Lae veerkragtigheid: oorsake en hulp - Simptome - 2021
Lae veerkragtigheid: oorsake en hulp
Emosioneel veerkragtige mense kan tragedies en ernstige spanning hanteer, hetsy in verhoudings, siektes of geldprobleme. Mense hanteer gewoonlik sulke laste: Dit kan byvoorbeeld gesien word na aardbewings wanneer diegene wat geraak word hul huise en lewens herbou.
'N Normale of selfs sterk veerkragtigheid beteken egter nie dat u geen gevoelens het nie, want diegene wat katastrofes ervaar het en dan weer begin voel, is pyn en pyn. Inteendeel, dit beteken om krisisse te verduur en te hanteer. Gedrag, gedagtes en handelinge wat perspektief gee, kan ook aangeleer word.
Eksterne faktore versterk of verswak veerkragtigheid. Stabiele verhoudings binne en buite die gesin is belangrik om innerlike krag te ontwikkel en nie tydens krisisse op te breek nie; Verhoudings wat liefde en vertroue gee, bevorder veerkragtigheid.
Veerkragtige veerkragtige mense ontwikkel realistiese planne en neem die regte stappe om dit te implementeer; hulle kommunikeer met ander mense om probleme op te los en hul impulse te beheer.
Misbruik, bang en bederf
Vir mense met 'n lae vrag is die alledaagse lewe egter 'n streep; elke besoek aan die owerhede bied moeilik probleme op. Dit kan sosiale oorsake hê: ouers wat manipuleer of mishandel, verwek kinders wat nie vertrou dat "alles goed sal gaan nie". Ouers wat "hul kinders klein maak", dit wil sê hul prestasies te vernietig in plaas van om vordering te ondersteun, en sodoende iemand ondersteun wat nie meer in iets glo nie.
Dieselfde geld ouers wat te angstig is, wat die katastrofe op die muur verf met elke stap wat hul kinders doen. Hulle vorm later volwassenes wat hulpeloos is in die lig van ongewone situasies. Die 'bekommernis' oor wat kan gebeur, belemmer enige inisiatief. Om niks te doen nie, beloof 'n verkeerde alternatief vir 'n 'dreigende buitewêreld'.
Bederflike kinders bevorder ook lae veerkragtigheid. Diegene wat geraak word, is nie noodwendig bang vir die alledaagse lewe nie; maar hulle het nog nie geleer om dit aan te pak nie. Hulle het nie praktiese ervaring nie, en weeg terselfdertyd valse sekuriteit - omdat die omgee-ouers nie in die buitewêreld wag nie.
Mense wat moeilik is om te hanteer omdat hulle sosiaal verkeerd is, kan dit egter leer - ten minste as hulle nie ernstige sielkundige skade gely het nie. Vertroulike verhoudings en suksesse in die buitewêreld omskep wantroue in gesonde omsigtigheid. Eie ervarings skei ouers se vrese van hul eie lewens. Bederfde mense leer deur ervarings waarin hulle op hul eie is, byvoorbeeld deur na 'n vreemde stad te verhuis. Dit sluit in die bereidwilligheid om "voorregte" prys te gee.
Selfs diegene wat minder veerkragtig is weens sosiale ervaring, toon dikwels fisieke simptome, en 'n gedetailleerde analise is nodig. Die omgekeerde is ook waar: mense wie se lae veerkragtigheid ontwikkel deur 'n siekte, moenie in hul kinderjare navorsing doen nie. Het 'n oorspronklike veerkragtigheid verander as gevolg van 'n hartprobleem, byvoorbeeld? Dan is sosiale ervarings op sy beste sekondêr.
Siektes wat geassosieer word met lae veerkragtigheid, sluit in: vetsug, verkoue, ontsteking van die brein, leukemie, miokarditis, veelvuldige sklerose, longkanker, Alzheimer-siekte, bloedarmoede, ingewande-breuk, hipotireose, ystertekort soos magnesiumtekort en asidose.
As die fisiese simptome op die voorgrond is, beteken dit somatiese afwyking. As die fisiese simptome gepaard gaan met sielkundige probleme, word dit 'n psigosomatiese afwyking genoem. Benewens neuroloë en interne medisyne, is die psigiater ook hier nodig.
'N Persoon kan byvoorbeeld minder veerkragtig wees omdat hy oorgewig is, baie rook en 'n alkoholprobleem het. Eet hy 'n 'beskermende pantser' omdat hy vroeë beserings opgedoen het? Om oorgewig te wees is 'n simptoom van passiwiteit as 'n lewensstruktuur. Rapporteer die uitputting omdat hy bang is om na die owerhede te gaan? Weereens, is hierdie vrees omdat hy bang is om te verander? Is dit 'n algemene angsversteuring? Is die lae veerkragtigheid 'n poging om jouself te beskerm?
Om rook te beperk, alkohol te vermy, 'n gesonde dieet te eet en gereeld te oefen, help om fisieke simptome en sielkundige probleme te voorkom.
As daar sielkundige oorsake is, moet 'n sielkundige die behandeling vergesel. As die betrokkene so min veerkragtig is dat hy probleme by die werk, die alledaagse lewe en verhoudings het, is die geestesongesteldheid gewoonlik reeds gevorderd. Praatterapieë is aan die begin om die oorsaak van die probleem te bepaal. Slegs dan sal die sielkundige en dokter die behandeling ontwerp: geestesorg en medikasie werk hand aan hand. Visualisering help die pasiënt om 'n beeld van homself te ontwikkel soos hy graag wil wees: byvoorbeeld maerder, meer selfversekerd, meer aktief. Gedragsterapie help om die gewenste toestand te benader.
As die lae veerkragtigheid te wyte is aan 'n akute siekte, sou suiwer psigoterapie noodlottig wees: rookhoes soos brongitis, byvoorbeeld, lei tot asemhalingsprobleme. Beskerming help met brongitis, suurstof met hoes van rook.
Siektes kan ook 'n manier wees om stresvolle situasies te ontsnap en ontspanning te bied. Die grense tussen denkbeeldige en regte simptome smelt weg. Hoofpyn en uitputting is reaksies om 'n situasie te vermy. Die veroordeling van die betrokke persoon as 'n "simulator" is gewoonlik verkeerd, want die fisiese simptome toon dat hy regtig oorweldig voel.
Chroniese moegheidsindroom (CFS) is een van die algemeenste afwykings. Een uit elke vier Sentraal-Europeërs het moegheid vir die dag en voel uitgeput. Dikwels is diegene wat geraak word, fisies en geestelik te veel gewerk, eet hulle ongesond of slaap te min - 'n gevolg van die druk om in die laat kapitalisme te presteer. Chroniese moegheidsindroom kom voor wanneer hierdie toestande langer as 'n half jaar duur en bly ten spyte van 'n gesonde daaglikse skedule en voldoende slaap. Dit geld 1% van die Duitsers.
Diegene wat geraak word, kan amper nie konsentreer nie, het geen geheuegapings nie, het geen seksuele begeerte nie, is vatbaar vir patogene en kry daarom dikwels verkoue soos griepinfeksies; hulle slaap sleg en min; hulle ly aan pyn in die kop, spiere, gewrigte en limfknope; Depressie, vrees en innerlike rusteloosheid beïnvloed haar psige.
Medisyne weet niks van die oorsake nie. Dit is egter duidelik dat sielkundige spanning op die voorgrond is. Die simptome kan egter ook dui op organiese siektes - en dan is dit nie CPS nie: hartprobleme, long- en nierskade, kanker of siektes in die metabolisme sowel as suikersiekte. Dwelmmisbruik, anorexia en bulemie manifesteer ook in chroniese uitputting.
Chroniese moegheidsindroom kan slegs langtermyn behandel word. Aangesien die oorsake ook onbekend is, moet die pasiënt en sy familielede die onsekerheid verduur. As 'n eerste stap, kan hulle stresvolle lewensgewoontes verander. Gedragsterapie help ook. Dit word egter dikwels makliker gesê as gedaan: diegene wat voortdurend beter moet presteer en al hoe minder geld verdien, skaars 'n bestaan ​​kan verdien, skuld het, geen tyd het vir intieme verhoudings nie en daarom siek kan word, kan moeilik die situasie verander. 'N CFS-diagnose sal moet sorg dat hy van sy werk vrygestel word weens sy siekte. Veranderende leefstylgewoontes het simptome verlig by een van die drie van diegene wat geraak is.
As 'n CFS op die horison is, maar nog nie chronies geword het nie, kan u dit eenvoudig teenwerk: rustige slaap in geventileerde kamers, vermy alkohol en nikotien, gesonde eetgewoontes (d.w.s. komplekse koolhidrate, lae vette, vitamiene, vrugte, groente en vis); Sport en gimnastiek, sonlig, ontspanningstegnieke soos outogene opleiding of joga; sielkundige sorg. Individuele strategieë doen egter min om onaanvaarbare toestande in die werkplek te bekamp. In plaas daarvan om die siekes weer te laat funksioneer in die situasie wat siektes veroorsaak, word die wetgewer gevra om ordentlike poste voor te skryf.
Magnesium- en ystertekort
Magnesium- en ystertekort is organiese oorsake vir lae veerkragtigheid. Die liggaam kry magnesium van die dunderm en skei dit in sweet en urine uit. Die liggaam voer die magnesium deur voedsel in. As voedsel en drank te min magnesium bevat, is daar 'n tekort aan magnesium; Alkohol-, nikotien- en genetiese disposisies beteken dat die liggaam minder magnesium kan opneem.
Diegene wat geraak word, ly aan 'n swak sirkulasie, hulle voel permanent uitgeput, die hartritme is versteur, die voete koud en gevoelloos, die spiere trek en kramp, rug en hoofpyn. Dikwels moet u slaap sonder om uitgerus te voel. Emosionele ontsteltenisse vergesel die fisieke probleme: die pasiënte voel verward en smee bewolkte gedagtes; die wêreld lyk vir hulle grys in grys.
Ystertekort is 'n massaprobleem; ongeveer twee miljard mense, veral vroue, ly daaraan. Yster is nodig om hemoglobien te produseer en selle soos ensieme te bou. Die liggaam kan nie self yster vervaardig nie en moet 1 tot 2 gram per dag opneem. Yster kom veral voor in vleis en vis, veral in die lewer.
Vroue benodig groter hoeveelhede yster gedurende hul periode en swangerskap. Swaar periodes, maar ook inflammasie in die maag en aambeie, lei tot 'n verhoogde ysterverbruik. Atlete skei yster deur hul urine en sweet uit.
Ystertekort word getoon deur geskeurde hoeke van die mond, bros hare en naels, pyn in die tong. Aanhoudende ystertekort lei tot bloedarmoede omdat die liggaam nie meer rooibloedselle produseer nie. Dan ly hulle aan duiseligheid, hoofpyn, hul hande en bene tik, en word hulle vatbaar vir infeksies.
Maer vleis kan ystertekort voorkom, en peulgewasse, witbone of lensies kan ook voorkom. Koffie, tee en melk moet vermy word tydens etes.
Ystertekort gaan dikwels saam met ander siektes; Eetstoornisse het gereeld 'n ysterprobleem, verslaafdes en braak verslaafdes sowel as anorektika.
Depressie beperk ernstige ervaring, gedrag en prestasie. Depressiewe mense voel hopeloos en leeg van binne. Skuld is gepaard met vrees, wanhoop met hartseer, en in 'n ernstige depressie voel hulle niks; hulle voel "versteend". Tussen hulle en die buitewêreld is daar 'n klokkie wat hulle nie kan deurbreek nie; Kommunikasie met ander mense lyk onmoontlik.
Alle gedagtes oor u eie vermoëns glip negatief; die samelewing ontwikkel in 'n eksklusiewe donker rigting vir hulle. Hulle kan skaars konsentreer, hulself met selfkritiek martel en oor selfmoord dink. Tipiese waanbeelde is: ly aan 'n ongeneeslike siekte, word deur die gesin gehaat en is 'n mislukking. In die depressiewe fase is die lyers selde daarvan oortuig dat hulle slegs deur een fase gaan.
Depressiewe mense verbreek vriendskappe, beëindig hul stokperdjies, gaan nie meer werk nie en kan hulle ook nie verduur nie. Hulle lê gewoonlik in die bed en staar na die muur. Hulle praat net so stil soos in mono-lettergrepe, hulle gesigte lyk bevrore. Hulle slaap min en word vroeg wakker; hulle eet skaars en verloor baie gewig; hulle het geen seksuele begeerte nie; haar hele liggaam is seer.
Depressiewe fases duur enkele weke, maande en soms selfs jare. 'N Ligte chroniese depressie word dysthymie genoem. Dit begin gewoonlik na puberteit.
Lang periodes van depressie is gevaarlik omdat die persoon wat geraak word dit as deel van hul persoonlikheid beskou. Hy sien homself nie as 'n slagoffer van 'n tydelike siekte nie, maar beskou hopeloosheid as sy innerlike wese.
Die term depressie word nalatig gebruik. 'Ek is tans depressief' beteken meestal 'ek voel depressief'. Hierdie nalatigheid het noodlottige gevolge vir die hantering van mense met werklike depressie: diegene wat depressief voel, hetsy omdat hulle hul werk of hul maat verloor het, gaan deur 'n emosionele vallei, maar kom gewoonlik daaruit - byvoorbeeld deur selfdissipline.
Nog erger: 'n Siek persoon wat sy toestand nie kan verander nie, sien homself naby die ewige grommelaar, wat die gemoed van ander bederf. By sulke 'grommers' is die beste manier om hulle in die situasie te ignoreer en in die algemeen kontak met hulle te vermy. Kliniese depressiewe mense het daarenteen professionele hulp sowel as liefdevolle sorg.
Diegene wat ervaring het met mense wat klinies depressief is, gebruik die term daarom versigtig, en depressiewe siektes kan duidelik onderskei word van normale hartseer. Depressiewe mense kla selde by ander; hulle kan dit amper nie meer fisies doen nie. Hulle sien 'n dokter dikwels nie as gevolg van hul geestelike probleme nie, maar weens fisiese probleme, byvoorbeeld om slaappille te kry. Hulle voel verlam, en hul gebrek aan dryfkrag is nie 'n 'bui' soos 'n tiener met 'n nulbokkie nie. Ander depressiewe is rusteloos, heen en weer. Gemeenskap aan albei is desperaatheid as eksistensieel.
Die advies om 'n "normaalweg listlose" persoon te motiveer, vererger die lyding van 'n depressiewe persoon in plaas daarvan om dit te verlig. As u u tande byt, laat u die verkeerde idee dat hy die skuld dra vir sy toestand, selfs nog meer dryf. Die wenk om iets met ander te doen, wys hom genadeloos dat hy dit nie kan doen nie.
Om aan hom voor te stel dat 'die werklikheid nie so donker is nie', bevraagteken sy persepsie dat depressiewe mense hul omgewing eintlik duidelik sien - te duidelik: depressiewe mense beskou hulself waardeloos; hulle voel skuldig oor wat ook al. Hulle voel verantwoordelik vir rampe in hul omgewing waarmee hulle min te doen het. Ondanks hierdie verwronge perspektief, sien depressiewe mense die werklikheid soms beter as 'gesonde mense' - op 'n negatiewe manier vir hulle.
Dit word getoon deur die gloeilamptoets: die proefpersone druk op 'n knoppie, soms gaan die lig aan, die gloeilamp brand lukraak op vir ander deelnemers. Nie-depressiewe mense dink te gereeld dat hulle die lamp aanskakel. Depressiewe mense, daarenteen, is verbasend naby die werklike verband tussen die druk van die knoppie en die lig. U kan dus nie mislei word nie.
U het nie 'n positiewe selfvoorstel nie. Of my onderneming suksesvol is of misluk, is byna altyd te wyte aan geluk, meer presies, aan eksterne omstandighede wat ons nie kan beïnvloed nie. Godsdienstige praktyke spruit uit die begeerte om die omgewing te beheer. Sonder positiewe voorstelle sou amper niemand 'n roman of doktorale proefskrif skryf nie. Politici, kunstenaars of wetenskaplikes is ook suksesvol omdat hulle glo (of beweer) verantwoordelik is vir belangrike ontwikkelings. In werklikheid was hulle toevallig op die regte plek op die regte tyd.
Dus is die gevoel van hulpeloosheid van die depressiewe dikwels realisties. Hierdie hiperrealisme dryf die lyer in hopeloosheid en selfs die gedagte aan selfmoord. Dan het 'n depressiewe persoon onmiddellik professionele hulp nodig, want sy selfmoordfantasieë is nie 'n poging om aandag te trek nie, maar dood ernstig. Dit is gevaarlik om hom vriendelik uit hierdie gedagtes te praat; hy het psigiatriese hulp nodig om teen homself beskerm te word. Dit word die beste gedoen in 'n geslote afdeling, aangesien moderne antidepressante weke neem om te werk.
Sulke antidepressante bring die boodskapperstowwe in die brein van die pasiënt weer in balans. Hiervoor het hy psigoterapie nodig, want fisiese sensasie en depressiewe gedagtes is onlosmaaklik verbind. Terapie begin met eenvoudige gedrag: 'n depressiewe persoon wat nie uit die bed klim nie, vererger sy lyding.
Die terapeut probeer dus eerstens om die pasiënt uit sy traagheid te haal, en tweedens skep hy situasies wat hom beloon. Terapiehonde beloof nou goeie ervarings met mense wat erg depressief is. Diegene wat geraak word, voel 'n muur tussen hulself en ander mense. Honde breek deur hierdie muur en kan die siekes oorhaal om stap vir stap kontak met mense te kry. (The Quarterly Journal of Experimental Psychology, Maart 2007).
Lae veerkragtigheid in kanker
Alle kankers beteken in 'n gevorderde stadium lae veerkragtigheid. Vir iemand met longkanker in die eindfase is veerkragtigheid egter die minste van die probleme. Die lae veerkragtigheid van mense wat kanker oorleef het, word egter dikwels misgekyk. U benodig gerigte ondersteuning.
Die sogenaamde moegheidsindroom dui op permanente uitputting na kankerbehandeling. Byvoorbeeld, cytostatia-terapie beperk bloedvorming - dit beteken lae veerkragtigheid. Diegene wat kanker as kind ontwikkel het, word gewoonlik as volwassene getraumatiseer. Dit kan manifesteer as depressie of angsversteuring. Diegene wat geraak word, isoleer hulself sosiaal en is soms nie in staat om te werk nie.
Dit geld ook familielede. Kinders wat tot hul dood na hul moeders omsien, verloor maklik kontak met die skool en word ook deur vrees geteister. Hulle lyk dikwels volwasse in vergelyking met hul eweknieë, maar hulle het te make gehad met eksistensiële situasies wat hulle van die energie beroof vir ouderdomsspesifieke voorbereiding vir die werk.
Chemoterapie lei dikwels tot laatskade. Ongelukkig word nasorg dikwels slegs in ag geneem of die kanker terugkom. Hartsiektes, diabetes, metaboliese afwykings of 'n gebrek aan beendigtheid is een van die algemene gevolge op die langtermyn. Hulle beperk almal veerkragtigheid.
Wanvoeding beteken dat die liggaam nie genoeg voedingstowwe, energie en proteïen kry nie. Diegene wat op die lange duur te min eet, eet sleg. Maar selfs diegene wat 'n ongebalanseerde dieet eet, ontken hul liggaam die nodige vitamiene en minerale.
Die simptome van wanvoeding word dikwels verkeerd geïnterpreteer en hou dikwels verband met 'n ongesonde leefstyl. As u 'n ongebalanseerde dieet eet omdat u oortyd werk, baie rook, te min slaap en geen sport doen nie, word swak voeding skaars gesien as 'n sneller vir u ongemak. Ou mense skryf vinnig gevolge van wanvoeding toe aan hul ouderdom.
Die simptome van wanvoeding is ook tipies van sielkundige probleme en ernstige organiese siektes: voedingstekort manifesteer hom as 'n verlies aan eetlus, gewigsverlies, diarree en naarheid - maar dit geld ook vir liefdevolle siekte en spysverteringstelsel. Geestelike lyding kan ook 'n rede wees vir swak voeding. 'N Gesonde dieet werk nie wonderwerke hier nie, maar dit help ook teen geestelike lyding. Omdat die gevolge van wanvoeding soos fisieke swakheid, gebrek aan motivering en uitputting dwing gedagtes.
Wanvoeding het verskillende oorsake: Ernstige eetversteurings soos bulemie en anorexia gaan noodwendig gepaard met 'n ongebalanseerde dieet. Anorexics eet sleg omdat hulle in die algemeen te min eet; Verslaafdes aan voedsel en braak eet nie genoeg voedingstowwe nie, want dit braak voordat die liggaam dit kan implementeer.
In die geïndustrialiseerde lande ly arm mense dikwels aan 'n ongebalanseerde dieet, dit wil sê 'n gebrek aan kwaliteit. Rommelkos bevat gewoonlik te veel suiker, eenvoudige koolhidrate en vette, terwyl vitamiene en minerale grootliks ontbreek. Alkoholiste en heroïenverslaafdes versuim meestal om die gif met minerale te balanseer; hulle benodig water, sout en vitamiene.
In die Derde Wêreld en tradisionele kulture is 'n gebalanseerde dieet dikwels nie moontlik nie. In die Amasone-streek, in Papoea-Nieu-Guinee en in groot dele van Afrika, bestaan ​​voedsel hoofsaaklik uit stysel, verkry van yams of patats. Vitamientekort kom gereeld voor.
In teenstelling hiermee is 'n gebalanseerde dieet moontlik in die geïndustrialiseerde lande - selfs op 'n klein begroting. Vars of bevrore groente en vrugte vir vitamiene, vis vir proteïene en omega-vette, sowel as direkte sappe, peulgewasse vir vesel, volgraanbrood vir komplekse koolhidrate, en melk vir kalsium is voldoende om ondervoeding te voorkom. Brocolli en blomkool, boerenkool en witkool is 'energiebomme'. Haweloses kan egter nie self vars kos voorberei nie, en baie werkende mense het 'n lewensstruktuur wat in stryd is met 'n gebalanseerde dieet.
Verskille in grondwet
Elke mens is anders. Diegene wat 'n lae veerkrag het in 'n gebied, verduur dikwels situasies waarin 'veerkragtige' wanhoop is. Baie sensitiewe mense word byvoorbeeld beskou as minder veerkragtig as hulle "op die verkeerde tyd op die verkeerde plek is." Maar hulle is nie siek nie.
Hoë sensitiwiteit is nie 'n persoonlikheidsversteuring nie, maar 'n persepsie waarsonder geen samelewing kan slaag nie. Een uit elke vyf mense is baie meer sensitief vir stimuli as ander as gevolg van hul genetiese samestelling. Hierdie andersheid verg spesiale ondersteuning. Baie sensitiewe mense let op nuanses wat ander nie raaksien nie. Hulle verstaan ​​die simboliese taal van drome en plaas hulself in denkbeeldige wêrelde. Hulle is uiters sensitief en stel baie belang in geestelike vrae. Baie sensitief word vinnig oorstroom met stimuli. Dit sou dodelik wees om aan die norm te probeer voldoen, 'om jouself aanmekaar te trek'. Omdat hoogs sensitiewe mense nie minder verdra as ander nie, moet hulle meer verwerk. U het 'n lae-impak toevlug nodig om gedagtes te konsentreer. U prestasie is dus sterk afhanklik van die omgewing. Oorstimulasie lei vinnig tot emosionele uitbarstings.
Dit lyk asof hulle lae spanning het, omdat hulle gevoelig is vir reuke, rook, dampe of stuifmeel, gewoond is aan permanente geraas en erge visuele en akoestiese indrukke ervaar. Hulle word maklik geskrik, vinnig opgewonde en kan skaars spanning dra. As 'te veel aan die gang is', onttrek hulle hul. Hulle slaag sleg met eksamens as iemand hulle beheer. Omdat hulle meer stimuli moet verwerk as 'normale' sensitiewe mense, word hulle vinniger uitgeput - sodat hulle minder veerkragtig is.
Baie sensitief wys egter hoe belangrik 'n werkomgewing is wat die individu reg laat geskied. Die veronderstelde swakhede is sterk punte as hulle aangemoedig word: hoogs sensitiewe mense kan baie goed konsentreer, hul empatie is baie groter as dié van die 'normale'. Hulle dink in groter kontekste, het 'n uitgesproke intuïsie, 'n fyn gevoel van geregtigheid, 'n lewendige verbeelding, beskou sielkundige verhoudings op die werkplek versigtig, weeg besluite noukeurig, besin oor hul eie optrede, werk noukeurig na die drang na volmaaktheid en leer tot die grootste mate ouderdom.
Geen onderneming wat die mensdom ernstig opneem, kan dit doen sonder sy sosiale vaardighede nie: hipersensitiewe mense voel meer verbonde aan ander mense as andersom, hulle ervaar die gevoelens van ander intens en luister goed. Hulle probeer harmonie skep, selfs onder uiterste toestande.
Sommige mense is "inherent robuust". Hulle aanvaar beroertes van die lot of merk dit nie eers op nie. Ander is sensitief en reageer intenser op stimuli. Afhangend van waar iemand met hul "Archilles-hak" is, is hulle nie baie veerkragtig nie: iemand wat aan hondefobie ly, is gedurig onder druk as kelner in 'n biertuin waar honde voortdurend rondlê. As my werknemer aan 'n rookallergie ly, is hy nie dadelik 'n 'mimosa' nie, want ek, as 'n kettingroker, het nie hierdie probleem nie.
As ek 'n uitstekende programmeerder is, maar as gevolg van 'n herniated skyf nie maklik kan optel nie, is ek nie swak genoeg om onder druk te werk nie; Die omgekeerde geld ook as ek as meubelpakier werk, maar nie weet hoe om 'n rekenaar aan te skakel nie.
As iemand dus gespanne voel, is dit belangrik om dit ernstig op te neem, selfs al het die meerderheid werknemers nie hierdie probleem nie. Senuweeagtige klagtes in die maag, ingewande of hart is ernstige waarskuwingseine - sowel as sweet, hoofpyn en spanning in die spiere. As die betrokkene ook ongeduldig, kwaad word, daal sy prestasie, en hy is voortydig moeg, word die span gevra. In plaas daarvan om hom te druk om te volhard, is daar 'n gesprek waaroor sy klagtes gaan.
Die werksatmosfeer en werksomstandighede is dikwels die rede vir die daling in prestasie. Afknouery lei tot die baie spanning wat lae veerkragtigheid veroorsaak: elkeen wat bang is om werk toe te gaan, wat sy werknemers (met reg) wantrou, sal die uitputting en lae veerkragtigheid op 'n sekere punt voel. Hooggekwalifiseerde mense wat hul studies met topgrade voltooi het, maar as volwassenes aan boelies op die skool ly, is ook minder veerkragtig. Diegene wat hul "klasmaats" verneder as "nerds" en daarom bang is vir sosiale verhoudings, wanhoop dan ook situasies wat normaal is vir werknemers wat nog nie sulke ervarings gehad het nie.
Diegene wat individuele snellers in hul werkgehalte beperk, kan met eenvoudige middele gehelp word - of dit 'n ander skoonmaakmiddel is vir allergiese reaksies op 'n chemikalie of deur spinnerakke te verwyder as 'n kollega aan 'n spinnekop fobie ly.
As werk en veerkragtigheid egter nie versoenbaar is nie, is die verandering van werk die gevolg. Elkeen wat byvoorbeeld onderwyser geword het weens die sogenaamde kort werksure, die aantreklike salaris en die sogenaamde lang vakansie, en wat nou te veel werk as hy teenoor groepe studentelede sit, het die verkeerde beroep gekies.
Die leuse is van toepassing op alle vorme van lae veerkragtigheid: almal volgens hul vermoëns, elkeen volgens hul behoeftes. (Dr. Utz Anhalt)
Federale Vereniging van chroniese moegheidsindroom: Wat is die CFS, (verkry 11 September 2019), fatigatio.de
Jan Hastka, Georgia Metzgeroth, Norbert Gattermann: Ystertekort en ystertekortanemie, Duitse Vereniging vir Hematologie en Mediese Onkologie e.V., (verkrygbaar op 11 September 2019), DGHO
William Coryell: Depressive Disorders, MSD Manual, (verkrygbaar op 11 September 2019), MSD
Christian Löser: Wanvoeding en wanvoeding, Thieme Verlag, 1ste druk, 2010
DGPPN, BÄK, KBV, AWMF (red.) Vir die riglyngroep Unipolêre depressie, S3 Guideline / National Care Guideline Unipolar Depression - lang weergawe, 2de uitgawe, weergawe 5, 2015, DOI: 10.6101 / AZQ / 000364, (verkrygbaar op 11 September 2019 ), ÄZQ
Heide Koula-Jenik, Matthias Kraft, Michael Miko, Ralf-Joachim Schulz: Guide to Nutritional Medicine, Urban & Fischer Verlag / Elsevier GmbH, 2005