Volgens Deleuze en Guattari (1986:16–7) is die eerste eienskap van ’n mineurletterkunde dat taal daarbinne geaffekteer word deur ’n hoë mate van deterritorialisasie. Kafka, die Praagse Jood, skryf in Duits, die taal van ’n onderdrukkende minderheid wat ’n taal praat wat die massas uitsluit. Bogue (2007:19) beskryf Kafka se Duits as ’n taal wat in Praag ’n kunsmatigheid gehad het as gevolg die burokratiese assosiasies daarmee, en wat deur Kafka verder gedestabiliseer is in sy aanwending daarvan – ongrammatikale konstruksies, woorde met veelvoudige en skuiwende niestandaard-betekenisse, aksente, gestes, die bewustelike inperking van woordeskat en die vermyding van metafoor en simbole wat aan die taal ’n ontwykende aura van affektiewe intensiteit verleen het.
Die mineurstyl word in taal duidelik wanneer ’n skrywer meertalig is binne ’n taal. Mineurskrywers vind hulself baie maal in ’n min of meer tweetalige situasie: Kafka, die Tjeggo-Slowaakse Jood wat in Duits skryf; Samuel Beckett, die Ier wat in Engels en Frans skryf (Deleuze en Guatarri 2003b:98–9). Dit is ook belangrik dat verskeie van hierdie skrywers op Deleuze en Guattari se boekrak ook nie alleenlik skrywers was nie: Godard was byvoorbeeld betrokke by film en televisie, Beckett by teater en televisie. Antonin Artaud was ’n akteur, Breyten Breytenbach is ’n skilder. Die rede hiervoor hang saam met hierdie skrywers se aanvoeling vir die lyn van konstante verandering: