Actueel weer in grafieken in Rosmeer | Weerplaza.nl
Uitgebreid weer Rosmeer
Actuele waarneming Rosmeer
Temperatuur in Rosmeer
Windkracht en -richting in Rosmeer
Bedekkingsgraad en wolkenhoogte Rosmeer
Zicht en relatieve vochtigheid in Rosmeer
Luchtdruk in Rosmeer Rooi en Groen 1 | SkalkSkryf
« Seks op skool!
Rooi en Groen 1
Augustus 2, 2010 deur Louwie
In byna elke koerant lees mens deesdae van woelinge in die kerk. Deur die genade gaan dit gelukkig nie oor kelkies en hoedens en vroue as predikers of wat ook al nie.
Die gewoel gaan die keer ietwat dieper. Aan die een kant stry die dominees en die gemeente lustig oor die waarheid/onwaarheid van evolusie volgens hulle eie Bybelse vertolkings en insigte. Aan die ander kant stry dit weer oor wie God is en waar Hy te vinde is.
Predikante verlaat die kerk en doen hulle eie ding. Ds. Izak du Plessis hou in `n kroeg kerk waar honderde “soekers” en “reisigers” na hom gaan luister. Dr. Abel Pienaar van die Renaissance kerk stig `n Sentrum vir Eietydse Spiritualiteit waar nuwe maniere van geestelikheid en kerk bepraat gaan word.
In Rapport van die naweek skryf die teoloog Adrio König dat hy nie die soektog ding kan verstaan nie. Hy sê die implikasie van `n stelling soos die van Julian Muller dat God nie iewers bo en buite ons werklikheid is nie, dat Hy deel is van ons werklikheid, is duidelik: “Daar bestaan nie `n God waarmee ons kan praat nie.”
Ken Wilber sit die probleem baie goed uiteen. Eenvoudig gestel is daar drie maniere waarop mense godsdiens beoefen, afhangende van hulle kognitiewe ontwikkeling.
In die eerste fase, die premoderne of prerassionele fase, soek die mens, of raak die mens bewus van Iets groter as hy self. In König se woorde, `n vaderfiguur, `n beskermer met wie hy kan praat, in gemeenskap kan tree deur gebed of meditasie, afhangende van die tradisie.
In Wilber se sisteem word dit meer as aanbid, dit word `n intense strewe na `n noue identifikasie, uiteindelik `n eenwording met God. In hierdie fase word daar gewoonlik vir die doeleindes van kommunikasiegebruik gemaak van godsdienstige rituele en/of hallusinogene middels, afsondering en vas.
Die algemene ingesteldheid in hierdie fase is hoofsaaklik etnosentries.
Die volgende fase, die moderne fase, is een van kleine ek die onderdaan en die grote U, die aanbiddenswaardige voor wie ek my in eerbied neerbuig, aan wie ek my lewe oorgee. God die beskermer, die voorsiener, die vertrooster. Maar ook die God wat beloon en bestraf, `n verpersoonlikte Godheid wat iewers bo in die hemel sit na wie se beeld die mens gekape is. Dit is die God wat die kerke verkondig, die God wat die grootste gedeelte van die mensdom as Christen of Moslem in vrees en bewing aanbid.
In die derde fase, die postmoderne fase, verstaan die mens, beleef die mens God as: “existence itself, the Is-ness, the Thusness, the very Suchness of this and every momnet.” `n onpersoonlike evolusionere sisteem wat strek van; “dust to Diety, from dirt to Divinity.”
In hierdie fase staan die rede voorop. Dis `n afsterwe van die magies/mitiese god. Die mens maak staat op sy intellek om die wêreld te ondersoek en te verklaar. Alles word onderwerp aan die wetenskaplike metode. Alles wat nie bewys kan word nie, word verwerp. Ook in die kerk word God en die heilige geskrifte en die Christus onderwerp aan intellektuele dekonstruksie en daarom kom mense bymekaar, nie om te preek of te aanbid nie, maar om God en godsdiens se plek in die postmoderne tyd te bepreek. In hierdie post-teïstiese fase is God nie meer `n persoonlike God nie, God word `n abstraksie waarvan alles, ook ek, deel is en daarom is daar nie meer oorgawe en toewyding aan God nie, maar verwondering oor die werking van die natuur, en veral verwondering en trots omdat ek deel is van, en veral meedoen aan hierdie wonderlike wordings proses.
Dit is in hierdie fase, sê Wilber, dat mense dit moeilik vind om die knieg te buig en God te aanbid. Die ego is eenvoudig te groot. En tog bly die gedagte aan iets meer, iets groter as ons steeds vaardig. Dit bly `n soektog na waarheid en nie `n sekerheid dat die waarheid reeds gevind is nie. Dit bly net nog `n fase in die ontwikkeling van die mens se spirituele intelligensie deur `n voortdurende proses van assimilasie en integrasie. Geestelike stagnasie is die laaste ding wat ons kan bekostig.
Die soektog is nie soos König sê, `n elite-onderneming wat geleerdes vreugde verskaf nie, dit is `n natuurlike proses van ontwikkeling waardeur alle mense gaan, met `n klein groepie hoogs ontwikkelde, soekende individue aan die voorpunt. Dit is `n ontwikkeling vanaf pre-rasioneel na rasioneel na trans rasioneel en verder waar die ego getransendeer word en `n ware ontmoeting met die noumenale werklikheid moontlik word. Waar eenwording `n werklikheid word en nie net `n intellektuele konstruk is nie.
Kan rooi en groen met mekaar praat?
Kan König en Pienaar sinvol met mekaar in gesprek tree?
Dit sal volgende keer ondersoek word.
Posted in Louwie | Tagged godsdiens, spirituele intelligensie | 2 Kommentaar
op Augustus 13, 2010 at 12:20 nm Nadenker
Louwie, by die aanlyn Hervormde Teologiese Studies webtuiste (http://www.hts.org.za/index.php/HTS/index) het ‘n Naas Ferreira al 3 artikels geskryf wat betrekking het op Ken Wilber. Miskien sal dit jou interesseer.
Ek voel al in my “gut” vir ‘n paar jaar al dat ons ‘n “Derde Testament” moet kry – iets wat ons insig oor en verhouding met God op ‘n nuwe vlak sal bring, nee, selfs meer, wat God ten volle sal openbaar.
Ongelukkig sal Wilber se AQAL-teorie nie hierdie honger aanspreek nie, maar tog help verstaan.
op Augustus 13, 2010 at 2:18 nm Louwie
Dankie Nadenker. Naas beskryf die ding goed.
En jy is reg, `n derde testament, `n soort sintese van Christen/Buddhis/Sufi kennis en belewenis van die gees sal help ….. maar sal ons die dominees en hulle oranje lidmate daarvan kan oortuig?
`n Baie groot eerste stap sal wees as ons die Ou Testament en al sy onsinnige wreedhede heeltemal kan weglaat uit ons daaglikse dosis afdrygings en konsentreer op die goeie boodskap van die Nuwe Testament en al die ander geestelike geskrifte.