Kleinhandelaars het 'n sosiale gewete nodig
Duisendjariges en Gen Z Shoppers en Werknemers vereis meer
Ek het die afgelope tyd baie navorsing gedoen oor die nuwe geslagte (Millennial and Gen Z ). Hoekom? Omdat hulle nou die meerderheid van die arbeidsmag in die VSA uitmaak. En wanneer jy die meerderheid van die werksmag uitmaak, sal dit baie gou beteken dat jy die grootste deel van die inkomste het om te spandeer. Hierdie groepe verteenwoordig dus twee baie belangrike uitdagings vir ons.
Eerstens eis hulle 'n kliënt ervaring wat hul verwagtinge oorskry.
Tweedens eis hulle 'n werkervaring wat dinge soos doel en sosiale betrokkenheid bo betaal, plaas.
Onlangs het ek die besigheids nuus vir my stad gelees. Daar was 'n koepee van sake in daardie artikel wat ek onthou om stories te lees oor hierdie kleinhandelaars wat 'n geleentheid doen vir 'n plaaslike liefdadigheid. Dit was 'n ingemaakte kosstasie waarin hulle gevra het dat hul kliënte in blikkiesvoedsel-items ingebring het en die Kliënte in ruil daarvoor gekoop het. Nog 'n storie vertel van 'n klerewinkel wat 'n inskrywingsbevordering gedoen het wat die kliënt 10% van die aankoop van 'n nuwe hemp gegee het toe hulle hul ou hemp ingebring het en dit aan die plaaslike hawelose skuiling geskenk het. Beide is voorbeelde van inspirerende stories en goeie idees vir bemarking.
Maar wat is die een ding wat albei hierdie winkels gemeen het? Jy kan visioenêre leiers of omgee vir werknemers of kreatiewe bemarking raai. Die antwoord is dat hulle albei gesluit is.
Gegaan. Bestaan ​​nie meer nie. Nie 'n baie inspirerende manier om 'n artikel te begin nie, maar ek hoop jy gaan voort om te lees; anders kan jy dink die morele van die storie is dat liefdadigheidsbemarking winkels sluit!
Die waarheid is dat in elkeen van hierdie voorbeelde, soos by sowat 80 persent van wat ek vandag sien, die fokus nie op doeleindes van liefdadigheid was nie, maar op verkope.
Met ander woorde, die doel van die gebeurtenis of bestuur was om nie bewus te maak van 'n behoefte in die gemeenskap nie, maar 'n slim manier om verkeer na die winkels te verhoog.
As gevolg van die hart of motief agter hierdie gebeurtenisse, weef hulle nooit in die materiaal van die korporatiewe kultuur van daardie kleinhandelaar nie. Ook het hulle nie die mening of indruk van die kleinhandelaar verander met die gemeenskap waarin hulle geleë was nie. As jy vandag 'n winkel verkoop, weet jy die sterwende ras is die kliënt wat jou drumpel oorsteek. Jy sien meer en meer mense gaan aanlyn vir hul behoeftes en minder mense kom in jou deure. Jy soek 'n manier om hierdie tendens te stop en jy kan een van hierdie "gebeure" probeer. Maar die probleem is dat jy dit nie in jou deur hoef te kry nie. Jy moet dit vanlyn kry.
Jy moet 'n plek wees vir werknemers om te werk sodat hulle trots kan wees op hul vriende. Jy moet plek wees wat homself sien as deel van hul dorp of gemeenskap waarin jy verkoop. Jy benodig 'n gewete - 'n sosiale gewete.
Sosiaal gewete kleinhandelaars funksioneer op vier sleutelbeginsels.
1. Die doel om met liefdadigheid te werk, is om deel te word van die gemeenskap waar die kleinhandelaar woon.
As u 'n huis in u dorp besit, mag u deel wees van 'n buurt- of huiseienaarsvereniging.
U kan by u kind se skool vrywillig wees of die plaaslike kerk help om maaltye vir bejaardes te doen. Die punt is dat jy dinge doen wat die gemeenskap dien waar jy woon. Dink aan jou winkel as jou huis. As dit jou huis was, wat is die behoeftes rondom jou huis, sien jy dat jy kan ontmoet soos die etes wat jy by jou kerk doen?
Daar is baie maatskappye wat die Tom se skoene-model volg om donasies 'n deel van hul bemarking te maak. Tom's gee een paar skoene vir elke gekoopte paar weg. Onthou die feit dat hulle genoeg in die verkoopprys van hul skoene betaal om vir die gratis paar te betaal; kliënte eet dit op. En so doen werknemers. Maar met al die "copycat" maatskappye daar buite, wat ons ontdek is, is dat die kliënte (en werknemers) wil hê dit moet meer gelokaliseer word. Dit voel meer werklik en regtig.
Oorweeg dus behoeftes in jou plaaslike gemeenskap en dien of skenk daar. Ek sal meer hieroor fokus in punt 4.
2. Daar is 'n gereelde ritme vir hul aktiwiteite.
As jy wil hê dat mense jou winkel oor die kompetisie moet kies en in jou deur moet kom teenoor aanlyn, dan moet hulle 'n gereelde ritme van liefdadigheidsaktiwiteite sien. Hulle moet sien jy het 'n sosiale gewete - dit is deel van jou kultuur. Met ander woorde, wanneer 'n kliënt die besluit neem om hul huidige keuse-kleinhandelaar te verlaat om met jou te koop, moet hulle weet dat dit nie 'n ruse is om hulle in die deur te kry nie. En as jou grootste kompetisie aanlyn is, het jy 'n wapen nodig wat hulle nie kan raak nie.
Dit is nie 'n gebeurtenis vir hierdie kleinhandelaars nie. Hulle plaas aktiwiteite en gedrag wat die kliënte voortdurend beloon en nie net een keer per jaar tydens die "ry" nie. Hulle weef dit in hul kernwaardes en elke werknemer en elke kliënt weet daarvan. As jy speelgoed wil versamel, doen dit die hele jaar deur. Die hospitale word dikwels tydens Kersfees met speelgoed oorval, soveel, dat hulle baie van die skenkings stoor om dit deur die jaar te kan maak. Andersins sou hulle kinders hê wat nie ander speelgoed gekry het nie, soos hul verjaarsdag wanneer hulle in die hospitaal is. As jou winkel die hele jaar deur speelgoed versamel het, sal die kindershospitaal die hele jaar deur hierdie speelgoed kry, en jy sal jouself as 'n gewaardeerde lid van die gemeenskap regdeur die jaar en nie net 'n kleinhandelwinkel vestig nie.
3. Verkoopsgroei is 'n byproduk van hierdie kernwaarde en nie sy doel nie.
As jy liefdadigheid gaan vir die doel om 'n "slim" bemarkingsveldtog te skep, sal jy 'n hysbak in verkope kry, maar geen lojaliteit of behoud van die kliënte wat deelneem nie. As jy egter programme instel wat 'n blywende effek en effek het en jou fokus nie daarop gemik is om verkope te genereer nie, maar eerder 'n behoefte in jou gemeenskap dien, dan sal jou pogings baie keer oor jou terugbesorg word.
Die punt hier is dat dit nie betrokke raak nie net om verkope te verhoog. Verkope sal kom. Wees geduldig. Onthou, jy word deel van die gemeenskap en net soos een gebeurtenis jou nie sal vestig nie, so sal die fokus op verkoopsgroei jou ontspoor. Doen egter die geleentheid om u pogings in 'n persverklaring bekend te maak. Persvrystellings is ook bemarking.
4. Fokus plaaslik.
Die beste kleinhandelaars vind verhoudings binne die gemeenskap wat hulle bedien en bedien. Byvoorbeeld, toe ons ons skoenwinkels gehad het, wou ons 'n sosiale gewete ontwikkel wat verband hou met 'n behoefte in ons gemeenskap. Teen daardie tyd was die katbevolking buite beheer. So, ons sit 'n kat in elk van ons winkels uit die plaaslike skuiling. Kliënte sal in die winkel kom en die kat sal die "verkoop" doen. In werklikheid, as jy na die skuiling gegaan het en 'n kat aangeneem het, het ons winkel 50% van die aannemingsgeld betaal. Na 'n ruk het ons hiervandaan in die dorp bekend geword, en ons sal mense met 'n katjie stop wat hulle gevind het om die strate te dwaal. Hulle sal sê: "Ons weet julle help katte om 'n huis te kry, sodat ons hulle hierheen gebring het." Dink daaroor - hulle het die kat na ons skoenwinkel geneem en nie die skuiling nie!
Ek kan jou nie vertel hoeveel keer ons mense het vertel dat hulle met ons verkoop het as gevolg van Hugo Boss of Kate Spade of Mezlan of watter kat (ons na vervaardigers vernoem is) destyds in die winkel was. Selfs honde liefhebbers sal ons ondersteun. Soms het ons selfs mense laat ons 'n "wenk" vir ons diens en sê "dit is vir die katte."
Die punt van hierdie voorbeeld is eenvoudig dat ons, in plaas van om 'n ry of veldtog te doen, na ons gemeenskap omgekyk het vir 'n behoefte, wat ooreenstem met iets waarmee die werknemers passievol was en 'n naam vir ons as "burgers" van die gemeenskap geskep het. Die belangrikste. Dit het geweldige lojaliteit aan jou winkels geskep.
Vir jou winkel kan dit kos wees vir haweloses of sportgoedere vir die gemeenskapsentrum of boeke vir die verarmde biblioteek. Die sleutel is nie op soek na die "voor die hand liggende" fiksheid nie. Byvoorbeeld, ons het skoenwinkels gehad. En ja, voor die katte, het ons ons eie liefdadigheid genaamd Sole Hope gestig. Ons het liggies skoene van ons kliënte versamel en hulle vir die haweloses in ons dorp herroep. Later het ons aan 'n nasionale liefdadigheid gekoppel wat dieselfde ding gedoen het en ons eie pogings aangewend het om by hulle aan te sluit. "Na alles, hulle is nasionaal, ons het gedink, hoeveel beter moet dit wees!" Maar die impak in ons dorp was nie daar nie. Ons het hierdie program in plek gehou, maar aangesien dit nie aan 'n behoefte in ons gemeenskap gekoppel is nie, het dit nie goed met ons kliënte geredeneer nie. Ons skoene gaan nou regoor die wêreld. En terwyl dit 'n seën was, het dit nie ons winkel in die harte van die stad geplaas soos ons katprogram gedoen het nie.
Die doel van hierdie artikel is nie om die belangrikheid van die liefdadigheidsverkoopers te verminder nie, al is dit net een keer per jaar. Trouens, ek sal elke kleinhandelaar aanmoedig om minstens een keer per jaar iets vir liefdadigheid te doen. Daar is goeie werk gedoen deur hierdie pogings en dis oneerbiedig om dit nie te erken nie. Ons probeer egter om die verskil tussen 'n sosiale gewete te beklemtoon en 'n lidmaatskap van u gemeenskapsvergadering te word en die behoeftes van diegene wat in u gemeenskap woon en te verkoop versus 'n verkoopgewete te hê en 'n slim geleentheid vir 4 Julie saam te stel.
As jou winkel omgee vir jou gemeenskap, sal jou gemeenskap omgee vir jou winkel. En wanneer die gemeenskap omgee vir jou winkel, val hulle nie oor prys of "vertoonlokaal" nie; hulle is lojale ambassadeurs vir jou winkel. Die kliënt kan selfs kies om in jou winkel te koop, versus aanlyn winkelen (selfs as dit meer kos) as wat hulle vir ons gedoen het. Al omdat hulle ons wou beloon vir omgee vir die gemeenskap en stad waarin ons almal geleef het. En daar is nie 'n bedrag aan bemarkingsgeld wat ooit die impak daarvan kan ooreenstem nie.