Monsteragtige demone van Asiatiese folklore - Inligting
Monsteragtige demone van Asiatiese folklore
Elke dorp, stad en stad ter wêreld het sy verskeidenheid monsters en mitologiese wesens, waarvan baie voortspruit uit duisende jare se folkloristiese tradisies. En terwyl drake as die konings van die monsters beskou word, wat in beide westelike en oostelike volksstelsels voorkom, het Asië verskeie ander gruwelike monsters en elkeen het geheime oor hoe die mensdom met die natuur omgegaan het en die stryd van die mens se tyd tussen die boeke van lewe en dood.
Hantu Penanggal ', of Penanggalan, is 'n vampiermonster van die Maleisiese mitologie wat oor die algemeen as 'n pragtige vrou beskou is, wat verander is deur die toepassing van donker of demoniese magie. Bedags verskyn dit as 'n gewone vrou, maar snags maak dit mense bang deur deur die nek te skei en deur die lug te vlieg en sy ingewande agter hom te sleep, sy kop in sy hande te hou terwyl hulle op soek is na pasgebore babas om te eet, net soos die fee Konings van die Europese mitologie het snags gereis en ongebore kinders geëis.
Die Penanggalan, bekend as Krasue (Thai) of Ab (Khmer), is 'n nagtelike vroulike gees van Suidoos -Asiatiese folklore. (2012) (Xavier Romero-Frias / CC BY-SA 3.0)
Volgens Anthony Mercatante en James R. Dow in hul boek uit 2004 Feite oor File Encyclopedia of World Mythology and Legend, variasies van die mitologiese skepsel is die Krasue van Thailand en die Kasu of Phi-Kasu in Laos, terwyl dit in Kambodja die Ap. Sy slagoffers is oor die algemeen swanger vroue en jong kinders, en soos die Banshees van Ierland en Skotland verskyn dit eerder by 'n geboorte as by 'n dood, en skreeu bo 'n huis as die nuwe kind gebore word. Met sy lang onsigbare tong, het die Penanggalan die bloed van nuwe moeders opgeëet, en as dit nie gevoed het nie, het dit hulle met 'n vermorsende siekte besmet, en almal wat teen die Penanggalan geborsel het, het pynlike oop wonde opgedoen.
Die Kappa is 'n skepsel van Japannese folklore wat deur 'n skilpad beskadig word, wat beskryf word as skubbe soos 'n vis en soms bont. Die Kappa kan regop loop soos 'n mens, en dit hou water in 'n verdieping in sy skedel wat die bron is van sy bonatuurlike krag, en net soos die Pied Piper van die Europese mitologie kom die Kappa uit die water en betower kinders in die rivier waar dit vreet hulle.
Kappa word in 1801 gevang in 'n net Mito Domain se oostelike strand (nou Ibaraki Prefecture). Uit 'n afskrif van 1836 deur Reikai 槐 van Koga Tōan
Liefdevolle komkommers en sumo -worstel -Kappas is 'n mitologiese argetipe wat gebruik word om kinders bang te maak om naby die water te kom.
Die Japannese draak - mites, legendes en simboliek
Spoke, demone en geeste is die gewildste wesens wat dikwels met die Japannese mitologie verband hou, maar dit is nog lank nie die enigste wesens nie. 'N Minder bekende entiteit is die Japannese draak, wat gewoonlik in water leef en verander in 'n man, indien nie 'n pragtige vrou nie.
Alhoewel drake ook ikoniese mitiese wesens kan wees, is nie baie mense bewus van hul rol in die klassieke legendes in Japan nie. 'N Algemene wanopvatting wat drake betref, is dat almal in Asië presies dieselfde is. Hierdie stelling kan tot 'n mate waar wees, maar in wese het elke land sy eie soort jakkalse.
Leerlinggrootte is verbasend gekoppel aan intelligensieverskille
Soveel vir rus in vrede.
Australiese wetenskaplikes het bevind dat lyke 17 maande lank aanhou beweeg het nadat hulle dood verklaar is.
Navorsers gebruik fotografie-opname-tegnologie elke dag in tussenposes van 30 minute om die beweging vas te lê.
Hierdie studie kan help om die tyd van sterfte beter te identifiseer.
Ons leer elke dag meer nuwe dinge oor die dood. Daar is baie gesê en teoretiseer oor die groot skeiding tussen lewe en die Groot Verby. Alhoewel elke kultuur hul eie filosofieë en unieke idees oor die onderwerp het, begin ons baie nuwe wetenskaplike feite oor die gestorwe liggaamlike vorm leer.
'N Australiese wetenskaplike het bevind dat menslike liggame meer as 'n jaar lank beweeg nadat hulle dood verklaar is. Hierdie bevindings kan implikasies hê vir gebiede so uiteenlopend soos patologie tot kriminologie.
Dooie liggame bly aan die beweeg
Navorser Alyson Wilson het die bewegings van lyke oor 'n tydperk van 17 maande bestudeer en gefotografeer. Sy het onlangs vertel Agence France Presse oor die skokkende besonderhede van haar ontdekking.
Na berig word, het sy en haar span 17 maande lank 'n kamera by die Australian Facility for Taphonomic Experimental Research (AFTER) gefokus en elke 30 minute gedurende die dag foto's geneem van 'n lyk. Vir die hele 17 maande duur die lyk voortdurend.
'Ons het gevind dat die arms aansienlik beweeg het, sodat arms wat langs die liggaam begin het, aan die kant van die liggaam beland het,' het Wilson gesê.
Die navorsers verwag meestal 'n soort beweging gedurende die baie vroeë stadiums van ontbinding, maar Wilson verduidelik verder dat hul voortdurende beweging die span heeltemal verras het:
"Ons dink dat die bewegings verband hou met die ontbindingsproses, terwyl die liggaam mompel en die ligamente uitdroog."
Tydens een van die studies het arms wat langs die liggaam was, uiteindelik op hul sy gelê.
Die span se onderwerp was een van die lyke wat gestoor is op die "body farm", wat aan die buitewyke van Sydney geleë is. (Wilson het elke maand 'n vlug geneem om by die kadaver aan te meld.)
Haar bevindings is onlangs in die tydskrif gepubliseer, Forensic Science International: Synergy.
Implikasies van die studie
Die navorsers meen dat die verstaan ​​van hierdie bewegings na die dood en die ontbindingskoers die sterftyd beter kan bepaal. Die polisie kan byvoorbeeld daarby baat vind, aangesien hulle 'n tydraamwerk kan gee aan vermiste persone en dit kan koppel aan 'n ongeïdentifiseerde lyk. Volgens die span:
"Om die ontbindingskoerse van 'n menslike skenker in die Australiese omgewing te verstaan, is belangrik vir die polisie, forensiese antropoloë en patoloë vir die berekening van PMI om te help met die identifisering van onbekende slagoffers, sowel as die ondersoek na kriminele aktiwiteite."
Terwyl wetenskaplikes geen bewyse van nekromansie gevind het nie. . . die ontdekking bly 'n nuuskierige nuwe begrip van wat met die liggaam gebeur nadat ons sterf.
Waar kom Yokai vandaan?
Honderd monsters deur Toriyama Sekien, die Met Museum
Yokai bestaan ​​al eeue lank in die Japannese folklore, maar gedurende die Edo-tydperk (17de tot 19de eeu) het hulle wyd in die kuns verskyn. Dit is nie toevallig dat hul opkoms na die voorpunt van die artistieke kultuur begin het in 'n tyd toe die drukpers en publiseringstegnologie het wydverspreid geword.
Een van die oudste voorbeelde van yokai -kuns was die Hyakki Yagyo Zu, 'n boek uit die 16de eeu wat 'n pandemonium van Japannese monsters uitgebeeld het. Dit het die basis gevorm vir Japan se eerste definitiewe ensiklopedie van yokai -karakters deur die werk van die 18de eeuse drukmaker Toriyama Sekien. Deur die nuut ontwikkelde tegnologieë van houtblokdruk te gebruik, kon Sekien yokai-illustrasies in sy eie katalogusse van die monsterparade massaal vervaardig. Hoeveel yokai is daar? Die reeks was bekend as Gazu Hyakki Yagyo reeks, betekenis Geïllustreerde nagparade van honderd geeste, hoewel honderd in hierdie konteks net beteken baie! Hierdie drie tekste illustreer meer as tweehonderd van hierdie Japannese demone, elk met sy eie kort beskrywing en kommentaar.
Shokuin van honderd monsters deur Toriyama Sekien, die Met Museum
Hier, in sy derde boek, Konjaku Hyakki Shui (aanvulling op die honderd demone uit die hede en die verlede), vind Sekien inspirasie in die Chinese mitologie. Hy beskryf 'n gees genaamd Shokuin wat Nanjing se Purple Mountain agtervolg. Dit verskyn as 'n rooi, mensgemaakte draak wat oor die berg duisend meter hoog weef.
Kiyohime van honderd monsters deur Toriyama Sekien, die Met Museum
Baie van Sekien se werk mag dit lyk bekend vir aanhangers van moderne Japannese horror films. Sy illustrasie van die Kiyohime - 'n vrou wat verlief geraak het op 'n priester en deur die woede van onbeantwoorde liefde in 'n angswekkende slangedemoon verander is - is 'n uitstekende voorbeeld van 'n styl wat baie kunstenaars in die gruwelgenre sou inspireer.
Dit is nie net nog 'n weergawe van die ou, opgedroogde wraakgierige spookverhaal waaraan ons gewoond is nie. Dit is 'n verdraaiing van iets wat eens vir die leser bekend was totdat dit nie meer was nie. Deur die natuurlike saam te voeg met die onnatuurlike, 'n vrou en 'n slang, Sekien verwyder die gevoel van veiligheid van die leser deur dit wat voorheen normaal was, te besmet.
Japannese mitologie, menigte verhale saamgestel uit mondelinge tradisies oor legendes, gode, seremonies, gebruike, gebruike en historiese verslae van die Japannese volk.
Die meeste van die oorlewende Japannese mites word in die Kojiki (saamgestel 712 "Records of Ancient Matters") en die Nihon shoki (saamgestel in 720 "Chronicles of Japan"). Hierdie werke vertel van die oorsprong van die heersende klas en was klaarblyklik daarop gemik om die gesag daarvan te versterk. Daarom is dit nie suiwer mites nie, maar het dit baie politieke kleur. Hulle is gebaseer op twee hooftradisies: die Yamato -siklus, gesentreer rondom die songodin Amaterasu Ōmikami, en die Izumo -siklus, waarin die hoofkarakter Susanoo (of Susanowo) no Mikoto, die broer van Amaterasu, is.
Geslagsregisters en mitologiese rekords is in Japan gehou, ten minste vanaf die 6de eeu en waarskynlik lank voor dit. Teen die tyd van keiser Temmu (7de eeu), het dit nodig geword om die geslagsregister van alle belangrike families te ken om die posisie van elkeen in die agt vlakke van rang en titel volgens die Chinese hofstelsel te bepaal. Om hierdie rede beveel Temmu die samestelling van mites en geslagsregisters wat uiteindelik tot gevolg gehad het Kojiki en Nihon shoki. Die samestellers van hierdie en ander vroeë dokumente beskik nie net oor mondelinge oorlewering nie, maar ook oor dokumentêre bronne. 'N Groter verskeidenheid bronne was beskikbaar vir die samesteller van die Nihon shoki. Terwyl die Kojiki is ryker in genealogie en mite, die Nihon shoki dra baie by tot die wetenskaplike begrip van sowel die geskiedenis as die mite van vroeë Japan. Die doel daarvan was om die nuut gesinkiniseerde hof 'n geskiedenis te gee wat vergelyk kan word met die annale van die Chinese.
Die doel van die kosmologieë van die Kojiki en Nihon shoki is om die keiserlike genealogie terug te voer na die grondlegging van die wêreld. Die mites van die Yamato -siklus is prominent in hierdie kosmologieë. Aan die begin was die wêreld 'n chaotiese massa, 'n swak gedefinieerde eier, vol sade. Geleidelik word die fynere dele hemel (yang), die swaarder dele aarde (yin). Godhede is tussen die twee voortgebring: eers drie enkele gode en dan 'n reeks goddelike paartjies. Volgens die Nihon shoki, verskyn een van die eerste drie "suiwer manlike" gode in die vorm van 'n riet wat hemel en aarde verbind het. 'N Sentrale fondament is nou gelê vir die drywende kosmos, en modder en sand het daarop opgehoop. 'N Paal is ingedryf en 'n bewoonbare plek is geskep. Uiteindelik verskyn die god Izanagi (Hy wat nooi) en die godin Izanami (sy wat nooi). Opdrag van hul hemelse meerderes, staan ​​hulle op 'n drywende brug in die hemel en roer die see met 'n spies. Toe die spies opgetrek word, vorm die pekelwater wat uit die punt drup, Onogoro, 'n eiland wat spontaan stewig geword het. Izanagi en Izanami sak toe af na hierdie eiland, ontmoet mekaar deur om die hemelse pilaar te draai, ontdek mekaar se seksualiteit en begin voortplant. Na aanvanklike mislukkings het hulle die agt eilande wat nou uit Japan bestaan, vervaardig. Izanami het uiteindelik die god van vuur gebaar en is dood aan brandwonde. Izanagi woedend van woede en val sy seun aan, uit wie se bloed sulke gode soos die god van donder gebore is. Ander gode is uit Izanami op haar sterfbed gebore. Hulle was voorsitter van metaal, aarde en landbou. In hartseer het Izanagi Izanami agtervolg na Yomi (soortgelyk aan Hades) en haar gevra om terug te keer na die land van die lewendes. Die godin antwoord dat sy al kos geëet het wat op 'n stoof in Yomi gekook is en nie kon terugkeer nie. Ten spyte van haar waarskuwing, kyk Izanagi na sy vrou en ontdek dat haar liggaam besmet is met maaiers. Die kwaai en vernederde godin jaag toe vir Izanagi uit die onderwêreld. Toe hy uiteindelik die boonste wêreld bereik, versper Izanagi die ingang van die onderwêreld met 'n enorme klip. Die godin het toe vir Izanagi gedreig en gesê dat sy elke dag duisend mense sou doodmaak. Hy het geantwoord dat hy duisend vyfhonderd kinders sou kry vir elke duisend wat sy vermoor het. Hierna het Izanagi die formule van egskeiding uitgespreek.
Izanagi keer toe terug na hierdie wêreld en reinig hom van die miasma van Yomi no Kuni. Die songodin Amaterasu Ōmikami, voorouer van die keiserlike familie, is gebore uit die glansende water wat uit sy linkeroog val. Uit sy regteroog is die maangod Tsukiyomi no Mikoto gebore en uit sy neus, die bedrieërgod Susanoo. Izanagi het die songodin 'n juweel uit 'n halssnoer gegee en haar aangesê om die hemel te beheer. Hy het die heerskappy van die nag aan die maangod toevertrou. Susanoo is aangesê om die see te bestuur. Volgens die Kojiki, Het Susanoo ontevrede geraak met sy aandeel en opgevaar hemel toe om sy ouer suster te sien. Amaterasu, uit vrees vir sy wilde gedrag, ontmoet hom en stel voor dat hulle hul getrouheid aan mekaar bewys deur kinders te verwek. Hulle het ingestem om 'n saadjie van mekaar te ontvang, dit te kou en dit weg te spoeg. As gode eerder as godinne gebore word, sou dit as 'n teken van die goeie trou van die een teenoor die ander beskou word. Toe Susanoo gode voortbring, is sy getrouheid erken en kon hy in die hemel woon.
Susanoo, wat verwaand raak oor sy sukses, begin die rol van 'n bedrieër speel. Hy versprei ontlasting oor die eetkamer van Amaterasu, waar sy die seremonie van die eerste vrugte vier. Sy ergste oortreding was om 'n piepklein perd in die kamer van Amaterasu te gooi wat hy 'met 'n agteruitvlek' ('n rituele oortreding) geslinger het.
Woedend oor die grappe van haar broer, het die songodin haarself in 'n hemelse grot verberg, en duisternis het die hemel en die aarde gevul. Die gode was verlore. Uiteindelik het hulle voor die grot bymekaargekom, 'n vuur gebou en krane laat kraai. Hulle het 'n heilige immergroen boom opgerig, en aan sy takke het hulle geboë krale, spieëls en doekoffers gehang. 'N Godin met die naam Amenouzume no Mikoto dans toe halfnaak. Amaterasu hoor die menigte gode lag en juig, word nuuskierig en maak die deur van die grot oop. Toe sy die geleentheid aangryp, het 'n sterk gewapende god haar uit die grot gesleep.
Die mites van die Izumo -siklus begin dan in die vertelling verskyn. Nadat hy die hemelse gode kwaad gemaak en uit die hemel verdryf is, sak Susanoo af na Izumo, waar hy prinses Marvelous Rice Field (Kushiinada Hime) uit 'n slang met agt koppe gered het. Daarna trou hy met die prinses en word die stamvader van die regerende familie Izumo. Die belangrikste lid van die gesin van Susanoo was die god Ōkuninushi no Mikoto, die groot leier van die aarde, wat die beheer oor hierdie streek oorgeneem het voor die afstammeling van die songodin na die aarde.
Kort voor lank het Amaterasu, die leier van die hemelse gode-die gode van Izumo bekend gestaan ​​as aardse gode-vir Ōkuninushi gevra om die land Izumo oor te dra en gesê dat "die land van die volop rietbedekte vlaktes en vars rysare" was om deur die afstammelinge van die hemelse gode beheer te word. Na die indiening van Izumo het Amaterasu haar kleinseun Ninigi no Mikoto (ninigi word gesê dat dit rys in sy volwassenheid verteenwoordig) daal na die aarde. Volgens die Nihon shoki, Het Amaterasu vir Ninigi 'n paar rysare uit 'n heilige rysveld gegee en hom aangesê om rys op aarde te maak en die hemelse gode te aanbid. Die kleinseun van die songodin sak toe af na die hoogtepunt van Takachiho (wat "hoë duisend ore" beteken) in Miyazaki, Kyushu. Daar trou hy met 'n dogter van die god van die berg, met die naam Konohana-sakuya Hime (Princess Blossoms of the Trees).
Toe die vrou van Ninigi swanger raak en op die punt staan ​​om te baar, het hy in 'n enkele nag bewys gevra dat die kind syne is. Sy het gevolglik haar kamer aan die brand gesteek en toe veilig drie seuns gebaar. Een van hulle het op sy beurt die vader geword van die legendariese eerste keiser, Jimmu, wat beskou word as die waterskeiding tussen die 'ouderdom van die gode' en die historiese era, maar Jimmu se oostelike ekspedisie en verowering van die Japanse hartland was ook 'n mite.
'Ek sal moet gaan met Pesta, 'n antropomorfiese verpersoonliking van die Swart Dood uit die Noorse folklore. Pesta was 'n ou vrou wat in swart geklee was en 'n besem en 'n hark by haar gehad het. Sy het van dorp tot dorp gereis en pes en dood saamgebring. As u die besem gedra word, sou sy die lewe van almal op die plaas neem. As sy die hark dra, sal 'n paar oorleef.
Daar word baie verhale oor Pesta vertel, een daarvan oor 'n veerbootman.
Daar was een aand 'n veerman in sy boot. Op pad oor die water kon hy hoor hoe iemand na hom roep. Hy kyk na die hawe en daar sien hy 'n ou vrou. Toe hy nader aan die hawe kom, kon hy sien dat dit nie 'n gewone vrou was nie, dit was Pesta self.
Die veerbootman roep met 'n bewende stem. 'Ek sal jou teëkom as jy my lewe spaar!' Die ou kroon het haar kop effens gekantel en na die groot swart boek wat sy in haar klere weggesteek het, gryp. Met 'n benerige vinger lees sy die name wat daarin geskryf staan, haar dun en bleek lippe mompel vir haarself.
Sy lig haar oë op na die veerman. Wat nou die hawe bereik het en gesê het: 'U ontsnap nie, maar u sal 'n vreedsame dood sterf.' Die ou kroon trap aan boord van die boot en gaan sit in die stoep. Toe die veerman later die aand by die huis kom, het hy baie moeg gevoel. Daarom het hy homself in die bed gaan lê en nooit wakker geword nie. " - exteus
Geskiedenis van Yokai
Die oorsprongsverhaal vir Yokai kom uit 'n stuk ou Japannese literatuur wat in die 8ste eeu geskryf is, die Kojiki (古 事 記), wat vertaal word na "Records of Ancient Matters". Geïsoleerde verhale oor folklore was aanwesig lank voordat Japan 'n nasie was, en elke dorp en koninkryk het hul eie verhale oor wesens wat bestaan ​​het. Dit was eers in die derde eeu toe die Yamato -stam 'n groot deel van die land verenig het. Sodra dit verenig is, versprei inligting makliker. Met verloop van tyd word folklore wat in isolasie geskep is, oor die hele land gedeel.
Die verhale van yokai het vinnig na die Edo -tydperk oorgedra en het hul gewildheid bereik. Sano Toyofusa, beter bekend onder sy pseudoniem Toriyama Sekien, was 'n geleerde, 'n kunstenaar en 'n digter. Toriyama het deur Japan gereis en elke verhaal en stuk folklore opgeteken wat hy kon vind. Van die gewone legende tot die mees onduidelike verhaal, Toriyama het seker gemaak dat hy hulle almal versamel het sodat hy sy geïllustreerde ensiklopedie van Yokai kon vul. Met die hulp van ukiyo-e drukwerk, kon hy sy ensiklopedie in massa vervaardig, wat baie gewild was en hom nog drie vervolgverhale kon skep.
Na die Edo -periode het die gewildheid van Yokai dramaties gedaal toe Japan probeer het om sy beeld na 'n meer Westerse styl te verskuif in 'n poging om te moderniseer. Dinge soos die bonatuurlike en bygelowe wat in Yokai -folklore voorkom, was volgens die perspektief van die Meiji -regering verleent om aan die res van die wêreld te deel. Alhoewel Yokai deur die regering vergeet is, is hulle nie vergeet deur al die burgers wat nog steeds die verhale en legendes oorgedra het nie. Een so iemand wat die verhale geërf het, is Mizuki Shigeru. Mizuki is in 1922 gebore en hy het van sy oudstes oor yokai geleer. Mizuki is in 1942 in die oorlog ingeskryf en eers in 1960 sou hy sy kennis van Yokai gebruik om 'n manga genaamd te skep Hakaba Kitarō, wat later in 1967 herdoop is tot GeGeGe no Kitarō.
GeGeGe no Kitarō is 'n verhaal oor Kitarō (die laaste oorlewende van sy Ghost -stam) en die avonture wat hy met ander bonatuurlike wesens beleef. Die manga het redelik gewild geword in Japan en het gehelp om yokai en hul verhale terug te bring in die hoofstroomkultuur van Japan. Baie kinders het grootgeword en gelees oor Kitarō se avonture, en sommige het hul eie werke oor Yokai gemaak. Een voorbeeld is die gewilde videospeletjie Yo-kai Watch. Danksy Mizuki het Yokai 'n herlewing in gewildheid in die Japannese kultuur gekry.
Die Skandinawiese Nidhogg, of 'skeurder van lyke' (soos hy liefdevol bekend staan), bedreig voortdurend die bestaan ​​van die hele wêreld. Hy is 'n reuse slang of draak, hy eet lyke om homself te onderhou en knaag aan die derde wortel van Yggdrasil, die Wêreldboom. Hy woon op Nastrond, die oewer van lyke, in Niflheim, 'huis van die mis', wat op die laagste vlak van die heelal geleë is. As hy nie wegbyt aan die fondamente van ons wêreld nie, tik hy met die naamlose arend wat bo -op die boom sit. En moenie bekommerd wees nie, hy is nie alleen nie: hy het ander slange wat hom help om Yggdrasil te vernietig.
'N Groep aapagtige wesens het gebel kappa toon beide goeie en bose eienskappe in die Japannese mite. Geassosieer met water, woon hulle in riviere, damme en mere en dra hulle water in 'n hol ruimte bo -op hul koppe. As die water mors, sal die kappa verloor hul magiese kragte. Kappa drink die bloed van mense, perde en beeste. Maar hulle eet ook komkommers, en gesinne kan voorkom dat hulle aangeval word deur 'n komkommer met hul name in te gooi kappa's waterige huis.
Tussen die kappa's goeie eienskappe is 'n neiging om beleefd te wees. As hulle iemand ontmoet, buig hulle en mors dikwels die water in hul koppe. Hulle hou ook altyd hul beloftes na. In baie verhale uitoorlê mense die kappa deur hulle te dwing om beloftes te maak.
beskermheer spesiale voog, beskermer of ondersteuner
oer van die vroegste tye
Toe die jongste paar gode - Izanagi en Izanami - gebore is, het die ander gode hulle beveel om vaste grond te maak uit die materiaal wat in die see dryf. Staan op die drywende brug van die hemel, roer Izanagi en Izanami die oersee met 'n
Izanagi en Izanami het toe gode en godinne van die bome, berge, valleie, strome, winde en ander natuurlike kenmerke van Japan geskep. Terwyl hy die vuurgod Kagutsuchi gebore het, is Izanami erg verbrand. Terwyl sy sterf, het sy meer gode en godinne voortgebring. Ander gode kom uit die trane van haar hartseer man.
Toe Izanami sterf, is sy na Yomi-tsu Kuni, die land van duisternis en dood. Izanagi het haar daar gevolg en probeer om haar terug te bring. Maar Izanami se liggaam het reeds begin verval, en sy het in die skaduwee weggekruip en vir Izanagi gesê dat sy nie kan vertrek nie. Izanagi kon nie weerstaan ​​om 'n laaste keer na sy geliefde vrou te kyk nie. Toe hy 'n fakkel aansteek en haar lyk sien vrot, vlug hy verskrik. Izanami was kwaad dat Izanagi haar gesien het, en stuur afskuwelike geeste om hom te jaag. Izanagi het daarin geslaag om te ontsnap, en hy verseël die gang na Yomi-tsu Kuni met 'n groot rots. Izanami het daar gebly en oor die dooies geheers.
Izanagi voel onrein van sy kontak met die dooies en besluit om in 'n stroom te bad om homself te suiwer. Terwyl hy uitkleed, kom gode en godinne uit sy weggooiklere. Ander kom na vore terwyl hy was. Susano-ô kom uit sy neus, Tsuki-yomi kom uit sy regteroog en Amaterasu verskyn uit sy linkeroog. Izanagi het die wêreld onder hierdie drie gode verdeel. Hy het Susano-ô beheer oor die oseane gegee, Tsuki-yomi die gebied van die nag toegewys en Amaterasu die heerser van die son en die hemel gemaak.
Mites van Amaterasu. Een beroemde mite vertel hoe Susano-ô, Amaterasu se broer, ontevrede was met sy deel van die wêreld en baie vernietiging veroorsaak het. Na Yomi-tsu Kuni verban, het hy gevra om hemel toe te gaan om sy suster, die songodin, nog 'n laaste keer te sien. Amaterasu het bekommerd geraak dat Susano-ô moontlik van plan is om haar grond oor te neem. Die twee het ingestem tot 'n wedstryd om hul mag te bewys. As Susano-ô wen, kan hy vir ewig in die hemel bly, maar as hy verloor, sal hy moet vertrek.
Amaterasu het haar broer se swaard gevra, wat sy in drie stukke gebreek en in haar mond gekou het. Toe Amaterasu die stukke uitspoeg, verander hulle in drie godinne. Susano-ô neem toe 'n string van vyf stervormige krale wat Amaterasu hom gegee het. Hy steek die krale in sy mond, kou dit en kou vyf gode uit. Susano-ô het die oorwinning behaal omdat hy vyf gode voortgebring het en Amaterasu slegs drie godinne. Amaterasu het egter daarop gewys dat hy hierdie gode uit haar besittings geskep het, wat bewys het dat haar mag eintlik groter was as syne. Susano-ô het geweier om nederlaag te erken, en Amaterasu het hom toegelaat om in die hemel te bly.
Terwyl hy in die hemel was, het Susano-ô dinge begin doen wat sy suster aanstoot gegee het en belangrike oortredings oortree het taboes. Hy vernietig ryslande, maak harde geluide en maak die vloere van haar paleis vuil. Uiteindelik het Susano-ô een van die perde van die hemel doodgemaak, dit gevlek en dit in die gang gegooi waar Amaterasu lap weef. Dit het Amaterasu so kwaad gemaak dat sy in 'n grot weggekruip het en geweier het om uit te kom.
Toe die songodin haarself verberg, is die wêreld in duisternis gedompel, plante het ophou groei en alle aktiwiteite het tot stilstand gekom. Wanhopig vir die terugkeer van Amaterasu, het 800 gode bymekaargekom om maniere te bespreek om haar te laat verlaat. 'N Wyse god met die naam Omori-kane stel 'n oplossing voor.
Die gode het 'n spieël aan die takke van 'n boom buite die grot gehang. Toe het hulle 'n jong godin met die naam Ama-no-uzume op musiek laat dans terwyl hulle hard gelag het. Amaterasu het die geraas gehoor en gewonder wat gebeur. Sy maak die deur na die grot 'n bietjie oop en vra waarom die gode so gelukkig is. Hulle het haar vertel dat hulle feesvier omdat hulle 'n godin bo haar gevind het.
Amaterasu was nuuskierig oor wie hierdie godin kan wees en maak die deur wyer oop om te kyk en sien haar eie beeld in die spieël. Toe sy stilstaan ​​om na haar weerkaatsing te kyk, trek 'n god wat haar wegkruip haar heeltemal uit die grot. 'N Ander god versper toe die ingang met 'n tower tou. Nadat Amaterasu uit die grot gekom het, het haar lig weer geskyn en die lewe het weer normaal geword. Om Susano-ô vir sy dade te straf, het die gode hom uit die hemel verban.
Die Izumo -siklus. Die Izumo Cycle of myths bevat die god Ôkuninushi, 'n afstammeling van Susano-ô. Een van die bekendste verhale handel oor Ôkuninushi en die Wit Konyn.
Volgens hierdie verhaal het Ôkuninushi 80 broers, wat elkeen met dieselfde pragtige prinses wou trou. Op 'n reis om die prinses te sien, kom die broers op 'n haas af met geen pels in groot pyn langs die pad nie. Hulle het vir die dier gesê dat hy sy pels kan terugkry deur in soutwater te bad, maar dit het die pyn net vererger. 'N Rukkie later kom Ôkuninushi aan en sien die lydende haas. Toe hy vra wat gebeur het, het die haas hom vertel hoe dit sy pels verloor het.
Folklore en The Folkloresque
Een van my belangrikste navorsingsareas is folklore, sowel as 'n vak as 'n wetenskaplike dissipline. Die term "Folke-Lore", wat eers in 1846 deur William Thoms as "The Lore of the People "  geskep is, het in die middel tot laat 19de eeu 'n mate van gewildheid gekry as 'n ontwikkelende onderwerp van studie as ook 'n item van gewilde belang. In die Verenigde Koninkryk het die einde van die eeu die vorming van die Folklore Society (FLS) in 1878 gevorm , sowel as 'n verskeidenheid gedrukte publikasies wat gefassineer was deur die onderwerp, wat uitloop op die tweede Internasionale Folk-Lore Congress word in 1891 in Londen gehou. 
Sedert die vak in die laat 19de eeu, het folklore -studies ietwat gesukkel om sy akademiese posisie in die Verenigde Koninkryk te behou, ondanks 'n magdom briljante kritiese werk wat deur baie opvallende akademici en navorsers in die veld. My werk poog om by te dra tot die volgehoue ​​akademiese ontwikkeling van Folklore, om folklore as 'n akademiese dissipline verder te ontwikkel, terwyl ek ook probeer om 'n verskeidenheid interdissiplinêre en teoretiese benaderings in die veld uit te voed.
As kultuurhistorikus fokus my navorsing nie net op die wetenskaplike ontwikkeling en die algemene gewildheid van folklore in die laat 19de en vroeë 20ste eeu nie. Hiernaas fokus my werk ook op die konsep van die 'Folkloresque ', 'n term wat deur Michael Dylan Foster en Jeffrey A. Tolbert in hul boek van 2017 geskep is The Folkloresque: Reframing Folklore in a Popular Culture world, wat fokus op hoe en waarom sekere motiewe, vertellings, karakters, tradisies en idees binne populêre kultuurtekste ontplooi word om te lyk of gepaste folklore . My studie beoordeel veral hoe die folkloreske in baie van die beroemde weerwolffiksies in die laat 19de eeu gebruik word en hoe sulke items uit tradisionele folklore en mitologie binne sulke tekste hervermeng word ' of ' en die impak van so 'n ontplooiing.
As deel van my navorsing het ek by verskeie geleenthede gepraat, veral The Folk Horror Conference 2019 by Falmouth University en tydens die London 19th Century Studies Graduate Seminar in 2020 aan die Queen Mary University in Londen.
As u enige vrae het oor my navorsing, of my net wil byvoeg by u navorsingsnetwerk, kontak my gerus!
 Merton, Ambrose [pseud. William J. Thoms]. "Folk-Lore." Die Athenæum, Nr. 982 (22 Augustus 1846): 862c – 63a.
 ' Oor die Folklore Society ', Die Folklore Society & lttttps: //folklore-society.com/about/> [30 Mei 2020 geraadpleeg]
 Richard M. Dorson, Die Britse folkloriste: 'n geskiedenis (Chicago: University of Chicago Press, 1968), pp. 298-315
 Michael Dylan Foster, 'Introduction: The Challenge of the Folkloresque' in The Folkloresque: Reframing Folklore in a Popular Culture World, red. deur Michael Dylan Foster en Jeffrey A. Tolbert (Boulder, University of Colorado Press: 2016), pp. 3-33 (p. 5-6).