Glasvormige bloeding Okulêre ultraklankdiagnose - SIFSOF
Ultraklank-geleide Kernnaaldbiopsie van borsletsels
Glasbloeding (VH) is 'n belangrike oftalmiese toestand wat 'n skielike afname in gesigskerpte (VA) kan veroorsaak, en dit kom dikwels voor as 'n komplikasie van 'n onderliggende siekte. VH het 'n jaarlikse voorkoms van 7 tot 15.4 gevalle per 100,000 mense, afhangende van die populasie wat bestudeer is. Sommige van die hoofoorsake van VH kan proliferatiewe diabetiese retinopatie (PDR), retinale aar -okklusies (RVO's), okulêre trauma, posterior glasagtige losmaking met of sonder 'n retinale skeuring, ens.
Tydens die akute hemorragiese gebeurtenis gaan bloed deur gate of openinge in die agterste hyaloïed na die glasagtige korteks, wat van weke tot maande nodig is om van hierdie plek af te verwyder. 'N Glasbloeding kan voortspruit uit proliferatiewe retinopatie, die toestand waarin nuwe, abnormale bloedvate op die oppervlak van die retina groei. Dit word neovaskularisasie genoem. As dit nie behandel word nie, kan hierdie nuwe bloedvate aanhou groei en versprei deur die glas op die pupilgebied. Dit kan die oogdruk (druk binne die oog) verhoog wat op die optiese senuwee druk. Skade aan die optiese senuwee is onherstelbaar en kan lei tot verlies van sig. Bloeding van 'n glasagtige bloeding kan ook veroorsaak dat littekenweefsel naby die agterkant van die oog vorm. Dit kan die retina van die agterkant van die oog af wegtrek, wat addisionele behandeling vereis om te voorkom dat die retina loskom en die visie permanent beskadig.
Dokters sal die pasiënt se oë ondersoek en hul mediese geskiedenis hersien om die oorsaak van die bloeding te bepaal en die toepaslike behandeling aan te beveel. Om die diagnose te bevestig, kan 'n reeks diagnostiese toetse uitgevoer word, soos:
Die standaardisering van Nussenblatt want glasagtige ondeursigtighede kan as 'n stelsel gebruik word om die ondeursigtighede klinies te beoordeel. In hierdie skaal, die kliniese siening deur indirekte oftalmoskopie van die fundus vergelyk word met 'n stel standaardfoto's met verskillende grade van glasagtige waas. Hierdie skaal is 'n eenvoudige manier om 'n VH te kategoriseer, sodat die dokter in die daaglikse kliniese praktyk ongeveer die strukture wat sigbaar moet wees, onthou om die bloeding te gradeer sonder om voortdurend na die verwysingsbeelde te kyk.
Alhoewel Nussenblatt se graderingskaal al meer as 30 jaar die standaard geword het, kan verskeie probleme met hierdie stelsel oorweeg word. Eerstens kan dit 'n matige interobserver -ooreenkoms hê, soos gerapporteer deur Hornbeak et al. Tweedens, as kategoriese veranderlikes, kan pasiënte wat tussen kategorieë val, toegee aan die subjektiewe interpretasie van elke individuele ondersoeker en kan dit dus lei tot 'n lae ooreenstemming tussen waarnemers; derdens laat die skaal geen voldoende meting toe van sporadiese of intervensionele verbetering nie, ongeag die glasagtige ondeursigtigheid. Daarom kan 'n meer objektiewe en reproduceerbare graderingsmetode nuttig wees.
Kwantifisering van glasagtige bloeding (VH) met die minimum beeldversterking (MIG) kan bepaal word deur middel van ultraklank. Sedert sy bekendstelling in die oogheelkunde -veld in 1956. Oog -ultraklank het 'n waardevolle hulpmiddel geword wat help om diagnoses en behandelingsbesluite te bepaal. Alle ultraklankstelsels laat die versterking van die eggo seine toe, met ander woorde, die sterkte van die ultraklankbundel. Deur die amplitude te verander, sal die versterkings- of sensitiwiteitsinstelling van die stelsel verander word. Versterking word gemeet in 'n logaritmiese skaal in desibel (dB), wat relatiewe eenhede ultraklankintensiteit van die terugkerende eggo voorstel. Hoër versterkingsvlakke laat groter vermoë om swakker eggo's, soos glasagtige ondeursigtighede, te vertoon, terwyl laer versterkingsvlakke slegs sterker eggo's, byvoorbeeld die sclera, kan vertoon. Daarom kan versterkingsvlakke nuttig wees as 'n maatskaal om die laagste seinintensiteit te bepaal wat verkry word uit 'n spesifieke struktuur (in die huidige geval, die glasagtige humor en VH).
Die digtheid van 'n spesifieke weefsel wat met 'n ultraklank geskandeer word, kan bepaal word deur die akoestiese impedansie en die spoed van klank in die weefsel te ken, wat verskillende sagteware -aanpassings in die echografie -stelsel sou beteken. 'N Meer eenvoudige oplossing kan wees om die amplitude van die eggo seine te verander. Die meeste (indien nie alle) okulêre ultraklankstelsels het die moontlikheid om die wins of sensitiwiteit te verander om 'n struktuur te visualiseer. Met 'n laer versterking, is die amplitude van die ultraklankgolf nie sterk genoeg nie en sal dit verswak namate dit deur die weefsel gaan (in hierdie geval die glasagtige holte). Hoër sensitiwiteit verminder verswakking, sodat klein besonderhede visualiseer kan word. Die vermindering van die wins totdat geen glas (of VH) gevisualiseer word nie (minimum versterking) sou beteken dat die spesifieke digtheid van die weefsel (glas en bloeding) voldoende genoeg sou wees om die sein by daardie spesifieke dB te verswak. Daar is bewys dat VH's laer MIG -metings (52.8 dB) het in vergelyking met kontroles (77.97 dB). As gevolg van die bloeding is die digtheid van die glasstof hoër, en daarom is MIG laer.
Volgens die protokol: Met die pasiënt in dorsale decubitusposisie, 'n 10 MHz, B-scan ultraklank sonde (met 'n diepte van 20 tot 60 mm, fokus van 21 tot 25 mm, aksiale resolusie van 150 µm en laterale resolusie van 300 µm) word gebruik om die tydelike kwadrant van die aardbol te evalueer. 'N Langbeeld word verkry waar die optiese senuwee kop, makula, perifere retina en eksterne rectus spier gevisualiseer kan word. Daarom word die 9 uur meridiaan vir regter oë en 3 uur vir linker oë ontleed.
Op grond van die okulêre ultraklank -siftingsprotokolle vir glasbloeding, beveel ons die oogheelkundige ultraklankskandeerder sterk aan SIFULTRAS-8.1. Hierdie ultraklank stel operateurs in staat om die voor- en agterkant van die oog maklik te beeld; die verskaffing van belangrike inligting wat nie moontlik is met kliniese ondersoeke alleen nie. Uitgerust met B-scan op frekwensiebereik: 10MHz/20MHz (opsioneel), magneties aangedryf en geluidloos, real-time vergroting, 60 mm diepte, was hierdie toestel 'n uitstekende keuse vir die diagnose van glasagtige bloeding. Dit verbeter die deel van die glasagtige liggaam en die retina met 'n sondeversterking van 30dB-105dB, perfek geskik vir die beoordeling van glasagtige bloeding. Verder is die SIFULTRAS-8.1 toegerus met 'n A-scan-modus vir diepte van die voorkamer, lensdikte, glaslichaamslengte en totale lengte metingen vir katarakchirurgie om die regte lensvervanging te kies en vir die diagnose van tumore.