KOPREISE (15) Die middernag lig breek die damwal af… – breinsuiker
Ek gooi nie meer klippies in die flesse nie.
Ek ryg nog skulpies.
Dis na 12 in die nag. Die dorp is stil en donker. Ek sit in die donker en probeer na die branders wat breek en val luister. Hulle is stil vanaand. Ek staan saggies op, loop op my tone tot aan die buitekant van my huis, kyk see se kant toe, dan weer om terug vlakte toe.
Gaan dit die pad van my lewe word?
See toe? Vlakte toe? See toe? Vlakte toe?
Dalk moet dit so wees. Dalk nie.
Ek gaan sit weer op die stoep, vou my toe in ‘n ou lappies kombers en luister weer na die nag. Die nag klink anders as die dag. Sondae klink anders as Saterdae. Maandae tot Donderdae klink dieselfde, maar Vrydag klink weer anders.
Die duifies sing anders op ‘n Maandag oggend as op ‘n Sondag oggend. Dalk is die ander duifies wat sing.
Ek hoor ‘n dreun geluid. Dis nie see se kant toe nie. Dis vlakte toe. Dit moet dalk van die stofpad af kom wat ‘n mens dorp in vat. Ek stap weer om die huis, kyk na die stofpad op die vlakte. Daar is lig.
Ek gaan sit weer op die stoep, vou my toe in ‘n kombers. AS ek stil sit, sal niemand weet dat ek nog wakker is nie. Die lig sal dan verby ry.
Die dreun word harder.
Ek bid dat hy nie moet indraai nie.
Ek hoop hy draai in.
Ek bid dat hy my huis mis kyk.
Ek hoop hy sien my op die stoep sit.
Ek bid vir vrede.
Ek hoop vir geselskap.
En toe breek die damwal in duisende honderde stukke. En die dink in my kop van “Bid en Hoop” maak my mal.
Die lig trek by my hek in en maak ‘n straal lig tot teen die deur.
Ek het my kamer lig aan vergeet. Die enigste lig in die dorp, behalwe die Telkom telefoon hokkie se flou lig onder by die see.
Ek maak die deur oop.
Toe ruk die dink deur my. My kopreise briewe sal een of ander tyd moet stop. Ek is jaloers op my kopreise. Ek is jaloers op my briewe. Ek sal stil word.
“Hallo” groet hy
Hallo, en daar hoor ek die see nou. Die branders val en breek. Dis hoogwater…