Vergenoegdheid is ’n keuseHannie Viljoen. (Foto verskaf) Deur Hannie Viljoen ŉ Paar jaar gelede vertel ŉ kollega van my dat haar pa ŉ skoolhoof was. Met sy aftrede kom drie jong latte na hom toe en vra of hul die laaste seuns kan wees wat by hom pakslae gekry het voor hy aftree, waar hy toe instem. Die manne betree toe die voorlaaste dag sy kantoor. Die eerste een buk vir sy loon en kry drie hale, die tweede kry twee hale en die laaste een kry een haal. Effens verward draai hul om na die hoof waar hy afsluit met die laaste les: “In hierdie wêreld is niemand of niks regverdig nie”. Die lewe is nie regverdig nie – voel die meeste van ons iewers op ons lewensreis. Selfs ek het gestoei met die gelykenis van die arbeiders in die wingerd, waar die wat voldag en halfdag en uurliks gewerk het dieselfde loon verdien (Matteus 19:30 – 20:16). Voel dit darem nie bitter onregverdig nie? Daar is altyd iemand anders met ŉ beter huis, motor, salaris, werk, eggenoot, gawe, talent, vaardigheid, ouers of kind/ers. Maar dan is daar ook duisende wat wens hul het ŉ huis, motor, salaris, werk, eggenoot, gawe, talent, vaardigheid, ouers of kind/ers presies soos joune gehad. Die lewe is soms onregverdig. Meer so soms of so-ook vir die weerloses in ons samelewing. Die wat niks of min het. ŉ Tydjie gelede hou Maroela Media op Taaldag, 14 Augustus 2016, ŉ peiling vir die mooiste Afrikaanse woord. Myne is die woord wat my dierbare ouers my geleer het: vergenoegd. Sjoe, ŉ woord wat bykans nie meer in ons generasie se spreektaal bestaan nie. Vergenoegd: ŉ staat van tevredenheid en geluk oor wat jy het. In die Wood van God staan daar: “Nie dat ek dit uit gebrek sê nie, want ek het geleer om vergenoeg te wees met die omstandighede waarin ek is.” – Filippense 4:11, asook: “ŉ Pragtige deel is vir my afgemeet, ja, wat ek ontvang het, is vir my mooi.” – Psalm 16:6. Vergenoegdheid is nie ŉ eindbestemming nie – dit is ŉ keuse. ŉ Keuse wat jy elke dag konstruktief moet maak. Die besluit dat jy nie weelde wil najaag nie. Dat daar nie ŉ eindelose reis na beter hoef te wees nie. Dat dit wat jy ontvang het vir jou mooi is en dat dit genoeg is. In ons onlangse studie by Solidariteit Helpende Hand dui die uitkoms op ŉ geweldige hoë skuldlas van ŉ groot rooilig. Onvermydelik en opsigtelik. Ek besef dat dit amper onmoontlik is om skuldvry in Suid-Afrika te leef. Wat praat ek – net 18% kry dit reg, waarvan byna 10% reeds afgetree het en genoegsame voorsiening vir hul aftrede gemaak het en 5% nie eers genoeg verdien om skuld te kan aangaan nie en staat maak op lewenskostes van hul familie of vriende. Maar dan word daar ook gemeld dat die gemeenskappe wat ekonomies welvarend is, ook dieselfde gemeenskappe is wat die meeste onder die skuldlas gebuk staan. Dit laat my dink aan daai hale van die drie seuns… aan ons begeerte na meer, en dan God wat van ons verwag om rentmeesters te wees van wat Hy aan ons toevertrou het. 60% van Afrikaners het nie voldoende voorsiening vir aftrede gemaak nie. Ons moet dit wat ons ontvang het ook so gebruik dat ons vir ons aftrede voorsiening kan maak, dat ons nie onsself doodwerk om bo ons inkomste te leef nie. Waarvoor werk ons? Leef ons om te werk of werk ons om te (oor)leef? Waarom sal ons ons wil doodwerk vir ŉ beter lewe, as dit wat ons saam hemel toe vat net die siele om ons is? Kan ons mekaar eerder aanmoedig om selfsorg toe te pas. Om stil tevrede te wees met wat ons uit die Here se hand ontvang het. Om te kan beaam – dit wat ek ontvang is vir my mooi – en elke dag die keuse van vergenoegdheid uitoefen. Om te deel in die vreugde om ons, soos familie, vriende en samesyn, gesondheid, nuwe lewe, nuwe seisoene en onbeskryflike groot genade van ons Hemelse Vader wat ons vry gemaak het deur Sy Seun Jesus Christus vir ons sondeskuld en weer opgestaan het. My droom vir elkeen is dat ons ŉ stukkie vergenoegdheid sal beleef en dit hul sal aanspoor om elke dag dankbaar en lig te lewe. Solidariteit Helpende Hand. Mei 2022. Gemeenskapsnavorsing: Nasionaal.