Geskryf deur Neil Levy
Dit maak nie saak wat ons doen nie, dinge sal erger word. Bernhard Staehli
Ek het onlangs 'n onderhoud met David Attenborough gesien, waarin hy gevra is of daar hoop is dat dinge vir ons planeet kan verbeter. Hy het geantwoord dat ons slegs die tempo waarteen dinge vererger kan vertraag. Dit lyk vir my dat dit die eerste keer in die geskiedenis is wat ons weet dat dinge vir die afsienbare toekoms erger gaan word. Hoe leef u in die skaduwee van so 'n vinnige en onvermydelike agteruitgang? En hoe kan u die skuldgevoelens hanteer? Paul (42), Londen.
Ek stem saam dat ons in 'n unieke oomblik in die geskiedenis leef. Dit is nie soos 'n oorlog of 'n ekonomiese resessie nie, waar u weet dat dinge vir 'n paar jaar sleg gaan wees, maar uiteindelik verbeter. Ons het nog nooit tevore geweet dat die agteruitgang van nie net ons lande nie, maar ook ons ​​hele planeet, in die afsienbare toekoms sal voortduur - maak nie saak wat ons doen nie. Soos Attenborough sê, ons kan (en behoort) te veg om die tempo waarteen dinge vererger te vertraag, alhoewel ons nie realisties kan hoop op verbetering nie.
Ons kan nie wegsteek van die feit dat Attenborough se mening is nie weerspieël hoofstroomwetenskap. Selfs al stop ons koolstofvrystellings môre, is daar reeds 'n beduidende mate van opwarming in die toekoms gebak. Onder die waarskynlikste scenario's is ons op die punt om op te warmen 1.5 ℃ of nog baie meer.
Die gevolge is erg. As ons daarin slaag om die opwarming tot 1.5 grade te beperk, sal ons steeds die seevlakstygings van ongeveer 'n halwe meter hê, dodelike hittegolwe en droogte in baie wêrelddele lei - wat tot 'n afname in landbouproduktiwiteit lei. Ons kan verwag dat massa-migrasies, dood en vernietiging as gevolg daarvan sal wees, met baie dele van die wêreld wat onbewoonbaar sal word.
Engelse uitsaaier en natuurhistorikus David Attenborough by Great Barrier Reef. Wikipedia, CC BY-SA
Hoe kan u hierdie kennis hanteer? Die vraag is des te moeiliker as ons die onvermydelike skuldgevoelens teëkom: ons is almal medepligtig aan die sklerotiese politieke stelsel wat nie die krisis kon oplos nie, en ons dra almal by tot koolstofvrystellings. Min van ons kan sê dat ons dit het het hierdie uitdagings opgelewer.
Van ondergang tot altruïsme
Vreemd genoeg kan die kennis van agteruitgang sommige mense help om die skuldgevoelens te hanteer. As dinge erger word, maak nie saak wat ons doen nie hoekom doen jy iets?? Hierdie "ondergang" kan deur fossielbrandstofbelange bevorder word om werklike optrede te beperk. Aangesien dit wat ons vandag doen 'n verskil kan maak aan wat in 2100 of later gebeur, moet ons egter nie toegee aan hierdie versoeking nie.
Nog 'n bron van bedanking kan wees dat baie mense wat probeer om klimaatsverandering te beveg, eerder selfsugtige redes het vir omgee. Sommige sorg dalk net vir hul eie kinders, of hoe die probleme hul eie land sal beïnvloed. Maar die klimaatskrisis vereis ware altruïsme en opofferings. Is ons selfs daartoe in staat?
In sommige kringe is dit mode om te ontken dat daar opregte altruïsme bestaan. Of dit is gebaseer op die persepsie dat onselfsugtige gedrag gekies word deur evolusie, of bloot deur sinisme; aangevoer dat al ons optrede deur eiebelang gemotiveer word. Miskien gee ons aan liefdadigheid omdat dit ons maak voel beter oor onsself. Miskien herwin ons ons vir sosiale status.
Maar u vraag wys die probleem met sulke argumente. Soos u, voel baie van ons verlate oor die onvermydelike skade wat die wêreld sal ervaar as ons weg is - wat daarop dui dat ons vir toekomstige geslagte omgee, en nie net vir ons eie nie.
Ek het geen persoonlike belang in die wêreld na my dood nie. Ek het nie kinders nie en ek het nie die hoop om 'n nalatenskap oor te laat nie. As ek gelukkig is, sal ek my lewe in die middelklas-gemak kan uitleef, relatief onaangeraak deur die omwentelinge wat reeds elders aan die gang is. As hulle nader aan die huis kom, is ek moontlik al dood. So hoekom moet ek sorg? Maar ek gee om, en jy ook.
Die filosoof Samuel Scheffler het aangevoer dat as ons meegedeel word dat die mensdom onmiddellik na ons eie dood sou uitsterf - maar sonder om die kwaliteit of duur van ons lewe te beïnvloed, ons verwoes sou word en ons lewens betekenis sou verloor.
Stel jou byvoorbeeld voor dat jy in die wêreld van PD James se dystopiese roman leef, Die kinders van mans. Hier beteken massa-onvrugbaarheid dat die laaste kinders gebore is en dat die menslike geslag uitsterf word omdat die bevolking geleidelik verouder en verminder. Dit is 'n gedagte-eksperiment, met inagneming van hoe die samelewing sou lyk as daar geen geslagte was wat ons sou volg nie en geen toekoms nie - en dit is 'n visie van wanhoop.
As ons oor die onvermydelike agteruitgang nadink, blyk dit dat ons nie net omgee dat die mensdom bly bestaan ​​nadat ons weg is nie, maar dat ons omgee of dit floreer - selfs in die verre toekoms.
Ons moet aan die katedraal dink om klimaatsverandering te hanteer. Gary Campbell-Hall / Flickr, CC BY-SA
Dink aan diegene wat agter die konstruksie van die toweragtige katedrale van die Middeleeue staan. Hulle is dikwels oor meer as 'n generasie gebou, so baie van diegene wat aan hulle begin werk het, het nooit oorleef om te sien hoe hul projek voltooi is nie. Maar dit het hulle nie verhinder om die planne op te stel, die fondamente te lê of oor hul mure te werk nie. Die katedrale was vir die toekoms, nie net nou nie. Die hantering van die klimaatkrisis kan soortgelyke langtermyndenke verg.
Terwyl die kennis van klimaatsvernietiging motivering kan veroorsaak en angs kan veroorsaak, kan 'n langtermynperspektief ook motiverend wees. Met 'n deeglike begrip van wat op die spel is, is dit moontlik dat ons krag kry om te doen wat ons kan om te verseker dat die lewe 'n eeu - of meer - van nou af beter is as wat dit anders kon gewees het.
Want een ding word gegee. As u in 'n toestand van skuld, skaamte en depressie is, kan u nie motivering bewerkstellig nie. Natuurlik, die Antarktiese ysvate smelt nie stadiger nie omdat u herwin. Maar oorweeg dit: as u net enkele mense kan inspireer om groener lewens te lei, kan hulle ander weer inspireer - ensovoorts.
Mense is in staat om om te gee en miljarde mense wat mekaar versorg, kan 'n verskil maak, soos ons gesien het met die geweldige klimaatstakings oor die hele wêreld. Saam kan ons regerings en korporasies dwing om die veranderinge aan te bring wat nodig is om die tempo waarteen dinge erger word, te vertraag.
Of ons soveel selfsugtige begeertes gaan kan werp as wat nodig is om selfs die aardverwarming te vertraag, moet nog gesien word. Miskien neem dit 'n unieke oomblik in die geskiedenis net soos dit uitwerk hoe ver mense in staat is om tot groter voordeel te strek. Die antwoord kan ons verbaas.
Neil Levy, Senior Navorsingsgenoot, Uehiro Sentrum vir Praktiese Etiek, Universiteit van Oxford
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Impakte > Hoe hanteer jy die onvermydelike afname van klimaatsverandering?