Terwyl Time Pratt uitbeeld as ’n held wat teen apartheid geveg het, weerspieël Grobbelaar (1966:72) se weergawe die patriotiese tydgees:
Kalm en bedaard nader ’n man die afskorting vir die eregaste. Hy haal ’n rewolwer uit sy sak. “Verwoerd!” roep hy, of dalk was dit tog: “Doktor Verwoerd!” Die Eerste Minister kyk. Iets klap. Stilte. Toe klap dit weer. Mense storm vorentoe. Glimlaggend gooi David Beresford Pratt die rewolwer tussen die bekers in op die tafel. Hy word oorrompel. Die gereg tree in.
Bloeiend lê die Eerste Minister in sy stoel terwyl gewillige hande hom steun. Die skote het hom in die regterwang en -oor getref.
Ander koerantberigte skilder minder emosioneel en presies wat gebeur het. Nadat Verwoerd die openingsrede gelewer het, het hy saam met die hoofbestuurder van die skou, Charles James Laubscher, en ander persone na die finale beoordeling van vee in die arena gaan kyk. Intussen was daar ’n afkondiging dat die pers, radio- en televisiestasies hulle mikrofone van die hooftafel moet verwyder. Daarna het Verwoerd en Laubscher teruggekeer na die erepaviljoen toe. Terwyl Laubscher nog ’n paar woorde met iemand gewissel het, het Pratt op die erepaviljoen getree en Verwoerd se naam geroep.101 Toe hy omdraai, het Pratt, wat skaars ’n meter van hom gestaan het, die eerste skoot gevuur. Die magasyn van Pratt se pistool was vol. Voordat hy die sneller kon getrek om die tweede skoot te vuur, het luitenant-kolonel Georffrey Marchant Harrison, die president van die Witwatersrandse Landbou-Unie, sy hand gegryp en die koeël afgelei om ’n noodlottige treffer te verhoed. Senator C.C. Schabort, ’n vriend van Verwoerd, was ook op die erepaviljoen en dadelik byderhand. Pratt is oorrompel en in hegtenis geneem. Die eerste skoot het Verwoerd in die wang getref en die tweede in die oor. Harrison het waarskynlik Verwoerd se lewe gered.102
Laubscher het bevestig dat die skou-organiseerders ekstra lyfwagte gereël het om Verwoerd te bewaak omdat hulle ’n aanslag gevrees het. Hulle het egter nie gedink dat iemand ’n aanslag op die erepaviljoen sou uitvoer nie. Pratt kon deurkom omdat hy die kans benut het om op die paviljoen te klim toe die persmanne hulle mikrofone verwyder het. 103
Pratt se vrou, wat steeds in Nederland was, het by vriende van die sluipmoordpoging gehoor.107 Sy neef, S.D. Pratt het dadelik Pratt se weduwee-suster, Peggy Ricketts, wat in die Kaap gewoon het, verwittig. Sy was baie ontsteld en het opgevlieg Johannesburg toe.108 Haar seun, wat op die elite Anglikaanse privaatskool Michaelhouse109 was en vir die Paasnaweek saam met ’n maat by Pratt op die plaas gekuier het, het sy eie weergawe van die gebeure in ’n brief aan sy ma neergepen. Issie Maisels (1998:107) vertel wat in die brief gestaan het: