Siberiese sjamanisme - Inligting - 2022
Min mense weet van so 'n unieke verskynsel soos Siberiese sjamanisme. Selfs die Siberiërs het 'n vae idee van die inhoud van hierdie deel van die kultuur van die inheemse bevolking in Noord- en Sentraal-Asië.
Terloops, die woord "sjamanisme" het uit die Evenk-taal na ons gekom en dit beteken "een wat weet". Die gesindheid van die moderne mens ten opsigte van sjamanisme is gebaseer op skaars verwysings vanaf die skoolkursus, sprokies vir kinders, spekulasie en gerugte.
As gevolg daarvan neem die blik op hierdie aspek van die kulturele lewe van baie volke 'n baie vereenvoudigde en stereotipiese vorm aan. Kom ons kyk na sjamanisme vanuit 'n ander hoek, en ondervind verskeie mites oor hierdie kant van die lewe van inheemse Siberiese bevolking.
Shamanism is 'n uiters primitiewe verskynsel. Gewoonlik word sjamanisme beskou as 'n primitiewe geloof van agterlike mense ver van die beskawing af. In verskillende historiese eras het China, Japan en die Midde-Ooste soortgelyke byskrifte gekry. Min mense twyfel vandag aan die hoë kulturele vlak van hierdie mense, en let op die spesiale mentaliteit, kultuur en lewensposisies. Vandag is dit moeilik om 'n duidelike lyn te trek tussen beskaafde en primitiewe volke. As ons van ekonomiese welstand begin, is die ontwikkeling van die streek die moeite werd om die gewone habitat van die bevolking van Oos-Siberië te verloor? Ons kan praat oor 'n lae vlak van kennis en primitiwiteit van die beskaafde wêreld, wat omgewingsprobleme moontlik maak, wat dui op 'n gebrek aan begrip van menslike interaksie met die natuur. U kan 'n motor en 'n perd vergelyk, vir Europese waardes is 'n motor 'n aanduiding van die beskawing. Met Auto kan u vinnig beweeg, het nie veel onderhoud nodig nie. Die perd, aan die ander kant, is 'n lewende wese waarmee u nog kontak moet vind; dit is nie 'n masjien nie, en ook nie 'n ding nie. Waar is primitivisme dan weggesteek? Ons beskou nonsens waaroor die sjamane praat - verhale oor geeste, wat die bronne van probleme, ongelukke en winste is. Maar hierdie ateïstiese benadering verwerp alle ander godsdienste. Die religieuse denominasie is immers gebaseer op postulate wat uitsluitlik op geloof geneem word. Shamanism kan nie as eenvoudiger beskou word in vergelyking met ander godsdienste nie, omdat dieselfde verskynsels bloot verskillende betekenisse en terminologie kry. Eens vir die veroweraars en die Inka's was hulle primitiewe wesens wat oorwin en beroof moes word. Vandag vind ons die raaisels van antieke volke en kan ons dit nie volledig oplos nie. Ons kan nie sjamanisme ten volle begryp nie, aangesien ons nie volledige inligting oor die struktuur en hiërargie het nie. Maar die geloof is nie minderwaardig as die wêreldgodsdienste nie.
Sjamane is patologies en minderwaardig. Hierdie mite ontstaan ​​saam met die vorming van patopsigologie. Op verskillende tye het wetenskaplikes epilepsie, enkefalopatie, senuweesiektes, histerie, ens. In die gedrag van sjamane geïdentifiseer. Hierdie standpunt is ook grotendeels gevoer deur sjamane met hul verhale oor 'n sekere "sjamaniese siekte". Nader ondersoek toon egter kenmerke wat nie in die algemeen aanvaarde benadering pas nie. 'N Beduidende aantal patologiese simptome wat in 'n transtoestand waargeneem is, is byvoorbeeld nie in die alledaagse lewe opgemerk nie. Dit is vreemd dat die gewig van die priester se geweste tydens die sjamanistiese ritueel 20 kg kan bereik, die ritueel die hele nag kan duur. Die hele tyd slaan die sjamaan die tamboeryn en dans, spring. Hy lees towerspreuke. Navorsers glo dat chaotiese bewegings met so 'n las die hele huis eenvoudig sou vernietig, maar dit gebeur nie. Gevolglik is sjamane duidelik bewus van alles wat gebeur, bereken hul bewegings, verwerp argumente van teenstrydigheid. Die studie van die sielkundige eienskappe van sjamane het getoon dat hul geheue en die vermoë tot selfbeheersing baie hoër is as die gemiddelde. Dikwels is dit die sjamane wat die mondelinge epos dra. Die Yakut-sjamaan bevat 4000 woorde in die algemeen gebruikte woordeboek, terwyl sy digterlike woordeboek 12.000 woorde bevat. Dit getuig van die ryk innerlike wêreld van die sjamaan, hy is in staat om 'n wonderlike ervaring oor te dra en te verwesenlik.
Die aanhangers van sjamanisme is self primitiewe mense. Dit is vir ons in elk geval vreemd om te hoor van die spiritualiteit van die onstuimige natuur. In die alledaagse lewe behandel ons egter die omliggende voorwerpe asof hulle lewendig is. Shamanism is eenvoudig konsekwent, en filter presies die gevalle uit wat die spiritualiteit van die onstuimige wêreld demonstreer. Daarbenewens het baie opgeleide mense in Siberië, met 'n hoër opvoeding, 'n hoë sosiale status en 'n inkomste-no-no, en sal hulle stop by eerbied vir die Ezhins, die eienaars van die omgewing. Iemand sal 'n lint vasbind, iemand gooi 'n muntstuk of 'n lekkergoed, en iemand sprinkel alkohol. In werklikheid neem die vreemdelinge mettertyd hul gedragspatrone aan by inheemse mense. In Siberies kan u vandag aantekeninge vind van die Christendom, Boeddhisme, sjamanisme, ateïsme en Islam, terwyl dit saamleef sonder veel meningsverskille.
Sjamane en hul kultuur is asosiaal. Wat is hierdie geselligheid? In die eerste plek verskyn die sjamaan ons as 'n man in 'n ou tent in die taiga, omring deur wilde diere. Shamans word teen 'n persoon ingerig, wat siele neem en lewens, en die behoeftes van ander met minagting behandel. Na bewering is sjamanisme nie gefokus op 'n samelewing waarin sosiale probleme nie opgelos word nie, maar die basis is kommunikasie met die ander wêreld. Die eerste deel van die stelling is deels korrek. Afhangend van hul belange, is sjamane vir 'n geruime tyd in wit en swart verdeel. Swart sjamane is deesdae die afstammelinge van diegene wat in die gemeenskap se oorgang van jag na veeteelt nie hul ambisies wou prysgee en by die veranderende omgewing aanpas nie. Die grootste belangstelling vir hulle is 'n persoon en sy interaksie met die natuur en die wêreld in die algemeen. Daar word geglo dat sulke sjamane in staat is om na die laer en minder gereeld na die boonste wêrelde te reis. In wese is dit genesers wat teen die geeste kan veg. Gewoonlik verkies sulke mense 'n afgesonderde lewenstyl, hoewel hulle nie familiebesorgdheid vermy nie, kry hulle nageslag. Wit sjamane speel daarenteen die rol van storievertellers, voer rituele uit vir die behoeftes van die hele gemeenskap - vra vir hoë opbrengste, om siektes te voorkom, ens. Sulke mense vestig 'n verband tussen die natuur en die samelewing; hulle kan nie na die laer wêrelde reis nie. Eenvoudig gestel, die wit sjamaan is besig met voorkoming, en die swart een is in die stryd. Wit sjamane is aktiewe lede van die samelewing, hulle bestuur die huishouding soos die res van die huishouding, skep gesinne, maar hulle is nie eintlik leiers wat tevrede is met die rol van geestelike leiers nie. Wat die houding teenoor ander mense betref, moet daar op gelet word dat sjamane 'n produk van hul samelewing is, dit hang alles van die omgewing af. Die steel van siele en die bring van pes is 'n werk vir swart sjamane, wat weens hul kenmerke en vermoëns gedwing word om aan hierdie kant van die gemeenskapslewe deel te neem. Die rede vir sulke optrede kan die wrok wees van die persoon wat aan bewind is, sulke verskynsels het wortels in die sosiale orde self. In ons moderne wêreld en onder ander belydenisskrifte is daar verhale wat die wese van die lering in die gedrang bring, dus is sjamanisme in hierdie verband opregter. Vir sjamane is daar 'n nis in die samelewing, alhoewel sulke verhale oor die algemeen meer in legendes gehoor word, is daar in die moderne wêreld baie min mense wat ander op hierdie vlak kan benadeel. Kontinuïteit verdwyn geleidelik. Shamans het 'n waarde-oriëntasie wat poog om die natuurlike omgewing waarin 'n persoon grootgeword het, te bewaar. Shamanism bring mense terug na die natuur terwyl hulle onsigbare verbindingsdrade bewaar. Daar is enkele taboes wat 'n eerbiedige houding jeens die natuur toon. Shamans glo dat dit nodig is om iets terug te gee as u alreeds iets geneem het. 'N Afgesnyde boom moet met bloed besprinkel word, vra die geplukte blom om verskoning. Sulke handelinge berei die bewussyn voor vir 'n eerbiedige houding teenoor die natuur, of vorm, soos dit ook modieus is, ekologiese bewussyn.
Shamanism is in wese 'n verwronge weergawe van Boeddhisme. Hierdie mite is in die eerste helfte van die twintigste eeu deur ons wetenskaplikes gevorm. Daar word geglo dat Boeddhisme, wat noord van Tibet versprei het, deur plaaslike stamme tot sjamanisme omskep is. Om die weergawe te bewys, is daar parallelle getrek tussen rituele, kostuums, eienskappe, ens. Die eienskappe van Boeddhistiese en sjamanistiese maskers vir rituele was anders - daar word voorgestel dat die stamme van die sjamanistiese geloof dit by Boeddhiste geleen het. Die Boeddhistiese praktyk van Chod is omskep in 'n sjamaniese siekte. Ondersoeke wat later uitgevoer is, het egter getoon dat sjamanisme nie net in Siberië inherent is nie - soortgelyke oortuigings bestaan ​​in ander wêrelddele, in alle kulture in die algemeen op sekere stadiums van ontwikkeling. Vandag kan ons met vertroue sjamanisme 'n pro-godsdiens noem. In alle wêreldgodsdienste en hul nasate kan ons elemente van meer antieke wêreldbeskouings onderskei, wat spesifiek verband hou met die wêreldbeskouing van sjamanisme.
Shamanism is 'n swart geloof, daarom word die siel aan die duiwel gegee. U kan gereeld hoor dat sjamanisme die bestaan ​​van 'n enkele god ontken, sjamanisme is 'n heidense geloof wat lei tot die las van karma en verwarring. Sulke menings word deur ander denominasies oorgedra. Die belangrikste ding wat in hierdie mite lê, is die doelstellings en metodes. Die meeste mense kenmerk dat hulle voortdurend op soek is na iets - beter, meer. Dit is hierdie onstabiliteit wat godsdienste, insluitend sjamanisme, probeer oorkom. Shamans help om interne wanbalanse te oorkom en vind hulself in harmonie met die natuur. Alle menslike siektes - fisies en geestelik, is manifestasies van interne disharmonie, daarom is bygelowe en taboes so wydverspreid in sjamanisme om nie harmonie te oortree nie, teken om die opkomende tekens van onenigheid, fortuinvertoning en ander eksentrieke aksies te diagnoseer. Ons herhaal die hoofdoel van dit alles, is om die verband met die wêreld, wat weens lewensomstandighede verbreek is, te ondersteun en te diagnoseer.
Sjamanisme is vir mense onbegryplik, aangesien dit te abstrak is. Hierdie mite spruit uit 'n mislukking in die begrip, wat in sy wese gebaseer is op die denkproses. Om dit te verstaan, is ondervinding en woorde nodig om dit te beskryf. 'N Ander aspek van begrip is die aanpassing van nuwe inligting met ou idees. Ons weet dat die sjamanist geeste aanbid. Die gees vir ons is 'n soort ander wêreldse krag wat die wêreld en ons beïnvloed. Dit is gewoonlik hoe ons God voorstel. Shamanism sê dat daar baie geeste is, maar ons kom logies daaraan toe dat politeïsme aanwesig is. In hierdie geval vind die interpretasie van ervaring plaas, maar dit self is afwesig. In die Russiese kultuur kom die woord aanbidding self van 'boog', dit wil sê 'n uitdrukking van eerbied, respek en gehoorsaamheid, maar die sjamanist het 'n ander houding teenoor geeste. Met betrekking tot ons konsepte kan ons sê dat sjamane geeste meer beskou as meesters van die omgewing, waar mense net gaste is. Die rede vir die onenigheid lê bloot in die verkeerde interpretasie van ervaring en woorde, shamanisme interpreteer die werklikheid net anders.