Barend la Grange is veel meer as net die man wat destyds die skildery The Spear, van oudpres. Jacob Zuma en sy kroonjuwele, geskend het. As bedryfshoof van Suid-Afrika-dag beywer hy hom vir die heropbou van die platteland en om Suid-Afrika ’n beter plek vir almal te maak. As roem sy oogmerk was, kon hy seker vele aansprake daarop maak.
“Die Coligny-forum bestuur die projek in noue samewerking met die plaaslike en provinsiale regering. Dit sluit ook die opposisiepartye in. Goeie verhoudinge is opgebou met die plaaslike EFF-leierskap wat sentraal gestaan het in die opstande wat tot die verwoesting gelei het. Ek moes ’n groep boere toespreek die dag ná ’n plaasmoord. Mense is eers skepties, maar mettertyd kom meer mense van alle groepe aan boord.
Nadat hy aan die Hoër Handelskool Tygerberg gematrikuleer en sy diensplig voltooi het, het sy loopbaan by die departement van finansies begin. Ná drie jaar val hy in by sy pa se taxi-onderneming in die noordelike voorstede van Kaapstad. Daarna sluit hy hom by Sanlam aan waar hy spesialiseer in werknemervoordele en opleiding en die CFP-kwalifikasie vir finansiële beplanners verwerf. Hy verlaat Sanlam in 2001 en begin sy eie risikobestuurmaatskappy wat hy in 2007 aan PSG verkoop. Daarna was hy vir ’n paar jaar saam met sy twee seuns in ’n onderneming betrokke.
Maar by die lees kan jy jouself voortdurend liggies teen die voorkop klap, soos in “bliksem, wie sou raai?”, gevolg deur nog ’n klap agter die kop, soos in “wat ’n beeld!”
Só sê Pieter Dirk-Uys het een van sy dramadosente hom aangeraai om eerder ’n verhoogbestuurder te word as die akteur wat hy aanvanklik wou wees.
“Toe begin sy die show verkoop. Skielik moes ons Aardklop toe – ons het nog nie eens ’n teks gehad nie!” Hulle moes toe vinnig spring, en het met die hulp van Margit se man, Jurg Human, ’n teks geskryf.
“Ek leun nogal na die ‘Afrika’ in Afrikaans. Met my reise het ek my op ’n plek gesit waar, wanneer jy wil weet van die Afrika in Afrikaans, dan moet jy vir Frazer vra.”
Op die vraag oor hoe ’n mens verseker dat jy herhaaldelik gevra word om op te tree, is al die kunstenaars dit eens – jy kan nie snobisties wees nie. Of soos Wicus dit stel: “Moenie ’n idiot wees en verwag mense gaan jou weer vra nie.”
Lee-Ann sê dat daar ’n beduidende verskil is tussen ’n kuns­tenaar en ’n “celebrity”. “As ’n kunstenaar werk jy verskriklik hard – jy moet alles wees. Jou eie bankbestuurder, jou eie stage manager, jy moet jou eie wasgoed was én eie verhoog vee.”
“Daar is soveel dinge in ons land wat werk. Ons sit hier omdat die fees werk. ’n Taal werk. Ons is nog op ons plase, so far so good – dit werk. Ons het nog vryheid van spraak om te sê wat nie werk nie. Optimisme is belangrik.”