Dit is ’n ekfrastiese gedig wat die skildery beskryf en interpreteer, maar aan die slot kom die ware belewenis van die digter na vore: “Ná byna vierhonderd jaar/ roer iets nog in die gemoed”. Die gedig neem die leser dus weg na ’n ander tyd en ’n ander kulturele omgewing, maar via die ervaring van die digter word daar tog ’n band gelê met die ver wêreld en die lank gestorwe skilder. sodat u oë oop mag wees nag en dag oor hierdie huis, oor die plek waarvan U gesê het: My Naam sal daar wees! sodat U mag luister na die gebed wat u kneg na hierdie plek toe sal bid. Beeldgedigte is ‘n vorm van ekfrastiese gedigte en staan ook nie los van emblematiese literatuur nie – ‘n soort naasbestaan van verskillende kunsvorme waarvan ek kennis geneem het tydens my bestudering van die Nederlandse Sewentiende eeuse literatuur wat ek al jare lank doseer. In die moderne beeldgedig word daar nie net gestrewe na ‘n beskrywing van of na die poëtiese ekwivalent van byvoorbeeld ‘n skildery nie.