Runen - Inligting - 2022
Runies (van die Gotiese runa - "geheim", die antieke Germaanse runen - "geheimsinnige fluister") - een van die soorte skrywe. Rune-skrif was wydverspreid vanaf die 1ste tot die 12e eeu. van die antieke Duitsers wat in Noorweë, Swede, Denemarke gewoon het. In Groenland en Ysland het dit bestaan ​​tot die X-XIII eeue, en in sommige provinsies (byvoorbeeld Dalarna (Swede)) is dit in die XIX eeu gevind. Die inskripsies is meestal op klippe en metaalprodukte gekerf, of op hout gekerf. Met die koms van die Christendom (in die VIII tot XII eeue), in plaas van runeskrif, het die Latynse skrif oral begin gebruik.
Volgens die legende is die runes aan die towenaar, salie, priester, koning, vors en oppergod van die antieke Germaanse en Skandinawiese mitologie Odin (Wotan, ook genoem Ygg - "skrikwekkend", Alfyodr - "alle vader", Har - "hoog", Veratur - "bevelvoerder) mense ", ens.). Om die krag van die runies te begryp, moes hy homself opoffer (vir 9 dae hang Odin aan die stam van die Yggdrasil (mitologiese wêreldboom, 'n groot asboom), en is daaraan vasgespyker deur sy eie spies (Gungnir).
Runiese skryfwerk is nie 'n alfabet nie. Aangesien die alfabet verwys na 'n stel grafeme (letters, lettergrepen, ens.) Van 'n spesifieke skryfstelsel, wat in die voorgeskrewe volgorde gerangskik is, kan runekuns as 'n alfabet beskou word. 'N Kenmerkende kenmerk van hierdie tekenstelsel is egter die volgorde van die letters. As die letters "a" en "b" in baie ander skryfsisteme eerste gaan (in werklikheid kom die term "alfabet" self van die naam van die eerste letters van die Griekse alfabet - "alfa" en "beta"), dan is die plek in die runiese alfabetiese volgorde anders, genaamd "futark" (volgens die eerste 6 letters) of "futork". Daarbenewens is die runiese alfabet verdeel in 3 ettiere (stamme), wat elk 8 runes bevat, en elkeen van die runes het sy eie naam.
Rune is afgelei van die Griekse alfabet. Daar is deesdae baie hipoteses oor die oorsprong van die runen. Daar is verskillende hoofweergawes:
- Grieks-Latyns. Wetenskaplikes wat aan hierdie weergawe voldoen, is van mening dat die voorouer van die runeskrif óf die Griekse alfabet (Grieks kursief), óf die Latynse skrif, of albei hierdie alfabet was. Ook, volgens hulle mening, was die Gote die uitvinders van die runen. Sommige kenners het 'n teorie oor die oorsprong van die runes uit die Gotiese geskrifte voorgehou, maar dit is weerlê, aangesien die Gotiese geskrif in die IV-eeu ontstaan ​​het, en die oudste runeskrifte dateer uit die I-II eeue;
- Noord-Etruskies (een van die gewildste), waarvolgens die runes uit die Noord-Etruskiese alfabet ontstaan ​​(moontlik met 'n mengsel van die Latynse alfabet en die Ogamiese alfabet - die skrywe van die antieke Picts and Celts);
- Semitiese weergawe - gebaseer op die feit dat tekens soortgelyk aan runes in sommige Semitiese tale aangetref word.
Hierdie teorie was veral gewild in Duitsland in die 30-40's van die vorige eeu. Die bewering van Duitse navorsers dat die runen afkomstig is van die pruimedante, wat aanleiding gegee het tot al die alfabetiese stelsels van die wêreld, is egter nie oortuigend bewys nie.
Rune-inskripsies word van links na regs gelees. Dikwels is dit waar. Maar daar is inskripsies en hele tekste waar die rigting afwissel (byvoorbeeld, 1 reël word van links na regs gelees, 2 - van regs na links, 3 - weer van links na regs, ens.), As die rigting verander het, is die runes in 'n spieëlbeeld geskryf. Hierdie manier van skryf word bustrofedon genoem (van 2 Griekse woorde - "bul" en "draai"), aangesien die rigting van die tekens (en die daaropvolgende lees daarvan) lyk soos die beweging van 'n bul wat na 'n ploegveld geploeg is.
Op die hardloopstene sien u nie net runes nie, maar ook verskillende simbole. Ja, in sommige gevalle bestaan ​​die inskripsies nie net uit runen nie (kolonies, kolletjies en kruisies is gebruik om woorde te skei), maar ook aangevul met simbole in die vorm van swastika's (direk en omgekeerd), spirale, pentagramme, driehoekige vorms (triquetra), triskelions (van gr . "driebeen" - die afbeelding van 3 lopende bene in die middel). Daar is ook ornamente wat bestaan ​​uit sirkels, driehoeke, kolletjies, sigsakke, I-vormige, T-vormige, S-vormige simbole, ens.
Die oudste runiese inskripsies is in Swede. Wanopvatting. Swede is inderdaad die toonaangewende in die getal runiese inskripsies (uit 5000 wat tans ontdek is, is 3000 in hierdie land). Maar die oudste van hulle, versier met 'n beenkam, is in Denemarke in een van die moerasse op die eiland Fyn gevind.
Rune-inskripsies word in verskillende lande van die wêreld aangetref. Dit is regtig so. Inskripsies van hierdie aard word nie net in die lande van Noord- en Wes-Europa (Swede, Denemarke, Noorweë, Groenland, Ysland, Frankryk, Oostenryk, Letland, Nederland) gevind nie, maar ook in Rusland, Duitsland, Oekraïne, Griekeland, Turkye, ens. Daar is ook in 1898 in Kensington (Minnesota, VSA) 'n baanlyn ('n inskripsie waarop die gebeure wat in 1362 plaasgevind het met die Normanders en Göth-reisigers) gevind, maar die egtheid daarvan is nog nie bewys nie.
Die mees algemene is magiese runogramme. Die inhoud van die runiese inskripsies is baie uiteenlopend. Daar is ook magiese onder hulle, of wat 'n beroep op wesens van 'n hoër orde (gode) bevat. Die runes word egter meestal gebruik vir die toepassing van gedenkinskripsies van 'n lofwaardige, verheerlikende of gedenkwaardige aard, sowel as alledaagse inskripsies. Daar was ook runekalenders.
Sedert antieke tye is runes gebruik vir fortuinvertoning en magiese rituele. Julius Caesar (middel 1ste eeu vC) noem die gebruik van die antieke Duitsers om te raai op houtsterfde waarop spesiale tekens aangebring is. Die antieke Griekse historikus Tacitus beskryf die metode van fortuinvertelling in een van sy werke breedvoerig: houtklitser met die toegepaste tekens is op die stof uitgegooi, en nadat hy 'n gebed aan die gode gebring het, het die priester (as die fortuinvertoning openbaar is) of die vader van die gesin 3 dobbelstene uitgehaal. Toe word die simbole op die matrieke wat tydens fortuinvertoning uitgeneem is, geïnterpreteer.
In die "Ouderling Edda" word gesê dat die runen beskermende eienskappe het (beskerm teen gevaar, misleiding, ens.), En ook in staat is om sekere siektes te genees. In die manuskrip van die dokter en wetenskaplike uit Denemarke Ole Worm (1328) word melding gemaak van die magiese effek van die runes. En in Ysland in die vroeë Middeleeue was magiese tekens (galdrastavs) in die vorm van 'n verweefsel van verskillende (soms gestileerde) runes wydverspreid, wat beide gebruik word om die menslike lewe te beskerm en om sekere voordele (geld, liefde, ens.) In die menslike lewe te lok.
Vir skryf en fortuinvertelling is 25 runes gebruik. Dit is nie heeltemal waar nie. Die aantal runen wat as tekens van skryf gebruik is, het gedurig verander. Daar was 24 tekens in die vroegste van hulle, Proto-Skandinawies (die sogenaamde "senior futarka" of "senior runes", wat meestal gebruik word vir waarsêery). In die Angelsaksies, wat aan die begin van die 7de eeu verskyn het, was daar 'n paar veranderinge - daar is 9 runes bygevoeg, waardeur die totale aantal simbole 33 was. In die noordelike runes (Skandinawiese of "junior runes", wat in die 9de eeu gebruik is), het die aantal tekens, inteendeel, afgeneem - dit is afgeskaf 9 lopies uit 24, maar een nuwe een is bygevoeg. As gevolg hiervan is die aantal Skandinawiese runes 16 (boonop het sommige simbole gelyktydig verskillende klanke aangedui). Daar was slegs 15 simbole in die Noorse runes (Manx), en daar was Yslands (onderskei deur 'n nuwe vorm van tekens), Groenlanders, Dal (ver Carlian) wat die Latynse alfabet benader het, ens. Vandag word 'n stel van 24 of 25 tekens gebruik om fortuin te vertel, en 25 (leeg - in die vorm van 'n tablet sonder 'n foto) - die rune of 'Odin rune' is nie voorheen gebruik nie, maar is eers aan die einde van die vorige eeu deur Ralph Bloom bekendgestel.
Die heidense Slawiërs gebruik hul eie runetekens in magiese rites. Hierdie aanname is gebaseer op 'n aanhaling uit die verhandeling "On the Writings" van Chernorizets die dapper, wat beweer het dat die heidense Slawiërs sekere tekens ("lyne en snitte") tydens waarsêery gebruik het. Die meeste runelyskripsies op die gebied van Oekraïne, Rusland en Letland word egter in Germaanse runen gemaak. Slegs twee van hulle (wat in Novgorod en Staraya Ladoga aangetref word) is vermoedelik voorbeelde van Oud-Slawiese runes. Die res van die vondse ("Venedian runes" wat op beeldjies uit die tempel van die antieke Slawiese vestingstad Retra gevind is, asook "Veles se boek") is as vervalsings erken.
Futhark is die verkeerde ligging van die runes, uthark is meer korrek. Die genoemde teorie is in 1932 deur 'n professor aan die Universiteit van Lund (Swede) Sigurd Agrell voorgehou. Hy het aangevoer dat deur die rune van die eerste plek tot die laaste te herrangskik, die heilige betekenis van die runes kan begryp. Hierdie teorie het nie wetenskaplike motivering ontvang nie, maar het aansienlike gewildheid in esoteriese kringe verwerf.
Deesdae word hardloopvertellings op dieselfde manier as honderde jare gelede uitgevoer met die tekens van die oudste alfabet. Nee, hulle gebruik die sogenaamde "Armaniese futark", wat in die laat 19de en vroeë 20ste eeu bekendgestel is. Guido von Liszt, runoloog en okkultikus uit Duitsland. Die alfabet is nie gebaseer op die oudste, voor-Skandinawiese nie, maar op die sogenaamde Skandinawiese runen, waaraan sommige tekens gevoeg is, en die name van die bestaande simbole in sommige gevalle effens verander.
Die waarsêingsmetode het ook 'n verandering ondergaan (dit het baie geleer uit die waarsêerskemas van die tarot). As die voorspeller hom in die antieke tyd beperk het tot die interpretasie van 3 runes wat lukraak gekies is uit 'n stel, word deesdae verskillende soorte uitlegte gebruik:
- vir een rune (mits die vraag slegs die antwoord "ja" of "nee" behels);
- 3 runes (simboliseer die verlede, hede en toekoms);
- vir 4, 5, 7 runes;
- op 9 runes (of "wêreldboom" of "9 wêrelde" - die runes is op 'n sekere manier geleë, elk van die posisies word geïdentifiseer met een van die wêrelde (byvoorbeeld, die boonste posisie is die wêreld van die gode Astgard, daaronder - Alfheim of die koninkryk van die rede, ens.) ens));
- vir 12 of 24 runes.
Runies moet uitsluitlik in rooi voorgestel word, die beste van alles met bloed. Daar is geen konsensus oor hierdie aangeleentheid nie. Sommige navorsers argumenteer dat die runes regtig rooi moet wees, aangesien dit bloed simboliseer. Sulke stellings is gebaseer op die feit dat bloed in baie antieke rituele en magiese rites (insluitend die gebruik van runes) gebruik is om bloed te neem, geneem uit vlak snye op die bors of palm. Daar word geglo dat hierdie ritueel die tekens met 'n geweldige "runekrag" bedek het.
Ander runoloë glo dat slegs blou verf gebruik moet word om die runen te teken. Eerstens, eerstens, in die antieke tyd, was die verpersoonliking van lewensbelangrike en geestelike krag water (aangedui in blou), en nie bloed nie. Tweedens simboliseer die blou kleur die lug, die heelal, die lewensbron vir alles wat bestaan, sowel as goddelike wysheid wat wegsteek en verskyn vir die uitverkorenes uit eie vrye wil. En uiteindelik was dit die blou kleur wat die kleur van Odin was, wat die wysheid van die runes aan mense geopenbaar het. Hierdie oppergod van die antieke Duitsers word meestal in 'n breë hoed en 'n donkerblou mantel uitgebeeld (in die Yslandse sage word gesê dat sombere mense met 'n koue hart, gereed om moord te pleeg, so 'n mantel dra, aangesien donkerblou die kleur van die dood is). In moderne runemagie word nie net blou gebruik om rune toe te pas nie, maar ook in sommige gevalle ys (as dit nodig is om die verhouding tussen mense te "afkoel").
Daarbenewens is die mening dat die kleur van die runiese inskripsie glad nie betekenisvol is nie. Maar as iemand sekere assosiasies met 'n sekere skaduwee het (byvoorbeeld, rykdom is gekorreleer met geel (die kleur van goud) of groen (die kleur van dollars)), dan moet hierdie kleur ook gebruik word om 'n runformule te teken wat 'n sekere aksie moet uitvoer (byvoorbeeld, geld in die lewe van 'n individu te lok).
Vir waarsêery is dit die beste om rye wat op houtplanke gekerf is, te gebruik. In sommige gevalle gebruik fortuinvertellers runes wat van verskillende materiale gemaak is tydens sessies: klei, klip, been, gedroogde soutdeeg.
Runeformules moet vergesel word van tekste wat die effek daarvan verhoog. Verder is dit wenslik dat die tekste in die Ou Skandinawiese taal uitgespreek word. Ja, baie runiese formules gaan inderdaad gepaard met rym-beroepe op die Hoër Sfere (skaldiese appèlle of visums). Vanuit die oogpunt van filoloë moet slegs die Oudnoorse taal gebruik word om hierdie of daardie skaldiese vorm korrek te herskep. Kenners meen egter dat 'n effense afwyking van die styl wat plaasvind by die vertaling van 'n visum in 'n spesifieke taal, vergoed word deur die semantiese veelsydigheid en emosionele diepte wat in hierdie geval manifesteer (wat nie so maklik in die oorspronklike gesien kan word nie). Daarom gebruik moderne meesters van rune magie (eryli) óf die visums wat in hul moedertaal vertaal is, óf 'n beroep op hul eie opstel (aangesien die begrip van die saamgestelde teks deur die outeur self en die hartvolheid van die visum die belangrikste is).
Hoe groter die spektrum van optrede van die visum, hoe kragtiger is dit. Die hoofdoel van die visum is immers die korrekte formulering van die bedoeling van aryl. Alle visums kan in verskillende soorte verdeel word: oproepend (wat 'n beroep op runen bevat), spook (gerig op die voorwerp van invloed), hipnoties ('n sekere kenmerk van iets word genoem (byvoorbeeld die ys se koudheid), wat na die voorwerp van invloed uitgesaai sal word). U moet nie al die bogenoemde invloede in een hang kombineer nie.
As daar met runen gewerk word, moet die fases van die maan in ag geneem word. Nee, die fases van die maan het nie 'n besondere effek op die runen nie (behalwe dat sommige magiese rituele, byvoorbeeld "gekwetter" die beste op die kwynende maan gedoen word). As iemand egter seker is dat 'n sekere posisie van die nagster (of enige planeet, ster) in die lug kan help met die uitvoering van die ritueel, sal hy die fases van die maan in ag moet neem.
Die beste manier om runes op die liggaam aan te wend, is deur tatoeëring. Nie altyd nie. In sommige gevalle word die runes wat aangewend is, geprogrammeer vir 'n spesifieke aksie (dit moet byvoorbeeld help om 'n persoon te kry om 'n werk te kry), waarna dit van die liggaam verwyder moet word, wat baie problematies is vir 'n getatoeëerde beeld. Daarom word slegs tekens in die vorm van tatoeëring uitgebeeld wat ontwerp is vir konstante blootstelling (byvoorbeeld beskermend). Die res word óf met behulp van verf aangebring, waaraan bloed gevoeg word (hulle werk totdat die tekening uitgevee word), óf deur te "krap" (die runes sal werk totdat die skrape genees). Soms word die sogenaamde astrale plasing van runes beoefen, wanneer simbole (van 1 tot 7, goue) direk gevisualiseer word en direk in die energieskulp van die individu ingeplant word. U moet egter in elk geval buitengewoon versigtig wees en u eie vermoëns beoordeel, aangesien sommige runiese simbole (byvoorbeeld Uruz - die magspoel, Teyvaz - die oorlogsloop, Perto - die rune van verbetering in towerkuns) 'n kragtige vloei van energie aanlok wat 'n destabiliserende uitwerking op die onvoorbereide kan hê. mens.
Dit is die beste om runformules aan die regterkant toe te pas. Baie hang af van die betekenis van die formule. As die impak uitsluitlik op die persoon self gerig is en die doel het om die probleme wat hy reeds het, reg te stel (die oorsprong daarvan lê in die gebeure van die verlede), moet rune aan die linkerhand "ontvangende" hand toegepas word.As daar egter 'n langdurige invloed beplan word wat nie net die individu self betref nie, maar ook diegene rondom hom, is dit verkieslik om die runformule aan die regterkant van die "uitsaai" te illustreer.
Wend runies aan die binnekant van die voorwerp aan en u liggaam moet onderstebo wees. Heeltemal verkeerde opinie! Beide aan die buitekant en aan die binnekant van die onderwerp word die runes op dieselfde manier geskryf. As u die runformule op u eie liggaam toepas, moet dit geplaas word asof die runes geskryf is deur 'n ander persoon oorkant u.
As 'n rune of 'n rune-formule op 'n armband of hanger toegepas word, moet u sorg dat die versiering korrek geposisioneer is (nie die rune "draai" nie, want dit verander die betekenis daarvan). As u 'n runetjie op 'n amulet toepas, is die bedoeling van eryl die belangrikste. In watter posisie die runes sal wees terwyl hulle dra (byvoorbeeld, afhangende van die posisie van die hand, verander die posisie van die armband ook daarop - en die runes is óf in die "reguit" óf in die "omgekeerde" posisie) maak nie saak nie - dit sal beïnvloed in ooreenstemming met die bedoeling van die persoon wat die inskripsie gemaak het.
Wanneer u die runformule op 'n foto toepas, moet u die een kies waarop die voorwerp van invloed alleen uitgebeeld word. Om byvoorbeeld die verhouding tussen mense (die sogenaamde "gekibbel") te beïnvloed, is 'n foto waarin hulle saam uitgebeeld word (maar nie in die geselskap van 'n groot aantal ander persone nie) weergegee. Maar vir 'n spesifieke doelgerigte impak is 'n individuele foto die beste geskik. Vir hierdie soort invloed kan u ook 'n gewone vel papier gebruik met die van of naam van 'n persoon daarop, 'n skematiese tekening wat 'n individu uitbeeld, of enige voorwerp wat verband hou met die voorwerp van invloed (mits die eryl voldoende ervaar is en die vermoë het om te konsentreer) ...
Die runen is in SS-simboliek gebruik. Die afkorting SS is immers geskryf in die vorm van twee weerligagtige karakters op 'n donker agtergrond - 2 Soulu runes ('son van oorwinnings'). Dieselfde simbool kan gesien word op die baniere van die Jungfolk (een van die eenhede van die Hitler-jeug). Volgens Himmler se bevel is die stadia van bevordering en enkele persoonlike kenmerke van SS-lede aangedui deur 14 runes van die "senior futark". Rune is ook gevind op die embleme van verskillende eenhede van die Duitse leër: die Odal-rune ('erfenis') op die embleem van die 7de Volunteer Mountain Division 'Prince Eugen'; Teyvaz ("geregtigheid") op die teken van die 32ste vrywilliger Grenadier-afdeling "30 Januarie", ens. Daarbenewens is die runen op dolk, lampe, ringe geplaas (byvoorbeeld op die toekenningsring 'Death's Head', benewens die skedel en die swastika, is daar 2 Soulou-runies en die Hagalaz-rune ('vernietiging en transformasie', in hierdie geval, wat geloof en vennootskap verteenwoordig)) en ander items wat deur SS-offisiere gebruik word.