Dis egter in “Tricksy” waar ek finaal heeltemal die kluts kwytraak. Die vreemde geluide uit Inge se keel. Ek het in my lewe nog nooit sulke klikgeluide gehoor nie. Dis asof jy haar kan hoor sluk terwyl sy sing – dis nat en warm en dit maak jou amper bang. Dis asof sy ’n ondier in haar keel laat asemhaal. En dit word erger wanneer sy oorbuig, laag afkyk die donkerte in, en elkeen voor haar met daardie onheilige mond verslaaf.
Dis tyd vir Saul Williams. Ek volg die tou mense wat lyk asof hulle Oppikoppi se uitgang soek en kom agter daar’s ’n kortpad na die Sipho Gumede-verhoog. Dit sorg dat ek net voordat Saul Williams met sy kwaai poësie begin, ’n staanplek voor die draadafskorting oopstoei. Daar’s ’n duisternis mense voor die verhoog wat hom roep. Saul kom uitgestap met ’n mohawk op sy kop, moerige oë en ’n geskeurde denim. Agter hom doen ’n donkerbrilman knorrige krap- en geraasluide op ’n klankbord met sulke dik doesssjhh-dihhhrrrrr-doemmmm tromslae tussenin wat my reg tussen die oë tref. Die wind is ’n ysbyl in my skedel. My oë traan en ek kan nie meer my voete voel nie. Maar ek vrek voor ek hier wegstap. Uit Saul se mond wasem sy gedigte met ’n woedende ritme; hy stuur elke woord deur sy mikrofoon die nag in, en agter my, om my, vanuit elke hoek, begin die skare woord vir woord saam met hom skree.
Ek begin ruk van die koue. Ek wil tegelyk huil, lag en my broek natmaak. Die dik skreeuende lyfbrander rol weer van agter af en ek gryp die heining vas met albei hande. Die stampe kom uit vuiste, elmboë en voete, arms en hande, maar dis Saul se verskriklike brandende energie wat ons almal nou skoon katools het. Hy skreeu en rap, stap soos ’n vasgekeerde dier in ’n hok heen en weer oor die verhoog. Sy vuis is in die lug, die sweet tap oor sy gesig, elke spier in sy lyf is snaarstyf gespan. Onder hom, tussen die verhoog en die draadheining, flits die perskameras sonder ophou.
Fokofpolisiekar het mense genooi om ’n paar van hulle liedjies saam met hulle te doen. Inge en Paul van Lark. Mike Hardy met sy saksofoon. George van der Spuy uit die Taxi Violence-hoek. Hanu de Jongh, voorsanger van The Narrow. Francois is uit sy vel uit. Wynand doen sy wydsbeenspronge foutloos in die lug en gil sonder geluid met are wat soos toue in sy nek staan. Dit lyk of hy formalien gedrink het. Sy kort hare laat hom soos ’n matriekseun lyk. Nie die hoofseun nie, nee. Miskien ’n geskorste prefek. Snake donner die tromme asof die woord fraktuur nog nooit in sy korttermyngeheue kom sit het nie. Johnny de Ridder is ’n foutvrye masjien in sy kitaar. En regs onder my elmboog strek die skare tot agter in die donker waar die wit verhoogligte nie kan bykom nie. Ek kén die dinge om my. En dis soos asemhaal. Francois se swart denim wat dreig om syboxers te verlaat en met sy enkels te gaan gesels. Die rukkende massa koppe, die sweet, die gille binne “KAN JY MY SKROEWE VIR MY VASDRAAI!!”, die luidkeelse saamstem in “DIS NIE MY SKULD NIE!!!!”, elke skreiende lettergreep in “SOEN SOVEEL AS WAT JY WIL!!” Dis nie net die koue wat my nou laat ruk nie. Dis alles hier. Fokofpolisiekar. Die saamskreeu van die lirieke, die uitgestrekte arms en hande en bonsende, malende lywe, Francois wat heeltyd vra: “Is julle ouens nog orraait?” – dit is Fokofpolisiekar soos ek hulle ken. Wild en vinnig en totaal in beheer binne die oënskynlike chaos. Die lirieke onherkenbaar as jy nie die albums ken nie.
Vleis sit grinnikend tussen ’n moeë Francois van Coke en ’n varsgesig Anton L’Amour. Vleis is grys en groot, en ’n opperste veteraan in die dinge van ’Koppi. Hy is ’n Oppikoppi-dissipel. Eintlik moet hy en sy geliefde Engela medaljes begin dra. Sou een van hulle ooit in ’n stukkende bierbottel trap, sal die streptokokkus vir hulle weghol. Vleis roep my nader: “Kat, hoe lyk dit met ’n Jägertjie?” Ek aanvaar dit. Enigiets om gisternag se priemende yspyle in my voetsole te vergeet. Fok, gooi dit oor die Kellogg’s Bran, oor die eiers, kry dit net in jou lyf in. Die oomblik wat dit my maagwand tref, voel ek daardie magiese teerswart kruie met mening begin rondwoel.
Tot my grootste vreugde ontdek ek die spannetjie vroue langs die prego-stalletjie wat groentesop maak. Dik, vars groentesop. Ek sweef. Ek kwyl. Die sop is watertand en geurig, met groenboontjies, jong murgpampoentjies en aartappels. Twee koppies later en ek kan weer die lewe in sy bose oë kyk.
Bacchus Nel wat met ’n breë glimlag vir Jim Neversink dans met hare en sweet wat waai, dan sy trui afpluk en sommer in ’n rigting inmoer, waar dit netjies teen die voorste luidspreker links op die verhoog te lande kom.
Angola Badprop sit gemaklik agter tussen die strooisreuk-slaapsakke. Hy eet malvalekkers en spoel dit met ’n teug of ses whiskey in sy mond rond terwyl hy hardop probeer sê: “The rain in Spain falls mainly on the plain.” Dit werk nie. Ek probeer ook. Dit werk nie. Sodra jy by “Spain” kom, begin jy lag dat die poeier trek. Flippit, hoekom het malvalekkers altyd soveel poeier?