Oor die Keyworth -studie - inligting oor hoes vir lyers
Die kinkhoesstudie van Keyworth
Die Keyworth-studie van kinkhoes
1974 om aan te bied
My studie wat in 1974 begin het en steeds voortgaan.
Die volledige verhaal is nou beskikbaar as 'n boek 'Uitbraak in die dorp. 'N Huisdokter se lewenslange studie van kinkhoes'. gepubliseer deur Springer Nature op 3 September 2020.
Baie van die inligting op hierdie webwerf is gebaseer op die studie van kinkhoes wat ek al meer as 40 jaar in Keyworth as huisdokter onderneem het. Baie van die materiaal is in mediese tydskrifte gepubliseer. Sommige is ongepubliseer, en ander is my mening gebaseer op ervaring. Ek glo dat dit 'n unieke studie is en dat ek 'n bydrae kan lewer tot die begrip van hierdie onaangename en soms dodelike siekte.
Ek wil my data aan die publiek beskikbaar stel sodat hulle die waarde daarvan self kan beoordeel. Op hierdie bladsy word die belangrikste bevindings uiteengesit.
Keyworth is 'n dorpie ongeveer 5 km suid van Nottingham in die East Midlands van Engeland. Dit het 'n bevolking van 8,000 inwoners. Daar is 'n aantal kleiner nabygeleë dorpies en almal bestaan ​​uit 'n gemeenskap van ongeveer 11,000 8 inwoners, wat almal onder die sorg kom van 30 huisdokters wat in een mediese sentrum werk (11,800 jaar gelede was daar 4 XNUMX pasiënte en XNUMX dokters).
Ek het in 1974 by Keyworth Health Centre begin werk, toe ek die jongste vennoot was nadat ek van drie jaar in Sentraal-Afrika teruggekeer het waar my navorsingsbelangstellings ontwikkel het. Sedert 3 het ek 'n spesiale studie gedoen van kinkhoes in hierdie klein populasie (1977 gevalle). Ek het die vermoë ontwikkel om gevalle te herken wat die meeste ander dokters sou mis, bloot as gevolg van my intense belangstelling in hierdie siekte en dat ek die heeltyd daarop moes let. Vanweë die manier waarop gesondheidsorg in Engeland georganiseer word, met enkele mediese rekords en pasiënte wat slegs by een mediese sentrum registreer, is dit vir my moontlik om vol vertroue te wees dat wat ek sien oor kinkhoes in Keyworth, so volledig as moontlik, akkuraat en bowenal konsekwent.
Ek het in 2011 uit die vennootskap getree, maar kon die voorkoms betroubaar volg tot einde 2013. Sedertdien was dit nie moontlik om die studie met die vorige deeglikheid voort te sit nie, en daarom is die studie amptelik beëindig, maar die dokters in die praktyk gaan voort om dit bekwaam te diagnoseer en die getalle wat aangeteken word, bepaal die huidige siektepatroon net soos voorheen.
Dit het nog belangriker geword om op dieselfde manier voort te gaan, omdat serologiese diagnose verpligtend geword het, aangesien Engelse openbare gesondheid (voorheen die Agentskap vir Gesondheidsbeskerming) nou laboratoriumbevestigde gevalle gebruik vir sy statistiese basislyn. Namate die ouderdom van die slagoffers tot 'n volwasse ouderdom geklim het, neem die gemak van 'n bloedtoets toe. Bloedtoetse is eers sedert 2002 in die Verenigde Koninkryk beskikbaar en word sedert 2006 slegs wyd gebruik. Toenemende vertroudheid met die behoefte aan die toets en verhoogde bewustheid en selfdiagnose deur die nou volwasse slagoffers deur middel van die internet (en veral hierdie webwerf in die besonder) , het gelei tot 'n groot toename in die aantal vermeende gevalle wat bevestig word, en die aantal toetse wat gedoen word. Voorheen sou hulle glad nie getoets word nie, of deur 'n pernasale depper wat moeilik is om te rangskik en ongemaklik te wees, sowel as negatief omdat dit te laat in die siekte was. Hulle sal dus amper nooit in kennis gestel word nie.
Omdat ons net 'n gemiddelde mediese praktyk is, is dit wat ek in Keyworth opgemerk het, waarskynlik ook verteenwoordigend van wat in die res van die Verenigde Koninkryk gebeur. Dit kan ook baie ooreenstem met wat gebeur in ander ontwikkelde lande met soortgelyke inentingspraktyke (byvoorbeeld: die VSA, Kanada, Australië, Nieu-Seeland en die lande van die Europese Unie).
Wat het ek tot die gevolgtrekking gekom?
Kinkhoes word al 'n halwe eeu of meer vir 'n groot mate geïgnoreer en vergeet, omdat immunisering so suksesvol was om die aantal gevalle van die siekte te verminder. Dit het egter nie heeltemal verdwyn nie, en mense besef nou dat dit nog steeds gaan en baie probleme veroorsaak. Sommige mense dink dat dit 'n terugkeer maak. Dit is te betwyfel of dit waar is as die Keyworth-data korrek is. Dit blyk dat hulle aandui dat die hoeveelheid probleme wat kinkhoes veroorsaak al 30 jaar dieselfde is, alhoewel daar baie interessante veranderinge is in die ouderdomme van mense wat dit aanval.
Daar is tans besprekings in die media oor kinkhoes wat terugkeer, veral by volwassenes. Ek dink baie hiervan is eerder duidelik as werklik. Onlangse navorsing het getoon dat baie volwassenes met aanhoudende hoes inderdaad kinkhoes gehad het. Dit is nie nuwe inligting as die Keyworth-studie verteenwoordigend is nie. Dit is nuut om daarna te soek. Die Keyworth-data toon dat die voorkoms by volwassenes sedert 1986 konstant gebly het, en dat dit die ander is wat geval het.
Sedert die inenting in die vyftigerjare plaasgevind het, het dokters al minder kinkhoes gesien en moderne dokters het moontlik nooit 'n saak gesien nie, wat nog te sê van die hoes. Ek glo dat baie van die afname in kennisgewings bloot 'n weerspieëling was van die swakker diagnostiese vaardighede van moderne dokters met betrekking tot kinkhoes. Noudat sommige mense daarna soek met meer gesofistikeerde toetse soos PCR, bloedantiliggaam en onlangs mondelinge vloeistof-teenliggaamtoetse, vind hulle dit, maar kennisgewings is steeds laag, aangesien die gemiddelde dokter steeds huiwerig is om dit te diagnoseer. Dit verander egter en dit blyk herleefe in die VSA, Australië en die Verenigde Koninkryk in 2011-'12 of daar rondom het die getalle wat in hierdie lande aangemeld is, verhoog, en die getalle het sedertdien net 'n bietjie gedaal. Die meeste hiervan is myns insiens te wyte aan verhoogde erkenning, maar sommige daarvan kan te wyte wees aan die werking van die sellulêre entstof vergeleke met die ouer wat in die loop van die millennium in gebruik geneem is.
Daar is nou 'n nuwe faktor wat waarskynlik die kinkhoesstatistieke in ontwikkelde lande verder sal opblaas. Dit is die gebruik om PCR vir primêre diagnose te gebruik. Hierdie toets is positief in die vroeë stadiums van infeksie, ongeag of dit ontwikkel tot kliniese kinkhoes. Vroeë en verstandige toetsing van kontakte met indeksgevalle om die infeksie beter te bestuur (byvoorbeeld met voorkomende antibiotika), sal infeksies identifiseer wat nooit eens vermoed sou word nie.
Daar is nou goedkoop PCR-sorgtoetse beskikbaar vir B. pertussis.
As die getalle wat aangeteken is, akkuraat geïnterpreteer moet word, moet kliniese kinkhoes apart van B. pertussis-infeksie aangeteken word.
Ruwe data (anoniem) van hierdie Keyworth-studie, saam met tabelle en grafieke, kan op e-posversoek beskikbaar gestel word sodat gesondheidsorgwerkers, epidemioloë en belangstellendes die detail kan bestudeer.
Grafiek van kinkhoes-kennisgewings per 100,000 bevolking. Engeland en Wallis (bruin) en Keyworth (blou) 1977 tot 2018
Kinkhoeskennisgewings vir Engeland en Wallis 1940 tot 2018
Immunisering is tussen 1952 en 1957 in die Verenigde Koninkryk ingestel.
Tussen 1974 en 1994 het die aanvaardingsyfer in Engeland en Wallis tot 31% gedaal en dan stadig gestyg. Dit was die resultaat van 'n 'skrik' oor breinskade wat deur entstowwe gemedieer is en vals blyk te wees.
Histogram van die verhouding van kinkhoes-kennisgewings per 100,000 populasie keyworth versus Engeland en Wallis 1977 tot 2018
Hierdie histogram is die sterkste bewys dat dokters in die middel negentigs opgehou het met die diagnose van kinkhoes en weer in die middel van die negentigerjare begin het.
Dit was die mislukking van my diagnose wat ek aan die einde van die negentigerjare herken het, wat gelei het tot die bekendstelling van hierdie webwerf in 2000 om mense te help om hulself te diagnoseer.
Die korrespondensie wat ek ontvang het, het bevestig dat ek vermoed het dat dit nie net 'n probleem in die Verenigde Koninkryk was nie, maar ook in die VSA, Kanada en Australië, en waarskynlik baie ander.
Dit was jare lank die enigste webwerf met klanklêers wat dit moontlik gemaak het om hul eie toestand te herken, en ek glo dat hierdie webwerf 'n belangrike bydrae gelewer het tot die herkenning van die siekte.
Tans is daar baie uitstekende webwerwe wat mense oor hierdie siekte inlig.
Die meeste besoekers was en is nog steeds van die VSA.
My gepubliseerde werk oor kinkhoes bevat die volgende mees relevante artikels wat kortliks opgesom word
Uitbreek van kinkhoes in algemene praktyk. Jenkinson D. British Medical Journal 1978; 277: 896.
In 1977-8 het 191 gevalle van kinkhoes in die Keyworth-praktyk voorgekom (toe 11,800 126 pasiënte). Dit was in 'n tyd toe die nasionale inentingsyfer dramaties gedaal het as gevolg van vrees vir die veiligheid van die entstof. Daar was algemene skeptisisme oor die doeltreffendheid van die entstof. 84 gevalle was onder die vyfde. Omdat die getalle wat geraak is en wat nie geraak is nie, bekend was, was dit moontlik om die entstofbeskerming te bereken. Dit was XNUMX% ​​as diegene wat nog te jonk is om geïmmuniseer te word, uitgesluit word. Dit was die eerste inligting van hierdie soort vir 'n paar dekades en is gou in ander studies bevestig. Dit was welkome nuus en het gehelp met die besluit om voort te gaan om die entstof aan te beveel as deel van die nasionale program.
Kinkhoes: hoeveel persentasie gevalle word in 'n epidemie in kennis gestel? Jenkinson D. British Medical Journal 1983; 287: 185-6.
September 1982 het die meeste kennisgewings in die 1982-3-epidemie in Engeland en Wallis gehad toe kinkhoes 'n groot terugkeer gemaak het weens 'n lae inentingsyfer. 'N Posopname het alle huisdokters in Nottingham gevra hoeveel gevalle van kinkhoes hulle in September gesien het. Die nommer (620) is vergelyk met die nommer wat in kennis gestel is (116). Dit is 18.7%. Die responskoers was 83.6%. Die gevolgtrekking was dat die waarskynlike werklike aantal gevalle wat gediagnoseer is, selfs in 'n tyd van 'n hoë bewustheid van die siekte minstens vyf keer soveel as die aantal kennisgewing kan wees. 'N Mens kan veronderstel dat die verhouding selfs hoër is (byvoorbeeld huidige tye).
'N Soektog na subkliniese infeksie tydens 'n klein uitbraak van kinkhoes: implikasies vir kliniese diagnose. Jenkinson D, peper JD. Tydskrif vir die Royal College of General Practitioners 1986; 36: 547-8.
Aan die begin van die 1985-uitbraak in Keyworth neem ons pernasale deppers uit alle vermeende gevalle van kinkhoes en enige kontak met enige hoes. 102 is altesaam geneem. Van al hierdie is 39 klinies as kinkhoes gediagnoseer en 17 van hulle het positiewe deppers. Geen deppers was positief by diegene sonder kliniese kinkhoes nie. Ons het tot die gevolgtrekking gekom dat daar geen bewyse van substansiële subkliniese infeksie was nie. Ons het ook gevra oor katarrale simptome by diegene met kinkhoes. Slegs een derde het katarrale simptome gehad.
Duur van effektiwiteit van kinkhoes-entstof: bewyse uit 'n tienjarige gemeenskapstudie. Jenkinson D. British Medical Journal 1988; 296: 612-4.
Ek kon die gevalle wat ek oor tien jaar gesien het, analiseer op 'n manier wat die effektiwiteit van kinkhoes-entstof op verskillende ouderdomme kon bereken. Die resultate, gebaseer op 10 gevalle by die 326- tot 1-jariges, het die volgende resultate gegee. 7-jariges 1%, 100-jariges 2%, 96-jariges 3%, 89-jariges 5%, 52-jariges 6% en 54-jariges 7% beskerming.
Baie aannames is gemaak vir die berekening. Daar is byvoorbeeld aanvaar dat die bevolking wat in en uit trek, gely het met kinkhoes op dieselfde manier as die bevolking in wie dit getel is. Dit het ook aanvaar dat die aantal gemiste gevalle laag was en gelyk is aan geïmmuniseerde en nie-geïmmuniseerde proefpersone.
Hierdie artikel is die onderwerp van 'n referaat van Connor Farrington waarin hy die grootte van die moontlike foute bereken. Sy argumente het nie die uitslag van my studie ongeldig gemaak nie. Hy het die moontlike foute in die uitwerking van die entstofeffektiwiteit van so 'n eenvoudige model getoon. In 2002 is 'n vierde dosis kinkhoes-entstof in die VK aanbeveel in die kleuterskool om die immuniteit te verhoog. Dit het die Verenigde Koninkryk meer in lyn gebring met ander lande.
Natuurlike verloop van 500 opeenvolgende gevalle van kinkhoes: 'n algemene praktykstudie vir algemene praktyke. Jenkinson D. British Medical Journal 1995; 310,299-302.
Die gemiddelde aantal paroksismas was 13.5 per 24 uur. 11 ingeënt, 15 onimmuniseer.
Die gemiddelde duur was 52 dae. 49 ingeënt, 55 ongeïmmuniseerd. Die reeks was 2 tot 164.
Hoe meer paroksismas, hoe langer het die siekte geduur.
Hoe jonger die pasiënt, hoe langer het dit geduur.
57% het opgegooi. (49% ingeënt, 65% onimmuniseer).
49% het gevoer, (39% was ingeënt, 56% onimmuniseer).
11% het die asemhaling beduidend gestaak (genoeg om blou te word). 8% was ingeënt, 15% was nie geïmmuniseer nie.