Nehemia besef onmiddellik dat dit nie net ’n potensiële krisis vir die bouwerk is nie, maar dat dit ‘n krisis vir die gemeenskap was, dat die situasie op uitbuiting neergekom het. En hy spreek die interne onreg aan. Spreuke sê immers: “Moenie ’n arm mens te kort doen omdat hy arm is nie; moenie die hulpelose vertrap in die regspraak nie. Die Here sal hulle saak behartig en dié wat vir hulle beroof, van die lewe beroof.” (Spr. 22:22-23).
Wat eintlik egter nog meer tref, is dat Nehemia besef het dat hy eintlik self aan hierdie armes se lot aandadig is, deurdat hy ook aan die noodlydendes geld geleen het, uit sy omvangryke rykdom. Selfs al sou hy net die minimum rente daarop gehef het, sou dit hom verder verryk, terwyl dit die armes nog verder in die skuld gedompel het. Die diepte van die armes se ellende moes hulle mede-Jode tot ‘n oorvloed geskenke beweeg het en nie tot lenings wat hulle eie rykdom sou gebou het nie.
Nehemia kon nie met ‘n goeie gewete die belofte van die Here afbid dat Hy vir Jerusalem sal sorg, as hyself nie bereid was om te doen wat hy kan nie.
Vier keer rig hulle die versoek aan hom in verseëlde briewe. Die vyfde keer doen hulle dit met ’n onverseëlde brief, sodat almal kon weet wat aan die gang is. Hulle beskuldig hom onder andere daarvan dat hy ’n opstand beplan teen die Perse en homself as koning wil uitroep. Hulle wil hom in die openbaar vernietig.
Nehemia wys egter telkens dié versoeke vir ‘n ontmoeting van die hand. Toe dit aan almal bekend gemaak word, stel hy net die feite kort en kragtig dat hy só iets nie oorweeg nie, en gaan doodgewoon voort met die werk wat hy moet afhandel.
Maar weereens word die gordyn oor sy gebedslewe vir ons gelig, want in ’n kort gebed van Nehemia sien ons dat hy eintlilk sy vertroue direk op die Here se werk plaas: “Versterk dan nou my hande!” (Neh 6:9). Sy gebedslewe struktureer sy optrede in die openbaar.
Dieselfde geld die toenemende gekonkel van binne af, soos ons lees in hoofstuk 6 van die profeet Semaja. Hy probeer hom oorreed om in die tempel te gaan skuiling soek. Maar daarmee sou Nehemia op die gebied van die priesters oortree. Hy weier dus en bly onwrikbaar op die pad wat die Here vir hom aangewys het.
Uiteindelik is die muur voltooi. In rekordtyd! Net 52 dae ná Nehemia die mense aan die werk gesit het om die muur te herbou, op die 25ste dag van die sesde maand Elul, was die werk klaar. Trouens die muur is voltooi slegs tien maande nadat die Here die eerste keer die nood van Jerusalem onder sy aandag gebring het.
Nehemia laat homself dus nie deur die druk van die goewerneurs van buite af van stryk bring nie. Ook nie deur die vooraanstaande mense van binne af nie. Hy hang ná net 52 dae die poortdeure waarmee die stad Jerusalem uiteindelik van al die bedreigings van buite af beveilig kon word.
Met die muur voltooi, lees ons dat Nehemia nog nie klaar was nie, want hierna fokus Nehemia op die vestiging van ’n gesonde gemeente. Hy verbind hulle almal aan God deur die Skrif weer sy regmatige plek onder hulle te laat inneem. Dit gebeur vyf dae ná die deure gehang is met die hele volk wat soos een man bymekaargekom het in Jerusalem soos die wet hulle beveel het (Lev. 23:24) om ’n spesiale Sabbat vir die Here te vier (Neh 8-10).
’n Passievolle leier tot die einde toe wat die wonder van die vervulling van God se beloftes kon beleef. Deur te bid en te werk het hy hierdie vreugde kon beleef.
Ek het so pas die preek oor Nehemia gelees en ek verstaan nou baie duidelik dat ek baie in my lewe God se beloftes vir my eie gerief, veiligheid en voorspoed net vir my toegeëien het. Daar het nou vir my ‘n nuwe lig oor beloftes opgegaan. Dankie.