Die artikel begin met 'n kontekstualisering van die konsep "kulturele vertaling" maar daarna vernou dit na die eksotiese element as 'n belangrike faktor hiervan. In plaas daarvan om die eksotiese element in die Afrika-reeks te analiseer, is besluit om (weens die beperkte omvang van die artikelformaat) aandag te gee aan Grové se persepsie van die Afrika-klankwêreld, met behulp van 'n narratief waarin die eksotiese sentraal staan en hoe die proses van vertaling hierna verloop. As illustrasie hiervan volg 'n bestudering van 'n klavierwerk van Grové waarin dié kwintessensiële Afrika-instrument as sulks vertaal word. Die keuse vir die werk is gemaak op grond van die baie spesifieke musikale aanduiding, esotico, aan die begin van die werk. As finale argument sal betoog word dat Grové hom nie skuldig maak aan die sogenaamde "consumption of difference" nie en dat hy nie 'n hegemoniese verhouding teenoor Afrika-kulture in sy musiek vestig nie - daar bestaan nie 'n Westerse estetiese hiërargie nie, maar eerder die artikulasie van 'n translokale konteks in sy musiek. Sy Afrika-reeks bewerkstellig 'n kulturele vertaling in die nuwe globale orde van musiek en behoort eerder beskou te word as 'n interaktiewe en wedersydse definisie van 'n interkultuur (vergelyk Stokes 2004:47-9 in dié verband).
In die hedendaagse Suid-Afrika het ons elke dag te make met 'n unieke spel tussen 'n verskeidenheid kulture en 'n manifestasie daarvan kan op vele terreine bespeur word. In ons alledaagse lewe leer en leen ons by mekaar en dit word dikwels in die kunste weerspieël. Dit is as't ware invloede wat deur middel van 'n herinterpretasie as oorspronklike kunsobjekte (hetsy musiek, beeldhouwerk of skilderkuns, letterkunde of teater) vir die waardering van Suid-Afrikaners daargestel word. Beskou 'n mens byvoorbeeld die skilderkuns van Irma Stern of beleef die operawêreld van Sibongile Khumalo, ervaar ons kunswêrelde wat lank reeds sprekend is van die wedersydse invloede van Westerse en Afrika-tradisies en waar kunstenaars hul unieke stem vind. Dit vergelyk goed met voorbeelde wat in die kunsgeskiedenis van Italië gevind word, waar die impuls tot differensiasie en individualisering tussen Italiaanse state en sosiale groepe gedurende die Italiaanse Renaissance (Milner & Campbell 2004:1) besonder betekenisvol is.