Jean Moulin - Geskiedenis Podcasts - 2022
Jean Moulin, die seun van 'n professor in geskiedenis, is gebore in Belziers, Frankryk, op 20 Junie 1899. Hy is in 1918 in die Franse weermag ingeroep, maar die Eerste Wêreldoorlog het tot 'n einde gekom voordat hy die geleentheid gehad het om aksie te sien.
Na die oorlog het Moulin by die staatsdiens aangesluit en vinnig opgestaan ​​om die land se jongste prefek te word. Onder invloed van sy vriend, Pierre Cot, 'n radikale pasifis, het Moulin linkse sienings ontwikkel. Tydens die Spaanse burgeroorlog het Moulin gehelp om 'n Franse vliegtuig na die Republikeinse leër te smokkel wat teen die Royaliste geveg het.
Moulin het geweier om met die Duitse weermag saam te werk toe hulle Frankryk in Junie 1940 beset. Hy is deur die Gestapo gearresteer en gemartel, terwyl hy in sy sel probeer om selfmoord te pleeg deur sy keel af te sny met 'n stukkie glas. Nadat hy herstel het, is hy uit die tronk vrygelaat.
In November 1940 beveel die Vichy-regering alle prefekte om linkse burgemeesters van dorpe en dorpe wat tot die amp verkies is, af te dank. Toe Moulin weier om dit te doen, is hy self uit sy amp onthef.
In die komende maande het Moulin kontak gemaak met ander Franse mense wat die Vichy -regering wou omverwerp en die Duitse leër uit Frankryk wou verdryf. Dit sluit Henry Frenay in, wat Combat gestig het, die belangrikste van al die vroeë Franse versetgroepe. Hy het ook gesprekke gehad met Pierre Villon wat probeer het om die kommunistiese versetgroep in Frankryk te organiseer. Later is Moulin daarvan beskuldig dat hy 'n kommunis was, maar daar is geen bewyse dat hy ooit by die party aangesluit het nie.
Moulin besoek Londen in September 1941, waar hy Charles De Gaulle, Andre Dewavrin en ander Franse leiers in ballingskap ontmoet het. In Oktober 1941 het Moulin 'n verslag getiteld Die aktiwiteite, planne en vereistes van die groepe wat in Frankryk gevorm is. De Gaulle was beïndruk met Moulin se kennis van die situasie en besluit dat hy die leier van die verset in Frankryk moet word.
Moulin is op 1 Januarie 1942 terugvalskerm in Frankryk terug. Moulin het 'n groot bedrag geld saamgebring om die ondergrondse pers te help oprig. Dit het ingesluit om saam te werk met figure soos Georges Bidault en Albert Camus wat albei by die stigting van die Combat -koerant betrokke was.
Moulin se hooftaak was om al die verskillende versetgroepe wat in Frankryk werk, te probeer verenig. In die daaropvolgende weke reël hy vergaderings met mense soos Henry Frenay (Combat), Emmanuel d'Astier (Liberation), Jean-Pierre Lévy (Francs-Tireur), Pierre Villon (Front National), Pierre Brossolette (Comité d'Action Socialiste) ) en Charles Delestraint (Armée Secrete). Na baie gesprekke het Moulin die agt groot versetgroepe oorreed om die Conseil National de la Resistance (CNR) te vorm, en die eerste gesamentlike vergadering onder Moulin se voorsitterskap het op 27 Mei 1943 in Parys plaasgevind.
Op 7 Junie 1943 is René Hardy, 'n belangrike lid van die verset in Frankryk, deur Klaus Barbie en die Gestapo gearresteer en gemartel. Uiteindelik het hulle genoeg inligting gekry om Moulin op 21 Junie in Caluire te arresteer. Jean Moulin is dood terwyl hy op 8 Julie 1943 gemartel is.
Hierdie drie bewegings is spontaan en onafhanklik gebore van die inisiatief van 'n paar Franse patriotte wat 'n plek in die ou politieke groepe en partye gehad het. Hulle het hulself op verskillende datums begin geld, kort na die wapenstilstand, maar as 'n reaksie teen hierdie instrument van onderwerping aan die vyand. Aan die begin het hulle aktiwiteite bestaan ​​uit die verspreiding deur ondergrondse kanale en in 'n taamlik beperkte sfeer, getikgeskrewe propagandapamflette by elke belangrike geleentheid (toespraak van mnr. Churchill, van president Roosevelt, toesprake van generaal de Gaulle, uitstaande militêre operasies, ens.), of andersins by elke geleentheid wat 'n opstandige houding van die Franse patriotte vereis (anneksasie deur Hitler van Elsas en Lorraine, skending van die klousules van die wapenstilstand, die ooreenkomste wat by Montoire gesluit is, rekwisisie deur die Duitsers, ens.).
Met die ontwikkeling van materiële middele en die toenemende nakoming van gewillige partydige, kon hulle op 'n verdraaglik gereelde tydstip regte gepubliseerde koerante publiseer. Nou, vir 'n paar maande, publiseer elke groep op 'n vasgestelde datum een ​​of meer gedrukte vraestelle benewens pamflette en pamflette.
Jean Moulin is gedurende die nag van 1 Januarie per valskerm in Frankryk laat val. Hy het getuigskrifte van my aangestel om hom as my afgevaardigde vir die nie-besette gebied van Metropolitan Frankryk aan te stel en hom opdrag gegee om eenheid van optrede onder die elemente van die verset daar te verdra. Dit sou beteken dat sy gesag in beginsel nie betwis sou word nie. Daar is dus ooreengekom dat dit hy was wat die middelpunt van ons kommunikasie in Frankryk sou wees, eers met die suidelike gebied, dan, so gou as moontlik, met die noordelike sone.
Ek word nou terselfdertyd gejag deur Vichy en die Gestapo wat nie bewus is van my identiteit of my aktiwiteite nie. My taak word meer en meer delikaat, terwyl die probleme voortdurend toeneem. Ek is vasbeslote om so lank as moontlik vas te hou, maar as ek sou verdwyn, moes ek nie die tyd gehad het om my opvolgers vertroud te maak met die nodige inligting nie.
Dit was Jean Moulin wat verset verenig het; wat die verspreide energie van die Franse konsentreer tot die enigste kanaal van anti-Duitse aktiwiteit; wat Frankryk gered het van die burgeroorloë wat Pole, Joego -Slawië, Griekeland verwoes het; wat die mishandelde nasie sy selfrespek teruggegee het. Hy het nooit 'n trein opgeblaas, 'n brug platgeslaan of selfs 'n pistool gedra nie; hy het sin gemaak vir die werk van diegene wat dit gedoen het. Soos André Malraux tydens die seremonie van die aslegging gesê het, in 'n wonderlike oproep aan die dooies en die jongmense, "Hy het nie een van die regimente gemaak nie, maar hy het die weermag gehaal."
In 1943, in opdrag van generaal Charles de Gaulle, organiseer en koördineer Jean Moulin die verskillende versetgroepe in Frankryk. Nadat hy op 21 Junie 1943 gearresteer is, het hy nie die folterings wat hom toegedien is, oorleef op bevel van Klaus Barbie, die hoof van die Gestapo in Lyon, Frankryk nie. As hoof van die verset, die 'hoof van die mense van die nag', is Moulin vereer deur die Franse romanskrywer André Malraux (1901–1976) tydens die seremoniële oordrag van sy as na die Pantheon op 19 Desember 1964. Hy het geword die sleutelfiguur wat kenmerkend is van die Franse verset tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Jean Moulin dra sy handelsmerkdoek, met letsels wat ontstaan ​​as hy selfmoord probeer pleeg, eerder as om 'n Duitse propagandadokument te teken. Foto met vergunning van Mémorial Leclerc/Musée Jean Moulin
Toe Jean Moulin in Oktober 1941 sy dienste aan genl Charles de Gaulle aanbied, het die leier van die Free French in Londen met skerpheid aanvaar. Moulin, 'n voormalige prefek (streeksadministrateur), was die hoogste lid van die voor-Vichy Derde Republiek wat by de Gaulle se organisasie aangesluit het. Boonop beskik Moulin, wat in die Vichy -gebied gewoon het, oor kennis oor die naasbestaande Franse versetgroepe en hul leiers. In ruil vir geld en wapens het Moulin voorgestel om die verskillende groepe onder die Vrye Franse vaandel te verenig, en verklaar: 'Dit sou kranksinnig en krimineel wees, in geval van geallieerde optrede op die vasteland, om geen gebruik te maak van troepe wat voorberei is vir die grootste opofferings, verspreid en ongeorganiseerd vandag, maar môre in staat is om 'n verenigde leër van valskermtroepe op te stel wat reeds op hul plek is, vertroud is met die terrein en reeds hul vyand gekies en hul doelwit bepaal het. Hy het ook gewaarsku dat tensy die Vrye Franse optree, die verset onder kommunistiese invloed sou val.
Lede van die Franse verset wat deur die Duitsers gevang is, wag op vervoer. Die werk wat Jean Moulin in Frankryk vir die verset gedoen het, was gevaarlik, maar het gehelp om die verset 'n krag te maak in toekomstige geallieerde operasies. Bundesarchiv -foto
De Gaulle was onder die indruk dat hy hom as afgevaardigde van die Franse nasionale komitee in die onbesette gebied aangestel het. Op 1 Januarie 1942 word Moulin teruggekeer na Frankryk. In 'n vuurhoutjiedosie was 'n mikrofilmdokument onderteken deur genl. De Gaulle wat sê: "Mnr. Moulin se taak is om, binne die gebied van die metropolitaanse Frankryk wat nie direk beset is nie, die eenheid van aksie te bewerkstellig deur alle elemente wat die vyand en sy medewerkers weerstaan. "
Moulin was die regte man op die regte plek op die regte tyd vir beide die Vrye Franse en die verset. Hy was 'n prefek toe die Duitse leër in die somer van 1940 deur Frankryk gevee het, toe Moulin 'n Duitse eis geweier het om 'n dokument te onderteken wat die gruweldade deur die Senegalese soldate in die Franse weermag bevestig, en hy is geslaan en in 'n skuur gegooi met 'n aantal verminkte lyke. In die oortuiging dat Moulin, sodra die Duitsers hul marteling hernu het, die dokument sou onderteken, probeer selfmoord pleeg deur sy keel met 'n glasskerf te kap. 'N Wag het hom gehoor en Moulin is na 'n hospitaal geneem waar hy herstel het, die dokument ongetekend. Moulin is nooit weer in die openbaar gesien sonder 'n serp wat die litteken om sy nek verberg het nie.
". . . syne was die gesig van Frankryk. "
- Die Franse minister van kultuur, André Malraux
Weens sy ver-links oortuigings het die verregse Vichy-regering hom ontslaan. Hierdie ervaring met die Duitsers en die Vichy -regering, tesame met die gesag en geld van die Vrye Franse, het Moulin die geloofwaardigheid gegee wat hy nodig gehad het om 'n georganiseerde verset op te bou.
SS Obersturmführer Klaus Barbie, wat bekend geword het as die 'Slagter van Lyon,' ondervra Jean Moulin. Bundesarchiv -foto
Gebaseer in Lyon, onder die kodenaam "Max", reis deur Frankryk en hou die Gestapo en die veragte Vichy 'n tree voor gierigheid polisiemag, het Moulin die pers- en inligtingsburo georganiseer, 'n weerstandspersdiens van die Algemene Studiekomitee, 'n rudimentêre breintrust wat belas is met die bestudering van hervormings na die bevryding, 'n diens wat toesig gehou het oor radiokommunikasie met Londen, 'n ander diens wat noodsaaklike valskermvalle en klandestiene lugvervoer georganiseer het tussen Engeland en Frankryk en 'n geheime leër, 'n poel van die paramilitêre magte van die drie groot versetorganisasies wie se optrede deur Londen gekoördineer is. Sy grootste triomf was die totstandkoming van die National Council of Resistance op 27 Mei 1943, 'n organisasie van sestien lede wat op 'n benarde wyse verteenwoordigers van agt Weerstandsgroepe, vyf politieke partye en twee vakbonde bymekaar gebring het. In 'n geheime vergadering wat in Parys gehou is, was sy eerste optrede 'n stemming om de Gaulle as die hoof van 'n Franse voorlopige regering te erken.
'Terselfdertyd gekyk, wreed geslaan, sy kop bloei, sy interne organe gebars het, bereik hy die grense van menslike lyding sonder om 'n enkele geheim te verraai, hy wat alles weet.
Dit was Moulin se laaste sukses. Minder as 'n maand later is Moulin aan die Gestapo verraai en op 21 Junie 1943 gevange geneem in Caluire, 'n voorstad van Lyon. Sy tronkbewaarder was SS Lt. Nikolaus "Klaus" Barbie, later berug as die "Slagter van Lyon." Die volgende drie weke is Moulin gemartel. Af en toe het Barbie Moulin se bewustelose lyk in sy kantoor vertoon sodat ander gevange weerstandsleiers dit kon sien. In Jean Moulin, skryf die biografie van haar broer, Laure Moulin, "Toe hy toegejaag, wreed geslaan, sy kop bloei, sy interne organe skeur, bereik hy die grense van menslike lyding sonder om 'n enkele geheim te verraai, hy wat alles weet."
Moulin sterf in 'n trein op pad na Duitsland en word begrawe in die Père Lachaise -begraafplaas in Parys. Op 19 Desember 1964 is die as van Moulin na die Panthéon oorgeplaas tydens 'n seremonie wat deur president Charles de Gaulle en baie oorlewende lede van die verset bygewoon is. Minister van kultuur, André Malraux, voormalige lid van die verset, Franse weermagoffisier en skrywer, het die lofrede gehou wat as een van die grootste toesprake in die Franse geskiedenis beskou word.
Klaus Barbie het die oorlog oorleef en 'n tyd lank vir die Britte en die CIA gewerk. Toe bewyse van sy gruweldade bekend word, vlug hy in 1950 na Bolivia. Sy verhoor het die land in 1983 na Frankryk oorgedra, en dit het die land geteister. Op 25 September 1991 is hy tot lewenslange tronkstraf gevonnis.
DWIGHT JON ZIMMERMAN is 'n topverkoper en bekroonde skrywer, radiogasheer en president van die.
Jean Moulin is 'n held van vrygewigheid, vriendelikheid en verteenwoordig 'n simbool van die Franse geskiedenis. Eerstens het hy 'n republikeinse kinderjare gekry. Hy is in 1899 in Beziers gebore en is vinnig beïnvloed deur sy vader Antonin Moulin en sy politieke idees. Jean ondersteun byvoorbeeld die Republiek van Spanje in 1936. Hy was 'n student in Beziers en het sy eksamens geslaag in 1917. Daarna het hy na Montpellier verhuis en aan 'n regsskool gestudeer. Dit was die Eerste Wêreldoorlog. Daarom is hy vir oorlog gemobiliseer, maar hy behaal in 1921 'n baccalaureusgraad.
Tweedens het Jean Moulin 'n noemenswaardige politieke loopbaan gehad. In 1922 word hy stafhoof en werk saam met die prefek in Savoie. Later word hy in 1925 die subprefek van Frans en beoefen sy stokperdjies: tennis, ski. Hy het baie hard gewerk en probeer om die Franse mentaliteit te verander. In 1932 werk hy in 'n buitelandse kantoor toe hy Jean Cot ontmoet en stig hy die lugdiens: "Air France". Boonop word Jean Moulin in 1939 die prefek van Chartres en begin sy stryd in die Tweede Wêreldoorlog. Jean Moulin het bekend geword omdat hy tydens die Tweede Wêreldoorlog 'n versetswerker was en sy lewe aan sy land en sy vaderland gewy het. Daarom is hierdie tydperk die belangrikste in sy lewe.
Jean Moulin is 'n simbool van die Franse geskiedenis tydens die Tweede Wêreldoorlog (1939-1945) en het 'n onvergeetlike missie gerealiseer. In 1940 werk Jean Moulin in Chartres saam met Marechal Petain, maar vinnig verset hy hom teen Duitsland en Marechal Petain, aangesien Petain 'n pro-Hitler was. Hy wou nie onder bevel van Hitler wees nie. Daarom het hy onderneem om die oorlog te wen. Hy het gekies om 'n weerstandswerkersgemeenskap te stig en het in Oktober 1941 na Londen verhuis. Hy het koerante, propagandabrosjures versprei om sy idees te verduidelik. Om homself te beskerm, het hy sy naam verander en Joseph Jean Mercier geword. Toe, in Frans, gebruik hy baie byname as REX, MAX. en het 'n paar organisasies as die CNR geskep. Daarom, wat my betref, is ek verlore in bewondering voor sy dapperheid en sy wilskrag. Jean Moulin was inderdaad 'n soort heilige omdat hy sy land wou red en sy vyande wou verslaan. Hy het daarin geslaag om probleme en sy persoonlike probleme te oorkom. Hy was die redder van die moderne tyd. Boonop is ek baie trots op hierdie man, aangesien hy vasberade was en geweier het om op te gee; hy het nie hoop verloor nie, so ek is seker dat hy 'n verbysterende karakter was. Hy was 'n Franse leier en het baie eienskappe as vriendelikheid, vrygewigheid.
Aan die ander kant is Jean Moulin ook 'n kunstenaar; hy kan homself aanpas by elke situasie. Toe hy 'n kind was, was Jean Moulin dol op teken en skilder. Hy gebruik 'n bynaam: Romanin en word beroemd. Hy het byvoorbeeld 'n kunsgalery in Nice besit. Boonop is daar baie films gemaak ter herdenking van Jean Moulin se lewe. U het nie die reg om hom te vergeet nie, so u moet dankbaar wees vir sy prestasies. Hy het 'n onvergeetlike missie besef en dit sou 'n fout wees om die verlede te ontken, so elke film of boek oor Moulin is hier om te verhoed dat ons ons wortels vergeet en ek dink dit is deesdae 'n belangrike ding.
Ten slotte is dit belangrik om die einde van Moulin se lewe te beklemtoon. Hy is in Junie 1943 gearresteer deur Gestapo, 'n soort weermag wat opdrag was om weerstandswerkers op te spoor. So is hy gemartel deur Klauss Barbie en wou hy nie sy vennote aan die kaak stel nie. Hy was stil en beskerm sy vriende en die Franse nasie. Hy kan as 'n martelaar beskou word omdat hy vir sy vaderland gely het en so dapper was. Dit was duidelik dat hy so beroemd was dat sy as in 1964 in die Pantheon (in Parys) neergelê is. Hy het die ander gehelp en was nie selfsugtig nie. Hy het goed gedink en ek glo dat dit belangrik is om hierdie 'man' en sy persoonlike ervaring en ambisies te ken. Vir my is dit 'n held, want hy beskik oor baie menslike eienskappe en almal respekteer hom. Ter afsluiting is Jean MOULIN 'n held van vrygewigheid, vriendelikheid. en dit is onmiskenbaar dat ek nie die beste optrede wat hy gedoen het, kan vertel nie.
Jean Moulin was een van diegene wat geskiedenis sou gemaak het, selfs al sou hy 'n gewone lewe gelei het. Die jongste prefek in Frankryk op 37-jarige ouderdom, die linkse brandmerk is in die chaotiese annale van die geskiedenis gegooi deur die Duitse inval in Frankryk in 1940. As prefek van Eure-et-Loir het hy probeer om die veiligheid van sy burgers te waarborg deur ontmoeting met Duitse offisiere. Die beamptes het hom gevra om 'n dokument te onderteken wat die beweerde gruweldade wat deur Senegalese Franse soldate in die gebied gepleeg is, bevestig, wat hy geweier het om sonder bewyse te doen.
Moulin, wat gearresteer en gemartel is as 'n vermeende kommunis, het probeer om selfmoord te pleeg deur sy keel af te sny, maar 'n wag het hom gevind en hy is na die hospitaal geneem, waar hy herstel het. Hy is vrygelaat en het later by die Weerstandsbeweging aangesluit. Weer in hegtenis geneem, hierdie keer is hy gemartel deur die berugte Klaus Barbie. 'N Man met suur verstand en yster het Moulin tot op die laaste oomblikke van sy lewe 'n karikatuur van Barbie geteken in plaas van die name van sy mede -versetsmanne neer te skryf. Klaus beveel dat Moulin verbrand moet word, Moulin sterf buite Frankfurt en begrawe in die Le Père Lachaise begraafplaas.
Charles de Gaulle het hom die hoofleier van die Weerstand genoem en as president het hy sy oorskot na The Panthéon oorgeplaas. Die toespraak van André Malraux, skrywer en minister van die Republiek, tydens die oordrag van sy as, is een van die bekendste toesprake in die Franse geskiedenis. Jaarliks ​​word 'n huldeblyk van Moulin by die Panthéon gehou.
Moulin was bekend by die Franse uit die bogenoemde simboliese foto van "The Man Who Didn 't Talk ". Die bynaam was 'n knik vir sy weiering om sy vriende te verraai met die risiko van sy eie dood. Die foto is geneem deur 'n jeugvriend, Marcel Bernard, naby die Peyrou -promenade in die boë by Montpellier en volgens Laure Moulin, sy suster, dateer dit uit Desember 1940 — nadat hy sy keel afgesny het. (Sommige het gesê dat dit laat in 1939 geneem is.) Nadat Moulin sy keel afgesny het, het hy byna altyd 'n serp gedra om die litteken wat hy homself gegee het, weg te steek. (Ek het die vergeelde oorspronklike afdruk in die Musée Jean Moulin gesien. Die foto was omgekeer sodat Moulin na links sou kyk. Gedruk tydens die verset vir propagandadoeleindes, is dit verleng om sy gestalte te verbeter en donkerder te word om die sombere gevare van die ondergronds.)
Jean Moulin - Geskiedenis
Fabulistiese vrou, geheimsinnige man
Die toeskouer Londen 19 Julie 1997 deur Douglas Johnson
Douglas Johnson oor 'n beroemde Resistance -egpaar wat miskien nie die hele tyd weerstand gebied het nie
Historici kan moordenaars wees. Nie soseer as hulle agteraf gebruik om iemand se foute te beklemtoon nie - omdat Napoleon nie geweet het wat sy huidige biograwe weet nie, kan hy aantoon dat hy hom die domste gedra het by Waterloo - eerder dat die historikus as 'n moordenaar meer ambisieus en boosaardiger is. 'N Held kan vernietig word. Alles wat hom heldhaftig laat lyk het, is vals. Die slagoffer is tot die beskikking van die historikus.
Daar is sommige wat meen dat 'n aantal Franse historici dit vandag doen aan 'n heldin en 'n held van die Weerstandsbeweging in die oorlog. Die 85-jarige Lucie Aubrac en haar man Raymond het tydens die donker dae van die Duitse besetting hulself as die belangrikste simbole van Franse hulpbronne en moed gemaak. Lucie, 'n voormalige geskiedenisonderwyser, het talle skole besoek om haar verhaal te vertel en het twee boeke geskryf. Haar man was gereeld by die konferensies en het verlede jaar sy outobiografie gepubliseer. In Februarie het die film van Claude Berri, met die titel eenvoudig Lucie Aubrac, 'n hoogs geromantiseerde weergawe van die egpaar in die verset aangebied, waarop hulle met baie televisie -onderhoude en openbare optredes gereageer het. Lucie het daarvan gehou om te vertel hoe die honderd skoolkinders, toe die film in Duitsland vertoon is, vir haar 'n staande ovasie van ongeveer vyf minute gegee het.
Dit was dus begryplik dat 'n boek, wat die moontlikheid laat ontstaan ​​het dat die Aubracs, ver van ideale toewyding aan hul land, eintlik verraaiers was, 'n skandaal veroorsaak het. Die boek was Aubrac, Lyon 1943 deur Gerard Chauvy en dit verskyn kort na Berri se film. Die verraad, as dit plaasgevind het, het betrekking op die bekendste gebeurtenis van die verset. Op 21 Junie 1943 word Jean Moulin, die man wat deur generaal de Gaulle aangewys is om die verskillende versetorganisasies te verenig, saam met agt leiers van die verset deur die Duitsers gevange geneem. Hulle het 'n geheime vergadering gehou in Caluire, in die voorstede van Lyons. 'N Spesiale eenheid van die Gestapo, onder bevel van die berugte Klaus Barbie, het by die huis ingebreek. Hoe het die Duitsers geweet van die Caluire -ontmoeting?
Barbie het na die oorlog na Bolivia gevlug en het homself verberg. Hy is uiteindelik geïdentifiseer, na Frankryk teruggebring en tereggestel vir misdade teen die mensdom in 1983. Hy is skuldig bevind en tot lewenslange gevangenisstraf gevonnis, maar tydens sy verhoor het hy beweer dat Aubrac sy agent was. Dit is hierdie beskuldiging wat na sy dood deur sy advokaat herskryf is en wat sy 'testament' genoem is. Hierdie testament is herleef deur Chauvy in sy boek, hoewel hy dit as 'n vraag gestel het. Wat was die waarheid? Hoogstens kan 'n mens dit as 'n insinuasie beskou.
Daar was baie betogings. Een boekwinkel, die beroemde Tchann in Montparnasse, het geweier om enige boeke van Chauvy se uitgewer, die hoogs agbare Albin Michel, in voorraad te hou. Die protesoptredes was des te meer omdat Chauvy se boek blykbaar pas in 'n gesamentlike poging om die verset te verneder. Jean Moulin self is uitgebeeld as 'n Sowjet -agent, en verskeie skrywers probeer uitgewers vind wat hulle sal help om die de Gaulle -mite te vernietig (een verhaal is dat die gevierde uitsending van 18 Junie 1940 nie die skepping van Free France aangekondig het nie, maar baie gewone, tegniese aangeleenthede hanteer). Daarom het die Aubracs besluit dat dit nie genoeg is om die voorstelle in televisieprogramme en koerantonderhoude te verwerp nie, en dat die beste prosedure sou wees om 'n rondetafelgesprek te organiseer met historici wat kundiges was oor die betrokke tydperk en om die bespreking in extenso te publiseer.
Die idee van die Aubracs is in werking gestel. Daar was ooreenstemming oor die keuse van sewe historici, onder leiding van Francois Bedarida, wat as jong man in die verset was. Daniel Cordier, wat Jean Moulin se assistent was, het 'n lewe van Moulin by hom gevoeg (drie groot volumes is gepubliseer). Hy was dus 'n getuie en 'n historikus.
Die bespreking het op 17 Mei plaasgevind, en na baie vertragings deur die Aubracs self, is dit op 9 Julie gepubliseer as 'n aanvulling van 24 bladsye op die koerant Liberation, met verdere artikels oor die volgende drie dae. (Daar is gedink dat dit die gepaste koerant was, aangesien die Aubracs lid was van die Liberation Resistance -beweging en die koerant Liberation daarvan die eerste keer in Julie 1941 gepubliseer is.)
Onmiddellik word duidelik gemaak dat nie een van die historici glo dat dit die Aubrac's was wat die Gestapo na Caluire gelei het nie. Dit was die probleem, waarop die Aubracs gehoop het. Maar tot die duidelike irritasie van die Aubracs het die historici nie daar gestop nie. Hulle het twee belangrike navrae na vore gebring. Daar was vrae waarop die Aubracs nie kon antwoord nie; daar was teenstrydighede en eienaardighede in baie van hul bewegings.
Raymond Aubrac is die eerste keer gearresteer op 15 Maart 1943, saam met verskeie ander verset organiseerders. Die dag is ook 'n tas gevul met dokumente wat verband hou met die stigting van 'n geheime leër. Dit was belangrike nuus. Binne nege dae het 'n amptenaar van Vichy 'n dringende boodskap aan alle polisiebevelvoerders gestuur en hulle opdrag gegee om op die uitkyk te wees vir hierdie leër. Die Duitsers het die nuus baie ernstig opgeneem. Tog is Aubrac (met die naam Vallet) skaars deur die Duitsers ondervra. Hy is vrygelaat ná minder as twee maande tronkstraf. Hoekom?
Lucie beweer dat sy die Franse aanklaer bang gemaak het. Sy het hom meegedeel dat Vallet deur De Gaulle gestuur is: om dit te bewys, het sy die BBC 'n gekodeerde boodskap gestuur wat die regter kon hoor. Maar Daniel Cordier het vir haar gesê dat daar nie so 'n boodskap gestuur is nie.
By Caluire is agt mans in hegtenis geneem. Hulle is almal na Parys gestuur (Moulin tot sy dood). Slegs Vallet het in Lyons oorgebly. Hy is nie gemartel nie. Waarom was hy so bevoordeel? Het Barbie geweet dat hy Aubrac was, 'n belangrike figuur in die geheime weermag? Soms het Aubrac gesê dat hy dit gedoen het, en soms het hy gesê dat hy dit nie gedoen het nie. In die bespreking van 17 Mei het hy gesê dat hy nie weet nie.
Lucie, wat haar voorberei op die georganiseerde ontsnapping van haar man, het verskeie kere na die Gestapo -hoofkwartier in Lyons gegaan. Sy beweer dat sy in en uitgegaan het sonder dat iemand haar gekeer het. Is dit geloofwaardig?
Ander voorbeelde kan gegee word, maar dit is duidelik dat Lucie 'n fabulis is en dat haar man geheimsinnig is. As 'n mens sy loopbaan wil volg, moet jy vra waarom de Gaulle hom na vyf maande as Commissaire de la Republique in Marseille ontslaan het, hoekom het Ho Chi Minh in 1946 in sy huis in Soisy-sous-Montmorency gebly, waarom die Tsjeggiese polisie-argief hom noem omdat hy met kommunistiese partyfondse omgegaan het waarom president Vincent Auriol en die Franse intelligensie bekommerd was oor sy aktiwiteite.
Die historici aan die ronde tafel was nie moordenaars nie, hulle was op soek na die waarheid. Om dit te doen, moes hulle diegene uitdaag wat hulself die sterre van 'n groot drama gemaak het.
Moulin is gebore in Caen, Calvados.  In sy jeug is hy opgevoed aan die Collège des Jésuites by Caen, en uiteindelik werk as ingenieur.  Hy het kortliks by 'n infanterieregiment in Bretagne aangesluit, en daarna werk gekry as 'n geograaf tot 1788.   Toe die rewolusie in 1789 begin, het hy as vrywilliger by die Paryse nasionale garde gewerk.  Sy pro-revolusionêre sentiment ontwikkel tot 'n soliede politieke affiliasie, en hy word algemeen beskou as 'n vaste en betroubare lid van die Jakobyne. 
Moulin dien die Franse Eerste Republiek as generaal tydens die Franse Revolusionêre Oorloë. Hy word in 1791 tot adjudant -majoor bevorder en vorder vinnig tot die pos van afdelingsgeneraal teen 1793.  Hy was bevelvoerder van die Republikeinse magte tydens die oorlog in die Vendée en dien met lof in die Slag van Saumur. 
Alhoewel hy nie 'n nasionale figuur was nie, is Moulin nietemin deur toevallige omstandighede tot die Franse uitvoerende gesag verhef. Hy was toevallig saam met sy leër in die hoofstad op 'n kritieke oomblik van politieke omwenteling, die staatsgreep van 30 Prairial Year VII.  Moulin word aangebied as 'n aanvaarbare alternatief vir die direkteure wat tydens die staatsgreep gesuiwer is, en word ondersteun deur sy vriend, vicomte de Barras,  en hy word in Junie 1799 in die gids aangestel. 
Moulin het nie baie lank in die amp gebly nie. Met sy aanstelling - en die gelyktydige verhoging van Roger Ducos, 'n raadslid wat deur die Abbé Sieyès gesteun word - het die gids sy finale inkarnasie aanvaar. Moulin, Ducos, Barras, Sieyès en Louis-Jérôme Gohier het die gids gelei tot die ontbinding daarvan na die staatsgreep van 18 Brumaire. 
Wanneer die staatsgreep plaasgevind het, het die senior lid Barras  ingedien en die gids het amptelik bedank.  Moulin protesteer sterk teen die afskaffing van die magte van die gids deur die opkomende ondersteuners van Napoleon Bonaparte, maar sy pogings word geïgnoreer.  Moulin en Gohier is gevange gehou deur troepe onder leiding van generaal Jean Victor Marie Moreau tot die twee ondertekende papiere van bedanking (10 November 1799). 
Moulin het uiteindelik met Napoleon versoen geraak en as militêre bevelvoerder in die militêre lewe teruggekeer Grande Armée. Hy dien etlike jare in die Napoleontiese oorloë totdat sy gesondheid begin agteruitgaan en hy na Frankryk terugkeer. Hy sterf in Pierrefitte, Seine, op 12 Maart 1810. 
Die ikoniese windpomp
Postkaart uit 1936 (Foto: Wikimedia Commons Public Domain)
Waarom is daar 'n windpomp op die Moulin Rouge? Hoewel die presiese rede nie glashelder is nie, glo historici dat Oller en Zidler die kabaret met 'n windpomp bekroon het as 'n huldeblyk aan Montmartre. In die 18de eeu het verskeie windpompe die dorp bewoon. In 1809 het twee van hierdie strukture die Blute-fin (ook bekend as die Moulin de la Galette) en die Radet, wat onderskeidelik gebruik is om meel en plaaslike druiwe te pers en te koop wat deur die Debray -familie gekoop is. Jare later is hulle omskep in blanke, of drinkinrigtings. Met dit in gedagte, is dit waarskynlik dat Oller en Zidler daarop gemik was om Montmartre's te behou moulin-gebaseer guinguette tradisie lewendig.
Ongelukkig is die windpomp wat ons vandag bo -op die Moulin Rouge sien, nie die een wat in 1889 opgerig is nie. Op 27 Februarie 1915 het 'n brand die oorspronklike Moulin Rouge verwoes, wat dramaties min op sy pad gespaar het. Die beroemde musieksaal van Montmartre & rsquos, die Moulin Rouge, is nou net meer as 'n hoop as, het berig die Internasionale Herald Tribune die volgende dag. Vroeg gisteroggend het 'n brand in 'n kamer ontstaan ​​en waarskynlik weens 'n kortsluiting en binne 'n paar oomblikke het dit na die hele gebou versprei en teen agtuur, toe die brandweer uiteindelik die brandstigting onder beheer gehad het, slegs die fabriek en 'n gedeelte van die verhoog bly staan. "
Die kontroversie van Hardy
René Hardy, alias Didot , 'n invloedryke lid van die Résistance de Fer -groep (verset in die gebied van die Franse spoorweë) en 'n spesialis in spoorwegsabotasie, is op 7 Junie 1943 deur die Gestapo gearresteer en nadat hy deur Barbie ondervra is in die berugte marteling kamer van die Hotel Terminus vrygestel. Op 21 Junie het die Gestapo hom gevolg na die bogenoemde vergadering by die huis van die dokter in Caluire, waarheen Hardy eintlik nie uitgenooi is nie, en is dus gelei na Jean Moulin, wat nie vooraf van Hardy se teenwoordigheid gehoor het nie. Almal wat teenwoordig was, is in hegtenis geneem, net Hardy het ontsnap. Die Duitsers het op hom losgebrand, maar hy is net lig beseer. Hy het mediese hulp in die hospitaal gekry en het 'n tweede keer ontsnap uit die Gestapo -wagte.
Daar word toe vermoed dat hy vrygelaat is nadat hy die ander verraai het, veral omdat hy die enigste was wat nie die laaste vergadering in Parys op 9 Junie bygewoon het nie. Daar is die tesis dat Hardy sedert 7 Junie gearresteer is en deur Klaus Barbie in 'n kat- en muisspel vrygelaat is. Volgens ander was René Hardy net te sorgeloos. Twee verhore in 1947 en 1950 wou René Hardy as 'n verraaier skuldig bevind, en albei het tot die gevolgtrekking gekom dat hy onskuldig was.