5 Bekende sjefs wat vir diskriminasie gedagvaar is - Nuwe resepte
5 Bekende sjefs wat vir diskriminasie gedagvaar is
U sal verbaas wees dat sommige van hierdie sjefs van vooroordeel beskuldig is
Sjef Daniel Boulud is in 2007 aangekla vir diskriminasie.
Die restaurantbedryf is 'n litigiese en met goeie rede: baie werknemers is uit hul wenke gesweer en teen hulle gediskrimineer, en selfs 'n paar van die bekendste sjefs in Amerika is gedagvaar. Hier is vyf.
In Desember 2014 is sjef Caesar Ramirez en eienaar Moe Issa van die Chef's Table in New York met 'n Michelin-ster in Brooklyn Fare gedagvaar deur 'n groepsgeding deur 'n voormalige sous-sjef, 'n voorbereidingskok en verskeie bedieners wat verskeie bewerings van diskriminasie en loondiefstal. Hulle het nie net beweer dat 'n aansienlike deel van die wenke, oortyd en dienskoste van hulle teruggehou is nie, maar dat die sjef diskrimineer teen Asiatiese werknemers. Die restaurant sukkel nog met die regsgeding.
In 2009, sjef Anne Burrell is gedagvaar deur voormalige werknemers van haar restaurant Centro Vinoteca. Volgens die saak het Burrell na haar vroulike werknemers verwys met afbrekende name. Geen woord oor hoe die saak verloop het nie.
In Augustus 2014, sjef David Burke is gedagvaar deur 'n voormalige werknemer van David Burke Townhouse wat beweer het dat Burke sy Moslem -oortuigings nie verdra nie. Volgens die regsgeding is die werknemer verbied om elke Vrydag die restaurant 'n paar uur te verlaat om te bid, en toe hy weggaan om te bid, is hy afgedank.
Paula Deen is beroemd vir diskriminasie in 2012, toe 'n swart voormalige werknemer van oom Bubba's, 'n restaurant wat Deen en haar broer Bubba besit, beweer dat sy onderhewig was aan seksuele teistering en rasaanstootlike praatjies deur Paula. Deen het haar kontrak met Food Network sowel as die meeste van haar goedkeuringskontrakte verloor toe sy onder eed erken het dat sy rasse -beledigings gebruik het, en die regsgeding is laat vaar die volgende jaar.
Selfs Daniel Boulud is nie vreemd om gedagvaar te word nie. In 2007 het sewe huidige en voormalige werknemers uit Latyns -Amerika en Bangladesj beweer dat wit werkers voor hulle gepromoveer word, en dat Boulud en sy bestuur rasse -beledigings gebruik. Die saak is afgehandel, met die werknemers wat agt persent verhogings gekry het en bestuurders opleiding in rassensitiwiteit gekry het.
Die Onvertelde Waarheid Van Emeril Lagasse
Emeril Lagasse is net so bekend vir sy gewaagde Cajun -kookkuns as wat hy skree "Bam!" Hy was 'n pionier van Food Network, en sy twee programme, Die essensie van Emeril en Emeril Live, het die bekendstelling en fortuin van die begin-kabelstasie gebring. Maar Lagasse was nie net 'n bekende sjef nie. Gedurende die 15 jaar wat ons gesien het hoe hy '' 'n kerf '' deur 'gah-lic' in vlamgemaakte braaipanne gooi, bou hy ook 'n ryk van 13 bekroonde restaurante en skryf hy 19 topverkoper kookboeke. Lagasse se liefdadigheidswerk het in 2013 ook nie ongesiens verbygegaan nie, en die James Beard -stigting het hom Humanitarian of the Year toegeken.
Sedert Food Network hom in 2007 die geleentheid gebied het, was Lagasse in 'n dosyn vertonings as ster of gas. Nie almal was suksesse nie, en een - Emeril's Florida - word tans ondersoek deur die Florida House of Representatives. Lagasse het deur die jare tientalle onderhoude gegee, en hy wil veral onthou word as 'n restaurateur. Daar is baie meer aan Lagasse as "bam!" Hou aan om te lees, en u sal uitvind wat u nie van Emeril Lagasse geweet het nie.
Deel Alle deelopsies vir: Die werklike probleem met Paula Deen
"Dit is 'n boek oor swart estetika sonder swart mense," skryf Lauren Michele Jackson in die inleiding tot Wit negers: toe Cornrows in Vogue was ... en ander gedagtes oor kulturele toe -eiening, 12 November, soos Jackson in nege essays illustreer, raak die verskynsel alle fasette van die Amerikaanse populêre kultuur: "The Pop Star" oorweeg hoe Christina Aguilera swart estetika aangeneem het om haar beeld te herontdek, terwyl "The Cover Girl" die verband ondersoek tussen Kim Kardashian die nabyheid van swartheid en haar toename in die algemene gewildheid.
"The Chef" ondervra kulturele toe -eiening in kos. In hierdie uittreksel uit die hoofstuk neem Jackson die Paula Deen -verhaal aan: haar opkomende resepte van 'n ongekrediteerde swart sjef, 'n regsgeding dit het gelei tot die erkenning dat Deen die N-woord gebruik het en waarom haar rassisme nie die oorsaak van haar uiteindelike ondergang was nie. - Monica Burton
Haar verhaal begin met oorkom. Paula het 'n 'heerlike kinderjare' gehad, volgens haar memoires, toe sy grootgeword het in Albany, Georgia. Teen haar jong volwassenheid het haar lewe egter erg gevoel. 'Die tragedies het begin,' skryf sy. 'En saam met hulle het ek begin sterf.' Teen drie-en-twintig verloor Deen albei haar ouers aan herhaalde gesondheidsprobleme, en sy het 'n suur huwelik (met 'n mishandelde alkoholis), twee jong kinders, haar sestienjarige jonger broer en 'n sluipende angs agtergelaat. Buite wêreld. 'Ek het baie oggende wakker geword en gewonder of dit die dag is waarop ek sou sterf,' het Paula gesê. 'En hierdie gedagtes het net twintig jaar lank aangegaan, min of meer.'
In die dekades wat meestal weens haar agorafobie in haar huis gebly het, het sy resepte van haar ouma Paul vervolmaak: skilpadsoep, gebraaide hoender en gebakte perske -geregte gekruid met kruie, vetrug, pepers en varkjowels. Te arm vir terapie en nie ondersteun deur haar geloof nie, Paula het eers na haar egskeiding in die veertigerjare na die wêreld teruggekeer en middagete vol ham- en hoenderslaai -toebroodjies en piesangpoeding aan werkers in die middestad van Savannah verkoop. Sy het 'n klein restaurant oopgemaak, daarna 'n ander, groter restaurant. Sy publiseer 'n kookboek met Random House in 1998, wat deur QVC verskyn het en verkoop sewentig duisend eksemplare op een dag. Binne vyf jaar sou sy verskyn Die Oprah Winfrey Show en bied haar eie vertoning aan, Paula's Home Cooking, op die Food Network. Binne nog vyf jaar sou sy spog met twee restaurante, 'n tydskrif, verskeie televisieprogramme, talle kookboeke, haar eie reeks kookgerei en 'n klein rol in die film van 2005 Elizabethtown.
Voorafbestelling Wit negers nou by Amazon of Powell's.
Paula het die gesig van die Suidelike kombuis geword, alhoewel die beter kwalifikasie vir haar geregte meer soos 'trooskos' is. Gebakte macaroni en kaas, romerige kapokaartappels, kaasgrote, gebraaide hoender, mayo-forward slawies, perske skoenlapper à la mode, grondboontjiebotterballetjies, 'n burger tussen twee donuts-haar resepte roep nie 'n besonder lewendige gevoel van enige streek op nie wat homself suidelik noem. Hulle roep wel 'n kader emosies op wat nie-Suid-Afrikaners graag in die suide vasmaak: warmte, eenvoud, nostalgie en weer troos. Dit is die soort kos wat 'n middagslapie voorafgegaan word, wat fiksheidsliefhebbers soos die plaag vermy of dalk vir die noodlottige "bedrogdag" hou. Botter, baie daarvan, mayonnaise by die bad, vetgemaakte groente, cheddar wat oral drup, liberale sout en peper, maar speserye aan die yl kant. Paula se kritici noem haar 'n 'gemakskok', 'n etiket wat met die Food Network -talent Rachael Ray gedeel word, wat kokke aandui wat meer persoonlikheid as sjef is. As dit waar is, is gemak, net soos troos, steeds 'n deug vir die suidelike nie -hoof. Deur die snye kaaskoekies in sjokolade te bedek, in wonton-omhulsels te rol, diep gebraai en met poedersuiker bedek, laat Paula kykers toe om te begin met iets uit die afdeling vir bevrore kos of "U kan u eie maak," sê sy onmiddellik sonder verdere instruksies oor hoe dit gedoen kan word. Haar 'Symphony Brownies' begin met voorafverpakte brownie -mengsel, die 'spesiale' draai is 'n laag Hershey se sjokoladestafies in die beslag. Geen haastige ouer of 'n gebroke universiteitstudent of 'n eerste ete-gasheer sal 'n vermoeiende lys bestanddele teëkom as hulle na een van Paula se resepte kyk nie. Paula se resep vir gebakte hoender benodig slegs drie geurmiddels: sout, swartpeper en knoffelpoeier.
Dan is daar die vrou self. Sy kom direk uit 'n Disney -prentjie - en nie Lied van die Suide, maar iets meer Renaissance -era, toe stereotipes nog steeds pret was en rassisme baie minder duidelik was, selfs al het u agterkop geweet dit is daar. Sy is die ouma wat in die stad Yankees probeer vergeet en geweldig skuldig voel, waarvoor hulle 'n gepaste surrogaat moet vind. Sy is nie perfek of gepoleer nie, sy lek haar duim en bedek onvolmaakthede met fudge en suiker. Sy sal snak as sy 'n taai spoor van gesmelte kaas sien en 'n burger met 'n gebraaide eier bo -op behandel soos 'n avontuur van Travel Channel - en sy hou van die burger medium goed. Sy is sterk soos mense sê dat hulle van hul kokke hou (selfs as vroulike sjefs-beroemdhede of andersins-selde aan die grootte-gebaseerde ondersoek ontkom). Sy is veilig in die manier waarop Amerika vroue van haar ouderdom en grootte ontleed, en tog word sy vir ewig meisiekindig. Kortom, sy is die wit Mammy, wat Amerika een gebakte lekkerny op 'n slag volmaak.
In Maart 2012 het Lisa Jackson, die voormalige wit bestuurder van Uncle Bubba's Seafood & amp Oyster House, in Savannah, Georgia, 'n regsgeding teen die eienaars, Deen en haar broer (Bubba Deen) aanhangig gemaak op grond van rassisme en seksuele teistering. Jackson beweer dat swart werknemers 'n hoër standaard van prestasie het en dat hulle badkamers en ingange moet gebruik wat apart van wit werknemers is. Sy het ook beweer dat Bubba dikwels rassistiese opmerkings en seksuele opmerkings gemaak het en haar gedwing het om saam met hom na pornografie te kyk, behalwe dat hy ander werknemers in die hande het. Paula word daarvan beskuldig dat sy haar broer se gedrag moontlik gemaak het. Erger nog, die pak beskryf Paula se betrokkenheid by die troue van Bubba in 2007 as 'n begeerte om 'n ou suid-fantasie volledig te herskep, met neger-tapdansers en al. In Mei 2013 het Paula 'n video -opname gemaak en in Junie 2013, Nasionale ondersoeker beweer dit het die beeldmateriaal. Binne vier en twintig uur verskyn die afskrif van die deposito aanlyn. Paula het die aantygings van diskriminasie teen haar en haar broer ontken, maar wat sy wel onthul het, was amper net so erg. Sy het erken dat sy haar hoop uitgespreek het dat haar broer 'n egte suidelike plantasie -troue sou beleef wat herinner aan 'n antebellum- of postbellum -era wanneer swart mense op wit mense wag. Sy het erken dat sy in 'n huishouding gewoon het waar grappe wat die N-woord insluit, "voortdurend" aan haar vertel word. Toe sy gevra is of sy ooit die N-woord self gebruik het, antwoord Paula: "Ja, natuurlik."
Dit was die N-woord wat regoor die wêreld gehoor is- weer - en sy het dit nie eers op kamera gesê nie. Laasgenoemde detail bied net die kronkelkamer wat nodig is om Paula die onderwerp van debat te maak. Die saak is in Augustus 2013 sonder toekenning van die hand gewys, maar Food Network, Walmart, Target, Sears, Kmart, Home Depot, Walgreens en verskeie ander ondernemings het reeds meer as 'n maand vroeër die band met Paula verbreek. Ander voormalige werknemers kom na vore met bewerings teen Paula en Bubba - waaronder een wat gesê het dat hulle herhaaldelik 'my klein aap' genoem word - maar die verlies van Paula se brood en botter was al wat nodig was om haar te martel. Terwyl die land 'n droë oog opgelei het in die verhoor en vryspraak van die man wat 'n jong swart tiener koelbloedig vermoor het, het sy ander oog gehuil vir Paula, wat nie net een nie, maar twee video's gepubliseer het waarin hulle "vir almal om verskoning vra". Vir die verkeerde ding wat ek gedoen het. " CNN het 'n ander inwoner van Georgia, Jimmy Carter, gevra om te weeg, wat voel dat die hamer te hard neergeslaan is. Die verkope van Paula se mees onlangse kookboek het die hoogte ingeskiet en van die 1 500's na die eerste plek in Amazon -verkope gestyg.
Paula het nie saggies in daardie goeie nag ingegaan nie, en vir die onkundiges oor die skandaal kan dit lyk asof sy haar beste jare ooit beleef het. Sy het ten minste $ 75 miljoen vir haar maatskappy Paula Deen Ventures by 'n private beleggingsonderneming ingesamel. Sy het die regte op haar Food Network -programme gekoop en dit begin stroom op die Paula Deen Network, haar eie intekeningsstroomplatform. Sy verskyn op Matt Lauer's Vandag wys saam met haar seuns Jamie en Bobby haar nuwe onderneming - en besin ook oor die uitval van die afsetting. Sy verskyn op Steve Harvey, weer met Jamie en Bobby agterna, om dieselfde te doen. Sy het by ABC's aangesluit Dans met die sterre en bereik die sesde week, toe sy uitgeskakel is vir 'n droë ontspanning van Madonna se betowerende "Vogue" optrede tydens die MTV Video Music Awards in 1990. Sy het 'n kookwinkel oopgemaak. Sy het op 'n twintig-stad Paula Deen Live gegaan! toer. Sy het haar eie uitgedrukte kookboeke heruitgegee. Sy het nuwe restaurante geopen onder die Paula Deen's Family Kitchen-franchise, en beloof '' 'n gesinsstyl-ervaring wat gebore is uit die klassieke resepte van die Queen of Southern Cuisine self '. Sy het 'n klerereeks met 'n kreatiewe naam bekendgestel - Paula Deen's Closet. Jamie en Bobby het hul eie Food Network -program laat bel Southern Fried Road Trip.
Dit is ongelooflik wat Amerika ruimte vind om te vergewe en waarvoor dit nie ruimte het nie. N-word-gate was nie Paula se eerste twis nie. In 2012 besoek sy die Vandag show om aan te kondig dat sy met tipe 2-diabetes gediagnoseer is en drie jaar lank bewustelik daarmee saamleef. Sy kondig ook in byna dieselfde asem haar vennootskap aan met Nova Nordisk, 'n Deense farmaseutiese onderneming wat die diabetesmiddel Victoza verkoop. Die kaalgesig-opgedubbelde aankondiging bevestig dat alles wat haar adelaars-kritici weet, waar is. Maande voor haar aankondiging, het wyle Anthony Bourdain gesê, in 'n onderhoud met televisie gids, "Die ergste, gevaarlikste persoon vir Amerika is duidelik Paula Deen. Sy verlustig haar in onheilige verbintenisse met bose korporasies en sy is trots op die feit dat haar kos vir jou sleg is. "* Hy het bygevoeg:" Boonop is haar kos lelik. " Op soek na 'n opvolgaanhaling nadat gerugte oor Paula se dreigende diabetesnuus aan die lig gekom het, het Bourdain sy eie vraag: 'Hoe lank weet sy al?'
Mense voel gebukkend. Dit lyk asof daar iets ernstigs verkeerd was met die gebruik van 'n platform om botteragtige, soet, mayo-belaaide maaltye te druk terwyl 'n toestand met 'n oorsaaklike verband in die populêre kultuur, indien nie heeltemal in medisyne nie, op die bestanddele behandel word. Dit het nie die meeste sin gemaak nie-gebraaide gebakte mac en kaas met spek ontwikkel nie 'n komplekse voedingsprofiel as die persoon dit kook nie doen nie diabetes het. Maar mense het gedink Paula was onverantwoordelik en wou nou voordeel trek uit die teenmiddel vir haar 'slegte' gedrag. Sy het uiteindelik 'n nuwe uitgegee New York Times beste verkoper, Paula Deen sny die vet. Bobby Deen het sy eie spin-off-handelsmerk gekry, en debuteer sy show dieselfde jaar Nie my ma se maaltye nie, herskep 'klassieke' Paula -resepte met minder vet en kalorieë. Die mal was te deursigtig.
Amerikaners voel meer beledig en het meer wreedheid teruggekeer toe hulle besluit het dat die vrou uit haar eie toestand siek geword het as toe hulle ontdek dat sy waarskynlik rassisties is. Om ons vet te maak was onvergeeflik, maar die N-woord was 'n grys gebied. Ek glo mevrou Deen kon tot by die kamera gestap het en die voël met 'n hartlike "Fok jou, neger!" en word steeds vergewe deur die blanke Amerika en Steve Harvey. Haar maklike reis terug in ons goeie genade sê soveel.
Die probleem met Paula het eintlik min te doen met die vraag of sy rassisties is of nie. Dit gaan nie soseer oor die nadraai nie, maar oor hoe 'n vrou soos Paula in die eerste plek Paula moes word. Waarom kon Paula Deen, wie se samehangende suidelike isme neerkom op 'n aksent, bruin en 'n ontbinde kombuis, toegelaat word? die enkele woord oor suidelike kookkuns vir meer as 'n dekade? Daar is absoluut landsmense- wat die Noord- en Suidwes-, Middeweste- en Oos- en Weskus insluit- soos Paula wat saam met Fritos en Bisquick kook en met verpakte krammetjies klaarkom om 'n dollar in 'n onvergewensgesinde ekonomie te probeer rek. Maar dit is nie die rede waarom mense van Paula gehou het nie. Deen het 'n ryk bymekaargemaak omdat sy die weergawe van die suidelike kultuur verteenwoordig, waarmee die Amerikaanse moraliteit saamleef. Die resepte wat nie aan haar aangebore suidelike instinkte toegeskryf word nie, is vaagweg deur 'n familielid uit die suidelike deel oorgedra, wat 'n redelike navraag netjies in die steek laat wanneer 'n swart persoon die erfenis in ag neem-en in die suide is 'n kwessie van wanneer, nie as nie.
In die geval van Paula hoef ons nie lank te soek nie. Dora Charles, 'n swart sjef uit Savannah wat afstam van die deelnemers van Lowcountry, was die onbesonge ruggraat van Paula se ondernemings. Sy het Paula en Bubba's Lady & amp Sons saam met die paar oopgemaak, hoewel nie as mede-eienaar nie, maar deur resepte te ontwikkel en kokke op te lei teen 'n loon van minder as tien dollar per uur, het sy aan die New York Times in 2013. Dit het nie verander toe Paula op televisie kom nie. 'Dit is net tyd dat almal weet dat Paula Deen my nie behandel soos hulle dink dat sy my behandel nie,' het sy gesê. maar deel van haar daaglikse toespraak. Voordat dinge aan die gang was, het Paula vir Charles 'n belofte gemaak: "Hou by my, Dora, en ek belowe jou eendag as ek ryk word, sal jy ryk word." Maar toe die rykdom kom, deel Paula nie. Eers in 2015 sou Charles die geleentheid kry om haar eie boek by 'n groot uitgewer te publiseer na dekades van in die skadu van Paula.
Paula, steeds ryk, beweeg nou meestal op die agtergrond en laat groot verspreiders, sindikasie en tantième die werk doen. Sedert die hoogtepunt van haar sigbaarheid, het 'n ambagsrevolusie die publiek se verhouding verander na die dinge wat mense in hul mond sit, of ten minste hul idees oor hul verhouding met die dinge wat hulle in hul mond sit. Mense wil nou bier met klein hoeveelhede en ou graanbrood, handgemaakte roomys en outydse slagters en mayonnaise gemaak van nie-GMO-olies en eiers wat deur vrylopende hoenders gelê word. Diegene wat dit kan bekostig om die verwerkte en massaprodusente weg te waai, het dit gedoen op soek na iets outentiek. Dit sluit 'n groter belangstelling in egte Suidelike kookkuns in die mees uiteenlopende sin in: streeksbraai, kook in die platteland, maanskyn van die agterplaas, varswatervisbraai. Maar as Amerika iets uit sy liefdesverhouding met Paula geleer het, moet die wysheid nog gesien word. Die wie's wie 'n lys van erfeniskook is grotendeels wit. Selfs die herlewing van die braaivleis, moontlik die swartste kooktegniek binne die Amerikaanse grense, wat gepas en geprys is om by ambagsbeheptheid te pas, word gelei deur meestal wit pitmeesters. Zagat se "12 pitmeesters wat u in die Verenigde State moet weet" noem slegs twee swart pitmeesters, Ed Mitchell en Rodney Scott. Mitchell en Scott, elkeen buitengewoon, is gewoonlik die enigste swart mense op sulke lyste. ('N Versameling van Fox News uit 2015 van "Amerika se invloedrykste braai -pitmeesters en persoonlikhede" het daarin geslaag om swart mense heeltemal te vermy.)
In plaas daarvan om met die verlede (en die hede) van die suidelike kos af te reken, maak blanke Amerikaners rompslomp oor die klein, geldelike restauranteurs wat hulself as argivarisse kan merk, maar dit is 'n ander vorm van fetisjisme, 'n ander manier vir liberale wit Amerikaners om die suide te hê wat hulle wil hê (aangenaam, ryk, groot, smaakvol) sonder die swart en bruin mense wat hulle herinner aan hoe die Suide die Suide geword het.
Uittreksel uitWit negers: toe Cornrows in Vogue was ... en ander gedagtes oor kulturele toe -eiening deur Lauren Michele Jackson (Beacon Press, 2019). Herdruk met toestemming van Beacon Press.
Natalie Nelson is 'n illustreerder en collage -kunstenaar in Atlanta.
Paula Deen hou nie van die haak vir haar kos of gedrag nie
Dit is waar dat 'n federale regter Dinsdag die eise vir rassediskriminasie teen Paula Deen uit die weg geruim het in 'n regsgeding wat deur 'n voormalige restaurantwerknemer aanhangig gemaak is.
Beteken dit dat Deen as 'n rassis onregverdig beledig is en dat sy sal voortkom uit die harde oordeelsmis wat haar omring het, haar plek in die son inneem as die TV-koningin van botter en 'n gesogte ondersteuner van baie produkte wat verband hou met kookkuns? ?
Die regter van die Amerikaanse distrikshof, William T. Moore, het immers nie uitspraak gelewer oor die bewerings deur die voormalige werknemer, Lisa Jackson, dat Deen en haar broer, sakeman, Earl "Bubba" Hiers, 'n nagmerrie van 'n omgewing in hul Savannah geskep of goedgekeur het nie. , Ga., Restaurant. Hy het nie standpunt ingeneem oor die vraag of, soos Jackson beweer het, swart werknemers aan 'n vernederende behandeling en rassistiese beledigings onderwerp is nie.
In plaas daarvan het hy beslis dat Jackson, 'n voormalige hoofbestuurder van oom Bubba's Seafood and Oyster House, nie die wettige reg het om sulke eise ingevolge titel VII van die Burgerregtewet in te dien nie. Aangesien Jackson wit is, het die regter geskryf, is sy "op sy beste ... 'n toevallige slagoffer van die beweerde rassediskriminasie."
In haar pak het Jackson, wat in 2005 vir die afgelope vyf jaar vir Deen en Hiers gewerk het, gesê dat sy 'elke dag wat sy aan die werk gekom het' blootgestel is aan rassediskriminerende gedrag en dat sy 'daaraan gely het' omdat sy die rassediskriminerende vernedering van haar Afro -Amerikaanse personeel. "
Moore het gesê dat die reg om 'harmonieuse werksverhoudings' te hê met haar Afro -Amerikaanse ondergeskiktes en haar 'reg om vry te werk van rasse -teistering' nie die doel is van die deel van die Wet op Burgerregte wat sy probeer beroep het nie. Volgens hom is die wet nie bedoel om rassediskriminasie 'wat op derde partye gerig is' te help regstel nie.
(Daar is uitsonderings, het die regter opgemerk, as daar werklike diskriminasie teen 'n blanke werknemer is, soos in 'n saak van 1986 waar 'n blanke werknemer 'n werkgewer vir rassediskriminasie kon dagvaar nadat die werkgewer geweier het om die man aan te stel omdat hy in 'n interrassige huwelik.)
Maar Jackson, sê die regter, was eenvoudig nie geregtig om te beweer dat sy 'n slagoffer van rassediskriminasie was nie.
'Selfs die tersydestelling van die absurde resultate wat uit die toestemming van so 'n eis kan kom', skryf hy in 'n mening wat Maandag ingedien is, 'om titel VII op hierdie manier te gebruik, sal dien om federale howe as menslike hulpbronafdelings op te neem wat verantwoordelik is vir die oplegging en monitering 'n federale standaard vir harmonie in die werkplek. Heel eenvoudig is harmonie op die werkplek nie 'n belang wat deur titel VII beskerm wil word nie. "
In 'n verklaring het Deana se publisist Elana Weiss gesê: "Soos mevrou Deen al voorheen gesê het, is sy vol vertroue dat diegene wat werklik weet hoe sy haar lewe leef, weet dat sy glo in gelyke geleenthede, vriendelikheid en regverdigheid vir almal."
Die aansienlike skade aan Deen se reputasie sal egter nie gou ongedaan gemaak word nie. In haar verklaring vir die Jackson-saak het sy gepraat oor die gebruik van die n-woord en gesê dat sy nie seker is of grappe wat dit bevat, seermaak nie.
'Dit is nogal moeilik,' het sy gesê. 'Die meeste grappies handel oor Joodse mense, rooikoppe, swart mense. Die meeste grappies teiken - ek weet nie. Ek het nie die grappies gemaak nie, ek weet net nie.
'Hulle is egter gewoonlik gerig op 'n groep. Gays of straight, swart, rooi, jy weet ... ek weet net nie wat om te sê nie. Ek kan nie self bepaal wat 'n ander persoon aanstoot gee nie. "
Nadat ek dit gelees het, was dit nie so moeilik om te dink dat die dinge wat Jackson in haar regsgeding beweer het, nie heeltemal buite karakter was nie.
Sy het gesê Deen fantaseer hardop om swart kelners as slawe aan te trek vir haar broer se huweliksontvangs in 2007.
Sy beweer dat oom Bubba se swart werknemers nie die voorste ingang mag gebruik nie en ook nie die kliëntetoilet mag gebruik nie, 'n beperking wat nie van toepassing is op wit werknemers nie.
Sy het beweer dat Deen se broer, Hiers, gereeld die n-woord en ander rasse-neerhalende woorde gebruik het, en het eenkeer vir sy Afro-Amerikaanse bestuurder/sekuriteitswag gesê: 'Wens u nie dat u al die swart kan vryf en soos ek kan wees nie? "
Deen en haar broer het gesê die bewerings is "skelm en vals".
Tog het die Food Network besluit om nie haar kontrak te hernu nie. Borge soos Sears, J.C. Penney en Walmart het haar in groot hoeveelhede verlaat, uit vrees dat so 'n vereniging hul handelsmerke sou aantas.
Deen se selfbejammerende uitsprake in die nadraai-om mense tydens 'n "Today Show" -verskyning aan te moedig om haar dood te maak deur klippe te gooi as sy lieg dat sy nie 'n rassis is nie-het 'n slegte situasie net baie, baie erger gemaak.
En haar regsprobleme is nog nie verby nie.
Die regter het nie die seksuele teistering -gedeelte van Jackson se regsgeding weggegooi nie, wat hoofsaaklik fokus op bewerings teen Deen se broer, wat daarvan beskuldig word dat hy Jackson vir vyf jaar byna daagliks geteister het en die onderneming soos 'n 'seunsklub' bedryf het.
Jackson het gesê Hiers kyk gereeld na pornografie by die werk en het probeer om haar saam met hom te laat kyk. Sy het gesê dat hy haar die besonderhede van sy besoeke aan strookklubs vertel het en haar gevra het om vir hom foto's van haarself te bring toe sy jonger was. Sy het gesê dat hy misogynistiese seksuele grappe vertel het, kommentaar gelewer het oor die feit dat kelnerinne oorgewig was en dat hulle dit deur Hooter se meisies sou vervang.
Natuurlik sal die howe besluit wat onwettige teistering behels en wat 'n eenvoudige boosheid is.
Maar Paula Deen se dae as 'n kulinêre beroemdheid is net so goed soos haar resepte wat verstop word deur bloedvate.
Paula Deen -skikking: Het geld hande geruil?
Glenn Beck is een van diegene wat die beroemde sjef Paula Deen verdedig het, en beskryf haar gebruik van die N-woord in die verlede as '' 'n skending van politieke korrektheid, niks meer nie 'en suggereer dat sy die slagoffer van' McCarthyism 'was.
Paula Deen se regsprobleme het Vrydag verdwyn. Dit is egter onduidelik of die miljoenêr -beroemde sjef betaal het om dit alles te laat verdwyn.
Lawrence Rosenthal, professor aan die Chapman -universiteit, het gesê dat die prokureurs in die saak 'n algemene en nietemin slim taktiek gebruik het toe hulle Vrydag ooreengekom het om die saak "sonder enige toekenning van koste of vergoeding aan enige party" te laat vaar, volgens 'n hofstuk.
Die taal dui daarop dat geen geld hande uitgeruil het nie. 'N Nader kyk kan egter anders suggereer, met die sleutelwoord "sonder enige toekennings" - wat beteken dat geen hof toesig hoef te word of skade aan enige kant toe te ken nie.
Rosenthal het dit in terme van die leek ingedeel en gesê dat as 'n regter toesig hou oor 'n ooreenkoms, daar papierwerk is wat die terme dokumenteer. Maar in hierdie geval is die ooreenkoms tussen die twee partye bereik. As gevolg hiervan beteken die struktuur van die ooreenkoms dat "niemand [buite die betrokke partye] enige reg op toegang daartoe het nie."
Rosenthal het bygevoeg: 'As u absoluut seker wil wees dat niemand dit ooit kan sien nie, doen u dit op hierdie manier. Dus, vir alles wat ons weet, [Deen] kon 'n miljoen dollar betaal het. Of niks. "
Rosenthal het gesê dat die verklaring wat Jackson uitgereik het, ook verrassend was, waarin Deen geprys is en Deen oënskynlik probeer vryspreek van die aanklagte teen haar. Jackson se verklaring het gedeeltelik gesê dat Deen ''n vrou van medelye en vriendelikheid is en nooit diskriminasie of rassisme teenoor iemand sal duld nie'.
Rosenthal noem dit 'n vreemde verklaring. 'Dit is onmoontlik om te weet of die verklaring opreg was of dat dit deur die skikkingsooreenkoms gekoop is. Maar dit is duidelik, dit is 'n baie ongewone stelling om te sien. "
Die regsgeding is aanhangig gemaak deur Lisa Jackson, 'n wit vrou en voormalige werknemer by Uncle Bubba's Seafood and Oyster House in Savannah, 'n restaurant wat Deen en haar broer besit, en deur haar broer bestuur word. Jackson beweer rassediskriminasie en seksuele teistering in die regsgeding, en sê dat rasse -beledigings en seksuele insinuasie algemeen voorkom in die werkplek.
Die regter in die saak het Jackson onlangs 'n terugslag gegee en gesê dat sy nie 'n slagoffer van rassediskriminasie was nie, maar het toegelaat dat die seksuele teistering van die eis voortgaan.
Die aantygings teen Deen ontrafel haar voedselimperium van miljoene dollars en het veroorsaak dat verskeie ondernemings-waaronder die kleinhandelreus Wal-Mart en Food Network-die bande gesny het. Die saak het die regterlike verrigtinge daartoe gelei dat Deen dekades vroeër erken het dat hy die N-woord gebruik het. Alhoewel Deen dit probeer verduidelik het deur te sê dat sy dit in 'n oomblik van vrees en frustrasie gebruik het, en dat sy dit nooit in die jare daarna uitgespreek het nie, is die skade aangerig.
Dit dra by tot die regsgedinge in die saak: Deen se prokureurs het sanksies teen Jackson se prokureur gevra en aangevoer dat hy die media gebruik het om die oorhand in die saak te kry. Dit was genoeg dat 'n regter die prokureur uit die saak kon verwyder het, of skade aan Deen kon toeken. Dit het die potensiaal gehad om die magsbalans van die eiser weg te skuif, het Rosenthal gesê.
As deel van die hofstukke wat vandag in die saak ingedien is, gaan Deen se span nie meer hierdie sanksies na nie.
Skemering van die keiserlike sjef
Die idee van die enigste genie in die kombuis het dekades lank kulinêre kreatiwiteit bevorder - en restaurante word bederf deur misbruik en onregverdigheid. Dit is moontlik die tyd vir verandering.
Stel jou voor 'n wonderlike restaurant, die sjef wat met dagbreek opstaan, met die hand gemaalde meel op 'n slaghuis. Die sjef onder 'n kollig, tuitende grasuie bloei in die chaos van die pas, of waai die houtvuur onder 'n ry blink, gekapte voëls.
Die sjef is skerp in fokus, maar alles anders - almal anders - is 'n onbeduidende vervaag.
Ek hoef nie die sjef vir jou te beskryf nie. Hy is waarskynlik 'n man. 'N Genie, beslis. Gestel hierdie genie is onbestendig, noukeurig, ondeurdringbaar, sjarmant, gereed vir kamera's. Hy bestuur nie net die personeel agter 'n wonderlike restaurant nie. Hy is die puik restaurant.
Die sjef word dekades lank as die ster in die middel van die kombuis gegooi. Net soos die outeurteorie in film die regisseur as die outeur van die kreatiewe visie van 'n film beskou, word die sjef as heeltemal verantwoordelik vir die sukses van die restaurant beskou. Almal anders - lynkokke, bedieners, skottelgoedwassers, selfs diners - is 'n agtergrond om die visie te ondersteun.
Hierdie denkwyse het die bedryf se kultuur op elke vlak ingelig. Maar die mag van die sjef-outeur as 'n idee is besig om te verdwyn, en namate restaurantwerkers organiseer en praat oor beledigende werkplekke, giftige base en ongelykhede in salarisse en voordele, is dit duidelik dat die restaurantbedryf moet verander.
Die hoogte van die sjef na voor en middel is relatief nuut. Tot sowat 40 jaar gelede is sjefs as ongeglamd beskou, trolle van die stoof, weggesteek agter die kombuis se swaaideure.
Met enkele uitsonderings is daar nie aan hulle gedink as kunstenaars of visioenêre persone nie. Hulle kon oor die algemeen nie na tydskrifvoorblaaie streef nie, of toegewyde, kultusagtige, internasionale opvolgings bymekaarmaak. They did not get book deals, or discuss their inspirations in interviews, or star in documentaries, or hire publicists to make horrific scandals disappear.
In a recent newsletter, Alicia Kennedy, a writer based in Puerto Rico, declared that the chef, as an ego, had become irrelevant. "What's next?" sy het gevra. And as reports of moldy food and allegations of poor conditions for cooks at Sqirl surfaced this summer, the Los Angeles writer Tien Nguyen asked another urgent question: What would food journalism look like if it centered on rank-and-file workers instead of chefs?
Mary Sue Milliken is co-chef/owner of the popular, critically acclaimed Border Grill, serving modern Mexican food in Downtown Los Angeles and Santa Monica, California, Las Vegas at Mandalay Bay Resort & Casino, and on the Border Grill Truck. A pioneer of world cuisine since the creation of City Café and CITY Restaurant in Los Angeles in the 1980s, Milliken is also well known as one half of the dynamic "Too Hot Tamales" with longtime business partner Chef Susan Feniger. Milliken is a preeminent ambassador of authentic Mexican cuisine, setting the standard for gourmet Mexican fare for over two decades and co-authoring five cookbooks, including Cooking with Too Hot Tamales, Mesa Mexicana, en City Cuisine. Always a trailblazer, Milliken was the first female chef to work at Chicago's prestigious Le Perroquet in the late 1970s, going on to train at a Michelin two-star, female chef-owned restaurant in Paris, and later joining a handful of progressive women chefs to found Women Chefs & Restaurateurs. An active member of the community, Milliken is on the national board of Share Our Strength, committed to ending childhood hunger in America by 2015 with the No Kid Hungry campaign. In addition, Milliken is passionate about the environment and leads the culinary industry with eco-friendly policies at her Border Grill restaurants and Truck.