Met behulp van die Christelike siening van strukturele gebeurlikheid word die oortuiging dat die tradisie prinsipieel vir vernuwing oop is verdedig. 'n Paar voorbeelde word gegee om te illustreer hoe klassieke teologiese konsepte in ons postmoderne tyd benut kan word. Babel word hier die helder môrester – in Latyn Lucifer – genoem en in metaforiese taal beskryf as 'n entiteit wat na goddelike status gestreef het (konings in daardie tyd was inderdaad soms as gode beskou), maar inteendeel 'n groot terminale val gehad het. Sy naam word nie eers in gedagtenis gehou nie (vers 20), so groot en volledig is sy val. Die koning word met 'n besem weggevee (vers 23)! 'n Mens vind 'n soortgelyke gedagtegang oor Tirus in Esegiël 28. Adv. Louisa van der Walt het namens André du Toit en Tom Vorster betoog. Gewone burgers sou private beelde in hul huise aanbid en gelukbringers dra vir beskerming teen die magte van chaos. Ná die Nuwe Ryk het die farao se rol as spirituele tussenganger afgeneem en het die fokus geskuif na die direkte aanbidding van die gode.