Groen vingers, lang vingers en my geliefde kind Michel | George Herald
Groen vingers, lang vingers en my geliefde kind Michel
Paula-Ann Smit | 29 August 2019
Ek het nie groen vingers nie, glád nie. Inteendeel, ek dink plante maak dat hulle wegkom as ek naby is.
Glo my, ek probeer, maar blomme en struike floreer net nie in my teenwoordigheid nie.
Dis nie dat ek 'n verskoning het nie. Ouma Paula en ouma Annatjie se tuine was immergroen. My ma, 'n bloemis, het ons geleer dat as jy geld optel koop jy kos met die een helfte en blomme met die ander helfte.
Dít het sy by haar pa geleer, wie se ma 'n blommewinkel gehad het. My pa is weer 'n bonsai-entoesias.
Sien? Tuintalent behoort in my gene te wees.
Miskien is dit die vars Karoolug, want deesdae gaan dit beter. Die geel madeliefies in die sitkamer lyk nog vrolik, die woestynroos in my kantoor leef nog ('n groter prestasie as wat jy dink), en die spekboomstingel wat ek uit my woonstelblok se tuin gegaps het (moenie vir my verhuurder sê nie) spog al met sy eie wortels.
Volgens professor Paul Dolan in sy boek, Happiness by Design, is tuiniere en bloemiste van nature vrolik en gelukkig. Kan dit wees?
Ek toets die teorie met die aankoop van 'n ficus elastica (rubberboom). Ek het iewers gelees dié plant is maklik om na te kyk en suiwer sommer die lug ook, so hoekom nie?
Sy naam is Michel (afgelei van Michelin-bande), en tot dusver bring hy my net vreugde.
"Jy moet met hom praat, dan sal hy mooi groei," vertel Angelina van langsaan.
Michel is 'n pay day-plant, want so 'n boompie is nie goedkoop nie. "Is dit jou dogtertjie wat buite speel?" vra 'n vrou by die kwekery. "Néé," sê ek, "dié plant is my kind."
My bure in Bourkestraat sal maklik dink dat daar nou kinders in die huis is, want elke aand sê ek vir Michel hy moet lekker slaap, en in die oggende hoor hy hoe mooi hy is. Hy't gelukkig nog nie teruggepraat nie.