Die hekeldig (Ndl.: hekel: 'n vlaskam) is 'n gedig wat, soos die naam aandui, daarop bereken is om te "roskam"; effens breër gestel: om 'n onreg te ontmasker en met spot, SARKASME of oordrywing 'n misstand uit die weg te probeer ruim.
'n Vorm van die hekeldig vind ons ook in die PARODIE (Grieks: para: langs; en ode: 'n lied, dus 'n newelied), 'n digsoort wat ontstaan wanneer die ernstige aard of implikasies van 'n bestaande werk of skryfwyse van 'n kunstenaar met 'n rats greep tot die ABSURDE herlei word. Hierdie soort hekeling is so oud as die literatuur self (Aristophanes het al ernstige werk geparodieer) en dit kom in alle literature voor. Baie bekend in Engels is bv. die “Rejected addresses” (1812) van Horatio en James Smith, 'n parodie op die styl van o.a. Wordsworth, Byron en Coleridge. Onder die talle name in Nederland kan bv. dié van Johannes Kinker (1765-1845) genoem word met sy bespotting van sentimentele digters en die verhewe aleksandryne van Bernardus Bosch. Ook “Julia” deur Kloos en Verwey is 'n bespotting van die poësie van voor 1880. Ook in Duitsland het die parodie gefloreer, en groot figure soos bv. Goethe, Schiller en Klopstock het onder skoot gekom. Goeie voorbeelde in Afrikaans is Van Wyk Louw se “Mooi prosa” (gemik teen die prosastyl van verskillende skrywers en kritici) en Opperman se “Met apologie”, waarin daar op vindingryke wyse met die skryfstyl van 'n hele paar Afrikaanse dig­ters gespot word.