Tandarts en swangerskap | Health24
Posted by: Amy | 2008/10/27
Tandarts en swangerskap
Ek is 7 weke swanger en het die aakligste tandpyn denkbaar. Is dit veilig om tandarts toe te gaan en blootgestel te word aan die lokale verdowing, ensovoorts?
Ja jy kan tandarts toe gaan. Sê net vir hom dat jy swanger is.
Posted by: agnes | 2013/07/10
skoondogter 6maande swanger kan ni leef van tandpyn ni kan sy tandarts toe gaan PressReader - Vrouekeur: 2018-11-23 - KUNS WAT VLIEG
KUNS WAT VLIEG
Beeld­hou­er Ja­co Sie­ber­ha­gen se be­son­der­se werk
Vrouekeur - 2018-11-23 - INHOUD - Fo­to’s JAMES LUCKHOFF
Ja­co Sie­ber­ha­gen se werk het my die eer­ste keer ty­dens die 2016 S­culp­tu­res on the C­liffs-uit­stal­ling op Her­ma­nus op­ge­val. Dié uit­stal­ling van ver­skeie kuns­te­naars se beel­de strek el­ke jaar oor on­ge­veer 11 maan­de, van­af die o­pe­ning van die FynArts­fees in Ju­nie tot in Mei die vol­gen­de jaar, wan­neer daar met voor­be­rei­dings vir ’n nu­we uit­stal­ling be­gin word.
Dit was on­moont­lik om Ja­co se blou vlek­vry­e­staal­sil­hoe­ët­beeld, Rei­si­ger, mis te kyk, en ek het deur die maan­de ge­reeld daar­by gaan stil­staan en ge­won­der oor die swa­el­tjies en die fyn­be­sne­de ge­sig wat ’n een­heid vorm, as­of die vo­ëls deel is van die kop, of dalk die ha­re.
Die beeld het ’n in­druk op my ge­maak en ek sien dit steeds in my ge­dag­tes, af­ge­ëts teen Her­ma­nus se kus­lyn, met die blou lug en die wa­ter van Wal­ker­baai op die ag­ter­grond.
Ek het in­tus­sen twee din­ge ont­dek: Ja­co skryf ge­dig­te wat sy beel­de kom­ple­men­teer, en daar­die vo­ëls is nie net swa­el­tjies soos ek met die eer­ste oog­op­slag ge­dink het nie. As jy mooi kyk, is daar een duif in die mid­del van die swerm swa­el­tjies en saam met Ja­co se woor­de kry hier­die beeld vir my selfs meer be­te­ke­nis:
Wan­neer die so­mer­son roep en jy op die rug van die wind wil ry, gaan jy met ve­le vler­kes­prei.
Daar­om vra ek mooi.
Bly tog jou eie ska­du gooi.
Ek ont­moet Ja­co en sy vrou, Sug­nét, op ’n koue, re­ë­ne­ri­ge dag by hul huis op On­rus, net bui­te Her­ma­nus. Die ver­trek waar ons sit en ge­sels, is vol van sy wer­ke. Ek kan nie help om te glim­lag vir ’n beeld van Pi­noc­chio nie, met vier ge­raam­tes en vier mui­se wat ag­ter hom aan­streep. Dit lyk am­per of hul­le fol­low the le­a­der speel, met Pi­noc­chio die lei­er.
P­leks van Ji­miny C­ric­ket, sit ’n aas­vo­ël op Pi­noc­chio se neus, en die plat­form waar­op die ka­rak­ters “loop”, rus op twee kop­be­ne wat van me­kaar af weg­kyk.
Op ’n ma­nier is dit nog­al ma­ka­ber, maar daar is ’n speels­heid aan die kom­po­si­sie wat maak dat mens wil aan­hou kyk. Die beeld is een in ’n reeks van vier wat Pi­noc­chio uit­beeld.
“So twee jaar lank het ek al hoe meer sa­ti­rie­se wer­ke ge­doen, al hoe meer ‘be­sorgd­heid oor wat om ons aan die gang is’­wer­ke, en die wer­ke met Pi­noc­chio kom daar­uit. Dis van die don­ker­ste wer­ke wat ek al ge­doen het.”
Hy ver­tel van ’n kuns­te­naar uit die 16de eeu, Hans Hol­bein, wat ’n reeks hout­druk­wer­ke ge­maak het, ge­naamd Dan­ce of De­ath. In al­les was ’n ge­raam­te teen­woor­dig om op die kort­ston­dig­heid van ons le­we klem te lê.
“Toe ek die Pi­noc­chio­reeks ge­maak het, het ek bie­tjie na Hol­bein se wer­ke gaan kyk. Ek ge­bruik e­le­men­te in my
beel­de wat am­per soos woor­de vir my is, en die ma­nier waar­op die e­le­men­te teen­oor me­kaar ge­plaas word, skep span­ning tus­sen die e­le­men­te, am­per soos span­ning tus­sen twee woor­de, en die span­ning ver­oor­saak die kom­mu­ni­ka­sie in jou kop; die ‘ge­sprek’ in jou kop. Dus, die i­dee van die werk is eint­lik dat dit ’n ge­sprek oor ’n te­ma of ge­dag­te aan die gang wil sit.”
Ja­co doen nou al meer as 30 jaar beeld­hou­werk. Hy het met klei be­gin en het la­ter met hout ge­werk, maar het ’n al­ler­gie vir hout­stof ont­wik­kel. Met­ter­tyd het hy staal as me­di­um ont­dek en die sil­hoe­ët­beel­de be­gin maak, wat hy van­dag steeds doen.
Hy ont­werp el­ke beeld op re­ke­naar. So­dra hy met die ont­werp te­vre­de is, word dit uit staal of vlek­vrye staal ge­la­ser. Hy sweis dan al die e­le­men­te aan­me­kaar voor­dat hy die eind­pro­duk af­werk en spuit­verf om dit sy fi­na­le voor­koms te gee.
In die ver­le­de het hy sy beel­de meest­al swart ge­verf.
“Swart is die tra­di­si­o­ne­le sil­hoe­ët­kleur en swart is ook nie e­mo­sie­voor­skrif­te­lik nie. Dit sê nie vir men­se hoe hul­le moet voel nie,” sê hy. “Dit in­kor­po­reer eint­lik al­le kleu­re om­dat dit nie kleur te­rug­gee nie, en jy kan op e­ni­ge ma­nier daar­op re­a­geer.
“As jy die­self­de beeld by­voor­beeld rooi ge­verf het, sou dit baie ag­gres­sie­wer ge­wees het.”
Dit was juis toe hy aan die reeks be­gin werk het, wat Rei­si­ger in­sluit, dat hy met ander kleu­re ook be­gin eks­pe­ri­men­teer het. “Baie van my reek­se was so­si­a­le kom­men­taar­le­we­ring, ook ’n bie­tjie op po­li­tie­ke ge­bied, want ek het nog­al ge­voel ’n kuns­te­naar must ma­ke a blind man see.
“Dis dalk pre­ten­si­eus om te dink dat mens die ver­moë het, maar jy moet net glo dat jy met jou kuns­werk be­sig is om men­se se le­we met po­si­tie­we e­ner­gie, of met nu­we den­ke, ’n nu­we ma­nier van na iets kyk, of met ’n ander op­los­sing vir ’n pro­bleem te be­lig.
“Ek het eg­ter be­gin voel my kuns raak al hoe don­ker­der en al hoe swaar­der en am­per mor­bied. En al was dit din­ge wat ek in daar­die sta­di­um wou sê, voel ek die af­ge­lo­pe ruk ons moet ook iets an­ders raak­sien. Ons moe­nie net die ska­du’s raak­sien nie; ons moet die lig ook raak­sien. Uit daar­die ti­pe den­ke het die eer­ste ont­kie­ming van i­dees ge­kom wat tot Rei­si­ger ge­lei het.”
Die reeks sluit nog beel­de soort­ge­lyk aan Rei­si­ger in, wat e­le­men­te van die mens se ge­sig of die he­le lig­gaam met vo­ëls kom­bi­neer. Dis op­merk­lik dat geen van dié beel­de swart is nie.
“Ie­mand het my ge­vra om ’n paar wer­ke rond­om die te­ma van in­spi­ra­sie te maak. Ek het die og­gend af­ge­stap Har­der­baai toe en gaan sit en dink oor wat ek kan maak. Daar was ont­set­tend baie vo­ëls. En die vo­ëls tjirp en hul­le gaan te­ke­re, en hul­le is tog so lek­ker bal­da­dig en vro­lik en te­vre­de; hul­le weet nie of ’n kat hul­le la­ter gaan vang of wat gaan ge­beur nie, maar daar is ’n oor vloed van kos en hul­le is net baie bly. En dis toe dat ek dink dís eint­lik die ge­sind­heid wat ook in ons moet wees.”
Hy sê dat hy met daar­die reeks wou ver­beeld wat in ons kop­pe aan­gaan. Maar hoe stel jy dit wat in jou kop aan­gaan in ’n beeld voor?
“Toe het ek ge­dink aan hier­die in­ge­steld­heid van die vo­ëls; hoe­kom sit ek dit nie in die kop nie? Dis waar die sil­hoe­ët­te toe van­daan kom, net van ’n ge­sig en die vo­ëls.”
Hier­die reeks was in Maart by To­ka­ra bui­te S­tel­len­bosch uit­ge­stal met die ti­tel Die an­der­kant van win­ter. Ja­co se op­mer­king voor in die uit­stal­lings­ka­ta­lo­gus lui soos volg: “Die uit­stal­ling is ’n vie­ring van die mens­li­ke gees wat die on­ge­loof­li­ke ver­moë het om reeds die len­te raak te sien ter­wyl al­les nog in win­ter­grou ge­klee is.
Die merk­waar­di­ge ge­loof om te kan vlieg ter­wyl re­a­li­tei­te uit­sig­loos­heid ver­kon­dig.”
Bui­ten vir sy for­me­le op­lei­ding wat gra­de en di­plo­mas in­sluit, het hy reeds aan ’n in­druk­wek­ken­de hoe­veel­heid na­si­o­na­le en in­ter­na­si­o­na­le groep­uit­stal­lings deel­ge­neem, so ook aan ’n he­le paar so­lo­uit­stal­lings en twee­ en drie­per­soon­uit­stal­lings.
Hy was ook al by vier in­ter­na­si­o­na­le beeld­hou­sim­po­si­ums be­trok­ke, waar­van die mees on­lang­se een in Au­gus­tus in C­hi­na was. Hy spog ook met et­li­ke toe­ken­nings vir sy werk. Sy werk kan in o­pen­ba­re en pri­vaat ver­sa­me­lings in Suid­a­fri­ka, C­hi­na, Aus­tra­lië, Abu D­ha­bi, Tai­wan, Ni­ge­rië, I­ta­lië, Ne­der­land, En­ge­land en nog ’n rits ander in­druk­wek­ken­de plek­ke ge­vind word.
Wat is sy wens vir sy werk in die toe­koms?
“Ek dink nooit met die kre­a­tie­we pro­ses te ver voor­uit nie. Ek pro­beer in die oom­blik bly, om dit wat ek nou doen, so goed as moont­lik te doen. Ek bid nooit vir ver­ko­pe nie, ek bid vir ge­leent­he­de, want ek glo as die ge­leent­heid op jou pad kom, moet jy dit net na die beste van jou ver­moë be­nut. Daar gaan so mak­lik ge­leent­he­de by jou ver­by om­dat jy “af­we­sig” is; jy is so ge­fo­kus op dáái ding dat jy nie sien wat on­der jou neus aan­gaan nie.
“My vi­sie is al­tyd baie sterk ge­fo­kus op wat ek nóú doen, en ek wil dit graag so u­niek en spe­si­aal as moont­lik maak. En dan glo ek die pro­ses sal vir hom­self sorg, ook vir die toe­koms.”
Be­soek Ja­co se web­blad by www.ja­co­sie­ber­ha­gen.com om meer oor sy werk te we­te te kom
Ja­co en sy as­sis­tent, Za­mu­ku­lun­gi­sa Ye­ke­la