil net soooo graag glo in ons toekoms. Ek hoop ons is soos die worshonde van Afrika. Ek wil nie gaan lê nie. Ek wil bly glo, en aanhou en uithou en byhou.