Gebruikers op dit forum: BingBot, Carolina87, DNIEKJ, Esther_r20, jo1994, novabrim, Nwktje, Prince, ravie2013 en 30 bezoekers
[ Sleipnir | Time : 113ms (DB: 68ms) | 9 Queries | GZIP : On ] Interop Forms Toolkit 2.0 Tutorial - CodeProject 11,192,253 members (59,779 online)
James Last Visit: 31-Dec-99 19:00 Last Update: 1-Feb-15 1:00Refresh1 576335_4364124853674_713329855_n.jpg (16.59 KiB) Viewed 58 times
Posts: 62Joined: Thu Dec 08, 2011 10:13 pmLocation: melbourneLast Visit: Thu Feb 27, 2014 3:54 pm
Registered users: AF Karl, Bing [Bot], IFDFF1, NPA28Bouyett, peterpan, SOAR ~ Sphynx Rescue, WakullacountyAC, Yahoo [Bot] TriFinance | Nieuws | Sport
Nederland twee keer brons op TriFinance EK Hockey 23 augustus 2013
Hockeymannen in halve finale TriFinance EK Hockey
TriFinance EK hockeykampioenschap van start in Belgie
TriFinance hoofdsponsor Eurohockey Championships Desember | 2018 | Tannie Frannie
Vir my blogmaats
Hierdie jaar was op en af: soms effens moeilik, soms wonderlik. Steeds kon ek hier daarvan kom vertel en het julle meelewende kommentaar my moed gegee, of my vreugde beaam.
Tussendeur was daar die heerlike ontvlugting van die Towerinne se eskapades.
Nou is baie van my blogmaats op pad iewers anders heen vir die vakansie. Self vertrek ek en my gewese skoonsus oormore op ‘n epiese reis na Ierland, om by Middelkind en sy gesin te gaan kuier.
Coenie de Villiers het die mooiste gedig geskryf, waarin ‘n reis deur Suid-Afrika uiteindelik ‘n lewensreis word. Ek deel dit graag met julle, met erkenning en diepe bewondering vir die kunstenaar se verstommende talent.
Gebed van ‘n reisiger – Coenie de Villiers
– vir diegene wat elders bly of wat familie of vriende het wat oral om die wêreld nes gemaak het.
Sny vir my, o Heer, ‘n wandelstok of twee
Uit die woud by Tsitsikamma
en loop dan met my mee
Oor die vlaktes van die Groot Karoo,
oor die berge van Natal
Langs die kus af tot by Vleesbaai,
tot by die groen van Riversdal.
Brand die hemel van die Vrystaat
in my hart se dagboek in.
Laat my nooit die lug vergeet nie
wat aan die horison begin.
En Heer, is dit dieselfde son
wat by my reis se einde skyn?
Behou mens steeds die reuk van reën
as jou geheue dalk sou kwyn?
Want ek vrees mos nie die vreemde nie,
selfs die afstand laat my koud.
By U is daar geen leemte nie,
U bly steeds my behoud.
Al reis ek oor die sewe seë –
skuif kontinente stil verby
Sal ek my voetval op U rig,
my in die reis verbly.
Maar ek vrees tog wel die eensaamheid,
ek skrik die groot alleen
Dis dán wanneer U my moet dra
want U weet ek gaan daarheen.
Laat die sterre dus my kompas wees,
en U steeds my ware Noord –
Lei elke voetstap van my reis, o Heer,
want dit is soos dit hoort.
Vir Seegogga: Perlemoenfees
Seegogga se feestelike perlemoenonthaal het my aan my heerlike kennismaking met hierdie eksotiese gereg laat terugdink.
Ons kinders was klein en Gewese Liefling het sy gesinnetjie by hom laat kom bly in Kaapstad, waar hy tydelik gewerk het. Hermanus het daardie jaar ‘n perlemoenfees gereël waarvoor spanne kon inskryf. Hulle moes eers self die perlemoen uithaal en dan op die rotse van die ou hawe kom voorberei (spierwitskoon skrop en met allerhande tegnieke sagmaak) en oor ‘n vuurtjie gaarmaak volgens ‘n resep van hulle eie keuse. GL se kantoor het ingeskryf en die manne het die nodige duikgerei gaan huur. Die spanleier was ‘n gesoute seekenner, maar die res was volslae amateurs. Die spanleier het met ‘n motorbootjie by die sloep ingevaar gekom en die res van die spanlede moes van die ou hawe af in die rigting van die boot swem, terwyl hulle perlemoen uithaal. (Hoogs oneties, dog uiters verstandig, het die spanleier ‘n klomp perlemoene op die boot versteek, wat hy op strategiese punte in die see gegooi het, sodat die perlemoenduikers dit ewe gemaklik kon oppik en in hulle sakkies bêre.)
GL het later vertel hoe die gewigte wat die verhuurder van duiktoerusting vir hom gegee het, veroorsaak het dat hy soos ‘n klip gesink en toe maar op die bodem aangestap het tot by die boot, waar sy spanmaats hom moes ophys en aan boord sitgemaak het. Daar was geen sprake van perlemoen “uithaal” nie, oorlewing was sy enigste oorweging.
Salig onbewus van hierdie drama het ek en die twee kleuters op die rotse gespeel. Ons dogtertjie was so in haar skik met haar nuwe paddavoetjies dat sy verseg het om dit uit te trek: kapliks, kaplaks het sy tussen die mense rondgeloop. So ‘n dag het darem maar ‘n heerlike gemoedelike atmosfeer: orals waar sy gekom het, het sagte glimlaggies van die besige perlemoenbewerkers haar begroet.
Later, rasend honger, kon ek by die verskillende stalletjies gaan proe: perlemoenfilette, geurige stoweperlemoen, gemaalde perlemoen… Dit was seker die avontuurlikste geëet van my lewe, onder ander omstandighede sou ek maar vir roereier gevra het…
Iewers het ek twee kiekies van hierdie heuglike dag:
1. GL wat in volle duikmondering staan, slaggereed met sy duikbril op die voorkop en gewigte om die middel, met ‘n taamlik onstuimige see in die agtergrond.
2. GL in ‘n opvoustoel, duikpak oopgerits en halfpad uitgetrek sodat dit soos ‘n vrot vel om hom hang. Hy sit langbeen agteroor op sy stuitjie en mens kan sien die man is moeg; trouens, so gedaan dat die res van die span maar die perlemoen moes skrop en bewerk.
Vroegaand sit Laatlam met sy rekenaar op die skoot en werk. In die warm skemering van die kersboom se liggies bemerk ouma haar kleindogtertjie, waar sy met die armpie styf om haar pappa se nek op die stoelleuning sit. ‘n Oomblik van vertedering; ‘n opwelling van oneindige liefde…
01 Saterdag Des 2018
Soos gebruiklik, sit Frannie in die middel van die giggelgroen bus en nabetragting hou – dié keer sommer oor twee kuiers: Calitzdorp en Gariep. Die werklike lewe het haar so ietwat gepootjie – daar was skaars kans om Positief se Karootrippie te geniet.
Al wat sy eintlik van die hele motorfietskavalkade daar rondom Calitzdorp kan onthou, is die heerlike geborgenheid toe Positief haar “natuurlik” saam met Silver op sy Harley laat ry het. Frannie skud opnuut haar kop oor die “smug married people” á la Bridget Jones, wat skynbaar net nie beséf hoe gelukkig hulle is om el-ke lie-we dag van-self-spre-kend ‘n maat te hê nie! Sy klik ergerlik met haar tong, wanneer sy onthou dat sy self vele jare lank deel van daardie bevoorregte, onnosele brigade was.
Verspotte Frannie gee so ‘n giggelsnorkie, dit klink so bietjie soos ‘n kat wat haar in ‘n piering room verlekker. Dat sy nou tot hier op haar oudag moes wag om te weet hoe ‘n klap op die boud voel!