Ek kan nie Blog nie … – Ek is die hoofkarakter in elke dag se storieboek. Ek leef my lewe op die voorblaaie van koerante en hoofopskrifte in tydskrifte. Kom lees my stories en berigte soos ek dit elke dag beleef!
Posted on Junie 13, 2018 Junie 13, 2018
Posted on April 13, 2018 Mei 4, 2018
Dit is ‘n welbekende feit dat sodra jou man landuit gaan breek iets by die huis. Lyf het skaars met sy alie op die vliegtuig geklim toe die reuk van ‘n geblokte drein my tref. Daar is loo-paper­ by die huurder se drein wat in die oprit afspoel. Ek weet nou nie hoeveel toiletpapierblokkies te veel is per toiletbesoek nie – maar ek is heeltemal oortuig sy oorskry haar kwota!
Twee dae later erken ek die wedstryd tussen ek en die swembad is beslis: Swembad 1, Nossie 0! Om die sand in die bodem opgesuig te kry is ver bo my creepy crawley–backwash–blare uitgooi kennis. Die gawe swembadman het ‘n assesering kom doen en toe vir Sam gestuur om ‘n timer te installeer, die swembad te ‘vacuum’ en tot my stomme verbasing is die swembad so 20 minute later silwerskoon! Ek bedoel, die swembadmense is miracle workers … nee regtig!
Sam weet dit nog nie, maar wanneer hy die vierde keer terugkom gaan die besproeïng afgaan op drie verskillende stasies wanneer hy die bedrading probeer uitsorteer dat die timer kan werk. Eers toe ek die swembad se krag by die hoofkragbord af -& aansit het die timer uiteindelik gewerk!
Dit is met ‘n dikbek dat ek die volgende dag vir Goodman ontbied om met my skottelgoedwasser te kom gesels. Die outjie weier om water uit te pomp! Ja, Ja! As die begroting knap is, is dit seker nie prioriteit om jou skottelgoedwasser reg te maak nie … nee! Wat sê ek? Ek praat absolute nonsens! Die skottelgoedwasser is by verre belangriker as die geblokte drein!
Intussen is Joseph die tuinier is so gaaf om my kar te was en te suig. Ek wil hom herhinner dat ek oor ‘n paar minute moet ry om my middagrondtes te doen … maar Joseph is skoonveld. Ek roep … stilte! Ek stap rondom die huis, maar Joseph is weg. Ek wil vir Johannah die bediende vra of sy vir Joseph gesien het, maar daar is geen teken van Johannah nie. Paniek vat my beet: het Goodman hulle in sy Lynnwood Appliance Trokkie gelaai – is hy ‘n serial killer?
Ek wil histeries begin roep toe ek die gekonkel ruik … en Goodman het niks hiermee uit te waai nie. Ek kry vir Joseph en Johannah met bekommerde auras agter in die motorhuis met my persoonlike gereedskapboksie – wat Lyf net met toestemming mag gebruik-, maskingtape … en die stofsuier. Hulle is besig met ‘n desperate operasie om die stofsuier se lewe te red. Johannah het die reggekry om die pyp van die stofsuier af te breek asook die elektriese koord uit die masjien uit te trek. Dit is nie ‘rocket science’ om te verstaan hoe dit gebeur het nie, en ek dink Johannah sal vir ‘n rukkie eers ‘n skoppie en besem moet gebruik!
Intussen reën dit al vir dae aanmekaar. Ek kry so 22h00 ‘n sms en ‘n foto van die huurder. Dit lyk of die ceiling enige oomblik gaan uitval soos die water terugstoot op die dak. Nog ‘n katarsis!
Die oggend het ‘n sms gekry om te hoor of daar so baie miere by ons ook is: het die girl nog nooit van Anttrap gehoor nie? Dink sy die groen goed op die vloere is mooi?? Nietemin – Anttrap werk nie vir kokkerotte of ander klein aaklige goggatjies wat ek op die kombuisblad kry toe ek ‘n laatnag koffie gaan maak nie. Die klein grillerige goedjies wag tot die huishouding stil is voordat hulle toeslaan.
Die perdebynes is aansienlik groter! Ek sien dit toe ek vir my vriendin koffie aandra stoep toe daardie Saterdag. Sy sê mens moet hulle met Doom spuit, maar sy het nie gesê wie spuit en wie hardloop nie. Soos ek halfpad moedeloos my hande in my hare steek en dramaties my kop agteroorgooi vir al die probleme sien ek nog een: ‘n tor het sy pad gekry deur ‘n dakbalk! Dit lyk soos ‘n perfek geboorde gaatjie! Die outjies maak een gaatjie en vreet mos van binne af alles op. Jy dink nog daar is ‘n dakbalk, dan lê daar net stof op die vloer!
Doelbewus kyk ek net anderkant toe: weg van die perdebynes, weg van die tor se gat … reguit in die houtdeur se miernes in. Waar kom al die goed vandaan? Was dit nog altyd so? Hulle het letterlik ‘n sentimeter se deur al opgevreet!
THIS ENDS NOW!! Dit is duidelik dat sespotiges ‘n komplot smeer om ons huis oor te neem! No Mercy! I am coming for you …
Uit die aard van die saak het ek ‘n skielike, dringende afspraak met Builders Warehouse. Ek jaag my vriendin skaamteloos weg en ry dadelik. Ek is nou ‘n Girl on a Mission.
Lyf sê altyd Builders Warehouse is ‘n gevaarlike plek: Ek kon dit nooit verstaan nie, jy gaan dan soontoe om probleme op te los. Maar dit is juis die gevaar: soos jy deur die rakke loop om ‘n probleem op te los, besef jy hoeveel ander problem jy het. Dit is nie net gif nie, dit moet opgespuit word, jy moet jou oë beskerm, jy moet seker maak jy het ‘n masker sodat jy nie perongeluk ‘n sluk gif inkry nie. Die hoeveelheid oplossings vir my probleme is so oorweldigend ek besluit om die botteltjie gif, safety goggles en spuitkan te vat, die trollie te losen til toe te hardloop. As ek nie meer goed in my hande kas vashou nie, kan ek dit nie vat nie. Ek sien die stofsuier naby die til is vandag op afslag, Suzelle se DIY boek klink vandag vir my na ‘n handige idee en ek wonder of ek nie maar weer die trollie moet kry sodat ek alles kan inlaai nie? Gelukkig roep ‘n kassiere my en red my van my van al die oplossings.
Daar is nie ‘n oomblik te mors nie: ‘n swartsak is my overall, SPAR se onherwinbare plastieksak pas goed oor my kop, die safety goggles is ‘n perfect fit, en die masker sal help dat die kopbedekking nie afgly nie. Geen sespotige gaan my vandag vryspring nie. Met my geel skottelgoedhandskoene besef ek met ‘n skok is ek ‘n komieklike mass murderer. Ek smeek verGIFnis met elke spuit. In die dierewêreld moet jy jou terrein merk – ek gebruik net nie my blaas nie, maar ‘n kan!
Lyf is so week weg toe ons al drie siek word. Die Vrydag oggend het ek met ‘n seerkeel opgestaan en vrot van die verkoue die aand in die bed gaan klim. Twee dae later het Callie skielik begin bewe op die bank: yskoud en spierwit. Teen Dinsdag bel die skool en kry ek vir Emmie so bleek soos ‘n lyk met ‘n koors van 40 in die siekekamer. ‘n Hele week se verlang-verkoues.
As mens se neus mos nou geblok is, dan ruik dinge maar anders. So die vreemde reuk in die badkamer het my nie dadelik gepla nie. Maar toe Johannah opdaag is dit duidelik dat iets iewers doodgegaan het. Ons soektog na ‘n dooie rot begin.
Ons soektog sluit in die kas uitpak, was en sommer gif – net vir ingeval die bendes besluit het om badkamer toe te trek. Volgende plek waar ons kyk is in die badkamer lig. Ek het al gesien hoe duisende klein goggatjies uit daai lig val as Lyf die gloeilamp ruil, so ek en Johannah trek weer ‘n keer ons werkspakkie aan: Swartsak oor die klere, safety goggles en ‘n onherwinbare SPAR sak oor ons koppe en maskers om te keer dat geen dooie miggie ingesluk word nie! Uiteindelik het ons die vier skroewe so kop onderstebo losgekry; dit is nie dat ek nie met ‘n skroewedraaier kan werk nie, maar so kop onderstebo op die wankelende leer terwyl Johannah heeltyd advies hier van onderaf gee het my so effens gedisoriëreer. Die ligdeksel kry sy dosis seep en water en ‘n ordentlike lagie gif. Dit vat nog langer om die deksel terug te kry; behalwe dat ek weer kop onderstebo moet werk, maak die skottelgoedhandskoene skroewe vasdraai moeiliker. Maar ek raak nie aan gif nie!
Volgende aan die beurt is die extractor fan in die stort. Ook hier sukkel ons en kry niks dood of stink nie. Johannah is blykbaar baie opgewonde om alles eers te was en silwerskoon terug te sit.
Ons het tot die slotsom gekom dat daar ‘n dooie rot in die badkamer se dak is. Saam het ons besluit om uit te hou tot Joseph die tuinier Vrydag kom want nie een van ons gaan in ‘n donker dak met rotte soek na ‘n lyk nie.
Saam met Vrydag het die reën gekom. Die woonstel se dak lek al hoe erger en die tuin is papnat – so Joseph kom nie vandag werk toe nie. Ek het geen ander keuse as om die badkamer te vermy die hele naweek nie.
Maandag gaan ek in om die wasgoed te kry en trek sommer die handdoeke so van die reëlings af. Die vloerhanddoek kom op my gesig te lande … saam met die dooie rot!
Eers is ek geskok! Toe gril ek vreeslik vir die dooie rot in my gesig. Maar ek sit uiteindelik plat op die badkamervloer en lag soos die storie in my gedagtes uitgepluis word …
Sien die dooie rot kom van Sophia die Kat af. Die nag toe Callie siek geword het, het die bure gekuier en geraas en ek het die badkamer deur toegemaak, onwetend dat Sophia die kat binne was en toe vasgekeer is met ‘n groot nood. Emma het nooit die handdoek opgetel nadat sy gestort het nie … wat moes Sophia nou ook anders doen as haar sandbak ruil vir die handdoek?
Ons het nooit ‘n skroewedraaier, handskoene of sunlight seep nodig gehad om die rot op te spoor nie … ons moes net die handdoeke was!
I will arrest you Madam!
Wat ‘n gawe idee: jy verjaar, bespreek amper die hele Barnyard Theatre vir jou verjaarsdag, nooi ‘n klomp vriendinne en bederf hulle met ‘n aandjie uit. Asof dit nie gaaf en goed genoeg is nie, gaan alle geskenke vir liefdadigheid.
Hoe kan mens dan nou nee sê? Buite die skoolhek oorreed ek en Anri* mekaar om tog te gaan, dat die kinders Pa se kos en geselskap sal oorleef en dat ons te midde van nagblind en rigtingbeduiweldgeid wel by die Barnyard sal uitkom. Dit maak nie saak wie bestuur nie – Ma’s gaan mos nie drink en bestuur nie!?
Teen 13h00 ping my foon onophoudelik – dit klink amper soos die einde van die maand as my aftrekkings afgaan: Ping! Ping! Ping! Ping! Ping! 78 boodskappe vlieg heen en weer tussen ‘n klomp opgewonde vrouens wat ook nooit uitkom nie. En soos net ons spesie dit kan doen is daar 5 minute later ‘n saamry-klub gereël, die ‘dresscode’ is afgespreek en die AA meeting vir ‘Girls who never get out’ is afgehandel.
Ons vertrek 18h00 – wie weet nou hoe die verkeer gaan lyk as mens in die aand uitgaan? Ek lyk nog soos vanoggend, net vars lipstiffie – ons is van die vervelige klomp wat nie in neon-80’s-pakkies daar opgedaag het nie. Ons kom so 19h00 daar aan … en dit is nie as gevolg van verkeer nie; ek sal dit nou ook nie verdwaal noem nie. Hoe kan ons nou help die straatname is anders as die GPS wat ek jare gelede laas gebruik het? En as Mevrou Google van lyn af is die eenkeer wat ons haar nou regtig nodig het … ‘well? Then you phone a friend if the husband cannot answer!”
Dit is vreemd om te sien hoe die ‘performers’ buite sit en wyn drink, lyk soos ‘n klomp stout kinders … eintlik lyk hulle so half bekend … met ‘n skok besef ek … die ‘stout meisies’ is dan van die ander ma’s wat ook nooit uitkom nie! “Opgedress’ soos vir 80’s! Neon orals, woeste pruike, kopbande en gereed vir partytjie, ‘no doubt’. Hulle is beslis nie so vervelig soos ons nie, maar ‘Boring’ of de nie! Ek voel baie gemakliker in my stukkende jean en wit hemp as ‘n tema aan my lyf!
Die volgende ongemaklike stop is die kroeg – die plek waar Lyf gewoonlik die praat -& betaalwerk doen. Ek bestel ‘n botteltjie met iets soos 5% alcohol, maar verander die bestelling toe Anri en ‘n vreemdeling wat blykbaar deel is van die groep ‘n bottel wyn bestel. My verantwoordelike-self skop in en ek verander die 5% alcohol na ‘n blikke soda en ons drie deel die wyn.
Wat ‘n prettige lekker sing en dans en kuier aand! Ek dink by myself hoe ons dit meer moet doen! Behalwe een Ma wat toelaat dat haar kind haar lewe en besluite regeer, het niemand met hulle kinders gesels nie! Hulle het te veel pret gehad! Dit was ons aand! Lekker musiek, ‘n goeie ‘show’, ‘n lekker bottel wyn (en soda vir my). ‘n Regte egte af aand! Behalwe vir die een vrou wie vroeg huistoe moes gaan omdat haar man ‘n liefdevolle ‘curfew’ gestel het, het ons 23h00 met hangskouertjies gegroet en gery!
Ek kom te min uit, dink ek, ons moet dit meer doen! Net afvat en wees!!
Die pad huistoe was donkerder, stiller, makliker en vinniger … tot waar ons van die hoofweg moes afdraai. In die Bothalaan afrit se interseksie staan ‘n grys VW Polo met ligte aan, deure oop en blok die interseksie. Daar is geen manier wat ons die bekende roete ry nie, ons sal maar links moet draai en deur die ander buurt huistoe ry. Vir die eerste keer in hoe lank gaan ek uit, en ry in ‘n potensiële hijacker in?
Op die punt wil ek noem dat Anri my altyd Nossie genoem het, soos meeste mense, tot so 2/3 dae gelede, Sy het besluit om my doopnaam te gebruik ‘hence forth’. Maar te midde van die agterdogtige omstandighede is my doopnaam totaal en al vergete, en is dit net ‘Nossie, jy draai nie hier af nie!” en “Nossie, dadelik, draai links – ons gaan beslis nie regs draai nie”. “Nossie, bly net kalm, ons ry ‘n ander pad!” Die kalm, ‘composed’ Anri gee ononderbroke aanwysings van die enigste ander pad wat ons kan ry. Bly kalm. Well done dat jy dadelik raakgesien het. Bly kalm vir julle altwee se part! Maar wag … ek is kalm!
Op ‘n highway voel dit vir my altyd veiliger in die nag as deur die paadjies van ‘n buurt – daar is net so baie wegkruipplekke en paadjies en opsies! So baie opsies van dinge wat verkeerd kan gaan! Dit is egter nie die tyd om hierdie brokkie angs en verbeelding met Anri te deel nie – ek kry in elke geval nie ‘n woord in nie!
Sy het ook net kalmeer toe ons die blou ligte sien.
“Licence please.” Ek verstaan nie die agterdogtige uitdrukking op die beampte se gesig nie? Ek het my lisensie net nou die dag hernu? Instinktief druk ek die sluitknoppie seker vier, vyf keer.
“Can you please get out of the car Madam?” Wat? Die ou is seker mal om te dink ek gaan die veiligheid van my voertuig verlaat – druk die sluitknoppie – en hy is gladnie gelukkig dat ek volstrek weier nie. Oh my word! Ek kom te min uit! En hier word ek nou afgetrek soos ‘n dronkbestuurder!
“Did you have anything to drink?” Goeie aarde – wat is die regte antwoord? Ja, net ‘n bietjie? Nee, nie eintlik nie? Dankie tog ek het die 5% geruil vir sodawater!
“Will you blow, Madam?” Vriendelik en met totale selfvertroue sê ek hy kan maar die pypie bring. Maar in my agterkop is ek ernstig bekommerd! Hoeveel wyn het ek regtig in tussen die soda? En hoeveel gaan die wyn op so pypie lees? Ek meen ek voel ‘fine’, ek het eintlik skaars die wyn geproe, reg? Dit kan tog nie baie wees nie? Die hoeveelheid wat ek in het kan tog sekerlik nie eers deur sy ou pypie opgetel word nie? Ek sluit weer die deure.
“I will arrest you Madam?” Lyk ek dan gesuip? Oh my word! Ek moet vir Lyf bel. “Just bring it, I said I will blow!” sê ek geirriteerd … asof ek nou ‘n keuse het? En of ek nou gedrink het of nie, kan ek ‘actually’ weier? Oh my word! Arrest you Madam? Hoeveel % wyn het ek in? Skoolblaadjie se hoofopskrif: ma gearresteer vir dronkbestuur!
Intussen is Anri besig om my man te bel! Haar foon is pap en sy gaan solank vir Lyf bel. “Nossie, jy klim nie uit nie hoor! Moenie bekommerd wees nie Nossie, ek bel vir Lyf!” Maar sy sukkel met my foon en al wat sy op die lyn kry is vir Lyf! Ons is altwee so onkant gevang dat ek dink haar vingers wil nie lekker dink en druk gelyk nie. Toe ek later hieroor dink giggel ek so by myself, want ek dink ons altwee het so hard gefokus op kalm en in beheer bly, maar ons senuwees was eintlik klaar!
Bly kalm! Bly kalm! Hoeveel moet mens drink vir ‘n 0.5 lesing as jy blaas? BEL VIR LYF! Oh my word! Ek kom te min uit!
Dit is nie dat ek siek-afhanklik van Lyf is nie, maar op die huidige oomblik sou ek regtig bly wees as hy hier was. Lyf sou weet wat is aanvaarbaar en wat nie. Haaaaaaaaaaaaaa ek wens Lyf was hier. Hoekom bel sy nie vir Lyf nie – wat vat so lank? Is ons ooit binne ons regte hier! Moet ons anders optree?
“Blow, don’t stop!” Ek blaas die simpel pypie wat die lid baie teësinnig vir my aangee – dit is duidelik dat hy dit verkies dat ek liewers buite staan en blaas! Bly kalm. Hy moenie sien jy’s nervous ook nie – jy lyk blykbaar klaar dronk! Oh my word! Ek kom te min uit! Ek is mos nie dronk nie? Hoeveel wyn het ek in? Wat gaan my lesing wees? Ek blaas maar liggies, dalk is die lesing dan laer? Darem is die pypie in ‘n geseëlde sakkie – dink net hoe grillerig sou dit wees as almal op ‘n aand dieselfde pypie moes blaas? Dis eintlik snaaks – maar ek vermoed dit is nie nou tyd vir grappies nie – Anri sal my ‘n taai klap gee as ek nou begin grappies maak … en wat sukkel sy so om vir Lyf in die hande te kry? Maar dit blyk nie genoeg te wees nie en ek wonder of blaas enigsins goed genoeg gaan wees? Wat soek die ou nou eintlik?
“Madam – I said don’t stop!” “Don’t stop?” Ek het mos geblaas! Jy is nie gesuip nie … flip ek’t nie eers gedrink nie! Wel ek het, maar bietjie … en hoeveel keer gaan ek in die ding moet blaas? Hoekom vat Anri so lank? Slaap hy al? Is sy foon op ‘silent’? Ek vermoed ons het nou ‘n man se hulp nodig – blaas is nie genoeg nie! En sê nou ek is oor die limiet? Anri het beslis net wyn in, sy kan nie bestuur nie!
“Blow! Blow! Blow!” skreeu ‘n ander stem! Hier is nog iemand agter my? Praat ek vreemd engels? Is my laatnag aksent gesloer? Oh my word! Ek kom te min uit! Wyn en soda – wat is die lesing vir ‘n glas wyn en soda? Hoeveel wyn het ek in? Ek is seker daar was meer soda as wyn?
Nadat ek die eerste keer nie ordentlik geblaas het nie en steeds weier om uit my kar uit te klim, het die ou toe ‘backup’ geroep en die hele roadblock staan nou by my kar se venster!
“Liefie …” Liefie? Ek dog sy bel vir Lyf? “Liefie, hulle het vir my en Nossie afgetrek … “ Ek is eintlik baie beïndruk – in een blaas het sy vir haar man die wie, wat, waar en wanneer van ons situasie gegee … toe sy nou uiteindelik onder druk van ons omstandighede kon bepaal hoe om haar man te bel. “Ek voel ons word nou harass! Ek dink jy moet maar kom!”.
“You may go!” sê die beampte . Ek het gesien hoe die pypie ‘n lesing van 0.00 uitskop! Ek het gevoel hoe ek wil lag en huil en praat en ry op een slag! Ek het die verbaasde uitdrukking op sy gesig gesien toe hy my lisensie vir my deur die venster gooi! Ek sê mos ek is ‘fine’. Daai soda het my uit die tronk uitgehou!
“Toemaar Liefie. Ons is fine – ons kom nou huistoe!” Ek reken Liefie was reeds in sy pajamas oppad en moet nou weer die kar intrek.
Ek kan nie glo hoeveel ons te sê het oor die afgelope 10 minute nie. Dit bly ongelooflik hoeveel ure ‘n mens in ‘n gesprek kan spandeer aan 10-minute insidente!
Iewers tussen die ‘roadblock’ en Anri se huis het ons emosionele stand van sake omgeruil: Nossie was by die senuweeagtige kardeur uit en ek het weer ‘n doopnaam gekry, sy was in totale beheer en totaal kalm. Die prokureur het ingeskop en sy dink die insidente stap vir stap deur! Ek hoor hoe sy reeds besig is om ‘n stewige saak te bou – net vir ingeval!
.. en ek? Wel ek het onophoudelik begin praat. Gebabbel en gepraat en gedink en gewonder en ‘n duisend dinge op een slag probeer sê … Bly stil! Hoekom is haar huis so ver? Ons is ‘fine’! Ek soek vir Lyf. Arrest you! Arrest me? Het ek dronk voorgekom of het … die bliksem wou seker ‘n bribe gehad het!!! Skielik maak sy optrede heeltemal sin! Hy het gehoop ek is oor die limiet sodat hy so bietjie drankgeld vir homself en die res van sy roadblock vriende bymekaar kon maak! Hoe kon ek dit nie sien nie? Liefie staan getrou vir sy vroutjie en wag – die verligting duidelik sigbaar op sy gesig in die donker nag.
Daar is egter een oomblik wat ek baie goed onthou!
Die oomblik toe die skok en verligting my beetgekry het.
Daai oomblik toe ek in Lyf se blou oë inkyk en die trane en lag gelyk uitkom.
“Oh my word, Lyf! Ek gaan nooit weer uit nie!”
Posted on Januarie 31, 2018
Koekbak met ‘n Flitslig
Tee op die stoep in fyn koppies met pierings, lekker tuisgebakte koek en ‘n blommetjies tafeldoek – net ek en my Vriendin. Spesiale tye! Emmie het die laaste blommetjies in die tuin gaan opspoor en hulle staan vrolik in die middel van die tafel. Die gesprekke is mos maar oppervlakkig, want die meisies drink darem altyd die eerste koppie tee saam – waar anders moet hulle nou leer van vriendinne se gekuier en geklets.
Vir ‘n koffie-drinker is ‘n pot tee natuurlik heeltemal genoeg: ek gaan grou my geheime kits cuppachino’s uit die kas uit en weet die ernstiger gesprekke gaan nou begin. Die dinge waaroor jy nie voor jou kinders wil gesels nie.
Vandag was ‘n besige oggend: vroeg oggend se training, die kombuis skoonkry en die skottelgoed uitsorteer voordat Vriendin opdaag. Ek het vinnig ‘n plant uitgeplant en alles is reg vir Lyf om die karre te was.
Ek sien hoe Vriendin die tuisgebakte koek bewonder en ek besef … in haar kombuis is dit heeltemal te donker om ‘n koek te bak. Sy is vasgekeer in haar eie donker gang sonder elektrisiteit en iets so klein soos koekbak is net te veel gevra. Ek kan nie veel meer doen vandag as net ‘n FLITSLIG wees nie.
Ek ken tye waar koekbak na verskriklike moeite geklink het, hoe ‘n bietjie skottelgoed na ‘n enorme taak gelyk het. Tuinwerk het die grootste straf onder die warm son geword en karwas … dit is nou maar iets waarvoor mens eerder sal betaal.
Ek onthou die lig in my wêreld.
Ek onthou die diep donker in my wêreld.
Altwee plekke is maklik en moeilik om in te wees.
In die een is lag maklik, is nie ander kom frons makliker!
In die een wêreld is stilte ‘n juweel … maar in die donker is ‘n kamer vol stemme ‘n baie eensame plek.
In die ligkant van mens se lewe is dit maklik om te lag, die grappies rol van jou mou af, jy sien die mooi in alles en jy soek die mooi in almal. Jy het kleurvolle vertellings oor eenvoudige gebeurtenisse hoe jy iemand se dag gemaak het met jou gemaklike, opgewonde teenwoordigheid.
In ‘n donker wêreld is lag ‘n doelbewuste besluit! Vir ‘n onverklaarbare rede sien jy almal se foute en herhinner ‘n stemmetjie jou aanhoudend aan jou probleme, die dinge wat jy nie kan bekostig nie, jou swaarkry en alles aan jou wat nie perfek is nie. Daai stem wat so op jou skreeu, met jou baklei, met jou redeneer, jou aandag aftrek.
Wanneer jy in die lig lewe is jy ‘n lig in ander se lewe! Jy hoor dit. Jy sien dit. Jy voel dit. Jou hart borrel.
Maar wanneer die donker toesak is ander se lewenslus net nog iets om te dra, iets wat jou uitput, irriteer … want dit maak nie saak wie wat sê of doen nie … dit bly eenvoudig donker. Jy loop in ‘n eindelose donker gang en al hoor jy van ‘n lig aan die einde van ‘n tonnel, kan jy dit eenvoudig net nie sien nie!
Dit help nie om haar te sê dit is maklik nie, want om te sien hoe jy maklik optel, aan die kant maak en wegsit maak haar moeg! Hoekom is dit soveel moeite vir haar? Sy is ‘n ‘failure’.
In die lig is alles ligter! Jy loop met ‘n huppel in jou stap asof jy ‘springs’ in jou skoene het! As jy so aangestap kom skyn die son so bietjie skerper en daar waai altyd ‘n windjie deur jou hare. Jy lyk en voel soos ‘n lentebriesie! God se lied in jou hart is so duidelik ander kan dit sien, dit hou jou jonk van gees en mooi van aangesig.
In die donker moet jy letterlik daarop fokus om die frons te ontspan. Jy voel skuldig want jy weet God sorg vir jou, jy weet jy is bevoorreg om kinders te hê, ‘n goeie man, dalk self ‘n werk en ‘n duisend ander dinge om voor dankbaar te wees … maar die dankbaar bring net skuldgevoelens, nie verligting nie, nie uitkoms nie … dit bly donker.
Jy kan nie verstaan hoe ‘n ander vrou dit regkry om haar arms so gemaklik langs haar sye te hou nie, want jou arms klou aan mekaar vas en jou liggaamstaal bly toe, geslote.
Die harde realiteit van opstaan as jou bene nie wil beweeg nie; uit die bed uit te kom as jy so moeg is jou spiere pyn. ‘n Hele lewe wag buite die veilige, bekende grense van jou bed en jy weet nie hoe om vandag te doen nie – jy het gister net-net oorleef. As jy vandag weer nie die bed opmaak nie, gaan jy hoor hoe lui jy is. Daar is nie nog vadoeke om oor die vuil skottelgoed te gooi nie, en ook nie meer borde nie – iemand moet dit was. Die tuinier is laat, maar darem is hy hier – jy sal hom voldag betaal. Jou maandelikse afspraak by die salon het een van die opwindendste ure in jou maand geword – want om self te skeer en toonnaels te verf … jy het nie krag daarvoor nie.
Eintlik het jy krag vir niks! Jy het lus vir niks. Jy is ‘n ‘failure’, jou man dink jy’s lui en jy stel ‘n swak voorbeeld vir jou kinders deur altyd alles te los vir môre. Niemand kan verstaan hoe moeilik die eenvoudige dinge is nie, hoe jy wil en wil en jouself elke dag oortuig jy kan … maar jy kan nie! JY KAN NIE!
En hier sit sy by ‘n vriendin met ‘n pragtige gedekte teetafel en ‘n tuisgebakte koek: ek sien dit in haar oë. Hoe sy haarself probeer oortuig al die moeite was regtig net vir haar. Hoe sy probeer glo dat die kuier net so lekker kon wees by haar huis met goedkoop koffie en ‘n ‘no name brand’ pakkie Lemon Creams. Ek sien hoe sy op die drumpel staan om uit die gang te kom, net vir ‘n rukkie …
Sy is ‘n spieëlbeeld van tye in baie mense se lewe waar jy ook vasgekeer was in jou eie donker gang.
Tot eendag! Eendag uit die bloute is jy lus vir iets so eenvoudig soos koekbak …
Ligdraers kan dit nie verstaan nie, maar jy is absoluut verheug – JY IS LUS VIR KOEKBAK?!
Een warm Somersmiddag besef jy met verwondering jou een potplant het jou donker droogte oorleef. Dooie blaartjies word met sorg en respek afgesnoei. Ten spyte van jou lam spiere na vanoggend se eerste drafsessie in maande, maak jy vinnig die kombuis skoon, sit die oond aan vir môre se Sondag hoenderpastei en pak bestandele uit om ‘n lekker sjokeladekoek te bak!
Jou gesin hou van koek! Elke gemaklike afmeting verbaas jou, want niks hieraan is moeite nie. Niks. Jy hoef jouself nie te bedwing of kalmte te ‘fake’ terwyl jou kind se vingers in die deeg rondkrap of alles self wil doen nie!
Vandag het jy meer gedoen gekry as wat jy in die afgelope vier donker maande kon aanpak. Jy het die halwe projekte in die huis bymekaar geskraap en is sowaar opgewonde om iets te maak!
Het iets verander? Het jy meer werk, meer geld, meer tyd of meer vriende gekry? Nee! NIKS het verander nie … JY IS ANDERS!
Jy weet nie hoe nie, jy weet nie wanneer nie, maar jy staan in dieselfde donkergang … met ‘n flitslig. Jy gaan nooit weer êrens sonder ekstra batterye nie! Jy sal voorbereid en gereed wees vir enige situasie wat in jou donker gang mag opduik. Alles is tog makliker as jy net kan sien? Of die koplig belaglik lyk by jou uitrusting of nie … jy loop nie daarsonder by die voordeur uit nie.
Die angshand wat so styf om jou keel gegryp het en jou hart kom vasklou het as jy wou slaap is toe al die tyd bang vir die lig. Dit is die swaar hand wat jou so bang gemaak het vir die donker.
Vir party leiers van depressie is dit ‘n seisoen.
Vir party is dit ‘n lewe. Nie ‘n daaglikse stryd nie, ‘n uurlikse uitdaging.
Party veg jaar in en jaar uit alleen deur die donker gange, geen ondersteuning nie! Niemand hou uit liefde ‘n ekstra flitslig naby nie.
Ander veg ‘n maand, val ‘n maand, staan op in die lig net om die flitslig te verloor en weer vas te val in ‘n donker sliksand gang.
Om my sien ek elke dag mense baklei. Hulle veg verbete om ‘n lig te kry, maar is net nooit vinnig genoeg of goed genoeg of mooi genoeg nie. Die lig bly net altyd buite bereik. Die flits se batterye hou net nie lank nie en die ry om nuwes te koop is lank … die pad na die lig is uitputtend, onmoontlik en onophoudelik.
Die ligdraers oordeel so maklik oor die donkerlopers wat hulle maar net nie kan verstaan nie.
Dit is elkeen se plig om ‘n lig te wees, om die donker te baklei – SAAM!
Niemand hoef alleen in die donker te staan nie.
Niemand verdien om in ‘n reguit, donker gang te verdwaal nie.
Niemand het die reg om ‘n ander se swart en donker grense te veroordeel nie.
Depressie is soos koekbak of koekkoop.
Vir die depressieleier is koekbak onmoontlik, onbegonne … net nog ‘n ‘failure’. Koekkoop is makliker – maar die onsigbare monster van angs is altyd teenwoordig en die Oorweldigende stemmetjie oorverdowend: klein besluite soos watter koek, watter prys, watter grootte.
Ligbewoners kan nie verstaan hoe ‘n onbegonne taak iets klein soos koekbak kan wees nie.
Liglopers sal nooit die veiligheid van ‘n bed se vier mure verstaan nie.
As jy nog nooit in die donker vasgeketting was nie, kan jy nie die oorwinning glo van ‘n opgemaakte bed, ‘n skoon kombuis, ‘n gedekte teetafel en ‘n tuisgebakte koek vir ‘n vriendin wat kom tee drink nie.
Hou op oordeel! Hou op raadgee uit jou ligkasteel uit! Word ‘n flitslig!
Want soms? Soms het iemand ‘n flitslig nodig om ‘n koek te bak!
Posted on Januarie 22, 2018 Januarie 22, 2018
Posted on Januarie 11, 2018
Posted on Januarie 9, 2018 Januarie 9, 2018