Dit is wat gebeur as jy verlief raak op 'n plek [vid] - Interessant
Die meeste van ons was daar: stap teen 'n berg op na 'n 360 grade-uitsig, of skop terug op 'n wit sandstrand met saffierblou water. U dink: "dit is die wonderlikste plek ter wêreld." Ten minste doen ek dit. Die tweede ding wat ek dink, is: "waar het ek my kamera gesit?"
Binnekort, beelde van die ongelooflikste plek op aarde stroom op my geheue kaarte.
As ek gedurende die eerste week skiet en redigeer, weet ek dat die film 'n wonderlike wittebroodsfees daar gaan kry. Maar is dit die verhaal wat ek regtig wil vertel? As filmmakers bepaal ons hoe 'n plek vir ons gehoor lyk, klink en voel. Watter soort verantwoordelikheid dra ons? Wat films betref reis, is daar geen vinnige en vinnige standaarde vir die aanbieding van 'n werklike plek nie. Is ons vry om dit as 'n fantasieryk van volmaaktheid uit te beeld?
Elke filmmaker bring sy of haar eie gevoelens, vooropvattings en vooroordele na die filmproses. As ons bedoeling egter is om 'n plek te wys soos dit regtig is (na die beste van ons vermoë), moet ons deur ons liefde daarvoor veg om te sien wat daar regtig is.
Dit gesê, is daar iets inherent verkeerd daaraan om 'n video te maak wat slegs een kant van 'n plek vertoon? Miskien kry die hiperboliese titel en die te dramatiese musiek 'n passie vir hierdie video, wat die filmmaker, Marty Mellway, verklaar as 'n reaksie op die negatiwiteit wat hy konsekwent hoor oor 'n plek waarop hy verlief geraak het.
Ek wou nog altyd vir mense wys hoe ek Bali sien. Die meeste van die tyd hoor ek reisigers praat van Bali en dit is alles negatief. Te veel strande, te veel dronk toeriste en te veel eet bidliefhebbers op soek na geestelike ontwaking. Ek wil hulle wys dat daar in die hartjie van hierdie plek iets is wat mense hierheen getrek het.
Op die ou end is dit miskien net 'n saak om seker te maak dat jou liefde vir 'n plek nie jou visie vertroebel nie, totdat jou voorneme om die verhaal te vertel, in die gedrang kom.