PressReader - Weg! Platteland: 2017-09-01 - JOHN KETCHEN
Le­ke­pre­di­ker en wer­ker op Gon­na­kraal
Weg! Platteland - 2017-09-01 - On Het Die Skuif Gemaak -
Op De Vlugt ken al­mal vir John Ketchen as Tien­kels, ’n jan-van-al­les wat om die beurt plaas­wer­ker is op Gon­na­kraal, le­ke­pre­di­ker in die U­ni­ted Con­gre­ga­ti­o­nal C­hurch of Sout­hern A­fri­ca (op De Vlugt en U­ni­on­da­le), dok­ter, be­ra­der, vre­de­ma­ker, se­ker­heids­wag, ge­meen­skaps­wer­ker, fiets­ry­er en ’n we­der­helf vir sy vrou, An­na, en pa vir hul­le kin­ders, Ri­aan en Jo­lan­die.
“Om­dat die skol­lies doe­rie ja­re baie woe­lig was in Port E­li­za­beth, het ek as jong kind saam met my ma na De Vlugt ge­kom waar my ou­pa-hul­le ge­woon het. Ek was ne­ge toe my moe­der ge­sterf het, en my stief­pa het my en my sus­ter ver­werp. Dié sus­ter, wat nou ’n tuis­ver­pleeg­ster op Sed­ge­field is, is la­ter aan­ge­neem en haar le­we het goed uit­ge­draai, maar ek het ag­ter­ge­bly by ’n blin­de an­tie van my wie se man ’n skaap­wag­ter was by die Van Rooy­ens van Gon­na­kraal.
“Die Van Rooy­ens het al­tyd vir my ’n brood­jie ge­hou en ek kon smid­dae ná skool nie wag om op die plaas uit te kom en met die die­re te help nie. Dis waar ek al­les ge­leer het wat ek van­dag kan doen. Gon­na­kraal voel soos my huis en A­dri soos ’n sus­ter wat ek help groot­maak het.”
Tien­kels sê net die dood en niks an­ders nie sal hom De Vlugt laat ver­laat. “Ek sê al­tyd al drie die paaie na De Vlugt loop af­draan­de. As ’n ou eers hier in­ge­vlug het, is jy hier om te bly.
“Ons woon reg­tig in die pa­ra­dys. Hier kan ’n kind nog ’n kind wees – son­der TV en son­der sel­fo­ne. Die bruin men­se kan bui­ten­dien nie goe­ters soos ge­ne­ra­tors be­kos­tig nie.”
Al wat sleg is, sê hy, is die maat­skap­li­ke pro­ble­me, ver­naam drank­mis­bruik, want dit is die kin­ders wat die erg­ste daar­on­der ly en wat ge­volg­lik nie lief­de of or­de ken nie. “Die men­se hier is arm, ja, maar dit gaan glad nie oor arm nie. Dit gaan oor men­se wat in hul­le eie el­len­de kre­peer en geen po­ging aan­wend om daar uit te kom nie. En die e­nig­ste ma­nier is om dit vir jou­self te doen.”
Lank ge­le­de, sê Tien­kels, het hy op pad na die re­ser­voir ’n lui­perd met twee klein­tjies raak­ge­loop. “Sy was baie kwaai, daar­die lui­perd, se­ker oor die klein­tjies. Maar ek het net ge­vries en oor en oor vir haar ge­sê: ‘Luis­ter, die wê­reld is wyd, daar is plek vir jou én daar is plek vir my. En hier is ek van­dag nog.”