Wat is die placebo-effek? - In detail - 2021
Placebo-effek Dit is wat gebeur as iemand 'n medikasie of 'n middel neem wat hy dink hom sal help, hoewel dit in werklikheid iets onskadelik is en op die een of ander manier 'n terapeutiese effek lewer. Die medikasie of behandeling self staan ​​bekend as 'n placebo, en kom uit Latyn vir "Ek sal behaag."
1 Die misterie van die Placebo-effek
2 Placebo-effek: is alles in die kop?
3 Placebos word ondersoek
4 Studies uitgevoer met placebo
5 Verskil tussen Placebo-effek en Nocebo-effek
Die raaisel van die Placebo-effek
Die placebo-effek bly een van die mees verwonderende raaisels in die geneeskunde. Die idee dat 'n suikerpil of soutinspuiting 'n aansienlike verbetering in die simptome van die pasiënt kan bied, soms so goed soos om 'n aktiewe middel te neem, was so moeilik om te verduidelik dat sommige mense selfs bevraagteken het of dit ware.
Placebos het getoon dat dit by ongeveer 30% van die pasiënte werk. In werklikheid was dit dikwels die enigste ding wat 'n dokter kon bied om die lyding van 'n pasiënt te verlig, afgesien van sy aandag en ondersteuning. Sommige navorsers glo dit placebos ontlok bloot 'n sielkundige reaksie. Die daad van die neem van hulle gee reeds 'n groter gevoel van welstand. Onlangse navorsing dui egter daarop dat placebo ook 'n fisieke reaksie kan veroorsaak. In die lig hiervan sien sommige mense niks verkeerd met 'n dokter wat 'n placebo voorskryf nie. Maar ander beskou die praktyk nie net as skadelik nie, maar as oneties en selfs misleidend.
Placebo-effek: is alles in die kop?
Een van die teorieë agter die placebo-effek is dat dit werk danksy die illusie van verwagting en hoop. As die persoon reeds weet wat die resultaat is van die gebruik van 'n sekere stof, word daar aanvaar dat hy onbewustelik sy reaksie kan verander om dieselfde resultaat te lewer, of bloot die resultaat aan die liggaam kan rapporteer as gevolg van die neem. Ander glo dat mense wat die placebo-effek ervaar as gevolg van die reaksies beskryf in die teorie van Ivan Pavlov Classic Conditioning. In die geval van mense en placebo is die stimulus medisyne (of wat hulle as medisyne beskou) en die antwoord is die verligting van hul simptome.
Placebos word ondersoek
Placebos word gereeld in kliniese proewe gebruik om die potensiële effektiwiteit van 'n geneesmiddel te bepaal en of dit die doel daarvan dien. Die basiese konfigurasie van 'n placebo-beheerde proef behels twee verskillende groepe proefpersone: een wat die eksperimentele middel ontvang en een wat 'n placebo ontvang (afhangend van die toets, dit kan 'n inerte stof of 'n aktiewe middel wees). hierdie proewe is gewoonlik dubbelblind, wat beteken dat nie die proefpersone nóg die navorsers weet watter groep die eksperimentele middel ontvang nie, om potensiële vooroordeel te vermy. As die navorsers weet dat hulle 'n placebo toedien, kan hulle twyfel oor die effektiwiteit daarvan aan die onderwerp oordra.
As meer proefpersone 'n beduidend beter uitkoms met die middel het as met die placebo, word die medikasie oor die algemeen as 'n sukses beskou (as dit aanvaar word dat dit ook aan ander veiligheidskriteria voldoen).
Placebos word meestal gebruik as die eksperimentele middel vir die behandeling van geestesongesteldheid gebruik word.. Die placebo-effek word veral as sterk beskou as hierdie soort medikasie, dus dit kan moeiliker wees om te bepaal of een eksperimentele middel eintlik beter is as 'n ander wat reeds gebruik word.
Studies uitgevoer met placebo
In 'n studie wat in 2002 deur navorsers aan die UCLA Neuropsigiatriese Instituut gedoen is, het twee groepe pasiënte eksperimentele antidepressante behandel, terwyl 'n derde 'n placebo gekry het. Na 'n paar weke van die neem van die pille, het die breinaktiwiteit van elke groep met behulp van elektroencefalografie (EEG). Verbasend genoeg het pasiënte wat in die placebo-groep was en beweer dat hulle 'n positiewe effek opgemerk het, 'n groter toename in breinaktiwiteit getoon as diegene wat goed op die medikasie gereageer het. Hierdie aktiwiteit het ook gefokus op 'n spesifieke area van die brein, prefrontale korteks, terwyl diegene wat die medikasie geneem het, ander dele van die brein geaktiveer het. Die resultaat van die UCLA-studie dui daarop dat die brein nie deur 'n placebo "verneuk" word nie, dit wil voorkom asof ons brein anders reageer op 'n middel en 'n placebo.
Verskeie onlangse studies het getoon hoe die brein reageer op 'n placebo om pyn te verminder. Een van die mees innoverende was 'n studie wat in 2004 aan die Universiteit van Michigan gedoen is, wat wys dat die placebo-effek verband hou endorfiene, een van die natuurlike pynstillers van die brein. In die studie is 'n onskadelike, maar pynlike inspuiting aan 'n groep gesonde persone in die kakebeen gegee, terwyl hul breine met 'n skandeerder gevisualiseer is. Vrywilligers is gevra om hul vlak van pyn te beoordeel en die navorsers het min of meer sout ingespuit om die vlak van die pyn konstant te hou tydens die breinskandering. Die proefpersone is toe aangebied wat hulle dink 'n pynverligter was. Almal van hulle het na die placebo 'n afname in hul pynvlakke ervaar. Daarbenewens het hulle ook 'n verandering in breinaktiwiteit in die opioïedreseptore van die brein (ontvang endorfiene) en verwante gebiede wat op pyn reageer. Klaarblyklik het die verwagting van pynverligting veroorsaak dat hierdie area van die brein geaktiveer is, waardeur die gevoel van pyn verminder word.
'N Ander studie wat aan die Uppsala-universiteit in Swede uitgevoer is, het 'n klein groepie mense getoets wat die sosiale angsversteuring, stel die idee bekend dat vatbaarheid vir die placebo-effek kan geneties wees. Na 'n placebo-behandeling is alle proefpersone geëvalueer vir 'n variant van 'n geen genaamd tryptofaan-hidroksilase-2, wat verantwoordelik is vir die vervaardiging van serotonien neurotransmitter (wat verband hou met die regulering van humor, sowel as ander funksies). Die meerderheid van die proefpersone wat goed op die placebo gereageer het, het twee eksemplare van hierdie spesifieke genetiese variant, terwyl diegene wat nie op die placebo gereageer het nie, dit ook gedoen het. In 'n vroeëre studie is getoon dat mense met twee kopieë van die geenvariant minder angs het.
Verskil tussen Placebo-effek en Nocebo-effek
Navorsing het getoon dat 'n placebo-behandeling kan 'n positiewe terapeutiese effek op 'n pasiënt hê, hoewel die pil of behandeling nie aktief is nie. Dit staan ​​bekend as die 'placebo-effek' of 'placebo-respons.'
In studies oor pyn met behulp van breinbeelding, is aangetoon dat die toediening van 'n placebo aan pasiënte wat geglo het dat hulle 'n pynstillende medikasie ontvang, die aktivering van die endogene opioïedstelsel in die brein. Endogene opioïede, soos endorfiene en die enkephalins, is natuurlike chemikalieë wat pyn in die liggaam verlig. Analgesie as gevolg van die placebo-effek is dus afhanklik van die aktivering van endogene opioïede in die brein. Daar is ook aangetoon dat die placebo-respons by pasiënte met post-operatiewe pyn deur die opioïedantagonis geblokkeer kan word. naloksoon'n ander neurotransmitter in die sentrale senuweestelsel. Daar is selfs aangetoon dat die brein geaktiveer kan word na placebo toediening by pasiënte met Parkinson-siekte.
'N Nocebo-effek is die teenoorgestelde van die placebo-effek, is dit 'n negatiewe sielkundige effek van 'n behandeling wat geen farmakologiese aktiwiteit het nie. Dit kan voorkom wanneer die placebo toegedien word en gepaard gaan met die voorstel dat die toestand van die pasiënt erger sal word. Die hoë Nocebos-effekte kan ook die interpretasie van die resultate van kliniese proewe beïnvloed. Daar is selfs gestel dat sommige van die negatiewe gevolge van medisyne dit kan te wyte wees aan sielkundige effekte van Nocebos en nie net die dwelm self nie, maar dit is nog nie bewys nie.