Dáárvan wil Pastoor Abel niks hoor nie – sy nekhare rys en hy kry nagmerries. Soggens drink hy sy koffie swart en bitter. Hy staar na die vars molshope wat lyk soos hopies grafte, of soos die opgefrommelde velle papier in sy snippermandjie. Sy preke wil nie vlot nie, sy woorde verdor. Hy tob oor sy gemeentelede. Oom Herklaas met die pynlike been, Annie van Piet Sieraad al weer teen haar sin in die andertyd, Saul Hopkins betrap met perlemoen, en Blinde Bettie wat met halleluja-sange tydig en ontydig die kerkdiens ontstig!
Die kinders terg haar, hulle speel blindemol en as sy iemand vang, karnuffel sy hom tot hy soebat en vir haar lekkergoed koop wat sy saamvat rivier toe. Daar klim sy in ’n roeibootjie en sing hallelujas terwyl die water skommel. Die saligheid vanself.
Pastoor Abel sug. Vandat die duinemol (Bathyergus suillus, volgens die Groot Woordeboek) in sý paradys gekom het, voel hy sy eie gebrek aan saligheid ten seerste. Wat moet hy doen? In sy tuin stoot die duinemol juis weer ’n vars hoop sanderige grond boontoe. Eers die ligte krakies bogrond, dan hup-huphup, en woeps ómgekeer! Maar van die kalant self g’n teken, nie ’n snoet of kloutjie nie.
O, die verpesting! Pastoor Abel loop staan teen die muur, sy hande jeuk om die graaf te gryp, maar hy hou hom in. Nee, die Woord sê jy mag nie doodslaan nie, ook nie doodwens nie. Maar deesdae oorval dinge hom en verwens hy sommer alles. Ná sy dierbare vrou se dood is hy nie dieselfde sagsinnige Abel van eertyds nie. Allenigheid maak hom wankelmoedig. Hy vrees dat sy gemeentelede sy swakheid aanvoel, hulle is ook tastende . . .
Oorkant die water, blinkend en bly . . . sing sy. Pastoor Abel hou asem op, druk sy rug styf teen die muur al weet hy sy kan hom nie sien nie. By die tuinhekkie bly sy skielik staan, lig haar kop asof sy seine opvang, soek-soek die hek se knip.
“Bokker se ding!” mompel sy, draai om en slof terug, uit by die hekkie, riviermond toe, met . . . skoon soos die môre, vry van verdriet . . . om die draai, en weg. Pastoor Abel se knieë knak, hy sien hy’t die hele tyd met die graaf in sy hand gestaan, reg om te slaat. Hy skrik homself yskoud.
“Wat de drommel . . .?” vra hy hardop, maar hy kry g’n antwoord nie. Wat nou? Ná ’n ruk drafstap hy na Oom Herklaas, sy enigste vertroueling. Hy vee sweet af, wys sy vonds. “Ai, dit verbaas my nie, Pastoor,” sê Oom Herklaas, “daardie stuk grond het vanmelewe behoort aan Oubaas Struwig, hy was ’n bobaasdelwer – en nie bang vir die lang arm van die gereg nie, hy’t vernuftige wegsteekplekke geken. As ek in Pastoor se plek was, sou ek goed dink voordat ek besluit. Ek sal ook daai mol vir eers in vrede los – mens weet nooit wat hy alles . . . e . . . optower nie . . .” en Oom Herklaas maak veelseggend keel skoon.
Donkeraand loop Pastoor Abel met die twaksakkie na die riviermond, waar die oudste roeibootjie, die Albatros, eenkant teen die skuinste van die rivierbedding lê. Daar druk hy die twaksakkie stewig onder die sitplek in, lê die twee roeispane netjies oorkruis. Hy spoel sy hande in die rivierwater af om ontslae te raak van die twaksakkie se vuilheid, maar sy hande voel nie skoon nie. By die huis skrop hy deeglik. Slaaptyd bid hy lank en ernstig. Maar hy slaap sleg. Hy droom van vagevure en ’n vlammende swaard.
Genadiglik reën dit Sondagoggend driftig, die see is rof, die gety stoot diep in by die mond. Tóg sit die gemeente bankvas vir die kerkdiens en sing met innige dankbaarheid vir die seëninge van Bo. Dit was lank droog, nou bring die reën uitkoms.
Ook Pastoor Abel voel asof die woorde uit sy mond gerol kom nes die soet klanke van Suster Driekie se orrelmusiek. Hy voel aangedaan oor die onverwagte krag in hom. Hoe is dit moontlik? Hý, ’n swakke sondaar! Hy wéét nou wat hy moet doen. Môre sal hy met Sersant Plessis gaan praat . . .
Sommerso in die hardloop stroop hy sy oortollige klere af, baadjie, hemp, skoene, sokkies. Sy broek waai laaste, net voordat hy met sy wit onderbroekie sierlik die rivierwater induik. Driekie druk haar hand voor haar mond, haar wange vlam, sy spring op en af nes ’n jong meisie.
Met die koms van die lente raak Pastoor Abel en Suster Driekie verloof. Hy koop vir haar ’n mooi ringetjie wat sy self uitsoek by die buurdorp se juwelierswinkel, niks uitspattigs nie sodat hy dit in net ses maande kan afbetaal.
Om die voorkoms te kry skakeer grimeerkunstenaars dikwels ’n geel oogskadu verder uit na die slape en wange. “Ons sien die tegniek al hoe meer in die grimeerwêreld,” sê Raine.
’n Heldergeel skakering op die wange is dalk nie vir almal nie. Gelukkig is daar ook subtieler maniere waarop jy met dié vrolike kleur op jou gesig kan rondspeel.
Sonsondergang-kleure op jou oë is sedert die begin van die jaar ’n groot gier. Kies ’n heldergeel of oranje en skakeer dit sommer met die vinger oor jou boonste ooglid totdat dit uitgewas lyk. Wees egter versigtig vir geel met lemmetjiegroen ondertone, waarsku Raine.
Jy kan geel oogskadu ook onder jou oë aanwend vir ’n onderstebo-grimeervoorkoms. Wend dan net ’n basislaag vir jou oë op jou boonste ooglid aan en rond dit af met ’n laag of twee maskara.