As ek werklik net een moet uitsonder, sal dit N.P. van Wyk Louw se “Jy’t weggegaan” wees, omdat daar met net agt reëls ŉ ewigheid se dinge gesê (en nie-gesê) word: “Die spreker se instrument om heelmaking / digterwording daar te stel, is die digterlike woord. Van meet af aan is hierdie bundel ‘n gestaltegewing van transformasie van die spreker. Ek het gereeld ‘n vriend besoek wat by ‘n platewinkel gewerk het om hierdie plate te koop en op ‘n dag het hy vir my gesê: “Albert why do you always listen to this sensitive shit?!” ek het op a ou berig af gekom, wat se dat duisland $80,000 miljoen bestee het om die hawe by luderitz te vergroot,en om die spoorlyn te herstel. die werk was al in 2000 klaar Daar word egter weer (soos in die huisvrougedigte) beklemtoon hoe moeilik dit is om hierdie oomblikke van eenwording, "nou, hier" te behou: "Emmer gee mee: g'n water, g'n wolke. / Tsjijono loop kind op die rug, emmer in die hand."