Die kind se dagdrome is byvoorbeeld baie anders as dié van die grysaard in die skemer van sy lewe. Die jong bruidjie koester in haar verbeelding in die fleur van haar huwelik die mooiste verwagtinge, maar die treurende weduwee se lugkastele lê aan skerwe langs die kluite op haar oorlede man se kis.
Nog ’n vorm van verbeeldingsvlugte is waar die dromers hulself só met hul helde identifiseer dat hulle as ’t ware self daardie helde word. ’n Seun kan hom byvoorbeeld verbeel hy is dié of daardie groot bokskampioen wat so onaantasbaar sterk is dat niemand hom ooit in die bokskryt kan klop nie. Sulke dromers kan in hul gedagtewêreld só opgaan in die wêrelde van die beroemdes wat hulle verafgood dat hulle self in werklikheid niks gedaan kry nie.
’n Mens kan jou onmoontlik indink wat die menslike denke en verbeelding vorentoe nog alles kan optower. Soos ’n beroemde fietsryer dit op ’n keer gestel het: “Perke bestaan slegs in ons gedagtes. Maar as ons ons verbeeldings gebruik, raak dit waartoe ons in staat is sonder perke.”
VERBEELDINGSKRAG word wetenskaplik beskrywe as die vermoë om deur die verstand beelde, sensasies en konsepte te skep, in ’n oomblik wanneer hulle nie deur die sig, gehoor en ander sintuie waargeneem word nie.
En as ’n mens dieper op die wese van die menslike verbeelding ingaan, betree jy werklik ’n wêreld van die esoteriese. Presies wát laat ons byvoorbeeld wees wat ons is sodat ons ons omgewing juis só ervaar en belewe as wat ons dit doen? Wat laat ons só dink en handel op prikkels dat ons agterna daardie kennis as boublokke kan gebruik om deur die denke en verbeelding nuwe geestelike of materiële dinge tot stand te bring?
Nader omskryf, is ’n hallusinasie die duidelike ervaring van iets wat nie regtig bestaan nie, terwyl ’n illusie die verwringing of wanvertolking is van iets wat wel daar is.
’n Illusie is, op sy beurt, die valse vertolking van voorwerpe om ons—ons sien dinge aan vir iets wat hulle nie regtig is nie of ons heg ’n betekenis daaraan wat nie korrek is nie.
Jou eerste gedagte is om voet in die wind te slaan en te hol vir al wat jy werd is, maar dan besluit jy dit sal jou niks baat nie, want sê nou die “spook” hardloop agterna? Dus loop jy maar die “spook” tegemoet om hom te “groet”—net om uit jou waan geruk te word en verlig te besef waarvoor jy so geskrik het.
Dit is egter belangrik dat die sogenaamde “eidetiese voorstellings” van jonger kinders nie beskou moet word as “afwykings” soos dié wat hierbo genoem is nie. Sulke kleintjies se verbeeldingskrag is soms baie sterk en hulle kan maklik kom vertel dat daar ’n “maatjie” by hulle was of dat hulle ’n voël so groot soos ’n huis uit die verte aangevlieg sien kom het, terwyl dit nooit so was nie.
Grootmense dink baiemaal die kinders jok vreeslik, maar dit is nie werklike leuens nie, net iets wat ’n mens verbeeldingsleuens kan noem.
Party kinders wat sterk eidetiese voorstellings kry—of ’n fotografiese geheue het, soos baiemaal daarna verwys word—maak goed gebruik van hierdie sonderlinge vermoë wanneer hulle leer. Wanneer hulle in die eksamenlokaal iets moet weergee wat hulle geleer het, sien hulle as.’t ware die handboek oop voor hulle en skryf hulle feitlik woord vir woord daaruit af sonder dat die boek werklik daar is.
Of dit werklik ’n geheue is wat vinnig ’n breinfoto van ’n bladsy in ’n boek kan neem, om dit so te stel, is ook betwisbaar. Sulke aansprake is, sover vasgestel kan word, nog nooit in wetenskaplike toetse bewys nie. Maar dat daar mense is wat ’n werklik uitgesonderlike geheue het, kan nie ontken word nie.