Hoe lig kan skyn in die skadu | Netwerk24
Deur Melvyn Minnaar 15 April 2019 00:01
PORCUPINE PRESS, R240
Ironie, onsekerheid en die teenstrydighede van die lewe – ja, alledaagse manier van leef – kaart die wêreld van die gestremde. Geseënd is ons wat heupswaaiend steil trappe sonder 'n tweede gedagte bemeester. Eksistensieel in krisis is diegene wat daardie uitdaging vanuit 'n rystoel onder, voor die eerste trappie bepeins.
Ontnugtering sou daardie uitdagende oomblik beskryf, as jy mooi daaraan dink. Maar dis 'n werklikheid wat 'n jongman soos Andrew Marshall immer in die gesig staar. Hy navigeer daardie paradokse daagliks en, te oordeel na sy merkwaardige boek, doen hy dit met forse persoonlikheid.
Die duskant-dertigjarige Marshall van Johannesburg ly aan Friedreich's ataxia of FRDA. Volgens Wikipedia is dit 'n "outosomale, resessiewe genetiese aandoening wat hoofsaaklik as 'n neurospierkwaal herken word".
Dis een van daardie genetiese aandoenings wat in 'n familie voorkom en skielik uitslaan in 'n kind van perfek gesonde ouers. Dis 'n soort van 'n dobbelsteen-siekte. En weens die uiteindelike afloop van sy soms bitter stadige agteruitgang – wat die individu se spiere geleidelik verswak – die epitoom van die eksistensiële tragedie.
Maar Marshall is kwalik een van Shakespeare se tragiese helde. Hy het 'n boek geskryf – dink hoe moeilik dit was – en die heerlike titel is Dissecting Wobbles – This Is Just How I Roll.
Ja, die titel dui op 'n onnutsige humorsin – duidelik 'n oorlewingsmeganisme. "Wobbles" is 'n bynaam wat uit sy kinderdae kom toe niemand wis dat daar iets skeel met die seuntjie wat soos 'n eendjie waggel nie. Die titel sny na verskeie kante, maar die selfspot onderskraag 'n blink memoire waarin bitter eerlikheid die etiese skaal hoog aanslaan.