Redi Tlhabi se ontstemmende biografie oor die vrou wat Jacob Zuma van verkragting aangekla het, is ’n aanklag teen die ganse Suid-Afrika, waar ’n gruweldaad soos verkragting banaal en alledaags geword het, skryf Ruda Landman.
Betogers herinner die wêreld aan die verkragtingsaak terwyl pres. Jacob Zuma in 2016 die uitslae van die munisipale verkiesing bekend maak. Foto: Deon Raath
Omdat hy is wie hy is, het die storie van Jacob Zuma en die vrou wat lank slegs as Khwezi bekend was, ’n storie op sigself geword – die verhaal van een man en een vrou. Maar in Redi Tlhabi se ontstemmende weergawe word dit ’n gevallestudie, ’n illustrasie van ’n Suid-Afrika waar vroue totaal uitgelewer is aan die geweld van mans, en waar die mans weet dis hoogs onwaarskynlik dat hulle die gevolge sal moet dra as hulle ’n vrou sou aanrand en/of verkrag.
Tlhabi se beskrywing van Suid-Afrika se “unfinished business” wat die aanvoorwerk gedoen het vir dít wat met Fezekile Kuzwayo gebeur het, laat ’n mens met ’n ysingwekkende indruk van ’n gemeenskap so struktuurloos en korrelrig soos ’n teerpad wat uitmekaar geval het.
Die uitgewekenes onder wie Fezekile grootgeword het, was ’n immer vloeibare versameling mense uit al ons buurlande. Kinders is van die een huis na die ander aangegee wanneer hul ouers moes weggaan of dood is. Die gedagte dat alle grootmense die rol van ouers vir alle kinders gespeel het, is waarskynlik ’n romantiese een. Fezekile is verkrag toe sy vyf jaar oud was, en weer op 12 en wéér op 13.