Die lewensomstandighede van burgerlikes gedurende die 14-18 oorlog - Verskeie
Die lewensomstandighede van burgers gedurende die 14-18 oorlog
Madame Bazin se huis in Nouvron.
'N Gesin hervestig in 'n militêre skuiling.
Die lewens van burgerlikes gedurende die Eerste Wêreldoorlog
Tydens die Eerste Wêreldoorlog was die huldeblyk wat die harige gebring het, beslis indrukwekkend - 1.390.000 dood, byna drie miljoen beseerdes, waaronder 60.000 geamputeerdes - maar die dodelike konflik het die burgerlike bevolking nie gespaar nie. In België, wat hulle ondanks sy neutraliteit binnegeval het, het die Duitsers geen weerstand verwag nie, maar die Belge vertraag die vordering van die vyand, wat die bevolking wreek: 200 burgerlikes word in die brand dood Louvain, 400 gyselaars is in Tamines tereggestel, 200 in Andenne, 670 in Dinant, mans, vroue en kinders saam. In Augustus en September 1914, tydens hul opmars in België en Noord-Frankryk, het die Duitsers dorpe afgebrand, weerlose dorpe gebombardeer en nie minder nie as 6 000 burgerlike slagoffers geëis.
Vier jaar lank het die vyand ongeveer tien Franse departemente in die noorde en ooste volledig of gedeeltelik beset en die meeste van die nodige hulpbronne en mannekrag geneem. Enige weerstand van die bevolking lei tot ernstige sanksies - summiere teregstellings of hoë boetes - met die doel dat die besetter voorbeelde moet gee om die bevredigende samewerking van die inwoners te verseker.
Gedurende die posisie-oorlog is die dorpe en dorpe in die onmiddellike omgewing van die front natuurlik die meeste blootgestel aan bombardemente en vernietiging. Altesaam 289 000 huise in die noorde van Frankryk is vernietig, 422 000 ernstig beskadig; 11 000 openbare geboue - stadsale, skole, kerke, ensovoorts - moet herbou word; drie miljoen hektaar saaigrond is onbruikbaar. Die heropbou sal duur en duur wees.
Toe die Eerste Wêreldoorlog in Europa uitgebreek het, het baie Amerikaanse vrywilligers die Atlantiese Oseaan oorgesteek om die Geallieerdes wat by die konflik betrokke was, te hulp te kom. Dit is hoe Anne Morgan (1873-1952), die dogter van die bankier John Pierpont Morgan, besluit om haar tyd en geld aan humanitêre werk te bestee. Die private fondse wat sy in die Verenigde State ingesamel het, het die skepping in 1918 van die Amerikaanse komitee vir verwoeste streke (C.A.R.D.) moontlik gemaak. In Junie 1917 trek Anne Morgan saam met 'n groep Amerikaanse vroue in 'n tydelike kaserne tussen die ruïnes van die Château de Blérancourt, in die Aisne. Sewe jaar lank sal 350 Amerikaanse vrywilligers dus Picardië deurkruis aan boord van hul Ford-bakkies en red, voorraad behandel, versprei, help om die sosiale struktuur op te bou deur op die gebied van gesondheid, onderwys en ontspanning op te tree. . Toe hulle in 1924 vertrek, het hulle, behalwe 'n merkwaardige sosiale en humanitêre werk, 'n aansienlike dokumentêre versameling agtergelaat wat films en talle foto's byeenbring. Hierdie ikonografiese rykdom maak dit moontlik om die daaglikse lewe en lewensomstandighede van die betrokke bevolking te ontdek.
Die twee foto's is geneem uit hierdie Anne Morgan-versameling en is in dorpe naby Soissons geneem. Die eerste, veral aangrypend, wys hoe 'n ou vrou, Madame Bazin, alleen voor haar huis sit waarvan net die mure oorbly. Met haar hande op haar knieë rus, bedink sy die woeste uitgestrektheid van die dorpie Nouvron-Vingré, wat drie jaar lank onder die kruisvuur van die stryders gely het en nou niks anders as ruïnes is nie. Op die voorgrond sien ons 'n C.A.R.D.
Die tweede, wat in die dorp Chavigny geneem is, bied 'n gesin aan wie se huis waarskynlik deur die bombardemente verwoes is. Vlugtelinge in 'n ondergrondse skuiling, die egpaar en hul ses kinders leef nou sonder enige gemak, in uiters haglike higiëniese en sanitêre omstandighede.
Klein dorpies van die Soissonnais-plato's, Nouvron-Vingré en Chavigny is aan die voorpunt van 1914 tot 1917. Ten spyte van 'n heldhaftige maar vrugtelose Franse verdediging, is Nouvron-Vingré gedurende die nag van 19 op 20 September 1914 deur Duitse troepe beset wat huise aan die brand gesteek het en weerwraak neem op die burgerlike bevolking. Dit is tydens die onttrekking van die Hindenburglyn in Maart 1917 deur die Duitsers ontruim en is weer binnegeval tydens die Duitse aanvalle in die lente van 1918. Aan die einde van die oorlog was dit niks anders nie as 'n groot ruïnesveld soos ons kan volgens die eerste foto beoordeel.
Geleë soos Nouvron-Vingré of Anizy-le-Château in die hartjie van die "rooi sone", is Chavigny nie immuun teen materiële vernietiging nie. Die inwoners van hierdie dorpies in die Aisne, wie se huise ernstig beskadig is of selfs met die grond gelykgemaak is, het geen ander hulpbronne as om hul toevlug te neem in grotte, in militêre kaste, in klipgroewe of in grotte nie. - die 'creutes' - natuurlike skuilings, talle in die streek, wat aan die kante van die kalksteenplato's pryk. Na die wapenstilstand kan hierdie bevolkings slegs verskuif word ten koste van dringende herstelwerk aan die huise wat nog staan ​​of die oprigting van tydelike kaserne ... wat nog etlike jare sal bly. Van 1917 tot 1924 sal die Amerikaanse komitee vir die verwoeste streke 'n belangrike rol speel in die heropbou van die geteisterde dorpies van die Aisne.
Amerikaanse vroue in Picardië in diens van die verwoeste Frankryk, 1917-1924, katalogus van die uitstalling aangebied in die Historial de la Grande Guerre, Péronne, 2002. Jacques BECKER, 14-18, Fotodokumentasie nr. 6074, Parys, C.N.D.P., Desember 1984. Roger-Alexis COMBET, Die Getuies van die Groot Oorlog, Parys, Ofrateme, Radiovision RV 150, 1974. Pierre VALLAUD, 14-18, Eerste Wêreldoorlog, Parys, Fayard, 2004.