Tydens hospitaalverblyf ontwikkel daar dikwels vrae rondom die rede vir die hospitalisasie by 'n pasiënt. Dikwels is daar verwyte teenoor God en mens, vir 'n tydperk, wat in die pasiënt se gedagtegang, as verlore tyd ervaar word. Al sou die liggaam tot op so 'n punt herstel het dat hospitalisasie nie meer nodig is nie, is die gees en gemoed, nog baie vêr van gesond. In die tydperk wat die pasiënt dus tuis aansterk, woel uiteenlopende gedagtes deur die denke, waarvan vele, beslis nie heilsaam is nie.
Dit is onverantwoordelik om bloot 'n pasiënt as gelykgeskape medemens, aan sy eie lot oor te dra na ontslag, en so toe te laat dat al die onafgehandelde vrae en verwyte oorneem waar die hospitaalsorg opgehou het. Dikwels ervaar die pasiënt dan dat Vader hom ook verlaat het, omdat die geestelike personeel in die hospitaal hom net so oorlaat aan eie lot en gedagtes.
Die nasorg van veral hospitalisasie na ingrypende posedures of sjirurgie, is 'n sleutelfaktor tot volle genesing. Na die amputasie van 'n liggaamsdeel, of die verlies van ander vaardighede, gaan die selfbeeld van die pasiënt noodwendig skade ly. Die realiteit wat in die bewuste, en selfs die onderbewuste van die pasiënt leef, kan lei tot irasionele vrees, verwyt, en kommer oor wat die toekoms inhou. En so mag daar dalk 'n liggaam wees wat mettertyd na die vlees, 'n mate van funksionaliteit herwin, maar vasgevang daarbinne, 'n gees wat opgegee het. 'n Verdere gevolg hiervan kan wees, mensverhoudings wat kwyn weens oorsaaklike faktore van die hospitalisasie, die onvermoë om na die fiskale te voorsien soos vroeër, en self selfopgelegde kluisenaarskap, omdat die individu 'n vals sekuriteit ervaar in kluisenaarskap, waar ander se nabyheid, nie meer as bedreiging ervaar word nie. Soveel male, spiraal hierdie eensaamheid en opgee, afwaarts, na 'n uiteindelike, skynbaar sinnelose, sloerbestaan.
Hierdie sloerbestaan as gevolg van die nalaat van die geestelike en sosiale versorging van 'n pasiënt na ontslag, kan voorkom word. Dit is ook nie eers harde werk nie. Dit behels die blote daarwees vir 'n medemens, die bereidheid om te luister sonder oordeel. Dit behels om in gehoorsaamheid aan die Heilige Gees se inspraak, insette te lewer in 'n lewe wat waardig is. Op hierdie wyse, kan 'n lewe wat waardig is tot volle rehabilitasie na elke dimensie, weer in die volheid van waardige bestaan kan deel.
Ons is min wat hierdie taak verrig. Vele mense se lewens spiraal afwaarts na ingrypende hospitalisasie, omdat hierdie opvolg, so gruwelik nagelaat word. Jy het nou die geleentheid, om ook in hierdie taak, 'n verskil te maak. Dit vereis nie spesiale vaardighede nie. Dit vra bloot sensitiwiteit vir die Heilige Gees, en die gewilligheid om, onbevooroordeeld, deel van jou lydende medemens se uitdagings, se oplossing te word. Is jy bereid om saam te kom dien?