Gedig: Van die baie drenkelinge vertel die golweArgieffoto Van die baie drenkelinge vertel die golwe my net mooi niks, en die branders spring uitspattig, ligsinnig van vlieënde skuim, op na die kranse, of val halsoorkop oor die sand tot sewemaal toe. Die vlae sproei wat snel en sag loop oor die bewende blou soos bruide seegebore skoon, hoor my nie. Die bamboese swaai hulle koppe ontkennend en verswyg verstrengel se gladde valle vele vame diep en die aas wat hul vergaar dat ondermaatse krewe kan smul. Tot wie dan moet ek my wend vir wenke oor die dooies in die pekelwater van die oseane waar die wind magistraal sy strekking verkondig? Tot die water, weer en weer die water, die weldoener, die geweldenaar wispelturig. Rus tog nou maar in die dooie gewieg, draai al drywend om en rus met arms seënend uitgestrek en die bene obseen oop. Dit word altyd dag, altyd nag.