Die mense van Japan het byvoorbeeld nie wette nodig om rasse-verbastering te verhoed nie. In ’n veelrassige, plurale bevolking bestaan daar egter geen self-opgelegde wette en tradisies nie. Daarom kan onderlinge verhoudings in ’n land soos Suid-Afrika deur statutêre bepalings van ’n oppergesag nooit almal tevrede stel nie weens die uiteenlopendheid van die belange en die verwagtings en behoeftes van die verskillende groepe.
In so ’n bevolking — dit kan nie ’n samelewing genoem word nie — ontbreek ’n sentrale idee. ’n Hoë graad van onnatuurlikheid en onstabiliteit, gepaard met gedurige wrywing en botsing is aanwesig. Dit is waarom ’n oppergesag die orde moet handhaaf deur wette, in plaas van natuurlik-ontwikkelde tradisies en ongeskrewe reëls.
Daarom het ons apartheidswette nodig in Suid-Afrika. Dit is on­moontlik om so ’n veelheid van etniese groepe en so ’n verskeidenheid van bevolkingsgroepe in ’n land te regeer sonder wette om die onderlinge verhoudings te reël. Ons is nie een volk nie, soos beweer word. Daar is in Suid-Afrika nie ’n volk met wie almal in die land hulle kan identifiseer nie en daar is nie ’n nasionale gevoel van geroepenheid en bestemming nie. En “’n nasie van minderhede” is geen nasie nie. Dit is ’n onintegreerbare samevoeging van teenstellings.
’n Volk is ’n verbluffende verskynsel: jy behoort daaraan of jy behoort nie daaraan nie. Net jy weet of jy daaraan behoort. Elkeen in Suid-Afri­ka, Blanke, Kleurling, Indiër of Swarte, weet hy behoort nie aan dieself­de volk of groep waaraan die ander behoort nie. Elkeen het sy eie sentrum van invloed en mag en begeestering.
Om die ingeboude verdeeldheid uit te skakel — soos wat die huidige regering in Suid-Afrika probeer doen (1990) —moet noodwendig gestreef word na die uitwissing van verskille. Verskille moet platgeskaaf word en die rasseverskeidenheid moet gelyk gemaak word. Mense moet net as individue behandel word, soos ’n menseregte-akte probeer doen.
Hulle sê ook dat die mensheid ’n eenheid is. Maar die mensheid is nie ’n eenheid nie; dit is ’n verskeidenheid wat nie weggewens of weggeredeneer kan word nie.
Sommige kerklui en akademici benader rasseprobleme vanuit ’n etiese en morele oogpunt. Nou moet daar gesê word: rasseverskille is nie ’n saak van moraliteit nie, maar van werklikheid en wetenskap. Wanneer moraliteit en etiek by rasseverskille ter sprake gebring word, word ’n toestand gou-gou bereik waar besluite onmoontlik is. Rasse en persone wat aan verskillende rasse behoort, word geëien aan hulle gelaatstrekke en voorkoms, nie aan hulle morele hoedanighede of intelligensie nie. Rasbewustheid is veranker in die waameming van ’n ander ras se voorkoms. Omdat die Swarte anders is as die Blanke, en dit met die blote oog waargeneem kan word, het die Blanke ’n bewustheid van die verskil tussen hom en die Swarte.
Elke ras dra in homself die beeld van sy eie skoonheid. Daarom sal ’n Witman, as hy normaal is, met ’n Wit vrou trou. Sy is die draer van die beeld van sy ras se skoonheid. Dit is ’n wet wat hy nie kan verklaar nie, maar waarvan hy ook nooit kan loskom nie. Alle ander rasse is vir horn esteties minder aantreklik as sy eie. Rasbewustheid is dus primer ’n estetiese voorkeur vir die eie en ’n teensinnigheid vir ander rasse.
Die teensinnigheid vir ander rasse skep die begeerte tot skeiding, tot eksklusiwiteit, tot die trek van grense om die eie te handhaaf en te be­skerm. Dit is die natuurlikste begeerte wat daar kan wees, maar dit word Afrikaners ten kwade gedui.
Dit is waarteen die Nasionale Party se beleid van apartheid, van afsonderlike ontwikkeling, die versekering was. Die beleid van apartheid het die werklikheid erken dat waar vreemdsoortiges in ’n gedurige nabyheid van mekaar is en aan mekaar gewoond raak, daar ’n vermindering in die sensitiwiteit vir rasseverskille plaasvind. Die diskriminasie by die keuse van ’n seksuele vennoot neem af na gelang die eertydse teesinnigheid weggekalwe word. Daarom is die Wet op Gemengde Huwelike en die op ontug oor die kleurgrens aangeneem.
“Rolprent- en video-verspreiders het ’n belangrike rol om te speel in Suid-Afrika ... Die vermaaklikheidsbedryf is in ’n magtige posisie om verandering te bevorder ... Wit kinders luister na Swart musiek, rolprentmaatskappye het ’n leidende rol gespeel in die oopstelling van teaters in die sentrale sakedele, en rolprente en TV wys hoe Swart en Wit kan saamwerk en ontspan. Ons moetsorg dat die proses volgehou en uitgebou word". (Kalender, Bylae tot Beeld, 20 Desember 1985). — ’n Uiters belangwekkende erkenning.
In die proses is die ekonomiese terrein moontlik die belangrikste, omdat as daarin geslaag word om mense dieselfde goedere te laat verbruik, hulle die aansien in gelyksoortigheid kry. Daarom is dit belangrik dat die NP al in 1978 by monde van mnr. John Vorster gesê het: “Die afskaffing van ongelykheid in ons sosiale en ekonomiese stelsel sal betekenisvolle opofferings met betrekking tot lewenstandaarde verg”.
Dat skeiding nie in die VSA plaasgevind het nie, het ontwikkel tot die VSA se knaendste probleem wat vertak na elke terrein van die samele­wing in die staat se werksaamheid.