Toe Elia dit hoor, het hy sy gesig met sy mantel toegemaak en by die bek van die grot gaan staan. Toe hoor hy ‘n stem wat vir hom sê: “Wat maak jy hier, Elia?” – 1 Kon 19:13
Waar bevind jy jouself? Hoor die woord van die Here. Wat maak jy hier, so wanhopig, desperaat en hoop verydel? Het jy vergeet wie jou sover gebring het?
Sy wil hê haar man moet op mediese parool vrygelaat word. “Indien dit misluk sal ons regsaksie neem teen die polisie. Niemand in Suid-Afrika is onaantasbaar nie en hulle moet dit leer.”
“Derby-Lewis ontken nie sy skuld nie, maar voel dat hy sy straf uitgedien het. Hy verklaar sy geloof in God en ook dat hy God se wil sal aanvaar, maar dat hy baie graag nou huis toe wil gaan en vrede hé. Na afloop van die besoek het Derby-Lewis sy besoekers gevra om sy hartlike en opregte dank en groete oor te dra aan elke persoon en organisasie wat sy aansoek om vrylating steun en hy versoek dat die aksies om sy ontwil nie gestaak word nie,” het die party in verklaring gesê.
Die laaste ding wat ‘n mens eintlik verwag is ‘n opgewekte, 78 jarige man met ‘n netjies sout-en-pepersnor en vonkelende oë, ten spyte van sy swak gesondheidstoestand. Ewe onverwags is die gul verwelkoming in die hospitaalkamer. Daar is min teken daarvan dat ‘n mens op besoek is aan ‘n man wat 21 jaar laas die vrye lug ingeasem het. Hy gesels gemaklik met die bewaarders wat in die kamer saam met hom is, hoegenaamd nie asof hulle indringers in sy ruimte is nie en wanneer hulle later vir hom die Sondagkoerant bring, bedank hy dit hoflik en met ‘n lighartige toon in sy stem.
Clive ontken nie sy skuld nie. Hy erken prontuit dat hy aandadig was aan die beplanning van die sluipmoord op Chris Hani. Na ‘n oomblik se nadenke sê hy nogtans dat hy nou wil huistoe gaan. Hy het sy skuld afgelos, hy het betaal wat die staat van hom gevra het. Vir geen oomblik is daar enige teken van dat hy sy gesondheidstoestand probeer vooropstel om sy vrylating te propageer nie. Inteendeel, dit wil voorkom asof hy dit veel eerder maar beskou as een van die skete wat met die ouderdom kom.
Hy vertel van sy ervarings in die tronk. Staaltjie op staaltjie. Sonder bitterheid. Hy vertel hoe hy leiding geneem het om videovertonings te reël om die gevangenis met opbouende aktiwiteite besig te hou en hoedat die geweld in die tronk merkbaar afgeneem het. Hy vertel van die rekreasiekomitee wat hy in die lewe geroep het en waardeur hele familiegroepe gevangenes kon besoek en hoedat dit meegewerk het tot hulle rehabilitasie. Hy vertel van sy aandeel daarin om deur onderhandeling met die owerhede rekenaars te bekom vir gevangenes wat wil studeer en hoedat hy homself verdiep het in sy studie van volkerekunde.
Hy vertel met dringendheid, asof hy die besoek so lank as moontlik wil uitrek, asof daar nog baie is wat gesê moet word voordat die kort wintersdag om is. Asof, inderdaad, hy ‘n diepliggende sekuriteit vind in die teenwoordigheid van twee van sy eie mense uit die wêreld daarbuite. ‘n Wêreld waarheen hy nie vanaand kan saamgaan nie. Hy vertel haastig en met ‘n ondertoon van senuweeagtigheid. Hy is positief, hy bely sy geloof en vertel dat hy vrede gemaak het met sy God. Hy berus hom in die Wil van God, maar hy doen dit met die hoop dat dit God se Wil is dat hy nou mag huistoe gaan na sy mense toe.
En wanneer dit ‘n oomblik stil word en die skaduwee teen die muur wys dat die son namiddag toe kantel, besef jy: dit is maar net ‘n bejaarde man met sy vrese en sy hoop. Hy is uitgeput, die energie is min – té min vir die wilskrag wat daar nog is. En jy wens dat jy hom kan beskerm teen die stuk ongenadigheid rondom hom.
Wanneer dit tyd word om te groet is sy handdruk ferm en vra hy met nadruk dat sy persoonlike groete en dank asseblief oorgedra word aan elkeen wat betrokke was tot hier by die proses om bewusmaking van sy saak. Daar is amper ‘n ondertoon van dringendheid in sy stem as hy vra: “Moet asseblief nie ophou met die aksie nie. Asseblief nie.”
Die Bokke kan hulle dus maar vir die taktiek klaarmaak, wat hulle seker gedoen het. Die gevaar is dat ŉ warmbloedige Bok dalk mag reageer en die trekpas kry.
Kyk jy na die afbreekpunte, het die tuisspan twee van die wêreldbestes in David Pocock en Michael Hooper. Suid-Afrika het net een baljagter, Francois Louw. Ver van sy beste af op die oomblik, kom Louw darem redelik gereeld eerste by die afbreekpunte aan.
Selde het hy egter die hulp van ŉ mede-Bok om te help skoonmaak terwyl hy die bal probeer afneem. Groter dringendheid om hom te help deur sy spanmaats eerder as om te vroeg reeds op die verdediging stelling in te neem, sal hier ook help.
Die Wallabies se agterlyn het nie teen die All Blacks veel uitgerig nie. Hulle was die hele tyd onder druk, deur die voorspelers van Nieu-Seeland wat oorheers het. Hegte verdediging sal nietemin deur die Bokke nodig wees.