Jupiter se ringe - Wikipedia
Jupiter se ringe
’n Voorstelling van Jupiter se ringstelsel met die vier hoofkomponente.
Die planeet Jupiter het ’n stelsel planetêre ringe. Dit is die derde ringstelsel wat in die sonnestelsel ontdek is naas dié van Saturnus en Uranus. Dit is die eerste keer in 1979 waargeneem deur die ruimtetuig Voyager 1 en in die 1990's deeglik bestudeer deur die Galileo-wenteltuig. Dit is ook die afgelope 23 jaar deur die Hubble-ruimteteleskoop en van die Aarde af bestudeer. Laasgenoemde vereis die grootste beskikbare teleskope.
Die ringe is dof en bestaan hoofsaaklik uit stof. Dit het vier hoofkomponente: ’n dik binnering bekend as die "halo-ring"; ’n relatief helder, uiters dun "hoofring"; en twee breë, dik en dowwe buitenste "gaasringe" wat genoem is na die Jupiter-mane waarvan die materiaal die ringe van stof voorsien: Amalthea en Thebe.
Die hoof- en halo-ring bestaan uit stof van die mane Metis, Adrastea en ander onontdekte liggame wat ontstaan het ná hoëspoedbotsings.
Die ringe het ’n rooierige kleur, behalwe die halo-ring, wat neutraal of blouerig is. Die totale massa van die ringstelsel (insluitende onbekende voorwerpe wat hulle van stof help voorsien) is nie goed bekend nie, maar is moontlik sowat 1011 tot 1016 kg. Dit is nie bekend hoe oud die ringe is nie, maar dit is waarskynlik dat hulle sedert die ontstaan van Jupiter bestaan.
Daar is dalk ’n ring om die maan Himalia se wentelbaan, wat kon ontstaan het indien S/2000 J 11 daarteen gebots het.
Die hoofeienskappe van die ringe om Jupiter is:
Optiese diepte [c]
92 000–122 500 30 500 12 500 ~1 x 10-6 —
122 500–129 000 6 500 30–300 5.9 x 10-6 107– 109 (stof)
1011– 1016 (groot deeltjies) Begrens deur Adrastea
129 000–182 000 53 000 2 000 ~1 x 10-7 107– 109 Verbind met Amalthea
129 000–226 000 97 000 8 400 ~3 x 10-8 107– 109 Verbind met Thebe
↑ 1,0 1,1 Smith, B. A.; Soderblom, L. A.; Johnson, T. V.; et al. (1979). “The Jupiter System through the Eyes of Voyager 1”. Science 204 (4396): 951–957, 960–972. doi:10.1126/science.204.4396.951.
↑ 2,0 2,1 2,2 Ockert-Bell, M. E.; Burns, J. A.; Daubar, I. J.; et al. (1999). “The Structure of Jupiter’s Ring System as Revealed by the Galileo Imaging Experiment”. Icarus 138 (2): 188–213. doi:10.1006/icar.1998.6072.
↑ 3,0 3,1 Meier, R.; Smith, B. A.; Owen, T. C.; et al. (1999). “Near Infrared Photometry of the Jovian Ring and Adrastea”. Icarus 141 (2): 253–262. doi:10.1006/icar.1999.6172.
↑ de Pater, I.; Showalter, M. R.; Burns, J. A.; et al. (1999). “Keck Infrared Observations of Jupiter's Ring System near Earth's 1997 Ring Plane Crossing” (pdf). Icarus 138 (2): 214–223. doi:10.1006/icar.1998.6068.
↑ 5,0 5,1 Showalter, M. R.; Burns, J. A.; Cuzzi, J. N.; Pollack, J.B. (1987). “Jupiter's Ring System: New Results on Structure and Particle Properties”. Icarus 69 (3): 458–498. doi:10.1016/0019-1035(87)90018-2.
↑ 6,0 6,1 Larry W. Esposito (2002). “Planetary rings”. Reports on Progress in Physics 65 (12): 1741–1783. doi:10.1088/0034-4885/65/12/201.
Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Jupiter se ringe.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Jupiter_se_ringe&oldid=1403569"
Die bladsy is laas op 7 Desember 2015 om 19:44 bygewerk.