Hélène Jégado, die Bretonse Brinvilliers - Die versamelings
Hélène Jégado, die Bretonse Brinvilliers
Titel: Die vergiftiger Hélène Jégado.
Afmetings: Hoogte 41 - Breedte 33
Tegniek en ander aanduidings: Druk gedruk deur Jean-Charles Pellerin (1756-1836) xylograaf-drukker van beelde, ongeveer 1852.
Prentverwysing: 07-517449 / 72.83.18
Die vergiftiger Hélène Jégado.
Publikasiedatum: Oktober 2011
'N Verhoor langs die kantlyn van die staatsgreep van Louis Napoleon Bonaparte
Statisties gesproke is die vergiftigers veral talryk onder die Monargie in Julie en gedurende die Tweede Ryk. Hierdie skuldigbevinding is in 1851 verder versterk met die inhegtenisneming en verhoor van Hélène Jégado, 'n Bretonse dienaar wat beskuldig word van vyf en twintig moorde deur arseenvergiftiging en ses pogings tot sluipmoord.
Die verhoor van hierdie ongeletterde dienskneg, wat 'n mengsel van Frans en Bretons praat, begin op 6 Desember 1851 in die moerse hof van Ille-et-Vilaine. In 'n tyd toe Rennes nog nie was nie nog per spoor bereikbaar, het die staatsgreep wat Louis Napoléon Bonaparte op 2 Desember uitgevoer het, Paryse joernaliste verhinder om na die hofsaal te gaan. Hélène Jégado is op 26 Februarie 1852 op die Champ de Mars in Rennes onder guillotine onderneem. Volgens die legende het sy haar misdade, kort voordat sy gesterf het, aan die gevangeniskapelaan, vader Tiercelin, bely wat haar vergesel het na 'na die steier.
Bretons "La Brinvilliers"
Hierdie druk, versterk met 'n klaaglied en dateer uit 1852, is een van die laaste tydskrifte wat deur Imagerie Pellerin d'Épinal vervaardig is. Trouens, 'n paar maande later het 'n bevel wat die regulering van smouserye streng gereguleer het, die afname van hierdie los blare begin.
Alhoewel sy in die hof is, het 'la Jégado' haar bediende klere gebêre. Haar blou voorskoot is 'n herinnering dat sy agtien jaar lank kok in pastorieë en burgerlike huise was. Leunend oor haar stowe gooi sy arseen, in die vorm van 'rotgif', in die sop en groentesop wat haar werkgewers waardeer.
Hélène Jégado is in haar verhoor vergelyk met die Marquise de Brinvilliers wat ook nie gehuiwer het om slagoffers van alle ouderdomme en toestande, insluitende lede van haar eie familie, te vergiftig nie. Dit is dus nie verbasend dat die Spinalian-tekenaar die swartkrytskets van Charles Le Brun, bekend onder die titel, terugtrek nie. Die Markies van Brinvilliers : die twee vroue dra dieselfde hooftooisel wat sterk onder die ken vasgemaak is, asof dit 'n dreigende onthoofding is; albei het die regterhand onder die bors, aan die linkerhand, om 'n soeke na genade uit te druk. Net die oomblik van die drama verander: Hélène Jégado, wat voor 'n bankie staan ​​waarop 'n swart advokaatskleed geplaas is, omring deur twee gendarmes, wag op die uitspraak, terwyl die Marchioness, aan wie 'n kruisbeeld oorhandig is, word binnekort uitgevoer.
'N' Anomalie van die natuur '
Vreemd genoeg, in hierdie tekening, gekleur met 'n stensil, word die skaduwees van die twee gendarms presies op die muur geprojekteer, terwyl die beskuldigde nie ooreenstem met haar silhoeët nie. Wil die kunstenaar vir ons sê, soos die verdedigingsadvokaat en die vreemdelingskundiges op die standplaas geroep het, dat Hélène Jégado '' 'n monster '', ''n anomalie van die natuur' '(Dr. Pitois, vervolgingsgetuie, Staatskoerant van 9 Desember 1851) wie maak geen mededinger dood en enige persoon wat hom berispe het of sy projekte gedwarsboom het nie?
In Frankryk, sedert die ontstaan ​​van die Courts of Assizes in 1810 en die oprigting van 'n gewilde jurie, het die oorgrote meerderheid vrouemisdadigers voordeel getrek uit versagtende omstandighede, anders as mans. Hélène Jégado is ter dood veroordeel omdat sy nie huiwer om die kinders wat aan haar toevertrou is, twee priesters en twee familielede, haar tante en haar suster, dood te maak nie. Sy het ook ander jong diensmeisies vergiftig, so ontsteld soos sy. Sy verskyn dus aan haar regters as 'n monsteragtige en verdraaide wese '.
Nog meer verraderlik lyk dit asof tydgenote die moordenaar gekritiseer het omdat hy die plek wat aan die middel van die 19de eeu aan vroue toegeken is, weier.e eeu. As ons die hofverslae, die koerantartikels wat aan die saak gewy is, of hierdie opbouende en moraliserende druk wil glo, is daar niks vrouliks aan die beskuldigde nie. Hélène Jégado word beskryf as lelik en vormloos, alkoholisties en vuil, sonder 'n man of kinders op byna vyftig jaar oud. Dit is soos 'n heks wat doodmaak in plaas daarvan om die lewe uit te gee. Sy is 'n nederige dienskneg wat in 'n steeds agtergeblewe Bretagne gebore is, en is ook die ideale sendeling wat niemand sal probeer wreek wanneer sy geoffer word nie.
Pierre BOUCHARDON, Hélène Jégado. Die Bretonse vergiftiger, Parys, Albin Michel, 1937. Anne-Emmanuelle DEMARTINI, "Die figuur van die vergiftiger. Van Marie Lafarge tot Violette Nozière ", in Vroulike kriminele figure, Parys, Publications de la Sorbonne, 2010. Myriam TSIKOUNAS (reg.), Ewige skuldiges. Vrouemisdadigers vanaf die Oudheid tot vandag toe, Parys, Autrement, 2008.