Haar soort geluk: “Om alleen in die Karooveld te wees, vry om selfs op my ouderdom te huppel en te lag. Dis vir my ’n oomblik van ekstatiese geluk. Maar nie minder nie, om oor die dinge wat saak maak met iemand te gesels wat my taal praat met die lippe en die hart. Ook die voorreg om my beskeie talent te gebruik. Dit bring ’n ander bitter-soet soort geluk en suiwer dankbaarheid as ek dink aan die baie mense vir wie hul dagtaak dooie sleur is.”
“As ’n mens wil skryf, moet jy opoffer. Ek beskou my skryfwerk as ’n Godgegewe talent, want Hy is ook God van die letterkunde. Wat anders as ’n Baasstorieverteller was Christus met Sy wonderlike gelykenisse?”
“Ek beskou myself nie as ’n woordkunstenaar nie, maar wel as ’n filosoof. Ek wil wel hê dat elke woord, paragraaf of hoofstuk iets moet sê, maar ek is nie noulettend op elke ou woordjie nie. Ek skryf net.”
Oor die feit dat sy nêrens ingeskakel het by enige letterkundige generasie of beweging nie: “Is dit ’n sonde? Ek gaan my eie gang. Dis die soort lewe wat ek lei, dis my besondere temperament. Ek is van nature ’n eenloper. Ek is agterdogtig teen in die bondel doen. Ek is geen meeloper nie. Wat sal die ander skrywers van my dink as ek my laat voorsê?”
“’n Boek rus op jou. Jy wil dit van jou gewete afkry. Alleen kan jy dikwels nie. En as dit afgehandel is, is daar wonderlike verligting. Jou las word ook ou vreugde. Maar dan is die ander boek reeds in jou kop. Terwyl jy aan die vorige een gewerk het, het die tema boontoe gekom. Dan maal dit by jou en jy weet net jy het nog nie klaar geskryf nie.”