Daar is groeiende vrese oor die opkoms van kuberafknouery en die impak daarvan op kinders. Anders as tradisionele afknouery van aangesig tot aangesig, kan 'n boelie hul identiteit aanlyn verberg en hul slagoffers voortdurend teiken sonder die grense van die plek of tyd.
Die gebrek aan verslaggewing oor kuberafknouery en die lae sigbaarheid daarvan in vergelyking met afknouery van aangesig tot aangesig maak dit moeilik om die werklike omvang en impak daarvan te bepaal. Die ondersoek na die tempo van kuberafknouery is egter uiters kompleks.
Onderwysers beskou kuberafknouery ernstiger dan afknouery van aangesig tot aangesig, want daar is altyd nuwe maniere vir kinders om aanlyn te boelie deur middel van nuwe apps en tegnologie, wat dit moeilik maak om kuberafknouery te identifiseer en daarop te reageer. Jong mense glo ook dat dit kuberafknouery is meer ernstig en meer problematies in die skoolomgewing as afknouery van aangesig tot aangesig.
Dit is egter moeilik om werklik te bepaal hoe wydverspreid kuberafknouery is. Daar is aangetoon dat kinders meld kuberafknouery minder as gevolg van vrees vir gevolge. Die bekommernisse van kinders is onder meer dat die vertel van iemand oor kuberafknouery die situasie vererger of tot die konfiskering van hul elektroniese toestelle sal lei. Hulle is ook bekommerd daaroor om nie te weet wat die gevolge van die rapportering van kuberafknouery kan wees nie.
Hierdie navorsing kan die bevindings van 'n onlangse kwalifiseer Ofcom verslag, wat daarop dui dat kuberafknouery nie meer 'n wydverspreide probleem is as boelies in die werklike lewe nie. In die verslag is bevind dat ouer kinders tussen die ouderdom van 12 en 15 jaar net so geneig is tot 'boelies' as boelies op sosiale media. Daar is gevind dat jonger kinders van agt tot 11 jaar ouer is as tradisionele afknouery (14%) as aanlyn-afknouery (8%).
vorige navorsing het ook gevind dat tradisionele afknouery meer gereeld plaasvind as kuberafknouery. 'N 2017-studie in Engeland van 120,115 15-jariges vind dat die tradisionele afknouery baie hoër was. Minder as 1% van die tieners het gesê dat hulle net kuberafknouery ervaar het, terwyl 27% tradisionele afknouery ervaar het - en 3% het gesê dat hulle albei soorte teëgekom het.
Omstanders te betrek is van kardinale belang om afknouery te stop. Monkey Besigheid Prente / Shutterstock
Hierdie bevindinge is in stryd met die persepsie van onderwysers en kinders. Afknouery is ook meer sigbaar in die fisieke wêreld en word meer waarskynlik deur onderwysers in die skoolomgewing opgemerk. Onderwysers is minder geneig om internetbullebakkery op te spoor en te identifiseer.
Die rol van omstanders wat betrokke raak, is bewys noodsaaklik om boelies te stop. Ook hier is daar verskille tussen aanlyn- en vanlyngevalle. Kinders meld aan dat omstanders meer geneig is om betrokke te raak om tradisionele afknouery te stop as by voorvalle met kuberbulle. Hulle beskou die rede as die fisiese teenwoordigheid van gesagsfigure in die regte wêreld.
Sosiaal-sielkundige navorsing dui daarop dat ander aanwesiges se teenwoordigheid geneig is om 'n persoon se gewilligheid om op 'n positiewe manier in te gryp, te verminder: 'Ek hoef nie te help nie, want iemand anders sal dit doen.' Dit staan ​​bekend as die "verspreiding van verantwoordelikheid". Hierdie teorie stel voor dat mense minder geneig is om in aanlyn-afknouery in te gryp as gevolg van die moontlike groter aantal virtuele kykers. Die geval van die Kanadese 14-jarige Carson Crimeni, wie se dood op die internet uitgesaai is, is 'n tragiese voorbeeld.
Aan die ander kant bied die aanlynomgewing jong mense meer anonimiteit en outonomie. My navorsing dui daarop kinders is meer geneig om in te gryp in kuberafknouery as tradisionele afknouery. Hierdie navorsing het ook bevind dat kinders meer ingrypend in die aanlyn-afknouery ingryp wanneer die voorval ernstig is, wat daarop dui dat 'verspreiding van verantwoordelikheid' ook beïnvloed kan word deur die erns van die voorval.
Die aanpak van kuberafknouery
Ten spyte van 'n wydverspreide besorgdheid oor kuberafknouery, het kinders nie kennis oor hoe om veilig aanlyn te bly nie - byvoorbeeld deur nie persoonlike inligting uit te gee of deur blokkeer- en rapporteringsinstrumente te gebruik nie. Byvoorbeeld, in my onlangse studie wat in die Verenigde Koninkryk uitgevoer is, is daar gevind dat kinders selfvoldaan is oor hierdie kwessie. Kinders dink dat hulle weet hoe om veilig aanlyn te bly, maar het gesukkel om maniere te identifiseer om dit te doen. Dit kan sommige kinders kwesbaar laat en die risiko's meer geneig wees om skade te berokken.
Onderwysers kan ook nie die vaardighede hê om kuberafknouery te hanteer nie. My navorsing het gevind dat baie mense besef dat dit 'n probleem is en voel dat hulle die verantwoordelikheid het om dit aan te spreek en jong mense op te voed oor toepaslike aanlyngedrag, maar dat hulle minder vertroue het oor hoe om die probleem aan te spreek.
Die NSPCC, Anti-Bullying Alliance, en Diana-toekenning het saamgespan om 'n nasionale veldtog genoem Stop, Praat, Ondersteuning om kinders aan te moedig om krities na te dink oor wat hulle aanlyn sien en praat wanneer nodig.
In die Ofcom-verslag is bevind dat ongeveer 'n vyfde van kinders tussen agt en 15 jaar op een of ander manier geboelie word. Om die gevolge van afknouery teen te werk, moet ons ingryping bevorder. Diegene wat getuies is van afknouery sowel as gesagsfigure soos onderwysers, moet aangemoedig word om verantwoordelikheid te neem om dit in die "regte lewe" sowel as in die aanlynwêreld aan te spreek.
Peter Macaulay, Dosent in sosiale sielkunde en individuele verskille, Staffordshire Universiteit
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Ouerskap > Ons weet nog nie die regte omvang van kuberafknouery nie