Wat is die vroegste bekende weergawe van die moderne militêre saluut? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die militêre saluut, met die regterhand aan die hoof van 'n soldaat, blyk 'n Europese tradisie te wees, maar dit word deur baie leërs ter wêreld aangeneem.
Wat is die oorsprong van hierdie gebaar?
Ek het 'n teorie gekry dat dit kom uit 'n gebed van die Middeleeuse ridders om die vizier van hul helms oop te maak. Volgens hierdie bron was die doel om
onthul sy identiteit as 'n vergunning van die benadering van 'n meerdere.
Maar ek is nie heeltemal seker of dit korrek is nie, aangesien die identiteit van 'n ridder duidelik bekend was uit die wapen op sy skild. Hierdie artikel sê die rede kan wees dat 'n minderwaardige soldaat (dit wil sê nie 'n ridder nie) sy vizier vir sy meerdere oopgemaak het om homself te identifiseer, maar
die moderne saluutvorm word nie voor die vroeë 18de eeu aangeteken nie.
(Volgens hierdie Wikipedia -artikel is die verduideliking wat die gebaar met middeleeuse ridders verbind, ietwat twyfelagtig.)
Verder lees ons:
Die saluut het waarskynlik ontwikkel in reaksie op 'n verandering in militêre hoofdeksels. Nadat metaalhelms in die onguns geval het, het soldate hoede gedra wat soortgelyk is aan dié van burgerlikes. Net soos burgerlikes het hulle hul hoede opgesteek toe hulle 'n meerdere groet.
Teen 1700 het die grenadiers hoë, keëlvormige hoede aangehad met veilige kante wat moeilik was om te groet. Die mans begin bloot aan hul hoede raak asof hulle van plan was om hulle groot te maak. Kort voor lank het ander soldate die shako, busby of beervel aangeneem, wat almal deur 'n kinband vasgehou is. Ook hulle het opgehou om die hoed op te lig, maar het bloot aan sy rand geraak. Hierdie aksie is teen ongeveer 1780 geformaliseer as die saluut in Europese leërs en het na die res van die wêreld versprei.
Daar kan 'n verband wees met die antieke Romeinse groet en die groet om leë (dws sonder wapen) hande te wys, wat ons waarskynlik nog steeds in 'n handdrukgebaar gebruik.
Dit bevestig nog 'n ander bron en sê dit
Een teorie is dat dit afkomstig was van Romeinse soldate wat hul oë afskadu van die intense lig wat voorgee dat hulle uit die oë van hul meerderes skyn.
(hoe weet ons dat dit uit Romeine was, nie bv. Grieke nie?)
Die mees wyd aanvaarde teorie is dat dit ontwikkel het uit die praktyk van mans wat hul hoede in die teenwoordigheid van offisiere optel. Dit was die normale burgerlike teken van respek destyds om 'n hoed te slaan om 'n sosiale meerder te ontmoet. [beklemtoon myne]
Ek stem nie saam dat dit die algemeenste aanvaar word nie, soos vroeër getoon.
Ek wou eers vra "wat is die oorsprong van groet", maar dit lyk asof daar geen goeie of seker antwoord hiervoor is nie. My vraag is dus: Wat is die vroegste bekende weergawe van die moderne militêre groet? Ek vra nie wanneer dit bekendgestel is nie, maar vir die vroegste bekende weergawe. Soos hierbo geskryf, sou die vroeë 18de eeu die datum wees, maar is daar meer inligting? Of is daar dalk 'n vroeëre historiese bron?
VELDHANDLEIDING No. 3-21.5, BORING EN SEREMONIES: HOOFKwartiere, DEPARTEMENT VAN DIE ARMY WASHINGTON, DC, 7 Julie 2003
BYLAE A - VERSLUITING
Die oorsprong van die Hand Salute is onseker. Sommige historici meen dat dit in die laat Romeinse tyd begin het toe sluipmoorde algemeen was. 'N Burger wat 'n openbare amptenaar wou sien, moes met sy regterhand omhoog kom om te wys dat hy nie 'n wapen het nie. Ridders in die wapenrusting lig die visiere met die regterhand op wanneer hulle 'n kameraad ontmoet. (Paragraafbreuk hier is myne, om die antwoord op die vraag uit te lig)
Hierdie praktyk het geleidelik 'n manier geword om respek te betoon, en in die vroeë Amerikaanse geskiedenis was dit soms die verwydering van die hoed. Teen 1820 is die mosie aangepas om die hoed aan te raak, en sedertdien het dit die handsaluut geword wat vandag gebruik word.
Dit is duidelik dat hierdie handleiding die gebruik in die Amerikaanse weermag bespreek. Maar die evolusie van die gebaar soos daar gesê is, was nie beperk tot die Verenigde State nie, en is waarskynlik van toepassing op militêre magte in die algemeen.
Interessant genoeg, toe ek 'n redigering van hierdie antwoord voltooi het nadat ek die bron geplaas het, het ek 'n kennisgewing gesien dat 'n ander antwoord intussen geplaas is terwyl ek besig was om te redigeer. Die antwoord noem die RAF -webwerf, wat ook dieselfde geskatte datum van die "vroeë 19de eeu" gee, en bevestig hierdie laaste punt.
Alhoewel Wikipedia die Britse en Amerikaanse militêre handleidings kavalerig afvee, word amptelike dokumente soos die hier vertoon oor die algemeen redelik goed ondersoek deur ernstige historici, en/of gebaseer op bekende militêre tradisies, en in 'n hof word sulke dokumente dikwels oorweeg aansienlike bewyse. Die Amerikaanse en Britse militêre verwysings is dit egter eens dat die gebruik eers in die vroeë 19de eeu ontstaan ​​het.
Iemand wat soortgelyke antwoorde gee, met gedateerde primêre bronne, sal ekstra geld ontvang.
Hierdie tekening uit Wikipedia toon twee Britse soldate ('n offisier en 'n sersant) in 1848. Let op dat hy met die linkerhand groet.
Hierdie tekening (vermoedelik uit dieselfde tydperk gedateer) toon twee Franse soldate uit die Napoleontiese tydperk:
Bronne wat na ouer tye verwys het, lyk anders: (hierdie skildery is deur E. Percy Moran, skilder wat egter in die 19de/20ste eeu geleef het, dus dit tel nie as die oudste nie):
Almal wat 'n primêre bron voor 1840's vind, ontvang die premie. Die oudste bron is die wenner.
Gedurende die 17de eeu word in militêre rekords uiteengesit dat die 'formele saluut' deur die verwydering van hooftooisels 'sou wees. . Hulle het die opdrag gekry om 'hul hande aan hul hoede te klap en te buig terwyl hulle verbygaan'. Dit is vinnig deur ander regimente aangeneem, aangesien slytasie op die hoede deur konstante verwydering en vervanging 'n groot kommer was. Teen die vroeë 19de eeu het die saluut verder ontwikkel met die oop hand, palm na voor, en dit is sedertdien die geval.
Bron: The Royal Air Force.
militêre vliegtuie, enige tipe vliegtuig wat vir militêre gebruik aangepas is.
Vliegtuie is sedert die middel van die 20ste eeu 'n fundamentele deel van die militêre mag. Oor die algemeen val alle militêre vliegtuie in een van die volgende kategorieë: vegters, wat beheer oor noodsaaklike lugruimtes verseker deur vyandelike vliegtuigbomwerpers wat groter, swaarder en minder manoeuvreerbaar is, af te jaag of te vernietig, wat groter, swaarder en minder manoeuvreerbare vaartuie is wat ontwerp is om oppervlakteikens met bomme aan te val of missiele grondondersteunende, of aanval, vliegtuie, wat op laer hoogtes werk as bomwerpers en vegvliegtuie en aanvaltenks, troepeformasies en ander grondteikens vervoer- en vragvliegtuie, groot vaartuie met groot hoeveelhede ruimte binne wapens, toerusting, voorrade en troepe oor helikopters van matige of lang afstande, wat vliegtuie met roterende vlerke is wat vir grondondersteuning gebruik word, vir die vervoer van aanrandingstroepe, en vir vervoer en toesig oor kort afstande en onbemande lugvoertuie, wat op afstand of outonoom beheer word geleide vliegtuie wat sensors, teikenaanwysers, elektroniese senders en selfs aanvallende wapens dra.
Die Madrid Codex –, ook bekend as die Tro-Cortesianus Codex –, wat in die 1860's in Spanje ontdek is, is een van die enigste oorlewende boeke wat toegeskryf kan word aan die pre-Columbiaanse Maya-kultuur van ongeveer 900-1521 nC.
Die boek is waarskynlik in Yucatán vervaardig en is daarin geskryf Yucatecan, 'n groep Maya -tale wat Yucatec, Itza, Lacandon en Mopan insluit.
Kenners is dit nie eens oor die presiese datum waarop die Madrid Codex geskep is nie, alhoewel sommige mense dit voor die Spaanse verowering van die 16de eeu gesê het.
Die boek word tans in die Museo de América in Madrid, Spanje, gehou.
Geskatte ouderdom: 494 jaar oud.
Om 'n marinier te wees, is om altyd met volharding vorentoe te gaan na die volgende geveg wat die vordering van ons volk in die pad staan, maar mariniers het ook 'n lang reeks definiërende oomblikke om op terug te kyk, wat 'n bron van onmeetlike inspirasie is. Kyk na 'n paar verhale wat maak dat alle mariniers 'n bietjie langer en trotser loop.
'N NALATIGE VORME
10 November 1775: The Corps is Born - Philadelphia, PA
Kaptein Samuel Nicholas stig die eerste Marine Corps -werwingshoofkwartier in Tun Tavern in Philadelphia, PA, en soek 'n paar goeie manne. wen vir die algemene saak van ons land.
1776: Eerste amfibiese aanval - Fort Nassau
Vyf korporasies van mariniers voer die korps se eerste amfibiese landing op vreemde grond uit, en het suksesvol beslag gelê op voorraad Britse buskruit en ammunisie.
Vyf korporasies van mariniers voer die korps se eerste amfibiese landing op vreemde grond aan, en het suksesvol beslag gelê op voorraad Britse buskruit en ammunisie.
1805: Die 'Leathernecks' arriveer - Slag van Derna
Die mariniers red die ontvoerde bemanning van die USS Philadelphia aan die oewer van Tripoli. Hulle kry die bynaam "Leatherneck" vanweë die hoë kraag wat hulle gedra het as beskerming teen die sere van die seerowers.
Die mariniers red die ontvoerde bemanning van die USS Philadelphia aan die oewer van Tripoli. Hulle ontvang die bynaam "Leatherneck" vanweë die hoë kraag wat hulle gedra het as beskerming teen die sabel van seerowers.
1918: The Ferocity of the "Devil Dogs" - Slag van Belleau Wood
Marinemagte begin 'n laaste aanval teen Duitse soldate en vernietig die defensiewe teenaanval heeltemal. Oorlewende Duitse soldate het hul teëstanders 'Devil Dogs' genoem, vanweë hul meedoënlose veggees.
Marinemagte begin 'n laaste aanval teen Duitse soldate en sluit die verdedigende teenaanval heeltemal op. Oorlewende Duitse soldate het hul teëstanders 'Devil Dogs' genoem, vanweë hul meedoënlose veggees.
'N NALATIGHEID STYG OP
1942: Innoverende lug-grondspan by die Slag van Guadalcanal
Verskeie innoverende taktiese strategieë is deur die mariniers gebruik om die Japannese vliegveld te vang, waaronder intense nabye lugondersteuning vir mariene grondmagte. Van die Father of Marine Aviation, Alfred Cunningham, "Die enigste verskoning vir lugvaart in enige diens is die bruikbaarheid daarvan om die troepe op die grond te help."
Hoe werk prostetiese ledemate
Antieke literatuur bevat verwysings na prostetiese ledemate in verhale en gedigte, maar sommige van die vroegste historiese verhale oor die gebruik van prostetiese ledemate is in die Griekse en Romeinse tyd opgeteken. Daar is byvoorbeeld die historiese verslag van Marcus Sergius, 'n Romeinse generaal wat sy regterhand verloor het terwyl hy in die tweede Puniese oorlog geveg het. Hy het beroemd 'n vervangende hand uit yster gemaak om sy skild vas te hou en kon terugkeer na die geveg en aanhou veg.
In die jaar 2000 het navorsers in Kaïro, Egipte, opgegrawe wat volgens hulle die oudste gedokumenteerde kunsmatige liggaamsdeel is - 'n prostetiese toon van hout en leer. Die toestel, wat aan die byna 3 000 jaar oue vermomde oorskot van 'n Egiptiese edelvrou vasgemaak is, is 'n goeie voorstelling van hoe min prostetiese ledemate deur die geskiedenis verander het. Met die uitsondering van baie onlangse tye, is prostetiese toestelle gemaak van basiese materiale, soos hout en metaal, en met leertoestelle aan die liggaam vasgemaak.
Om te wys hoe min prostetiese ledemate deur die grootste deel van die geskiedenis gevorder het, kyk na die kunsmatige hande en bene van die donker eeue - byna 2 000 jaar later. Gepantserde ridders van hierdie era het dikwels staatgemaak op yster prostetiese ledemate, gewoonlik vervaardig deur dieselfde metaalwerker wat hul pantser gemaak het. Hierdie lywige ledemate was weliswaar nie baie funksioneel nie en is eintlik meer gebruik om die verlore ledemaat te verberg, wat destyds as 'n verleentheid was.
Die bekendste aan seevarende seerowers, peglegs met houtkerne en metaalhande wat in hake gevorm is, was eintlik die protesstandaard in die grootste deel van die geskiedenis. Terwyl Hollywood die gebruik van hake en peglegs oordryf het, het seerowers soms op hierdie tipe prostese staatgemaak. Die benodigde materiaal vir hierdie toestelle kan van 'n gewone seerowerskip verwyder word, maar 'n opgeleide dokter sou skaars gewees het. In plaas daarvan het die skeepskok gewoonlik amputasieoperasies uitgevoer, al was dit met 'n swak suksessyfer.
In die vroeë deel van die 16de eeu het die Franse militêre dokter Ambroise Paré, wat ook bekend was vir sy werk met amputasietegnieke, 'n paar van die eerste groot vooruitgang in prostese bygedra. Paré het 'n skarnierende meganiese hand sowel as prostetiese bene uitgevind met vooruitgang, soos knieë en gespesialiseerde tuigbande. Omstreeks 1690 het 'n Nederlandse chirurg, Pieter Verduyn, later 'n onderbeenprothese met gespesialiseerde skarniere en 'n leermanchet ontwikkel vir 'n beter bevestiging aan die liggaam. Verbasend genoeg is baie van die vordering wat hierdie twee dokters lewer, steeds algemene kenmerke van hedendaagse prostetiese toestelle.
Met die aanvang van gasvormige narkose in die 1840's, kon dokters langer, noukeuriger amputasieoperasies uitvoer, sodat hulle op die stomp van die ledemate kon opereer om dit voor te berei vir die koppeling met 'n prostese. Die vordering in steriele, kiemvrye operasies het ook die suksessyfer van amputasieprosedures verbeter, wat die behoefte aan prostetiese ledemate verhoog het.
Namate kuns-ledemate meer algemeen geword het, het die vordering op gebiede soos gewrigstegnologie en aanhegingsmetodes op suiging voortgegaan om die gebied van prostese te bevorder. In 1812 is veral 'n prostetiese arm ontwikkel wat deur die teenoorgestelde skouer met verbindingsbande beheer kan word - ietwat soortgelyk aan hoe die remme op 'n fiets beheer word.
Die National Academy of Sciences, 'n Amerikaanse regeringsagentskap, het die Artificial Limb Program in 1945 gestig. Sedertdien het vooruitgang op gebiede soos materiale, rekenaarontwerpmetodes en chirurgiese tegnieke gehelp dat prostetiese ledemate toenemend lewensgetrou en funksioneel word.
'N Algemene kulturele oortuiging - wat gedurende verskillende periodes deur die geskiedenis heen gehou word - is dat 'n persoon wat 'n ledemaat verloor tydens sy of haar tyd op aarde, ledemaat sal bly in die hiernamaals. Om hierdie lot te vermy, is geamputeerde ledemate gewoonlik saam met die res van die liggaam gestoor om later begrawe te word.
Geskiedenis van gevangenisse
Sedert die geboorte van die moderne beskawing in die 3de millennia vC, het byna elke groot antieke beskawing die konsep van gevangenisse as 'n manier om persoonlike vryhede van gevangenes in hegtenis te neem en te verwyder. In daardie vroeë periodes van die geskiedenis is gevangenisse dikwels gebruik as 'n tydelike stop voordat hulle tot die dood of slawerny gevonnis is, maar soos die tyd aanstap en ons beskawing ontwikkel het, het gevangenisse begin omskep in korrektiewe fasiliteite wat die konsep van rehabilitasie en hervorming van gevangenes begin implementeer het . Benewens die aanhouding van veroordeelde of vermeende misdadigers, is gevangenisse ook dikwels gebruik om politieke gevangenes, vyande van die staat en krygsgevangenes aan te hou.
Die vroegste rekords van gevangenisse kom uit die 1ste millennia vC, geleë op die gebiede van magtige antieke beskawings van Mesopotamië en Egipte. Gedurende daardie tye was tronke byna altyd in die ondergrondse kerke waar skuldige of vermeende misdadigers hul lewe deurgebring het, óf in afwagting van doodsvonnis, óf opdrag om slawe te word (werk dikwels as kombuisslawe). Uitsondering op die reël kom uit die tuiste van die moderne demokrasie - Griekeland. Daar is gevangenes aangehou in die swak geïsoleerde geboue waar hulle gereeld deur hul vriende en familie besoek kon word. Die belangrikste bron van hul aanhouding was nie kerkers, hoë mure of tralies nie, maar eenvoudige houtblokke wat aan hul voete geheg was. Oud Romeinse Ryk het egter steeds strenger metodes gebruik. Hul tronke is byna uitsluitlik ondergronds gebou, met noue en klaustrofobiese gange en selle. Gevangenes self is óf in eenvoudige selle gehou, óf lewenslank óf vir tyd aan die mure vasgeketting. Aangesien slawerny in daardie dae norm was, is die meerderheid gevangenes wat nie ter dood veroordeel is nie, as slawe verkoop of deur die Romeinse regering as arbeidsmag gebruik. Een van die bekendste gebruike vir die slawe in die Romeinse Ryk was as 'gladiators". Benewens die geveg in die arena (soms na die leeftyd van opleiding in die spesiale gladiatoropleidingshuise, of Luduses), is baie slawe as ondersteuningspersoneel aangestel wat die gewilde gladiatorbedryf makliker verloop het. Die bekendste slagveld van Gladiator, die magtige ColosseumArena in Rome het 'n slawe -leër van 224 slawe wat daagliks gewerk het as 'n kragbron van die ingewikkelde netwerk van 24 hysbakke wat gladiators en hul teenstanders van wilde diere van die ondergrondse kerkers na die arena -vloer vervoer het.
Die toestande in die Europese gevangenisse bly taai totdat Engelse koninklikes meer betrokke was by hul regstelsel. Henry II het die bou van die eerste gevangenis in 1166 gelas, tesame met die eerste konsep van die Engelse regstelsel wat die konsep jurie gebruik het. Een van die mees historiese gevangeniswetgewing is in 1215 ingestel, toe koning John onderteken het Magna Carta wat verklaar dat geen man sonder verhoor in die tronk kan sit nie. Met die opkoms van die bedryf tussen die 16 en die 18de eeu het Engelse gevangenisse oorvol geword en nuwe strafmaatreëls is ingestel - militêre kwytskelding en strafvervoer (aan die einde van die 18de eeu is meer as 50 duisend gevangenes van Engeland na strafkolonies in Noord vervoer Amerika en Australië). Frankryk het selfs tot in die middel van die 20ste eeu hul strafkolonies beoefen (veral in Frans-Guyana en die berugte Devil's Island), en Rusland gebruik ook afgeleë strafkolonies in die bevrore noordoostelike Siberië.
Die tydperk van moderne gevangenisse wat ons vandag ken, het begin met die verskeie gevangenishervormings in die 19de eeu in Engeland. Gedurende daardie tyd het gevangenes meer sorg begin ontvang, is 'n konsep van rehabilitasie ingevoer en het regerings regoor die wêreld (veral in die Verenigde Koninkryk en die VSA) hul siening oor eensame opsluiting begin oorweeg (wat die belangrikste bron was van die toenemende aantal kranksinnige, selfmoord- en katatoniese gevangenes) . Oorloë wat die wêreld aan die begin van die 20ste eeu verswelg het, het groot hoeveelhede oorlog meegebring gevangeniskampe en konsentrasiekampe. Die bekendste voorbeelde van die tipe gevangenisse het plaasgevind tydens die Tweede Wêreldoorlog, toe die Nazi -regering meer as 300 aanhoudingsentrums gevorm het waarin politieke teenstanders, Jode, sigeuners, misdadigers en ander sonder 'n geregtelike proses aangehou is. Die meerderheid van hulle is uiteindelik vermoor op 'n ongekende groot skaal wat na raming vandag tussen 11 en 17 miljoen mense is.
Teen die einde van die 20ste eeu is die moderne gevangenisstelsel afgehandel. Die konsep van "proefdiens" is in 1991 bekendgestel, en drie jaar daarvoor is die eerste gevangenis wat uitsluitlik bedoel was vir die aanhouding van gevangenes in permanente isolasie, gevorm. Die "supermax"Gevangenisse het wydverspreid geword in die hele Verenigde State, met meer as 40 van hulle aktief in die jaar 2005. Gevangenes in die gevangenisse word aangehou in die 23 uur lang isolasie van tyd, met af en toe gemeenskaplike werf, werk, opvoedkundige programme en etes in Vanaf 2006 word beraam dat meer as 9 miljoen mense wêreldwyd in die gevangenis is, met die Verenigde State wat die gevangenisstraf inhou (743 per 100.000 mense).
Militêre hoflikheid toon respek en weerspieël selfdissipline. Alhoewel sommige van hierdie hoflikhede na die basiese afname kwyn, word dit streng gevolg tydens militêre basiese opleiding:
As u met 'n beampte praat, moet u aandag gee totdat u anders beveel word.
As u ontslaan word of as die beampte vertrek, moet u aandag kry en salueer.
As u met 'n onderoffisier van 'n hoër rang praat of aangespreek word, moet u in paradesrus staan ​​totdat anders beveel word.
As 'n beampte 'n kamer binnegaan, roep die eerste aangewese persoon om die beampte te herken personeel in die kamer aandag, maar groet nie. 'N Saluut binnenshuis word slegs gelewer as daar aan 'n beampte gerapporteer word.
Loop links en effens agter 'n offisier of onderoffisier van hoër rang.
As u 'n voertuig of boot binnegaan of verlaat, is die junior militêre lid die eerste om in te gaan, en die senior in rang is die eerste om te verlaat.
Die eerste persoon wat 'n beampte by 'n eetkamer sien binnegaan, gee die opdrag: 'Op sy gemak', tensy 'n meer senior beampte reeds teenwoordig is. Baie eenhede bied hierdie vergunning ook aan senior onderoffisiere.
As u die opdrag 'Gemaklik' in 'n eetkamer hoor, bly sit en stil en eet verder, tensy anders aangedui.
Van Basiese opleiding vir dummies, kopiereg © 2011 deur Wiley Publishing, Inc., Hoboken, New Jersey. Gebruik op afspraak met John Wiley & amp Sons, Inc.
Luca Pacioli se bydrae tot die rekeningkundige beroep
In 1494 skryf Pacioli Summa de Arithmetica, Geometria, Proportioni et Proportionalita, wat 'n verhandeling van sewe en twintig bladsye oor boekhouding bevat, getiteld Particularis de Computis et Scripturis (besonderhede van berekening en opname) oor die onderwerpe van rekordhouding en dubbelinskrywing Rekeningkunde. Die boek van Pacioli het die volgende paar honderd jaar 'n verwysingsteks en 'n onderriginstrument geword oor boekhouding en boekhouding. Dit was die eerste keer dat simbole vir plus en minus in 'n gedrukte boek verskyn. Hierdie boek was die eerste bekende gepubliseerde werk oor die onderwerp van dubbelboekboekhouding. Summa Arithmetica was ook die eerste bekende boek wat in Italië gedruk is om algebra te bevat.
Die basiese beginsels van rekeningkunde word ook genoem in die Nuwe Testament van die Bybel in die boek Matteus sowel as in ander godsdienstige tekste, soos die Qur 'an.
Top 10 rebelle in die geskiedenis
Die geskiedenis is besaai met rebelle, en omdat daar soveel voorbeelde is, het ek spesifiek gekose rebelle met 'n lae sosiale status gekies. Mense met 'n lae sosiale oorsprong het meer rede om rebelle te word as lede van die hoër klas, maar die rebelle wat uit die hoër klas kom, het 'n beter kans om leiers te word. Dit is waarom sommige beroemde mense op hierdie lys vermis word, waaronder William I, prins van Oranje, Simon Bolivar, Rani Lakshmibai of Jos & eacute Gabriel Condorcanqui. Behalwe die kwessie van sosiale status, het ek ook gekies om op rebelle met 'n militêre agtergrond te fokus. Dit is waarom daar geen politieke leiers uit die Franse of Russiese revolusies op hierdie lys is nie.
Guillaume Cale was heel waarskynlik 'n boer uit Mello, 'n stad noord van Parys. Die rebellie het begin in die lente van 1358, toe 'n leër van ongeveer 5 000 man beheer geneem het in die omgewing van Beauvais en honderde edeles doodgemaak het. Die leër, onder leiding van Cale & rsquos, het 'n groot deel van die streek oorgeneem, op die heuwels naby Mello gebly en gewag op die koms van die koningskros -leër, onder leiding van Charles II, koning van Navarra. Op 10 Junie 1358, met die belowende veilige deurgang, bied Karel van Navarra Cale 'n kans om verdragsvoorwaardes in sy kamp te bespreek, 'n geleentheid wat Cale aanvaar het. Hy het sy linies verlaat, nadat hy 'n doeltreffende verdediging voorberei en die edele magte binnegegaan het, waaruit hy nooit gekom het nie. Cale is met ysters na Clermont gesleep, waar hy, na wrede marteling, op die stadsplein onthoof is, saam met die oorblyfsels van sy leër. (Sommige verslae bied aan dat hy tot die dood toe gemartel is deur 'n rooiwarm kroon.)
Wat Tyler was moontlik 'n teëlwerk van Kent of Essex County. Die rede vir rebellie was destyds die poging om die belastingpeil af te dwing. Koning Richard II was toe maar 14 jaar oud. Die eerste protes het op 30 Mei 1351 plaasgevind, en in Junie 1351 het die rebelleër onder leiding van Wat Tyler na Londen opgeruk. Op 14 Junie 1381, tydens 'n afvaardiging wat met koning Richard II onderhandel is, bestorm die rebelle die toring en vermoor daar, onder andere, die Lord Chancellor en aartsbiskop van Canterbury, Simon van Sudbury, en Lord Treasurer Robert de Hales. Op 15 Junie 1381, voordat die volgende rondte onderhandelinge begin, word Wat Tyler vermoor deur die Lord Major van Londen, William Walworth. Koning Richard II het belowe om aan die rebelle se eise te voldoen, maar het sy woord gebreek. Sy enigste toegewing was dat die term & ldquopoll belasting & rdquo nie meer gebruik word nie.
Jakob Rohrbach was 'n oorlogsleier vir die boerebevolking. Hy is gebore in die dorpie Bockingen, naby Heilbronn in Duitsland. Hy was 'n slaaf onder die heerskappy van feodalisme, maar hy het respek en voorspoed behaal, ondanks die feit dat hy voortdurend in konflik was met sy heer. Toe die Boereoorlog in 1525 uitbreek, word hy bevelvoerder van een van die afdelings. Op sy grootste was daar meer as 8000 mans. Hy is tydens die geveg gevange geneem en lewendig verbrand. Ongelukkig bestaan ​​daar min inligting oor hom in Engels.
Yemelyan Pugachev was 'n Kosak uit die Donrivier, hy was ook van dieselfde dorp as Stepan Razin (hieronder). Op 20 -jarige ouderdom het hy sy huis verlaat en na die Oeralrivier gegaan. Opstand begin in 1773, toe Pugachev beweer dat hy Peter III, die vermoorde eggenoot van Catherine II, was. Die opstand het 'n gebied so groot soos Frankryk gedek. Op sy grootste was die rebelleër ongeveer 100 000 man. Pugachev is deur sy eie Kosakke gevange geneem, in 'n metaalhok na Moskou vervoer en in die openbaar tereggestel. In die geaffekteerde gebiede is die rebelle tereggestel totdat slegs ongeveer 'n derde van die bevolking oorgebly het.
Stepan Razin was 'n Kosak -leier wat 'n groot opstand teen die adel- en tsaar- en rsquos -burokrasie in Suid -Rusland gelei het. Kosakke was grondeienaars gebonde aan die weermag, wat dikwels in stryd was met die sentrale staatsmag. In 1670, terwyl Razin oënskynlik op pad was om homself aan te meld by die Kosak -hoofkwartier aan die Don, openlik in opstand gekom het teen die regering, het hy Tsjerkassk en Tsaritsyn gevange geneem. Nadat hy Tsaritsyn gevang het, vaar Razin met sy leër van byna 7000 man die Wolga op. Die mans het gereis na Cherny Yar, 'n regeringsvesting tussen Tsaritsyn en Astrakhan. Razin en sy manne het Cherny Yar vinnig ingeneem toe die Cherny Yar -streltsy teen hul offisiere opstaan ​​en in Junie 1670 by die Kosakke aangesluit het. , het hy Astrakhan omskep in 'n Kosakrepubliek. In 1671 word hy en sy broer Frol Razin gevange geneem by Kaganlyk, sy laaste vesting, en na Moskou gebring, waar Stepan na marteling lewendig in die Rooi Plein by die Lobnoye Mesto opgeneem is.
Giuseppe Garibaldi is gebore uit 'n handelsfamilie en het aanvanklik 'n skeepskaptein geword. In 1834 neem hy deel aan 'n mislukte opstand geïnspireer deur Giuseppe Mazzini, en gaan in ballingskap in Suid -Amerika. Hy het deelgeneem aan 'n paar rebelle -aksies in Brasilia voordat hy die bevelvoerder van die Uruguayaanse vloot geword het in 'n aksie teen die voormalige president van Uruguay. In 1848 neem hy deel aan militêre optrede tydens 'n rewolusie in Italië en verdedig hy met 'n groep mense Rome teen Franse troepe. Nadat die rewolusie in 1850 neergelê is, is hy na die VSA en daarna na ander lande in Amerika en die Stille Oseaan. Toe sy broer sterf, in 1859, keer hy terug na Italië. Op die elfde Mei 1860 beland hy en 1000 vrywilligers op Sicilië. Na 'n paar gevegte verower hulle die eiland met die hulp van die Britse vloot. In kontinentale Italië het sy leër tot 25 000 man gegroei. Hy is in die geveg gevange geneem, gevange geneem en later vrygelaat. Hy het aan nog 'n paar militêre veldtogte deelgeneem, is tot die parlement verkies, bepleit die emansipasie van vroue en sterf as 'n baie respekvolle man.
Interessante feit: In 1861 bied Garibaldi tydens die Amerikaanse burgeroorlog sy dienste aan president Lincoln aan, met die voorwaarde dat 'n verklaring van die afskaffing van slawerny afgelê word, maar Lincoln weier.
Doroteo Arango, later bekend as Pancho Villa, is gebore as die oudste seun in 'n arm boeregesin. Toe hy 16 was, het hy Lopez Negre, een van die eienaars of administrateurs van die hacienda, geskiet omdat Lopez probeer het om Doroteo en rsquos se suster te verkrag. Doroteo het gevlug en het deel geword van 'n groep bandiete. Toe die Mexikaanse rewolusie in 1910 begin, beveel hy 'n groot kavallerie. Hy werk saam met generaal Huerta, maar kom gou in konflik met hom. Hy is tereggestel, maar president Madero het sy vonnis in gevangenisstraf verander, waaruit Villa later ontsnap het. Nadat Huerta verslaan is, word Doroteo goewerneur van een van die Mexikaanse state. Later het hy in 'n konflik met die VSA beland en sommige gebiede in New Mexico en Texas aangeval. Hy is vermoor terwyl hy 'n bank in die stad Parral besoek het om goud te kry om sy personeel te betaal. Dit is nog nooit heeltemal bewys wie vir die sluipmoord verantwoordelik was nie.
Waarskynlik die suksesvolste rebel in hierdie lys was 'n Chinese soldaat Zhu Yuanzhang is in 'n arm dorp gebore as die oudste van sewe kinders. Sy gesin sterf in 'n vloed toe hy 16 was. 'N Tyd lank het hy as 'n dwalende bedelaar geleef en persoonlik die ontberinge beleef wat baie gewone mense ondervind het. Tussen 20 en 24 woon hy in 'n klooster, waar hy leer lees en skryf. Die klooster is in 1352 verwoes, toe plaaslike troepe in opstand gekom het teen die Mongoolse Yuan -dinastie. Hy het by die rebelle troepe aangesluit en teen 1357 het die leër, wat toe onder sy bevel was, Nanjing, die hoofstad, verower. Hy word die keiser onder die naam Hongwu (hoewel hy beter bekend was onder sy tempelnaam, Taizu). Hy stig die Ming -dinastie, wat beskou word as een van die toppunte van die Chinese kultuur.
William Wallace was van 'n klein edele erfenis. Hy bevind hom om persoonlike redes in konflik met die Engelse, maar in plaas daarvan om 'n outlaw te word, word hy 'n rebel. Wallace & rsquos se posisie was nie in ooreenstemming met die Skotse hoë adel nie, wat Edward I, koning van Engeland, erken het as 'n arbiter in 'n opvolgingsgeskil.
Wallace het William de Heselrig, die balju van Lanark, persoonlik doodgemaak en 'n opstand begin in 1297. Troepe onder Wallace & rsquos -bevel het twee groot gevegte gewen, selfs al was hulle in getal. Hy is deur verraad gevange geneem, na Londen vervoer en tereggestel deur opgehang, getrek en in kwarte gehang te word.
Spartacus (ongeveer 109 v.C. en 71 v.C.) was die belangrikste leier van die slawe in die Derde Serviele Oorlog, 'n groot slaweopstand teen die Romeinse Republiek. Daar is min bekend oor Spartacus buite die oorlogsgebeure, en historiese verslae wat oorleef is soms teenstrydig en is nie altyd betroubaar nie. Spartacus is opgelei by die gladiatorskool (ludus) naby Capua, wat aan Lentulus Batiatus behoort. In 73 vC was Spartacus onder 'n groep gladiators wat 'n ontsnapping beplan het. The plot was betrayed, but about 70 men seized kitchen implements, fought their way free from the school, and seized several wagons of gladiatorial weapons and armor. The escaped slaves defeated a small force sent after them, plundered the region surrounding Capua, recruited many other slaves into their ranks, and eventually retired to a more defensible position on Mount Vesuvius. Once free, the escaped gladiators chose Spartacus and two Gaul slaves &mdash Crixus and Oenomaus &mdash as their leaders. The group went on to fight many successful expeditions. After two years of fighting in the Third Servile War, Spartacus turned his forces around and brought his entire strength to bear on the legions in a last stand, in which the slaves were routed completely, with the vast majority of them being killed on the battlefield. The eventual fate of Spartacus himself is unknown, as his body was never found, but he is accounted by historians to have perished in battle along with his men.