Indien jy hierdie Desember in die Wes-Kaap gaan vakansie hou en in enige ander plek in die land woon, sal jy waarskynlik die verskil in die gehalte van die politieke bestuur, asook die lewensgehalte, in dié provinsie duidelik kan waarneem.
Die Solidariteit Navorsingsinstituut (SNI) het pas sy Wes-Kaapse Leefbaarheidsmonitor bekendgestel en dit is inderdaad en terselfdertyd vreemde leesstof. Ek gebruik ’n stel aanwysers soos demografie, sosio-ekonomiese omstandighede, dienslewering, geriewe en bestuur om hierdie konsep op munisipale gebied te meet en ken dan ’n indrukspunt toe gegrond op die gegewens vervat in elke munisipaliteit se evaluering.
Kom ons kyk na ’n paar voorbeelde van hoekom die Wes-Kaap so uitstyg bo die res. Slegs die Kannaland-munisipaliteit (wat Ladismith en Calitzdorp insluit) het tydens die ouditeur-generaal se laaste ouditronde ’n negatiewe mening ontvang. Die res was almal ongekwalifiseerd met sommige wat wel bevindinge insluit. Onreëlmatige en vrugtelose uitgawes is laag en korrupsie is eintlik net tot die kleiner binnelandse munisipaliteite beperk.
Desondanks bly die Wes-Kaap ’n soort land van melk en heuning in ’n staat wat groot gebreke op regeringsgebied en groot verval op munisipale terrein toon. Hoewel dit nie as ’n soort paradys geromantiseer moet word nie, bly dit die Kaap van Goeie Hoop in Suid-Afrika.