Hier in Suid-Korea word alle kos ‘versnipper’ en dan wyd versprei d.m.v. sop en rys (gepraat van melk en heuning – dit is ons land nou baie duidelik en deeglik vir my – ons skort net ietsie van Suid-Koreaanse dissipline – maar ek weet ook nie elkedag of vry en kleurvolle mense so gedissiplineer kan of moet word nie)- en krap is een van die dinge wat so opgeknip word (eters hier het mos nie messe nie)- en dit is dan vir my baie moeilik om dit so te eet – die doppe is oral in mens se pad (ook die visgrate en hoenderbene as dit vis of hoender is)- en ek kan dit veral dan nie ook nog met chopsticks (djod kara is hul woord) vashou en ‘luidkeels’ uitsuig nie – so ek smag al woes na ‘n stukkie kreef waarvan ek die vleisies so kan “slide it Van Wyk se doel is deurlopend juis om hom nié op ‘n nuwe egtheid of ‘n nuwe waardigheid te beroep nie, om juis die monsteragtigheid van die menslike bestaan op sigself en die vervreemding van taal as simboliese orde, te vergestalt en te belig (selfs, te vier?).