“Dis vandag vyf jaar,” sê hy toe later. Ek het sleg gevoel, want eintlik het ek bietjie vergeet. Ek sien toe op die muurhorlosie dit is omtrent op die uur ook net mooi vyf jaar gelede.
Sewe-en-twintig jaar gelede, met jou eerste hartomleiding, was ek met my eindeksamen besig. Ek het nie geweet van die operasie nie. Julle wou my nie ontstel nie, en het my niks gesê nie. Jy het wakker geword na die operasie en kon hoor hoe die dokters praat. Jy kon hoor daar was groot fout, en dat hulle weer moes opereer. Jy’t my agterna vertel jy het aanvaar jy gaan dit nie maak nie, maar hoe jy gehoop het dat dit my nie te veel sal ontstel met my oorblywende vakke nie.
Terug na die dag, vyf jaar gelede. Ek moes toe vir oupa gaan sê. Hy was buite in die garage besig. Ek was nie baie goed nie. Ek het min of meer in een sin vir hom uitgeblaker: “Pa, ma het ‘n hartaanval gehad, sy is dood.”
Hy het geskrik. Hy’t niks gesê nie, net omgedraai en teen die motor geleun, sy voorkop in sy handpalm. Sy skoonsus het hom ‘n druk gegee.