JY LEES NOU Wit hiasinte
Dis moeilik om by ‘n uitverkoping van Oosterse matte verby te loop.
Die Shiraz, Baloetsj, Afgaan, Abedeh, Ferragan (veral in fyn sy soos ek dit by die groot mark in Istanboel gesien het - en toe maar ’n goedkoper klein sy-Baloetsj in my koffer huis toe gevat het) en selfs Russiese matte wat ek in my kantoor gehad het. Ek is geen kenner nie, maar veral toe ek bloedjonk was, het dié goed my getrek soos duisend magnete.
Maar die spreuk: Wit hiasinte vir die een jen en brood vir die ander jen is nie deur die superrykes van die wêreld uitgedink nie. Dit kom van ’n ou Japannese digter wat geweet het twee jen is bitter min. Hy het egter ook geweet die helfte van sy geld moet vir blomme, sielskos, wees. Ek het immers ou kunstenaars in Kioto dopgehou waar hulle die pragtigste tekeninge gemaak het sonder om hulle aan lastige omstanders te steur - geheel weg in hul byna Stoïsynse wêreld, maar omring deur takke kersiebloeisels. Ek weet nie hoeveel hulle betaal word vir hul poësie in kleur nie. Ook nie of dit vir hulle saak maak nie. In hul kultuur is die skoonheid ’n leefwyse.