Definisie van raad - wat dit is, betekenis en konsep - Ek wil alles weet - 2020
Die term raad , waarvan die oorsprong in die Latynse woord is conciliumverwys na een vergadering wat uitgevoer word met die doel om enige saak van belang te hanteer. Die dokumente wat uit hierdie vergadering voortspruit, word ook raad genoem.
Byvoorbeeld: "Die Uruguay-sakeman sal by die World Council of Organizers of Musical Shows aansluit", "Die Carson-raad vergader môre met die doel om die konflik op te los.", "Uit die opposisie het hulle die behoefte geopper om 'n Raad vir die Verteenwoordiging van Afgetrede en Pensioenarisse te stig".
Die idee van die raad verwys gewoonlik na a junta van kerklike owerhede van die Katolieke kerk wat die doel het om kwessies wat verband hou, te ontleed en te besluit dogmas .
Die Katolieke Kerk, van sy ontstaan ​​tot die jaar 1054 agt gehou ekumeniese rade . Daar was vanaf daardie datum 'n verdeeldheid tussen West en Oos en sedertdien is die rade deur die Westelike Kerk ingeroep. tussen 1054 en vandag was daar nog twaalf rade wat deur die aartappel .
Die mees onlangse ekumeniese raad van die Katolieke Kerk het plaasgevind tussen 1962 en 1965 in die Vatikaan . Bekend as Vatikaanse Raad II , het sy oproep namens Johannes XXIII , in beheer van die voorsitterskap van die eerste stadium , terwyl die laaste sessies gelei is deur Paulus VI .
die nasionale rade (wat vergader word met die magtiging van die pous en gerig is op die biskoplikheid van streek ) en provinsiale rade (gelei deur 'n metropolitaanse biskop) is ander rade wat deur die Katolieke Kerk ontwikkel is.
Raad van Trent
Een van die belangrikste ekumeniese rade van die geskiedenis Die Katolieke Kerk was dié van Trento, wat meer as vyf-en-twintig sessies plaasgevind het wat tussen 1545 en 1563 in die stad Trento, noord van die huidige Italiaanse grondgebied, plaasgevind het (destyds was dit 'n vrye keiserlike stad, in beheer van 'n prins-biskop).
Pous Paulus III Hy het sy eerste poging aangewend om hierdie raad in 1537 te hou, in Mantua, en daarna in Vicenza, die volgende jaar, terwyl hy probeer het om 'n vredesooreenkoms vir Francisco I en Carlos V in Nice te bereik. Na verskeie hindernisse wat hom gedwing het om die vergadering uit te stel, het hy besluit om a Algemene Raad van die Kerk aan die einde van 1545, wat dien om die belyning van die hervormings van die Katolisisme (later 'teenhervormings' genoem).
In saligheid sessie Vyf meerderhede-generaal en vyf-en-twintig biskoppe was teenwoordig. Die fundamentele idee van die Raad van Trent is beliggaam in die bestuur van Francisco Torres, Alfonso Salmerón en Diego Laínez, drie prominente Jesuïete; Pedro Guerrero, die biskop van Granada, was die belangrikste eksponent van praktiese norme; die inspirasie vir die filosofie van die raad, daarenteen, kom van Cardillo de Villalpando, 'n belangrike teoloog van Spanje.
Die laaste vergadering van die raad van Trent is gehou ten tyde van Pous Pius IV . Deur al die jare is hulle opgeneem besluite van die uiterste belang vir die Katolieke Kerk, en een van die belangrikste, was om die vereistes vir uitnemendheid vir die biskopskandidate te verhoog: die biskoppe moes onberispelike gedrag hê, 'n geskiedenis vry van enige immorele houding en 'n baie hoë teoretiese vlak.
Om hierdie laaste doelwit te bereik, is seminare geskep veral vir die opvoeding van toekomstige priesters. Ander hoogtepunte was die vereiste van geestelike selibaat, die oplegging aan die biskoppe wat in hul bisdomme gewoon het en die onmoontlikheid om voordele op te doen. Die Raad van Trent het ook die noodsaaklikheid van die kerk om te bemiddel om die redding van die mens te bewerkstellig, opgelê en het die posisie van die pous as die hoogste gesag bevestig.