Wat wil die Islamitiese Staat eintlik?
Geskryf deur Amalendu Misra, Lancaster Universiteit
Elke godsdienstige gemeenskap, op een of ander tydstip in sy geskiedenis, het 'n visie van die apokalips gehad. Dit herinner ons dat die wêreld gereeld deur onstuimige sosio-godsdienstige twis gaan, chaos en ondraaglike anargie vererg. Daarom verwys Christene na 'n Antichris in die konteks van 'n onherstelbare ouderdom. Hindoes, van hulle kant, doen gereeld die metafoor van Kaliyug om mensgemaakte anargie te beskryf.
Vir fundamentaliste in verskillende godsdienstige tradisies word hierdie anargie tot 'n einde gebring deur 'n daad van die goddelike. Gevolglik verlaat diegene wat in sulke apokalips glo, die lot van hul gemeenskap en dié van die groter wêreld in die hande van hulle spesifieke gode en messias.
Simpel gestel, dit is mense wat tevrede is dat "die Goddelike sal sy loop, sonder hulp te neem deur menslike ingryping".
Sommige ander fundamentaliste vind hulle egter meer haastig. In plaas daarvan om vas te hou aan die outydse wagspel vir die Messias om te kom, stel hulle hulself as agente van die denkbeeldige transformasie aan. Die Islamitiese staat val in hierdie kategorie.
'N Gewelddadige Geografie
In die Bybelse Boek van Openbaring word ons bekendgestel aan die idee van 'n einde van die wêreldteorie of Armagéddon. Ons vind ook verwysings na hierdie profesie in verskeie Islamitiese geskrifte. Aangesien IS in 'n verouderde weergawe van Islam glo, is dit nie verbasend nie.
Wat minder verwag word, is dat dit nie net in die letterlike betekenis van die komende Armagéddon glo nie - dit beskou homself as sy hoofkarakter.
Uiterlik is dit gee die indruk van bestaande as 'n opeenhoping van wrede, bloeddorstige maansiekes maar die kern ideologie van Islamitiese staat is stewig gevestig in 'n weldeurdagte geloof stelsel wat berus op 'n millenêre wêreldbeskouing. Gelei deur hierdie spesifieke begrip van die toekoms, volg dit vaardig ontwerpte strategieë waarskynlik 'n gewenste uitkoms kan inlewer.
In die lig van kritici wat die afgelope jare oor sy dade gepleeg het, kan mens teken parallelle tussen verskeie Islamitiese "einde-van-dae" profesieë en die verloop van aksie wat die Islamitiese staat blyk te volg.
Daar is die bevel wat dit opgelê het aan 'n spesifieke mense, die geografie wat dit beheer en die gevegte wat dit teen die buitewêreld opgewek het. In die IS-geopolitiek is die fisiese ruimte van besette Sirië en Irak die hartland van die einde van die wêreldtye. Dit is volgens hom die terrein waarop die oorlog tussen Moslems en ongelowiges geveg sal word.
Armagéddon vereis 'n duidelik gedefinieerde vyand. IS, nie verbasend nie, het 'n oproep van vyande. Dit word aangewakker deur die bestaan ​​van die Joodse staat van Israel; Dit word versteur deur die ingryping in die Islamitiese wêreld (lees Irak) deur nie-Moslems, dit is gefrustreerd deur die eksterne ekonomiese uitbuiting van die Islamitiese rykdom.
Om die Islamitiese wêreld van hierdie teëstanders ontslae te raak, vereis 'n epiese militêre betrokkenheid. Maar om sy vyande in hierdie groot oorlog te betree, moet IS die stryd aan hulle neem. Dit weet dat die aanval van sy vyande op hul eie turf hulle sal dwing om te kom marsjeer in daardie spesifieke profetiese terrein waar hulle hul einde sal ontmoet. Nadat hy die strydplan IS noukeurig voorberei het, het hy ook vasgestel wat die plek van hierdie toekomstige slagvelde.
'N pre-moderne Distopie
Die komende Armagéddon, volgens die IS wêreldbeskouing, is 'n noodsaaklike voorwaarde. So dit verwerp vrede as 'n saak van beginsel. As dit is 'n onbetwiste Islamitiese ryk vestig in die vorm van 'n kalifaat, dit moet aktief na te streef 'n totale oorlog met die res van die wêreld.
Om hierdie oorlog te wen vereis 'n groot inspanning. Dit moet voorbereid staan. Dit moet 'n streng sosiale orde hê. Daar moet 'n dodelike trots wees tussen sy soldate. Bo alles moet daar 'n organisatoriese struktuur wees wat sy god trots sal maak. Die pre-moderne stamwette wat in IS-beheerde gebied beoefen word, is maar 'n klein testament vir hierdie millenêre ywer.
Meer belangrik is egter die vloed van voetsoldate afkomstig van buite die tradisionele hartland van Islam aan die stryd aan te sluit. Verveeld, ontnugter en vervreemd, voortdurend gemonitor en het grootgeword in swaar dosisse van gewelddadige video speletjies en brandbomme preke in die plaaslike moskee, baie Moslem-jeugdiges in die Wes vind die IS diskoers onweerstaanbaar.
Deur die kombinasie van mite en moderniteit, stel IS 'n ideale post-apokaliptiese wêreld op waar dit alleen heers. Die visie word al hoe meer aantreklik vir sy volgelinge wanneer dit vir hulle 'n werklike voorspoed gee van die toekomstige wêreld. Dit stel video-spel-fantasieë in die hand om jou vyande in 'n werklike lewe te krap om vryelik vroue as jou seksuele slawe vry te pluk. Om hierdie versoeking te breek, is die sleutel om meer jongmense te keer om by die doodmars van die Islamitiese Staat aan te sluit.
Amalendu Misra, Senior Lektor, Departement: Politiek, Filosofie en Geloof, Lancaster Universiteit. Sy belange kommer ondervraging van geweld in die politieke proses, etno-politiek; konserwatiewe nasionalisme; godsdienstige radikalisme; en vrede-gebou in diep verdeelde samelewings.