Selfs die wind het die wrede geaardheid van vlamme aangeneem. Om die deur oop te maak, was soos om in ’n mikrogolf te stap. Die enigste verlossing was om my kop neffens die ysblokke neer te lê in die vrieskas.
Dié het die oorywerige somer se bose intensies gestuit soos ’n verkeerspolisiebeampte. Elke druppel wat die aarde getref het, was soos spoeg wat spat van ’n liefdevolle, passievolle soen.
Liewe Hemel! Ek is vroeg die een oggend wakker gemaak met ’n blou slag. Eers dag ek dit is ’n booswig wat toeslaan – Suid-Afrika het ’n vyfde seisoen wat 365 dae lank is en dit is die misdaadseisoen.
Ek het ’n hele paar keer aan my duvet geklou, want die bliksemstraal het my bekruip asof dit my aspris probeer bangmaak.
Ek vra net vir ’n gemaklike middelpunt tussen die son se gebak en die wolke se geblerts. My waardering ken geen einde nie.
Hoewel Suid-Afrika se vyfde seisoen baie onaangenaam is, is ons ander vier darem heerlik. Ons het hier en daar ’n ongehoorsame weer, maar oor die algemeen is ons redelik bederf.