Die stryd om die grensstate: Maryland - Nuut - 2022
Die stryd om die grensstate: Maryland
In die lente van 1861, toe die leërs van albei kampe gereël het, het die afstigting van vier nuwe state, en die onsekerheid rondom die houding van drie ander, 'n nuwe strategiese probleem vir die leiers van die twee stryders gelewer. Vir die Suide is die eerste dringendheid nodig om die nuwe state in die Konfederasie te integreer en om die verdediging van 'n gebied te verseker wat buitengewoon groot geword het in verhouding tot sy militêre middele. Vir die Noorde, daarenteen, om beheer oor te verseker Grensstate is noodsaaklik, aangesien hul geografiese ligging die strategiese diepte van die Unie bedreig.
Maryland: 'n moet
Die eerste belangrike kwessie vir die Unie was om die Maryland ten alle koste onder sy beheer. Die rede was eenvoudig: Washington, die federale hoofstad, was in 'n klein enklawe (die District of Columbia, regstreeks deur die federale regering bestuur) wat tussen daardie slaafstaat en die pas afgetrede Virginia gesit het. Laat die rebelle beheer oor Maryland neem, en dan kan hulle Washington maklik isoleer en dan die stad en die regering oorneem.
Die situasie was in die middel van April 1861 des te kritiker, omdat die stad feitlik leeg was vir troepe. Die bevelvoerder van die leër, die generaal Winfield Scott, het sy bes gedoen om soveel gereelde weermageenhede gedurende die vorige weke terug te bring. Die probleem was dat hy ook moes toesien dat sy noue magte Fort Pickens (Florida) en Fort Monroe (Virginia) versterk, sonder om militêre poste in die Wilde Weste en die Stille Oseaan te ontneem. Die paar maatskappye infanterie, ruiters en mariniers wat in Washington saamgestel is, kon nie beskerm word teen 'n hand van die Virginiese burgermag nie, een van die best opgeleide en toegeruste persone in die land.
Onmiddellik na die oproep vir vrywilligers wat op 15 April deur Lincoln onderteken is, het verskeie noordelike state regimente van hul burgermag, wat hulle voorkomend gemobiliseer het, tot sy beskikking gestel. Die president, wat baie bekommerd was oor die veiligheid van die hoofstad ('n bekommernis wat hom gedurende die grootste deel van die konflik sou obsesseer), het hulle dadelik beveel om na Washington te konvergeer. Danksy die moderne kommunikasiemiddel (telegraaf en spoorweg) wat die Ooskus in oorvloed bedien het, het verskeie eenhede in veral Massachusetts, Pennsylvania en die staat New York, onmiddellik die pad na die hoofstad.
Hierdie magte moes egter deur Maryland se grootste stad trek, Baltimore. Laasgenoemde was 'n belangrike treinspoor. Nie tevrede daarmee dat ons die spoorweg in die Verenigde State gesien het nie (via 'n klein plaaslike skakel na Ellicott's Mill), dit was op die as wat Washington met die res van die noordelike state verbind, so , maar het ook as vertrekpunt vir die Baltimore en Ohio. Hierdie spoorlyn was een van die min wat die Appalachiërs oorsteek, en was die kortste roete na die Midde-Weste vanaf die federale hoofstad.
Kaart van Maryland in 1861. In blou, die uitleg van die hoofspoorlyne (kaart geproduseer deur die skrywer vanaf 'n kaart van 1861).
Die metropool Maryland was ook die stad in die staat met die meeste afstigtingsondersteuners. Hierdie blatante feit was die basis vir Allan Pinkerton se vrees vir die veiligheid van die gekose president toe hy Baltimore oorsteek op pad na Washington om in Februarie beëdig te word. As die "Baltimore-plot" ongetwyfeld denkbeeldig was, sou die nakoming van die suidelike saak, indien nie van die hele stad nie, ten minste 'n baie aktiewe minderheid, was berug. Die stad het toe meer as 200 000 inwoners gehad, wat dit vierde onder Amerikaanse stede geplaas het.
Die staat self het ongeveer 687,000 inwoners gehad, waarvan 87,000 slawe was. Dit was 'n relatief klein deel in vergelyking met ander suidelike state. Die bevolking was meestal gekonsentreer in die oostelike provinsies rondom Chesapeake Bay, waar hulle hoofsaaklik in die verbouing van tabak gebruik het. Ten spyte van die groot industrialisering van Baltimore, het die planters van Maryland behou 'n beduidende invloed oor interne staatsbeleid.
Dit het 'n sekere solidariteit met die Suide tot gevolg gehad. Terwyl plaaslike owerhede die afstigting aanvanklik verwerp het, het hulle die gebruik van geweld om dit te onderdruk, nou onwettig oorweeg. Goewerneur Thomas Hicks het geweier om vrywilligers vir hierdie doel te werf. Aan hierdie afskeidings simpatie Uitgestal (in die presidentsverkiesing was dit Breckinridge wat die staat naelskraap gewen het) het Lincoln se ooglopende ongewildheid bygevoeg. Die Republikeinse kandidaat het slegs 2,5% van die stemme gewen, en sy gedrag tydens die 'Baltimore Plot' het nie gehelp om sy liefdesgraderings in Maryland te verhoog nie.
Daarbenewens het die stad Baltimore self 'n belangrike brandpunt geword politieke geweld, in vorige jare. Belangrike sentrum van immigrasie, veral Iers, die stad ondergaan die spanning wat daaruit voortspruit, en in besonder die toename in mag van die "Amerikaanse party" of Weet niks nie, nasionalisties en gewelddadig vyandig teenoor migrante. Na 1856 was verkiesings in Baltimore skaars, en daar was byna elke jaar sterftes.
Die oproer in Baltimore
Die eerste eenheid vrywilligers, 'n regiment van Pennsylvanians, het op 18 April na Washington geroep sodra die afstigting van Virginia bekend was. Hierdie snelheid van uitvoering het die afskeidings van die stad, wat hulself georganiseer het, verras blokkeer die roete na daaropvolgende eenhede. Die taak is vir hulle vergemaklik deur die eienaardighede van die Amerikaanse spoorwegnetwerk, sowel as die stad Baltimore self.
In werklikheid het 'n munisipale besluit verbied dat enige stoomvoertuig daarheen ry. Daarbenewens was die spoorlyne wat Baltimore bedien, in besit van twee afsonderlike maatskappye, elk met sy eie stasie en spore. Met ander woorde, dit was nie moontlik om kruis Baltimore per trein sonder om daar te stop. Nadat u by die President Street-stasie aangekom het, eindpunt van die Philadelphia, Wilmington en Baltimore Railroadmoes die rytuie perde ingespan word om dit een vir een na die Camden-stasie oor te plaas, vanwaar die lokomotiewe van die Baltimore en Ohio (wat dieselfde maat gebruik het) het hulle toe suid geneem.
Die twee stasies was nie baie ver van mekaar nie (hoogstens tien blokke), en die roete was eenvoudig, want u hoef net Prattstraat te neem. Toe die 6de Massachusetts-regiment omstreeks 10:30 by die President Street-stasie aankom, het 'n groot skare bymekaargekom op die kruising van Pratt en Gay Street. Sy sou binnekort hê blokkeer die relings met die beskikbare materiaal, wat ongeveer twee dosyn motors vol soldate geïmmobiliseer het.
Toe dit duidelik geword het dat dit nie moontlik sou wees om die weg te ontruim nie, het die Noordelike offisiere hul mans afgeklim en na die Camden-stasie gerig. Die skare, wat tot dusver tevrede was met lawaai terwyl hulle baie afskeidingsliedjies gespeel het, het bedreigend geword. Gou het verskillende voorwerpe en keisteen na die soldate begin vlieg. Sommige van hulle (min gewapen) het hul senuwees verloor en daarna hul gewere afgelaai die oproer algemeen geword het, het burgerlikes met hul persoonlike wapens vergeld.
Die regiment het na 'n paar rondtes op die een of ander manier na Camden-stasie getrek, waar die stadspolisie gewerk het om die oproer te beperk en die burgerlikes te kalmeer. Dit het nie verhinder dat bakstene en klippe op die soldate aanhou reën nie, en nog gewere is afgevuur totdat die trein wat die regiment vervoer het die stad na Washington vertrek, waar dit die aand aangekom het. Wanneer 'n benarde kalmte teruggekeer na Baltimore, is vier soldate en twaalf burgerlikes dood, en die gewondes tel in die tiendes.
Die Unie neem weer beheer oor
In die nasleep van die Pratt Street-oproer het goewerneur Hicks sy burgermag gemobiliseer en geëis dat president Lincoln nie meer troepe deur Maryland-gebied moes vervoer nie, wat neerkom op die feit dat Washington heeltemal van die res van die Unie geïsoleer is en uiteraard verwerp. Terselfdertyd het die (afskeidings) burgemeester van Baltimore, George Brown, sowel as die hoof van die munisipale polisie, voorgestel dat Hicks die staatsmilisie gebruik om spoorwegbruggies verbrand en telegraaflyne in Baltimore gekap, wat gedoen is.
Die kommunikasie met Washington is egter nie lank verbreek nie. Op 22 April het 'n ander regiment van Massachusetts, wat per see gereis het, geland Annapolis, die hoofstad van Maryland. Die res van die eenhede is daarheen herlei en op 27 April is die spoorverbinding van Annapolis-Washington beveilig, wat weer versterkings na die federale hoofstad kon laat vloei. Die bevelvoerder van die noordelike magte in die streek, die ambisieuse Massachusetts-politikus Benjamin Butler, is toegelaat om krygswet te gebruik indien nodig, asook die opheffing van die reg omhabeas corpus - die wetlike bepaling wat Amerikaanse burgers beskerm teen arbitrêre arrestasies.
Terselfdertyd het pro-Suidlanders in Maryland haar beywer om die Unie te verlaat en gevra dat die staatswetgewer vergader om oor die kwessie te beslis. Goewerneur Hicks, wat wou hê dat sy staat eerder neutraal moes bly, het daarin geslaag om die vergadering nie in Baltimore te laat vergader nie - Annapolis word deur federale troepe beset, maar in Frederick. In hierdie oorwegend Unionistiese stad het dit dit makliker gemaak om sy invloed en die Maryland-wetgewer te gebruik afskeiding verwerp 29 April.
In die daaropvolgende weke het partisane aan beide kante troepe in Maryland gewerf; in totaal word beraam dat gedurende die oorlog 60.000 staatsburgers in die noordelike leërs gedien het, en nog 25,000 in die suidelike magte. Lincoln het die neutraliteit van Maryland geduld solank dit die veiligheid van Washington nie meer bedreig nie. Hy is egter oorval deur generaal Butler, wat die inisiatief geneem het om die res van die staat te beset en op 13 Mei 1861 Baltimore binnegekom het sonder om weerstand te vind. Hy het daar besluit krygswet.
Baie arrestasies Dit het gevolg, begin met die van die stadsburgemeester, en Maryland het die res van die oorlog stewig onder Noordelike beheer gebly. Die Konfederasie het die afskeidingsgevoel van die staat goed probeer inspan en 'n inval in Augustus-September 1862 op die been gebring. Maar die hoop op 'n opstand wat die suidelike leiers gevorm het, het nie realiseer nie, en die konfederale offensief is kortgeknip. na die Slag van Antietam (17 September 1862), een van die min belangrike opdragte wat tydens die burgeroorlog op Maryland-grond gelewer is.