Nelson Mandela se lywige Long Walk to Freedom (1994) in 'n lewenskragtige postapartheidsamelewing wat bruis van die "reenboog"-identiteit en die "Renaissance"-gees lok 'n mens om hierdie werk krities te ondersoek om sy presiese waarde en relevansie--as daar is--vir Suid-Afrika in die tydperk na onafhanklikheid te bepaal. Om die betekenis van Long Walk in die huidige Suid-Afrika te bepaal, probeer die outeur dus eers vasstel in watter generiese familie Long Walk tuishoort voordat die werklike impak daarvan in die era van sy Driekoningedag verken word. Die hipotese is dat Long Walk nie net 'n outobiografie is nie maar ook 'n epiese gedig, dat daar in die artikel dus 'n vergelykende benadering gevolg word om die epiese kwaliteite van die teks uit te lig, aanvanklik met die oog op iitererheid en vervolgens met die oog op vergelyking met soortgelyke "klassieke" literere geskifte in ander samelewings soos Engeland, Italie en Mali, ter verskaffing van voorgrond vir die teks se fundamentele sosiale funksie. Die doel is om voorspraak te maak vir die erkenning van hierdie outobiografie as 'n tipiese epiese gedig van Afrika, waarvan die funksionele remedies toegepas kan word op die samelewing waaruit dit na vore gekom het. Die kritieke argument wat in hierdie artikel aangevoer word, is dat die moderne samelewing waardevolle modelle vir menslike gedrag kan bekom uit die spieelbeeldsamelewings wat in literere tekste soos Long Walk aangetref word, aangesien die literatuur steeds vele modelle bied wat gebruik kan word om die veelvoud van sosio-etiese euwels wat vandag voorkom, aan te pak. Die kern is die waarde van menslikheid en die rol van verantwoordelike regering wat groot leiers in die geskiedenis van die mens nog altyd geopenbaar het en wat hierdie belangrike literere uitdrukkings ons aanmoedig om nate boots.