OuManne – Bladsy 2 – Liplekker
Die Tweede Keer
Die drie weke kampe was nou juis nie iets om oor huis toe te skryf nie. Daar is nie juis insidente wat ek kan onthou van die kampe nie. Êrens in 1977 kry ek weer my oproepinstruksies. Weer drie
maande en weer grens toe.
Hierdie keer is die tydsberekening nie aan ons kant nie. Ek is 'n jaar getroud en wil nie weggaan nie en ons moet net voor Kersfees grens toe gaan. Dit was om die minste te se uiters slegte tydsberekening
gewees van die army. Wel ons is weg.
Ons het geland op Grootfontein. Ek kan onthou toe ek uit die vliegtuig klim het hierdie warm walm my getref. Dit het behoorlik my asem weggeslaan. Terwyl ons uitklim land daar 'n chopper en
die medics laai 'n gewonde soldaat uit, en plaas hom in 'n wagtende
ambulans. Net bloed waar jy kyk. Watter verwelkoming was dit nie vir ons gewees nie.
Daardie Kersdag is ons in die veld en besig met opleiding. Ons het twee of drie ure opleiding gehad. Daarna het ons, ons Kersmaal geniet. Kan nie onthou wat dit was nie, maar dit was nie buitengewoon nie. Die res van die dag was ons af gewees. Ek meen ons was myle van enige plek af gewees. In die bleddie bos, Nie eers musiek of niks nie.
Hulle deel toe aan ons briefies uit wat kinders van laerskole gesit en skryf het vir die omies op die grens. Daardie dag het baie groot mans gesit en huil. Daardie onskuldige briefies, met prentjies op.
Op daardie stadium was ons so 'n week weg gewees van ons huise af en het nog nie pos van ons geliefdes gehad nie. So ons was baie stil en emosioneel gewees.
Onwillekeurig doem die beeld van die gewonde soldaat in die helikopter op. Gaan ons half stukkend geskiet huis toe of gaan hulle vir ons een van daardie plastic suits (body bags waarin hulle die lyke gesit het.) aantrek voor ons huis toe gaan.
Met daardie rou emosies het ek die dag afgesluit.
Skrywer adminGepubliseer op Januarie 20, 2015 Kategorieë OuManneLewer kommentaar op Die Tweede Keer
Met die aanvang van elke kamp staan die manne in sulke groepe rond om weer nuus uit te ruil en waar ons sommer ook stories uitgeruil het, en weer op datum gekom het met mekaar se lewens.
Die verhouding tussen mans is ingewikkeld. Maar in die weermag is daar 'n ander soort verhouding tussen die mans. Is baie moeilik om te beskryf. Dit is amper 'n broederlike liefde wat tussen die mans ontstaan. Een van die redes dink ek is omdat almal iets in gemeen het, naamlik die uniform. So as een man seer gekry het, het almal seer gekry.
So hier kom die manne almal weer bymekaar en gesels 'n hond uit die bos uit. Die een vertel net na ons, na ons eerste grens kamp by die huis aangekom het, het hy die een oggend lekker deur die slaap opgestaan. Hy het so 'n tree van sy bed af beweeg en water afgeslaan daar in sy kamer op sy mat. Hy was al so gewoond dat daar in die bos jy net so tree van jou tent af gaan staan en water afslaan. Die man het vinnig tot sy sinne gekom toe sy vrou op hom skreeu en aan hom vra wat dink hy is hy besig om te doen. Ek lag elke keer lekker as ek aan die storie dink. Dit moes baie komies gewees het.
'n Ander storie wat ek ook so by een van die vergaderings van pelle
gehoor het, is die een man het vertel die eerste Sondag wat hy by
die huis was, het sy ouers 'n groot ete vir hom gereël. Nou as ek reg
kan onthou was sy pa 'n predikant. Almal sit aan die tafel en gesels.
Die man vra toe vir iemand "Gee my asb. die sout" niemand hoor hom nie en hy vra weer. Weer hoor niemand hom nie.
Die derde keer skreeu die man "Gee my die bleddie sout". Hy sê die mense het so stil geword dat jy 'n speld kon hoor val. Die taal wat ons in die weermag gebruik het is nou juis nie so mooi soos wat ek dit hierbo uiteengesit het nie. Die taal wat ons gebruik het was baie rof gewees.
Na so paar weke terug loop ek een etenstyd in die dorp. Daar ry 'n kar in die straat af en backfire. 'n Backfire in 'n gebied waar geboue is weergalm en klink soos 'n kanonskoot. So 'n ent voor my het 'n jong man geloop. Toe die kar so backfire, slaan hy plat op die sypaadjie neer en gooi sy hande om sy kop. Na 'n paar sekondes het die man opgestaan, bloedrooi van verleentheid. Dit is maar wat almal gedoen het as hulle skote gehoor het. Op die grond geval en die kop beskerm. Dit het so instinktief gebeur.
Skrywer adminGepubliseer op Januarie 19, 2015 Kategorieë OuManneLewer kommentaar op Die Pelle
Die Soete Ontmoeting
Ons is Grootfontein toe en ons is weer op die trein gelaai. Weer twee of drie dae van hel en verveling.So gaan die trein net aan en aan en aan. Die trein personeel was slim gewees en het baie drank gekoop. Die eerste aand vertel hulle ons dat hulle Vodka teen R 30 per bottel te koop het. Nou om weer die dinge in perspektief te stel, 'n goeie bottel Vodka kon mens daardie tyd koop vir onder die R 10.
Dit was so lekker om ietsie sterker as bier te drink. Daardie aand het ons vir die eerste keer in weke lekker vas en rustig geslaap. Die vodka het definitief iets daarmee toe doen gehad. Die volgende oggend het ons Irish coffee (wat noem jy koffie met vodka in) gedrink gemaak met die Vodka wat oorgebly het. So ry die trein maar aan en aan en aan. Ons loop naderhand van die voorkant van die trein na die agterkant van die trein. Op en af op en af. Maar die ure gaan verby. Nog net so paar ure en ons is by die huis. Ons word ongeduldig en wens ons kon die drywer gaan omkoop om net so 'n bietjie vinniger te ry.
Ewe skielik kom die trein tot stilstand tussen nêrens en niks nie. Ons staan. 'n Paar van ons loop na die drywer toe en vra hom wat aangaan. Hy staan daar en sê daar is 'n treinongeluk voor ons gewees. Ons moet wag. Na 'n uur is ons nou al gatvol gewag en loop weer na die drywer toe. Ons wil met alle mag gaan help om die wrakstukke van die spoor af te kry. Maar hy weier en se as een van ons seerkry is hy in die moeilikheid.
So sit ons en wag en wag. Na etlike ure kom die trein in beweging op die laat Vrydagmiddag. Hy kruip so verby die wrak en daar gaan ons. Dit word donker en ons eet vir die laaste keer die spoorweg se kos wat baie beter was as die weermag se kos.
Die trein snel voor en ons sit so en slaap. Omtrent twee uur die oggend trek ons in Johannesburg se stasie in. So paar manne klim af en ons snel voort na my tuisdorp toe. Nog net 'n uur. Almal is wakker en opgewonde. Ek sit so eenkant en dink dat dit al so laat is en dat my mense nie daar sal wees om my te kom kry nie. Want hulle het ons ook baie vroeër die dag verwag.
Toe ons deur die laaste stasie is kan ek nie meer my opgewondenheid betoom nie. Ek sit al my balsak (Groot bruin sak waarin ons, ons klere gesit het) reg by die venster. Ons trek so stadig by die stasie in. Ek maak die venster oop gooi my balsak uit en spring deur die venster.
Ek wil net die 10 kilos van die stasie af huis toe loop en wegkom van die ondervinding af. Op die perron staan die plaaslike commando in gelid en salueer ons trein toe ons inkom. Ons was van die eerste regimente wat opgegaan grens toe en was dus so vir ewig deel van die Suid Afrikaanse militêre geskiedenis.
Toe ek my balsak so gryp, het dit naby aan 'n luitenant se voete gelê, hy vra my Hoe was dit daar. Al wat ek kon aan dink was gewees "Bad baie Bad". Ek is daar weg met die balsak. Die eerste een op die perron. Maar behalwe vir die kommando is daar niemand op die perron nie.
Om uit die stasie te gaan moet jou met die perron langs loop tot by die trappe af en dan deur die duikweg wat jou na die voorkant van die stasie neem. Ek hardloop die trappe met die balsak so oor die skouer af. Ek wil net by die huis kom.
Toe ek die laaste trap so afklim en om die draai gaan om in die duikweg te gaan staan daar mense. Honderde van hulle. Daar is nie eers plek om te loop nie. Ek moet beur om een tree te gee. Tannies met trane in die oë vat aan jou. Ooms klop jou op die skouer. Almal is baie trots op jou. En ek smile net van oor tot oor. Ek gaan huis toe.
Ek sien niemand wat bekend is nie en loop maar nog voort. Net so naby aan die ingang gryp iemand my aan die kraag. Daar staan liefie en Pa en Ma en wag vir my. Ek gryp liefie en soen haar. O wat 'n soen was dit nie gewees nie. Na 'n hele paar minute het Pa en Ma eers aan die beurt gekom.
Dit was so lekker om aan jou eie kombuistafel te sit en koffie te drink. What a homecoming. Ek kan net onthou dat ek heeltyd gesit en gesmile het.
Skrywer adminGepubliseer op Januarie 16, 2015 Januarie 16, 2015 Kategorieë OuManneLewer kommentaar op Die Soete Ontmoeting
Na baie verlange, sweet en bangheid het ons laaste aand aangebreek ons is op pad huis toe. Op 'n stadium het ons Portugese vlugtelinge ge escort na Suidwes. Een van my vriende het 'n bottel anys likeur by een van die vlugtelinge geruil vir 'n pakkie sigarette.
Daardie aand besluit die offisiere dat ons so twee, twee gaan wagstaan en ook net vir 'n uur lank. Ek en my vriend is 8 uur die aand op na ons wagpos toe. Daar aangekom maak die bottel anyslikeur sy verskyning. Die eerste slukkie is lekker. Die stroopsoet maak so warm so al die pad in jou keel af.
Ons sit en gesels en praat oor alles wat ons ervaar en beleef het. Ons verlange en ons vrese. So êrens halfpad in die bottel in het ons twee aan die slaap geraak, nadat ons so 'n paar keer siek geword het. Die volgende oggend het ons wakker geword so saam met die son. Ons het die hele aand in die wagpos gesit en slaap sonder om ons aflosse te gaan roep.
Van daardie dag af kan ek nie anys likeur drink nie. Die reuk bring ook die herinneringe van daardie aand en veral van die hele drie maande weer op.
Hoekom was ons so onverantwoordelik. Dit is seker omdat ons die dood nie meer gevrees het nie. Ons was jonk en glad nie bang vir die dood nie. Want die dood het ons al 'n paar keer gesien. Ons het
ook nie meer vrees gehad nie, want ons het seker maar geglo dat ons onsterflik is.
Die breinspoeling het ook seker sy effek gehad. Ons was mos baie beter as daardie stinkende ter wat ons land van ons probeer afvat het.
Skrywer adminGepubliseer op Januarie 15, 2015 Januarie 15, 2015 Kategorieë OuManneLewer kommentaar op Die Laaste Aand
Net voor ons huis toe moet gaan trek ons regiment saam op na Enana toe. Die basis het omtrent nog nie bestaan nie. Daar was net hoë sandwalle om die kamp gewees. Binne in was so 'n paar tente.
Ons het behoorlik gedink dat ons op verlof is. Na al die spanning en oorlog speletjies is ons in die veilige hawe van Suidwes Afrika. Daar is nie baie om te doen nie en ons slaap die meeste van die tyd om. So nou en dan loop ons patrollie om die basis. Net so halfdag
patrollie. Voor ons loop kom die offisiere, hou inspeksie en kyk of ons ammunisie in ons ammo poaches het. Hulle sit net hulle hande onder die ammo poaches en lig hom op. As daar iets swaers in is, is die offisier tevrede.
Wat hulle nie geweet het nie, is dat ons die patrollies gesien het as piekniek geleenthede. Ons het so 'n lekker plekkie gehad waar ons gaan uitkamp het. Ons het al die ammunisie uit ons ammo poaches gehaal en blikkies kos daarin gesit. So onder 'n groot koelte boom
sit 10 van ons, elkeen net met een magasyn ammunisie. So nou en dan was daar 'n bier in die ammo poaches gewees.
Lekker onder die koelte boom sit ons en eet en rook en gesels en party sit en slaap. So het ons elke paar dae daar gaan uitkamp. Min bekommernisse en geen vrese meer nie.
Ons is weg uit die basis uit. Ons het met trokke na Grootfontein gery om daar op die trein te klim. Toe ons in Grootfontein aankom hoor ons dat daar twee soldate geskiet is min of meer waar ons altyd gekamp het.
Net daar, al was dit te laat het ons seksie ons self belowe nooit weer sal ons so onverantwoordelik wees nie.
Skrywer adminGepubliseer op Desember 9, 2014 Januarie 14, 2015 Kategorieë OuManneLewer kommentaar op Onverantwoordelikheid
In die vroe jare sewentig was daar baie opstand teen die regering se beleid van diensplig.
Van die slim manne is universiteit toe na skool, hulle het grade gaan verwerf en die meeste van hulle is na universiteit na die weermag toe. Daar het hulle offisiers kursusse gedoen.
Dan was daar die klomp, wat ons op daardie stadium gehaat het, wat buiteland toe gegaan het om die diensplig te ontduik.
En dan was daar die mense wat gewetensbeswaar gehad het om na die weermag toe te gaan en diensplig te doen. Hulle beswaar het daarteen gegaan dat hulle nie wapens wil dra nie en nie mense doodmaak nie. So hulle is weermag toe, en die weermag het die klomp gebruik om los werkies te doen. Hulle het maar net rondgehang en sovêr ek kan onthou het hulle nie gedril en geskiet nie.
Daardie tyd het ons gedink dat die mense die bang gatte is. So word 'n klomp van hierdie troepe in begin 76 gelaai om grens toe te gaan. Hulle taak is eenvoudig. Hulle moes Sisal gaan plant op die grenslyn. Eenvoudig en maklik.
Sisal is 'n harde plant, en waar hy eers begin groei het, kan geen mens of dier deurkom nie. So die idee was om die Sisal te plant en dan in 'n jaar of twee drie sal geen ter (terroris) ooit oor die grens kan kom nie.
Die weermag het die manne 'n paar wagte met gewere gegee, nie om hulle op te pas nie maar om hulle te beskerm. Een aand op die kap lyn (Grensdraad) keer die manne terug na 'n lang dag van sisal plant. Nadat hulle geëet het klap die eerste skote. Die ters het hulle
Op die grens is daar vir toilette diep slote gegrou. Oor die slote is dan Go Carts
(Plastiese toilette) gesit. Daar is seile om al die Go Carts gespan. Een van die troepe hardloop en spring deur die Go Cart en gaan staan in hierdie sloot van dinges. Daardie aand is daar 8 of nege troepe geskiet. Net die een wat in die dinges was, het oorleef.
Skrywer adminGepubliseer op Desember 8, 2014 Januarie 14, 2015 Kategorieë OuManne1 Kommentaar op Gewetensbeswaard
Skrywer adminGepubliseer op Desember 7, 2014 Januarie 14, 2015 Kategorieë OuManneLewer kommentaar op Klaarstaan
Dag Patrollie Van Sewe Dae
Eendag terwyl ons so swerf kry ons die opdrag om vir 'n dag lank op 'n voertuig patrollie te gaan. Dit is daardie tipe patrollies wat ons van gehou het. Jy sit agter op die trok se bak en maak asof jy kyk na die omgewing.
Op die patrollies kan jy rook terwyl jy ry, jy raak nie moeg nie en jy kan met jou makkers gesels. Al wat jy saamneem is jou geweer en webbing. In jou webbing is jou ammunisie, water bottel, dixies en jou twee man tent. Nou hoekom die tent 'n twee man tent genoem
word sal net hulle weet, want as jy die tent opgeslaan het, is daar definitief net plek vir een man in die tent.
So ry ons die dag uit. Net toe ons besluit dat ons nou moet teruggaan, word ons per radio in kennis gestel dat ons na 'n sekere posisie toe moet gaan. Hulle sal vir ons kos en water bring. Ons moet op die posisie bly tot die volgende oggend. Die kos as mens op patrollie uitgaan is 'n RAT PACK (rantsoen pak) wat bestaan uit genoeg kos om jou vir 24 uur aan die gang te hou. Alles is in poeier vorm, of in blikkies.
Die aand slaan ons, ons tentjies op en sit om 'n vuur en eet te heerlik. So op patrollie vat jy die vorige aand jou waterbottel se beker, sit die Dog Biscuits daarin en gooi baie water oor. As jy gelukkig is dan is die dog biscuits die volgende oggend lekker sag. Die dog biscuits is hard en ek bedoel hard. As jy iemand teen die kop gooi met dit sal hulle definitief harsingskudding opdoen.
Die volgende oggend gooi ons net kondensmelk oor en dan siedaar het jy 'n heerlike ontbyt. So stuur hulle ons van die een plek na die ander plek toe. Elke aand slaap ons op 'n ander plek. Maar dit is lekker en ons kla nie. Soos die tyd aanstap word die manne al hoe
Onthou ons het nie beplan om so lank weg te bly nie, so ons het nie skoon klere of onderklere saam met ons nie. Dit is warm en natuurlik sweet ons baie. Daar is ook nie riviere en of damme waarin ons kan swem of bad nie. So wanneer ons gaan slaap, slaap
ons net so met ons klere aan.
Omdat ons vêr van almal en nog wat was en daar geen mense om ons was nie, het ons as ons die oggende opgestaan het so 'n paar tree van ons tente af weggeloop en water afgeslaan. Dit was ons roetine gewees. So bly ons sewe of agt dae in die veld.
Die laaste aand wat ons in die veld was het ons weer so met die klere aan geslaap. Die volgende oggend toe die son sy kop uitsteek word ons so lui, lui wakker. In een van die tentjies hoor ons net so 'n gemompel. Die man staan uit sy tent uit op en staan daar rond.
Hy vra aan almal wat wil hoor of hulle nie iets ruik stink nie.
Nee ons ruik nie juis iets snaaks of stink nie. Maar hy snuif hier en soek daar. Naderhand gaan staan die man so met sy arm en hou 'n boom vas. Dit is al redelik warm en hy sweet na al sy ge soekery. Hy vee sommer toe sy voorkop se sweet teen sy mou af.
Die arme man. Toe hy dit doen vang hy so reukie. Hy snuif en ruik en to kom hy agter dit is hy wat so reukie aan homself het. Hy het die heelaand homself geruik. Ons almal ruik aan onsself en kom toe agter ons het ook so klankie aan ons.
Ons kom terug in die basis en gooi ons kit in die tente. Reguit na die storte toe. Ons het ons klere net so daar neergooi. Was daardie stort nie lekker gewees nie. Ons het seker 'n uur lank so gestaan en stort.
Nadat ons so in 'n mate skoon was, het ons skoon klere aangetrek. Die ander klere het ons seker sewe maal sewe keer gewas om skoon te kry. Die sokkies en onderbroek het ek sommer net weggegooi want ek glo nie iemand sou dit ooit weer skoon kry nie.
Nadat almal weer skoon en netjies was, het ons aangesit vir 'n lekker bord warm kos. Dit was hemels gewees. Daar aan die etenstafel het ons gesien dat almal se "tans" afgewas het. Die lekker bruin "tans" wat ons gehad het was nooit 'n tan gewees nie maar vuiligheid.
Skrywer adminGepubliseer op Desember 4, 2014 Januarie 14, 2015 Kategorieë OuManneLewer kommentaar op Dag Patrollie Van Sewe Dae
Ons was nie baie lank in Angola nie. Ons is opgeroep vir die oorlog en nou is daar nie oorlog nie. So wat doen hulle met ons? Ons dwaal maar so in die noorde van Suidwes rond. Van die een plek na die ander plek toe.
Ons groep kry toe mos die voorreg om een dag die kos trok te escort. Ons ry Ondangwa toe. Daar aangekom moet ons help om hierdie groot trok te laai. Die trok word voor die kos stoor geparkeer en ons staan 'n ry lank van die stoor af na die trok toe.
Maar iemand het 'n gaping gesien. Die ry loop tot by die trok twee mense op die trok en een staan aan die agterkant van die trok langs die wiel. Die wiele van hierdie trok is groot gewees. Daar begin ons om die trok te laai. Die twee wat op die trok is moet ook tel hoeveel
bokse van wat word gepak.
Ok hier begin die ketting met die boeliebief. As die stoorman, sê maar 30 bokse afgetel het, en uitgestuur het, het hy gestop, na die trok gegaan en die aantal bokse getel. Dan is daar ewe skielik net 29. Want die een boks het per ongeluk oor die kant van die trok geval.
So het dit aangegaan. Met al die lekker goed soos kondensmelk het daar een boks verdwyn. Net voor ons gery het en die stoorman terug in die stoor ingegaan het, het die verlore bokse vinnig weer hulle pad gekry na die trok se bak toe. Watter feesmaal was dit nie gewees nie. Heelpad terug kamp toe het ons geëet en genoeg geët.
Ons het teruggery en dit was al donker. Ons verdwaal in ons peetjie in. Ons laat weet die basis per radio dat ons verdwaal het, en sommer net daar gaan slaap waar ons ook al is. Die drywer trek nie eers die trok uit die pad nie en ons slaap sommer so om die trok in die pad. Ons het nie honger gaan slaap nie, want after all was die trok vol kos gewees.
Die volgende oggend toe die son so mooi opkom besluit ons dat ons nou maar weer kan begin soek na ons basis. Die drywer start die trok en ref hom so paar keer. Net toe kraak die radio en die stem oor die radio vra "Het julle nou net die trok gestart ?" Ja se ons, ons het. Daar kom ons agter ons was nie eers 'n kilometer van die kamp af gewees nie.
Heelaand op die sand geslaap waar ons in die kamp kon slaap in ons slaapsakke.
Skrywer adminGepubliseer op Desember 3, 2014 Januarie 14, 2015 Kategorieë OuManneLewer kommentaar op Swerwers
So met ons omwentelinge in Angola het ons so 'n bietjie weggeraak van die regiment af. Ons was so afgesny van almal om ons. Ons het nie geweet waar die res van die mense was nie. En hulle kon ons ook nie kry nie.
So het ons maar gedwaal na die algemene rigting waar ons gedink het hulle is. Die kos voorraad was baie laag gewees. Ons was saam met dit vuil en moeg gewees. Een spesifieke aand sit ons so en hulle roep ons om te kom eet. Ons vat nogal so vol verwagting ons dixies (Twee staal bakkies wat inmekaar pas, en waaruit ons geëet het) na die veldkombuis.
Maar dit was nie nodig gewees om die dixies te vat nie. Ons ete was twee meatballs en so 'n halwe lepel spaghetti gewees. Ons het sommer so ons hande uitgehou en die kok het die kos sommer so in ons hande geskep. Almal het soos honger honde die kos uit hulle hande uitgeëet.
Dit was erg om honger, vuil en moeg te wees. Een sersant het by ons omgekom en ons gevra vir kleingeld. Ons het ons kleingeld vir hom in sy boshoed gesit. Hy is daar weg in die donkerte en ons het nie geweet waar heen hy is nie. Ons het gaan slaap. Die volgende
oggend kom die man en maak ons almal wakker. Ek bedoel vroeg soos 4 uur die oggend.
In die middel van ons kamp was daar een groot bleddie vuur aan die brand. Hy het uitgegaan en 'n bees gaan koop met al die kleingeld by een van die PB's (Plaaslike Bevolking). Hy het hom geslag en aan 'n boom opgehang. Daardie oggend het hy by die
bees gestaan en elkeen 'n groot stuk vleis afgesny.
Ons het vleis, 'n vuur, en sout maar die tools om mee vleis te braai het ontbreek. Nou wat doen ons nou. Iemand kom toe vorendag met die blink gedagte. Sit jou bajonet op jou geweer, ryg die hengse stuk vleis om die bajonet en braai die vleis. Hier staan ons almal
om die vuur met ons gewere se lope in die vuur.
Jy het die loop met die vleis net so paar sekondes in die vuur gehou en dan weer uitgehaal om af te koel. Eindelik het ons die vleis gebraai nie maar so gaar geskroei. Dit was die lekkerste braaivleis wat ek ooit geëet het.
Na al die jare dink ek daaraan hoe stupid was ons gewees. Ons sit in 'n oorlogsgebied, maak een helse vuur en dan staan almal om die vuur en braai vleis. Hulle kon ons seker vir kilometers vêr gesien het. As daar vyande naby aan ons was, was hulle seker te
bang om ons te kom aanval. Want het hulle seker gedink, iemand wat so stupid is om vleis te braai in die middel van 'n stik donker nag is nie bang nie.
Die sersant het later by die Reccies (Verkenningskommando aangesluit) en is jare daarna dood op die grens.
Skrywer adminGepubliseer op Desember 2, 2014 Januarie 14, 2015 Kategorieë OuManneLewer kommentaar op 'n Braai