B-1 "Lancer" Vooraansig 1 van 2 - Inligting - 2022
B-1 'Lancer' 1 van 2
B-1 "Lancer" Vooraansig 1 van 2
Vooraansig van die B-1 "Lancer"
Geskryf deur: Staff Writer | Laaste wysiging: 27/05/2021 | Inhoud en kopie www.MilitaryFactory.com | Die volgende teks is eksklusief vir hierdie webwerf.
Militêre vliegtuie neem selde 'n probleemlose pad na volle operasionele diens, en dit was die geval met die groot Rockwell B-1 "Lancer" swaar bomwerper van die United States Air Force (USAF). Die Lancer is ontwikkel as 'n hoë-spoed-bomwerper wat 'n kernvermoë is om die eerbiedwaardige Boeing B-52 "Stratofortress" swaar bomwerpers in diens van die USAF sedert 1955 te vervang. word die belangrikste swaar bomwerper van die USAF en Strategic Air Command (SAC) - sowel as die oorspronklike plaasvervanger van die B -52 - maar die wêreldwye politieke klimaat, vooruitgangstegnologieë en 'n ongelukkige ongeluk het uiteindelik tot die kansellasie van die produk gelei. Die belangrikste kragte agter die ondergang van die XB-70 was vooruitgang in die Sowjet-lugverdediging (in beide radar- en missieltegnologieë sowel as bemande onderskepers soos die Mikoyan-Gurevich MiG-25 "Foxbat") en die groeiende Amerikaanse fokus op ICBM's en kruisraketten as 'n eerste-aanval, radar-ontwykende, goedkoop alternatief vir 'n bemande bomwerperbenadering. Behalwe die B-52 vir die bomontploffingsrol op groot hoogtes, het USAF SAC slegs die "swaaivleuel" General Dynamics F-111 "Aardvark" in sy stal gehou, en dit is hoofsaaklik gebruik in die lae-vlak stakingsrol. Die B-52 was 'n subsoniese 'swaar' terwyl die F-111 as 'n supersoniese stelsel werk met 'n baie meer beperkte bomlading.
Die nuwe bomwerpervereiste
Met die einde van die XB-70-onderneming het die USAF gedurende die 1960's voortgegaan met ontwerpstudies vir 'n nuwe generasie bomwerper, eers onder die Advanced Manned Strategic Aircraft (AMSA) -program, omdat dit beskou is dat bemande bomwerpers steeds beter akkuraatheid as missiele van die dag. Daar is 'n magdom vorme en tipes verbind - delta -vlerk -planvorms, swaaivlerkopsies, subsoniese penetrators - en almal moes waar moontlik die nuutste tegnologie vir radarontwyking integreer - ver van die ontwerplyne en brute funksie van die massiewe B-52.
Die tydperk van studies strek vanaf die vroeë 1960's tot in die laaste deel van die dekade waartydens sekere eienskappe van die nuwe bomwerper begin verskyn het: 'n bemanning van vier vir die verwagte sendinglading, veranderlike sweepvlerke vir 'n vinnige jaag op lae hoogte, 'n groot vliegtuigraamwerk vir die benodigde mengsel van brandstof en wapens (wat intern gehou moet word), en Mach 2 (minimum) prestasie. Daar word ook van die vliegtuig verwag om binne 'n kort tydjie op te styg en te land en 'n hoë mate van bemanning/vliegtuigoorlewing mee te bring. Die vrag sal bestaan ​​uit kernwapens / afweermissiele om 'n derde van die leerstelling van die "Nuclear Triad" te vervul, wat deur die Amerikaners gebruik word-kernmissiele wat uit die lug, land of see gelanseer is. Op hierdie manier kan die een hoek van die driehoek die ander ondersteun as 'n faalkluis na die eerste aanval deur die Sowjets.
'N Vierjarige studie is in 1965 begin om aan die behoefte te voldoen en verskeie hoofname in die Amerikaanse verdedigingsbedryf het gereageer - Noord -Amerikaans, Boeing en General Dynamics. In Maart 1967 het Noord -Amerika saamgesmelt met Rockwell International om Noord -Amerikaanse Rockwell te word.
Noord -Amerikaanse Rockwell wen uit
Met die einde van die formele ontwerpstudietydperk in November 1969, het die USAF 'n amptelike Request For Proposal (RFP) aangegaan met Boeing, General Dynamics en Noord -Amerikaanse Rockwell, wat almal hul beste voorleggings gelewer het. Vir Noord-Amerika het dit die D481-55B geword. Na hersiening is die Noord -Amerikaanse Rockwell op 5 Junie 1970 as die wenner van die kompetisie aangewys. statiese toetsbeddens. Om saam met die nuwe vliegtuig te gaan, was 'n splinternuwe enjin-inisiatief, en dit het die militêre/burgerlike motor van General Electric teëgekom vir hul F101-GE-100 stootkrag van 30,000 lb met 'n naverbrandingsvermoë.
Dit sal 'n geruime tyd neem om die B-1A in die hande te kry, dus as 'n tussentydse maatreël is die General Dynamics F-111 aangepas vir die strategiese bomwerpersrol en die Boeing B-52 self is hersien om ook 'n lae vlak te bereik penetrator funksie. Dit sou help om die SAC -vermoë op peil te bring vir die toenemende bedreiging van die Sowjet -lugverdediging en sy onderskepers - 'n netwerk wat reeds sy vermoëns getoon het met die verlaging van Gary Powers se U -2 in 1960. Met die maatreëls wat getref is, het die B-1A mag onder sy eie tydlyn vorder.
Die afgehandelde B-1A-vorm het 'n skraal vliegtuig geword met 'n vaartbelynde romp, gemengde vleuelwortels, onderliggende enjinpare en 'n enkele vertikale stertvin. Die lang neuskegel bevat radar, terwyl die kajuit sitplek vir die vier bemannings in 'n sy-aan-sy-rangskikking insluit-die vlieëniers voor en die offensiewe/verdedigende stelselspesialiste agter. 'N Ontsnappingskapsule met 'n hele bemanning was die primêre manier om te oorleef in teenstelling met individuele uitwerpstoele. Die swing wing -benadering is aangeneem vir die nodige aanloopbane, lae / hoë hoogte -prestasie fases van die operasie van die vliegtuig. Hierdie strukture het teen 'n hoek van 15 grade gerus en as dit nodig was, in 'n hoek van 67,5 grade gevee. Vier enjins het die vliegtuig 'n maksimum snelheid van 2+ gegee. Die konstruksie van die vliegtuig was 'n mengsel van aluminiumlegerings, staal, titaan, komposiete, veselglas en polimiedkwarts (meer as 41% van die vliegtuie was aluminium). In-vlug-brandstof word moontlik gemaak deur 'n poort oor die neus net voor die voorruit.
Verteenwoordigers van USAF hersien hul nuwe bomwerper binne 'n bietjie meer as 'n jaar nadat die kontrak toegestaan ​​is. Ondanks die honderde veranderings wat aangevra is, was die vliegtuig 'n goeie, belowende onderneming en ver van die bomwerpers van die 1950's en 1960's. Die aanvanklike B-1A is in Oktober 1974 aan die publiek bekend gemaak en 'n eerste vlug het gevolg op 23 Desember 1974. 'n Tydperk van swaar vlugtoetse het gevolg dat 'n produk ten toon gestel is wat aan byna al die USAF-vereistes vir hul nuwe bomwerper voldoen.
As gevolg van die veranderende politieke landskap van die Verenigde State aan die einde van die sewentigerjare, is die B-1A-inisiatief gekanselleer ten gunste van verdere ontwikkeling op ICBM's en kruisraketten. Dit het net drie voltooide B-1A-vliegtuie gelaat. Die kansellasie van die B-1A en sy GE-enjin het op 30 Junie 1977 plaasgevind met die inkomende Carter-administrasie, alhoewel die produk in beperkte ontwikkeling kon bestaan ​​vir moontlike toekomstige waarde. Die 1978-begroting vir verdediging bestee finansiering vir 'n vierde B-1A.
Die B-2 Spirit Stealth Bomber
Terwyl die B-1A-program afloop, werk Northrop Grumman aan die USAF se nuwe "Advanced Technology Bomber" (ATB)-'n ware stealth-inisiatief wat sou dien as 'n plaasvervanger vir die B-52 en as opvolger van die B-1A . Hierdie platform sou 'n baie meer gevorderde produk word as die B -1A, maar met sulke vooruitgang het swaarder kostes meegebring - van die 132 wat oorspronklik beoog is, sou slegs 21 eintlik aangeskaf word. Die B-2 sou ook eers in 1987 aanlyn (in sterkte) kom, wat 'n merkbare gaping gelaat het tussen sy aankoms en uitgaande B-52 Stratofortresses. Dit het die USAF genoodsaak om tussentyd gewysigde weergawes van sy F-111- of B-1A-voorraad te oorweeg-die beskikbaarheid van hierdie vliegtuigraamwerke wat uitdruklike omskakeling na 'n nuwe bomwerperstandaard moontlik maak.
Tussentydse maatreëls, weereens
Van die twee is die B-1A in Oktober 1981 gekies, en dit was uiteindelik die B-1B-variant-die toets sou voltooi word op twee van die bestaande B-1A-vliegtuie. Die B -1B -program het amptelik op 23 Maart 1983 begin. 'N Ineenstorting van een van die vliegtuie in Augustus 1984 vertraag die vordering - die uitwerpstelsel van die bemanningskapsel werk soos ontwerp, maar die ongeluk het steeds gelei tot die dood van toetsvlieënier Doug Benefield en beserings aan twee van die drie oorlewende bemanning. Vlugtoetsing is in Oktober 1985 afgehandel.
Teen hierdie tyd het die reeksproduksie van die B-1B reeds begin (in 1984) en dit het in 1988 voortgegaan met 100 vliegtuie wat by die USAF afgelewer is. Die aanvanklike bedryfskapasiteit (IOC) van die merk het plaasgevind in 1986. 1987 was die eerste verlore van 'n B-1B toe die laagvliegende vliegtuig 'n voël getref het-benewens die vier bemanningslede aan boord was daar twee waarnemers op sitplekke wat nie uitgewerp is nie. Drie van die ses bemanningslede (twee waarnemers en een standaard bemanningslid) is dood toe een van die vier uitwerpstoele nie kon begin nie.
Die B-1B Oor die B-1A
In vergelyking met die B-1A het die B-1B splinternuwe vlugkontroles, verbeterde lugvaartkunde, opgegradeerde elektroniese teenmaatreëls (ECM's), vaste luginlate (vervanging van veranderlike tipes, wat die maksimum snelheid verminder tot Mach 1.25), individuele uitwerpstoele (vervang die uitwerpkapsule-benadering), verhoogde maksimum opstyggewig (MTOW) en RAM (radar-absorberende materiaal) vir 'n paar basiese geheime vermoëns. Die interne wapenruimtes (drie) was konfigureerbaar vir 'n verskeidenheid tipes ammunisie, insluitend presisie ("slim") bomme en kruisraketten, sowel as nie-gevegte, soos ekstra brandstofopslag. 'N Nie-kernbomdraende funksie is uiteindelik geïntegreer na die afsterwe van die Sowjetunie en die ontdooiing van Oos-Wes-verhoudings. B-1B's is in 1991 uit hul kerntaak geneem, wat die vliegtuig 'n volwaardige konvensionele bomwerper in die USAF-voorraad gemaak het en nie meer slegs beperk is tot die lae-vlak penetrator/strike-rol nie.
Nie 'n Stealth Bomber nie
Die B-1B is nie 'n stealth-vliegtuig as die Lockheed F-117 "Nighthawk" of die Northrop B-2 nie ondanks die gebruik van 'n skraal profiel en RAM-laag. Dit maak steeds staat op vlug en spoed op 'n lae vlak om vyand se verdediging te omseil of te omseil. Om die vliegtuie in hierdie rol te help, is dit toegerus met radarmodusse Terrain Follow en Terrain Vermy vir gebruik oor land of water. Hierdeur kan die vliegtuig die terrein hieronder "omhels" terwyl dit homself as 'n moeiliker teiken/opsporing bevorder. Niemand Lancer is in die oorlog as 'n vyandelike teiken neergeskiet nie - aangeteken verliese wat as gevolg van ongelukke en algemene operasionele afloop toegeskryf word as enigiets anders. Die B-1B het ook uitstekende uithouvermoë danksy die gedeelde werkslading van die kajuit en die brandstofaanvulling tydens die vlug. Dit is ook die ontvanger van lugvaartrekords, insluitend rekords oor tyd om te klim oor drie verskillende gewigskategorieë.
Die Noord -Amerikaner na Rockwell na Boeing Brand Evolution
Die B-1 bomwerperproduk is gebore onder die North American Aviation-handelsmerk voor die samesmelting met Rockwell. Vanaf hierdie aansluiting het Rockwell International ontstaan, die handelsmerk wat die meeste met die B-1 Lancer geassosieer is tot 2001 toe die produk onder Boeing se eienaarskap geval het. As sodanig word die B -1B Lancer vandag erken as 'n Boeing -produk - 'n algemene gevolg van die vele samesmeltings wat in die laaste dekades van die Koue Oorlog plaasgevind het.
Die huidige B-1B-aandeel en sy toekoms
Die USAF het sedert die bekendstelling van die vliegtuig nie meer as die genoemde 100 B-1B-bomwerpers aangeskaf nie. Twee en sestig van hierdie voorraad bly vanaf 2014 in diens en sal na verwagting hul rolle in die 2040's vervul. Die B-1 het die B-52 nooit vervang nie en het saam met hom, sowel as saam met die B-2 Spirit-stealth-bomwerper, net as gevolg van die USAF-behoefte, gedien. Verbasend genoeg word verwag dat die lewensduur van die B-52 tot 2040 sal strek.
Sedert sy ontstaan ​​in 1986, het die B-1B 'n effektiewe oorlogsvliegtuig bewys, maar ook 'n duur en komplekse vliegtuig. Die tegnologiebelaaide ontwerp beteken dat dit 'n inherente duur platform is en dus 'n gereelde aanspraakmaker op aftrede wat elke begrotingsjaar verbygaan. Die B -52 het op die lange duur minder nodig gehad om die verouderde vloot langer in die lug te hou en is nog 'n beproefde slagveldpresteerder - hoewel daar geen ontduikingsvermoëns in die ontwerp is nie.
Die B-1B is op verskeie maniere opgegradeer om dit 'n lewensvatbare platform vir die aflewering van wapens vir die afsienbare toekoms te hou. Sy radarstelsel is opgegradeer deur die Radar Reliability and Maintainability Improvement Program (RRMIP), aangesien die betroubaarheid van hierdie eenhede 'n herhalende knelpunt in diens geword het weens ouderdom. Die navigasie -suite is ook opgegradeer, net soos situasiebewustheidstelsels op die slagveld. Die kajuit sal 'n hersiening ondergaan met die byvoeging van kleur-multifunksionele skerms (MFD's) sowel as instrumentasie-opgraderings. Na verwagting sal die werk teen 2020 voltooi wees.
Die B-1R "Regional"
'N Voorgestelde B-1-opgegradeerde variant is die B-1R (' Regional '). Die lyn sou lug-tot-lug-missielvermoë op ekstra eksterne hardpoints, nuwe turbofanjins uit die Pratt & Whitney F119-reeks, moderne radar (insluitend AESA) en verhoogde spoed tot Mach 2.2 kry, maar met 'n beperkte reikafstand.
Die B-1B het gevegsaksies oor Irak (Operation Desert Fox, 1998), Kosovo (1999), Afghanistan (2001) en Irak (2003) beleef. Dit het Operation Desert Storm (1991) misgeloop, want sy konvensionele bombarderingsfunksie is toe nog nie bygevoeg nie en enjinkwessies het die vliegtuig verder verhinder om deel te neem. Vir die offensief teen die gewapende magte van Saddam Hussein het die B-52 die plek ingeneem van die B-1B in die konvensionele bombardement.
Gedurende sy operasionele ampstermyn het die B-1 diens gedoen by Strategic Air Command, Air Combat Command, die Air National Guard en met die Air Force Flight Test Center. Twee B-1A-bomwerpers is as museumuitstallings aangevoer, terwyl ongeveer agt vliegtuie uit die B-1B-reeks ook op dieselfde manier uit die afvalhoop gered is. Alhoewel die kern-dra- en afleweringsvermoë gestroop is, kan die oorblywende B-1B's in diens baie goed weer aangepas word vir die kernrol indien nodig.
Die B-1 staan ​​liefdevol bekend as 'Bone' vanweë sy benaming-'B-One'.
Februarie 2021-Die Amerikaanse lugmag het begin met die formele uittrede van sommige van sy B-1B-bomwerpersvloot ter voorbereiding op die aankoms van die B-21 "Raider" wat tans ontwikkel word (elders op hierdie webwerf uiteengesit). Sewentien B-1B's sal na verwagting in hierdie aanvangsfase afgetree word onder 'n kongresvoorskrif.
Die B-1B Lancer sal die lug nog 20 jaar regeer-ten minste
Die B-1B Lancer, die ruggraat van die Amerikaanse strategiese bomwerperskorps en gunsteling lugvaart-middelvinger na Noord-Korea, sal die lug oorheers deur 2040 danksy 'n paar aanpassings deur die lugmag.
Aviation Week het op 3 Oktober berig dat die dienstak besig is om die manier waarop hy die eerbiedwaardige supersoniese swaar bomwerper van Rockwell International inspekteer, onderhou en herstel, op te dateer. En danksy 'n reeks breë strukturele toetse, "verwag die diens tans nie" die behoefte aan 'n formele lewensverlengingsprogram om die vloot van 62 "Bone" -bomwerpers van die lugmag vir die komende dekades te laat skrik nie.
Alhoewel die B-1B Lancer in 1986 vir die eerste keer in diens geneem is, het die tak in 2013 die vermoeidheidstoets op die romp en vlerke van die bomwerper gedoen om te verseker dat die vliegtuig kan voortgaan met die oorspronklike verwagte lewensduur van 2050. Terwyl die bomwerpers se F- 101 enjins was reeds onderhewig aan 'n lewensverlengingstydperk wat teen Januarie 2019 sou voltooi, volgens Aviation Week dat die toets van die vleuel tans 72% voltooi is. En al was die romptoetse slegs 20%, het die vloot blykbaar ongeskonde genoeg gelyk vir brig. Genl Michael Schmidt moet aan Aviation Week sê dat die vloot nie 'n 'volwaardige' uitbreidingsprogram benodig nie.
Dit is goeie nuus vir die lugmag, en nie net as gevolg van die kernbedreiging wat die Noord -Koreaanse diktator Kim Jong Un inhou nie. Lancers het 3800 ammunisie tydens 'n tydperk van ses maande teen ISIS in Irak en Sirië ontplooi wat in Februarie 2016 geëindig het. 'N Jaar later, in Februarie 2017, het generaal David Goldfein, stafhoof van die lugmag, aan verslaggewers in Washington gesê dat die tak' redelik buigbaar 'bly "By die terugkeer van die Lancer na die operasionele gebied van die Amerikaanse sentrale kommando in Julie, het generaal Robin Rand, hoof van die Air Force Global Strike Command, voor die Senaat se gewapende dienste -komitee getuig dat die bomwerpers" nog ten minste twee dekades lank in aanvraag sal wees. "
"[Die B-1B Lancer] dra die grootste vrag van geleide en geleide wapens in die lugmagvoorraad," het Rand gesê. "Dit is 'n fantastiese opgradering van die vermoë, en die gepaardgaande opgradering van die kajuit bied aan die bemanning 'n baie meer buigsame, geïntegreerde kajuit."
'N Amerikaanse Lugmag B-1B Lancer wat by die 37ste ekspedisiebom-eskader aangewys is, ontplooi vanaf die Ellsworth-lugmagbasis, Suid-Dakota, vertrek vanaf die Andersen-lugmagbasis, Guam, om 'n bilaterale missie met twee Koku Jieitai (Japan Air Self-Defense) te vlieg Force) F-15's, 9 September, 2017. Foto via DoD
Hierdie opdaterings plaas die B-1B Lancerin in die middelbereik as dit kom by AFGSC se moderniseringspogings. Die B-52 Stratofortress is in die middel van 'n volwaardige modernisering wat daarop gemik is om die legendariese langafstandbomwerper 'n volle eeu lank te laat vlieg, maar die tak lyk heeltemal ongeskonde vir die B-2 Spirit-stealth-bomwerper wat in gebruik geneem is in 1997-soveel so dat Schmidt aan Aviation Week gesê het dat die tak 'op die platform 'n volledige moegheidstoets doen.'
Natuurlik sal die B-1B Lancer, bo en behalwe die huidige motorprogram, 'n paar noodsaaklike opgraderings aan sy wapens- en lugvaartstelsel benodig om 'n volwaardige lewensverlenging te laat vaar: met 'n geraamde koste van $ 210 miljoen gedurende die boekjaar 2022, die Integrated Battle Station (IBS)/Software Block-16 (SB-16) wat Rand as deurslaggewend verklaar het vir toekomstige gebruik, is die grootste B-1-opgraderingsprogram in die geskiedenis van die vliegtuig.
Alhoewel die begrotingsversoek van die lugmag vir die boekjaar 2018 spesifiek fokus op die opdatering van alle B-1B-eskaders met volledig geïntegreerde teikenpeule, opgegradeerde bomrakke en toenemend geïnkripteer radio- en kommunikasiestelsels, het die tak se voorgestelde begrotingsverlaging van $ 37,2 miljoen in die B-1B Die program is afhanklik van die "uitstel van die ontwikkeling van nuwe volhoubare ingenieursvereistes vir die herstel van die rompkroon" vir die vliegtuig-'n bietjie kommerwekkend, gegewe Schmidt se optimistiese vooruitsig op 'n vliegtuig wat slegs 'n vyfde van die pad deur middel van skroef-vermoeidheidstoetse is.
Ten spyte hiervan is die uiteinde positief: die lugmag beplan om die hoeksteen van sy strategiese bomwerperskorps ongeskonde te hou en dit so vinnig en goedkoop moontlik te doen. En gegewe die frustrerende onrus van Noord -Korea, kan 'n vloot blink opgeknapte Lancers naby die Koreaanse skiereiland presies wees wat die dokter beveel het.
Jared Kelleris, uitvoerende redakteur van Task & amp Purpose. Sy skryfwerk verskyn onder andere in Aeon, die Los Angeles Review of Books, die New Republic, Pacific Standard, Smithsonian en The Washington Post. Kontak die skrywer hier.
Die B-1B is 'n verbeterde variant wat deur die Reagan-administrasie in 1981 begin is. Die eerste produksie B-1 het in Oktober 1984 gevlieg, en die eerste B-1B is in Junie 1985 by Dyess Air Force Base, Texas, afgelewer. Aanvanklike operasionele vermoë is op Oktober bereik 1, 1986.
'N Totaal van 100 B-1B-vliegtuie is gebou, en die laaste B-1B is op 2 Mei 1988 deur Rockwell aan die Lugmag afgelewer. Die vliegtuie is vandag gebaseer op Ellsworth AFB in South Dakota en Dyess AFB in Texas.
Die aktiewe lugmagvoorraad is vandag ongeveer 65 B-1B-vliegtuie.
Die B-1B-bomwerper kan op langafstandwapens groot word
Met twee voorgestelde opgraderings kan die bomwerper byna 50 persent meer missiele dra.
Met nuwe opgraderings kan die B-1B-bomwerper nog 40 missiele dra, teenoor die huidige 24.
Met die opgraderings kan die bomwerper ook 'n hipersoniese wapen dra.
Terwyl dit verbeter is, is slegs 7 B-1B-bomwerpers tans gereed vir aksie.
Namate die strategiese mededinging met Rusland en China toeneem, wil die lugmag die B-1B & rsquos-vermoë maksimeer om nie net meer nie, maar groter en meer gevorderde wapens te dra. Volgens FlightGlobal, het die lugmag onlangs 'n opgegradeerde B-1B aan vennote in die industrie gewys.
Die bomwerper, wat deel uitmaak van die 412ste toetsvleuel, bevat 'n verbeterde middelste bombaai wat uitgebrei is van 15 voet tot byna 22,5 voet. Dit is groot genoeg om 'n toekomstige hipersoniese wapen te dra. Hipersoniese missiele reis teen 'n snelheid van Mach 5 en hoër, en gee vyandelike magte min tyd om te reageer.
Die tweede verbetering behels die dra van wapens na buite. Die B-1B is ontwerp om lugvliegtuigrakette met kernpunte op eksterne pilare te dra, maar dit sou die ontploffing van die bomwerper en rsquos in gevaar gestel het en die lugmag het nooit saam met hulle geoefen nie. Nou wil die diens die vermoë laat herleef, sodat die bomwerper 16 missiele op ses eksterne pilare kan dra.
'N B-1B kan reeds 24 dra Gesamentlike lug- en oppervlak -afweermissiele (JASSM) en 'n opgegradeerde B-1B kan 40 JASSM's dra. Twee B-1B's het 19 JASSM -missiele gelanseer teen chemiese wapenfasiliteite in Sirië in April 2018. In die toekoms kan slegs twee B-1B's tot 80 missiele afskiet. Die B-1-vloot kan waarskynlik 'n identiese aantal Long Range Anti-Ship Missiles (LRASM) dra, 'n nuwe skipdodende missiel gebaseer op die JASSM.
Dit alles klink wonderlik, maar die lugmag moet die verouderde B-1B-vloot opknap en die relevansie van die bomwerper herstel. Vandag, net sewe van die diens en rsquos 62 B-1Bs is "ten volle in staat tot sending", en kan al die missies wat aan hulle toegewys is, vervul. Die oorblywende 55 vliegtuie is 'sending-in staat'-in staat om ten minste een van hul missies te vervul-of is gegrond. As die gereedheid in die enkele syfers bly, is dit nie die moeite werd om hierdie nuwe opgraderings te finansier nie. Die lugmag beplan om die B-1B te vervang met die nuwe B-21 Raider-bomwerper iewers in die laat 2020's of vroeë 2030's.
Opdateer: 'n vorige weergawe van hierdie artikel verwys na die balans van die B-1B-vloot, uitgesluit die sewe vliegtuie wat volledig in staat is, soos gegrond. Dankie aan @JollyRo74186570 vir die wys op die fout.
Die veroudering B-1 bomwerper sal net nie sterf nie
Die lugmag doen alles in hul vermoë om die Lancer te laat vlieg totdat sy vervanging kom.
Die lugmag beplan die res van die B-1-bomwerper en rsquos-loopbaan noukeurig.
Die B-1, wat reeds meer as 30 jaar oud is, sal na verwagting in die middel tot laat 2020's vervang word deur die B-21 Raider-bomwerper.
Die lugmag toets 'n afgetrede vliegtuig om uit te vind hoe lank dit nog veilig met die B-1 kan vlieg.
Die Amerikaanse lugmag glo dat sy vloot B-1-bomwerpers steeds hul verlengde aftreedatum kan bereik, maar nie sonder om die ou vliegtuie noukeurig te bestuur nie.
Die B-1-bomwerper, wat die lugmag die eerste keer in die tagtigerjare gevlieg het, is lankal te laat vir 'n plaasvervanger. Maar dit sal nie gebeur totdat die B-21 Raider bomwerper en die coolste vliegtuig wat ons nog nooit gesien het nie, en mdashis later hierdie dekade gereed was.
Intussen verminder die lugmag die aantal B-1-bomwerpers en doen toetse om vas te stel hoeveel langer die groot stralers kan vlieg.
Lugmag tydskrif verduidelik die diens neem verskeie maatreëls om te verseker dat die B-1B's lugwaardig bly, soos om die aantal bomwerpers van 62 na 45 te verminder en 17 vliegtuie af te skiet. Boeing het in 1988 die laaste B-1B-bomwerper vir die lugmag vervaardig, en die vloot het onlangs 'n tekort aan onderdele gely. Die afgetrede vliegtuie sal waarskynlik vir onderdele gekanibaliseer word om die oorblywende vliegtuie te laat vlieg.
Die lugmag doen ook strukturele moegheidstoetse op 'n afgetrede B-1 bomwerpervlerk en vliegtuigraamwerk. Die B-1B was oorspronklik ontwerp om 8 000 tot 10 000 uur te vlieg, maar die gemiddelde aantal ure op die bomwerpervloot is 12 000 uur. Die lugmag wil twee keer die getal op die afgetrede en ldquocarcass & rdquo simuleer om 'n idee te kry van hoe lank die vliegtuie veilig kan vlieg.
Die B-1B-vloot het die afgelope paar jaar ernstige ouderdomsverwante probleme ondervind. In 2019, minder as 10 van die 62 bomwerpers was gereed om te veg. In dieselfde jaar het die lugmag ook het die vliegtuig beperk om op hoër hoogtes te vlieg, om die vliegtuigraamwerke te verlig van die spanning van vlugte op 'n lae hoogte. Die lugmag oorweeg dit ook hipersoniese wapens by te voeg na die verskeidenheid wapens wat deur die B-1B gedra word.
10 slegte feite oor die Boeing (Rockwell) B-1B Lancer
Is daar aanhangers van die dooie sexy Rockwell (Boeing) B-1B Lancer daar buite? As u ooit gewonder het wat die B-1 werklik sleg tot die been maak, hier is 10 feite wat moet illustreer waarom hierdie vliegtuig so sleg is.
Feit #1: The Bone dra die grootste vragvrag van geleide en onbegeleide ammunisie in die hele Amerikaanse lugmaginventaris.
Feit 2: Die B-1B se spoed- en hanteringseienskappe is meer soos 'n vegter, sodat dit naatloos in groot pakke met kragaanvalle kan integreer.
B-1B's van die 28ste bomvleuel by Ellsworth AFB, Suid-Dakota, voordat hulle vir 'n Green Flag-West-sending gelanseer is.
Feit 3: Die Synthetic Aperture Radar aan boord van die B-1 is in staat om bewegende voertuie op te spoor, te rig en aan te sluit, en beskik oor sowel terreinvolgende as selfgerigte modusse.
Feit 4: Die B-1A is aanvanklik in die 1970's ontwikkel as 'n plaasvervanger vir die B-52.
Feit 5: Die B-1A se topsnelheid was meer as Mach 2.
Feit #6: Die B-1B het byna 50 wêreldrekords vir spoed, laai, reikafstand en klimtyd in sy klas.
Lees verder: Bad to the Bone: Prettige feite oor die Boeing (Rockwell) B-1B Lancer
'N B-1B van die 412 TW by Edwards AFB voer 'n hoëspoed-verbyry tydens 'n lugvertoning.
Feit 7: Die eerste B-1B is afgelewer by Dyess-lugmagbasis in Junie 1985. Die laaste B-1B is op 2 Mei 1988 afgelewer.
Feit 8: Die B-1B is in Desember 1998 die eerste keer in gevegte in Operation Desert Fox gebruik.
A Bone vertrek ten volle tydens die Mission Employment Fase van Weapons School.
Feit 9: In 1999 is ses B-1's in Operation Allied Force gebruik, wat meer as 20 persent van die totale munisipaliteit gelewer het terwyl minder as 2 persent van die gevegsuitstappies gevlieg het.
Feit 10: Gedurende die eerste ses maande van Operation Enduring Freedom in Afghanistan het agt Lancers bykans 40 persent van die totale munisipaliteit wat deur koalisie -lugmag gelewer is, laat val. Dit het byna 3 900 JDAMs ingesluit, oftewel 67 persent van die totaal.
'N Boeing B-1B sit tydens sonsopkoms op die oprit by Nellis AFB.
Eerste vlug 23 Desember 1974
Span 137 voet (verleng), 79 voet (agteruitgevee)
Hoogte 34 voet
Totale gewig 477 000 pond
Kragsentrale Vier General Electric F-101-GE-102 turbofanjins van 30 000 plus kilogram met naverbranders
Spoed Mach 1.2 op seevlak
Bedryfshoogte 30 000 plus voete
Bewapening Tot 84 Mark 82 konvensionele bomme van 500 pond, of 30 CBU-87/89/97, of 24 JDAMS, of kan herkonfigureer word vir 'n wye reeks kernbomme
'N Boeing B-1B van die 28 BW by Ellsworth AFB, Suid-Dakota, laai die tenkwa af en keer terug na die geveg.
* Skrywer Scott Wolff is 'n bekwame skrywer en bekende lugvaartfotojoernalis. Scott's kundigheidsgebied is militêre vlugoperasies, en put uit tien jaar ervaring wat uitgebrei werk met alle takke van die gewapende magte. Hy het 'n FAA-vlieëniersertifikaat, die hoogtepunt van 'n lewenslange passie om vliegtuie te vlieg. Scott het militêre hoogte -kameropleiding, nooduitgangsopleiding ontvang en tyd in 'n verskeidenheid burgerlike en militêre vliegtuie aangeteken. Hy is ook lid van die International Society of Aviation Photographers en Nikon Professional Services.
Ikone van lugvaartgeskiedenis: The B-1 Lancer
Die B1-B Lancer-kernbommenwerper was miskien die mees omstrede vliegtuig wat nog ooit deur die VSA vervaardig is, en was die onderwerp van 'n politieke en militêre debat oor die Koue Oorlog wat meer as 20 jaar geduur het.
Teen die vroeë 1960's was die Amerikaanse lugmag se strategiese lugkommando, wat Amerika se kernbommenwerpers beheer het, reeds op soek na 'n plaasvervanger vir sy B-52 Stratofortress. Planne het oorspronklik gevra dat die B-52 vervang moet word deur 'n ultra-vinnige bomwerper op groot hoogte, die B-70 Valkyrie. Verbeterings in die Sowjet-radar en lugafweer teen lugmissiele (SAM's) het groot vliegtuie soos die Valkyrie egter te kwesbaar gelaat, en die B-70 is gekanselleer. In plaas daarvan is die bestaande B-52's opgegradeer met nuwe avionika om hul vermoëns te verbeter. Terselfdertyd het nuwe interkontinentale ballistiese missiele (ICBM's) die langafstandbommenwerpers vervang as die belangrikste metode van die aflewering van kernwapens in die VSA.
'N Tyd lank is aangeneem dat die kernbommenwerper nie meer nodig is nie, omdat die rol daarvan deur die ICBM vervul is. (Een van die redes vir die kansellasie van die B-70 was dat bemande kernbomme nie meer nodig was nie.)
Namate die Koue Oorlog voortduur, het die Amerikaanse kernleer egter versterk rondom die konsep van 'n "triad ": drie onafhanklike kernwapenstelsels (ICBM's, missiele wat met die duikboot gelanseer is en strategiese langwerpige bomwerpers) sou die nodige buigsaamheid en oorlewing gee om effektief terug te keer na enige Sowjet -verrassingsaanval. Elke element van die Triade het 'n voordeel (en nadeel) bo die ander. Die ICBM's was baie akkuraat, maar was toenemend kwesbaar vir 'n eerste aanval ". Die missiele wat met duikbote gelanseer is, was moeilik om te slaan tydens 'n eerste aanval, maar was nie so akkuraat soos ICBM's nie. Die bomwerpers het die voordeel dat hulle herroepbaar was nadat hulle gelanseer is, maar was kwesbaar vir lugverdediging. As gevolg van hierdie kwesbaarheid het die Lugmag in die vroeë 1970's weer kommer gehad oor die oorlewing en doeltreffendheid van sy B-52-bomwerpers, en weer begin met planne om die Stratofortresses te vervang. Die voorgestelde nuwe bomwerper was die B-1 Lancer.
Die B-1 was die beste tegnologie vir sy tyd. Sy drie interne bomruimtes kan al die kernwapens in die Amerikaanse arsenaal tot 'n afstand van 6000 myl dra. Dit het 'n swaai-vleuel " veranderlike meetkunde vlerke, wat vorentoe of agtertoe geskuif kon word vir verskillende vlieg eienskappe. Dit kon supersonies wees, dit was vinniger as die B-52 en kon met die swaaivlerkies vorentoe op 'n korter afstand opstyg. In teenstelling met die vroeëre B-70, is die nuwe B-1 ontwerp om op baie lae hoogte die Sowjetunie binne te dring, wat sou verhinder dat radar-geleide SAM's dit kon tref, en sou ook voorkom dat vegvliegtuie radarslotte te midde van die grond warboel.
Maar daar was politieke sowel as militêre probleme. Die spiraalvormige kernwapenwedloop het 'n groot politieke groep in die VSA opgelewer, die "-kernvries- "-beweging, wat aangevoer het dat die wapenwedloop beëindig moet word, 'n diplomatieke poging tot gesprekke oor wapenvermindering en 'n einde aan meer en meer opgeblase militêre begrotings. Die B-1 het 'n besondere teiken vir kritiek geword. Volgens kritici was dit inherent 'n " aanval " vliegtuig en sou die wapenwedloop destabiliseer. Teen $ 150 miljoen per vliegtuig in 1970 dollar was dit absurd duur. En sy primêre missie en aflewering van kernwapens aan die USSR is reeds vervang deur kleiner, goedkoper en meer effektiewe kernwapens, wat van die grond af gelanseer kan word, vanaf vlootskepe of uit die lug B-52's.
Onbekend vir die kernvriesbeweging destyds, was daar ook teenkanting teen die B-1 binne die weermag self. Sommige lugmagbeamptes het weereens aangevoer dat bemande bomwerpers self nie meer nodig is nie, aangesien hul rol oorgeneem is deur kruisraketten en deur meer gevorderde kernballistiese missiele. In particular, the Air-Launched Cruise Missile (ALCM), which could be launched from a B-52 1500 miles away from its target, made it no longer necessary to penetrate Soviet air defenses with manned aircraft in order to deliver nuclear weapons. The Soviets were also already deploying new fighter-interceptors with "look-down/shoot-down" capability, giving them the ability to pick out low-level bombers from the radar ground clutter and hit them with anti-aircraft missiles, making the low-level B-1 just as vulnerable to air defenses as the high-level bombers that it had replaced. Other military officials pointed out that the super-secret "stealth" B-2 bomber, then already approaching production, would perform the same role envisioned for the B-1, far more safely. The B-1 would in effect already be obsolete at its first takeoff, and the money being spent on the project could, they argued, be more effectively spent elsewhere.
The bomber, nicknamed "Dark Knight" of the 9th Expeditionary Bomb Squadron, 7th Bomb Wing, conducted a "warm pit refuel" at Bodø, a process that allows the crew to remain in the cockpit as the plane is gassed up, according to Sterre en strepe. Warm pit refueling minimizes the time an aircraft spends on the ground, allowing it to quickly take off again.