Hierdie bydrae bevorder kennis van Bybelse kleursimboliek as ’n belangrike hulpmiddel by die interpretasie van Christelike kuns, met name die Godsdienstige skilderye van die Renaissance in Wes Europa. Vanuit ’n teologiese perspektief word die visuele kuns benader as ’n uitdrukking van geestelike waardes. Met ’n grammaties filologiese metode, maak die artikel ’n saak uit vir die ontvangs van kleur as ’n kreatiewe daarstelling, waarby die medium (materiaal) wat die kleur daar stel deel van die boodskap kan wees. Dit vra om aandag vir die geestelike waarde van kontras (b.v. tussen wit en swart, blou en rood) en gaan nader in op die simboliese rol van die kleure swart, wit, blou en rood in die Skrif. Die artikel wys uit hoe hierdie kleursimboliek help by die interpretasie van godsdienstige Renaissance skilderye en bevestig word deur die liturgiese praktyke van die Westerse Kerk.