Van Skoonheidskoninginne tot TV-nuusverslaggewerKarin Scholtz, UOVS joolkoningin en filmster. Pierre Massyn se onderhoud met haar het hom ‘n loopbaan in televisienuus laat volg. Foto: Verskaf. Deur Pierre Massyn Mense vra my soms hoe ek in die joernalistiek beland het. Om eerlik te wees: die meeste vakke op skool het my uiters verveel – met die moontlike uitsondering van geskiedenis. Om die waarheid te sê, ek het op ’n nippertjie na gedop. En toe, nadat ek volk en vaderland in die Suid-Afrikaanse Vloot gaan dien het, skryf ek my in vir Kommunikasiekunde aan die Universiteit van die Vrystaat. Vir ons klomp rou eerstejaars was dit ’n heel nuwe wêreld wat vir ons oopgegaan het. Ons het ons ten volle in ons nuwe bestaan – op die periferie van ’n leeglêerlewe – ingedompel met jool en rugby en sokkiejol en allerlei ander heerlikhede as gereelde hoogtepunte. Vandag besef ek watter onbeskryflike voorreg dit was om daar te kon studeer. En dis daar waar ek die nimlike dr. DAS Herbst ontmoet en my lewe sin en rigting begin kry het. Hy leer my hoe om logies te dink. Van oorsaak versus gevolg, en die mag van die media. En dit word vir my duidelik dat al waarvoor ek ooit sou kon deug, moontlik ’n loopbaan in die kreatiewe skryfkuns sou wees. Teen alle verwagtinge in behaal ek my graad en besluit ek kan moontlik my honneursgraad ook aanpak. En so is ons ’n handjievol wat in 1977 gevorder het van die kuns van opstelle skryf tot ’n beter bestaansreg as potensiële joernaliste en skakelbeamptes. In daardie jaar word ’n kampuskoerant, Koviesieland, in die lewe te roep. In die redakteurstoel is Herold Verster, skakelhoof van die UV. Harold en sy broer Basie, later professor, is kranige rugbyspelers, albei flanke. Basie speel vir die Gaselle en Herold is een van die helde van die dapper Vrystaatspan wat die Leeus van 1974 in die aarde in gespeel het. Die Shimlas was die kampuskonings. As jy vir die Shimlas gespeel het, was jy noodwendig ’n held, sonder enige teenspraak. Al was die kafeteria hoé vol, sou daar vir jou plek gemaak word, en so bevind ek my eensklaps in die rol van verslaggewer. Gerrie Sonnekus. Hy het sy debuut as skrumskakel vir Reitz Kamerwonings op Kovsies gemaak. Sonnekus word die eerste speler sedert Danie Craven om Suid-Afrika as agter- en voorspeler te verteenwoordig. Foto: Verskaf. Hulle weet natuurlik teen daardie tyd dat ek sportmal is – oom Ewie Cronje (1), toegewyde sportadministrateur van die Varsity, sou my byvoorbeeld vir ’n eerstejaarswemgala in die Stadion-swembad inspan of stuur vir ’n onderhoud met Wouter Hugo, Vrystaat-kaptein. En toe gebeur daar iets deurslaggewends in my lewe: ons “teerste kampusbloeiseltjie” word ’n rolprentster: Karin Scholtz kry ’n hoofrol in Jan Scholtz (geen familie nie) se Die Winter van 14 Julie. Sy was nie net joolkoningin nie, sy was uiters gesog onder die kampushingste (2). En hulle vra my, ’n volslae buiteperd, om hierdie skoonheid onder vier oë te gaan spreek vir Kovsieland. Karin woon in daardie stadium in Huis Madelief – die koshuis met die mooiste rose op die kampus. Ek moet darem byvoeg dat huis NJ van der Merwe, oftewel Huis Koos, ook sy kwota skones opgelewer het. Ek kon bepaald ’n kennersmening hieroor uitspreek, want ek het nooit Vrydagaande ’n sokkiejol in een van die dameskoshuise misgeloop nie. En só ruk ek daardie dag in my tjor op na Huis Madelief, uitgedos in my eerstespanbaadjie, met die vae hoop om êrens ’n indruk op hierdie asemrowende prinsessie te maak. Van die onderhoud self kan ek nie veel onthou nie. Die ding is, as jy so betower is deur Skoonlief, kan jy beswaarlik intelligente vrae vra. Die jaar 1977 was goed vir my. Kovsieland was buitengewoon goed vir my. Maar ek moes toe begin dink aan my toekoms. Die stemmetjie in my agterkop sê: Massyn, ou grote, daar moet wragtig erger maniere wees om liggaam en siel bymekaar te hou as om intense gesprekke met rugbysterre en mooi meisies te voer. Net voor die eindeksamens, daag ek dus ongenooid op vir ’n onderhoud met die SAUK-nuus se grootbase in Johannesburg. En op 5 Desember 1977 meld ek myself aan in die TV-nuuskantoor in Aucklandpark. In Oktober 1979 voer ek die eerste TV-onderhoud met FW de Klerk, latere Nobelpryswenner en die man wat ’n wêreldfiguur geword het oor hy Nelson Mandela vrygelaat het en die ANC ontban het . My en FW se paadjies sou moontlik nooit gekruis het as dit nie vir my rugbyhelde in Bloemfontein en ’n joolkoningin met die naam van Karin Scholtz was nie en ek sal my ou Alma Mater daarvoor tot in lengte van dae dank verskuldig bly. Die Kommunikasiekunde-Vereniging van die Universiteit van die Oranje Vrystaat. Die skrywer Pierre Massyn staan agter in die middel. Sy boesemvriend Jan Bezuidenhout verskyn regs van Massyn. Foto: Verskaf.