Gonzalo Fernández de Córdoba, 1453-1515 - Inligting
Gonzalo Fernández de Córdoba (El Gran Capitán), 1453-1515, was 'n Spaanse generaal wat die infanterie in die vroeë stadiums van die Italiaanse oorloë hervorm het en gehelp het om die beroemde tercio vorming wat die Spaanse leërs gedurende die sestiende eeu so formidabel gemaak het.
Cordoba betree die Castiliaanse hof op 13 -jarige ouderdom. In 1474 erf Isabella die troon, maar moes byna onmiddellik 'n burgeroorlog veg om haar nuwe titel te behou. Cordoba het tydens hierdie gevegte bekendheid verwerf en daarna aan die latere stadiums van die verowering van Granada deelgeneem. In 1492 was hy een van die twee kommissarisse wat gekies is om oor die finale oorgawe van Granada te onderhandel, al was hy nog net minder as dertig.
In 1495 is hy na Sicilië gestuur om Ferdinand II te ondersteun tydens die ingryping van Aragon teen Karel VIII van Frankryk, wat die Koninkryk van Napels geëis en binnegeval het (Eerste Italiaanse Oorlog/ Italiaanse Oorlog van Karel VIII), en Napels van Ferdinand se neefs geneem. Charles was toe die teiken van 'n aansienlike koalisie wat die keiser Maximilian, Isabella en Ferdinand van Spanje, Venesië en sy voormalige bondgenote in Milaan insluit. Hy besluit om terug te trek na die noorde, en laat Gilbert, hertog van Montpensier, as sy onderkoning in Napels optree. Terwyl Charles noordwaarts terugtrek, berei Cordoba en Ferdinand van Napels voor om terug te keer na die vasteland.
Cordoba se eerste geveg in Italië was 'n seldsame nederlaag. In die somer van 1495 beland hy op die vasteland met 'n leër wat 'n aansienlike menigte swaard- en skildmanne insluit met ervaring van die gevegte in Granada. Hierdie leër het 'n Franse mag onder Bernard Stuart, Seigneur d'Aubigny, te Seminara (28 Junie 1495) raakgeloop en is deur sy Switserse huursoldate verslaan. Daar word gesê dat hierdie nederlaag Cordoba se hervormings van die Spaanse infanterie veroorsaak het, wat dit in 'n groot wapenwapen gemaak het en die Spaanse tercios in Europa gevrees. Cordoba se bydrae tot die ontwikkeling was om 'n mag te skep wat boeties en pikemen kombineer en die beste uit albei wapens haal.
Die Franse oorwinning by Seminara het hulle nie veel gebaat nie. Ferdinand verhuis langs die kus na Napels en verwelkom in Julie die stad. Montpensier het in Julie 1496 by Aversa oorgegee en teen die einde van die jaar het die laaste Franse vestings geval.
Cordoba het lank genoeg in Italië gebly om pous Alexander te help om die vesting by Ostia, wat nog deur die Franse beset was, terug te neem. Hy is beloon met 'n Romeinse triomf en 'n goue roos.
In 1500 keer Cordoba terug na Italië aan die hoof van 'n groter leër. Hierdie keer was die amptelike rede vir sy teenwoordigheid die Ottomaanse bedreiging, en hy het inderdaad deelgeneem aan 'n gesamentlike veldtog met die Venesiërs om die eiland Kefalonia (Desember 1500) te verower. Maar agter die skerms het Ferdinand van Aragon en Lodewyk XII, die nuwe koning van Frankryk, 'n geheime ooreenkoms bereik om die koninkryk van Napels te verdeel. Die Tweede Italiaanse Oorlog/ Italiaanse Oorlog van Lodewyk XII het in die noorde begin, met 'n taamlik indrukwekkende Franse inval in die Hertogdom Milaan, wat twee keer verower moes word (1499 en 1500). Die tydelike bondgenote oorheers toe Napels. Cordoba word onderkoning van Napels.
Aan die begin van 1502 beleër Gonsalvo de Cordoba Taranto, een van die laaste plekke wat die Napolitaanse dinastie beklee het. Die stad het uiteindelik geval toe Cordoba 'n vloot oor land in 'n meer aan die agterkant van die stad geneem het (Maart 1502).
Die Franse en Spaanse het gou uitgeval, met Franse troepe wat beslag gelê het op gebiede wat waarskynlik aan die Spanjaarde toegewys was. Aanvanklik het die Franse die voordeel gehad, en vir agt maande lank was Cordoba in Barletta losgemaak deur Louis d'Armangnac, hertog van Nemours. Spaanse versterkings het toe oor die see aangekom. Cordoba het die Franse aangeval en 'n groot oorwinning op Cerignola (28 April 1503) behaal. Sy herorganiseerde infanterie speel 'n groot rol in die geveg, toe die gevestigde Spaanse infanterie 'n Franse aanval met 'n vuurwapen verslaan het. Nemours is in die geveg dood. Die manne van Cordoba het Napels op 13 Mei verower en in Junie 'n beleg van Gaeta begin.
Die Franse herorganiseer gou, en in Oktober word Cordoba gedwing om terug te trek uit Gaeta. 'N Dooiepunt ontwikkel op die Garigliano -rivier naby Cassino. Beide kante het verliese in skermutselings en moeraskoors gely voordat Spaanse versterkings opgedaag het. Weer het Cordoba hiervan voordeel getrek en 'n aanslag oor die oorstroomde riviermonding geloods. Die gevolglike stryd om die Garigliano (28-29 Desember 1503) was 'n tweede groot Spaanse oorwinning en het die Franse bedreiging vir Napels effektief beëindig. Cordoba was al voor hierdie gevegte bekend as el Gran Capitán, maar dit het sy reputasie bevestig. Alhoewel die Franse gedurende die lang Italiaanse oorloë aanhou om Napels te eis, het hulle nooit weer die Spaanse beheer oor die gebied ernstig bedreig nie.
Cordoba het as onderkoning in Napels gebly tot 1507 toe Ferdinand persoonlik gekom het om as koning van Napels bevestig te word. Toe Ferdinand na Spanje vertrek, het hy Cordoba saamgeneem en sy militêre loopbaan effektief beëindig (die loopbaan van Cordoba was in die hof van koningin Isabella van Castilië, maar haar dood het sy grootste steun in die Spaanse hof verwyder). Daar was sprake daarvan om hom bevel te gee oor die Army of the Holy League na die verpletterende Franse oorwinning op Ravenna in 1512, maar uiteindelik het daar niks van gekom nie. Hy het wel 'n opdrag ontvang om troepe te werf en het 'n magdom van 'n paar duisend man opgehef voor die einde van die krisis beteken dat Ferdinand die kommissie onttrek. Cordoba sterf in 1515, 62 jaar oud.