Karnaval van die diere | Leon von Moltke se blog
Alweer oor reën »
13/10/2010 deur leonvonmoltke
(Met verskoning aan Camille Saint-Saëns)
Die Seisoendraaiwind waai 'n blaarstorm op met uitnodigings vir die komende karnaval. Rooibruin blare dryf tydsaam na benede, land voor die voete van die bosstad se magdom inwoners. Uitnodiging na 'n malse uitrafeling wat tot laat gaan aanhou en almal tot uitspattigheid gaan dryf.
Soggens oefen die ligmeester al flinker om nuwe kleure teen die uitspansel te skilder, wattewolkies help om nuwe skakerings uit die verf te trek. Die yskristalle op die lang maer grassies speel vrolik saam om die lig in alle rigtings op te breek, al is hulle onwaarskynlike deelnemers aan die groot orgie. Hier en daar langs die strate begin boombouers hulle stellasies in sagte groen monderings te tooi. Dit gaan eers langsaam, die koue wintersoggende maak almal traag om gees te vang en voorbereidings te begin tref vir die jaar se grootste beste uithang. Weet seker ook maar dat dit weer 'n harde kuier gaan wees, waarvoor goed stoom opgebou moet word. Die koraalboom besluit te hel daarmee en tooi homself met skelrooi blomme, daag almal uit om te verbeter daarop, beskermd deur dikke dorings dat niemand sy prag kan steel nie.
Dit herinner gemsbok daaraan dat hy hierdie jaar die tamboermajoor is, sy dubbele batonne wat hy statig op die maat van sy gemaklike stertswaai heen en weer gaan wikkel. Op en af gee hy die pas solank aan, moedig almal aan om deel te neem, opgevang te word in die opgewondenheid. Vlakvark loop dronkerig agter hom aan, gretig om te help. Snaaks-snaaks goël hy die bolle wat hy knuffel-knuffel uitgegrawe het op sy weglêtande. Skilpad word uiteindelik bewus daarvan dat hy weer die vlot sal moet ronddra, geverf met nog ringe vir 'n nuwe jaar. Almal raak net ongeduldig dat dit so staaadddiiiig gaan. Slakkie sleep sy tuba agter hom aan in 'n blinkgladde streep, traag om sy etery te laat staan om ogies-op-stokkies paraat in die orkes te gaan speel.
In afwagting vir die karnaval se groot parade pronk die springbokkies hop hop langs die veldjie af, duidelik hoe kaler jonker hoe groter pronker. Volstruis trek sy rooi sokkies aan, begin sy vere regskud vir wat hy weet vanaand later voorlê. Pronkerig loop hy en spog by sy pelle oor die gelukkies wat hy gaan vermag. Die duiwe begin ook nou spoed vang vir die partytjie, neklussies ewe skielik mooier as die hele winter. Koer koer vlieg hulle sirkeldanse om die gehoor, almal se koppe tol so vinnig in die rondte dat hulle duiselig raak. Akasias skud hulle geel pom poms vir die kwêvoëls, laat die grysaards rondval in 'n lompe dans wat kort kort onderbreek word met fladderende vlerkgeklap en luide kwê- kwês. Die kwetterende vet geelvinke vlieg heen en weer met fladderende linte, besig om versiersels en tydelike verblyf te reël, ongelukkig net vir hulleself.
Die verrigtinge kom stadig aan die gang met die koedoes wat stemmig knibbel aan groen takkies, die straat se musikante nog effens ontsteld dat hulle die versierings aan't opeet is. Krieke speel vroeg vroeg nog 'n bietjie op hulle viooltjies terwyl die spinnekoppies almal laat kielielag. Die goggas is maar lugtig vir die kieliespul, dit laat hulle gewoonlik in 'n bietjie van 'n tameletjie – eerder maar by die huis slaap. Brulpaddas is volgende aan die beurt vir die musiekmakery, kraak in 'n deurmekaar koor wat weergalm deur die bos, bonsende heen en weer teen die hoë bome se stamme.
Almal het opgedaag, uitgevat in óf hulle beste óf hulle uitspattigste gewade, winterhare uitgeskud om plek te maak vir blinkgelekte en platgekamde hare. Die statigheid van die parade is vir eers oor, dis tyd om nou behoorlik gróót te gaan. Heuningklokkies lok vrolik die kleurvolle bytjies in hulle gestreepte leotards uit, terwyl die suikerbekkies hulle dronk drink aan nektar uit blommekelkies. Hier en daar probeer 'n rooibok een van die kitskos-ooie te bespring, reg om te paar te midde van die rumoerigheid. Die tarentale is heeltemal te reg vir mekaar, vind sommer belusting reg daar tussen almal, te veel kolletjies om om te gee wie wat sien wat hulle besig is om te doen.
Erdvark besluit om drinkspeletjies te speel. Sy tong laat die miere in reguit rye marsjeer, maar in sy beskonke toestand vergeet hy dat die reguit rye nie veronderstel is om in sy maag op te eindig nie. Watookal, almal geniet dit so dat nie eers die miere te opgewonder raak daaroor nie. 'n Paar probeer vergeefs wegkom op vinnig-aangeplakte ragfyn deurskynende vlerke wat skitter in die laatmiddag se sagte lig. Hulle kom nie ver nie en skarrel verward rond om weer deel te word van die feesvieringe.
Sterretjies vonkel skamerig-ondeund vir mekaar soos hulle om die groot heelal spin in hulle ewig-groterwordende rondomtalie. Net om muurblommetjies te word as die goudgeelmaan die kamer ingegly kom, so aantreklik dat sy almal in haar sig manipuleer. Sy glimlag maak-skaam oor almal by die partytjie, klaarblyklik al hoe reiner witter soos die aand aangaan, die laaste koue sy kloue begin inslaan. Uiteindelik kom 'n wolk tot haar redding met 'n kombersie wat ongelukkig kort kort afval.
Laat in die malle dronke deurmekaarspul storm Hy uit, oë blitsend, bulder vir die orgie om 'n bietjie tot bedaring te kom, die geroesemoes na 'n einde te laat staan. Maar almal, vasgevang in die geesdriftige jagsheid van die karnaval, vergeet om te luister, om enigsins aandag te skenk aan die venynige babelaas wat onvermydelik volg. Skielik begin die bliksemstrale woedend 'n indrukwekkende vertoning van lig oor die oorblywende rinkinkers speel. Almal spat derwaarts om te koes vir die siedende stortvloed wat nou kom, waarvoor die voyeuristiese residente heimlik gesmag het, voor gepleit het – moeg vir die tempo van die orgie, die oënskynlik oneindigende uitspattigheid.
Almal se monde is uitgewas van die stuitigheid, al wat oorbly is om te begin opruim na die storm wat korte mette van die dekadensie gemaak het, op almal se batterye gepis het. Ná die aanvanklike moerigheid oor rondploeter in die slopperige modder tel die gemoedere weer spoed op, dankbaar vir die gefuifery maar heimlik bly dat dit oor is, dat alledaagse bestaan van normaliteit weer die botoon kan begin voer, dat die wilde vergrype gebêre kan word, weggepak kan word vir volgende jaar se karnaval, hopelik nog groter, dronker, meer uitspattig.
op 13/10/2010 at 6:37 nm | Antwoord corina
Ek het nooit geweet die natuur kan so uitbundig sexy wees nie! Hierdié kan my dalk net inspireer om meer tyd buite deur te bring 🙂