Die etniese samestelling van Middeleeuse Epirus - Artikels - 2022
Die etniese samestelling van Middeleeuse Epirus
Deur Brendan Osswald
Imaging grense, betwis identiteite, geredigeer deur Steven G. Ellis en Lud'a Klusáková (Pisa University Press, 2007)
Samevatting: Middeleeuse Epirus was die smeltkroes van baie migrerende toestromings, hetsy Slawies, Vlach, Joods, Albanees of Italiaans. Sommige Griekse vlugtelinge het ook gedurende moeilike tye asiel in hierdie provinsie gevind. Die beste gedokumenteerde periode is vanaf 1200. Gedurende die laaste drie eeue van die Middeleeue sien ons 'n gevoel van saambestaan ​​tussen die verskillende nasionaliteite wat nie altyd vreedsaam was nie. Die idees van nasionaliteit was egter anders as nou, en ons kan ook sien dat die verskillende militêre konflikte van die tydperk nie etnies was nie. Die Grieke het sommige van die ander groepe geminag, maar dit was hoofsaaklik om sosiale redes. Ten minste kan ons sê dat leërs en aristokrasieë - die velde wat ons danksy ons bronne die beste ken - oorwegend gemeng was.
Inleiding: Die Bisantynse Ryk was nie 'n volkstaat nie. Die tradisionele staatsvorm in die Bisantynse mentaliteit was die multi-etniese ryk, of dit nou die Romeinse, Arabiese of Turkse ryk was. Die woord ἔθνος word in die Bybel gebruik om die heidene te noem, dit is die heidene. Maar in die Bisantynse terminologie beteken dit 'n bevolking wat buite die Bisantynse ryk en / of buite die Christendom is. Die Metropolitan van Naupaktos, John Apokaukos, praat byvoorbeeld oor die Latynse indringers as ἔθνη. Die woord in ons bronne wat 'etnisiteit' aandui, is dus γένος. Hierdie idee van γένος, en so van etnisiteit, was tot 'n mate gebaseer op etniese elemente, maar die kulturele en taalkundige agtergrond van 'n persoon was natuurlik die beste aanduiding van iemand se etnisiteit. Gevolglik kan iemand die administratiewe, kerklike of militêre hiërargie betree deur nie Griekse taal te leer nie. Die proses van sosiale vooruitgang was dus ook 'n kulturele assimilasieproses. Die geskiedenis van Byzantium bied voorbeelde van 'n groot aantal aanvanklik nie-Griekssprekendes, byvoorbeeld Armeniërs, wat die staat op sy hoogste vlakke kom dien het. Daar was selfs 'n paar Normandiërs, dit is vreemdelinge vir die Ryk, wat in die 11de eeu as indringers gekom het en lede geword het van die Bisantynse aristokrasie, byvoorbeeld die families Roger of Petraliphas.
Die universalis (ten minste tot 1204) het die Bisantynse ryk 'n gevoel van kulturele, meer as rasse, meerderwaardigheid gehad. Almal kon deur die aanneming van die Ortodokse Christelike geloof beskaafd raak en tot die Οἰκουμένη behoort, 'n term wat die 'bewoonde land' streng beteken, en wat in werklikheid die 'beskaafde land' aandui. Die Slawiese barbaarse state van Serwië, Bulgarye of Rus 'is byvoorbeeld beskou as dele van die Οἰκουμένη, al was dit nie dele van die Bisantynse Ryk5 nie. Daar was dus 'n hiërargiese opvatting van mense: die nie-Ortodokse, of hulle nou Latyns-Katolieke of Arabiese Moslems was, was aan die onderkant, en daarna kom die Ortodokse onafhanklike barbaarse state, wat in die teorie volgens die Bisantynse ideologie onderhewig was aan die Ryk, dan daardie Ortodokse maar barbaarse bevolking wat binne die Ryk woon, en dan bo-aan die Ortodokse, Griekssprekende Bisantynse elite. Die Bisantynse eskatologie was van mening dat die nie-Ortodokse vroeër of later die Ortodokse geloof sou aanneem, en dat die Ortodokse hulle dan almal aan die Bisantynse Keiser sou onderwerp, sodat aan die einde van die wêreld orde in die Koninkryk van die Mense sou regeer, wat dan gereed sou wees om die Koninkryk van God te word. Daar moet op gelet word dat die Bisantynse ideologie van mening was dat, aangesien slegs God die einde van die tyd kon bepaal, die verskillende bevolkings hulself aan die keiser moes onderwerp, 'n oortuiging wat die relatiewe nie-ekspansionistiese beleid van die Ryk gedurende sy geskiedenis verklaar6. Vanuit dieselfde oogpunt was daar geen beleid van gedwonge hellenisering van die barbaarse bevolking van die Ryk nie.
Hierdie hiërargie, wat deur die Bisantyne as voorlopig beskou word, vra twee opmerkings. Eerstens was die verskil redelik dun tussen die Ortodokse barbaarse bevolking wat in en sonder die Ryk gewoon het, sowel omdat die grense daarvan gereeld verander het, en omdat die Bisantynse ideologie die onafhanklike state as slegs tydelik losstaande dele van die Ryk beskou het. Tweedens is die plek van taal in hierdie Christelike beskawing dubbelsinnig, aangesien kennis van die Griekse taal noodsaaklik was om tot die elite toe te tree, terwyl die Ortodokse nie-Griekssprekende bevolking aan die ander kant beskou word en hulself as 'n deel beskou. van die Οἰκουμένη of van die Ryk. Synde die lingua franca, die taal van die administrasie en van die elite, was Grieks nie regtig 'n manier om etnisiteit te onderskei nie, aangesien groot dele van die barbaarse bevolking Grieks geleer het. Dit is die rede waarom die Bisantynse bronne, voor 1204, selde die Griekse volk as Grieks noem en verkies, soos vir al die onderdane van die Bisantynse Ryk, die woord 'Romeine' (῾Ρωμαῖοι). Die woord 'Grieke' (Ἕλληνες) het die antieke heidense Grieke beteken en slegs selde die Grieke van die Middeleeuse tydperk. Die enigste etniese groepe wat sigbaar was, was paradoksaal genoeg die minderhede, soos Armeniërs of Bulgare. Die situasie het na 1204 verander, soos ons later sal sien.