NG Kerk | wurmblikkie
'n Oop Monoloog: my geloofstorie, Deel 6
Deel 6 – Grieks en Zeplins
Daardie jaar (2007) het ek egter die geleentheid gekry om te begin om Grieks aan te bied by Antieke Tale. Dit was pret – het natuurlik heelwat van die gemeente se tyd gesteel, en met dié dat my MA skripsie nog nie heeltemal klaar was nie, was ek maar bietjie oorwerk. Oorwerk is nie 'n goeie teëlaarde vir teologiese besinning nie. Of is dit juis? Middel daardie jaar is ek die eerste keer oorsee – Duitsland toe, om 'n konferensie by te woon. Het meeste van my spaargeld gebruik wat ek deur al 6 jaar van teologie studies bymekaargemaak het en 'n bietjie geld wat ons dekaan vir my gegee het (maar het toe so suinig geleef dat ek met die terugkomslag 'n kitaar en kamera kon koop en weer later daardie jaar Turkye toe kon gaan – ka-tching!). Dit het daartoe gelei dat ek maar weer die akademiese pad begin stap het – ek het nog ook gedink, hoekom nie voltyds verder swot in SA nie? Dis tog in elk geval wat ek oorsee wil gaan doen.
Êrens in daardie jaar het ons 'n selgroep begin by die kerk, vir jongmense van omtrent my ouderdom. Dit was 'n groot probleem daar – die jong volwassenes. Om eerlik te wees, die inhoud van die selgroep was maar – blugh. Ek wou nie die heeltyd preek nie, so ek het hulle uitgenooi om hulle opinie te lug, maar ek vermoed hulle het nou weer gemeen "jy swot dit", en so aan. Verder het die hele affêre nie baie teologie ingehad nie – ek was dalk in elk geval nog te opinieloos, en wou nie maar net deur die motions gaan nie. Dit voel vir my na die grootste tydmors om iets te doen as dit nie inhoud het nie. So ek gaan nou nie staan en bid en Bybelstudie en allerhande ander goed doen as ek voel dit is juis wat hulle lamlê om nie regtig in die wêreld 'n verskil te maak nie! Meantime het ek ook nie geweet wat om nou juis vir hierdie mense te sê nie. So baie keer het ons maar net gekuier – wat, natuurlik, ook nie 'n slegte ding is nie. Gemeenskap met ander Christene is darem goed.
Ek het een van die ouens in die sel gevra om my bietjie saam te vat Zeplins toe. (Ek dink ons het al hieroor gepraat.) Een van die dinge wat daardie aand op die spits gedryf is vir my, is hoe irrelevant die kerk vir die wêreld is. Wel, OK, ek kan eintlik maar net van die NG kerk praat, en seker eintlik ook maar net oor die paar gemeentes waarmee ek bekend is. Nietemin, dit het wel vir my gevoel of dit die geval was en wat agter dit lê, dink ek, is juis dat die (NG) kerk so ekslusief is. Ons oordeel. Punt. Een van die wonderlikste stukke gereedskap waarmee ons oordeel is sondelyste. Punt. Dit beteken nie ek dink nie daar is nie reg of verkeerd nie – beter of slegter nie – maar ek dink wel dat dit nie ek is wat daardie finale besluit moet maak nie.
Volgende keer: skripsie en Amerika
2 Kommentaar	| Bybel, Duitsland, Geloofsbelydenis, Grieks, NG Kerk, Oop Monoloog	| Sleutelwoorde: antieke tale, grieks, skripsie, Zeplins	| Skakelstruktuur
1 Kommentaar	| Geloofsbelydenis, NG Kerk, Oop Monoloog	| Sleutelwoorde: jeugwerk, opskop, prediking, Waverley-Oos	| Skakelstruktuur
'n Oop Monoloog: my geloofstorie, Deel 3
Deel 3 – my eerste jare op Tuks.
Om een of ander rede ondervind baie teologie studente die eerste jaar as 'n hengse skok. Veral as mens met Sistematiese Teologie begin (dit was lank terug Dogmatiek genoem). Ek het Sistematiese Teologie GELUV! Dit was wel redelik baie werk (in vergelyking met die ander werk), maar dit was soos poeding op 'n Vrydagmiddag. Ek dink daar is 'n paar goed wat my situasie anders gemaak het as van die ander ouens. Ek wou weet. Verder, dink ek, het ek die vermoë gehad om te onderskei tussen wat mense al in die kerk gesê het, en wat Prof Buitendag self sê. Sistematiese Teologie in die eerste paar jare op universiteit is nie 'n vak waarin hulle vir jou sê wat jy moet dink nie of selfs wat reg of verkeerd is om te dink nie; inteendeel, dit is eintlik maar die geskiedenis van die gesprek tot nou toe, sodat jy kan hoor wat gesê is en al klaar weet wat die probleme is met wat jy besig is om te sê. Nie almal in my klas was noodwendig so goed voorberei daarop nie. Wat my betref: ek het eintlik maar nog altyd gedink ek weet te min, so daarom was ek bietjie opinieloos. Ek wou eers al die opsies hoor – eers as mens genoeg inligting het, kan mens 'n opinie hê en 'n besluit neem, was my gevoel. (NB – dit beteken nie ek het nie geglo op hierdie stadium nie!) Eintlik het ek hierdie houding regdeur my 6 jaar van basiese opleiding gehandhaaf. Daar was min goed wat my soveel geïrriteer het as daardie kerkgeskiedenis take waar mens jou opinie moet lug, of 'n vergelyking moet trek met iets in die verlede en dan afleidings daaruit moet maak nie. Vrekkit, ek weet heeltemal te min, het ek gevoel, om enigsins iets te sê hieroor. Dis juis hoekom ek hierheen gekom het – sodat ek meer daarvan kan weet. Ek het nie met 'n vooropgestelde idee van alles kom swot nie!
Terug na my eerste twee jaar van studie toe. Die tale, o, die tale! Wat 'n voorreg om die Bybel te kan lees in die oorspronklike tale! (Darem het ek so 'n effense aanvoeling vir tale.) Dit het, tot 'n groot mate, die plek ingeneem wat die programmering op skool vir my was. Die geskiedenis – wat hand aan hand met die tale gaan – was ook nie te versmaai nie. Ek het onthou spesifiek die een Ou Testament eksamen – 'n deel daarvan was oopboek. Ons kon ons Hebreeuse Bybel en woordeboek saambring, en enige grammatikaboeke wat ons wou. Dit was verseker die lekkerste vraestel wat ek op universiteit geskryf het. Het glad nie omgegee hoeveel ek vir die vraestel het nie – die blote feit dat ek die vertaling kon doen en dit met insig was vir my genoeg.
Een van die metodes wat ons aangeleer is, is die histories-kritiese metode. Dit was wel nie die enigste metode wat ons aangeleer het nie, maar het nogtans 'n belangrike rol gespeel in ons opleiding. Inteendeel, as ek nou daaraan terugdink, was die dosente by Antieke Tale baie gefokus op metodes wat die eenheid van die teks beklemtoon – anders gestel, dat ons werk met hoe die teks vandag voor ons lê. Nogtans is die histories-kritiese metode as 'n belangrike stuk gereedskap in ons tale (en OT en NT) toolbox beskou. Ek moet bieg, hierdie goed fassineer my. Nie omdat ek nie respek het vir die Bybel nie, maar eerder omdat ek baie lief is daarvoor. Ek wil weet waarvandaan het dit gekom, en hoe is dit aanmekaargesit.
Volgende keer: die boek oor die Boek en Universiteitsoord
Leave a Comment »	| Bybel, Geloofsbelydenis, Grieks, kerkgeskiedenis, NG Kerk, Oop Monoloog	| Sleutelwoorde: antieke tale, dogmatiek, grieks, histories-kritiese metode, Nuwe Testament, Ou Testament, sistematiese teologie	| Skakelstruktuur
'n Oop Monoloog: my geloofstorie, Deel 2
Deel 2 – die besluit om teologie te gaan swot
In die April van my matriekjaar was ek op die Winklespruit kamp. Dit was 'n belewenis! (Ek het twee mense daar ontmoet wat later saam met my teologie geswot het.) Ek onthou die droom wat ek in die hart en op die mou rondgedra het daardie tyd: ek wil graag 'n Christen coffee shop begin, met 'n stage waarop ouens lekker Christelike agtergrondmusiek kan maak, 'n lekker ruimte om te gesels en elke nou en dan sluit ons die winkel en hou sommer praise & worship daar in die plek self. Van die ouens wat saam met my op daardie kamp was, onthou dit nog steeds – hulle vra my elke keer hoe ver my coffee shop droom gevorder het. Snaaks genoeg was dit egter ook op daardie kamp dat die idee by my begin posvat het om 'n dominee te word. Dis nie iets wat iemand spesifiek vir my gesê het om te doen nie – dis net iets wat in my hart gaan staan lê het. Dit wou ook nie weggaan nie. Logies het dit natuurlik nie regtig sin gemaak nie. Ek sê toe maar uiteindelik vir my ouers, en nou ja. Op 'n stadium gevra dat hulle die vorms vir my stuur van Tuks af – terloops, ek wou baie graag eerder by Potch geswot het, maar NG ouens mag mos nie. Ek vergeet toe daarvan – nee, ek begin logies daaroor dink en besef dat programmering op die oomblik my lewe is, en geld is ook nie te versmaai nie. Droomkombinasie! Op 'n dag, so uit die bloute uit, sê een van my vriende vir my (wat nie geweet het ek het dit enigsins oorweeg nie – dis wat hy sê) dat sy ma sê dat sy dink ek sal 'n uitstekende jeugpredikant maak. Dieselfde middag kom die vorms van Tuks by ons huis aan.
'n Hele rits gesprekke met verskeie mense het gevolg. My ouers en peetouers was natuurlik bekommerd aangesien daar geen werk vir predikante is nie, en hulle ook nou nie regtig geld kry nie. (Hemel, hulle kry meer as meeste universiteitsdosente. Sheesh.) Die twee predikante waarmee ek gesels het, was oor dieselfde goed bekommerd. Die uiteindelike ooreenkoms met die ouers was dat, as ek my teologie grade klaarmaak, ek dit sal oorweeg om 'n ingenieursgraad te doen, of meer waarskynlik 'n IT graad. Hulle (en ek) was ten volle bereid om dit so om te doen. Daar was 'n hele paar keer dat ek dit oorweeg het, selfs terwyl ek met teologie besig was – al was dit dan om dit deeltyds te doen. Ek dink ons kan darem al teen hierdie tyd sê dit gaan nou nie regtig gebeur nie. ;o)
Dit was toe maar Tukkies toe! Ek dink met groot deernis terug aan my eerste twee jare hier. Wat 'n wonderlike tyd! Dit was nie lank nie, of ek het begin afsien van die idee van 'n jeugpredikant. Al was dit dan nou nie uitgesproke nie. 'n Dosent, ja! Hierdie was uiteindelik die Sondagskool op steriods waarna ek so gesmag het! Die tale, natuurlik, was vir my 'n belewenis. Ek het dit só geniet! (Dalk, selfs, te veel geniet – tot so 'n mate dat ek in sekere opsigte heeltemal asosiaal geword het.)
Volgende keer: my eerste jare op Tuks.
Leave a Comment »	| Geloofsbelydenis, Grieks, musiek, NG Kerk, Oop Monoloog	| Sleutelwoorde: antieke tale, coffee shop, CSV, geloof, grieks, IT, musiek, sondagskool, Winklespruit	| Skakelstruktuur
'n Oop Monoloog: my geloofstorie, Deel 1
Deel 1 – tot net voor matriek
Christen-huis. Die bekende SA storie. Op skool by CSV betrokke, ens. ens. Goeie tye. Had egter g'n begeerte om 'n predikant te word nie – inteendeel. Het vir 'n lang ruk gedink dit moet nogal 'n vervelige job wees. OK, behalwe die kere wat ek gedink het – hoe sou ek hierdie preek gedoen het? Meeste ander kere het ek probeer uitwerk hoe ek die irriterende pilare wat meeste mense in daardie spesifieke kerkgebou se sig belemmer het, uit die weg kon ruim. (Die pilare het al 'n simbool geword van sonde in ons gemeente. Ek het 'n hele paar oplossings uitgedink.)
Sondagskool was 'n redelike drag. Die gewone ou vrae; as jy ouers by die huis Bybel gelees het, was dit eintlik maar 'n bietjie van 'n pyn om in die Sondagskoolklas te sit. Ek onthou veral my standerd 8 jaar. Laaank en uitgerek. Het altyd gewonder of daar nie iets soos Sondagskool op hoërgraad was nie. Hoekom die heeltyd hierdie simpel vrae invul waarmee hulle jou eintlik lei? (Byvoorbeeld: Jesus het ons ______. Hy het aan die _____ gesterf vir ons ______.) Dit het regtig nou nogal vir my bietjie soos tydmors gevoel.
'n Hele paar keer gedurende hierdie tyd het ek die "Jesus kom bly in my hart" tipe gebed gedoen. 'n Paar keer in die kerk, by die skool – daar was altyd mense wat by die skool kom praat het – en soms op sulke random tye. Ek onthou een keer wat ons gery het in daardie rooi Datsun – en net regtig gewonder het. So, toe bid ek maar hard en ernstig. Die een keer wat ek die beste onthou, is seker hier in standerd 6 rond. Dit was in die kerk, en een van die dinge waaraan ek juis sit en dink het was dat ek al hierdie vantevore gedoen het. Daarom het ek spesifiek gevra dat hierdie die laaste keer moet wees – ek onthou ook ek het in my kop dit met 'n testament vergelyk. (Ek dink nie mens het 'n dag en datum nodig nie, maar as ek dan nou een moet noem, dan is dit seker daardie dag.)
Intussen het my belangstelling in rekenaars al hoe meer opgevlam. Ek het al so in standerd 4 se kant met BASIC begin rondspeel op 'n ou Hewlett Packard masjien, maar gelukkig darem op 'n stadium met 'n PC begin werk. Dit het my lewe tot 'n mate oorgeneem – rekenaarspeletjies ook – tot so 'n mate dat ek dikwels vergeet het om te eet terwyl ek besig was om met een of ander ding te speel. Mens wil mos altyd "net gou" kyk of iets werk, en voor jy weet het jy al 'n hele stuk verder gevorder met wat jy besig was. So die plan was om rekenaarsingenieurswese (of elektroniese ingenieurswese) te gaan swot (by Potch) – of ten minste een of ander vorm van IT.
Volgende keer: die besluit om teologie te gaan swot.
Leave a Comment »	| Geloofsbelydenis, NG Kerk, Oop Monoloog	| Sleutelwoorde: CSV, gebed, IT, rekenaarprogrammering, sondagskool	| Skakelstruktuur
Doop, nagmaal en jongdominees (oftewel, proponente)
Toe ek nog jonk en bitter was … nou goed, seker nie die regte woordkeuse nie, eerder semi-rebels-krities … het ek al 'n paar keer kritiek uitgespreek oor die feit dat proponente (dit is nou teologie studente wat afgestudeer is, maar nog nie in 'n gemeente as 'n dominee werk nie) nie die doop en nagmaal kan bedien nie. Hoekom kan ons (want ek is ingesluit in hierdie kategorie) preek dat die spoeg spat, maar nie die sakramente bedien nie (alhoewel hierdie "tekens" nie uit onsself nie, maar van God kom)?
Die mees arrogantste kritiek wat ek uitgespreek het, is in 'n dokument waarin ek my beweegredes moes uiteensit waarom ek 'n proponent / dominee in die NG Kerk wil word. In my inleidingssin kom dit al so bietjie deur:
" … hoekom ek 'n predikant sou wou word in die NG Kerk … "
'n Bietjie later in die dokument sê ek prontuit:
"Alhoewel ek nie verstaan hoekom slegs predikante die doop en nagmaal kan bedien nie, respekteer ek die NG Kerk se siening oor hierdie saak. Ek sal graag self ook hierdie tekens wil bedien. Dít is een van my beweegredes om toegelaat te word om 'n predikant te wees in die NG Kerk familie."
Natuurlik 'n bietjie toegedraai in 'n "ek-verstaan" verskoning, maar my gevoel, dink ek, het duidelik geblyk.
Nie die regte plek hierdie om om verskoning te vra nie – maar, en 'n baie groot MAAR: ek het tot ander insigte gekom. Ek verstaan dinge bietjie beter. Daarom, baie genuanseerd, wil ek my stelling verander: ek dink dis 'n goeie ding dat net predikante wat vas aan 'n gemeente gekoppel is hierdie sakramente kan bedien.
Net eers gou 'n "disclaimer." My verduideliking neem nou 'n idealistiese vorm aan – waarmee ek bedoel, dis die ideaal waarna gemeentes moet streef. Daar is natuurlik nie so ding soos 'n "ideale gemeente" nie, maar soos met baie ander goed in die teologie kan die idee van 'n "ideale gemeente" ons 'n bietjie help om nader daaraan te kom in ons eie gemeentes.
Hier is my verduideliking, kortom:
Die doop en die nagmaal beteken nie veel sonder 'n gemeenskap waarin dit plaasvind nie. Hierdie gemeenskap kan natuurlik op 'n hele aantal maniere verstaan word. Dit het alles te doen met verhoudings; tussen mense in die ganse gemeente. In my "ideale gemeente"-beeld moet 'n dominee dan ook met mense in haar / sy gemeente 'n verhouding opbou; 'n sekere rol vervul in hierdie gemeente, en (sleutelwoorde!) oor 'n lang tydperk 'n pad met hierdie gemeentelede stap.
Met ander woorde: doop en nagmaal is tekens van God se betrokkenheid by die mens; maar hierdie betrokkenheid sluit ook die mens se betrokkenheid by ander mense in. Die regte plek om hierdie tekens dan na vore te laat kom, is natuurlik die primêre waar mense hulle betrokkenheid by God en ander mense uitleef. Dit sluit die predikant in! So, 'n predikant wat vas aan 'n gemeente gekoppel is, is die regte persoon om die simboliek hiervan uit te beeld. QED!
11 Kommentaar	| erediens, NG Kerk	| Sleutelwoorde: doop, gemeenskap, gemeente, kerk, nagmaal, proponent, sakramente	| Skakelstruktuur
"Hy het sy geloof verloor …"
Ek glo nie mens kan geloof vasvat in een definisie nie. Immers, geloof is dit wat ons nie kan sien nie (Heb 11:1), so hoe sal ons nou in elk geval daaraan kan vat? Selfs al praat ons van 'n tasbare geloof. Geloof om uit die bootjie te klim … of binne die kas te bly? Dis deesdae maar troebel water daarbuite!
Alle grappies op 'n stokkie. Ons sukkel om geloof in 'n definisie oor te sit. Dit pla my veral wanneer ek 'n stelling hoor soos: "Hy het sy geloof verloor." Vandag wil ek maar net oor een aspek daarvan praat – deels deur die Anne Rice geloof-debakel ontketen. Die probleem wat ek op die tafel wil sit: ons verstaan geloof in 'n heeltemal te kleine sfeer. My invalshoek is in die vorm van 'n vergelyking: ons verstaan van geloof is soos seewater wat verdamp het, en waarvan net die sout nog agterbly. (Nota: ek skryf as 'n lid van die NG Kerk, in Suid-Afrika; ek wil net solank hierdie punt duidelik maak – dit sal later duidelik word waarom.)
Wat beteken dit om te glo (ingeslote natuurlik Heb 11:1, maar ek vra die vraag 'n bietjie wyer)? Baie mense sou 'n lysie daar stel: as mens in hierdie dinge glo (daar is 'n God; Jesus is God; Jesus het gesterf en het opgestaan) en ook dan vertrou op God – dit is geloof. Kom ons noem dit die sout van die seewater. (Vir my gaan dit in elk geval in 'n groot mate oor vertroue eerder as 'n wete.) Goed, hoe jy hierdie dinge verstaan kan verskil van hoe ek dit verstaan – maar dis nie waaroor ek vandag wil praat nie.
Ek wil vandag oor die water praat.
Die water in ons seewatermengsel is iets wat die hele storie aan mekaar bind. Dit is iets waarin die sout ook – laat ek dit nou al solank uitwys – oplos. Vir alle praktiese doeleindes word al die deeltjies sout met behulp van al die deeltjies water aanmekaargehou en aan mekaar verbind. (Ja, ja, ek weet … chemie was nog nooit my sterkpunt nie, maar hierdie is 'n metafoor!)
Die water, dink ek, is die geloofsgemeenskap. Geloof is eintlik 'n baie minder private ding as wat ons dit altyd wil uitmaak. Ja, dis belangrik dat jy jou geloofsissues vir jouself uitsorteer: maar indien jy in 'n geloofsgemeenskap is, word hierdie issues baie minder belangrik. Minder belangrik in die sin dat die hele geloofsgemeenskap nou dit dra – en dat almal by almal ingeskakel is. Om so daaroor te dink, lei tot 'n baie voller verstaan van geloof: dan praat ons ook van 'n geloof in 'n gemeenskap, en nie van 'n enkele persoon nie. Dan onthou mens ook dat geloof altyd gedeel word.
Twee hedendaagse voorbeelde – en vergewe my as ek hier op tone trap – is die Rooms Katolieke Kerk en die Joodse gemeenskap. Indien ons as Protestantse (Evangeliese?) Christene ons op-die-individu-gerigde definisie van geloof sou gaan toepas op hierdie twee gemeenskappe, sou ons vinnig kon vasstel dat daar heelwat mense is wat "hul geloof verloor het." Veral die Joodse gemeenskap – soos ek dit nou verstaan, natuurlik. Nogtans skakel hierdie mense sonder teenkanting, maar ook vrywillig, in hulle onderskeie geloofsgemeenskappe in; beskryf hulle hulself as deel van hierdie gemeenskappe. Die gemeenskap aanvaar hulle en wys hulle ook nie op 'n harde, jy-is-in-of-jy-is-uit manier tereg nie; oftewel, nie sover ek kan agterkom nie.
In dieselfde asem moet ek daarop wys dat ek nie geloof met kultuur wil vervang nie. Die doel van my skrywe is eerder om daarop te wys hoe nou geloof en gemeenskap met mekaar verbonde is; tot so 'n mate dat ons moeilik 'n stelling kan maak soos: "Sy het haar geloof verloor." Inderdaad, dit kan ons nie sê as "sy" dan nog deel van die geloofsgemeenskap is nie, of hoe?