Hy is sedert die ontbinding van sy groep Mano Negra ‘n Mesoamerikaanse nomade, lees ‘n mens verder, en hy sing oor die liefde, die lewe in die ghetto’s en immigrasie. Hy het ‘n groot aanhang onder die lefties in Europa en die antiglobalisasiebeweging.
Op Rokku Mi Rokka keer hy terug na sy wortels en probeer hy nie – soos op vorige albums – in die eerste plek om sy Westerse aanhangers gelukkig te hou nie. Hy sing in die Wolof-dialek en volgens ‘n oorsese resensent klink hy soos ‘n Otis Redding uit Afrika. Gelukkig is daar Engelse vertalings van die liedjies in die CD-boekie ingesluit.