Die Holocaust -gedenkteken - Berlyn - Inligting
Die Holocaust -gedenkteken - Berlyn
Die Holocaust -gedenkteken in Berlyn, ook bekend as die gedenkteken vir die vermoorde Jode in Europa, is 'n installasie ter herdenking van die volksmoord op die Joodse volk wat onder Adolf Hitler en die Nazi's gepleeg is.
Hierdie plek is 'n plek van besinning, herinnering en waarskuwing, naby die Brandenburger Tor in die hartjie van Berlyn, 'n monument vir die ses miljoen Europese Jode wat tydens die Holocaust gesterf het.
Die geskiedenis van die Holocaust -gedenkteken in Berlyn
Na lang debatte, in 1999, besluit die Duitse parlement om 'n sentrale gedenkplek te vestig, die gedenkteken vir die vermoorde Jode van Europa.
'N Kompetisie is gehou om die gedenkteken te ontwerp wat deur die New Yorkse argitek Peter Eisenman gewen is. Die gedenkteken is in 2005 op seremoniële wyse in Mitte geopen op 'n stuk van die voormalige "doodsstreep" waar die muur eens naby die Brandenburgerpoort gestaan ​​het.
Die gebied is dag en nag oop en van al vier kante kan u u volledig verdiep in die volledig toeganklike ruimtelike struktuur. Die gedenkteken bestaan ​​uit 2711 betonblaaie van verskillende hoogtes wat op 'n terrein van 19.000 vierkante meter staan.
Die plate is op 'n effense helling gerangskik en die golfagtige vorm van die konfigurasie is anders, waar u ook al staan.
Die openheid en abstraktheid van die struktuur gee aanskouers ruimte om die onderwerp op hul eie manier te konfronteer. Die omvang van die installasie en die gebrek aan 'n sentrale herinneringsteken laat die konvensionele konsep van 'n gedenkteken in twyfel trek. Dit skep 'n plek van herinnering, maar nie met die gewone middele nie.
Die gedenkteken vir die Shoah word aangevul deur die ondergrondse inligtingsentrum, ook ontwerp deur Eisenman. In 'n oppervlakte van 800 vierkante meter vind u inligting oor die slagoffers en die liggings. Temakamers soos die Room of Dimensions, die Room of Families, die Room of Names en die Room of Sites handel oor die lotgevalle van individue, met foto's, dagboeke en afskeidsbriewe. Kort biografieë neem die slagoffers uit hul anonimiteit. Historiese foto's en filmmateriaal toon die plekke van vervolging en uitwissing.
Die Holocaust -gedenkteken in Berlyn vandag
Baie mense was van mening dat die gedenkteken vir die vermoorde Jode in Europa inskripsies, artefakte en historiese inligting moet bevat. Dit is bereik met die ondergrondse inligtingsentrum wat nie deel was van Eisenman se oorspronklike visie vir die gedenkteken nie, maar dit is nou 'n belangrike deel van die besoekerservaring van die webwerf.
Die laaste ingang van die gedenkteken 45 minute voor die sluiting van elke dag en dit is nie geskik vir jonger as 14 jaar nie.
By die Holocaust -gedenkteken in Berlyn
Besoekers kan die gedenkteken bereik met die S-Bahn-trein, metro of bus.
Deur Gretchen Kistenmacher '17
LAS-410: Die toekoms van die verlede
Gretchen se artikel oor die gedenkteken vir die vermoorde Jode van Europa in Berlyn het my beïndruk vanweë die duidelike, georganiseerde skryfwerk, deeglike en objektiewe benadering tot die onderwerp en 'n effektiewe beroep op en integrasie van wetenskaplike bronne. 'N Unieke kenmerk van Gretchen se koerant was die opname van persoonlike foto's van haar besoek aan die Memorial. Ek hou van die idee dat haar geleefde ervaring haar skryfwerk inlig sonder om die fokus van die stuk te wees.
Die gruwelike en ondenkbare gebeure van die Holocaust is gegraveer in die verlede van Duitsland. Die massamoord op meer as 6 miljoen Jode het elke aspek van wat dit beteken om Duits te wees, aangetas en die land op 'n lang pad van herstel gebring. Die Holocaust het 'n leemte en 'n kultuur van skuld agtergelaat. In 'n poging om hierdie afwesigheid te vul en 'n positiewe nasionale identiteit te genereer, het Duitsland 'n gedenkteken vir die vermoorde Jode van Europa in Berlyn, Duitsland, laat oprig. Die Duitse parlement was van voorneme: "Om die vermoorde slagoffers te eer, hou die herinnering aan… ondenkbare gebeure in die Duitse geskiedenis lewendig en vermaan alle toekomstige geslagte om nooit weer menseregte te skend nie, om die demokratiese konstitusionele staat te alle tye te verdedig, om gelykheid voor die wet vir alle mense en om alle vorme van diktature en regimes wat op geweld gebaseer is, te weerstaan ​​"(Chin). In hierdie artikel sal ek analiseer hoe goed die gedenkteken hierdie voornemens en die twispunte rondom die gedenkteken bereik het, om te demonstreer hoe die gedenkteken Duitsland toegelaat het om skuld te oorkom en om 'n positiewe nasionale identiteit vir die moderne Duitsland te genereer.
In die eerste plek is dit belangrik om die verskil tussen 'n gedenkteken en monument te identifiseer en die fundamentele funksie van 'n gedenkteken te definieer. Beide 'n gedenkteken en 'n monument is ontwerp om herinneringe te herken en te bewaar. 'N Monument vier egter die lewe terwyl 'n gedenkteken die dood of verlies herdenk (Dossier 7). In die afgelope jaar was daar 'n uitbreiding in gedenktekens. Dit is die gevolg van "'n hoogs suksesvolle openbare kunsbedryf en verhoogde verwagtinge van regte en verteenwoordiging van diversiteit" (Doss 9). Lisa Mahlum voer aan dat "fisiese strukture besoekers in die hede betrek, hulle verbind met die historiese waarhede uit die verlede en 'n herinnering aan die Holocaust in die toekoms inboesem" (281). Die doel van 'n gedenkteken is om 'n balans te vind tussen die gruwels van die verlede, besoekers in die konteks van die hede te betrek en geheue vir die toekoms te inspireer.
Herdenking deur 'n permanente struktuur laat die verlede en die hede saamleef in 'n sosiale verhouding. Om 'n akkurate voorstelling van die verlede in die hede te skep, is egter baie makliker gesê as gedaan. Die probleem is dat enige verlede deur die konteks van die hede verdraai kan word. Die daad van 'aanspraak maak op 'n bepaalde geskiedenis as 'n metode van oorreding verander die kuns van geheue' (Grenzer 96). Gedenktekens beskik oor 'n enorme invloed en mag oor die kollektiewe geheue.
Die ontwerp van die gedenkteken vir die vermoorde Jode in Europa was geen maklike taak nie. Dit het 17 jaar se debat geneem voordat die gedenkteken uiteindelik in Mei 2005 (Chin) geopen is. Ontwerper Peter Eisenman het 'n abstrakte gedenkteken gebou wat alle simboliek vermy het met die bedoeling dat besoekers hul eie interpretasie kon skep uit die afwesigheid van die struktuur. Volgens Eisenman, "is die omvang en omvang van die gruwel van die Holocaust van so 'n aard dat 'n poging om dit op tradisionele wyse voor te stel onafwendbaar onvoldoende is" (qtd. In Mahlum 282). Die gebrek aan voorstelling en simboliek van hierdie gedenkteken maak dit baie anders as die meeste gedenktekens, wat die kyker 'n sterk identiteitsgevoel gee. Die afwesigheid van "simboliek verminder dit tot suiwer teenwoordigheid" (Marzynski). Hierdie gedenkteken handel nie oor wat gesien word nie, maar eerder oor wat die kyker voel.
Die groot omvang van die gedenkteken het 'n 'gevoel' op die terrein opgeroep. Dit bestaan ​​uit 2711 betonblaaie, of stele, gerangskik in 'n roosterpatroon van meer as 4,7 hektaar (Brody). Die betonblaaie is reghoekig met skerp lyne. Marian Marzynski, 'n oorlewende van die Holocaust, stel voor dat die blaaie lyk soos die argitektuur van die Hitler -regime. Die plate val vertikaal uit die grond. Die golwende voorkoms word verkry deur die ongelyke grond en verskillende hoogtes van die blokke. Rondom die omtrek van die betonveld is die blaaie baie laag tot op die grond, maar as 'n mens in die nou stegies tussen die blaaie loop, na die middel van die gedenkteken, bereik die plate 'n hoogte hoër as die kop.
Deur die ses miljoen Joodse slagoffers gesamentlik op hierdie manier te herdenk, word 'n hoogs persoonlike ervaring en interpretasie van gedenkteken moontlik gemaak. Niks word aan die kyker voorgestel nie. Die oorspronklike ontwerp van Eisenman was net so gedetailleerd hierbo, maar baie was van mening dat die Duitse Holocaust -opleiding op die terrein nodig was. Marzynski voer aan: "kuns kan nie die inhoud van die Holocaust uitdruk nie, onderwys is nodig." As gevolg hiervan is die ontwerp verander na 'n ondergrondse inligtingsentrum onder die betonblad. Om die estetiese van Eisenman se ontwerp te behou, is die ingang bloot 'n trap wat met minimale bordjies afloop, nie onmiddellik sigbaar vir 'n verbyganger nie. Die uitgang is in die middel van die betonveld, weggesteek vanweë die hoogte van die blokke, weggesteek. Die struktuur bo die grond is op twee maniere in die inligtingsentrum geïntegreer: die plafon is gestruktureer met 'n rooster van die reghoekige betonblokke en die vorm van die betonblokke word in die inligtingspanele nagemaak (Mugge). Die uitstalling is nie 'n museum nie. Dit bevat geen artefakte uit die Holocaust nie. In plaas daarvan gee die sentrum inligting oor die lot van die slagoffers en plekke van vernietiging deur middel van nie-fiksieverhale van Joodse slagoffers, vergesel van foto's van gesinne en konsentrasiekamptonele (Young). Deur die verstrekte inligting neem Duitsland eienaarskap van sy rol in die vervaardiging van die finale oplossing, terwyl dit ook geskiedenis en konteks van die Holocaust verskaf. Die inligtingsentrum "neem die abstrakte aard van die betonveld bo dit en breek dit af tot op die vlak van die individuele slagoffer", en dien as 'n skakel tussen die abstrakte argitektuur en persoonlike vertellings van Joodse slagoffers (Chin).
Die werklikheid van die Holocaust is ook aanwesig in die belangrikheid van die ligging van die gedenkteken, in die politieke en sosiale hart van Duitsland. Die gedenkteken is naby die geografiese sentrum van Berlyn, die hoofstad van Duitsland, geplaas (Magge 718). Op hierdie plek is dit deel van die alledaagse lewe. Dit beliggaam 'n sosiale verhouding met die samelewing op 'n manier dat Duitsers die teenwoordigheid daarvan nie kan ignoreer nie. Baie voel dat die gedenkteken die estetiese van die stad (Chin) verryk. Verder staan ​​die gedenkteken as 'n teken van die produktiwiteit van Berlyn: "'n Moderne stad word weerspieël in die voorstelling van die verlede as 'n demonstrasie van sy vordering" (Grenzer 98). Die blote fisiese teenwoordigheid van die gedenkteken is 'n aanduiding dat Duitsland gekies het om sy verlede te hanteer en sy rol as dader te erken. Boonop is die veld van stelee in die politieke sentrum van Berlyn geleë. Die huidige Duitse regering, die Reichstag en die Bundesrat, is net 'n paar meter verder, en die gedenkteken is op die perseel wat Hitler se bedieningstuine (Chin) was. Die dood van die Jode word gedenk op die plek waar hulle dood beplan is. Dit bied 'n diep reflekterende geheue -ervaring vir besoekers moontlik. Lisa Mahlum verduidelik hierdie verskynsel baie goed: "Dit is die perfekte kombinasie van dade en viktimisering met skuld en verantwoordelikheid" (300). Hierdie ligging toon die gewilligheid van Duitsers om in die openbaar verantwoordelikheid vir die Holocaust te aanvaar.
Daar is baie interpretasies van die abstrakte gedenkteken vir die vermoorde Jode van Europa. Daar is geen regte of verkeerde verduideliking van die gedenkteken nie, want dit was die doel van die ontwerp: om individuele ervaring te koester. Sommige meen dat die stele lyk soos grafstene wat 'n begraafplaas vorm vir slagoffers wat begrawe is of in ongemerkte grafte gegooi is (Brody). Die afwesigheid van skrif spreek die stilte van die slagoffers uit (Grenzer 102). 'N Ander interpretasie is dat die gedenkteken die ervaring van 'n Jood naboots. Die omtrek van die gedenkteken is baie oop, met blokke laag op die grond. Dit lyk ietwat soos 'n park, met mense wat sit en die stad om hulle inneem. Dit verteenwoordig die sorgelose lewe wat Jode geleef het voor die Holocaust (Brody). As 'n mens die binnekant van die gedenkteken instap, word die blokke hoër en hoër. Die uitsig van ander besoekers en die omliggende stadsbeeld word afgesny. Gevoelens van klaustrofobie, verlatenheid en verwarring vind plaas (Brody). Elke betonblok is op 'n ander hoek geplaas, wat gevoelens van desoriëntasie veroorsaak. Die kontras tussen die omtrek en die binnekant van die gedenkteken naboots die reis van 'n Jood wat "van die wêreld wat hulle geken het, na 'n verlore en eensame omgewing gaan" (Young).
Besoekers word van aangesig tot aangesig gekonfronteer met die geheue en gevoelens van die Holocaust. Besoekers is 'n integrale deel van die gedenkteken omdat hulle uiteindelik definieer hoe die gedenkteken ervaar word. Dit kan van al vier kante op verskeie plekke ingevoer word en bied verskillende standpunte. Besoekers wat slegs op die omtrek van die gedenkteken bly, sal 'n ander ervaring beleef as diegene wat die binnekant binnekom. Die pad deur die gedenkteken word nie deur 'n begin of einde gedefinieer nie "die gedenkteken is nie betyds gevries of staties in die ruimte nie ... dit weerstaan ​​sluiting" (Young). Op dieselfde manier weerstaan ​​die Holocaust self die sluiting, om nooit geïgnoreer of vergeet te word nie. Die inligtingsentrum voeg konteks by tot die ruimte daarbo, maar die pad binne -in die sentrum word gedefinieer en vasgemaak. Die effek van geen begin en geen einde gaan ietwat verlore, wat afneem van Eisenman se ontwerp van die gedenkteken.
Duitsland se doel met hierdie gedenkteken was om die slagoffers van die Holocaust te eer, die geheue lewendig te hou om toekomstige geslagte op te voed en toekomstige geslagte te waarsku om nooit menseregte te skend nie (Mahlum 281). Bereik die gedenkteken vir die vermoorde Jode van Europa hierdie doel? Sommige meen dat die gedenkteken daarin geslaag het om hierdie doel te verwesenlik, terwyl ander meen dat dit te kort skiet. Diegene wat die gedenkteken voel, het nie sy volle potensiaal bereik nie, meen dat die abstrakte ontwerp en die gebrek aan tekens wat rigting aandui mense verward laat. Besoekers word bloot gefassineer deur die estetiese indruk van die gedenkteken en vertrek nadat hulle slegs 'n oppervlakkige begrip van die voorstelling van die gedenkteken bereik het (Brody). Boonop word aangevoer dat die gedenkteken te laat gekom het. Dit is geopen 60 jaar nadat die Tweede Wêreldoorlog geëindig het (Brody). Sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog het Duitsland gewerk om die negatiwiteit te oorkom en positiewe nasionalisme vir moderne Duitsers te skep. Sommige burgers meen egter dat die fokus op die Holocaust 'n negatiewe nasionalisme verteenwoordig, wat dreig om die pogings na 'n verenigde Duitsland te keer (Grenzer 97).
Inteendeel, Duitse politici glo dat die gedenkteken 'n sukses was net op grond van die groot aantal besoekers wat dit gelok het. Elke jaar was die bywoning van die gedenkteken baie hoër as wat aanvanklik verwag is (Mugge 717). Die bespreking wat aangevuur is deur die proses om die gedenkteken te bou en die voortgesette dialoog oor die teenwoordigheid daarvan, het meer individuele geheue -werk opgelewer as wat anders sou gewees het. Die bestaan ​​daarvan bring die lesse van die Holocaust in die publieke verstand en bewussyn en dien as 'n permanente belofte om menseregteskendings te stop. Die idee om die verlede in die hede te verteenwoordig, is bereik. Grenzer klassifiseer "die gedenkteken as 'n demonstrasie van die verlede [wat] die grond in die hede voorberei vir 'n toekoms wat bemeester sal word" (102). Die bestaan ​​van die gedenkteken dui op die sukses van Duitsland wat verantwoordelikheid vir die verlede aanvaar en die grootste doelgroep van die Holocaust herdenk. Mahlum voer aan dat die gedenkteken nie negatiewe nasionalisme verteenwoordig nie, maar eerder die hereniging van Duitsland aanmoedig deur 'n kollektiewe geheue vir 'n nasie van oortreders te versterk (304). Chin voer ook aan dat dit nie te laat gekom het nie, want die gedenkteken is bedoel vir jong Duitsers, die derde generasie. Die vorige generasies het hul eie persoonlike herinneringe en verbande met die gebeure gehad. Hierdie webwerf is noodsaaklik vir toekomstige geslagte.
Tot dusver is die sukses van die gedenkteken gedefinieer in terme van Duitsland, maar hoe beskou die Joodse gemeenskap die gedenkteken? Die webwerf heet 'Memorial' aan 'die vermoorde Jode van Europa'. Dit dui daarop dat dit vir die Joodse gemeenskap gebou is, maar die Joodse gemeenskap voer aan dat dit 'n groter voordeel vir Duitsers (Marzynski) bied. Verder kan die titel – 'Vermoorde Jode' – nie aandui wie die moord gedoen het nie. Duitsland het 'n passiewe stem aangeneem deur op die ontvangers van die verskoning te fokus en diegene wat om verskoning vra, te ignoreer. Marian Marzynski, 'n oorlewende van die Holocaust, praat vir die Joodse gemeenskap en sê: 'Ons het nie daarvoor gevra nie. Ons het dit nie nodig nie. " Die voorstel en ontwerp van die gedenkteken is deur nie-Joodse Duitsers bedink, daarom weerspieël dit nie die ware gevoelens van die Joodse bevolking (Chin) nie. Dit dui daarop dat die gedenkteken nie bedoel was om die Jode te herdenk nie, maar eerder om die Duitsers te vlei. Mahlum som dit die beste op deur te sê: "Herinnering aan die Holocaust word 'n onderhandeling tussen die historiese rekords van die verlede en die politieke agenda van die hede" (305). Daar is voorgestel dat Duitsland die gedenkteken polities op nasionale en internasionale vlak strategies gebruik het om hul hande skoon te was (Chin). Dit het Duitsland 'n gerieflike geleentheid gebied om homself weer as 'n etiese land te vestig. Dit is 'n voorbeeld van die verlede wat deur die sake van die toekoms gevorm word.
Die besluit om die gedenkteken slegs aan die Joodse slagoffers van die Holocaust op te dra, het kontroversie veroorsaak. Sommige beweer dat dit diskriminasie is van nie-Joodse slagoffers van die Holocaust: homoseksuele, sigeuners, Slawiese mense en verstandelik gestremdes (Chin). Gedeeltelike geskiedenis van die Holocaust word geïgnoreer deur slegs op die Joodse slagoffers te fokus. Aan die ander kant was die moord op Europese Jood die sentrale saak in die Nazi -beleid en ideologie. Dit het die Joodse gemeenskap as 'n topprioriteit vir Duitsland herdenk. Duitsland het verkies om spesifiek te wees vanweë die groot aantal Joodse slagoffers in vergelyking met ander groepe wat tydens die Holocaust geteiken is. Die opstel van 'n hiërargie van viktimisering dui egter op 'n nasionale standpunt oor wie die meeste gely het. Mahlum redeneer dat die gedenkteken vir die vermoorde Jode van Europa 'bydra tot die onkunde rakende die volledige geskiedenis van die Holocaust ... net soos voorheen verdeeldheid' (305). Versuim om die hele verlede te erken en alle slagoffers van die Holocaust te eer, kan daartoe lei dat 'n gedeelte van die geskiedenis vergeet word.
Die konstruksie van die gedenkteken vir die vermoorde Jode in Europa het Duitsland in staat gestel om gesamentlik verantwoordelik te wees vir die geleentheid. Die skuld wat Duitsland so lank gedra het, is omskep in 'n openbare verskoning en aanspreeklikheid. Elke samelewing "stel beelde van die verlede op ... dit is nie genoeg dat 'n sekere verlede gekies word nie" (Mahlum 307). Duitsland se vermoë om sy verlede te aanvaar en sy oortredings as 'n land te erken, is op 'n manier uniek. Amerika het byvoorbeeld geen gedenktekens wat gebou is om ons misdade te herken nie (Marznski).'N Mens kan redeneer dat Amerika steeds deur ons verlede belemmer word omdat ons nie ons dade ten volle bely het nie, terwyl Duitsland baie relatief onlangse geskiedenis kon oorkom as gevolg van hoe goed hulle met die verlede omgaan. Duitsland het 'n sjabloon verskaf vir die hantering van die verlede wat ander lande kan volg.
Die gedenkteken staan ​​nou as 'n ewige simbool van die Duitse nasionale identiteit. Die Holocaust is nou 'n permanente herinnering aan die geskiedenis en landskap van Duitsland. Aangesien die gedenkteken deur die staat befonds is, is dit ook 'n teken van politieke verteenwoordiging (Mugge 713). Dit was Duitsland se eerste nasionale poging om die stelselmatige moord op Europese Jode te erken. 'N Politieke en sosiale oortuiging is gemaak om dit nooit weer te laat gebeur nie. Die gedenkteken dui aan dat Duitsland op pad is na 'n meer positiewe gevoel van nasionale identiteit.
Die gedenkteken bied herinnering en hoop vir die toekoms van die Duitse samelewing. Die betonblokke kan letterlik die 'fondamente' vir 'n nuwe samelewing (Marzyski) genoem word. Duitsland het die afgelope 60 jaar met die Holocaust omgegaan deur skuldgevoelens, maar die gedenkteken vir die vermoorde Jode in Europa bied die geleentheid om van die skuld vry te kom. Deur die verlede te konfronteer, het dit in staat gestel om in die toekoms in te gaan. Deur die herinnering aan die Holocaust permanent te maak, loop Duitsland die gevaar dat die geheue bevrore of begrawe word namate nuwe geslagte verder van die gruwels van die Holocaust verwyder word. Toekomstige geslagte is nou verplig om die geheue lewendig te hou: "Die verantwoordelikheid vir die behoud van die verlede word toenemend aan 10 die hande van die hede geskenk" (Mahlum 306). Die teenwoordigheid van die gedenkteken het Duitsland egter uit die boeie van die verlede gebreek en die vryheid gebied om die toekoms van 'n moderne Duitsland na te streef.
Die gedenkteken vir die vermoorde Jode van Europa was oor die algemeen suksesvol om die Duitse parlement se doel te bereik om Joodse slagoffers te eer, opvoeding en toekomstige geslagte te vermaan. Herdenking van die Holocaust bied 'n geheue -instrument vir toekomstige geslagte om die betekenis van die Holocaust te verstaan. Deur 'n veld van stelee is die verlede in die hede verewig.
Brody, Richard. "Die ontoereikendheid van die gedenkteken van Berlyn vir die vermoorde Jode in Europa." The New Yorker, 12 Julie 2012. Besoek op 02 Oktober 2016.
Chin, Sharon, Fabian Franke en Sheri Halpern. "'N Selfbediende erkenning van skuld: 'n Ondersoek na die voornemens en gevolge van die gedenkteken van Duitsland vir die vermoorde Jode in Europa." Die mensdom in aksie. Humanity in Action Inc., n.d. Besoek op 02 Oktober 2016.
Doss, Erika. Memorial Mania: Public Feeling in America. UChicago Press, 2010.
Grenzer, Elke. "Die topografieë van die geheue in Berlyn: die Neue Wache en die gedenkteken vir die vermoorde Jode in Europa." Canadian Journal of Urban Research, vol. 11, nee. 1, 2002, pp. 93-110.
Mahlum, Lisa. "Die ooreenkomste en verskille: 'n vergelykende analise van die New England Holocaust -gedenkteken in Boston en die gedenkteken vir die vermoorde Jode van Europa in Berlyn," Intersections, vol. 10, nee. 1, 2009, pp. 279-308.
Marzynski, Marian. "'N Jood onder die Duitsers: Duitsland se gedenkteken vir die vermoorde Jode van Europa." Voorlyn, 31 Mei 2005.
Mugge, Maike. "Politiek, ruimte en materiaal: die 'gedenkteken vir die vermoorde Jode van Europa' in Berlyn as 'n teken van simboliese voorstelling." European Review of History, vol. 15, nee. 6, 2008, pp. 707-725.
Virtuele Joodse wêreld: Berlyn, Duitsland
Berlyn is die grootste stad en hoofstad van Duitsland. Die geskiedenis van Jode in Berlyn kan tot in die 13de eeu teruggevoer word.
Jode het die eerste keer in die 13de eeu in Berlyn aangekom. Voor hierdie tydperk het Duitse Jode hoofsaaklik in Suid -Duitsland gewoon, in gemeenskappe langs die Ryn. Maar in die 13de eeu het die Jode begin migreer na die stede van die noorde, om te ontsnap van die vervolging en uitdrywings wat konstant geword het sedert die kruistogte in 1096 begin het.
Ongelukkig sou die Jode sake nie veel beter in Berlyn vind nie. Trouens, die eerste keer dat dit in enige stadsdokumente genoem word, is in 'n verordening wat in 1295 uitgevaardig is, wat wolhandelaars verbied om gare aan Jode te verkoop. In die daaropvolgende eeue was dit steeds die teiken van onderdrukking. In 1349 word die Jode daarvan beskuldig dat hulle die Swartplaag wat deur Europa deurloop, begin het, en is verdryf, maar nie voordat baie gedood is nie, en dat hul huise afgebrand is. Die Jode is in 1354 toegelaat, maar is weer in 1446 verdryf. In 1510 en 1571 is die Jode weer massaal verdryf nadat hulle tussenin toegelaat is. Die motivering vir hierdie uitsettings was uiteenlopend: in 1510 volg die ballingskap op 'n ongegronde beskuldiging van ontheiliging van die gasheer in 1446 en 1571, die Jode is eenvoudig aangesê om te vertrek sodat die regering hul eiendom kon konfiskeer.
Tussen die uitsettings was die Jode van Berlyn hoofsaaklik besig met geldlenings en kleinhandel. Hulle het in 'n ghetto in die Grosser Judenhof (& ldquoJew & rsquos Court & rdquo) gebied, en op Juddenstrasse (& ldquoJuwestraat & rdquo).
Die terugkeer en groei van die Jode
Na die verdrywing in 1571 het feitlik geen Jode Berlyn 'n eeu lank bewoon nie. Dit verander in 1663, toe die kieser van Bradenburg Israel Aaron toegelaat het om Berlyn as 'n hof Jood binne te gaan. Kort daarna, in 1671, is 50 prominente Joodse Weense gesinne toegelaat om die stad binne te gaan Schutzjuden, beskermde Jode wat betaal het vir 'n verblyfpermit wat hulle toelaat om by sekere ondernemings betrokke te raak en in private huise te aanbid. Die Joodse gesinne het ook 'n begraafplaas, 'n mikveh (ritueelbad) en 'n hospitaal gekry. In 1714 is die eerste sinagoge, later bekend as die Ou Sinagoge, gestig in Heidereutergasse in Mitte.
Hierdie gemeenskap het gegroei ondanks die beperkinge op woonplek en gesinsgrootte, en teen die begin van die 18de eeu was daar ongeveer 1000 inwoners van die Joodse ghetto. Die gemeenskap het 'n groot deel van sy inkomste aan belasting betaal: 'n beskermingsbelasting, 'n koshuisbelasting, 'n hoofbelasting en 'n betaling wat vir sekere beroepe benodig word, is almal op 'n stadium gebruik om geld uit die gemeenskap te onttrek.
Tog het die Jode as handelaars uitgeblink, hoofsaaklik edelmetale en klippe verkoop, en as bankiers. Gou was hulle een van die rykste mense in Berlyn, en teen die halfpad van die 18de eeu was die Joodse bevolking van Berlyn 2 000 mense.
Die filosoof en geleerde Moses Mendelssohn het in 1743 in Berlyn aangekom en Jode aangespoor om by die sekulêre samelewing aan te sluit. Mendelssohn was betrokke by die stigting van die Juedische Freischule (Joodse Vryskool), wat godsdiensleer met 'n algemene opvoeding gekombineer het. Vandag is die privaat Joodse hoërskool geleë op Grosse Hamburger Strasse 27 is oop vir sowel Jode as nie-Jode, en is in dieselfde gebou wat die Vryskool van 1906 tot 1942 bewoon het. Mendelssohn is in Berlyn in Vestpocket Park ter ruste gelê, wat van 1672 tot 1827 as die Joodse begraafplaas gebruik is.
In 1845 word die Society for Reform in Judaism (oorspronklik in private huise begin) in Berlyn gestig. Die Genootskap spog met 'n hersiene liturgie, orrelmusiek en Sondagdienste. Die Berlynse hervormingstempel is in 1854 gebou om Johannistrasse 16 en het oorleef tot die lugbom van die stad tydens die Tweede Wêreldoorlog. In 1866 is 'n derde sinagoge met hierdie nuwe tipe moderne Judaïsme, die New Synagogue, gestig by Oranienburgerstrasse, en het 'n orrel, 'n koor en dienste in Duits ingesluit. Dit het die middelpunt van die liberale Judaïsme geword.
As reaksie op hierdie liberalisering van die godsdiens, is 'n neo-Ortodokse sinagoge, Adass Jisroel, in 1869 geopen onder Rabbi Azriel Hildesheimer. Die gemeente het oorleef by Tucholskystrasse tot die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog in 1939.
Die nuut opgeknapte New Synagogue & rdquo in die ooste van Berlyn
Namate die 18de eeu tot 'n einde gekom het, het Berlyn die middelpunt geword van die Haskalah, of Joodse verligting, wat Joodse gelykheid en sekularisme bepleit het. Interne gemeenskaplike gesag het daarna gebreek, en baie Berlynse Jode het uit die ghetto getrek en is nie verbonde aan tradisionele Judaïsme nie. In 1815 het die Jode daarin geslaag om Pruisiese burgerskap te verkry en die verskillende regulasies en belastings wat die Jode onregverdig geteiken het, is ingetrek, hoewel volledige gelykheid in 1850 gekom het met die bygewerkte grondwet van Pruise en rsquos. Teen hierdie tyd was daar 9 500 Jode in Berlyn, meestal betrokke by finansies, handel en vervoer.
Namate die Jode in Berlyn en die rsquos die sosiale en ekonomiese elite infiltreer, het hul geledere steeds gegroei, ondanks die grootskaalse ondertrouery en afvalligheid. Teen die eeuwisseling was daar meer as 110 000 Jode in Berlyn, wat meer as 5% van die totale bevolking uitmaak. Die meeste vestig hulle in die middel van die stad, maar teen 1900 het hulle na die buitenste distrikte Spandau en Stralauer begin trek, en daarna na Charlottenburg, Schoeneberg en Wilmersdorf.
Gemeenskapsinstellings het ook floreer: tussen 1880 en 1930 is agt uitgebreide nuwe sinagoges gebou, wat die totale aantal Berlyn en ssquos tot sestien verhoog het. Talle Joodse koerante is gestig, en organisasies soos B 'nai B 'rith, Poalei Zion en Hibbat Zion het baie nuwe lede gelok.
Die Weimer-jare (1919-1933) was die goue era van die Duitse en Berlynse Joodskap. Toneelstukke van Max Reinhardt kom op die verhoog, Arnold Schoenberg en Kurt Weill het musiek gekomponeer, kunstenaars Max Liebermann en Lesser Ury het pragtige skilderye gemaak, en Otto Klemperer en Bruno Walter het konserte gehou vir groot gehore. Vicki Baum het ook haar roman geskryf Menschen im Hotel, wat later in die film van 1932 verander is Grand Hotel. Die bevolking het ook toegeneem, en teen 1933 het 160 000 Jode Berlyn die huis genoem
Terselfdertyd het antisemitisme egter toegeneem, en in die jare wat gelei het tot die opgang van die Nazi's tot mag in 1933, het aanvalle op Jode toegeneem.
Op pad na die Holocaust
In die jare tussen 1933 en 1939, toe Jode in Berlyn stelselmatig hul sosiale en ekonomiese regte uitgeskakel het, het die Joodse gemeenskaplike lewe dramaties toegeneem: Jode kon slegs hul kinders na Joodse skole stuur en kon nie met ander burgers as hul eie soort omgaan nie. In Junie 1938 begin die samekoms van Jode, aangesien duisende sonder rede gearresteer is. Op die aande van die 9de en 10de November, nou bekend as Kristallnacht, Joodse sinagoges en winkels is dwarsdeur Berlyn gevandaliseer en verbrand. Een van die sinagoges wat aan die brand gesteek het, was die New Synagogue. Die gebou is gered toe 'n polisiebeampte, Wilhelm Kr & uumltzfeld ingegryp en die brandweer oortuig het om die brand te blus omdat die gebou 'n amptelik beskermde monument was. Die sinagoge is later in 1943 tydens geallieerde lugaanvalle beskadig.
In die daaropvolgende maande is meer en meer Jode gearresteer of by dwangarbeidskampe aan die werk gesit. Die Joodse gemeenskaplike lewe het egter lewendig gebly.
Gedenkteken ter herinnering aan die plek waar 55 000 Jode in Berlyn versamel is vir deportasie
Twee weke lank in Augustus 1936 was die behandeling van die Jode en ander vervolgde minderhede in Duitsland verborge terwyl die Somerspele in Berlyn gehou is. In 'n poging om sy heerskappy te legitimeer, het Hitler die stad van inkriminerende getuienis gereinig, sodat die internasionale gemeenskap geen teken van oortreding gesien het nie. Natuurlik mag geen Duitse Jode aan die byeenkomste deelneem nie, en sodra die Olimpiese Spele geëindig het, het die mishandeling versnel. Teen 1939 het die Joodse bevolking van Berlyn tot 75 000 afgeneem.
In 1941 het dinge nog meer dramaties verander. Baie meer gebiede in die stad is buite die perke verklaar vir Jode, en wette is ingestel wat Jode vereis om die berugte geel kenteken te dra. Tussen 1941 en 1943 is alle stad- en rsquos -Jode in kampe in die hele Europa gedeporteer, en op 16 Junie 1943 is Berlyn verklaar Judenrein (& ldquoclean van Jode & rdquo). Teen 1945 het slegs 8 000 Jode in Berlyn oorgebly. Diegene wat oorleef het, was óf verborge óf was getroud met nie-Jode.
In die nadraai van die oorlog het sommige Jode weggekruip en ander het na hul huise teruggekeer. Berlyn word algemeen beskou as 'n stad vir kwikwikidasie, en niemand het verwag dat die Jode 'n toekoms in Berlyn sou hê nie, en daarom is aanvaar dat al die inwoners vinnig sou emigreer. Ongeveer 1500 Jode het die oorlog oorleef deur in Berlyn weg te kruip.
Hierdie aanname was gedeeltelik verkeerd. Terwyl Oos -Duitsland min Jode onder sy inwoners gehad het, het Wes -Duitsland, veral die Amerikaanse gebied, 'n aansienlike gemeenskap onderhou, versterk deur 'n toestroming van ontheemdes, meestal uit Oos -Europa, na die oorlog en die gevolgtrekking. Die groei van die Joodse gemeenskap en rsquos het gestagneer, en het daarna geleidelik gedaal tot 1989. Toe kry die stad 'n lood in die arm toe die Berlynse muur val en die Jode van Oos- en Wes -Berlyn in een gemeenskap verenig is. By hulle is duisende immigrante uit die voormalige Sowjet -Unie aangesluit, wat vir die eerste keer sedert die oorlog die tradisionele elemente van die gemeenskap versterk en hulle in gebiede gevestig het met bekostigbare behuising soos Wilmersdorf en Steglitz.
Besienswaardighede en kultuur vandag
Vandag is oral tekens van die Joodse geskiedenis van Berlyn en rsquos. Daar is strate vernoem na beroemde Jode soos Moses Mendelsohn, Baruch Spinoza, Rosa Luxemberg, Heinrich Heine en Gustave Mahler. Daar is talle Holocaust -gedenktekens in die stad, met die gedenkteken vir die vermoorde Jode van Europa in die middel van Berlyn erken as die amptelike Duitse Holocaust -gedenkteken. 'N Ondergrondse inligtingsentrum dokumenteer die Holocaust.
Altesaam sewe sinagoges is in werking en daar is Joodse voorskoolse skole en 'n hoërskool. In 2003 is die eerste Joods-georiënteerde kollege geopen deur die Touro College in New York.
Holocaust -gedenkteken in die Joodse begraafplaas in Berlyn
Berlyn is die tuiste van die amptelike gedenkteken van Duitsland vir die Holocaust, Cora-Berliner-Strasse. Die gedenkteken is in 2005 geopen en bevat 2 700 betonblokke van verskillende hoogtes, wat die kiste verteenwoordig van die individue wat in Nazi -konsentrasiekampe vermoor is. Die gedenkteken rus op 'n groot oop stuk grond in die middel van die stad, langs die heuwel waaronder Adolf Hitler sy laaste dae deurgebring het en selfmoord gepleeg het in sy ondergrondse bunker.
Die Missing House -grafiek by die vele Holocaust -gedenktekens wat in Berlyn versprei is, is ingesluit Grosse Hamburger Strasse 15/16, waarin die name van voormalige inwoners 'n rooi sandsteenmonument by Rosenstrasse 2/4, wat hulde bring aan die betogings van nie-Joodse vroue oor die gevangenskap van hul Joodse mans en die verlate kamer by Koppenplatz, wat 'n bronsstoel omslaan om die Jode wat aangeneem is, te onthou Kristallnacht.
Ander belangstellingsgebiede sluit in Bebelplatz, plek van die boekverbranding op 10 Mei 1933 Spoor 17 in die Wilmsersdorf -distrik, 'n herdenking aan die meer as 50 000 Jode wat uit die Grunewald -stasie gedeporteer is, met gedenkplate langs die spoorlyne wat elke vervoer tussen 1941 en 1945 bevat, die aantal mense, en hul bestemming en die Israeliese ambassade, wat ses klippilare by die ingang huisves om die 6 miljoen Jode wat deur die Nazi's omgekom het, te simboliseer.
Ook in Berlyn, meer as 5000 Stolpersteïne (struikelblokke) is in die stad se sypaadjies en strate aangebring. Elke gedenkplaat herdenk 'n slagoffer van die Holocaust by die persoon se laaste bekende adres. Die klip bevat die naam van die slagoffer, geboortedatum, deportasiedatum en sterfdatum (indien bekend). Die idee en die klippe is die werk van die kunstenaar Gunter Demnig, wat sê dat die persoon slegs vergeet word as sy of haar naam vergeet word. die klippe kan op 916 plekke in Duitsland gevind word en meer as 45 000 is op meer as 1 100 plekke in 17 Europese lande geplant.
In wat Oos -Berlyn was, Oranienburgerstrasse ontstaan ​​as 'n nuwe middelpunt van die Joodse lewe. Die New Synagogue & rdquo & ndash, wat in 1866 gebou is en in puin gelaat is Kristallnacht en die geallieerde bombardement van Berlyn en ndash is volledig opgeknap. Die gebou en die rsquos-goue koepel en torings is in die vooroorlogse toestand herstel, eerder as om terug te keer na die oorspronklike doel; die groot heiligdom huisves nou 'n museum van die Berlynse Joodse geskiedenis, Centrum Judaicum, en word gebruik as 'n kulturele sentrum.
Die grafsteen van Moses Mendelsohn is die enigste wat nog op die Joodse begraafplaas in Berlyn en rsquos staan
Langs die New Synagogue is die hoofkwartier van die Joodse gemeenskap in Oos -Berlyn, wat ook opgeknap is. Verskeie kosher -restaurante flank die gebou. Die gemeenskapsentrum is in Charlottenburg geleë en bied 'n toeristebank vir besoekers.
Verder af Oranienburgerstrasse is 'n Joodse begraafplaas, waarin Moses Mendelsohn begrawe is. In die omgewing Poststraat, bly die & ldquoEphraim Palais & rdquo staande. Die gebou is in die middel van die 19de eeu opgerig deur Veitel Heine Ephraim, 'n Joodse bankier wat die toekenning van Joodse gelykheid gevier het deur die destydse wonderlikste herehuis van die stad te bou.
'N Ander historiese Oos -Berlynse sinagoge is die op Rykestrasse 53, wat naby die historiese is Juddenstrasse waar die Joodse ghetto in die 16de eeu geleë was. Die Liberaal-Konserwatiewe Rykestrasse-sinagoge is tydens die Tweede Wêreldoorlog goed bewaar en word vandag nog gebruik. Dit is oorspronklik gebou in 1904. Die sinagoge het 'n pragtige hoë plafon en 'n massiewe boogdak.
Daar is ook 'n Chabad in Berlyn, by Muensterschestrasse 6, wat die Joodse Opvoedingsentrum huisves. Die sentrum bied programme wat dienste insluit, 'n kleuterskool en laerskool, programme vir volwassenes en kinders, en ook 'n kosher restaurant.
Hierdie besienswaardighede eenkant, die belangrikste sentrum van die Joodse godsdiens in Berlyn is steeds in die westelike deel van die stad. Bekende sinagoges sluit die Liberale gemeente in Pestalozzistrasse, 'n Romaanse gebou wat na die oorlog met loodglas en vier groot nissies gerestoureer is. Die Ortodokse moet voortgaan Joachimstalerstrasse, wat in 1902 gebou is, is ook bekend vir sy skoonheid.
Op die terrein van die voormalige Beit Zion -sinagoge wat in die November -pogroms verwoes is, om Brunnenstrasse 33, sit die Ortodokse Yeshivas Beis Zion wat tans 'n aantal jong Ortodokse mans opvoed. Daarbenewens is gemeente Adass Jisroel in 1989 weer gestig te Tucholskystrasse 40, en bevat 'n kosher Beth Cafe (koffiewinkel), en 'n kosher -mark, Kolbo, wat spesialiseer in voorbereide kosse en Israeliese wyne.
Holocaust -gedenkteken in Berlyn
Die Joodse Museum Berlyn in die Kreuzberg -distrik, 'n afdeling van die Berlynse museum, is amptelik in 2001 geopen en is opvallend vanweë die ligging en die inhoud daarvan. Dit is geleë op Lindenstrasse en bevat 'n ontroerende Holocaust -uitstalling, sowel as 'n magdom Joodse items en artefakte van meer as 800 jaar oud. Die museum bevat ook die Libeskind -gebou, ontwerp en gebou deur argitek Daniel Libeskind. Sy ontwerp is gemodelleer na 'n gedekonstrueerde Magen David (Davidster), en in die herfs van 2007, Libeskind & rsquos Glass Courtyard, gebaseer op 'n sukkah oopgemaak, wie se dak oor die binnehof van 7 000 vierkante meter van die Ou Gebou strek. Die museum ken ook 'n jaarlikse prys toe vir begrip en verdraagsaamheid aan individue wat hierdie deugde bevorder.
Joodse kulturele geleenthede is maklik om te vind. Die teaters in Berlyn bied gereeld vertonings met Joodse inhoud aan, en Israeliese groepe en orkeste toer gereeld in die stad. Die gemeenskapsentrum op Oranienburgerstrasse, en 'n tweede een op Fasanenstrasse, borg ook talle kulturele geleenthede. Daar is Joodse kultuurdae met teater, konserte, films, lesings en uitstallings, sowel as die jaarlikse Joodse filmfees in Berlyn. Bimah, die Joodse teatergroep, voer ook tradisionele Oos -Europese toneelstukke sowel as kontemporêre Israeliese dramastukke op.
Die Berlinische Galerie, geleë langs die Joodse Museum in Alte Jakobstrasse 124-128, huisves werke van Joodse kunstenaars, waaronder Max Beckmann, Max Libermann, El Lissitsky, Felix Nussbaum, Else Neulander Simon en Erich Salomon.
Naby die Brandenburgerpoort en die nuwe Amerikaanse ambassade lê die gedenkteken vir die vermoorde Jode van Europa, gebou deur argitek Peter Eisenman, wat bestaan ​​uit 2 711 blare grys beton, waarvan sommige tot 13 voet hoog is. Onder die gedenkteken is die & ldquoOrt der Erinnerung, en 'n klein museum toegewy aan die Holocaust.
Een van die mees spookagtige en belangrikste plekke van Joodse belang in Berlyn is die Wannsee -konferensiehuis. Dit was in hierdie huis in Januarie 1942 dat Reinhardt Heydrich, Adolf Eichmann en ander hul "Finale Oplossing" ontwerp het om hul planne te maak om die wêreld van die Jode en die Joodse kultuur te bevry. Die huis is vandag 'n gedenkteken en 'n opvoedkundige sentrum.
Berlyn is die tuiste van die Weissensee -begraafplaas, die grootste Joodse begraafplaas in Europa. Die begraafplaas huisves meer as 115 000 grafte van Joodse individue en was gebruik vanaf die middel van die 1800's tot die koms van die Holocaust.
Die groei van die Joodse gemeenskap het die Joodse opvoeding in Berlyn laat herleef. In 1999 het die Duitse regering finansiering verskaf om rabbi's en kantore op te lei. Die eerste kweekskool sedert die Holocaust is gestig aan die Universiteit van Potsdam se Abraham Geiger College. In 2006 is drie rabbi's by die kollege georden, die eerste keer wat dit sedert die oorlog plaasgevind het. Die Duitse kanselier Angela Merkel het gesê die geleentheid was spesiaal omdat baie nie geglo het dat die Joodse lewe na die Holocaust in Duitsland sou floreer nie. & Rdquo
Die Joodse immigrasie na Berlyn het in 2005 toegeneem, veral vir Sowjet -Jode. In die somer van 2005 het die Duitse regering en die Sentrale Raad van Jode in Duitsland besluit om Jode slegs in die land toe te laat as dit 'n aanwins vir die bestaande Joodse gemeenskap sal wees. Tot 2005 het die Duitse regering 'n immigrant as 'n Jood beskou as die vader van die immigrant en rsquos Joods was. Onder die nuwe beperkings is die helfte van die jaarlikse hoeveelheid Sowjet -Joodse immigrante nie in Duitsland verwelkom nie.
Dieter Graumann, lid van die Sentrale Raad, verklaar ook dat Sowjet -Jode nie as vlugtelinge beskou sal word nie. Sedert die stigting van die staat Israel was daar nog altyd 'n plek vir Jode wat uit die Diaspora gevlug het. Daarom kan geen Jood as vlugteling kwalifiseer nie, en Duitsland hoef hulle nie op te neem nie.
'N Joodse individu is op 25 November 2014 in Berlyn aangeval terwyl hy 'n sinagoge verlaat het. Hy het 'n swart oog en veelvuldige vingers gebreek tydens die aanval, wat deur 'n man gepleeg is wat Duits met 'n Arabiese aksent gepraat het. Volgens die slagoffer is daar geen twyfel dat hulle aangeval is omdat hulle gelyk het asof hulle Joods was nie.
Twee in Berlyn gebore Palestynse mans word aangekla van die beplanning van aanvalle op die Israeliese ambassade en ander Joodse instellings deur 'n staatsaanklaer in Berlyn, in Desember 2015. Mohamed El-N en Ali El-I, albei 21 jaar oud, is aangekla van en ldquoplanning van 'n massiewe daad van geweld, en rdquo nadat hul planne om plaaslike sinagoges en die Israeliese ambassade te bombardeer, by die polisie aangemeld is. Die mans is in Julie 2015 in hegtenis geneem, en die verhoor het op 15 Desember 2015 begin.
'N Siriese Joodse man is op 7 Julie 2018 deur 'n groep jong volwassenes in 'n Berlynse park aangerand nadat die jongmense erken het dat hy 'n Jewish Star -halssnoer dra. Die man het lede van die groep jongmense voor die aanval 'n liggie vir sy sigaret gevra. Toe een van die jongmense besef dat die slagoffer 'n Jewish Star-halssnoer dra, het hy antisemitiese beledigings begin skree en die slagoffer in die gesig geslaan.
Die Joodse gemeenskap van Berlyn
Joodse gemeenskapsentrum se inligtingsbank
Niederkirchnerstra & szlige 8
Anne Frank -sentrum en Museum Otto Weidt se werkswinkel vir blindes
Rosenthaler Stra & szlige 39
Judisches Gymnasium Moses Mendelssohn
Brunnenstra & szlige 33
Oop vir die publiek op Donderdag. van 14-18 uur & Sun. 12-16 uur.
Chabad en Joodse opvoedingsentrum
Ortodokse Yeshivas Beis Zion
Adass Jisroel -sinagoge
Joodse filmfees Berlyn
Bimah, die Joodse teatergroep
Judisches Berlin ('n maandelikse gids vir Joodse gebeure in Berlyn)
Joodse teater Berlyn
Joodse Museum Berlyn
Gedenkteken vir die inligtingsentrum vir vermoorde Jode van Europa
Cora-Berliner-Strasse 1 (ondergronds)
Gunter Demnig en rsquos Stolpersteïne (struikelblokke)
Nuwe sinagoge Berlin-Centrum Judaicum
Joodse begraafplaas Schonhauser Allee
Oranienberger Strasse 28-31
N & uumlrnberger Strasse 45A
Gabriels by die JCC
Bronne: Joodse man in Berlyn aangerand omdat hy 'n Davidster gedra het, JTA (9 Julie 2018)
& ldquoBerlyn. & rdquo Encyclopaedia Judaica
Tigay, Alan. Die Joodse reisiger. Jason Aronson, Inc. Northvale, NJ, 1994
John Burgess, en ldquoCollege gee Jode 'n nuwe tuiste aan Berlyn en rsquos Die Washington Post, (9 Februarie 2004)
Die Jerusalem -verslag. & ldquoDateline & rdquo
Gilman, Lois. & ldquoBerlyn. & rdquo Hadassah Tydskrif, Augustus/September 2007. pp. 21-27
& ldquoStolpersteine-struikel in die geskiedenis, & rdquo www.german.info/jewishlife
Ambassade van die Bondsrepubliek Duitsland, Washington, DC
Nuwe sinagoge -foto met vergunning van David Navarro.
Mendelsohn & rsquos -graf, Berlynse monumente en Reichstag -foto's met vergunning van Philip Greenspun op www.photo.net.
Holocaust -gedenkteken in die Joodse begraafplaas in Berlyn se foto's met vergunning van Sue Arns by Jewish Touring Berlin.
Die federale regering het 1,9 hektaar grond langs die National Mall in Washington beskikbaar gestel vir die museumterrein. Die totale boukoste - byna $ 200 miljoen - is deur private skenkings betaal. Tydens baanbrekende seremonies op 16 Oktober 1985 is twee melkkartonne met grond en as uit 'n aantal konsentrasiekampe en moordsentrums op die terrein begrawe om die missie van die museum en die geskiedenis wat dit sou vertel, te simboliseer.
'N Jaar later het 15th Street, wat grens aan een van die hoofingange van die beplande museum, amptelik die naam Raoul Wallenberg Place gekry - ter ere van die Sweedse diplomaat wat een van die mees uitgebreide en suksesvolle reddingspogings tydens die Holocaust gelei het.
In Oktober 1988 het president Ronald Reagan gepraat tydens 'n spesiale seremonie wat gehou is toe die hoeksteen van die museum gelê is.
Gedurende die boujare, wat in Julie 1989 begin het en in April 1993 geëindig het, moes baie werk aan die museum se inhoud verrig word. Hierdie werk behels uitgebreide uitstallingsbeplanning, artefakverkryging, wat elke aspek van die permanente tentoonstelling van die museum ontwerp op 'n manier wat die missie van die museum vervul het en die geskiedenis van die Holocaust op 'n werklik opvoedkundige, ongefilterde manier aangebied het, wat gemeenskapsprogramme skep wat spesiale uitstallings beplan en nog baie meer. Die stigterdirekteur van die museum, Jeshajahu (Shaike) Weinberg, het hierdie belangrike uitstallingsbeplanningsfase gelei en was die direkteur daarvan tydens die eerste fases van die museum se daaglikse werking.
Die ontoereikendheid van Berlyn se "Gedenkteken vir die vermoorde Jode van Europa"
Net suid van die Brandenburgerpoort is die Holocaust -gedenkteken in Berlyn, met sy tweeduisend, sewehonderd en elf grys betonblaaie, of stele. Hulle is identies in hul horisontale afmetings (herinner aan kiste), wat vertikaal verskil (van agt duim tot meer as vyftien voet lank), gerangskik in 'n presiese reglynige skikking van meer as 4,7 hektaar, wat voorsiening maak vir lang, reguit en smal stegies tussen hulle, langs wat die grond golwe. Die installasie is 'n lewende eksperiment in montage, 'n Kuleshov -effek van die kombinasie van beeld en teks. Die betrokke teks is die titel van die gedenkteken: in Duits, Denkmal für die Ermordeten Juden Europas - 'n gedenkteken vir die vermoorde Jode in Europa.
Sonder die titel sou dit onmoontlik wees om te weet wat die struktuur bedoel is om te herdenk, daar is niks aan hierdie betonblaaie wat enige van die woorde van die titel aandui nie, behalwe miskien 'gedenkteken' - in soverre sommige daarvan, afhangende van hul hoogte, kan lyk soos grafstene of sarkofae. Dit het dus iets met die dood te doen. En wat die titel self betref - watter Jode het vermoor? Wanneer? Waar? Bevat die lys Rosa Luxemburg, wat in Berlyn in 1919 deur regse boewe vermoor is, of die minister van buitelandse sake, Walther Rathenau, wat ook hier in 1922 deur regse boewe vermoor is? Of Isaac Babel en Osip Mandelstam, wat in die Sowjet -gevangenskap gesterf het? Of, verskoon my sarkasme, die oom van Claude Lanzmann, wat (soos Lanzmann in sy outobiografie skryf) in Parys vermoor is deur sy jaloerse minnares?
Die titel sê nie 'Holocaust' of 'Shoah' met ander woorde nie, dit sê niks oor wie die moord gedoen het of waarom nie - daar is niks in die sin van 'deur Duitsland onder Hitler se regime' nie, en die vaagheid is ontstellend . Die inligting is natuurlik bekend, en min besoekers sou dit nie bewus wees nie, maar die aanname van hierdie bekendheid - die versuim om dit by die land se belangrikste gedenkteken te noem vir die Jode wat tydens die Holocaust gedood is - skei die slagoffers van hul moordenaars en loog die morele element uit die historiese gebeurtenis en dit na die kategorie van 'n natuurramp verskuif. Die vermindering van verantwoordelikheid tot 'n verleentheid, stilswyende feit dat 'almal weet' is die eerste stap op die pad na vergeet.
Die weglating is al hoe vreemder, aangesien die ervaring van die deurkruis van die veld van stele, wat deur die Amerikaanse argitek Peter Eisenman ontwerp is, op sigself sterk en kompleks is. In die vlak hoek van die plein sit toeriste en gesels op stelle met 'n hoë bank, kinders klim, almal geniet wyd oop en opwindende perspektiewe op die omgewing, insluitend die Tiergarten in die weste, en die installasie neem die rol van 'n uiters moderne dog aangenaam verwelkomende park. Maar as hulle die smal stegies binnegaan en tussen hoër en hoër blaaie val, word perspektiewe op 'n lint gesny, ander besoekers word afgesny en 'n griezelige klaustrofobie begin - selfs as sommige besoekers (nie net kinders nie) klein speletjies speel wegkruipertjie in die reglynige doolhof. En die titel, wat opvallend is vir die ervaring, veroorsaak vonke van metaforiese ekstrapolasie: die Jode van Europa het sorgeloos geleef, soos in 'n park, totdat hulle in skrikwekkende canyons van skaduwees gedwaal het waarvandaan die ontsnappingsroetes smal en ver was. Tog, te midde van angs en gevare, het kinders gespeel en gesinne saamgehou, burgers uit wie se buur Jode gedeporteer en geslag is, het steeds onverskillig baljaar, presies soos baie wat vandag in relatiewe gemak leef, terwyl politieke verdorwenhede daagliks ook te wyte is baie op plekke regoor die wêreld. Toe ek en my gesin terugkom na die stelae op die bank, het ek ook gaan sit en boodskappe nagegaan.
Die gedenkteken roep ook 'n begraafplaas op vir diegene wat begrawe is of in ongemerkte kuipe gegooi is, en verskeie onrustig kantelbare stele dui op 'n ou, onversorgde of selfs ontheiligde begraafplaas. Die metaforiese moontlikhede is uiteenlopend - te veel so. Die spel van verbeelding wat die gedenkteken uitlok, is vroom algemeen: iets wat met die dood te doen het. Dit kontrasteer ongunstig met byvoorbeeld die Anne Frank -huis in Amsterdam. Laasgenoemde is in sy besonderhede 'n onvolmaakte uitstalling, en daar is 'n bietjie te veel inligting sonder ensiklopediese gesag, 'n bietjie kitschagtige kuratoriese slimheid, maar dit is 'n ware en spesifieke gedenkteken. Dit herskep die vervolging, die vlug, die toevlugsoord, die lewe in gevaar en wegkruip, die arrestasie en die moord op Anne Frank sowel as op ander lede van haar familie en hul medevlugtelinge in die geheime bylae. Dit is 'n gedenkteken vir een van die vermoorde Jode in Europa. Eisenman se installasie herdenk die ses miljoen vermoorde Jode gesamentlik, maar daar is nie meer 'n gesamentlike dood as 'n gesamentlike lewe nie, 'n gepaste gedenkteken sou ses miljoen keer een herdenk.
Ek was verbaas toe ek agterkom dat die uitstalling nie eens die name van diegene wat in die Holocaust gesterf het, bevat nie. Yad Vashem, in Israel, het 'n rekord van die name. Dit sou gepas gewees het dat ses miljoen name afsonderlik in die staal gegraveer is - miskien kon individuele Duitsers vrywillig aan die gravure deelneem. (Na die besoek het ek tydens die lees van 'n gids geleer dat die lys van name van Yad Vashem in werklikheid teenwoordig is in die uitstalling - in 'n aparte inligtingsentrum, onder die veld van stelee, wat ook 'n uiteenlopende lys bevat en 'n ruim mate van historiese dokumentasie. Dit is nie prominent gemerk nie, dit is nie maklik om te vind nie, en dit is nie 'n integrale deel van die vertoning nie.) En as abstraksie absoluut noodsaaklik geag word, waarom nie ses miljoen stelle om aan te dui dat daar ses miljoen individuele mense was met 'n woeste minagting deur Duitsland en sy satelliete behandel is? Die werklike vervaardiging, tel en plaas daarvan sou iets van die omvang van die misdade bevat.
Die passiewe stem van die titel - "vermoorde Jode" - verberg die vraag wat soos 'n reuk deur die uitstalling waai: deur wie vermoor? By die Anne Frank-huis was vervolging geïnkarneer, en saam met die hartseer viering van die lewens van die slagoffers het 'n ander gedagte ontstaan: hoe fokken durf hulle-"hulle" die Duitsers, wat 'n gewelddadige antisemitiese regering verkies en deelneem of toegegee in sy presieshede. Duitsland kyk beslis elders na sy vergiftigde erfenis, maar tog sou dit moreel gepas wees om nog 'n emosionele komponent by die herdenking te voeg - om die ontlokking van 'n algemene hartseer in die lig van toevallige fortuin te verbind met 'n blywende historiese woede oor die moordenaars van die vermoorde Jode van Europa.
Gedenkteken vir die vermoorde Jode van Europa
Die gedenkteken vir die vermoorde Jode van Europa, wat op 15 Desember 2004 voltooi is, is gebou ter nagedagtenis aan die ses miljoen Jode wat tydens die Holocaust vermoor is. Deur estetiese minimalisme en 'n groot omvang te kombineer, veroorsaak die gedenkteken 'n ongelooflike sterk spanning vir sy besoekers.
Altesaam 2 711 ongemerkte grys beton "stelae" of plate bedek 'n stadsblok net suid van die Brandenberg -hek. Elkeen van die stele is identies in afmeting (7 '10 "by 3' 1") en herinner onheilspellend aan kiste, hoewel dit wissel van agt sentimeter tot meer as 15 voet hoog. As 'n geheel skep hulle 'n doolhof waar besoekers maklik verlore kan gaan, wat bydra tot 'n deurdringende gevoel van verbasing terwyl hulle te midde van die gedenkteken se netwerk van opeluggange loop.
Sedert sy debuut is lof en kritiek op die gedenkteken gerig. Kritici van die werk vind dadelik fout in die herdenking van 'n enkele demografie wat deur die Nazi's getraumatiseer is, eerder as die menigte van die geraakdes, waaronder 'n groot aantal Roma en homoseksuele bevolkings in Europa. Tog vind ander die vaagheid van die titel van die monument ontstellend, omdat dit die skuld van die persoon wat hierdie individuele menselewe presies geneem het, vermy.
Intussen prys argitektoniese geleerdes die stilistiese uitvoering daarvan.Soos Nicolai Ouroussoff opgemerk het, vermy die monument van Berlyn sentimentaliteit in die lig van 'n gebeurtenis wat internasionaal geraak word, "maar toon hoe abstraksie die kragtigste instrument kan wees om die kompleksiteit van menslike emosie oor te dra." Alle wetenskaplike debatte eenkant, dit is onwaarskynlik dat 'n besoeker gevind word wat ongestoord na vore kom deur die visuele impak van die installasie.
Die term holocaust, die eerste keer in 1895 gebruik deur Die New York Times om die bloedbad van Armeense Christene deur Ottomaanse Moslems te beskryf, kom  uit die Grieks: ὁλόκαυστος, geromaniseer: holókaustos ὅλος holos, "heel" + καυστός kaustós, "brandoffer". [d] Die Bybelse term shoah (Hebreeus: שׁוֹאָה), wat "vernietiging" beteken, het die standaard Hebreeuse term geword vir die moord op die Europese Jode. Volgens Haaretz, was die skrywer Yehuda Erez moontlik die eerste wat gebeure in Duitsland beskryf het as die shoah. Davar en later Haaretz beide gebruik die term in September 1939.  [e] Yom HaShoah het in 1951 Israel se Holocaust -herdenkingsdag geword. 
Op 3 Oktober 1941 het die Amerikaanse Hebreeus gebruik die frase "voor die Holocaust", blykbaar om te verwys na die situasie in Frankryk  en in Mei 1943 New York Times, wat die Bermuda -konferensie bespreek het, verwys na die "honderdduisende Europese Jode wat nog steeds die Nazi -holocaust oorleef het".  In 1968 het die Library of Congress 'n nuwe kategorie geskep, "Holocaust, Jewish (1939–1945)".  Die term is in die Verenigde State gewild gemaak deur die NBC-minireeks Holocaust (1978) oor 'n fiktiewe familie van Duitse Jode,  en in November daardie jaar is die presidentskommissie vir die Holocaust gestig.  Namate nie-Joodse groepe hulself as slagoffers van die Holocaust begin opneem het, het baie Jode gekies om die Hebreeuse terme te gebruik Shoah of Churban.  [f] Die Nazi's gebruik die frase "Finale oplossing vir die Joodse vraag" (Duits: die Endlösung der Judenfrage). 
Holocaust -historici beskryf die Holocaust gewoonlik as die volksmoord op die Europese Jode deur Nazi -Duitsland en sy medewerkers tussen 1941 en 1945. [a] Donald Niewyk en Francis Nicosia, in Die Columbia Guide to the Holocaust (2000), ondersteun 'n definisie wat die Jode, Roma en gestremdes insluit: "die stelselmatige, staatsondersteunde moord op hele groepe wat deur oorerwing bepaal word."  [g]
Ander groepe wat geteiken is nadat Hitler in Januarie 1933 kanselier geword het van Duitsland , sluit in diegene wat die Nazi's as inherent minderwaardig beskou het (hoofsaaklik Slawiërs, Roma en gestremdes), en diegene wat geteiken is weens hul oortuigings of gedrag (soos Jehovah se Getuies , kommuniste en homoseksuele).  Peter Hayes skryf dat die vervolging van hierdie groepe minder eenvormig was as dié van die Jode. Die behandeling van die Nazi's met die Slawiërs het byvoorbeeld bestaan ​​uit 'slawerny en geleidelike aftakeling', terwyl sommige Slawiërs die gunsteling was van Hayes -lyste Bulgare, Kroate, Slowake en sommige Oekraïners.  Daarteenoor beskou Hitler die Jode as wat Dan Stone noem "a Gegenrasse: 'n 'teen-wedloop'. glad nie regtig mens nie. "
Die logistiek van die massamoord het Duitsland verander in wat Michael Berenbaum 'n 'volksmoordstaat' genoem het.  Eberhard Jäckel het in 1986 geskryf dat dit die eerste keer is dat 'n staat sy mag agter die idee gegooi het dat 'n hele volk uitgewis moet word. [h] Almal met drie of vier Joodse grootouers sou uitgewis word,  en komplekse reëls is bedink om die Misklinge ("gemengde rasse").  Burokrate het geïdentifiseer wie 'n Jood is, beslag gelê op eiendom en treine geskeduleer om dit te deporteer. Maatskappye het Jode afgedank en later as slawe -arbeid gebruik. Universiteite het Joodse fakulteite en studente ontslaan. Duitse farmaseutiese maatskappye het dwelms getoets op kampgevangenes, ander maatskappye het die krematoria gebou.  Toe gevangenes die doodskampe binnegaan, het hulle alle persoonlike eiendom oorgegee,  wat gekatalogiseer en gemerk is voordat dit na Duitsland gestuur is vir hergebruik of herwinning.  Deur 'n versteekte rekening het die Duitse Nasionale Bank gehelp om waardevolle besittings wat van die slagoffers gesteel is, te was. 
Volgens Dan Stone het dit al hoe duideliker geword na die val van voormalige kommunistiese state in Sentraal- en Oos-Europa, en die opening van hul argiewe vir historici, dat die Holocaust 'n pan-Europese verskynsel was, 'n reeks "Holocausts" wat onmoontlik is om uit te voer sonder plaaslike medewerkers en Duitsland se bondgenote.  Stone skryf dat "baie Europese state onder die uiterste omstandighede van die Tweede Wêreldoorlog die taak op hulle geneem het om die 'Joodse vraag' op hul eie manier op te los."  Byna drie miljoen Jode in die besette Pole en tussen 700,000 en 2,5 miljoen Jode in die Sowjetunie is dood. Honderde duisende sterf in die res van Europa. 
Ten minste 7 000 kampgevangenes is aan mediese eksperimente onderwerp, die meeste het tydens hulle gesterf of as gevolg daarvan.  Die eksperimente wat in Auschwitz, Buchenwald, Dachau, Natzweiler-Struthof, Neuengamme, Ravensbrück en Sachsenhausen plaasgevind het, behels die sterilisasie van mans en vroue, behandeling van oorlogswonde, maniere om chemiese wapens teen te werk, navorsing oor nuwe entstowwe en dwelms, en oorlewing van moeilike toestande. 
Na die oorlog is 23 senior dokters en ander mediese personeel in Neurenberg aangekla van misdade teen die mensdom. Dit was die hoof van die Duitse Rooi Kruis, hoogleraars, kliniekdirekteure en biomediese navorsers.  Die berugste geneesheer was Josef Mengele, 'n SS -offisier wat op 30 Mei 1943 die kampdokter in Auschwitz geword het.  Geïnteresseerd in genetika,  en graag eksperimente met tweelinge, sou hy vakke op die oprit kies. van die nuwe aankomelinge tydens 'seleksie' (om te besluit wie onmiddellik vergas word en wie as slawe -arbeid gebruik gaan word), skreeu 'Zwillinge heraus!"(tweeling stap vorentoe!).  Die tweeling sou gemeet, gedood en ontleed word. Een van Mengele se assistente het in 1946 gesê dat hy aangesê is om belangstellende organe na die direkteure van die" Antropologiese Instituut in Berlyn-Dahlem te stuur ". Dit word vermoedelik verwys na Mengele se akademiese studieleier, Otmar Freiherr von Verschuer, direkteur vanaf Oktober 1942 van die Kaiser Wilhelm Institute of Anthropology, Human Heredity en Eugenics in Berlin-Dahlem.  [i]
Antisemitisme en die völkisch beweging
Gedurende die Middeleeue in Europa was Jode onderhewig aan antisemitisme gebaseer op Christelike teologie, wat hulle die skuld gegee het dat hulle Jesus vermoor het. Selfs na die Hervorming het Katolisisme en Lutheranisme voortgegaan om Jode te vervolg, hulle van bloed laster beskuldig en aan pogroms en uitdrywings onderwerp.  In die tweede helfte van die 19de eeu het die Duitse ryk en Oostenryk-Hongarye ontstaan völkisch beweging, ontwikkel deur denkers soos Houston Stewart Chamberlain en Paul de Lagarde. Die beweging omhels 'n pseudo-wetenskaplike rassisme wat Jode beskou as 'n ras waarvan die lede vasgevang was in 'n stryd met die Ariese wedloop om wêreldoorheersing.  Hierdie idees het in Duitsland algemeen geword. Die professionele klasse het 'n ideologie aangeneem wat mense nie as rasse -gelykes met dieselfde oorerflike waarde beskou het nie.  Die Nazi -party (die Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei of Nasionaal -Sosialistiese Duitse Arbeidersparty) ontstaan ​​as 'n uitvloeisel van die völkisch beweging, en dit het die beweging se antisemitisme aangeneem. 
Duitsland na die Eerste Wêreldoorlog, Hitler se wêreldbeskouing
Na die Eerste Wêreldoorlog (1914–1918) het baie Duitsers nie aanvaar dat hul land verslaan is nie. 'N Steek-in-die-rug-mite het ontwikkel wat daarop dui dat dislojale politici, hoofsaaklik Jode en kommuniste, Duitsland se oorgawe georkestreer het. Die anti-Joodse sentiment was die skynbare oorverteenwoordiging van Jode in die leierskap van kommunistiese revolusionêre regerings in Europa, soos Ernst Toller, hoof van 'n kortstondige revolusionêre regering in Beiere. Hierdie persepsie het bygedra tot die canard van die Joodse Bolsjewisme. 
Vroeë antisemiete in die Nazi -party was Dietrich Eckart, uitgewer van die Völkischer Beobachter, die party se koerant en Alfred Rosenberg, wat in die 1920's antisemitiese artikels daarvoor geskryf het. Rosenberg se visie van 'n geheimsinnige Joodse sameswering wat die wêreld regeer, sou Hitler se siening van Jode beïnvloed deur hulle die dryfveer agter kommunisme te maak.  Sentraal in Hitler se wêreldbeskouing was die idee van uitbreiding en Lebensraum (leefruimte) in Oos -Europa vir Duitse Ariërs, 'n beleid van wat Doris Bergen 'ras en ruimte' noem. Hy was openlik oor sy haat teenoor Jode en het ingetree op algemene antisemitiese stereotipes.  Vanaf die vroeë 1920's het hy die Jode met kieme vergelyk en gesê dat hulle op dieselfde manier hanteer moet word. Hy beskou marxisme as 'n Joodse leerstelling, sê dat hy veg teen 'Joodse marxisme' en het geglo dat Jode kommunisme geskep het as deel van 'n sameswering om Duitsland te vernietig. 
Diktatuur en onderdrukking (Januarie 1933)
Met die aanstelling in Januarie 1933 van Adolf Hitler as kanselier van Duitsland en die beslaglegging van die Nazi's op die mag, het Duitse leiers die wedergeboorte van die Volksgemeinschaft ("volksgemeenskap").  Nazi -beleid het die bevolking in twee groepe verdeel: die Volksgenossen ("nasionale kamerade") wat aan die Volksgemeinschaft, en die Gemeinschaftsfremde ("community aliens") wat dit nie gedoen het nie. Vyande is in drie groepe verdeel: die 'rasse' of 'bloed' vyande, soos die Jode en Roma se politieke teenstanders van Nazisme, soos marxiste, liberale, Christene en die 'reaksionarisse' wat beskou word as eiesinnige 'nasionale kamerade' en morele teenstanders, soos gay mans, werk-skaam en gewoontemisdadigers. Laasgenoemde twee groepe moes na konsentrasiekampe gestuur word vir 'heropvoeding', met die doel om uiteindelik in die Volksgemeinschaft. 'Rasse' vyande kan nooit tot die Volksgemeinschaft hulle sou uit die samelewing verwyder word. 
Voor en na die Reichstag -verkiesings in Maart 1933 het die Nazi's hul veldtog van geweld teen teenstanders verskerp  en het konsentrasiekampe vir buite -geregtelike gevangenis opgerig.  Een van die eerstes, in Dachau, het op 22 Maart 1933 geopen.  Aanvanklik het die kamp meestal kommuniste en sosiaal -demokrate bevat.  Ander vroeë gevangenisse is teen middel 1934 gekonsolideer in doelgeboude kampe buite die stede, uitsluitlik deur die SS bestuur.  Die kampe dien as 'n afskrikmiddel deur terroriste van Duitsers wat die regime nie ondersteun nie, te terroriseer. 
Gedurende die dertigerjare is die wettige, ekonomiese en sosiale regte van Jode geleidelik beperk.  Op 1 April 1933 was daar 'n boikot van Joodse ondernemings.  Op 7 April 1933 is die Wet vir die Herstel van die Professionele Staatsdiens aanvaar, wat Jode en ander "nie-Ariërs" van die staatsdiens uitgesluit het.  Jode was nie toegelaat om die regte te beoefen nie, redakteurs of eienaars van koerante, het by die joernalistevereniging aangesluit of plase besit.  In Silesië, in Maart 1933, het 'n groep mans die hof binnegekom en die Joodse prokureurs geslaan. Friedländer skryf dat Joodse prokureurs en regters tydens verhore in Dresden uit die hofsale gesleep is.  Joodse studente is beperk deur kwotas om skole en universiteite by te woon.  Joodse ondernemings was bedoel vir sluiting of "Aryanization", die gedwonge verkoop aan die Duitsers van die ongeveer 50.000 besighede in Duitsland in 1933, ongeveer 7.000 was nog steeds in besit van Jode in April 1939. Werke van Joodse komponiste, [74 ] skrywers en kunstenaars is uitgesluit van publikasies, optredes en uitstallings.  Joodse dokters is ontslaan of aangemoedig om te bedank. Die Deutsches Ärzteblatt ('n mediese tydskrif) berig op 6 April 1933: "Duitsers moet slegs deur Duitsers behandel word." 
Sterilisasie wet, Aksie T4
Die ekonomiese spanning van die Groot Depressie het daartoe gelei dat Protestantse liefdadigheidsorganisasies en sommige lede van die Duitse mediese instelling die verpligte sterilisasie van die 'ongeneeslike' verstandelik en liggaamlik gestremdes bepleit,  mense wat die Nazi's genoem het Lebensunwertes Leben (lewe onwaardig vir lewe).  Op 14 Julie 1933 het die Wet vir die Voorkoming van Oorerflik Siek Nageslag (Gesetz zur Verhütung erbkranken Nachwuchses), die sterilisasiewet, aangeneem.   Die New York Times berig op 21 Desember daardie jaar: "400,000 Duitsers moet gesteriliseer word".  Daar was 84,525 aansoeke van dokters in die eerste jaar. Die howe het tot 'n beslissing gekom in 64,499 van die sake, 56,244 was ten gunste van sterilisasie.  Skattings vir die aantal onwillekeurige sterilisasies gedurende die hele Derde Ryk wissel van 300 000 tot 400 000. 
In Oktober 1939 onderteken Hitler 'n 'genadedoodbesluit', teruggedateer tot 1 September 1939 wat dit goedgekeur het Reichsleiter Philipp Bouhler, die hoof van Hitler se kanseliers, en Karl Brandt, Hitler se persoonlike dokter, om 'n program van onwillekeurige genadedood uit te voer. Na die oorlog het hierdie program bekend gestaan ​​as Aksie T4,  vernoem na Tiergartenstraße 4, die adres van 'n villa in die Berlynse stad Tiergarten, waar die verskillende organisasies betrokke was.  T4 was hoofsaaklik op volwassenes gerig, maar die genadedood van kinders is ook uitgevoer.  Tussen 1939 en 1941 is 80 000 tot 100 000 geestelik siek volwassenes in instellings vermoor, net soos 5 000 kinders en 1 000 Jode, ook in instellings. Daar was ook toegewyde moordsentrums, waar die sterftes op 20 000 geraam word, volgens Georg Renno, adjunkdirekteur van Schloss Hartheim, een van die genadedoodsentrums, of 400 000, volgens Frank Zeireis, kommandant van die konsentrasiekamp Mauthausen.  Oor die algemeen was die aantal verstandelik en fisies gestremde mense ongeveer 150,000. 
Hoewel hulle nie beveel is om deel te neem nie, was psigiaters en baie psigiatriese instellings betrokke by die beplanning en uitvoering daarvan Aksie T4.  In Augustus 1941, na protesoptredes van die Katolieke en Protestantse kerke in Duitsland, het Hitler die T4 -program gekanselleer,  hoewel gestremdes steeds tot die einde van die oorlog vermoor is.  Die mediese gemeenskap het gereeld liggame vir navorsing ontvang, byvoorbeeld, die Universiteit van Tübingen het 1 077 liggame van teregstellings tussen 1933 en 1945 ontvang. natuurlik. Waar dit vandaan kom en hoe dit na my toe gekom het, was eintlik niks van my nie. " 
Neurenberg -wette, Joodse emigrasie
Op 15 September 1935 het die Reichstag die Reich -burgerskapwet en die Wet vir die Beskerming van Duitse Bloed en Duitse Eer, bekend as die Neurenbergwette, goedgekeur. Eersgenoemde het gesê dat slegs diegene van "Duitse of bloedverwante bloed" burgers kan wees. Almal met drie of meer Joodse grootouers is as 'n Jood geklassifiseer.  Die tweede wet sê: "Huwelike tussen Jode en onderdane van die Duitse staat of verwante bloed is verbode." Seksuele verhoudings tussen hulle was ook gekriminaliseerde Jode mag nie Duitse vroue onder die ouderdom van 45 in hul huise in diens neem nie.   Die wette het na Jode verwys, maar was op dieselfde wyse van toepassing op die Roma en swart Duitsers. Alhoewel ander Europese lande-Bulgarye, Onafhanklike staat van Kroasië, Hongarye, Italië, Roemenië, Slowakye en Vichy Frankryk-soortgelyke wetgewing aanvaar het,  Gerlach merk op dat "Nazi-Duitsland meer landwye anti-Joodse wette en regulasies aanvaar het (ongeveer 1500) as enige ander staat. " 
Teen die einde van 1934 het 50.000 Duitse Jode Duitsland verlaat,  en teen die einde van 1938 het ongeveer die helfte van die Duitse Joodse bevolking vertrek,  onder wie die kondukteur Bruno Walter, wat gevlug het nadat hy meegedeel is dat die saal van die Berlynse Filharmonie verbrand sou word as hy 'n konsert daar sou hou.  Albert Einstein, wat in die Verenigde State was toe Hitler aan bewind gekom het, het nooit teruggekeer na Duitsland nie, sy burgerskap is ingetrek en hy is uit die Kaiser Wilhelm Society en Pruisiese Akademie van Wetenskappe geskors.  Ander Joodse wetenskaplikes, waaronder Gustav Hertz, het hul onderwysposisies verloor en die land verlaat. 
Op 12 Maart 1938 het Duitsland Oostenryk geannekseer. Negentig persent van Oostenryk se 176 000 Jode het in Wene gewoon.  Die SS en SA het winkels stukkend geslaan en motors van Jode gesteel. Oostenrykse polisie het bygestaan, sommige het reeds hakekorsbande gedra.  Jode was verplig om vernederende dade uit te voer soos om die strate te skrop of toilette skoon te maak terwyl hulle tefillien dra.  Ongeveer 7 000 Joodse ondernemings is "arianiseer", en al die wettige beperkings op Jode in Duitsland is in Oostenryk ingestel.  Die Évian -konferensie is in Julie 1938 in Frankryk gehou deur 32 lande om Duitse en Oostenrykse Joodse vlugtelinge te help, maar min is bereik en die meeste lande het nie die aantal vlugtelinge wat hulle sou aanvaar, verhoog nie.  In Augustus daardie jaar is Adolf Eichmann aangestel as bestuurder (onder Franz Walter Stahlecker) van die Central Agency for Jewish Emigration in Vienna (Zentralstelle für jüdische Auswanderung in Wien).  Sigmund Freud en sy gesin het in Junie 1938 vanuit Wene in Londen aangekom, danksy wat David Cesarani 'Herculean pogings' genoem het om hulle uit te haal. 
Op 7 November 1938 het Herschel Grynszpan, 'n Poolse Jood, die Duitse diplomaat Ernst vom Rath in die Duitse ambassade in Parys geskiet, ter weerwraak van die skorsing van sy ouers en broers en susters uit Duitsland.  [j] Toe vom Rath op 9 November sterf, is die sinagoge en Joodse winkels in Dessau aangeval. Volgens Joseph Goebbels se dagboek het Hitler besluit dat die polisie teruggetrek moet word: 'Die Jode moet eers die woede van die mense voel', het Goebbels gesê.  Die gevolg, skryf David Cesarani, was "moord, verkragting, plundering, vernietiging van eiendom en terreur op ongekende skaal". 
Bekend as Kristallnacht ("Night of Broken Glass"), die pogrom op 9–10 November 1938 het meer as 7 500 Joodse winkels (uit 9 000) geplunder en aangeval en meer as 1000 sinagoges beskadig of vernietig. Groepe Jode is deur die skare gedwing om te kyk hoe hul sinagoges in Bensheim brand, hulle word laat ronddans en in Laupheim om voor hom te kniel. Minstens 90 Jode sterf. Die skade is op 39 miljoen Reichmarks geraam.  In teenstelling met die verklarings van Goebbel in sy dagboek, is die polisie nie teruggetrek nie, maar die gewone polisie, Gestapo, SS en SA het deelgeneem, hoewel Heinrich Himmler kwaad was dat die SS aangesluit het.  Aanvalle het ook in Oostenryk plaasgevind. .  Die omvang van die geweld het die res van die wêreld geskok. Die tye van Londen verklaar op 11 November 1938:
Geen buitelandse propagandis wou Duitsland verduister voordat die wêreld die verhaal van brandwonde en pak slae, van swart aanvalle op weerlose en onskuldige mense wat die land in die skande gesteek het, kon oortref nie. Of die Duitse owerhede was 'n party tot hierdie uitbraak, of hulle magte oor die openbare orde en 'n hooligan -minderheid is nie wat hulle met trots beweer nie. 
Tussen 9 en 16 November is 30 000 Jode na die konsentrasiekampe Buchenwald, Dachau en Sachsenhausen gestuur.  Baie is vroeg in 1939 binne weke vrygelaat, 2 000 het in die kampe oorgebly.  Die Duitse Jood is kollektief verantwoordelik gehou vir die terugbetaling van die skade wat hulle ook 'n "versoeningsbelasting" van meer as 'n miljard Reichmarks moes betaal. Versekeringsbetalings vir skade aan hul eiendom is deur die regering gekonfiskeer. 'N Dekreet op 12 November 1938 het Jode van die meeste oorblywende beroepe belet.  Kristallnacht was die einde van enige openbare Joodse aktiwiteit en kultuur, en Jode het hul pogings verskerp om die land te verlaat. 
Voor die Tweede Wêreldoorlog het Duitsland die massale deportasie van die Duitse, en later die Europese, Joodse oorweeg.  Onder die gebiede wat vir moontlike hervestiging oorweeg is, was die Britse Palestina en, nadat die oorlog begin het, die Franse Madagaskar,  Siberië en twee voorbehoude in Pole.  [k] Palestina was die enigste plek waarheen enige Duitse hervestigingsplan resultate gelewer het, via die Haavara -ooreenkoms tussen die Sionistiese Federasie van Duitsland en die Duitse regering. Tussen November 1933 en Desember 1939 het die ooreenkoms gelei tot die emigrasie van ongeveer 53.000 Duitse Jode, wat toegelaat is om 100 miljoen van hul bates na Palestina oor te dra deur Duitse goedere te koop, in stryd met die Joodse geleide anti-Nazi-boikot van 1933 . 
Inval van Pole (1 September 1939)
Tussen 2,7 en 3 miljoen Poolse Jode sterf tydens die Holocaust uit 'n bevolking van 3,3 - 3,5 miljoen.  Meer Jode het in 1939 in Pole gewoon as op enige ander plek in die wêreld, nog 3 miljoen het in die Sowjetunie gewoon. Toe die Duitse Wehrmacht (gewapende magte) Pole op 1 September 1939 binnedring, wat oorlogsverklarings uit die Verenigde Koninkryk en Frankryk veroorsaak het, het Duitsland beheer oor ongeveer twee miljoen Jode op die gebied wat dit beset het, verkry. Die res van Pole is beset deur die Sowjetunie, wat op 17 September 1939 Pole vanuit die ooste binnegeval het. 
Die Wehrmacht in Pole is vergesel deur sewe SS Einsatzgruppen der Sicherheitspolitizei ("spesiale taakgroepe van die veiligheidspolisie") en 'n Einsatzkommandoin totaal 3 000 man, wie se rol was om te gaan met "alle anti-Duitse elemente in 'n vyandige land agter die troepe in die geveg".  Duitse planne vir Pole het ingesluit om nie-Joodse Pole uit groot gebiede te verdryf, Duitsers op die leë grond te vestig,  die Poolse leierskap na kampe te stuur, die laer klasse te ontken en Jode in te sluit.  Die Duitsers het Jode uit alle gebiede wat hulle geannekseer het (Oostenryk, die Tsjeggiese lande en westelike Pole) na die sentrale deel van Pole gestuur, wat hulle die Algemene Regering genoem het.  Jode sou uiteindelik verdryf word na gebiede van Pole wat nie deur Duitsland geannekseer is nie, maar intussen sou hulle in ghetto's in groot stede gekonsentreer word om '' 'n beter moontlikheid van beheer en later deportasie '' te bewerkstellig, volgens 'n bevel van Reinhard Heydrich gedateer 21 September 1939.  [l] Vanaf 1 Desember moes Jode 'n David David -armband dra. 
Die Duitsers het bepaal dat elke ghetto gelei moet word deur 'n Judenrat van 24 manlike Jode, wat verantwoordelik sou wees vir die uitvoering van Duitse bevele.  Hierdie bevele het vanaf 1942 die deportasie na uitwissingskampe vergemaklik.  Die Warschau -getto is in November 1940 gestig, en teen die begin van 1941 bevat dit 445,000 mense , die tweede grootste, die Łódź -getto, met ingang van Mei 1940 160,000.  Die inwoners moes betaal vir kos en ander voorrade deur die goedere te verkoop wat hulle kan produseer.  In die ghetto's en dwangarbeidskampe sterf ten minste 'n halfmiljoen aan hongersnood, siektes en swak lewensomstandighede.  Alhoewel die Warschau -getto 30 persent van die stad se bevolking bevat, beslaan dit slegs 2,4 persent van die oppervlakte,  van gemiddeld meer as nege mense per kamer.  Meer as 43 000 inwoners sterf daar in 1941. 
Peter Hayes skryf dat die Duitsers 'n 'Hobbesiaanse wêreld' in Pole geskep het waarin verskillende dele van die bevolking teen mekaar gestamp is.  'n Persepsie onder etniese Pole dat die Jode die Sowjet-inval gesteun het  het bygedra tot die spanning wat Duitsland uitgebuit het, die herverspreiding van Joodse huise en goedere en die omskakeling van sinagoges, skole en hospitale in Joodse gebiede in fasiliteite vir nie-Jode .  Die Duitsers het ernstige strawwe aangekondig vir almal wat Jode help, en Poolse informante (Szmalcowniki) sou wys wie Joods was  tydens die Judenjagd (jag vir die Jode).  Ondanks die gevare het duisende Pole Jode gehelp.  Byna 1 000 is tereggestel omdat hulle dit gedoen het,  en Yad Vashem het meer as 7 000 Pole as regverdig onder die nasies genoem. 
Daar was anti-Joodse pogroms in Pole voor die oorlog, insluitend in ongeveer 100 dorpe tussen 1935 en 1937,  en weer in 1938.  David Cesarani skryf dat Poolse nasionalistiese partye ''n veldtog vir polonisering van die ekonomie en moedig 'n boikot van Joodse ondernemings aan.  Pogroms het tydens die besetting voortgegaan. Tydens die Lviv -pogroms in Lwów, Oos -Pole (later Oekraïne) [m] in Junie en Julie 1941 - was die bevolking 157.490 Pools 99.595 Joods en 49.747 Oekraïens [154 ] - ongeveer 6 000 Jode is op straat vermoor deur die Oekraïense Volksmilitie, gehelp deur Poolse en Oekraïense inwoners.  Joodse vroue is gestroop, geslaan en verkrag.  Daar was ook massaskieterye, heel waarskynlik deur Einsatzgruppe C.  Tydens die Jedwabne -pogrom, op 10 Julie 1941, is 'n groep van 40 Poolse mans wat honderde Jode doodgemaak het, ongeveer 300 lewendig in 'n skuur verbrand.  Volgens Hayes was dit "een van ses-en-sestig gelyktydige sulke aanvalle in die provinsie Suwalki alleen en ongeveer tweehonderd soortgelyke voorvalle in die oostelike provinsies wat deur die Sowjet-geannekseerde geannekseer is". 
Aan die einde van 1941 begin die Duitsers met die bou van uitwissingskampe in Pole: Auschwitz II,  Bełżec,  Chełmno,  Majdanek,  Sobibór,  en Treblinka.  Gaskamers is teen die lente of somer van 1942 geïnstalleer.  Die SS het die meeste ghetto's in die gebied van die algemene regering in 1942–1943 gelikwideer (die Łódź-getto is middel 1944 ontbind),  en hul bevolkings na hierdie kampe gestuur, saam met Jode uit die hele Europa.  [n] Die kampe het aan die plaaslike bevolking werk gegee en goedere op die swart mark gekonfiskeer by Joodse gesinne, wat gedink het dat hulle hervestig word, met hul besittings aangekom het. Volgens Hayes het handelaars in valuta en juweliersware in 1942–1943, net soos prostitute, buite die Treblinka -uitwissingskamp (naby Warskou) 'n winkel opgerig.  Teen die einde van 1942 was die meeste Jode in die gebied van die Algemene Regering dood.  Die Joodse dodetal in die vernietigingskampe was meer as drie miljoen in die algemeen, die meeste Jode is met hul aankoms vergas. 
Invasie van Noorweë en Denemarke
Duitsland het Noorweë en Denemarke binnegeval op 9 April 1940, tydens Operasie Weserübung. Denemarke is so vinnig oorval dat daar geen tyd was om weerstand te vorm nie. Gevolglik het die Deense regering aan bewind gebly en die Duitsers het dit makliker gevind om daardeur te werk. As gevolg hiervan is daar min maatreëls getref teen die Deense Jode voor 1942.  Teen Junie 1940 is Noorweë heeltemal beset.  Einde 1940 is die 1800 Jode van die land uit sekere beroepe verbied, en in 1941 moes alle Jode hul eiendom by die regering registreer.  Op 26 November 1942 is 532 Jode deur polisiebeamptes om vieruur die oggend na die hawe van Oslo geneem, waar hulle aan boord van 'n Duitse skip gegaan het. Uit Duitsland is hulle per goederetrein na Auschwitz gestuur. Volgens Dan Stone het slegs nege die oorlog oorleef. 
Invasie van Frankryk en die Lae Lande
In Mei 1940 val Duitsland Nederland, Luxemburg, België en Frankryk binne. Na die oorgawe van België, is die land regeer deur 'n Duitse militêre goewerneur, Alexander von Falkenhausen, wat anti-Joodse maatreëls ingestel het teen die 90 000 Jode, baie van hulle vlugtelinge uit Duitsland of Oos-Europa.  In Nederland het die Duitsers Arthur Seyss-Inquart geïnstalleer as Rykskommissaris, wat die land se 140 000 Jode begin vervolg het. Jode is uit hul werk gedwing en moes by die regering registreer. In Februarie 1941 het nie-Joodse Nederlandse burgers 'n staking uitgevoer uit protes wat vinnig verpletter is.  Vanaf Julie 1942 is meer as 107 000 Nederlandse Jode gedeporteer, slegs 5 000 het die oorlog oorleef. Die meeste is op 15 Julie 1942 na Auschwitz gestuur, die eerste vervoer van 1 135 Jode wat uit Holland vertrek het na Auschwitz. Tussen 2 Maart en 20 Julie 1943 is 34 313 Jode in 19 transporte na die Sobibór -vernietigingskamp gestuur, waar vermoedelik almal behalwe 18 was vergas by aankoms. 
Frankryk het ongeveer 300 000 Jode, verdeel tussen die Duits-besette noorde en die onbewoonde suidelike gebiede in Vichy, Frankryk (vernoem na die stad Vichy). Die besette streke was onder die beheer van 'n militêre goewerneur, en daar is anti-Joodse maatreëls nie so vinnig ingestel as in die gebiede wat deur Vichy beheer word nie.  In Julie 1940 word die Jode in die dele van Elsas-Lorraine wat aan Duitsland geannekseer is, na Vichy Frankryk verdryf.  Die regering van Vichy Frankryk het anti-Joodse maatreëls in Frans Algerië en die twee Franse protektorate van Tunisië en Marokko ingestel.  Tunisië het 85 000 Jode gehad toe die Duitsers en Italianers in November 1942 daar aankom, na raming is 5 000 Jode onder dwangarbeid onderwerp. 
Die val van Frankryk het in die somer van 1940 aanleiding gegee tot die Madagaskar -plan, toe die Franse Madagaskar in Suidoos -Afrika die fokuspunt geword het van besprekings oor die deportasie van alle Europese Jode daarheen.  Verskeie Poolse, Franse en Britse leiers het die idee in die dertigerjare bespreek, net soos Duitse leiers vanaf 1938.  ​​Adolf Eichmann se kantoor is beveel om die opsie te ondersoek, maar daar is geen bewyse van beplanning tot na die nederlaag van Frankryk nie in Junie 1940.  Die onvermoë van Duitsland om Brittanje te verslaan, iets wat die Duitsers teen September 1940 voor die hand liggend was, het die beweging van Jode oor die see verhinder,  en die ministerie van Buitelandse Sake het die plan in Februarie 1942 laat vaar. 
Invasie van Joego -Slawië en Griekeland
Joegoslavië en Griekeland is in April 1941 binnegeval en voor die einde van die maand oorgegee. Duitsland, Italië en Bulgarye het Griekeland in besettingsgebiede verdeel, maar dit as land nie uitgeskakel nie. Die voor-oorlogse Griekse Joodse bevolking was tussen 72 000 en 77 000. Teen die einde van die oorlog was daar ongeveer 10 000 oor, wat die laagste oorlewingsyfer in die Balkan en onder die laagste in Europa verteenwoordig. 
Joego -Slawië, die tuiste van 80 000 Jode, is in die noorde gesny, streke in die noorde is geannekseer deur Duitsland en Hongarye. Die res van die land is verdeel in die Onafhanklike Staat Kroasië (NDH), 'n Italiaans-Duitse marionetstaat wie se grondgebied bestaan ​​uit Kroasië en Bosnië-Herzegowina, met die Kroaties fascistiese Ustaše-party aan bewind en Duits-besette Serwië, bestuur deur Duitse weermag en polisie -administrateurs  wat die Serviese marionetregering, die regering van nasionale redding, onder leiding van Milan Nedić aangestel het.    In Augustus 1942 is Serwië vry van Jode verklaar,  na die Wehrmacht en die Duitse polisie, bygestaan ​​deur medewerkers van die Nedić-regering en ander soos Zbor, 'n pro-Nazi en pan-Serviër. fascistiese party, het byna die hele bevolking van 17 000 Jode vermoor.   
In die NDH het die Nazi -regime geëis dat die Ustaše antisemitiese rassebeleid aanvaar, Jode vervolg en verskeie konsentrasiekampe oprig. Ante Pavelić en die Ustaše het Nazi -eise aanvaar. Die staat breek weg van die Nazi -antisemitiese beleid deur ere -Ariese burgerskap, en dus vryheid van vervolging, te belowe aan Jode wat bereid was om by te dra tot die "Kroatiese saak". Marcus Tanner verklaar dat die "SS gekla het dat ten minste 5 000 Jode nog in die NDH geleef het en dat duisende ander geëmigreer het deur 'n ere -Ariese status te koop".  Nevenko Bartulin beweer egter dat slegs 100 Jode van die totale Joodse bevolking van die NDH die wettige status van Ariese burgers bereik het, 500 insluitend hul gesinne. In beide gevalle is 'n relatief klein deel uit 'n Joodse bevolking van 37 000.  Einde April 1941 het die Ustaše vereis dat alle Jode kentekens dra, tipies 'n geel Dawidster.  Die Ustaše het in Oktober 1941 beslag gelê op Joodse eiendom.  Gedurende dieselfde tyd as hul vervolging van Serwiërs en Roma, het die Ustaše aan die Holocaust deelgeneem en die meerderheid van die land se Jode  die Verenigde State van Amerika doodgemaak  Memorial Museum skat dat 30 148 Jode vermoor is.  Volgens Jozo Tomasevich was die Joodse gemeenskap in Zagreb die enigste wat uit 115 Joodse godsdienstige gemeenskappe in Joego -Slawië in 1939–1940 oorleef het. 
In die Bulgaarse geannekseerde gebiede van Masedonië en Thracië, op versoek van die Duitse owerhede, het die Bulgare die hele Joodse bevolking, ongeveer 12 000 Jode, aan die militêre owerhede oorgegee. 
Duitsland het die Sowjetunie op 22 Junie 1941 binnegeval, 'n dag wat Timothy Snyder 'een van die belangrikste dae in die geskiedenis van Europa genoem het. Die begin van 'n ramp wat beskrywing weerstaan'.  Duitse propaganda het die konflik uitgebeeld as 'n ideologiese oorlog tussen Duitse Nasionaal -Sosialisme en Joodse Bolsjewisme, en as 'n rasseoorlog tussen die Duitsers en die Jode, Romani en Slawiërs Untermenschen ("submense").  Die oorlog is gedryf deur die behoefte aan hulpbronne, insluitend, volgens David Cesarani, landbougrond om Duitsland te voed, natuurlike hulpbronne vir die Duitse nywerheid en beheer oor die grootste olievelde van Europa. 
Tussen die vroeë herfs 1941 en die laat lente 1942, skryf Jürgen Matthäus, was 2 miljoen van die 3,5 miljoen Sowjet -krygsgevangenes wat deur die Wehrmacht gevang is, tereggestel of is hulle aan verwaarlosing en mishandeling dood. Teen 1944 was die Sowjet -dodetal minstens 20 miljoen. 
Namate Duitse troepe gevorder het, is die massaskiet van "anti-Duitse elemente", net soos in Pole, aan die Einsatzgruppen, hierdie keer onder bevel van Reinhard Heydrich.  Die punt van die aanvalle was om die plaaslike leierskap van die Kommunistiese Party en dus die staat, insluitend "Jode in die party en staatsdiens", en enige "radikale elemente" te vernietig. [o] Cesarani skryf dat die moord op Jode op hierdie stadium 'n 'subset' van hierdie aktiwiteite was. 
Gewoonlik trek die slagoffers hul waardevolle besittings uit en gee tou langs 'n sloot om geskiet te word, of hulle sal gedwing word om in die sloot te klim, op 'n onderste laag lyke te lê en wag om doodgemaak te word.  Laasgenoemde was bekend as Sardinenpackung ("verpakking van sardientjies"), 'n metode wat na bewering deur die SS -offisier Friedrich Jeckeln begin is. 
Volgens Wolfram Wette het die Duitse weermag as omstanders, fotograwe en aktiewe skieters aan hierdie skietery deelgeneem.  In Litaue, Letland en Wes -Oekraïne was die inwoners diep betrokke Letse en Litause eenhede het deelgeneem aan die moord op Jode in Wit -Rusland, en in die suide het Oekraïners ongeveer 24.000 Jode doodgemaak. Sommige Oekraïners het na Pole gegaan om as wagte in die kampe te dien. 
Einsatzgruppe A het met die Army Group North in die Baltiese state (Estland, Letland en Litaue) aangekom Einsatzgruppe B in Wit -Rusland met Army Group Center Einsatzgruppe C in die Oekraïne met Army Group South en Einsatzgruppe D het met die 11de leër verder suid na die Oekraïne gegaan.  Elke Einsatzgruppe het ongeveer 600–1,000 mans getel, met 'n paar vroue in administratiewe rolle.  Reis met nege Duitse Orde-polisiebataljons en drie eenhede van die Waffen-SS,  Einsatzgruppen en hul plaaslike medewerkers het teen die winter van 1941–1942 byna 500 000 mense vermoor. Teen die einde van die oorlog het hulle ongeveer twee miljoen mense doodgemaak, waaronder ongeveer 1,3 miljoen Jode en tot 'n kwartmiljoen Roma. 
Opmerklike slagtings sluit in die Ponêre bloedbad van Julie 1941 naby Vilnius (Sowjet-Litaue), waarin Einsatgruppe B en Litause medewerkers 72 000 Jode en 8 000 nie-Joodse Litauers en Pole geskiet het.  In die Kamianets-Podilskyi-bloedbad (Sowjet-Oekraïne) is bykans 24 000 Jode tussen 27 en 30 Augustus 1941 dood.  Die grootste bloedbad was by 'n kloof genaamd Babi Yar buite Kiev (ook Sowjet-Oekraïne), waar 33,771 Jode is op 29–30 September 1941 doodgemaak.   Die Duitsers het gedurende die oorlog die kloof gebruik vir massamoorde, tot 100 000 mense is moontlik daar doodgemaak. 
Aanvanklik het die Einsatzgruppen was gerig op die manlike Joodse intelligentsia, gedefinieer as manlike Jode tussen 15 en 60 jaar wat vir die staat en in sekere beroepe gewerk het. Die kommando's beskryf hulle as 'Bolsjewistiese funksionarisse' en dergelike. Vanaf Augustus 1941 het hulle ook vroue en kinders begin vermoor.  Christopher Browning berig dat die SS Kavalerie Brigade op 1 Augustus 1941 'n bevel aan sy eenhede gegee het: "Eksplisiete bevel van RF-SS [Heinrich Himmler, Reichsführer-SS]. Alle Jode moet geskiet word. Ry die vroulike Jode in die moerasse. " 
Twee jaar later, in 'n toespraak op 6 Oktober 1943 aan partyleiers, het Heinrich Himmler gesê dat hy beveel het dat vroue en kinders geskiet word, maar volgens Peter Longerich en Christian Gerlach het die moord op vroue en kinders op verskillende tye op verskillende gebiede begin , dui op plaaslike invloed. 
Geskiedkundiges is dit eens dat daar tussen die lente en herfs van 1941 'n 'geleidelike radikalisering' was van wat Longerich Duitsland noem Judenpolitik, maar hulle verskil oor die vraag of 'n besluit -Führerentscheidung (Führer se besluit) - om die Europese Jode te vermoor, is op hierdie stadium geneem.  [p] Volgens Browning, wat in 2004 geskryf het, sê die meeste historici dat daar geen bevel was om al die Sowjet -Jode voor die inval van die Sowjetunie te beveg nie.  Longerich het in 2010 geskryf dat die geleidelike toename in brutaliteit en getalle wat tussen Julie en September 1941 vermoor is, dui daarop dat daar "geen spesifieke volgorde" was nie. Dit was eerder 'n kwessie van '' 'n proses van toenemend radikale interpretasie van bevele ''. 
Duitsland het die eerste keer konsentrasiekampe gebruik as terreur en as onwettige opsluiting van politieke teenstanders.  Groot getalle Jode is eers daarna gestuur Kristallnacht in November 1938.  Nadat die oorlog in 1939 uitgebreek het, is nuwe kampe opgerig, baie buite Duitsland in die besette Europa.  Die meeste krygsgevangenes van die kampe was nie Duitsers nie, maar het behoort aan lande onder Duitse besetting. 
Na 1942 kom die ekonomiese funksie van die kampe, voorheen sekondêr tot hul straf- en terreurfunksies, sterk na vore. Dwangarbeid van kampgevangenes het alledaags geword.  Die wagte het baie meer brutaal geword, en die sterftesyfer het toegeneem namate die wagte nie net gevangenes geslaan en verhonger het nie, maar hulle meer gereeld vermoor het.  Vernichtung durch Arbeit ("uitwissing deur arbeid") was 'n polisiekamp wat gevangenes letterlik doodgemaak het of tot fisiese uitputting, op watter stadium hulle vergas of geskiet sou word.  Die Duitsers beraam die gemiddelde lewensduur van die gevangene in 'n konsentrasiekamp op drie maande, as gevolg van gebrek aan voedsel en klere, konstante epidemies en gereelde strawwe vir die geringste oortredings.  Die verskuiwings was lank en het dikwels blootstelling aan gevaarlike materiaal behels. 
Vervoer na en tussen kampe is dikwels uitgevoer in geslote vragmotors met min lug of water, lang vertragings en gevangenes styf gepak.  In die middel van 1942 het werkkampe begin wat vereis dat pasgemaakte gevangenes vier weke in kwarantyn geplaas moes word.  Gevangenes het gekleurde driehoeke op hul uniforms gedra, die kleur dui die rede vir hul opsluiting aan. Rooi was 'n politieke gevangene, Jehovah se Getuies het pers driehoeke, 'asosiale' en misdadigers swart en groen gedra, en gay mans het pienk gedra.  Jode het twee geel driehoeke gedra, onder mekaar om 'n sespuntige ster te vorm.  Gevangenes in Auschwitz is met aankoms getatoeëer met 'n identifikasienommer. 
Volgens Dan Stone was die moord op Jode in Roemenië 'in wese 'n onafhanklike onderneming'.  Roemenië het in Mei en Junie 1940 anti-Joodse maatreëls ingestel as deel van sy pogings tot 'n alliansie met Duitsland. Teen Maart 1941 het alle Jode hul werk verloor en hul eiendom gekonfiskeer.  In Junie 1941 sluit Roemenië by Duitsland aan by sy inval in die Sowjetunie. 
Duisende Jode is in Januarie en Junie 1941 in die Boekarest -pogrom en Iași -pogrom vermoor.  Volgens 'n verslag van 2004 deur Tuvia Friling en ander, het tot 14,850 Jode gesterf tydens die Iași -pogrom.  Die Roemeense weermag het tot 25 000 Jode doodgemaak tydens die bloedbad in Odessa tussen 18 Oktober 1941 en Maart 1942, bygestaan ​​deur gendarmes en die polisie.  In Julie 1941 het Mihai Antonescu, die adjunk -premier van Roemenië, gesê dat dit tyd is vir "totale etniese suiwering, vir 'n hersiening van die nasionale lewe en om ons ras te suiwer van al die elemente wat vreemd is vir sy siel, wat gegroei soos maretak en ons toekoms verduister. "  Roemenië het konsentrasiekampe in Transnistrië opgerig, na berig word uiters brutaal, waar 154 000–170 000 Jode van 1941 tot 1943 gedeporteer is. 
Bulgarye, Slowakye en Hongarye
Bulgarye het anti-Joodse maatreëls tussen 1940 en 1943 ingestel (vereiste om 'n geel ster te dra, beperkings op die besit van telefone of radio's, ensovoorts).  Dit het Thracië en Masedonië geannekseer, en het in Februarie 1943 ingestem tot 'n eis van Duitsland dat dit 20 000 Jode na die vernietigingskamp Treblinka moet deporteer. Al 11 000 Jode uit die geannekseerde gebiede is na hul dood gestuur en planne is gemaak om 6 000–8 000 Bulgaarse Jode uit Sofia te deporteer om die kwota te bereik.  Toe dit openbaar word, protesteer die Ortodokse Kerk en baie Bulgare, en koning Boris III kanselleer die planne.  In plaas daarvan is Jode inheems aan Bulgarye na die provinsies gestuur. 
Stone skryf dat Slowakye, onder leiding van die Rooms -Katolieke priester Jozef Tiso (president van die Slowaakse staat, 1939–1945), 'een van die lojaalste van die samewerkende regimes' was. Dit het in 1938 op eie inisiatief 7.500 Jode gedeporteer, wat in 1940 anti-Joodse maatreëls ingestel het en teen die herfs van 1942 ongeveer 60.000 Jode na Pole gedeporteer het. Nog 2 396 is gedeporteer en 2 257 is daardie herfs tydens 'n opstand gedood, en 13 500 is tussen Oktober 1944 en Maart 1945 gedeporteer.  Volgens Stone was "die Holocaust in Slowakye veel meer as 'n Duitse projek, selfs al is dit uitgevoer in die konteks van 'n 'marionet' -toestand. " 
Alhoewel Hongarye Jode wat nie burgers was nie, in 1941 uit die nuut geannekseerde lande verdryf het, het dit die meeste van sy Jode  nie gedeporteer tot die Duitse inval in Hongarye in Maart 1944. Tussen 15 Mei en begin Julie 1944 is 437,000 Jode gedeporteer, meestal na Auschwitz, waar die meeste van hulle vergas is, was daar vier vervoer per dag, elk met 3000 mense.  In Boedapest in Oktober en November 1944 het die Hongaarse pylkruis 50 000 Jode gedwing om na die Oostenrykse grens te marsjeer as deel van 'n ooreenkoms met Duitsland om dwangarbeid te verskaf. Soveel sterf dat die optogte gestop is. 
Italië het antisemitiese maatreëls ingestel, maar daar was minder antisemitisme as in Duitsland, en die lande wat deur die Italiaanse besette was, was oor die algemeen veiliger vir Jode as dié wat deur Duitsland beset was.  Die meeste Italiaanse Jode, meer as 40 000, het die Holocaust oorleef.  In September 1943 beset Duitsland die noordelike en sentrale gebiede van Italië en stig 'n fascistiese marionetstaat, die Republica Sociale Italiana of Salò Republic.  Beamptes van RSHA IV B4, 'n Gestapo-eenheid, het begin om Jode na Auschwitz-Birkenau te deporteer.  Die eerste groep van 1 034 Jode wat op 23 Oktober 1943 uit Rome aangekom het, is 839 vergas.  Altesaam 8500 Jode is gedeporteer.  Verskeie dwangarbeidskampe vir Jode is gestig in die Italiaanse beheerde Libië, byna 2600 Libiese Jode is na kampe gestuur, waar 562 gesterf het. 
In Finland is die regering in 1942 onder druk geplaas om sy 150–200 nie-Finse Jode aan Duitsland te oorhandig. Na teenkanting van sowel die regering as die publiek, is agt nie-Finse Jode laat 1942 gedeporteer, maar slegs een het die oorlog oorleef.  Japan het min antisemitisme in sy samelewing en het nie Jode vervolg in die meeste gebiede wat dit beheer het nie. Jode in Sjanghai was beperk, maar ten spyte van Duitse druk is hulle nie doodgemaak nie. 
Pearl Harbor, Duitsland, verklaar oorlog teen die Verenigde State
Op 7 Desember 1941 het Japannese vliegtuie Pearl Harbor, 'n Amerikaanse vlootbasis in Honolulu, Hawaii, aangeval en 2.403 Amerikaners doodgemaak. Die volgende dag verklaar die Verenigde State oorlog teen Japan, en op 11 Desember verklaar Duitsland oorlog teen die Verenigde State.  Volgens Deborah Dwork en Robert Jan van Pelt het Hitler Amerikaanse Jode, wat volgens hom almal magtig was, vertrou om die Verenigde State uit die oorlog te hou in die belang van Duitse Jode. Toe Amerika oorlog verklaar het, het hy die Jode die skuld gegee. 
Byna drie jaar tevore, op 30 Januarie 1939, het Hitler aan die Reichstag gesê: 'as die internasionale Joodse finansiers in en buite Europa daarin sou slaag om die nasies weer in 'n wêreldoorlog te dompel, dan sal die gevolg nie die bolsjewisme van die aarde wees nie , en dus 'n oorwinning van die Jood, maar die vernietiging van die Joodse ras in Europa! "  Volgens die mening van Christian Gerlach het Hitler "sy beginselbesluit" aangekondig om die Jode op of omstreeks 12 Desember 1941, een dag na sy oorlogsverklaring, uit te wis. Op daardie dag het Hitler 'n toespraak in sy woonstel by die Rykskanselier gehou aan senior leiers van die Nazi -party: die Reichsleiter en die Gauleiter.  Die volgende dag het Joseph Goebbels, die Minister van Propaganda van die Ryk, in sy dagboek opgemerk:
Wat die Joodse vraag betref, is die Führer vasbeslote om die tafel skoon te maak. Hy het die Jode gewaarsku dat as hulle nog 'n wêreldoorlog sou veroorsaak, dit tot hul vernietiging sou lei. Dit was nie leë woorde nie. Nou het die wêreldoorlog aangebreek. Die vernietiging van die Jode moet die noodsaaklike gevolg daarvan wees. Ons kan nie sentimenteel daaroor wees nie. [s]
Christopher Browning voer aan dat Hitler tydens die Rykskanseliersvergadering geen bevel gegee het nie, maar het duidelik gemaak dat hy bedoel het dat sy waarskuwing aan die Jode uit 1939 letterlik opgevat moes word, en hy het aan partyleiers beduie dat hulle gepaste bevele aan ander kon gee.  Volgens Gerlach, 'n ongeïdentifiseerde voormalige Duitser Sicherheitsdienst offisier skryf in 'n verslag in 1944, nadat hy na Switserland gegaan het: 'Nadat Amerika die oorlog betree het, het die uitwissing (Ausrottung) van alle Europese Jode is op bevel van die Führer geïnisieer. "
Vier dae na Hitler se ontmoeting met partyleiers, het Hans Frank, goewerneur-generaal van die algemene regering in die besette Pole, wat by die vergadering was, met distriksgoewerneurs gepraat: "Ons moet 'n einde maak aan die Jode. Ek sal in beginsel voortgaan slegs met die veronderstelling dat hulle sal verdwyn. Hulle moet gaan. "  [t] Op 18 Desember 1941 het Hitler en Himmler 'n vergadering gehou waarna Himmler in sy afspraakboek verwys as "Juden frage | as Partisanen auszurotten"(" Joodse vraag / om as partydige uitgewis te word "). Browning interpreteer dit as 'n vergadering om te bespreek hoe om die moord te regverdig en te praat. 
Wannsee -konferensie (20 Januarie 1942)
SS-Obergruppenführer Reinhard Heydrich, hoof van die Reich Security Head Office (RSHA), het wat op 20 Januarie 1942 bekend gestaan ​​het as die Wannsee -konferensie byeengeroep by Am Großen Wannsee 56–58, 'n villa in die voorstad van Wannsee in Berlyn.  Die vergadering was op 9 Desember 1941 geskeduleer, en uitnodigings is tussen 29 November en 1 Desember  gestuur, maar op 8 Desember is dit onbepaald uitgestel, waarskynlik as gevolg van Pearl Harbor.  Op 8 Januarie stuur Heydrich weer notas uit, hierdie keer wat 20 Januarie voorgestel word. 
Die 15 mans wat by Wannsee teenwoordig was, was Heydrich, SS -luitenant -kolonel Adolf Eichmann, hoof van die hoofkantoor van die Reichsveiligheid, Referat IV B4 ("Joodse sake"), SS -generaal -majoor Heinrich Müller, hoof van RSHA -afdeling IV (die Gestapo) en ander SS en partye leiers. [u] Volgens Browning het agt van die 15 doktorsgrade gehad: "Dit was dus nie 'n flou skare wat nie kon begryp wat vir hulle gesê sou word nie."  Dertig afskrifte van die notule, die Wannsee -protokol, is gemaak. Kopie nr. 16 is in Maart 1947 deur Amerikaanse aanklaers in 'n Duitse ministerie van buitelandse sake gevind.  Volgens Eichmann se latere getuienis is die notule geskryf deur Eichmann en met die opskrif "Top Secret" geskryf, in "eufemistiese taal". 
Bespreek planne vir 'n "finale oplossing vir die Joodse vraag" ("Endlösung der Judenfrage"), en 'n" finale oplossing vir die Joodse vraag in Europa "("Endlösung der europäischen Judenfrage"),  is die konferensie gehou om pogings en beleid te koördineer ("Parallelisierung der Linienführung"), en om te verseker dat die gesag by Heydrich berus. Daar was bespreking oor die vraag of die Duitser ingesluit moet word Misklinge (half-Jode).  Heydrich het aan die vergadering gesê: "'n Ander moontlike oplossing vir die probleem het nou die plek van emigrasie ingeneem, naamlik die ontruiming van die Jode na die Ooste, op voorwaarde dat die Führer vooraf die nodige goedkeuring gee."  Hy vervolg:
Onder die regte leiding, in die loop van die finale oplossing, moet die Jode toegewys word vir geskikte arbeid in die Ooste. Moedige Jode, geskei volgens geslag, sal in groot werkkolomme na hierdie gebiede geneem word vir werk op paaie, in die loop waarvan aksie ongetwyfeld deur 'n natuurlike oorsaak uit die weg geruim sal word.
Die moontlike laaste oorblyfsel sal, aangesien dit ongetwyfeld uit die mees weerstandbiedende gedeelte sal bestaan, dienooreenkomstig behandel moet word, want dit is die produk van natuurlike seleksie en sou, as dit vrygelaat word, dien as die saad van 'n nuwe Joodse herlewing. (Sien die ervaring van die geskiedenis.)
In die loop van die praktiese uitvoering van die Finale Oplossing, word Europa van wes na oos deurkam. Duitsland, insluitend die protektoraat Bohemen en Morawië, sal eers hanteer moet word weens die behuisingsprobleem en bykomende sosiale en politieke noodsaaklikhede.
Die ontruimde Jode sal eers, groep vir groep, na sogenaamde transito-ghetto's gestuur word, waarvandaan hulle na die Ooste vervoer sal word. 
Die ontruimings is as voorlopig beskou ("Ausweichmöglichkeiten").  [w] Die finale oplossing sou die 11 miljoen Jode wat woon in gebiede wat beheer word deur Duitsland en elders in Europa, insluitend Brittanje, Ierland, Switserland, Turkye, Swede, Portugal, Spanje en Hongarye, insluit", afhanklik van militêre ontwikkelings ".  Volgens Longerich sou" die Jode deur 'n kombinasie van dwangarbeid en massamoord vernietig word. "
Aan die einde van 1941 in die besette Pole het die Duitsers begin om bykomende kampe te bou of bestaande kampe uit te brei. Auschwitz is byvoorbeeld in Oktober 1941 uitgebrei deur Auschwitz II-Birkenau 'n paar kilometer verder te bou.  Teen die lente of somer van 1942 is gaskamers in hierdie nuwe fasiliteite geïnstalleer, behalwe Chełmno, wat gaswaens gebruik het.
(alle Auschwitz -kampe
bevat 960 000 Jode) [x] 4 [j] Oktober 1941
(gebou as krygsgevangenekamp)  c. 20 Maart 1942  [z] 
Bełżec Bełżec 600,000  N. 1 Nov 1941  17 Maart 1942  
Chełmno Chełmno nad Nerem 320,000  N. 8 Desember 1941  
Majdanek Lublin 78,000  N. 7 Oktober 1941
(gebou as krygsgevangenekamp)  Okt 1942  
Sobibór Sobibór 250,000  N. Feb 1942  Mei 1942  
Treblinka Treblinka 870,000  N. Mei 1942  23 Julie 1942  
Ander kampe wat soms as uitwissingskampe beskryf word, sluit in Maly Trostinets naby Minsk in die besette Sowjetunie, waar vermoedelik 65 000 gesterf het, meestal deur skietery, maar ook in gaswaens  Mauthausen in Oostenryk  Stutthof, naby Gdańsk, Pole [ 305] en Sachsenhausen en Ravensbrück in Duitsland. 
Chełmno, slegs met gaswaens, het sy oorsprong in die Aktion T4 -genadedoodsprogram.  In Desember 1939 en Januarie 1940 is gaswaens met gassilinders en 'n verseëlde kompartement gebruik om gestremdes in die besette Pole te vermoor.  Terwyl die massaskietery in Rusland voortgeduur het, het Himmler en sy ondergeskiktes in die veld gevrees dat die moorde sielkundige probleme vir die SS veroorsaak,  en begin soek na meer doeltreffende metodes. In Desember 1941 is soortgelyke bakkies, wat uitlaatgasse eerder as gas gebruik het, in die kamp by Chełmno ingebring,  Die slagoffers is versmoor terwyl hulle na voorbereide begraafplase in die nabygeleë woude gery is.  Die bakkies is ook in die besette Sowjetunie gebruik, byvoorbeeld in kleiner skoonmaakaksies in die Minsk -getto,  en in Joego -Slawië.  Blykbaar, soos met die massaskietery, het die bakkies emosionele probleme vir die bestuurders veroorsaak, en die klein aantal slagoffers wat die bakkies kon hanteer, het hulle ondoeltreffend gemaak. 
Christian Gerlach skryf dat meer as drie miljoen Jode in 1942 vermoor is, die jaar wat 'die hoogtepunt' van die massamoord was.  Minstens 1,4 miljoen hiervan was in die algemene regering van Pole.  Slagoffers het gewoonlik met die goederetrein by die vernietigingskampe aangekom.  Byna alle aankomste in Bełżec, Sobibór en Treblinka is direk na die gaskamers gestuur,  met individue wat soms gekies is om dooie werkers te vervang.  By Auschwitz is ongeveer 20 persent van die Jode gekies om te werk.  Diegene wat gekies is vir die dood in alle kampe, is aangesê om uit te trek en hul waardevolle besittings aan kampwerkers te oorhandig.  Hulle is toe kaal in die gaskamers opgegooi. Om paniek te voorkom, is hulle meegedeel dat die gaskamers 'n stort is of 'n slukkamer is. 
By Auschwitz, nadat die kamers gevul is, is die deure gesluit en korrels van Zyklon-B deur die vents in die kamers geval,  wat giftige blousuur vrystel.  Die wat binne-in gesterf het binne 20 minute, die spoed van die dood hang af van hoe naby die gevangene aan 'n gasopening was, volgens die kommandant Rudolf Höss, wat beraam het dat ongeveer 'n derde van die slagoffers onmiddellik gesterf het.  Johann Kremer, 'n SS -dokter wat toesig gehou het oor die gasse, getuig dat: "Skreeu en gil van die slagoffers kan deur die opening gehoor word en dit was duidelik dat hulle om hul lewens geveg het."  Die gas is daarna uitgepomp, en die Sonderkommando - werkgroepe van meestal Joodse gevangenes - het die lyke uitgevoer, goue vulsels onttrek, vroue se hare afgesny en juweliersware, kunsmatige ledemate en glase verwyder.  By Auschwitz is die lyke eers in diep putte begrawe en met kalk bedek, maar tussen September en November 1942 is op bevel van Himmler 100 000 liggame opgegrawe en verbrand. Vroeg in 1943 is nuwe gaskamers en krematoria gebou om die getalle te akkommodeer. 
Bełżec, Sobibór en Treblinka het bekend geword as die Operation Reinhard -kampe, vernoem na die Duitse plan om die Jode in die gebied van die algemene regering van die besette Pole te vermoor.  Tussen Maart 1942 en November 1943 is ongeveer 1,526,500 Jode in hierdie drie kampe in gaskamers vergas met koolstofmonoksied uit die uitlaatgasse van stilstaande dieselenjins. Goue vulsels is voor die begrafnis uit die lyke gehaal, maar anders as in Auschwitz is die vroue se hare voor die dood afgesny. By die Treblinka, om die slagoffers te kalmeer, het die aankomsplatform soos 'n treinstasie gelyk, met 'n valse horlosie.  Die meeste van die slagoffers by hierdie drie kampe is eers in kuipe begrawe. Vanaf middel 1942, as deel van Sonderaktion 1005, is gevangenes in Auschwitz, Chelmno, Bełżec, Sobibór en Treblinka gedwing om liggame wat begrawe is op te grawe en te verbrand, deels om die bewyse te verberg, en deels weens die verskriklike reuk wat die kampe deurdring en 'n vrees dat die drinkwater besoedel sou raak.  Die lyke — 700 000 in Treblinka — is in oop vuurputte op hout verbrand en die oorblywende bene in poeier vergruis. 
Daar was bykans geen weerstand in die ghetto's in Pole tot einde 1942.  Raul Hilberg het hiervoor verantwoording gedoen deur die geskiedenis van Joodse vervolging op te roep: nakoming kan die situasie verhoed totdat die aanslag verdwyn het.  Timothy Snyder het opgemerk dat eers gedurende die drie maande na die deportasies van Julie - September 1942 ooreenkoms bereik is oor die behoefte aan gewapende verset. 
Verskeie versetsgroepe is gestig, soos die Jewish Combat Organization (ŻOB) en Jewish Military Union (ŻZW) in die Warskou Ghetto en die United Partisan Organization in Vilna.  Meer as 100 opstande en opstande het plaasgevind in ten minste 19 ghetto's en elders in Oos -Europa. Die bekendste is die Warskou Ghetto -opstand in April 1943, toe die Duitsers opdaag om die oorblywende inwoners na uitwissingskampe te stuur. Hulle moes op 19 April terugtrek van die ŻOB- en ŻZW -vegters, en keer later die dag terug onder bevel van SS -generaal Jürgen Stroop (skrywer van die Stroop -verslag oor die opstand).  Ongeveer 1 000 swak gewapende vegters het die SS vier weke lank weggehou.  Poolse en Joodse verslae verklaar dat honderde of duisende Duitsers vermoor is,  terwyl die Duitsers 16 sterftes aangemeld het.  Die Duitsers het gesê dat 14,000 Jode doodgemaak is - 7000 tydens die gevegte en 7000 na Treblinka  gestuur is - en tussen 53,000  en 56,000 gedeporteer.  Volgens Gwardia Ludowa, 'n Poolse versetskoerant, in Mei 1943:
Van agter die skerm van rook en vuur, waarin die geledere van strydende Joodse partisane sterf, word die legende van die uitsonderlike vegeienskappe van die Duitsers ondermyn. . Die strydende Jode het vir ons die belangrikste gewen: die waarheid oor die swakhede van die Duitsers. 
Tydens 'n opstand in Treblinka op 2 Augustus 1943 het gevangenes vyf of ses wagte vermoor en kampgeboue aan die brand gesteek wat verskeie mense kon ontsnap.  In die Białystok -getto op 16 Augustus het Joodse opstandelinge vyf dae lank geveg toe die Duitsers massa -deportasies aangekondig het.  Op 14 Oktober het Joodse gevangenes in Sobibór probeer ontsnap en 11 SS -offisiere, sowel as twee of drie Oekraïense en Volksdeutsche wagte. Volgens Yitzhak Arad was dit die grootste aantal SS -offisiere wat in 'n enkele opstand dood is.  Ongeveer 300 gevangenes het ontsnap (uit 600 in die hoofkamp), maar 100 is herower en geskiet.  Op 7 Oktober 1944 het 300 Joodse lede, meestal Grieks of Hongaars, van die Sonderkommando in Auschwitz verneem dat hulle op die punt staan ​​om doodgemaak te word, en het 'n opstand opgevlam en krematorium IV opgeblaas.  Drie SS -offisiere is dood.  Die Sonderkommando by krematorium II het hul Oberkapo in 'n oond toe hulle die rumoer hoor, omdat hulle glo dat 'n kampopstand begin het.  Teen die tyd dat die SS weer beheer gekry het, het 451 lede van die Sonderkommando was dood 212 oorleef. 
Ramings van Joodse deelname aan partydige eenhede in Europa wissel van 20 000 tot 100 000.  In die besette Poolse en Sowjet -gebiede het duisende Jode in die moerasse of woude gevlug en by die partisane aangesluit,  hoewel die partydige bewegings hulle nie altyd verwelkom het nie.  Na raming het 20 000 tot 30 000 by die Sowjet -partydige beweging aangesluit.  Een van die beroemde Joodse groepe was die Bielski -partisane in Wit -Rusland, onder leiding van die Bielski -broers.  Jode het ook by Poolse magte aangesluit, insluitend die Tuisleër. Volgens Timothy Snyder het "meer Jode geveg in die Warskou -opstand van Augustus 1944 as in die Warskou Ghetto -opstand van April 1943."  [aa]
Poolse weerstand en vloei van inligting
Die Poolse regering in ballingskap in Londen het vanaf 1940 inligting ontvang oor die uitwissingskamp in Auschwitz van die Poolse leierskap in Warskou, en teen Augustus 1942 was daar ''n voortdurende vloei van inligting van en na Pole', aldus Michael Fleming.  Dit was in groot mate te danke aan kaptein Witold Pilecki van die Poolse Huisleër, wat in September 1940 na die kamp gestuur is nadat hy hom in Warskou gearresteer het. 'N Gevangene totdat hy in April 1943 ontsnap het, was sy missie om 'n weerstandsbeweging (ZOW) op te rig, voor te berei om die kamp oor te neem en inligting uit te smokkel. 
Op 6 Januarie 1942 het die Sowjet-minister van Buitelandse Sake, Vjatsjeslav Molotof, diplomatieke notas oor Duitse gruweldade uitgestuur, gebaseer op berigte oor massagrafte en liggame wat in die gebiede wat die Rooi Leër bevry het, verskyn, asook getuienisverslae uit gebiede wat deur die Duitsers beset is .  Volgens Fleming is Londen in Mei en Junie 1942 in kennis gestel van die uitwissingskampe in Chełmno, Sobibór en Bełzėc.  Szlama Ber Winer het in Februarie uit Chełmno ontsnap en inligting aan die Oneg Shabbat -groep in die Warschau -getto oorgedra  sy verslag was onder sy skuilnaam bekend as die Grojanowski -verslag.  Ook in 1942 stuur Jan Karski inligting aan die Geallieerdes nadat hy twee keer in die Warschau -getto gesmokkel is.  Deur c. Julie 1942 het Poolse leiers in Warskou verneem van die massamoord op Jode in Auschwitz. [ab] Die Poolse ministerie van binnelandse sake het 'n verslag opgestel, Sprawozdanie 6/42,  wat aan die einde gesê het:
Daar is verskillende uitvoeringsmetodes. Mense word geskiet deur vuurpeloton, doodgemaak deur 'n "lughamer" /Hammerluft /en deur gas in spesiale gaskamers vergiftig. Gevangenes wat deur die Gestapo ter dood veroordeel word, word volgens die eerste twee metodes vermoor. Die derde metode, die gaskamer, word gebruik vir diegene wat siek is of nie in staat is om werk te neem nie, en veral vir die doel /Sowjet -krygsgevangenes, en onlangs Jode /. 
Sprawozdanie 6/42 het op 12 November 1942 Londen bereik, waar dit in Engels vertaal is om deel te word van 'n verslag van 108 bladsye, "Report on Conditions in Poland", waarop die datum 27 November 1942 met die hand geskryf is. Hierdie verslag is gestuur na die Poolse ambassade in Washington, DC  Op 10 Desember 1942 het die Poolse minister van buitelandse sake, Edward Raczyński, die jong Verenigde Nasies toegespreek oor die moorde wat die adres met die titel versprei is Die massa -uitwissing van Jode in Duits -besette Pole. Hy het hulle vertel van die gebruik van gifgas oor Treblinka, Bełżec en Sobibór dat die Poolse ondergrondse as vernietigingskampe na hulle verwys het en dat tienduisende Jode in Maart en April 1942 in Bełżec vermoor is.  Een uit drie Jode in Pole was reeds dood, het hy geraam, uit 'n bevolking van 3.130.000.  Die adres van Raczyński is gedek deur die New York Times en Die tye van Londen. Winston Churchill het dit ontvang, en Anthony Eden het dit aan die Britse kabinet voorgehou. Op 17 Desember 1942 het 11 geallieerdes die gesamentlike verklaring deur lede van die Verenigde Nasies uitgereik waarin hulle die 'bestial policy of cold-blood útroeiing' veroordeel. 
Die Britse en Amerikaanse regerings was huiwerig om die intelligensie wat hulle ontvang het, bekend te maak. 'N Memorandum van die BBC Hungarian Service, geskryf deur Carlile Macartney, het in 1942 gesê:' Ons moet glad nie die Jode noem nie. ' Die Britse regering was van mening dat die antisemitisme van die Hongaarse mense die Geallieerdes sou laat wantrou as die geallieerde uitsendings op die Jode fokus.  In die Verenigde State, waar antisemitisme en isolationisme algemeen was, was die regering ook bang dat die oorlog in 'n oorlog oor die Jode verander word.  Alhoewel regerings en die Duitse publiek blykbaar te begryp het wat met die Jode gebeur, blyk dit dat die Jode dit nie self gedoen het nie. Volgens Saul Friedländer dui "[ramings] wat Jode uit die hele besette Europa nagelaat het aan dat die slagoffers, in teenstelling met groot dele van die omliggende samelewing, nie verstaan ​​wat uiteindelik vir hulle voorlê nie." In Wes -Europa, skryf hy, het die Joodse gemeenskappe nie daarin geslaag om die inligting saam te voeg nie, terwyl hulle in Oos -Europa nie kon aanvaar dat die verhale wat hulle van elders gehoor het, ook op hulle sou geld nie. 
Die Holocaust in Hongarye
Teen 1943 was dit duidelik aan die leiding van die weermag dat Duitsland die oorlog verloor.  Spoorversendings van Jode arriveer nog gereeld uit Wes- en Suid -Europa by die uitwissingskampe.  Die versending van Jode het voorrang op die Duitse spoorweë gehad bo alles behalwe die behoeftes van die weermag, en het voortgegaan selfs in die lig van die steeds erger militêre situasie aan die einde van 1942.  Weermagleiers en ekonomiese bestuurders het gekla oor hierdie afleiding van hulpbronne en die moord op geskoolde Joodse werkers,  maar Nazi -leiers het ideologiese imperatiewe bo ekonomiese oorwegings beoordeel. 
Die massamoord bereik 'n "woes" tempo in 1944  toe Auschwitz byna 500 000 mense vergas het.  Op 19 Maart 1944 beveel Hitler die militêre besetting van Hongarye en stuur Adolf Eichmann om toesig te hou oor die deportasie van sy Jode.  Tussen 15 Mei en 9 Julie is 440 000 Jode uit Hongarye na Auschwitz II-Birkenau gedeporteer, byna almal direk na die gaskamers gestuur.  'n Maand voordat die deportasies begin het, het Eichmann deur 'n tussenganger, Joel Brand, aangebied om 'n miljoen Jode in te ruil vir 10 000 vragmotors van die Geallieerdes, wat die Duitsers sou toestem om nie aan die Westelike front te gebruik nie.  Die Britte het die voorstel in die wiele gery deur dit uit te lek. Die tye noem dit ''n nuwe vlak van fantasie en selfbedrog'. 
Die dood marsjeer
Namate die Sowjet -gewapende magte gevorder het, het die SS die kampe in die ooste van Pole gesluit en probeer om te verberg wat gebeur het. Die gaskamers is afgebreek, die krematoria is dinamies, en die massagrafte het opgegrawe en lyke veras.  Van Januarie tot April 1945 stuur die SS gevangenes weswaarts op doodsmars na kampe in Duitsland en Oostenryk.   In Januarie 1945 het die Duitsers teen Mei rekords gehou van 714,000 gevangenes in konsentrasiekampe, 250,000 (35 persent) is tydens hierdie optogte dood.  Reeds siek na blootstelling aan geweld en hongersnood, is hulle na treinstasies opgeruk en dae lank sonder kos of skuiling in oop vragmotors vervoer, en dan gedwing om weer aan die ander kant na die nuwe kamp te marsjeer. Sommige het met 'n vragmotor of waens gery, ander is oor die hele afstand gery. Diegene wat agtergebly het of geval het, is geskiet. 
Die eerste groot kamp wat geallieerde troepe teëgekom het, Majdanek, is op 25 Julie 1944 deur die opkomende Sowjette, tesame met sy gaskamers, ontdek.  Treblinka, Sobibór en Bełżec is nooit bevry nie, maar is in 1943 deur die Duitsers vernietig.  Op 17 Januarie 1945 is 58 000 Auschwitz -gevangenes op 'n doodsmars weswaarts gestuur  toe die kamp op 27 Januarie deur die Sowjette bevry is, het hulle net 7 000 gevangenes in die drie hoofkampe en 500 in subkampe gevind.  Buchenwald is bevry deur die Amerikaners op 11 April  Bergen-Belsen deur die Britte op 15 April  Dachau deur die Amerikaners op 29 April  Ravensbrück deur die Sowjette op 30 April  en Mauthausen deur die Amerikaners op 5 Mei.  Die Rooi Kruis het op 3 Mei, dae voor die Sowjets se aankoms, beheer oor Theresienstadt geneem. 
Die Britse 11de Pantserdivisie het ongeveer 60 000 gevangenes (90 persent Jode) gevind toe hulle Bergen-Belsen bevry het,   sowel as 13,000 onbegrawe lyke, en nog 10 000 mense sterf aan tifus of ondervoeding in die daaropvolgende weke.  Die BBC se oorlogskorrespondent Richard Dimbleby beskryf die tonele wat hom en die Britse leër by Belsen begroet het, in 'n berig so grafies dat die BBC geweier het om dit vir vier dae uit te saai, en dit op 19 April, eers nadat Dimbleby gedreig het om bedank.  Hy het gesê dat hy "nog nooit Britse soldate so bewoë tot koue woede gesien het nie": 
Hier op 'n hektaar grond lê dooie en sterwende mense. U kon nie sien watter een was nie. . Die lewendes lê met hul koppe teen die lyke en om hulle beweeg die aaklige, spookagtige optog van uitgeteerde, doellose mense, sonder om iets te doen en sonder hoop op die lewe, nie in staat om uit jou pad te beweeg nie, nie in staat om na die verskriklike besienswaardighede te kyk nie om hulle. Babas is hier gebore, klein snaakse dinge wat nie kan lewe nie. 'N Ma, waansinnig, skreeu op 'n Britse wagter om haar melk vir haar kind te gee en steek die klein myt in sy arms. . Hy het die bondel oopgemaak en gevind dat die baba al dae lank dood is. Hierdie dag by Belsen was die aakligste van my lewe.
Tafel van David M. Crowe 
Oostenryk 185,000–192,000 48,767–65,000
België 55,000–70,000 24,000–29,902
en Morawië 92,000–118,310 78,150–80,000
Bulgarye 50,000 7,335
Denemarke 7,500–7,800 60–116
Estland 4,500 1,500–2,000
Frankryk 330,000–350,000 73,320–90,000
Duitsland (1933) 523,000–525,000 130,000–160,000
Griekeland 77,380 58,443–67,000
Hongarye 725,000–825,000 200,000–569,000
Italië 42,500–44,500 5,596–9,000
Letland 91,500–95,000 60,000–85,000
Litaue 168,000 130,000–200,000
Luxemburg 3,800 720–2,000
Nederland 140,000 98,800–120,000
Noorweë 1,700–1,800 758–1,000
Pole 3,300,000–3,500,000 2,700,000–3,000,000
Roemenië (1930) 756,000 270,000–287,000
Slowakye 136,000 68,000–100,000
Soviet Unie 3,020,000 700,000–2,500,000
Joegoslavië 78,000–82,242 51,400–67,438
Totaal 9,702,930–10,169,332 4,707,056–7,442,390
Die Jode wat gedood is, verteenwoordig ongeveer 'n derde van die wêreld-Jood  en ongeveer twee-derdes van die Europese Jood, gebaseer op 'n vooroorlogse syfer van 9,7 miljoen Jode in Europa.  Die vooroorlogse Joodse bevolking in Europa was die sterkste gekonsentreer in die ooste, 3,5 miljoen in Pole, 3 miljoen in die Sowjetunie, byna 800,000 in Roemenië en 700,000 in Hongarye. Duitsland het meer as 500 000. 
Die dodetal wat die meeste genoem word, is die ses miljoen wat Adolf Eichmann aan die SS -lid Wilhelm Höttl gegee het, wat 'n beëdigde verklaring onderteken het waarin hierdie syfer in 1945 vermeld word.  [ac] Historici se ramings wissel van 4 204 000 tot 7 000 000.  Volgens Yad Vashem bevestig "[a] ll the serious research" dat tussen vyf en ses miljoen Jode gesterf het. [ac]
'N Groot deel van die onsekerheid spruit uit die gebrek aan 'n betroubare syfer vir Jode in Europa in 1939, grensveranderinge wat dit moeilik maak om dubbele tel van slagoffers te vermy, gebrek aan akkurate rekords van die oortreders en onsekerheid oor of hulle sterftes na die bevryding moet insluit veroorsaak deur die vervolging.  Die vroeë naoorlogse berekeninge was 4,2–4,5 miljoen van Gerald Reitlinger,  5,1 miljoen van Raul Hilberg en 5,95 miljoen van Jacob Lestschinsky.  In 1990 beraam Yehuda Bauer en Robert Rozett 5,59–5,86 miljoen,  en in 1991 stel Wolfgang Benz 5,29 tot net meer as 6 miljoen voor.  [ac] Die syfers bevat meer as 'n miljoen kinders. 
Die doodskampe in die besette Pole was verantwoordelik vir die helfte van die Jode wat vermoor is. In Auschwitz was die Joodse dodetal 960,000  Treblinka 870,000  Bełżec 600,000  Chełmno 320,000  Sobibór 250,000  en Majdanek 79,000. 
Sterftesyfers was sterk afhanklik van die voortbestaan ​​van Europese state wat bereid was om hul Joodse burgers te beskerm.  In lande wat met Duitsland verbonde was, word die staat se beheer oor sy burgers, insluitend die Jode, as 'n kwessie van soewereiniteit beskou. Die voortdurende teenwoordigheid van staatsinstellings het sodoende die Joodse gemeenskappe se totale vernietiging verhinder.  In besette lande was die voortbestaan ​​van die staat eweneens gekorreleer met laer Joodse sterftesyfers: 75 persent van die Jode het in Frankryk oorleef en 99 persent in Denemarke, maar 75 persent het in Nederland gesterf, net soos 99 persent van die Jode wat in Estland toe die Duitsers aankom — die Nazi's verklaar Estland Judenfrei ("vry van Jode") in Januarie 1942 tydens die Wannsee -konferensie. 
Die oorlewing van Jode in lande waar state nie vernietig is nie, toon die 'deurslaggewende' invloed van nie-Duitsers (regerings en ander), volgens Christian Gerlach.  Jode wat geleef het waar vooroorlogse staatskaping vernietig is (Pole en die Baltiese state) of ontheem (westelike USSR), was benewens die Duitsers aan die genade van soms vyandige plaaslike bevolkings. Byna alle Jode in die Duits-besette Pole, die Baltiese state en die USSR is dood, met 'n gemiddelde kans van 5 persent op oorlewing.  Van die 3,3 miljoen Jode van Pole is ongeveer 90 persent dood. 
Sowjet -burgerlikes en krygsgevangenes
Die Nazi's beskou die Slawiërs as Untermenschen.  Duitse troepe het dorpe in die hele Sowjetunie verwoes,  burgerlikes afgerond vir dwangarbeid in Duitsland en hongersnood veroorsaak deur voedsel te neem.  In Wit -Rusland het Duitsland 'n regime ingestel wat 380 000 mense vir slawe -arbeid gedeporteer het, 1,6 miljoen mense doodgemaak het en ten minste 5295 nedersettings vernietig het.  Die United States Holocaust Memorial Museum skat dat 3,3 miljoen van 5,7 miljoen Sowjet -krygsgevangenes in Duitse aanhouding gesterf het.  Die sterftesyfers het afgeneem toe die krygsgevangenes teen 1943 nodig was om die Duitse oorlogspoging te help; 'n halfmiljoen is as slawe -arbeid ontplooi. 
In 'n memorandum aan Hitler van 25 Mei 1940, "'n paar gedagtes oor die behandeling van die etnies vreemde bevolking in die Ooste", het Himmler gesê dat dit in Duitse belang was om verdeeldheid tussen die etniese groepe in die Ooste te bevorder. Hy wou nie-Duitsers in die verowerde gebiede beperk tot 'n laerskoolopleiding wat hulle sou leer hoe om hul name te skryf, tot 500 te tel, hard te werk en Duitsers te gehoorsaam.  Die Poolse politieke klas het die teiken geword van 'n veldtog van moord (Intelligenzaktion en AB-Aktion).  Na raming is 1.8-1.9 miljoen nie-Joodse Poolse burgers tydens die oorlog deur Duitsers doodgemaak.  Minstens 200 000 sterf in konsentrasiekampe, ongeveer 146 000 in Auschwitz. Ander sterf in bloedbad of in opstande soos die Warskou -opstand, waar 120 000–200 000 dood is. 
Duitsland en sy bondgenote vermoor tot 220 000 Roma, ongeveer 25 persent van die gemeenskap in Europa.   Robert Ritter, hoof van die eenheid vir navorsing oor rassehigiëne en demografiese biologie in Duitsland, noem hulle '' 'n besondere vorm van die menslike spesie wat nie in staat is om te ontwikkel nie en deur mutasie ontstaan ​​het '. In Mei 1942 is hulle onder dieselfde wette as die Jode geplaas, en in Desember het Himmler beveel dat hulle na Auschwitz gestuur word, tensy hulle in die Wehrmacht gedien het.  Hy het die bevel op 15 November 1943 aangepas om toe te laat dat "sittende Sigeuners en Gypsies" in die besette Sowjetgebiede as burgers beskou kan word.  In België, Frankryk en Nederland was die Roma onderhewig aan beperkinge op beweging en opsluiting in versamelingskampe,  terwyl hulle in Oos -Europa na konsentrasiekampe gestuur is, waar groot getalle vermoor is. 
Politieke en godsdienstige teenstanders
Duitse kommuniste, sosialiste en vakbondlede was een van die eerstes wat na konsentrasiekampe gestuur is.  Nacht en Nebel ("Night and Fog"), 'n opdrag wat Hitler op 7 Desember 1941 uitgereik het, het gelei tot die verdwyning, marteling en dood van politieke aktiviste in die Duits-besette Europa, volgens Jack Fischel, het die howe teen April 1944 1793 mense tot die dood veroordeel. .  Omdat hulle geweier het om trou aan die Nazi -party te belowe of in die weermag te dien, is Jehovah se Getuies na konsentrasiekampe gestuur, waar hulle die opsie gekry het om afstand te doen van hul geloof en hulle aan die staatsgesag te onderwerp.  Tussen 2 700 en 3 300 is na die kampe gestuur, waar 1 400 gesterf het.  Volgens die Duitse historikus Detlef Garbe, "het geen ander godsdienstige beweging die druk weerstaan ​​om met soortgelyke eenstemmigheid en standvastigheid aan die Nasionaal -Sosialisme te voldoen nie." 
Gay mans, Afro-Duitsers
Ongeveer 100 000 gay mans is in Duitsland gearresteer en 50 000 tronkstraf tussen 1933 en 1945 word vermoed dat 5 000–15 000 na konsentrasiekampe gestuur is.  Honderde is gekastreer, soms "vrywillig" om kriminele vonnisse te vermy.  In 1936 het Himmler die Reich Central Office vir die bestryding van homoseksualiteit en aborsie gestig.  Die polisie het gay -kroeë gesluit en gay -publikasies gesluit.  Lesbiërs is relatief onaangeraak gelaat; die Nazi's het hulle as 'asosiaal' beskou, eerder as seksuele afwykers.  Daar was 5 000–25 000 Afro-Duitsers in Duitsland toe die Nazi's aan bewind gekom het.  Hoewel swartes in Duitsland en Duits-besette Europa aan opsluiting, sterilisasie en moord onderwerp is, was daar geen program om hulle as 'n groep dood te maak nie. 
Die Neurenberg -verhore was 'n reeks militêre tribunale wat na die oorlog deur die Geallieerdes in Neurenberg, Duitsland, gehou is om die Duitse leierskap te vervolg. Die eerste was die verhoor van 1945–1946 van 22 politieke en militêre leiers voor die Internasionale Militêre Tribunaal.  Adolf Hitler, Heinrich Himmler en Joseph Goebbels het maande vroeër selfmoord gepleeg.  Die vervolging het aanklagte teen 24 mans ingedien (twee is laat vaar voor die einde van die verhoor) [ad] en sewe organisasies: die Rykskabinet, Schutzstaffel (SS), Sicherheitsdienst (SD), Gestapo, Sturmabteilung (SA) en die "Algemene Staf en Hoë Kommando". 
Die beskuldigings het betrekking op deelname aan 'n gemeenskaplike plan of sameswering vir die uitvoering van 'n misdaad teen vredesbeplanning, die aanvang en oorlog van aggressie en ander misdade teen vredesoorlogmisdade en misdade teen die mensdom. Die tribunaal het vonnisse geneem wat wissel van vryspraak tot dood deur ophanging.  Elf beskuldigdes is tereggestel, waaronder Joachim von Ribbentrop, Wilhelm Keitel, Alfred Rosenberg en Alfred Jodl. Ribbentrop, het die uitspraak verklaar, "het 'n belangrike rol gespeel in Hitler se 'finale oplossing van die Joodse vraag'." 
In die daaropvolgende Neurenberg -verhore, 1946–1949, is nog 185 beskuldigdes verhoor.  Wes-Duitsland het aanvanklik min eks-Nazi's probeer, maar na die Ulm Einsatzkommando-verhoor in 1958 het die regering 'n toegewyde agentskap gestig.  Ander verhore van Nazi's en medewerkers het in Wes- en Oos -Europa plaasgevind. In 1960 het Mossad -agente Adolf Eichmann in Argentinië gevange geneem en na Israel gebring om 15 aanklagte, waaronder oorlogsmisdade, misdade teen die mensdom en misdade teen die Joodse volk, te verhoor. Hy is in Desember 1961 skuldig bevind en tereggestel in Junie 1962. Eichmann se verhoor en dood het die belangstelling in oorlogsmisdadigers en die Holocaust in die algemeen laat herleef. 
Die regering van Israel het in Maart 1951 $ 1,5 miljard van die Bondsrepubliek Duitsland versoek om die rehabilitasie van 500 000 Joodse oorlewendes te finansier, met die argument dat Duitsland $ 6 miljard van die Europese Jode gesteel het. Israeliete was verdeeld oor die idee om geld uit Duitsland te neem. Die Conference on Jewish Material Claims Against Germany (bekend as die Claims Conference) is in New York geopen, en na onderhandelinge is die eis tot $ 845 miljoen verminder.  
Wes -Duitsland het in 1988 nog $ 125 miljoen vir vergoeding toegeken. Maatskappye soos BMW, Deutsche Bank, Ford, Opel, Siemens en Volkswagen staan ​​voor regsgedinge weens hul gebruik van dwangarbeid tydens die oorlog.  In reaksie hierop het Duitsland in 2000 die stigting "Remembrance, Responsibility and Future" gestig, wat € 4,45 miljard aan voormalige slawe -arbeiders betaal het (tot € 7,670 elk).  In 2013 het Duitsland ingestem om € 772 miljoen te voorsien om verpleegsorg, maatskaplike dienste en medikasie vir 56.000 oorlewendes van die Holocaust regoor die wêreld te finansier.  Die Franse staatsbeheerde spoorwegmaatskappy, die SNCF, het in 2014 ingestem om $ 60 miljoen aan Joods-Amerikaanse oorlewendes te betaal, ongeveer $ 100,000 elk, vir sy rol in die vervoer van 76,000 Jode uit Frankryk na vernietigingskampe tussen 1942 en 1944. 
Historikerstreit en die uniekheidsvraag
In die vroeë dekades van Holocaust -studies het geleerdes die Holocaust benader as 'n volksmoord wat uniek is in sy reikwydte en spesifiekheid.  Dit is in die 1980's tydens die Wes -Duits bevraagteken Historikerstreit ("geskil oor historici"), 'n poging om die Holocaust in die Duitse historiografie te herposisioneer.  [ae]
Ernst Nolte veroorsaak die Historikerstreit in Junie 1986 met 'n artikel in die konserwatiewe koerant Frankfurter Allgemeine Zeitung: "Die verlede wat nie sal verbygaan nie: 'n toespraak wat geskryf kon word, maar nie meer gelewer word nie."  [af] Die Nazi -era is soos 'n swaard opgeskort oor die huidige Duitsland, het hy geskryf, eerder as om dit as 'n historiese gebeurtenis soos enige ander te bestudeer. In vergelyking met Auschwitz met die Gulag, het hy voorgestel dat die Holocaust 'n reaksie was op Hitler se vrees vir die Sowjetunie: "Het die Gulag -argipel nie Auschwitz voorafgegaan nie? Was die bolsjewistiese moord op 'n hele klas nie die logiese en feitelike prius van die 'rassemoord' van die Nasionaal -Sosialisme? . Was Auschwitz dalk gewortel in 'n verlede wat nie sou verbygaan nie? "[Ag]
Nolte se argumente word beskou as 'n poging om die Holocaust te normaliseer.  [ah] In September 1986 in Die Zeit, Het Eberhard Jäckel geantwoord dat 'nog nooit 'n staat, met die gesag van sy leier, besluit en aangekondig het dat 'n spesifieke groep mense, insluitend bejaardes, vroue, kinders en babas, so vinnig as moontlik vermoor sou word en dan uitgevoer sou word nie hierdie resolusie met behulp van alle moontlike staatsmag. " [h] Ten spyte van die kritiek van Nolte, het die Historikerstreit plaas "die kwessie van vergelyking" op die agenda, volgens Dan Stone in 2010.  Stone het aangevoer dat die idee van die Holocaust as uniek ingehaal is deur pogings om dit binne die konteks van Stalinisme, etniese suiwering en die Nazi's te plaas 'bedoelings vir' na-oorlogse 'demografiese herrangskikking', veral die Generalplan Ost, die plan om miljoene Slawiërs dood te maak om leefruimte vir Duitsers te skep.  Die posisie van Jäckel het nietemin voortgegaan om die menings van baie spesialiste in te lig. Richard J. Evans het in 2015 aangevoer:
Alhoewel die Nazi -"Finale Oplossing" een van die volksmoorde was, het dit ook funksies gehad wat dit ook van die res laat onderskei het. Anders as al die ander, was dit nie beperk deur ruimte of deur tyd nie. Dit is nie teen 'n plaaslike of streekshindernis gelanseer nie, maar teen 'n wêreldvyand wat op 'n wêreldwye skaal beskou word. Dit was gebonde aan 'n nog groter plan van rasseherrangskikking en heropbou wat verdere volksmoord op bykans ondenkbare skaal behels, maar was daarop gemik om die weg in 'n spesifieke streek - Oos -Europa - vir 'n verdere stryd teen die Jode en diegene wat die Nazi's was, skoon te maak. word as hul poppe beskou. Dit is aan die gang gesit deur ideoloë wat die wêreldgeskiedenis in rasseterme gesien het. Dit is gedeeltelik volgens industriële metodes uitgevoer. Hierdie dinge maak dit alles uniek.
^ abc Matt Brosnan (Imperial War Museum, 2018): "Die Holocaust was die sistematiese moord op die Jode van Europa deur die Nazi's en hul medewerkers tydens die Tweede Wêreldoorlog." 
Yad Vashem (ongedateer): "Die Holocaust was die moord op ongeveer ses miljoen Jode deur die Nazi's en hul medewerkers. Tussen die Duitse inval in die Sowjetunie in die somer van 1941 en die einde van die oorlog in Europa in Mei 1945, het Nazi's Duitsland en sy makkers probeer elke Jood onder hul heerskappy vermoor. " 
SS -generaal Reinhard Heydrich (hoof van die hoofkantoor van die Ryksveiligheid) SS -generaal -majoor Heinrich Müller (Gestapo) SS -luitenant -kolonel Adolf Eichmann (Referat IV B4) SS -kolonel Eberhard Schöngarth (bevelvoerder van die RSHA -veldkantoor vir die regering -generaal in Krakow, Pole) ) SS -majoor Rudolf Lange (bevelvoerder van RSHA Einsatzkommando 2) en SS -majoor -generaal Otto Hofmann (hoof van die hoofkantoor van die SS -ras en nedersetting).
Roland Freisler (Ministerie van Justisie) Friedrich Wilhelm Kritzinger (Rykskabinet) Alfred Meyer (Ryk Ministerie vir die Besette Oos-Gebiede-Duits-besette USSR) Georg Leibrandt (Ryk Ministerie vir die Besette Oostelike Gebiede) Martin Luther (Buitelandse Kantoor) Wilhelm Stuckart ( Ministerie van Binnelandse Sake) Erich Neumann (kantoor van gevolmagtigde vir die vierjaarplan), Josef Bühler (kantoor van die regering van die goewerneur-generaal-Duits-besette Pole) Gerhard Klopfer (Nazi Party Chancellery). 
Translation, Avalon Project: "Hierdie aksies moet egter slegs as voorlopig beskou word, maar praktiese ervaring word reeds ingesamel, wat van die grootste belang is in verband met die toekomstige finale oplossing van die Joodse vraag." 
Die toespraak wat nie gelewer kon word nie, verwys na 'n lesing wat Nolte beplan het om aan die Römerberg-Gesprächen (Römerberg Colloquium) in Frankfurt, het hy gesê sy uitnodiging is teruggetrek, wat die organiseerders betwis het.  Op daardie stadium het sy lesing die titel "The Past That Will Not Pass: To Debate or to Draw the Line?". 
^"Deportasie van Hongaarse Jode". Verenigde State Holocaust Memorial Museum. Gearchiveer uit die oorspronklike op 25 November 2017. Besoek op 6 Oktober 2017.
^ abLandau 2016, bl. 3.
^Bloxham 2009, bl. 1.
"Oorblywende Joodse bevolking van Europa in 1945". Holocaust Ensiklopedie. Verenigde State Holocaust Memorial Museum. Gearchiveer van die oorspronklike op 13 Junie 2018.
"Killing Centers: 'n oorsig". Holocaust Ensiklopedie. Verenigde State Holocaust Memorial Museum. Gearchiveer van die oorspronklike op 14 September 2017.
^ Sien Marcuse 2001, p. 21.
^Stackelberg & amp; Winkle 2002, pp. 141–143.
^Grey 2015, p. 5.
^ abStone 2010, pp. 2-3.
"Holocaust". Oxford woordeboeke. Oxford University Press. Gearchiveer uit die oorspronklike op 5 Oktober 2017. Besoek op 4 Oktober 2017.
Gilad, Elon (1 Mei 2019). "Shoah: hoe 'n Bybelse term die Hebreeuse woord vir Holocaust geword het". Haaretz. Gearchiveer van die oorspronklike op 1 Desember 2019.
"Holocaust" (PDF). Yad Vashem. Gearchiveer (PDF) van die oorspronklike op 5 Februarie 2018.
Knowlton & Cates 1993, pp. 18–23 gedeeltelik weergegee in "The Past That Will Not Pass" (vertaling), Duitse geskiedenis in dokumente en beelde.
Holocaust -museums in Noord -Amerika en elders
Vanaf die 1960's het oorlewendes buite Europa en Israel ook stappe gedoen om die slagoffers van die Holocaust te gedenk. Die Los Angeles Museum of the Holocaust-die eerste van sulke instellings in die Verenigde State-is gestig deur 'n groep oorlewendes wat in 1961 ontmoet het in 'n Engels-as-'n-tweede-taal (ESL) klas in Hollywood. Die museum se eerste Die uitstalling bestaan ​​uit die oorlewendes se eie aandenkings, geskrewe rekords en foto's. In die 1970's en 80's is ander museums gestig in El Paso, Texas Farmington Hills, Michigan San Francisco, Kalifornië en Buffalo, New York, sowel as in Montreal, Kanada en Melbourne, Australië. In die negentigerjare, by die naderende van die 50-jarige herdenking van die einde van die Holocaust, was daar 'n hernieude belangstelling in die stigting van instellings om gedenktekens, navorsing en opvoeding te vestig. Regoor die wêreld is nog verskeie Holocaust -museums gestig, waaronder die Fundación Memoria del Holocausto (1993) in Buenos Aires, die United States Holocaust Memorial Museum (1993) in Washington, DC, die Cape Town Holocaust Center (1999) in Suid -Afrika, en die Holocaust Education Center (1995) in Fukuyama, Japan. Latere konstruksies sluit in die Budapest Holocaust Memorial Center (2002) en, naby Chicago, die Illinois Holocaust Museum and Education Center (2009).
San Antonio Spurs ' Danny Green wek verontwaardiging uit met ' Holocaust selfie '
Die skietwag, Danny Green, van San Antonio Spurs het kontroversie veroorsaak oor 'n onbehoorlike onderskrif oor 'n selfie wat hy Woensdagoggend geplaas het.
Die Spurs is tans in Berlyn om 'n uitstallingswedstryd te speel, en Green het die tyd geneem om die Holocaust -gedenkteken te besoek - waar hy die selfie geneem het met die opskrif: "Jy weet ek moes dit een keer doen lol #Holocaust".
Danny Green se ongevoelige selfie by die Holocaust -gedenkteken in Berlyn. Foto: Twitter
Die 27-jarige het sedertdien die onderskrif verander na 'Baie geskiedenis hier, meer as wat u kon dink. baie hartseer/tragiese dinge het gebeur #holocaust #berlin ", maar dit kon nie die gety van kritiek op sosiale media vir sy ondeurdagte woorde stuit nie.
Green wou ook die situasie op Twitter versprei met 'n verskoning.
Ek wil opreg om verskoning vra vir die ongevoeligheid van my pos!
& mdash Danny Green (@DGreen_14) 8 Oktober 2014
Ek het groot respek n begrip vir die geskiedenis van hierdie land en wou my ervaring in Berlyn verder vertel
Maar het swak oordeel getoon. weereens jammer
Die Spurs het die wedstryd teen Alba Berlin met 94-93 verloor, met James McLean wat die gons aangeteken het, maar die dramatiese nederlaag van die NBA-kampioen is oorskadu deur die woede rondom Green-wat nege punte in die wedstryd behaal het.
Die nuwe sinagoge
Toe die Nuwe Synagoge in Oranienburger Strasse vir die eerste keer in 1866 ingewy is, word dit beskou as die grootste en wonderlikste sinagoge in Duitsland. Die enigste van Berlyn se 13 sinagoges wat die Kristallnacht -pogroms oorleef het, het later afgebrand weens geallieerde bomme. Dit is gerekonstrueer en weer oopgemaak in 1995. Sedertdien oorheers die 50 meter hoë goue koepel weer die stadsbeeld van Berlyn.
'Smaakloos, taktloos en oneerbiedig'
Die sogenaamde "Weerstandskolom", wat grondmonsters bevat van die plekke waar "Nazi's massamoord vervolmaak en geïndustrialiseer het", het 'n stortvloed kritiek gekry, nie die minste nie uit Joodse gemeenskappe.
"Uit 'n Joodse perspektief is die jongste veldtog van die Sentrum vir Politieke Skoonheid problematies omdat dit die Joodse godsdienswet oortree om die dooies nie te steur nie," het Josef Schuster, president van die Sentrale Raad vir Jode in Duitsland, in 'n verklaring aan DW gesê. Hy het gesê dat dit verstandig sou gewees het as die groep met 'n rabbi konsulteer voordat hy die grondmonsters neem.
Die president van die Munich Israel Cultural Society, Charlotte Knobloch, het gesê die optrede "was bedoel om uitlokkend te wees, maar is eintlik net smaakloos, taktloos en oneerbiedig."
Die ZPS beweer ook dat hulle in hul verklaring gehoor het van baie familielede van diegene wat deur die Nazi's vermoor is en lede van die Joodse gemeenskap wat die kunswerk en die boodskap wat hulle probeer oordra, verwelkom.
Die askolom terwyl dit nog voor die Duitse parlement was
Hoe is die gedenkteken geskep?
Die Sentrum vir Politieke Skoonheid het vroeër gesê dat dit meer as 240 monsters van 23 plekke in Duitsland sowel as in voorheen Nazi-besette gebiede in Pole en Oekraïne versamel het.
Die laboratoriumresultate het spore van menslike oorskot in meer as 70% van die monsters gevind, het die groep in 'n verklaring gesê.
Die monsters is geneem uit gebiede naby Auschwitz, Sobibor, Treblinka en ander plekke in Nazi -Duitse konsentrasiekampe waar die as en oorblyfsels van slagoffers in nabygeleë velde en riviere versprei is.
In Auschwitz-Birkenau, die grootste Nazi-doodskamp, ​​is meer as 1,1 miljoen slagoffers-waaronder ongeveer 1 miljoen Joodse gevangenes-dood. Die as van honderdduisende liggame is in die mere en terrein rondom die kamp weggegooi.
Die kunstenaarskollektief is bekend vir sy protesstukke wat veral in die vooruitsig gestel is-veral vir die opstel van 'n replika van die Berlynse Holocaust-gedenkteken buite die huis van AfD-politikus Björn Höcke in 2017.
Vroeër dieselfde jaar het Höcke die gedenkteken in Berlyn as 'n "monument van skaamte" genoem en 'n beroep op 'n omkering van die herinneringskultuur van Duitsland rondom die Holocaust gedoen.