Die gordyn sak en ek sit net daar. Skuldig sonder dat ek aangekla is. My vonnis, bekragtig asof deur die kap van daai groot hout hamer in die vuis van 'n geblindoekte regter..., "JY SAL OUMENS WORD". Dan skemer die vooruitsigte deur soos 'n skamerige winter sonnetjie. Flou, maar vol belofte van lewe in die koue seisoen.
Anderkant die Stilte draai nie doekies om nie. Ek gaan oud word. Ja, ek gaan 'n 'Oumens' word. Maar 'n 'Oumens' met 'n keuse. 'n Keuse om die laaste jare op Aarde vol vreugde aan te pak. Om die mantel piece te versier, al is dit as droee ranskikking. 'n Vonnis met versagtende omstandighede wat ek oor myself uitspreek.
Toe Anderkant die Stilte se gordyne sak, het myne oopgegaan. Ek weet dit kon 'n storie wees vol beskuldigings. Vol verwyt. Skaamte. 'n Storie wat, soos 'n steenkool myner, die vergete siele gaan opgrawe het tot ons almal vergaan van taai swart teer in ons harte, ons longe, en ons se oge.
Ek het die plesier gehad om die drama: "Anderkant die stilte" deur Desmond Denton, by "The shed" in Kleinmond te gaan kyk oor die vakansie.
Die film skop af met ń wonderlike collage van fotos wat ń storie in hulself vertel. Dit neem mens op ń emosionele en nostalgiese reis wat jou in trek in die skerm in. En teen die tyd wat die eerste karakter haar verskyning maak, voel dit vir jou of jy langs haar op haar bed sit en terug peins oor jou lewe...
Natuurlik is dit nie lank nie en die ligter kant van die storie kom na vore soos die res van die karakters hul verskyning maak. Die room van afrikaanse akteurs en aktrises maak hul verskyning en vertolk hul rolle fantasties, tot op die punt waar jy voel of jy by jou ouma of oupa in die te huis gaan kuier.