Snyman verduidelik dat die dryfkrag agter die skryf van die teks legio was: Die Griekse dramaturge Aeschylus (sy Oresteia-trilogie) en Euripides (Iphigenia in Aulis); Al Gore se dokumentêre rolprent An Inconvenient Truth oor aardverwarming; en aan eie bas Grahamstad (waar hy toe gebly het) se munisipaliteit se infrastruktuur wat begin ingee het. “Vir dae was ons sonder water, of een deel van die dorp was kurkdroog en ’n ander deel was oorstroom as gevolg van die soveelste gebarste waterpyp. ’n Mens het nooit geweet as jy ’n kraan oopdraai of daar water gaan wees nie. Soms het daar ’n dik modderstraal uitgeborrel of ’n blasende, sissende droogheid was jou voorland.”
En so het hy uitgekom by Motel Stillewater, waar ’n eienaardige spulletjie mense op ’n godverlate vlakte woon. Dit speel af in die toekoms en water is die duurste hulpbron op aarde. Ingeweef by dié verskrikking van ’n werklikheid, is ’n magiese realisme. Ben Okri se The Famished Road was sy eerste blootstelling aan magiese realisme. “Daarna het ek die Suid-Amerikaanse skrywers verslind, maar het steeds nie geweet hoe om dit vir die verhoog aan te wend nie. Toe op ’n dag lees ek Martin McDonagh se toneelstukke en ek kon nie genoeg van hom kry nie. Die manier hoe hy die Ierse kultuur, magiese realisme, sardoniese humor en geweld saamgooi, was die keerpunt in my skryfwerk. Quentin Tarantino se flieks en Cormac McCarthy se The Road is ook ’n groot invloed.”
Sy werksloopbaan was deurgaans in die dramaveld, by ’n kultuursentrum, by skole en nou ook as departementshoof van teaterkuns by die Presbyterian Ladies’ College in Perth, Australië, waar hy sedert 2014 woon saam met sy vrou en twee kinders. “Ek bestuur die teater (ja, die skool het ’n ongelooflike teater – ek noem dit my speelparkie) en ek is ook ’n drama-en-teater-onderwyser en ’n regisseur.”
Tussendeur het hy hand op papier gesit. Die bannelinge is in 2009 by die KKNK opgevoer en het die Sanlam-prys vir Afrikaanse Toneel gewen. Drie tekste het gevolg, waarvan elkeen vir ’n ATKV-Veertjie benoem is: Die onsigbare kind, Swerfgoed en Pop. Ná ’n voorlegging van sy tekste vir die Kunstekaap se nuwe seisoen in 2013 het hy die pen neergelê. Terugvoering met woorde soos “mense praat nie so nie”, “sensasie” en “onopvoerbaar” het hom geknak.
Om rondom almal se skedules te werk, het hulle reeds in Desember begin repeteer. ’n Organiese proses het begin. Hoe meer hulle met die teks werk, hoe meer lae word blootgelê, hoe meer temas kom na vore. Sy noem op: kwessies rondom grond, die individu versus die massa, die sondes van die vaders, die morele waardes waarmee keuses gemaak word, wraak en vergelding. “Dit is ’n cautionary tale. Hoe water ’n werktuig, ’n verskoning vir geweld word. Hoe dit die beste en die slegste in mense uitbring.”
Sy vertel van die kleurvolle ontwerp en inkleding, die klankbaan en die heerlike aweregse humor. “Swerfgoed steek die leeu met ’n skerp stokkie op sagte plekke, maar dit is ook entertainment. Daar is iets vir oud en jonk (hoewel nie geskik vir kinders nie).”