i. ’n Deterritorialisering van taal. Dit behels die bevoorgronding van die affektiewe en intensiewe kwaliteite van taal. ’n Mineurletterkunde laat die majeurtaal stotter, dit hou op om te probeer sinmaak.
ii. So ’n letterkunde is altyd reeds deur en deur polities. ’n Mineurletterkunde is altyd oopgestel tot die wyer sosiale milieu en nie gefikseer op die domestiese of oedipale nie.
Die vraag is nou: Hoe ondergaan ’n majeurletterkunde ’n mineurwording, of, anders gestel, hoe skryf ’n skrywer (wat sigself binne ’n majeurletterkunde bevind) sodat sy tekste ’n wordende-mineur binne die “Groot Letterkunde” kan bewerkstellig? Ek wil begin deur te kyk na die tweede eienskap, die altyd reeds politieke aard van ’n mineurletterkunde.
By Kafka sien Deleuze en Guattari geen begeerte om buitengewone of opbouende stories te vertel nie; ook wil hy nie ’n nuwe styl ontdek of voortbou op wat die “meesters” gedoen het nie. “i know no heroes,” sê ook Jensma (1977:75), met ’n kleinletter “i”. Volgens Bensmaia (1994: 214) wroeg Kafka nie meer oor watter taal om in te skryf nie, maar is hy eerder ’n skrywer wat die vraag oor letterkunde radikaal oopmaak tot die kragte en verskille van klas, ras, taal en gender wat daardeur vloei. Hier is dus hoegenaamd nie sprake van enige wens om ’n ander kanon te herontdek of letterkunde weer van voor af te kanoniseer nie. Hierdie letterkunde begin nie meer met die mens as algemene konsep nie, maar eerder by hierdie spesifieke man of daardie spesifieke vrou, byvoorbeeld Kafka: ’n Jood, ’n Tsjeg, een wat Jiddisj en Tsjeggies praat, maar in Duits skryf in ’n Praagse ghetto (Bensmaia 1994:215). Dit is juis hierdie prekêre sosiopolitiese situasie wat noodwendig aanleiding gee tot ’n spesifieke denk- en skryfwyse, ’n vluglyn uit hoë letterkunde, na ’n radikale nuwe politiese letterkunde: