Om te kan sien wat tot vrede dien | Ons Dink | We Think
Nuus wat saak maak. News that counts. Om te kan sien wat tot vrede dien
Posted on April 17, 2011 by Dirkie Smit	Lees die Dirkie Smit se jongste Geestelike Waardes-rubriek, soos dit Saterdag in die Burger verskyn het hier.
Dis ’n storie oor die kerk – maar ook oor veel méér, oor mens-wees, verhoudinge, die lewe, óns. So vyftig jaar gelede roep Pous Johannes XXIII onverwags die Tweede Vatikaanse Konsilie byeen, primêr ter wille van Rooms-Katolieke vernuwing self, maar óók om uit te reik na ánder, waar onder die Protestante.
Dié was georganiseer in die Ekumeniese Beweging (wat juis sedert 1961 ook Ortodokse Kerke insluit) met Geneve as adres. Dit word die grootste kerklike gebeure van ons tyd (1962-1965). Dit reik uit oor diepe klowe binne die Christelike geloof soos géén ander inisiatief nie. Tydens Paasfees in April 1963 vaardig dié Pous – twee maande voor sy sterwe – ’n opspraakwekkende ensikliek uit in dié gees, Pacem in Terris, vrede op aarde.
Dié Protestantse teoloog van die eeu, Karl Barth, word óók genooi as waarnemer, maar is te siek om te gaan. Ná die Konsilie besoek hy wel die Vatikaan en publiseer dan ’n klein boekie, Ad limina apostolorum, op die drumpel van die apostels – kort voor sý sterwe. Dit sluit af met ’n brief aan die Protestantse leierskap in Geneve, diep persoonlik, peinsend, besorg.
Hy wonder, vra hy, of dié kerke regtig rááksien wat aan die gebeur is? Ons definieer onsself só maklik in terme van ánder, waar ons verskil, waar hulle tekort skiet, hoe hulle eers moet verander, wat hulle te dóén staan voor ons kan één wees, versóén kan wees, vréde kan hê – dat ons dalk nie agterkom as hulle wél verander nie? Nie kan síén wat by hulle gebeur nie, omdat ons dalk heimlik nie wíl sien nie, nie wíl herken en erken dat hulle wel verander nie?
Hy vrees die dag, skryf Barth, dat Rome geestelik vernuwe word, soos wat dié Protestantse kerkleiers wou hê, en húlle nie daarvoor gereed is nie. Eenheid, sê hy (soos vrede, enige nuwe begin, ánderse verhoudinge), vra altyd vernuwing. Maar vernuwing vra bekering – nie van ánder nie, maar van onssélf, sê hy. Ons éie bekering. Dís die eintlike vraag van eenheid en vrede – altyd gerig aan éie adres. Dit vra bekering om te kan erken dat vroeëre verwyte nie regtig nog geld nie. Laastes dalk eerste is, skryf hy, en eerstes êrens agter gebly het.
Op die drumpel van sy intog, op pad na Pase, so vertel Lukas, het Jesus bitterlik oor Jerusalem – dalk: “plek van vrede“? – geween en gesê: As julle maar geweet het wat tot julle vrede dien, maar nou is julle blind (Luk 19:37-42). Dis ’n storie oor mens-wees, verhoudinge, die lewe, oor óns. Maar óók oor die kerk. – DJS
Kry Sol Iustitiae artikels per epos | Get Sol Iustitiae articles via e-mail Oor | About Dirkie Smit
D. J. (Dirkie) Smit doseer sedert 2000 Christelike dogmatiek aan die Universiteit van Stellenbosch. Voorheen was hy predikant en daarna vir bykans twintig jaar dosent aan die Universiteit van Wes-Kaapland. Hy was en bly steeds op verskeie maniere kerklik betrokke, ook in ekumeniese verband. Hy word dikwels genooi vir openbare optredes en skryf gereeld, sowel akademiese as populêre werk. Vyf en dertig doktorale studente het by hom gepromoveer en van sy nagraadse studente sou ongeveer dertig reeds self dosente word in talle lande, insluitende Namibië, Malawi, Zambië, Kenia, Ghana, Nigerië, Nederland, Korea en die VSA, in verskeie akademiese dissiplines. Hy is lid van nasionale en internasionale liggame, waar onder Navorsingsgenoot van die Humboldt Stigting, Navorsingsgenoot van die Center of Theological Inquiry in Princeton en Navorsingsgenoot van die Wissenschaftskolleg in Berlyn, inisieer ‘n navorsingsprojek aan STIAS, was assessor van evalueringspanele van die NNS, beoordelaar van die Templeton Prize for Theological Promise en tans die Manfred Lautenschlaeger Award for Theological Promise en dien op adviesrade en redaksies. Hy werk saam aan verskeie internasionale en inter-dissiplinêre navorsingsprojekte en konferensies en doseer tydens twee semesters as volle besoekende professor in sosiale etiek (Marburg 1992-1993; Heidelberg 2010-2011). Hy ontvang meerdere toekennings en pryse, asook twee huldigingsbundels van studente en kollegas (op 55 en 60 jaar). In 2008 ontvang hy die D.Phil (h.c) van Umea, Swed	Sien all artikels deur | View all posts by Dirkie Smit →	This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.	← Wonde genees – dog littekens bly?
Name, tye, wyses – en belewenisse →