Downntown Detroit's River Walker. (Michigan Municipal League / Flickr)
Het die Verenigde State uiteindelik piekverspreiding bereik? Onlangse navorsing, insluitend 'n nuwe studie uit die George Washington Universiteitskool, dui daarop dat die einde van die era van motor-georiënteerde voorstedelike groei op ons is.
In Voetverkeer Vooruit: Rangskik Loopbare Stedelike Wese in Amerika se Grootste Metros [Pdf], Christopher B. Leinberger en Patrick Lynch beweer dat huidige tendense dui op 'n heroriëntering van hoë-digtheid, veeldoelige ontwikkeling wat verwant is aan - maar nie heeltemal die omgekeerde van die middel-twintigste-eeuse oorgawe van die middestad vir die voorstede. Daarbenewens stel hulle voor dat 'n heelhartige omhelsing van loopbare stedelike ontwikkeling die Amerikaanse ekonomie sal versterk, asook die minder tasbare voordele wat verband hou met die lewe en werk in loopbare gemeenskappe.
Leinberger en Lynch het data op kantoor- en kleinhandelruimte gebruik om die dertig grootste metrogebiede van die Verenigde State volgens hul huidige en toekomstige vlakke van loopbare stedelike gebiede te rangskik. Hul analise draai rondom "Walkable Urban Places" of "WalkUPs," wat hulle definieer (gebaseer op metodologie ontwikkel deur die Brookings Institution [pdf]) as streekbeduidende terreine met minstens 1.4 miljoen vierkante voet kantoorruimte en / of 340,000 vierkante voet kleinhandelruimte, plus 'n Walk telling van 70 of groter.
Voet verkeer voor Bepaalde huidige ranglys in terme van die deel van kantoor- en kleinhandelruimte wat nou in WalkUPs geleë is. Toekomstige ranglys is toegeken aan die hand van 'n meer ingewikkelde analise met betrekking tot kantoorruimte-absorpsie, kantoorhuurpremies, en die verspreiding van WalkUPs tussen middelstede en voorstede.
Walkable urbanism van die 30 grootste Amerikaanse metro gebiede: huidige ranglys. (George Washington University School of Business)
Washington, DC, New York, Boston, San Francisco, Chicago en Seattle bo die studie se huidige indeks van loopbare metrogebiede. Dat DC uit New York verdwyn, met 43% in vergelyking met 38% van kantoor- en kleinhandelruimte in WalkUPs, kom as 'n verrassing voor, gegewe die Big Apple se reputasie vir hoëdigtheidslewe. Maar die skrywers van die verslag wys daarop dat, in New York, net soos Chicago, die oorgrote meerderheid van WalkUP-kantoor en kleinhandelruimte in die historiese kern geleë is. Wanneer die lens van analise buite die middestad uitgebrei word, gee DC se meer gebalanseerde mengsel van stedelike en voorstedelike WalkUPs 'n groter deel van die loopbare kommersiële ruimte.
Walkable urbanism van die 30 grootste Amerikaanse metro gebiede: toekomstige ranglys. (George Washington University School of Business)
Voet verkeer voorDie toekomstige ranglys sluit in 'n paar herhalende wenners: Boston, DC, New York, Seattle en San Francisco het dit tot die hoogste vlak van verwagte loopbare stedelike ontwikkeling gemaak. Die ander vier metro-areas in die topvlak-Miami, Atlanta, Detroit en Denver-elk het die indeks geklim as gevolg van hedendaagse tendense. In al hierdie streke, behalwe Detroit, vereis kantoorruimte in WalkUPs 'n huurpremie van minstens 25 persentasie per kantore binne bestuurbare voorstedelike ontwikkelings. In Detroit, 'n soortgelyke situasie lyk waarskynlik in die nabye toekoms, soveel van die belegging in die stad se herstel het op WalkUPs gefokus.
Natuurlik is Leinberger en Lynch se toekomstige indeks nie in klip nie. Op grond van data uit die metropolitaanse gebiede waar WalkUPs alreeds voorkom, insluitend Boston en DC, skat hulle dat miljoene vierkante voet van die nuwe WalkUP-ontwikkeling benodig sal word om die vraag na loopbare kantoor-, kleinhandel- en residensiële ruimte te bevredig. Die konstruksie van WalkUPs op so 'n massiewe skaal, beweer hulle, kan dieselfde volhoubare ekonomiese voordele wat deur voorstedelike ontwikkeling (en sy verwante velde, insluitend padbou, die motorbedryf en finansiering) in die vorige eeu gelewer word. Om hierdie belonings te oes, moet die federale, staats- en plaaslike regering-akteurs en stedelike beplanners egter omhels in watter mate wandelbare stedelike ontwikkeling konvensionele beplanningspraktyke opdoen, aanpassing van soneringsregulasies, finansiële instrumente en infrastruktuurprioriteite.
Massa-vervoer, soos Phoenix se METRO Light Rail, is die sleutel om wandelbaarheid na die voorstede te bring. (Via Wikimedia Commons)
Voet verkeer voor bied ook 'n tweede, en miskien minder voor die hand liggend, les vir WalkUP-ontwikkelaars. Leinberger en Lynch se navorsing toon die belangrikheid van die stedelike-voorstedelike balans om 'n hoë vlak van loopbare stedelike ontwikkeling op die streekskaal te behaal. DC het dit bo-aan die huidige ranglys gelys, en Boston het bo-aan die voorkant Chicago voorgekom, presies omdat hierdie twee metropolitaanse gebiede 'n meer ewe balans het van die loopbare ontwikkeling tussen hul stedelike kern en voorstedelike omring. (Slegs 51% persent van GS se WalkUP kantoor en kleinhandelruimte is in die middestad, in Boston, 67%). Om die geleenthede wat aangebied word deur 'n opgehoopte vraag na loopbare plekke ten volle te realiseer, moet ontwikkelaars buite die stad kyk. Dit vereis op sy beurt sekere hindernisse, insluitende afgeskikte of nie-bestaande streeksvervoerstelsels en voorstedelike weerstand teen hoëdigtheidsontwikkeling.
Voet verkeer voor oortuigend bewys dat in 'n aantal plekke "walkable urban" vervang is "bestuurbare voorstedelike" as die ontwikkelingsmodel van keuse vir sake-eienaars, kantoorwerkers en koper. Tog is dit ook duidelik dat die einde van die uitstorting ver van gewaarborg is. Eerder as 'n absolute punt, lyk dit of die huidige oomblik een van die geleenthede is. As dit aangepak word, kan die geleentheid om ontwikkelingsenergie in WalkUPs te kanaliseer, diepgaande positiewe impak hê as die alledaagse genot om te leef en werk in digte, toeganklike wyk. As dit geïgnoreer word, kan die loopbare-stedelike oomblik goed verbygaan, en die vervanging van die motor-voorstad met 'n meer volhoubare, sosiaal-ryker alternatief sal 'n verre doel bly.
Downtown Silver Spring, een van die vele voorstedelike WalkUPs in die Washington, DC metro streek. (Die Peterson Cos. / / Www.flickr.com/photos/[EMAIL PROTECTED]/ 6426661321 "> Flickr)
Anna Bergren Miller is 'n vryskutskrywer wat spesialiseer in die beboude omgewing. Haar belange sluit in kontemporêre ontwerppraktyk, digitale ontwerp en vervaardiging, die geskiedenis van argitektuur en stadsbeplanning, en openbare argitektuur. Sy het 'n PhD in Argitektuur aan die Harvard Universiteit, waar sy 'n proefskrif geskryf het oor die argitektuur en beplanning van die Verenigde State-weermagposte tussen die wêreldoorlog I en II. Anna woon in Santa Barbara, Kalifornië.