Bepaal genetika die persoonlikheid by honde? - diere Lees Meer
Hoof diere Bepaal genetika die persoonlikheid by honde?
Bepaal genetika die persoonlikheid by honde?
Soos met mense, is genetika die sleutel tot die bepaling van 'n hond se persoonlikheid, alhoewel ons nie die omgewing, ervarings en opvoeding kan ignoreer nie.
Geskryf en geverifieer deur die bioloog Ana Diaz Maqueda op 02 Junie 2020.
Laaste opdatering: 02 Junie 2020
As 'n persoon op soek is na 'n nuwe hond, vra hulle dikwels vrae of hulle die een of ander ras moet kies. Dit is duidelik dat die gedrag van 'n hond nou verband hou met die opvoeding daarvan, dit wil sê, met die omgewing waar hy grootgeword het.
Nietemin, genetika is ook 'n beperkende faktor, veral in die geval van suiwer rasse. Persoonlikheid by honde is nou verwant daaraan, spesifiek die gene wat van hul ouers geërf word.
Hierdie feit is die gevolg daarvan dat hulle honderde jare lank aan die honde gekies het vir die honde. Van die rasse wat ons tans ken, is elkeen geskep of gekies, om sekere antropiese doeleindes of begeertes te vervul.
Dit is die geval van skaaphonde, waghonde of honde rasse wat vir jag bedoel is. Elkeen van hierdie groepe het 'n ander samestelling in u brein. Alhoewel hulle almal honde is en hulle almal so gedra, in elkeen van hulle daar is breinareas wat meer aktief is as ander.
Alhoewel baie wetenskaplikes dit nie persoonlikheid wil noem nie, is daar verskillende temperamente by verskillende honde, iets wat ook karakter genoem word.
Eerste stappe om hondegedrag te verstaan
Een van die eerste ondersoeke wat verband hou met persoonlikheid by honde, was die klassieke leereksperiment waarna Pavlov gelei het beskryf die wet van voorwaardelike refleks. Hierdie wetenskaplike het ook die persoonlikheid van honde in vier basiese tipes ingedeel volgens hul reaksie op gekondisioneerde refleksopleiding.
'N Halfeeu later bestudeer Scott en Fuller, navorsers van die Institute of Canine Biology, die genetiese invloede wat die gedrag van die hond kan beïnvloed. Hulle het hulself toegewy aan die studie van vyf rasse: Cocker Spaniels, Fox Terriers, Basenjis, Shetland skaaphonde en brakke.
Die vyf rasse is geëvalueer vir hul vermoë om in drie take uit te voer: geforseerde opleiding, beloning opleiding en probleemoplossing. Terwyl die honde optree, is hul persoonlikheid gekenmerk.
Benewens dit alles, was Scott en Fuller diegene wat ontdek, ontwikkel en verduidelik het kritieke tydperke van sosialisering by honde.
Binne 'n soortgelyke neiging het Pfaffenberger die persoonlikheid by honde geëvalueer deur middel van 'toetse vir hondjies' en bepaal of hulle as gidshonde sou dien of nie. Baie van hierdie toetse is vandag nog geldig.
Persoonlikheid by honde volgens hul ras
Een van die grootste studies oor persoonlikheid by honde Dit is in die tagtigerjare deur Hart en Miller ontwerp. Hierdie navorsers het 48 veeartse en 48 beoordelaars van honde -gehoorsaamheid ondervra oor 13 persoonlikheidseienskappe van honde van 56 verskillende rasse. Hierdie 13 kenmerke was:
Agressie teenoor kinders
Vraag na toegeneentheid
Agressie teenoor ander honde
Heerskappy oor die eienaar
Fiksheid vir gehoorsaamheidsopleiding
Van al die rasse wat die studie betree het, wys ons u drie by voorbeeld: die brak, die golden retriever en die Duitse herder.
Volgens navorsing is brakke honde met baie algemene aktiwiteit, baie opgewonde, met min kans om 'n kind aan te val, baie blaf, min liefdevol en territoriaal, nogal agterdogtig oor hul tutor, vernietigend en onaanvaarbaar vir gehoorsaamheidswerk.
Aan die ander kant, Duitse herders is meer stabiele honde, nie baie opgewonde nie, met 'n gemiddelde waarskynlikheid om kinders aan te val, minder blaf as brakke en nie baie liefdevol nie.
Hierdie ras verdedig aktief wat hulle as hul grondgebied en die beskerming van die huis beskou. Het 'n beter kans om ander honde aan te val, maar is baie goed in gehoorsaamheidswerk. Dit is ook 'n baie gelukkige en vernietigende tipe hond.
Laastens word die golden retriever as 'n ras beskou glad nie opgewonde en matig aktief nie. Hulle waarskynlikheid om 'n kind aan te val, is amper nul en hulle blaf nie te veel nie. Hulle eis baie liefde en het geen belang in die gebied nie. Hulle is nie aggressief teenoor ander honde of hul eienaars nie. Hulle kan maklik in gehoorsaamheid opgelei word en toon selde vernietiging.
Tydens die ondersoek het hulle dit ook ontdek daar is groot verskille tussen mans en vroue met betrekking tot gedrag. Oor die algemeen was wyfies makliker opgelei en mans meer aggressief.
Nog 'n voorbeeld van die verband tussen genetika en 'n hond se persoonlikheid
Binne die Dog Genome -projek, waar 'n groot aantal wetenskaplikes en tegnici gewerk het om die hele genetiese kode van die hond te ontsyfer, het 'n wetenskaplike, Jasper Rine van Berkeley, begin studeer die verband tussen die hond se gedrag en sy genetika.
Vir dit, hierdie wetenskaplike het 'n manlike border collie en 'n wyfie van terranova, twee uiters verskillende rasse met betrekking tot persoonlikheid. Hy noem die ouers die "P " groep, en die eerste generasie wat uit hulle gebore is, "F1 ".
Toe hulle die persoonlikheid van die F1 -hondjies ontleed, hulle het gesien dat hulle 'n mengsel van die ouers toon. Hulle was almal meer liefdevol as wat border collies gewoonlik is, en maklik om mee saam te kom. Hulle was egter meer opgewonde en aktief as Newfoundlands.
Later het hulle die F1 -honde tussen hulle oorgesteek, wat gelei het tot meer as 20 hondjies met die naam "F2". Tot die navorser se verbasing het die reël wat in F1 hier afgedwing is, geen plek nie.
Elke hond het 'n ander persoonlikheid, sommige meer soortgelyk aan grens en ander meer aan newfoundland. Dit is waarskynlik omdat sekere gene in F1 stilgemaak is, maar in F2 getoon is.
Al hierdie ondersoeke en nog vele meer wat deur die jare uitgevoer is, wys ons dat honde 'n persoonlikheid het wat gekenmerk word deur hul genetika.
Alhoewel ons nooit die waarde en sterk invloed van die omgewing moet onderskat nie, genetika is bepalend vir persoonlikheid by honde.