Dank vader daar gaan by Die Burger, Beeld en Volksblad voortaan net EEN boekeblad wees en nie drie nie… (Maar dink net hoe dik sy JM Coetzee biografie gaan wees! :-)) Hulle het hulleself aan die leuens van Satan blootgestel deur bv. na verkeerde boodskappe te luister waarin Bybelse waarhede verdraai of ontken word, verkeerde boeke te lees en ook afvallige mense se webwerwe op die Internet te besoek. ’n Resultaat (risiko?) is dat die leser, selfs na herhaalde lees van die bundel, eerder die geheel van die tematiese aanpak, ook soos dit onderskraagd staan deur bogenoemde stilistiese en verstegniese elemente, onthou – en nie enkelgedigte of selfs gedigdele nie. Chua het dus besluit om in haar gesin haar eie “antivervalveldtog” van stapel te stuur. So het sy haar kinders verplig om Mandaryns aan te leer en akademiese toppresteerders te wees, maar ook huishoudelike take te verrig (waarvoor haar Joods-Amerikaanse man haar soms verkwalik het). Maar veral het sy klassieke musiek beklemtoon – nie omdat sy haar kinders professionele musici wou laat word nie – maar eerder om die geleenthede wat die Amerikaanse kultuur bied, ten volle te benut en te sorg dat haar kinders ’n betekenisvolle stokperdjie beoefen. Hier kon ek tog nie help om te wonder nie: Is dit sowaar nodig om elke dag vyf uur aan ’n stokperdjie te bestee? Dus het ek die boek ’n tweede keer gelees, want ek was op soek na die wáárom agter Chua se gedrewenheid.