Oom Paul en Black Lives Matter - Orania Beweging
Oom Paul en Black Lives Matter
Dis 'n ou Engelse storie met 'n hartseer einde
Oom Paul kan jou vertel.
Hy sit pyp in die mond met sy arm op die Groot Boek. Daarin staan: "Wat gewees het, dit sal daar weer wees; en wat gebeur het, dit sal weer gebeur, en daar is glad niks nuuts onder die son nie."
So is dit dan ook met die ding van George Floyd, wat op die hakke van die Chinese Griep, uit Amerika hier aangewaai gekom en nou sommer die "nuwe normaal" geword het.
Wat is normaal in jou kop as jy "black lives matter" skree, maar jy gaan verf Paul Kruger se standbeeld rooi?
Ja, bid jou dit aan: Oom Paul is nou nie meer 'n Boer nie, maar 'n Rooibaadjie! Dit is hoe min 'n mens in rooi oorpak van hierdie land se geskiedenis ken en verstaan.
Oom Paul was nie, soos Cyril Ramaphosa vandag, die president van Suid-Afrika nie, maar van die Zuid-Afrikaansche Republiek – 'n taamlike groot verskil. In daardie hoedanigheid het Kruger sy republiek teen die grootste koloniale moondheid wat die moderne wêreld nog gesien het, beskerm. Toe die Britte sy republiek sommer so op hulle ou "Queen" se verjaardag in 1877 kom annekseer het, het hy dit nie as 'n "nuwe normaal" aanvaar nie.
Die enigste ding in die lewe wat normaal is, is vryheid. Punt.
Dit het die Britse Rooibaadjies op die pynlike manier in 1881 by Majuba geleer. En so waar as vet, daar probeer die stinkryk Britse ikoon, Cecil John Rhodes, in 1896 die ZAR met sy private leër en sy lyfarts kaap. Hierop het Oom Paul vir Rhodes en sy dokter by Doornkop (naby Krugersdorp) 'n klein sakuitgawetjie van Majuba gegee. Maar toe gaan haal hulle die hele Britse Ryk.
Ironies genoeg het die hefboom wat die Britte teen die Boere gebruik het, ook oor die water hier aangekom – die uitlanders. Vandag is hier miljoene, en hulle is nie almal engeltjies nie. Vra maar die polisie. Netso sal die ZARPS – Oom Paul se polisie – jou van Thomas Edgar kan vertel.
Hy was die nag van 18/19 Desember 1898 van 'n kroeg af op pad huistoe. Toe slaan hy 'n ander uitlander dat hy vir dood bly lê. Maar net nog 'n aand in Johannesburg se agterstrate.
Vier ZARPS is ingeroep om Edgar, wat in sy huis in gevlug het, te arresteer. Toe hy nie die deur wou oopmaak nie, het hulle dit oopgeskop, waarop Edgar hulle met 'n ysterbeslaande staaf aangeval het. In die proses is hy deur konstabel Jones (wat ironies genoeg nie 'n Engelsman was nie) doodgeskiet. Jones is van moord aangekla.
Dit was net waarvoor Brittanje, die Engelse koerante en die uitlanders – georganiseer in die South African League – gewag het. 'n Paar duisend het Johannesburg op horings geneem en gou-gou was dit opgeblaas tot 'n internasionale insident. Brittanje is gevra om te kom ingryp om sy onderdane se lewens in die ZAR teen wreedhede van die ZARPS te beskerm.
Daarop het 'n verwoestende oorlog gevolg wat nie net die ZAR nie, maar ook die OVS in puin gelê het. Die uiteinde was 'n "nuwe normaal" waar die Kaap, Natal, Transvaal en Vrystaat – wittes én swartes – in 'n eenheidstaat onder die Britse vlag opgegaan het. Dit was die eintlike agenda.
Nie net die uitlanders nie, maar ook swart mense wat in hul duisende bewapen en teen die Boere ingespan is, was op die ou einde die groot verloorders.
Toe die uitlanderarbeiders in 1907 staak, het Jan Smuts Britse imperiale troepe ingeroep om hulle tot onderdanigheid te skiet. Brittanje het nie 'n woord gesê nie. Op hul beurt was swart mense wat aan die kant van die Britse oorwinnaars geveg het, tweedeklasburgers in dié konkoksie wat die Britte geskep het.
Dink weer voor julle Oom Paul en president Steyn bestorm. Die geskiedenis is 'n bliksem. Dit kom altyd terug en byt jou aan die hakskeen.
Ns. Edgar se storie, die hele aanloop tot die Anglo-Boereoorlog (Tweede Vryheidsoorlog) en nog baie meer, word in die boek "Vat jou goed en trek Ferreira" uiteengesit.