Daar is nog plek - en om die waarheid te sê - Ons benodig MENSE en VOERTUIE (4x4) en fondse vir die Uitreik na Rchtersveld [en ja, dit is Blommetyd - so ons gaan baie blomme te sien kry tydens die uitreik ook]
Daar is al baie boeke geskryf oor geloof en wat dit eintlik is en hoe om te glo. Ek glo daar is ook doktorale proefskrifte geskryf oor die onderwerp en teologiese verhandelinge en konferensies en seminare. Want geloof is tog die wortel van ons ... wel geloof.
En dan kom ‘n mens met ’n uitreik, waar ons ‘gelowiges’ die evangelie wil verkondig, op ’n afgeleë plekkie in die Kalahari waar daar nie eers ’n kerktoring te sien is nie, die leraar een keer in drie maande kom diens hou, baie van die ouer mense nie eers ordentlik kan lees nie en wat kry jy daar. Geloof!
So kom ’n groepie van die uitreik span by ’n huisie aan. Die tannie, ook al ’n grootmens, sit en luister na die geselskap, ok maar bly iemand kom kuier, is nie aldag dat daar kuiermense van die stad by haar huisie kom nie. Julle wat die Kalahari ken sal weet dat die mense se beddens buite op die stoep staan. In die somer kan g’n mens binne die huis slaap nie. In die dorpe het ons mos darem koelers en goeters wat die huis draaglik maak, maar nie daar diep in die duine in waar die huise maar onlangs eers krag gekry het nie.
Kom daar dan nou besoekers, dra die huismense ’n stoel of wat uit en anders sit maar so op die beddens rond. Die tannie sit toe ook daar op die bed. Kiertsregop, swart rokkie wat to net bo die enkels hang, wit sakdoekie wat sy in haar hande mee woel. Dan trek sy die sakdoekie, dan frommel sy hom in die linkerhand net om hom weer uit te trek en plat te stryk oor haar knieë voor sy hom weer frommel.
En soos dit maar gaan met ’n uitreik neig die gesprek toe na die geestelike toe en die onvermydelike vraag: “Glo Tannie?”
En toe vertel die tannie hulle. Haar oorle man is nou al baie jare oorle en sy het maar self die kindertjies groot gesukkel. “Meneer weet mos, hier is nie eintlik werk hier rond nie en daardie jare was die ou toelagies ook maar skraps wat ons van die regering gekry het.” Noudat die kinders darem groot is en tweetjies werk in die stad, gaan dit darem beter, hulle stuur elke maand ’n ou ietsie huis toe.
In elk geval so kom dit dat daar op ’n dag geen, maar geen kos in die huis is nie, nie eers ’n bietjie pap-meel nie. “Wat kan ek maak Meneer? Ek het nog nooit gebedel nie. Ek gaan maar op my kniege, en ek vra vir Jesus: Nou wat nou? Die kindertjies kyk vir my, waar moet ek nou vir hulle kos kry?”
“Meneer en ek staan daar op en ek sê vir die kinders hulle moet kom dat ons kan gaan hout maak. Hulle stry nog eers en sê: “Mar Ma, hies dan niks om gaar te maak nie, waa-voor sal ons loop hout maak?” Maar ek loop net en hulle darem agterna. Meneer en so met almal wat ma ’n houtjie soek vir kosmaak, is die nabyse bosse ook maar uitgedun, so ons loop vêr daai dag, ons loop tot douer annerkant daarie duine wat Meneer daar sien.” En sy wys met ’n rumatiek getrekte vingertjie so na waar die son ondergaan se rigting.
“Meneer sal nie glo nie, maar toe ek die deur oopmaak toes daar ’n koevertjie met vyftag rand in. Daarie tyd was vyftag rand darem nog geld gewees Meneer. Ek kon toe vir Boetiekie stuur lat hy by die winkeltjie vir ons loop meel haal en suiker en ’n koffietjie.”
Ons gaan onbekende en bekende gebiede in. Ons gaan slegte, slegter en slegste paaie aandurf. Ons gaan. Maar jou gebed en jou bydrae maak die groot verskil. Hoeveel bydra? Soos wat jou hart sê. Die bedoeling is dat elkeen wat gaan ‘n “borg” moet hê, dat hy/sy sal wèèt hy/sy is gestuur en dus nie met eie geld / fondse sal gaan nie.
Dankie vir jou tyd en gesindheid. Bydraes kan deur die NG Gemeente Pretoria-Garsfontein se rekening gemaak word. Ek sal opreg waardeer as jy my ook net sal laat weet (dit maak die begroting makliker as ek ook weet wat ons het en wat nog kort). Daar is ook ‘n spesiale uitreikrekening wat ons vir uitreike geskep het, as jy voel om liewer daarlangs by te dra. Die kontrole bly daar maar die admin is minder.