Die herkouer is spesiaal ontwerp om ekstensiewe weiveld te benut. Die herkouers sluit skape, beeste, bokke en kamele in, asook 'n wye verskeidenheid antiloop-soorte (wildsbokke). Aangesien water in die meer ariede gebiede dikwels 'n beperkte faktor is, is dit te verwagte dat dit 'n belangrike rol speel in die diere se weidingsgedrag asook voerinname en gevolglik ook hulle produksietempo's.
Die gemiddelde hoeveelheid water wat 'n dier benodig word deur 'n verskeidenheid faktore naamlik die soort dier, fisiologiese staat van die dier soos onderhoud, dragtigheid, laktasie en groei, omgewingstemperatuur, en ander faktore beïnvloed.
AI die faktore wat waterinname beïnvloed sal 'n effek hê op die waterbenodigdhede van die weidende herkouer. Die weidende herkouer moet egter loop om sy voer in te neem. Hierdie aktiwiteit lei tot 'n verhoogde energieverbruik (Graham, 1982). wat die waterbenodigdhede sal verhoog. Op 'n yl bedekte ekstensiewe weiding sal water benodigdhede nog groter wees. In die geval sal 'n weidende herkouer dus 'n kompromie moet tref tussen die drinkfrekwensie wat verkies word en die afstand wat afgelê moet word van 'n waterpunt na die naaste onbeweide of minder beweide gedeeltes (Arnold & Dudzinski, 1978). In klein kampies met verskeie waterpunte neem die waterdrinkfrekwensie toe met 'n toename in omgewingstemperatuur. In so 'n geval word die grootste deel van die herkouer se loopafstand aan wei spandeer. Indien die waterpunte in groot kampe egter beperk is, word die grootste deel van die totale loopafstand spandeer om water te drink (Arnold & Dudzinski, 1978). In laasgenoemde geval mag diere te min water inneem. Te lae waterinnames lei tot 'n aansienlike afname in produksie wat gedeeltelik aan 'n afname in voerinname toegeskryf kan word (English, 1966; Konar & Thomas, 1970; Umunna, Chinene, Sator, Ahmed & Abed, 1981). Herkouers kan egter tot 'n mate kompenseer vir 'n beperking in waterinname deur minder water in die mis uit te skei, urine met 'n hoër konsentrasie afvalstowwe uit te skei (dit behels nie noodwendig 'n kleiner volume urine nie), asook met 'n laer respirasietempo (Little, Sansom, Manston & Allen, 1976). Schmidt-Nielsen, Crawford & Hammel (1981) het verder vasgestel dat kamele selfs respiratoriese waterverliese kan beperk deur lug met 'n laer temperatuur as liggaamstemperatuur en relatiewe vogtigheid laer as 100% uit te asem. Skaduweevoorsiening in ariede omgewings kan verder 'n dier se waterbenodigdhede met 19% verminder (Roman-Ponce, Thatcher & Wilcox, 1981).
Wanneer 'n noukeurige ontleding van die situasie gemaak word - en aanvaar word dat droogtes 'n deel daarvan is - kom dit, volgens dr. Siepker, aan die lig dat onoordeelkundige benutting van die weiveld die grootste enkele faktor is wat tot ondoeltreffendheid in die boerdery en gevolglik tot bodem agteruitgang aanleiding gee.
Die ekstensiewe boerderygebiede beskik oor 'n inherente landboupotensiaal wat die produksiemoontlikhede bepaal. Dit vloei voort uit die invloede wat uitgeoefen word deur natuurlike omgewingsfaktore waarvan klimaat, topografie, grond en plantegroei die belangrikste is.
Hoewel die natuurlike omgewingsfaktore 'n sekere plantegroeisamestelling daarstel, wys dr. Siepker daarop dat daar ook 'n beskermings- of kwesbaarheidsfaktor is wat met die oog op gesonde langtermynproduksie in ag geneem moet word, anders neem erosie en indringerplante oor. Grond moet dus volgens sy potensiaal benut en volgens sy behoeftes behandel word, het hy gesê.
Die toepassing van doeltreffende boerderypraktyke en -tegnieke is van die allergrootste belang, want dit sal grootliks bepaal of daar 'n wins gemaak of 'n verlies gely word. Die grootste hindernis hier is te klein plase, want dit is net nie moontlik om die hulpbronne optimaal te benut en dan nog 'n menswaardige bestaan op so 'n klein plaas te maak nie.
Volgens dr. Siepker is die einddoel om vir elke redelik homogene boerderygebied 'n optimale boerderystelsel daar te stel en deur oorredingsprogramme 'n vaste gehoor te bewerkstellig waardeur die stelsel toepassing kan vind.