Die ANC se visie is moeg, en sy leiers se woorde betekenisloos
EINDE VAN LIBERALISERINGSERA
As Suid-Afrikaners nie die gebroke ANC oorboord gooi by die plaaslike verkiesing in November nie, beteken dit die verrotting en plundering gaan beloon word. Dit moet nie gebeur nie, skryf JUSTICE MALALA.
DEEL van die rede waarom vryheidsbewegings in baie dele van die wêreld so lank ná hul vervaldatums aan bewind gebly het, is die mite van stabiliteit. Vir sowat 30 jaar nadat hulle uit die boeie van onderdrukking bevry is, kan baie samelewings eenvoudig nie vir hulle 'n toekoms voorstel sonder die georganiseerde formasie wat aan die spits van liberalisering gestaan het nie.
Die liberaliseringsetos troef alles. Selfs as die bevryders nie eens 'n eier kan kook nie, bly die feit dat hulle ons "bevry" het 'n wurggreep op hoe die onmiddellike nadraai van die liberaliseringsproses hanteer word. Vir baie van die nuut bevrydes is dit eerder 'n geval van die bevryder wat by die krip vreet as die voormalige onderdrukker. Selfs die onaangetaste nuweling wat beter met bestuur sal vaar, word vermy.
In Suid-Afrika se veeltalige samelewing waar die voormalige onderdrukker dieselfde paspoort as die onderdrukte het, waarin die een nie die ander een kan wegwens nie, en waarin ons moet saamleef en daagliks deur die sondes en verwoesting van apartheid gekonfronteer word (hetsy in ons stadsbeplanning of die soort vervoer wat ons gebruik), is die ANC die afgelope 30 jaar as die waarborger van stabiliteit beskou...