Yolande Beekman - Geskiedenis Podcasts - 2022
Yolande Unternahrer is gebore in Parys, Frankryk, in 1911. Haar pa, Jacob Unternahrer, was 'n sakeman, het die gesin na Londen verhuis en Yolande is opgevoed in Hampstead Heath. Sy het ook tyd in Switserland deurgebring, en teen die einde van haar opleiding kon sy vlot Engels, Frans en Duits praat.
By die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog het sy by die Women's Auxiliary Air Force (WAAF) aangesluit, waar sy as draadlose operateur opgelei het. Sy het by verskeie vegvliegtuigstasies van die Royal Air Force gewerk, voordat sy in Februarie 1943 by die Executive Operations Executive (SOE) aangesluit het.
In Augustus 1943 trou sy met Jaap Beekman, 'n sersant in die Nederlandse weermag. Die daaropvolgende maand, op 18 September, het sy in Tours beland en as radio -operateur vir Gustave Bieler, die hoof van die Musician Network in St. Quentin, gaan werk.
In Januarie 1944 is Yolande en Bieler gearresteer terwyl hulle saam in die Café Moulin Brulé was. Bieler is kort daarna deur die Schutz Staffeinel (SS) by Fossenburg geskiet. Yolande is deur die Gestapo ondervra voordat hy na die Fresnes -gevangenis oorgeplaas is.
Op 13 Mei 1944 vervoer die Duitsers Yolande en sewe ander SOE -agente, Eliane Plewman, Madeleine Damerment, Odette Sansom, Diana Rowden, Vera Leigh, Andrée Borrel en Sonya Olschanezky na Nazi -Duitsland. Yolande Beekman is in September 1944 in Dachau tereggestel.
Ek was verantwoordelik vir die werwing van vroue vir die werk, te midde van baie opposisie, kan ek sê, uit die magte. Na my mening was vroue baie beter as mans vir die werk. Vroue het, soos u moet weet, 'n veel groter vermoë om koel en eensaam te wees as mans. Mans wil gewoonlik 'n maat by hulle hê. Mans werk nie alleen nie; hulle is geneig om altyd saam met ander mans te wees. Daar was teenkanting van die meeste oorde totdat dit na Churchill gegaan het, wat ek voor die oorlog ontmoet het. Hy grom vir my: "Wat doen jy?" Ek het vir hom gesê en hy het gesê: 'Ek sien jy gebruik vroue om dit te doen', en ek het gesê: 'Ja, dink jy nie dat dit 'n baie verstandige ding is om te doen nie?' en hy het gesê: 'Ja, sterkte met jou' 'Dit was my gesag!
Gustave Bieler het 'n moeilike taak gevra, en hy was reg, want weens sy grootte alleen sou hy opvallend gewees het in byvoorbeeld Toulouse of Parys, en die moeilike gebiede was in die noorde en ooste van Frankryk. Ons vestig ons op St. Quentin, want ons weet van 'n groep patriotte daar wat angstig was vir skakeling
met Londen en St. Quentin sou waarskynlik ontwikkel tot 'n belangrike stad vir Duitse spoorweg- en kanaalkommunikasie.
Die volgende ding om te besluit was die samestelling van die span. Bieler het so 'n uitstekende persoonlikheid gehad dat dit moeilik was om 'n geskikte maat vir hom te vind. Na 'n goeie gedagte het ons besluit op Yolande, 'n meisie van Switserse ekstraksie wat deur die W.A.A.F. Haar Frans was perfek - die aanraking van die Switserse aksent was 'n positiewe voordeel, want dit het die aandag van haar taamlik Engelse voorkoms afgetrek. Sy was baie stil en huislik - sy het baie gewild geword by die draadlose skool deur nie -amptelik die pligte van die sokkies vir mans te neem, en haar onstuimige vrolikheid en goeie humor was 'n groot aanwins. Sy het vinnig 'n maklike kameraadskap met Bieler ontwikkel wat goed beloof het vir hul toekomstige werk.
Bieler het 'n soort geamuseerde verdraagsaamheid teenoor al die vroue wat by ons werk betrokke was, wat sommige flou kon kry. Maar Yolande het sy houding sonder aanstoot geneem, en haar baie onaangeraaktheid en eenvoud wek sy agting en bewondering.
Ons het saam van Parys na Duitsland gereis. Ons het mekaar nie voorheen geken nie. Ons het almal ons opleiding op verskillende tye gedoen, ons is almal op verskillende tye Frankryk toe. Ek het nog nooit die ander mense op Fresnes gesien nie, alhoewel ek die stem van een van hulle een keer gehoor het. Hulle was nie in 'n eensame sel soos myne nie en hulle kon 'n bietjie met mense buite deur die bokant van hul vensters kommunikeer. Ons het mekaar die eerste keer ontmoet
Dit was 'n heerlike warm dag, 'n pragtige dag. En die Avenue Foch is pragtig, en die huis waar ons was, was 'n pragtige huis. Ek onthou klein dingetjies. Een van die meisies het 'n lipstiffie gehad, en ons het dit almal gebruik, dit deurgegee en aangesit. Dit was nogal 'n lekkerte. Ons was immers jong vroue. En ons het gesels en gesels en gesels, natuurlik. Ons het gepraat toe ons gevange geneem is, en wat hierdie een daaroor dink, wat die ander een daaroor te sê het. Ek onthou wat een van hulle gesê het omdat ek dieselfde gevoelens gehad het. Ek en sy, ons het die gevoel dat daar iets fout is. Die ander het gedink hulle is gevange geneem weens die werk wat hulle verrig het of die mense saam met wie hulle was. Sy het die gevoel, want sy is gearresteer toe sy in Frankryk aangekom het, dat daar 'n informant was. En ek het ook.
Ons was almal jonk, ons was almal anders, maar ons het almal in die begin die gevoel gehad dat ons dit gaan help - hulpvaardig. Dit is hoekom ons daarop ingegaan het. En om die mense om hulle te beïndruk soos hulle gedoen het, is amper genoeg. Hulle het almal beïndruk - die Duitsers, hul wagte. Hulle het hulle baie goed gedra, daardie vroue.
Almal het probeer om 'n bietjie dapperder te wees as wat hulle gevoel het. Almal van ons het 'n oomblik van swakheid gehad; ons het almal op 'n oomblik saam gehuil, daar was 'n paar trane, maar dit was 'n heerlike lentedag in Parys. Met die bakkie van die Avenue Foch na die stasie kan ons 'n blik kry op wat in Parys aangaan, mense wat op die terrasse van kafees sit en hul ersatzkoffie drink of wat ook al. Ek het uitgesien na die reis. Ek het 'n jaar alleen in my sel deurgebring en ek het gedink. Nou gaan ek saam met hierdie ander vroue wees.
Op die trein is ons geboei, elkeen van ons geboei aan iemand anders, so ons was nie vry om rond te beweeg of iets nie, maar ons het nie absoluut ellendig gelyk nie. Nee, ons het die beste daarvan gemaak. Ek onthou een van hulle het selfs 'n wag vir 'n sigaret gevra, en hy het vir haar een gegee.
Ons was almal diep in ons binneste bang. Ons het gewonder wat die volgende ding is, 'n normale ding om uself in hierdie omstandighede af te vra. Gaan ons reguit na ons dood, gaan ons na 'n kamp, ​​gaan ons na 'n gevangenis, gaan ons - wat? Ons kon nie aan daardie dinge dink nie. Ons enigste hoop was miskien om iewers saam te wees.
Ek is redelik seker dat die meeste lesers nog nooit van hierdie verhaal en hierdie merkwaardige vrou gehoor het nie. Ek het toevallig gestruikel oor hierdie interessantste WWII -drama, wat ook vir my nuut is.
Noor Inayat Khan was die dogter van 'n geestelike onderwyser uit Indië, Hazrat Inayat Khan, en sy Amerikaanse vrou, Ora Ray Baker. Na die geboorte van Noor in Moskou in 1914, verhuis die gesin eers na Engeland en daarna na Parys, waar sy grootgemaak word.
In 1940 val die Nazi's Frankryk binne, en die vyf en twintigjarige Noor vlug saam met haar gesin na Engeland. Daar het sy by die Britse Women's Auxiliary Air Force aangesluit en as 'n draadlose operateur opgelei. Vroeg in 1943 begin sy haar toewysing as 'n geheime agent, en sluit by Winston Churchill se Special Operations Executive (SOE) aan. Die SOE werk saam met die Franse versetstryders om die industrie en spoorweë te saboteer ter voorbereiding van die D-Day-invalle, waarna hulle aanvalle op die Duitse weermag agter vyandelike linies sou koördineer, troepe vasbind en die Duitsers van die invallende geallieerde magte aflei . Noor Inayat Khan het vanuit Parys kritieke inligting in die geheim teruggestuur na Brittanje.
In die volgende vier maande was sy dikwels die enigste skakel tussen die VK en die Franse verset. Sy is agtervolg deur die Gestapo en uiteindelik verraai deur Franse medewerkers. Die Nazi's het haar gearresteer en gevange geneem in Parys, waar sy teruggeveg het teen haar gevangenes en twee keer ontsnap het.
Op 11 September 1944 is Inayat Khan en drie ander SOE -agente uit die Karlsruhe -gevangenis, Yolande Beekman, Eliane Plewman en Madeleine Damerment, na die konsentrasiekamp Dachau verskuif. In die vroeë oggendure van 13 September 1944 is die vier vroue tereggestel deur 'n skoot in die agterkop. Hulle liggame is onmiddellik in die krematorium verbrand. 'N Anonieme Nederlandse gevangene, wat in 1958 na vore gekom het, het aangevoer dat Inayat Khan wreed geslaan is deur 'n hooggeplaaste SS-offisier met die naam Wilhelm Ruppert voordat hy agter die slae geskiet is, moontlik die werklike oorsaak van haar dood was. Sy is moontlik ook seksueel aangerand terwyl sy in aanhouding was. Haar laaste woord is opgeteken as, "Liberté. " Die Britte en Franse het haar daarna hul hoogste burgerlike eerbewyse toegeken. Daar is boeke en 'n fliek oor haar lewe.
Vyand van die Ryk: 'n Moslemvrou trotseer die Nazi's in Tweede Wêreldoorlog Parys
Wie was Eliane Plewman?
Eliane Plewman is gebore in Marseille, Frankryk, maar het as kind na Leicester verhuis en het by die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog by 'n stofuitvoeronderneming gewerk.
Me Plewman is getroud met Tom Plewman, 'n offisier in die Royal Artillery, na 'n warrelwind -romanse in 1942.
Met 'n Spaanse moeder het sy haar taalvaardighede gebruik om by die Ministerie van Inligting te werk, waarvandaan sy by die Special Operations Executive aangemeld het.
Nadat sy haar uitmergelende veldopleiding voltooi het, waar sy hand-tot-hand-gevegte geleer het en plofstof hanteer het, is sy op 14 Augustus 1943 agter vyandelike linies in die Jura-streek in Frankryk geval.
Hier het sy 'n kommunikasieverbinding tussen groepe saboteurs en agente vir die insameling van intelligensie verskaf.
Tydens een gewaagde missie het die agent Duitse patrollies ontduik om plofstof onder 'n spoorlyn te lê.
Toe hulle ontplof, is 30 lokomotiewe buite werking gestel, wat die vyand se pogings om troepe en voorrade per spoor te verskuif, belemmer het.
Sy is op of omstreeks 23 Maart 1944 in 'n veilige huis in Marseille gearresteer toe dit deur die Gestapo toegeslaan is.
Sy is in die Fresnes -gevangenis in Frankryk opgesluit en gemartel en daarna na die konsentrasiekamp Dachau in Beiere, Duitsland, oorgeplaas.
Sy is op 13 September 1944 tereggestel op 26 -jarige ouderdom.
Generaal -majoor Colin Gubbins het Eliane Plewman aanbeveel vir 'n MBE, maar omdat die toekenning nie postuum toekennings toelaat nie, is sy eerder toegeken aan die Croix de Guerre en Kings Commendation for Brave Conduct.
Die elite-groep, wat hulle beroemd beveel het om 'deur Europa aan die brand te steek' deur sir Winston Churchill, het die taak gehad om stiekem spioenasie-taktiek te gebruik om in elke vyandelike nasie in Europa en Suidoos-Asië te werk.
Die primêre missie van die SOE was om versetstryders in die Nazi-besette Europa op enige moontlike manier te help.
Hulle bestaan ​​uit 'n aantal onafhanklike versetgroepe wat in Frankryk gevestig is.
In Augustus 1943 val die geheime agent van 'n hoogte van net meer as 1000 voet af van 'n Handley Page Halifax -bomwerper agter die vyandelike lyn na die Jura -streek in Frankryk.
By die landing het sy uitgevind dat haar ondersteuningsnetwerk nie in die streek is nie, maar sy het steeds daarin geslaag om 'n vooraf ooreengekome veilige huis op te spoor.
Hier het sy by die bure verneem dat die Gestapo al die agente daar gearresteer het, sodat sy haar eie pad na Marseille geneem het, meer as 300 kilometer daarvandaan.
Die reis het haar twee maande geneem en toe sy die Middellandse See bereik het, het sy begin werk in 'n geheime netwerk, bekend as die 'MONK circuit'.
Tydens haar missies het me Plewman plofstof na al die sabotasiebedrywighede vervoer, 'n gevaarlike taak wat haar kwesbaar gemaak het vir deursoeking.
Sy was ook 'n koerier wat boodskappe, dokumente en draadlose toerusting afgelewer het aan die Weerstandsnetwerk rondom Marseille, wat wemel van Duitse weermagte.
Vroeg in 1944 is haar deksel egter uiteindelik geblaas toe die netwerk geïnfiltreer is en sy deur die Gestapo gevange geneem is.
Die SOE -agent is in Maart 1944 in 'n veilige huis in Marseille gearresteer toe dit deur die Gestapo toegeslaan is.
In September 1944 is me Plewman tereggestel op die ouderdom van net 26.
Drie ander SOE -agente - Yolande Beekman, Madeleine Damerment en Noor Inayat Khan - is ook op dieselfde dag tereggestel.
Die vroulike agente is uit hul sel gehaal en gedwing om in pare te kniel voordat hulle deur 'n enkele skoot op die kop uitgevoer is deur beul Friedrich Wilhelm Ruppert - 'n SS -soldaat.
Me Plewman, saam met Yolande Beekman, Madeleine Damerment en Noor Inayat Khan, is uitgevoer deur 'n enkele kopskoot deur die beul Friedrich Wilhelm Ruppert (foto) in die konsentrasiekamp Dachau in Duitsland
Me Plewman valskerm uit 'n Handley Page Halifax -vliegtuig na 'n hoogte van net meer as 1000 voet na die Jura -streek in Frankryk. Nadat sy beland het, het sy uitgevind dat haar ondersteuningsnetwerk deur die polisie vasgevang is en daarna na Marseille gegaan het
Die spesiale agent is voor haar dood na die konsentrasiekamp Dachau (buitekant van die foto op die foto) in Beiere, Duitsland, oorgeplaas
Nadat die spesiale agent die Duitse magte gevang het, is 'n verslag gestuur om Plewman te vind. Haar voorblad is gewaai en sy is deur die Gestapo gevang toe die geheime netwerk waarin sy gewerk het, geïnfiltreer is
Na die oorlog is Ruppert verhoor weens oorlogsmisdade en skuldig bevind en tereggestel deur op 29 Mei 1946 op te hang.
Die ontspoor van die Toulon -trein
Eliane Plewman, saam met mede-saboteurs wat met die Monk-netwerk verbind is, kon 'n ontspoorlyn in die spoorwegtunnel tussen Cassis en Aubagne op die Marseille-Toulon-lyn uitvoer.
Die agente het bomme onder die lyn geplant en 30 treine buite werking gestel.
Hulle kon ook 'n hersteltrein wat na die streek gestuur is, opblaas om die lyne skoon te maak.
Die missie belemmer die vyand se pogings om troepe en voorrade per spoor te verskuif.
Dit het ook vier dae lank alle verkeer op die lyn gestop.
Oor die dapperheid van me Plewman, het generaal -majoor Colin Gubbins, destyds hoof van die SOE, gesê: 'Sy het in die Jura geval en is 'n geruime tyd van haar kring geskei.
'In plaas daarvan om weg te kruip, het sy uitstekende inisiatief getoon en het sy self verskeie kontakte gemaak wat later van groot waarde vir haar kring was.
'Ses maande lank het Plewman as koerier gewerk en haar onvermoeide toewyding aan plig en bereidwilligheid om risiko's te ondergaan, het grootliks bygedra tot die suksesvolle oprigting van haar kring.
'Sy het voortdurend gereis met die onderhoude van skakeling tussen die verskillende groepe, as gids vir nuut aankomende agente en om draadlose telegrafietoerusting te vervoer en dokumente in die gedrang te bring.'
Die heldhaftigheid van me Plewman en haar ander SOE -vrouebedrywers sal nou gevier word in die nuwe boek van historikus Kate Vigurs, Mission France: The True Story of the Women of the SOE.
Van hierdie vroue is 16 gevange geneem, waarvan 13 tereggestel is.
Dr Vigurs het gesê dat sy mev Plewman se personeellêer in die Nasionale Argief ondersoek het en ook verskeie kere Marseille, waar sy werksaam was, besoek het om meer oor haar te wete te kom.
Dr Vigurs het gesê: 'Met hierdie boek is gepoog om die ware verhaal van al die vroue -agente, diegene wat huishoudelike name en nasionale heldinne geword het, sowel as diegene wat in die skadu gebly het, te vertel.
'Al die vroue wat deur F Section na Frankryk geïnfiltreer is, was buitengewoon. Veral Eliane Plewman, wie se onvermoeide toewyding aan plig en bereidwilligheid om enige risiko te ondergaan grootliks bygedra het tot die suksesvolle vestiging van haar netwerk en sabotasie op groot skaal.
'Hierdie boek het probeer verseker dat hul verhale vertel word en dat hulle die erkenning gekry het wat hulle verdien.'
Me Plewman is bekroon met die Croix de Guerre en Kings -lof vir dapper optrede.
Na die oorlog is die SOE amptelik ontbind op 15 Januarie 1946. 'n Gedenkteken vir SOE se agente is in Oktober 2009 deur die Lambeth Palace in Londen op die Albert Embankment onthul.
Mission France: The True History of the Women of SOE, deur Kate Vigurs, word uitgegee deur Yale University Press en kos £ 20.
Wat was die spesiale bedryfshoof? Die versetgroep wat deur Winston Churchill beveel is om 'Europa aan die brand te steek'
Die Special Operations Executive (SOE), wat op 22 Julie 1940 gestig is, is deur Sir Winston Churchill beveel om 'Europa aan die brand te steek'
Die meeste sneaky spioenasie -taktieke wat gebruik is om die teenstanders van Brittanje te uitoorlê, is bedink deur 'n afdeling wat bekend staan ​​as die Special Operations Executive (SOE).
Op 22 Julie 1940 deur die minister van ekonomiese oorlogvoering, Hugh Dalton, na goedkeuring van die kabinet, is die SOE grotendeels geheim gehou en staan ​​dit ook bekend as The Baker Street Irregulars, vanweë die ligging van sy kantoor in Londen, en Churchill se geheime weermag.
Die SOE werk in elke nasie in Europa en Suidoos-Asië wat onder die heerskappy van 'n asmag was.
Dit sal onder meer sabotasie, ondermyning en selfs moord agter vyandelike linies insluit.
Hulle het 'n invloedryke ondersteuner in premier Winston Churchill gehad, wat hulle beroemd beveel het om 'Europa aan die brand te steek'.
Die SOE bestaan ​​uit 'n aantal onafhanklike versetgroepe wat in Frankryk gevestig is.
Benewens die eienaardige uitvindings waarmee dit vorendag gekom het, was die eenheid ook verantwoordelik vir ander belangrike, meer konvensionele items wat gereeld in die oorlog gebruik is.
Een hiervan was 'n tydpotlood, 'n timer wat troepe in staat gestel het om 'n bom met 'n beheerde vertraging te laat ontplof sodat hulle die gebied kon skoonmaak - tye wissel gewoonlik van 10 minute tot 24 uur.
Die SOE het verskillende soorte stille pistole in gebruik geneem, soos die Welrod, wat die sleutel was vir agente wat probeer om 'n lae profiel te hou.
Hulle het ook twee duikbote vervaardig, die Welman en Sleeping Beauty, om aanklagte op U-bote te plaas, maar nie een was suksesvol nie.
Na die oorlog is die organisasie amptelik ontbind op 15 Januarie 1946. 'n Gedenkteken vir SOE se agente is in Oktober 2009 deur die Lambeth Palace in Londen op die Albert Embankment onthul.
Onder die SOE -vroulike agente wat deur die Duitse magte gevange geneem is, was Noor Inayat Khan wat gemartel en tereggestel is in die konsentrasiekamp Dachau.
ww2dbase Yolande Elsa Maria Unternahrer is in Parys, Frankryk, gebore in 'n Switserse gesin. Haar gesin verhuis toe sy jonk was na Londen, Engeland, Verenigde Koninkryk, sodat sy vlot Engels kon leer, wat bygedra het tot haar repertoire van Frans en Duits. Sy het by die Britse Women's Auxiliary Air Force aangesluit toe WW2 begin het en is opgelei as 'n draadlose operateur, wat haar, in kombinasie met haar taalvaardighede, 'n goeie kandidaat gemaak het vir infiltrasie in Duits-besette Frankryk. Unternahrer het in Februarie 1943 by die Executive Operations Executive (SOE) aangesluit. Later in daardie jaar trou sy met sersant Jaap Beekman van die Nederlandse weermag en verander haar van na dié van haar man. Sy is gedurende die nag van 17 tot 18 September 1943 na Frankryk gestuur via 'n Lysander -vliegtuig van nommer 161 (spesiale pligte) eskader van die Britse Royal Air Force.Sy het aangesluit by die "Musician " netwerk in Saint-Quentin, Frankryk onder die bevel van Gustave Biéler, onder die kodenaam van "Mariette " en die alias van "Yvonne ". Benewens die bestuur van die radio, het sy ook gehelp met die verspreiding van materiaal wat deur geallieerde vliegtuie laat val is. Sy is in Januarie 1944 deur Duitse Gestapo -agente in hegtenis geneem by 'n kafee met die naam Café Moulin Brulé. Sy is daarna na die Fresnes -gevangenis in Parys, 'n gevangenis in Karlsruhe in Duitsland, en uiteindelik die konsentrasiekamp Dachau in Suid -Duitsland oorgeplaas. Sy is in elke plek van gevangenisstraf ter inligting gemartel, maar volgens oorlewendes wat haar ontmoet het, het Beekman nooit toegegee nie. is veras en die as verstrooi. Sy is bekroon met die Franse Croix de Guerre postuum.
Laaste groot hersiening: Junie 2015
Yolande Beekman interaktiewe kaart
Yolande Beekman Tydlyn
7 November 1911 Yolande Unternahrer is gebore in Parys, Frankryk.
15 Februarie 1943 Yolande Unternahrer het by die British Special Operations Executive (SOE) aangesluit.
17 September 1943 Yolande Beekman het met 'n Lysander -vliegtuig uit Brittanje vertrek.
18 September 1943 Yolande Beekman is voor dagbreek met 'n Lysander-vliegtuig in die Duits-besette Frankryk afgelewer.
13 Januarie 1944 Yolande Beekman is gevange geneem deur Duitse Gestapo -agente in Frankryk.
12 September 1944 Yolande Beekman is uit haar gevangenis in Karlsruhe, Duitsland, oorgeplaas.
12 September 1944 Yolande Beekman het by die konsentrasiekamp Dauchau in die suide van Duitsland aangekom.
13 September 1944 Yolande Beekman is tereggestel in die konsentrasiekamp Dachau in die suide van Duitsland.
Vroulike agente van SOE – Beset Frankryk 1940-1944
Belangrike voorwoord - Alhoewel hierdie artikel gedateer is op Julie 2019, is dit die datum waarop dit die eerste keer op hierdie blog verskyn het en 'n paar jaar tevore geskryf is. Sedert hierdie artikel geskryf is, is meer as vyf jaar se navorsing voltooi vir my komende boek 'SOE in France', wat in September 2021 gepubliseer moet word. 'N Paar van die oorspronklike navorsing deur MRD Foot hieronder genoem en ander skrywers, waaronder R.J. Minney wat 'Carve her Name with Pride' (die lewe van Violette Szabo) geskryf het, is uitgedaag deur nuwe bevindings.
Die Special Operations Executive was wêreldwyd besig met klandestiene oorlogvoering, maar meer is bekend oor hul Franse afdeling as enige ander afdeling in hierdie hoogs geheimsinnige organisasie.
Alhoewel dit in 1946 ontbind is, bly die Special Operations Executive (SOE) een van die moeilikste organisasies in die oorlog vir historici om na te gaan. Professor M.R.D. Foot, wat as die amptelike historikus van die SOE beskou kan word, sê dat baie van hul rekords geheim bly en deur die buitelandse kantoor bewaar word, terwyl ander doelbewus vernietig is. Soos Foot sê, in sy uitgebreide 'amptelike' navorsing oor SOE se F -afdeling (Franse afdeling) 'Dit was al lank die Britse regeringsbeleid dat die argiewe van SOE, die uitvoerende hoof van spesiale operasies, soos die argiewe van enige ander geheime diens geheim moet bly. . "
Baie daarvan word steeds gepubliseer oor die SOE, gebaseer op die rekords wat beskikbaar gestel is aan professor Foot en sy boek 'History of the Second World War: SOE in France' wat die eerste keer deur HMSO in 1966 gepubliseer is.
Vera Atkins Intelligence Officer SOE Franse afdeling
As ons die lot van die 118 agente wat nie uit die besette Frankryk teruggekeer het nie, moet verstaan, moet ons terugkeer na die jare lange ondersoekwerk wat deur Vera Atkins gedoen is, wat beskryf is as die magtigste en invloedrykste vroue wat by SOE gedien het.
Alhoewel F Section onder bevel was van majoor (later kolonel) Maurice Buckmaster, bekend aan sy agente en die Gestapo as 'Buck', word Vera Atkins beskryf as sy formidabele en briljante assistent. Vera was betrokke by elke aspek van die F -afdeling - onderhoude met potensiële rekrute, die organisering en beplanning van opleiding en die beplanning van die ontvangs van die agent in Frankryk. Sy is ook bekend vir haar intelligensie en vermoë om komplekse sifers te kraak.
Vera was ook bekend vir haar diep menslikheid en verantwoordelikheidsgevoel vir diegene wat sy na die moontlike dood in die besette Frankryk gestuur het. Sy het elke agent op die been gebring, sy het kontak met hul naasbestaandes gehou en boodskappe op die BBC georganiseer sodat hulle ingelig kon word oor mense wat hulle agtergelaat het. Dit word ook duidelik dat haar opregte liefde vir haar agente wederkerig was.
Na die oorlog word Vera lid van die British War Crimes Commission wat bewyse versamel vir die vervolging van oorlogsmisdadigers en begin om die lot op te spoor van die 118 agente wat nie uit hul operasies teruggekeer het nie. Nadat sy jare lank konsentrasiekampe besoek en Duitse wagte ondervra het, het sy vasgestel hoe en wanneer vermiste agente omgekom het.
Sy vertoon formidabele vaardighede as 'n ondervraer. Hugo Bleicher, 'n Abwehr (Duitse militêre intelligensie) beampte wat teen die Franse verset gewerk het, het haar ondervraging beskou as die vaardigste waaraan hy deur sy gevangenes onderwerp is. In Maart 1946 ondervra sy Rudolf Hoess, die berugte kommandant van Auschwitz. Nadat hy doelbewus sy doeltreffendheid as kampkommandant bevraagteken het en gevra het of hy die dood van 1,5 miljoen Jode veroorsaak het, protesteer hy verontwaardig dat die syfer 2,345,000 was. Vera Atkins was vasbeslote dat oorlogsmisdadigers vir hul misdade sou betaal.
Alles omtrent SOE was onortodoks en die organisasie was soos 'n klub - slegs op uitnodiging. Alhoewel daar 'n rangstruktuur was wat SOE op selfdissipline uitgevoer het, was daar geen sosiale hindernisse nie en is geslagsgelykheid as die belangrikste beskou. Ongeag geslag, het alle agente dieselfde keuring en opleiding ondergaan. "SOE was geïnteresseerd in vrouemag sowel as man-mankrag, sowel op die personeel as in die veld ..." (Voet p46) Die grootste deel van die cipher-operateurs was jong meisies in hul laat tienerjare, die meeste bestuurders, telefoniste en baie van die basisoperateurs, draadlose operateurs en diegene wat by veilige huise werk en skole hou, was vroue.
Tydens hul gevorderde onderhoud is potensiële veldagente meegedeel dat as hulle gevange geneem word, hulle gemartel en dan tereggestel kan word en dat hulle 'spesiale diens' kan verwerp. Trouens, 'n agent kan te eniger tyd vertrek sonder om vrae te vra. Nie net het alle SOE -agente die gevare geken nie, tydens hul aanvang en opleiding is hulle ook meegedeel dat daar van hulle verwag sou word om aktiwiteite uit te voer "Buiten die grense van die volkereg vir normale tye en normale oorlog ..." (Voet) Hulle rol sou wees om omkopery, ondermyning, sabotasie, sluipmoord te gebruik - daar was geen reëls nie!
Volgens Foot is agente wat die keuring en opleiding behaal het, ook ingelig: "Die kans op 'n veilige terugkeer uit die besette Frankryk was nie beter as ewewig nie, dit wil sê dat die personeel die helfte van hul agente sou verloor ..." Daarom, voordat hulle hulself verbind tot gevaarlike werking het alle agente 'n ander geleentheid gekry om die gevare te oorweeg.
F Section het drie geheime opleidingsinstellings gebruik, landhuise wat deur die oorlogskantoor aangevra is, wat elkeen afsonderlike spesialisvaardighede en keuringsproses gebied het.
Fase 1. Potensiële veldagente is gestuur na Wanborough Manor, 'n Elizabethaanse huis op die Hogs Back naby Guildford Surrey. Daar word na hierdie opleidingsgebied STS5 verwys, en met aankoms is kandidate verder ondersoek. Die personeel was op soek na individue wat maklik kon kommunikeer en 'n verhouding kon opbou met mense wat hulle nie ken nie, by hul legendes hou (voorbladverhale wat hulle voor die bywoning gegee is) en nie hul ware identiteit of ander persoonlike inligting bekend maak nie. Kandidate word ook aangemoedig om alkohol te drink om te sien of dit hulle nie onderskei nie.
Diegene wat as ongeskik beskou is vir gevaarlike bedekte operasies, is na die 'koeler' gestuur, waar hulle oorreed is om te vergeet wat hulle geleer het en terug te keer huis toe.
Na die eerste fase van die keuring het kandidate basiese opleiding in vuurwapens, elementêre Morse -kode, basiese sabotasietegnieke, plofstof en ongewapende gevegte ontvang. Indien nodig, word kandidate les gegee om hul Frans te verbeter en meer te wete te kom oor die huidige situasie in Frankryk. Hierdie deel van die opleiding het 4 weke geduur en elke dag is kandidate beoordeel en kon hulle te eniger tyd na die 'cooler' gestuur word.
Suksesvolle kandidate is daarna na STS21, Arisaig House, in Inverness Scotland, gestuur. Hierdie afgesonderde gebied met onvoorspelbare weer was ideaal vir uitgebreide militêre opleiding. Potensiële agente het opleiding in vuurwapens gekry, infanterietaktiek aangeleer, ontsnapping en ontduiking, navigasie oor rowwe terrein, meedoënlose fisiese opleiding, die gebruik van plofstof, aanvalstegnieke en sabotasie. Tydens hierdie kursus van vier weke het alle kandidate koue, honger, sielkundige en geestelike uitputting beleef en daar word steeds van hulle verwag om hul vereiste take op 'n hoë standaard te voltooi.
By Arisaig het hulle ook geleer om ongewapende gevegte (geutgevegte) en stille moord deur die legendariese William Fairbairn en Eric Anthony Sykes wat die FS -vegmes ontwerp het. Kandidate wat uniek was aan die SOE, het ook die 'gunfighter -tegniek' bemeester vir 'n vinnige en akkurate gebruik van handwapens en het doeltreffend geword met 'n verskeidenheid Britse en Duitse wapens.
Verskeie SOE-agente onthou 'n tyd toe hulle fisies en geestelik uitgeput was en in die vroeë oggendure wakker geword het deur mans geklee in Duitse uniforms. ), rolspel en wanneer nodig improviseer. Diegene wat misluk het, is weer na die koeler gestuur.
Na suksesvolle voltooiing van die onkonvensionele oorlogvoeringskursus, is suksesvolle kandidate na die Finishing School, STS1, op die Beaulieu -landgoed in Hampshire gestuur. Hier het hulle 'n verskeidenheid spesialisvaardighede aangeleer, soos die pluk van slotte en veilige krake.
Hierdie deel van hul opleiding het ook bestaan ​​uit 'skemas' (toetse) wat 48 of 72 uur duur. Hierdie skemas sluit in om kontak te maak met 'n tussenganger wat na verwys word as '' uitsny '' wat iemand in 'n stad agterlaat, iemand verloor wat hulle volg, 'n verskeidenheid oefeninge vir teenbewaking en kontak maak met 'n vermeende weerstandslid. Om hierdie skemas moeiliker te maak, bel 'n besorgde 'lid van die publiek' die polisie en sê dat daar iemand is wat verdag optree en dat hy 'n spioen is.
As gearresteerde leerlinge die telefoonnommer van 'n SOE -beampte gehad het om hulle uit die moeilikheid te kry. Daar word egter van kandidate verwag om uit die arrestasie te praat, beter nog, uit 'n polisiestasie.
Suksesvolle kandidate is nou na RAF Ringway (nou Manchester Airport) gestuur, waar hulle dieselfde valskermopleiding as die Airborne Forces ontvang het en na voltooiing dieselfde valskermvlerke ontvang het.
Agente wat 'n aanleg vir Morse -kode getoon het, nadat hulle aan die risiko's herinner is, het die geleentheid gekry om opgelei te word as 'n draadlose operateur by STS51, die Thames Park Wireless School.
Diegene wat alle kursusse geslaag het, kon aansluit by die F -afdeling van SOE, algemeen bekend as die 'firma' met die hoofkwartier in Bakersstraat 64, Londen en lede van hierdie eksklusiewe klub het Maurice Buckmaster "Buck" en Vera Atkins vinnig leer ken.
Volgens Foot het Maurice Buckmaster en Vera Atkins teen 1940 bykans honderd kringe (netwerke) van subversiewe agente op Franse bodem opgerig, en dit moes gekoördineer, gewapend en geadviseer word deur SOE -agente.
F Afdeling Clandestine Circuits in Frankryk
Soos blyk uit die F Section Circuit -aktiwiteite, het elke kring 'n unieke kodenaam gehad en was dit verantwoordelik vir 'n spesifieke geografiese gebied en kon toestande binne hierdie stroombane skielik sonder waarskuwing verander. Byvoorbeeld, in 1943 word die 'CORSICAN' -stroombaan as ontsnap genoem, wat beteken dat die kring in die gedrang gekom het en sy lede vermy dat 'n deel van' AUTOGIRO 'in duie stort, dit kan beteken dat die kring geïnfiltreer is of as gevolg van swak leierskap . In 1944 word 'DONKEYMAN' gelys as 'n gefragmenteerde 'WIZARD' ineengestort het. Ander lyste het getoon dat kringe 'gedimineer' is, wat beteken dat almal of byna al sy lede doodgemaak of gevange geneem is.
Behalwe dat hulle alle kringe in die besette Frankryk gekoördineer het, was die SOE -agente ook verantwoordelik vir die heropbou van kringe wat in die gedrang was of met swak leierskap, en om nuwe kringe te vorm om diegene wat gedemineer is, te vervang. Dit sou dikwels vereis dat agente kilometers ver besoek om kringe in Frankryk te besoek en nie te weet of die kring wat hulle besoek het geïnfiltreer is of dat die lede onder Gestapo -toesig was nie. Afgesien van die Duitse weermag en die Gestapo, was daar medewerkers en die Duitse owerhede betaal duisende frank vir inligting. Baie van hierdie gevaarlike werk is deur vroue gedoen: nie net dat hulle minder geneig was om agterdog te wek as hulle gereeld deur Duitse soldate gestop is nie, maar dat mans van die straat af gehaal en gedwing kon word om in fabrieke te werk wat die Duitse oorlogspoging ondersteun.
Behalwe dat alle stroombane met kodename beskik, het elke SOE -agent verskeie kodename gehad. Een of meer aliasse vir werk in die veld, 'n naam gebaseer op 'n handel en 'n voornaam vir alle draadlose transmissies.
Die meeste agente het Frankryk per valskerm binnegekom of ' in ongewapende Lysander -vliegtuie gebring, terwyl die vlieënier op fakkelligte van lede van die weerstand staatgemaak het om die afgeleë landingsstrook te merk. Lysander -vliegtuie word so 'n gereelde kenmerk van SOE -operasies dat hulle die bynaam SOE Taxi gekry het.
Gewerf: Junie 1943 (F -afdeling koerier)
Op 22 September 1943 val Pearl Witherington snags in 'n valskerm van 'n omskepte RAF Halifax -bomwerper na 'n valgebied naby Chateauroux in die suide van Loire en sluit as 'n koerier aan by 'STATIONER' -kring.
By haar aankoms by een van die veilige huise is sy aangesê om 'n belangrike boodskap van Londen aan 'n naburige kring te stuur. Nadat sy 50 myl gery het, het sy op 'n brug afgekom wat sterk deur Duitse soldate bewaak is. Onder die dekmantel van die duisternis, met haar fiets oor haar skouers, het sy oor die ysige rivier geswem, haar reis voortgesit en die boodskap veilig oorgedra.
In Mei 1944 is die leier van 'STATIONER', Maurice Southgate, (kodenaam Hector) na Montlucon gestuur om 'n lid van die verset te ontmoet. Omdat hy nie die geheime sein gesien het om gevaar aan te dui nie, is hy in hegtenis geneem deur die Gestapo wat op hom gewag het. Alhoewel hy die oorlog oorleef het, was daar 16 lede van sy kring in die konsentrasiekamp Buchenwald gehang.
Na sy inhegtenisneming neem Pearl Witherington die bevel oor 'STATIONER' wat uit 2 000 mans bestaan ​​het, wat later tot 3000 onder haar bevel toegeneem het. Onder haar leiding het haar kring spoorlyne, elektrisiteitspale verwoes en die tref-en-trap-taktiek teen Duitse troepe beoefen. Hierdie kring was so suksesvol dat die Gestapo 1 miljoen frank op haar kop gesit het.
By 'n onderhoud met haar na die oorlog het Pearl Witherington gesê: 'Ek beskou myself nie as 'n heldin nie, glad nie. Ek is net 'n gewone mens wat tydens die oorlog werk verrig het ... '(Telegraph 3 September 2015) Op grond van soortgelyke onderhoude met ander voormalige lede van SOE is daar geen twyfel dat uiterste beskeidenheid en nederigheid 'n algemene eienskap onder SOE -agente was nie en dat wees een van die eienskappe waarna die personeel by Wanborough Manor gesoek het.
Interessant genoeg was Witherington nie geïnteresseerd in medaljes of erkenning nie (nog 'n algemene kenmerk) en haar gewaardeerde besitting was haar para -vlerke wat sy nie gekry het nadat sy by RAF Ringway gekwalifiseer het nie. Sestig jaar nadat sy gekwalifiseer het en in die besette Frankryk geval is, het sy uiteindelik haar vlerke gekry en opgemerk: "Ek was pienk kiel omdat ek effens gedemp was dat niemand dit jare gelede gedink het om dit vir my te gee nie." (Telegraph 3 September 2015)
Pearl Witherington dra haar vlerke 60 jaar nadat sy gekwalifiseer het
Werf: Mei 1943 (F Section Wireless Operator)
Kode name: Voorblad Micheline Rabatel. Draadlose transmissies: Ambroise en Crinoline.
(Binne die kringe was sy algemeen bekend as 'Line' of Danielle)
Kringe: DETEKTIEF, GEESTELIKE en WHEELWRIGHT.
Denise Bloch, die enigste dogter van die Paryse Jode, Jacques en Suzanne Block wat aktief deelgeneem het aan die vroeë versetbeweging. Deur haar ouers se aktiwiteite het sy reeds uitgebreide ervaring opgedoen om met verskillende weerstandskringe te werk voordat sy na Engeland gegaan het waar sy later as 'n SOE -agent opgelei is. Tydens haar opleiding het sy 'n natuurlike talent getoon om Morse -kode te ontvang en te stuur, en het sy een van die F Sections -draadlose operateurs geword.
Aangesien die Duitsers 'n groot aantal draadlose opsporingwaens met bekwame tegnici gebruik het, is die lewensduur van 'n SOE -draadlose operateur na raming ses weke. Alhoewel hulle opgelei is om hul uitsendings so kort as moontlik te hou om opsporing moeiliker te maak, het baie die aanbevole tydsduur oorskry om te verseker dat Londen belangrike inligting ontvang. 'N Groot deel van die operateurs wat streng draadlose sekuriteit handhaaf, is egter ook opgespoor.
Die min inligting wat ons oor Denise Bloch het, is verkry deur Vera Atkins tydens haar uitgebreide ondersoek na vermiste agente.
Op die aand van 2/3 Maart is sy deur Lysander van 'n geheime vliegbasis, RAF Tempsford in Bedfordshire, gevlieg, wat die tuiste was van 138 en 161 Special Duties Squadron. Sy is aangestel by 'CLERGYMAN' waar sy weerstand in die stad Nantes sou organiseer.
Nadat sy 'n paar uur in Parys deurgebring het, het sy na Nantes gereis, waar sy haar eerste boodskap na Londen oorgedra het. Gedurende haar tyd met 'CLEGYMAN' het sy nog 30 boodskappe oorgedra en 52 ontvang.
Alhoewel die kringloopaktiwiteit in 1944 toon dat 'CLERGYMAN' as gefragmenteerd gelys is, sonder om Londen en Denise Block te kenne voor haar aankoms, is 'CLERGYMAN' ernstig in die gedrang gebring. 'N Paar weke na haar aankoms het die Gestapo 'n groot aantal arrestasies uitgevoer en binne 'n paar dae is Denise Block ook gearresteer en by ander lede van haar kring by die Gestapo -hoofkwartier in Parys aangesluit.
Dit is duidelik dat die Gestapo daarvan bewus was dat sy 'n draadlose operateur was en gevolglik is sy gemartel om haar 'gedigkode' en draadlose stel te onthul. By 'n aantal geleenthede het die Gestapo dit reggekry om hierdie inligting uit gevangene draadlose operateurs te onttrek, en sodra hulle die kode en die draadlose stel gehad het, kon hulle Londen mislei. Dit het daartoe gelei dat 'n handjievol agente in Duitse hande geval is of dat die Lysander deur Duitse troepe omring is.Gevolglik kan draadlose operateurs verwag dat die erger vorm van marteling inligting kan onttrek.
Denise Bloch is uiteindelik na die konsentrasiekamp van Ravensbruck geneem, saam met Violet Szabo (later genoem) en Lilian Rolf, die draadlose operateur vir 'HISTORIAN' Circuit.
Iewers in 1944, toe die geallieerde magte deur Frankryk baklei as deel van Operasie Overlord, is Denise Bloch en Violet Szabo na die krematoriumwerf geneem waar 'n SS -wag hulle deur die agterkant van hul nek geskiet het en hul liggame veras is.
Block het 'n postume lof van konings ontvang vir dapperheid, die Croix de Guerre Avec Palme, Legion d'honneur en die Medaille de la Resistance.
Werf November 1942 (F Section draadlose operateur)
Kodename: Madeleine, verpleegster van draadlose transmissies
Nadat sy as draadlose operateur by die RAF aangesluit het, het sy onder die aandag van die SOE -talentpersoneel gekom en is sy gevra om 'n informele onderhoud by te woon in 'n hotel naby Trafalgar Square in Londen, waar sy gevra is of sy 'spesiaal' wil werk. Alhoewel daar geen aanduiding gegee is oor wat die werk behels nie, wou Noor iets interessanter doen en aanvaar die pos.
Nadat sy haar verpligte militêre opleiding voltooi het, is sy na die SOE Wireless School in Thames Park gestuur en hulle na die afrondingsskool in Beaulieu.
In die nag van 16/17 Junie klim sy op 'n Lysander by RAF Tangmere in Sussex, op pad na 'n landingsveld naby Angers in Noordwes-Frankryk. By haar was Diane Rowden, Cecily Lefort en Charles Skeeper. Hierdie SOE -agente is later deur die Gestapo gevange geneem, gemartel en tereggestel. 'N Ander onheilspellende wending van hierdie vlug is dat Henry Dericourt - 'n dubbele agent wat by die Gestapo gewerk het - onder die lede van die Franse verset was wat die landingsstrook met fakkels verlig het. Deur Dericourt kon die Gestapo die bewegings van al die agente op hierdie vlug volg.
Nadat sy na Parys gegaan het, ontmoet Noor die leier van die 'CINEMA' -kring en binne 'n paar dae word sy aan sy draadlose operateur, Gilbert Norman, en die leier van die' BRICKWORK' -kring, voorgestel.
Oor 'n tydperk van twee maande het Noor 20 boodskappe na Londen gestuur en draadlose sekuriteit gehandhaaf- alle uitsendingstye tot 'n minimum beperk en gereeld haar ligging verander.
Op 24 Junie is die leier van die naburige 'PROSPER' -kring saam met ander lede van sy span gearresteer. Namate verdere arrestasies voortduur, het Londen geglo dat die kring geïnfiltreer is. Gedurende hierdie tydperk is die F Section Circuits -aktiwiteitskaart vir 'PROSPER' Det (opgespoor) en dit is moontlik opgedateer na 'run' (op die hardloop). Alhoewel daar geen dokumente beskikbaar is nie, is dit bekend dat al die weerstandsvegters uit hierdie kring oor Frankryk versprei het in die hoop om beskerming van ander stroombane te ontvang.
Nadat die Gestapo honderde weerstandslede en hul gesinne aangehou het en SOE -agente na veiliger huise gekom het, het Noor die enigste draadlose operateur in die Parys -omgewing geword.
Aangesien die situasie elke dag meer deurmekaar geraak het en verdere arrestasies moontlik tot gevolg gehad het dat ander kringe in die gedrang gekom het, aangesien Noor die enigste draadlose operateur in Parys was, het sy Buckmaster se plan vir 'n noodontginning deur Lysander verwerp.
Nadat Noor die verwarde situasie terug na Londen aangemeld het, het Maurice Buckmaster 'n ander draadlose operateur gestuur om haar te help. Nadat hierdie operateur in die hande van die Duitse magte geval het, het dit duidelik geword dat die Duitsers daarin geslaag het om 'n SOE -draadloos netwerk en kodes te herstel. Die enigste veilige uitsendings vanuit die Parys -omgewing was van Noor af en sy was die enigste persoon wat Londen kon vertrou.
As gevolg van die toenemende aantal radioopsporingwaens was Noor voortdurend in beweging - opdaterings na Londen gestuur en daarna na ander plekke verhuis voordat sy met haar uitsendings voortgegaan het. Sy werk ook blind- sy het geen ondersteuning nie, weet nie watter veilige huise nou onder toesig is of wie sy kan vertrou nie.
Aangesien ons nou in 'n tydperk van mikro -elektronika en selfone leef, is dit belangrik om te onthou dat Noor en ander draadlose operateurs draadlose toerusting gebruik wat so groot was dat dit in 'n gesinsgrootte -tas ingebou was en 14 kg geweeg het.
Noor het die ontsnappings- en ontwykingsvaardighede wat sy by die skool geleer het, begin gebruik en verander haar haarstyl, kleur jou hare, loop anders, verander jou maniere, verander jou aksent, praat met 'n lip, verander jou kledingstyl 'n heel ander persoon!
As gevolg van honderde soldate op straat en mense wat deur die vragmotor in hegtenis geneem is, het Noor tot die gevolgtrekking gekom dat al die veilige huise as 'n kompromie beskou moet word en dat sy geen ander keuse gehad het as om by die vooroorlogse familievriende te skuil nie en het na vriende gekom. van haar ouers. Hulle was bly om te help en het gesê dat sy in een van hul spaarkamers kan bly.
Alhoewel Noor vier maande lank verowering vermy het en Londen gedurende hierdie tydperk op die hoogte gehou het van die voortdurend veranderende situasie, is sy uiteindelik verraai deur 'n medewerker wat 100,000 frank gekry het vir die adres waarin sy tuisgaan. Noor en haar familievriende is in hegtenis geneem.
Nadat sy gevang is, het 'n SOE -agent 'n telegram na Buckmaster gestuur om te sê: 'Madeline het 'n ernstige ongeluk gehad en sy was nou in die hospitaal', wat beteken dat sy gevange geneem is en na die Gestapos -hoofkwartier in Avenue Foch geneem is. Daarna sal enige draadlose kommunikasie wat haar kodegedig of naam van die draadlose kode bevat, as 'n Duitse misleiding beskou word. Die feit dat daar geen verdere uitsendings van 'Nurse' ontvang is nie en haar gedigkode nooit deur die Duitsers gebruik is nie, dui daarop dat sy marteling weerstaan ​​en nooit haar kodes opgegee het nie.
Tydens Vera Atkins se meedoënlose ondersoek om te ontdek wat met haar agente gebeur het wat sy as 'familie' beskou het, het sy 'n onderhoud gevoer met 'n SOE -agente wat in 'n naburige sel na Noor opgesluit was. Daar is vir haar gesê, Noor het haar aandag afgelei deur kinderverhale in haar sel te skryf, en sy kon gereeld deur die nag snik hoor. Maar toe die oggend aanbreek, begrawe sy haar emosies en bly uitdagend. Na 'n mislukte poging om te ontsnap, is Noor na die konsentrasiekamp Ravensbruck gestuur.
Vera Atkins, soos ons nou weet, was nie 'n persoon om mee te mors nie; sy was vasbeslote om te weet wat met 'haar' agente gebeur het en het geëis dat almal wat verantwoordelik is vir oorlogsmisdade met hul lewe moet betaal. Deur haar ondervraging van SS -offisiere, soldate en tronkbewaarders weet ons die lot van Noor Khan.
As gevolg van die donker gelaatskleur van Noor, word sy deur die Derde Ryk as minderwaardig geag en is sy vir spesiale behandeling uitgesonder: sy is in afsondering gehou, vasgeketting in hande en voete, gereeld deur die bewaarders geslaan en geskop, maar agt maande lank het sy nog geweier om te praat. Op 11 September is Noor saam met die SOE -agente Yoland Beekman, Elaine Plewman en Madeline Damerment na die konsentrasiekamp Dachau vervoer en daardie aand is Beekman, Plewman en Damerment in die kop geskiet. Noor, vanweë haar 'minderwaardige donker gelaat' wat haar 'n 'gevaarlike gevangene' gemaak het, is amper deur die SS -offisier Friedrich Wilhelm Ruppert doodgeslaan, voordat sy die volgende dag uiteindelik met haar eie SOE -uitgawe -pistool in die kop geskiet is. Deur Vera Atkins se meedoënlose strewe na geregtigheid het sy verseker dat die behandeling en moord op Noor by sy oorlogsmisdade gevoeg word, Fredric Wilhelm Ruppert is in 1946 verhoor, skuldig bevind en tereggestel vir oorlogsmisdade.
Noor Inayat Khan is postuum met die George -kruis toegeken.
Werf: Februarie 1943 (F Section Wireless Operator)
Kode naam: Yvonne de Chauvigny, Mariette, Wireless transmission Kilt
Op 17 September 1943 was Yolande op 'n Lysander -vliegtuig wat na 'n afgeleë vliegveld buite Angers in Wes -Frankryk gereis het. Na die landing, met die hulp van die plaaslike verset, het sy noordwaarts gegaan om by die MUSIAN -kring aan te sluit wat in die strategies belangrike stad St Quentin werksaam was.
Ons weet dat sy na verskillende veilige huise verhuis en drie keer per week met vooraf gereëlde skeds (skedules) op spesifieke frekwensies gestuur het, maar ons weet nie hoekom sy altyd van dieselfde plek af gestuur het nie.
Terwyl haar kring gekonsentreer was op die werwing van die naburige kring, het die FARMER -kode, gekonsentreer op sabotasie en die dood van Duitse magte.
Op 28 November is die leier van FARMER en hul draadlose operateurs dood tydens 'n brandgeveg met Duitse magte en Yolande het hierdie inligting aan Londen oorgedra. Aangesien FARMER geen leiding gehad het nie, of 'n draadlose operateur, is Yolande beveel om Londen op hoogte te hou van die ontwikkelinge en probleme wat met beide kringe verband hou: dit het gelei tot 'n groot toename in draadlose verkeer en groter moontlikhede vir opsporing.
Na die vernietiging van tien lokomotiewe in November en 'n verdere elf in Desember het Londen aan albei kringe gesê dat hulle hulself gereed moet maak om plaaslike spoornetwerke op 25 punte Duitse kommunikasie oor die hele streek aan te val en telefoonlyne na Parys af te sny. Dit het haar werkslading verder verhoog en sy was nou voortdurend aan die gang om opsporing te vermy. As gevolg van die toename in SOE- en weerstandsaktiwiteite, het die Duitsers ook die aantal opsporingswaens in die streek verhoog.
Om die gekombineerde hulpbronne van beide kringe te koördineer, het sy 'n ontmoeting met 'n verteenwoordiger van die BOERE -kring by 'n 'veilige' kafee gereël. Kort na haar aankoms is Yolande en die verteenwoordiger in hegtenis geneem en binne 'n paar uur was ongeveer 50 lede van die verset in die hande van die Gestapo.
Ooggetuies van die Gestapo -aanval op die kafee onthou dat 'n vrou wat pas by die beskrywing van Yolande Beekman deur mans in burgerlike klere meegesleur is. Hulle sê ook dat haar gesig erg geswel was asof sy herhaaldelik met die vuis geslaan is.
Dit is bekend dat sy na die Fresnes -gevangenis geneem is, en op of omstreeks 12 Mei is Yolande saam met die SOE -agente Odette Sanson/Churchill, Sonia Olschaneky, Madeline Damermont en Andree Borrel per trein na die Karlsrushe -gevangenis net binne die Duitse grens geneem.
Sover ons kan bymekaarkom, het Yolande, Plewman en Damerment op 12 September saam met Noor Inayat Khan per trein na die konsentrasiekamp Dachau gegaan. Daar is ook berig dat Yolande 'rofweg' hanteer is voordat hy in die nek geskiet is.
Werf: Julie 1942 (afdeling Courier F)
Kode naam: Lise, Mevrou Odette Metaye
Toe Odette by SOE aansluit, was sy getroud met Roy Sanson, na sy dood trou sy met die SOE -agent Peter Churchill, en na hul egskeiding in 1955? Sy trou met die voormalige SOE -agent Geoffrey Hallowes. Alhoewel Odette drie 'getroude' name gehad het, het die naam Churchill ongetwyfeld haar lewe in die konsentrasiekamp Ranensbruck gered.
Toe Odette gewerf is en ingestem het om vir SOE te werk, het sy drie kinders gehad, Francoise van 11 jaar Lillie van 8 en Marianne van 6, en tydens haar opleiding en gevaarlike werk in die besette Frankryk het hulle by 'n kloosterskool in Engeland gebly. Haar kinders en die klooster het geglo dat hul ma in Skotland werk, en Vera Atkins, met behulp van voorafgeskrewe briewe van Odette, het die voorgee voortgesit.
Haar operasionele opdrag was om 'n weerstandsgroep aan die Franse Riviera te kontak voordat sy noordwaarts na Auxerre verhuis het om 'n veilige huis vir ander agente deur die gebied te vestig.
Die oorspronklike plan was dat sy na Frankryk in 'n valskerm sou val, maar die vliegtuie wat vir haar operasie toegewys is, het meganiese probleme gehad. In plaas daarvan is sy per skip na Gibraltar geneem en vandaar aan boord van 'n SOE -seilboot wat haar na 'n afgesonderde strand naby Cassis geneem het. Sy het die aand 2/3 November 1942 aangekom.
Nadat hy suksesvol kontak gemaak het met Peter Churchill (Raoul) wat die SPINDLE Circuit bestuur het (met wie sy getroud is na die oorlog), het hy haar die adres gegee van 'n kontakpersoon wat noodsaaklik was vir haar operasie. Toe sy by die adres kom, het die kontak geweier om haar by te staan ​​en sonder sy hulp was dit onmoontlik om die veilige huise te vestig. Nadat die situasie by die operasie van Buckmaster Odette aangemeld is en hy toestemming gegee het om saam met Peter Churchill te werk, was sy nou lid van SPINDLE.
Teen Januarie 1943 is die SPINDLE Circuit deur 'n dubbelagent geïnfiltreer en die Gestapo het die name van sy lede, passiewe ondersteuners, die plekke van hul veilige huise en massa -arrestasies geken. Churchill het besluit om SPINDLE te sluit en die oorlewende lid van sy span na Saint-Jorioz, 'n dorpie naby die Switserse en Italiaanse grense, te skuif.
Nadat Odette en Churchill 'n hinderlaag byna misgeloop het tydens 'n poging om 'n Lysander te bereik wat gestuur is om hulle te onttrek, besluit Churchill dat hulle by die laaste oorblywende veilige huis, die Hotel de la Posts, sal bly, en stuur sy draadlose operateur, Rabinovitch (' Armaud ') na Faverges, 'n dorpie ongeveer tien kilometer van die hotel af.
Vier dae later is Churchill deur Lysander gevlieg om die situasie direk by Buckmaster Odette aan te meld en Armaud het die situasie dopgehou.
Nadat Odette 'n geskikte valgebied geïdentifiseer het en die inligting na Londen gestuur is, word Peter Churchill op 15 September in 'n afgeleë gebied valskermswaai waar Odette en Armaud op hom gewag het. Daar is besluit dat Armaud na Faverges sou terugkeer, Odette en Churchill sou teruggaan na die hotel.
Gedurende die vroeë oggendure het die Gestapo toegeslaan op die hotel, Odette en Churchill is gearresteer en na die Fresnes -gevangenis geneem. Twee weke later is albei na die Gestapo -hoofkwartier in Fochlaan 84 in Parys verskuif.
Toe dit duidelik word dat 'sagte' ondervragingstegnieke nie werk nie, het die Gestapo hom tot marteling gewend om inligting uit te haal- rooiwarm pokers is gebruik om haar rug te verbrand en elke keer as sy uit die pyn emmers met koue water was, word hy herleef haar sodat die marteling kan voortgaan, weier Odette om te praat. Toe dit nie werk nie, is al haar toonnaels uitgetrek- sy wou steeds nie praat nie. (Sien George Cross Citation)
Nadat sy haar nie laat praat het nie, is Odette na 'n aantal gevangenisse oorgeplaas. By elke gevangenis versprei sy doelbewus die gerug dat sy getroud is met Peter Churchill, 'n naaste familielid van die Britse premier, en hierdie gerugte versprei vinnig onder die wagte en offisiere.
Daar is 'n moontlikheid dat hierdie gerugte op hoë plekke in Berlyn gehoor is: binne 'n paar maande is die besluit geneem om 'die baie belangrike gevangene', Peter Churchill, na Berlyn te verhuis, maar omdat Odette doodstraf opgelê is, is sy na Konsentrasiekamp Ravensbruck.
By haar aankoms op Ravensbruck, op 26 Julie, het die kampkommandant, Fritz Suhren, al gehoor en geglo dat Odette deur 'n huwelik met die Britse premier verbind is.
Sy is onmiddellik na 'n sel in die kelder sonder vensters gestuur en Suhren het beveel dat sy in die donker moet bly en 'n honger dieet moet eet. Nadat die SS deur 'n dubbelagent in kennis gestel is dat Odette die planne van die Duitse vlootbasis in Marseille na Londen gestuur het, is alle kos onttrek en die verhitting na haar sel is opgedaag.
Nadat sy gevind het dat Odette in haar sel ineengestort het weens hitte -uitputting en gebrek aan voedsel, is sy deur 'n kampdokter ondersoek wat tot die gevolgtrekking gekom het dat sy binne twee weke dood sou bly. Sy is na haar donker, warm sel teruggebring en nog steeds kos en water ontneem. Ongeveer twee dae later is Odette sonder waarskuwing na 'n normale sel met 'n venster verskuif en kos en water gegee. Uit hierdie sel onthou Odette later dat sy die skote gehoor het wat Violet Szabo, Denise Block en Lilian Rolf doodgemaak het.
Vier maande nadat sy na haar nuwe sel verskuif is, het die vinnige opmars van die Geallieerdes daartoe gelei dat baie van die wagte en SS -offisiere uit die kamp gevlug het om gevangenskap te vermy. Tydens die chaos het 'n SS -beampte haar sel binnegegaan en gesê sy moet saam met hom gaan, Odette het aangeneem dat sy geskiet gaan word.
Sy is na 'n swart Mercedes geneem en aangesê om langs die kampkommandant, Fritz Suhren, op die agtersitplek te sit. Toe die motor die kamp verlaat, het Suhren vir haar gesê dat hy haar by die Amerikaanse lyn gaan aflewer waar sy veilig sou wees. Dit het vir Odette duidelik geword dat Suhren geglo het dat hy 'n mindere gevangenisstraf sou kry deur 'n familielid van Winston Churchill te beskerm.
Toe sy die Amerikaanse lyn bereik, identifiseer sy haarself as 'n Britse agent, aanvaar Suhren se oorgawe en sy pistool persoonlik en vra die Amerikaanse soldaat om hom in hegtenis te neem weens oorlogsmisdade. Sy het tydens die Nuremburg -verhore teen hom getuig en Suhren is skuldig bevind en gehang vir sy misdade.
Hiernatoe het Odette teruggekeer na Engeland, wat meer as 'n jaar intensiewe mediese behandeling benodig vir haar beserings weens marteling en verwaarlosing.
Odette Sanson is bekroon met die George Cross, MBE, Chevalier de la Legion d'honneur, 1939-45 Star, Defense Medal, War Medal 1939-45, Queen's Coronation Medal, Queen's Silver Jubilee Medal.
Gewerf: Julie 1943 (afdeling Courier F)
Kring: VERKOPER 1 VERKOPER 2
Kodenaam: Louise, Viki Tailor
Haar lêer verwys na haar as Petite, net minder as vyf meter lank, maar haar karakter was baie robuuster as wat haar voorkoms suggereer. Sy was ook bekend vir haar skitterende aksent en wilde humor.
Violette het op 14 -jarige ouderdom die skool verlaat en as winkelassistent by Woolworths in Brixton Londen gewerk.
In 1940 trou sy met Etienne Szabo, 'n offisier in die Foreign Legion, en in Junie 1942 kry sy 'n dogter, Tanya, maar vier maande later word Etienne in die Slag van El Alamein dood.
Tydens haar militêre opleiding het sy haar instrukteurs beïndruk: sy was een van die beste skote wat hulle gesien het; sy was ook fisies en geestelik taai.
Terwyl sy opleiding ondergaan het, woon Violette by haar ouers by Burley Road 18, Stockwell, Londen. Haar pa, wat tydens die Eerste Wêreldoorlog in Frankryk saam met die Britse leër gedien het, het met 'n Franse vrou getrou en hulle het na die oorlog na Londen verhuis. As kinders is Violette en haar vier broers aangemoedig om Frans te leer en was op 'n vroeë ouderdom vlot in die taal.
Vir dekking het alle SOE -agente wat nie by 'n militêre eenheid gedien het nie, militêre uniform gedra, en Violette het die uniform van die First Aid Nursing Yeomanry (FANY) gedra. Toe sy vir 'n paar weke weg was, het dit haar in staat gestel om nuuskierige mense te vertel dat sy senior offisiere deur die land gery het. Haar pa het dit nie goedgekeur nie, hy het sterk gevoel dat sy tuis na haar dogter moes omsien, en dit het tot heftige argumente gelei.
Tydens haar laaste valskerm op RAF Ringway het sy sleg geland en haar enkel gedraai en is tydelik van die aktiewe lys verwyder sodat sy tuis kon herstel. Op 'n aand, nadat haar pa gevra het hoe sy haarself beseer het, antwoord Violette dat sy haar enkel gedraai het nadat sy uit 'n vragmotor gespring het. Dit het gelei tot 'n voortsetting van die vorige argument. Violette, wat vererg is met haar pa, gryp haar handsak, struikel en die inhoud van haar tas lê oor die vloer.Nadat sy haar besittings opgedoen het, storm sy uit die kamer en gaan na haar slaapkamer. In haar gejaag het Violette nie gekyk of sy alles opgetel het nie- toe die deur toemaak, sien haar pa haar valskermvlerke op die vloer- alles maak nou sin.
Nadat hy sy vrou vertel het, het hy na Violette se kamer gegaan waar hy om verskoning gevra het en vir haar gesê het dat hy trots is op haar. Nie een van hulle het die onderwerp weer genoem nie.
Na haar herstel is sy weer op die aktiewe lys geplaas en haar kursus in Beaulieu voltooi.
By die terugkeer na Londen, na voltooiing van Beaulieu en nou amptelik lid van die SOE, het Buckmaster binne 'n paar weke gevra om haar in Bakersstraat te sien.
Buckmaster het ontstellende inligting ontvang dat sommige van sy belangrikste agente op die Gestapo-soeklys is en dat plakkate met belonings vir enige inligting uitgedink word, deurdagte Parys. Hy het Violet gevra of sy na Parys sou gaan om die situasie te beoordeel en Violet het ingestem.
Aangesien dit haar eerste reis na Frankryk was, het Buckmaster veilig gevoel in die wete dat sy nie aan die Gestapo bekend sou wees nie, maar sy sou alleen moes werk.
Nadat die Lysander geland het, het sy vinnig versamel watter inligting sy kon kry van die klein aantal versetstryders wat die landingsstrook verlig het, en toe het sy na Rouen gegaan om Claud Malraux, die tweede in bevel van SALESMAN -kring, en een van die mans te ontmoet. deur die Gestapo gesoek. Nadat sy ingelig is oor wat hy van die situasie weet, wat baie min was, reis sy na Parys onder die identiteit van 'n sekretaresse met die naam Corinne Leroy.
Violette het drie weke in Parys en die omliggende gebied deurgebring om die probleme te beoordeel en het ontdek dat SALESMAN Circuit heeltemal in duie gestort het: honderde lede is gearresteer terwyl ander by ander kringe in Frankryk hul toevlug gesoek het. In elke hoofstraat in Parys was daar gesoekte plakkate vir Claud Malraux en ander lede van sy kring. Tydens haar sê in Parys is sy twee keer deur die Gestapo gearresteer, maar het by beide geleenthede daarin geslaag om uit die Gestapo -hoofkwartier in Vochlaan 18 te praat. Nadat sy haar bevindings by die hoof van 'n naburige kring aangemeld het en gereël het dat hul draadlose operateur 'n paar dae later haar bevindings na Londen stuur, het Buckmaster 'n boodskap gestuur waarin gesê word dat die kring nie gestoor kan word nie en die koördinate verskaf vir 'n Lysander -ekstraksie vir haar en Claud. Hulle het Frankryk op 30 April verlaat.
Vroeg in Junie het Buckmaster besluit dat die SALEMAN-kring rondom die Limoges-gebied in Wes-Sentraal-Frankryk herbou sal word. Weerstandsvegter moet gewerf en gewapen word. Dit was ook noodsaaklik om kommunikasielyne met naburige kringe op te stel om die beplande inval van die Geallieerde te ondersteun. Violette was vrywillig vir die operasie.
Die nag van die 7/8 Junie kom Violette en Claud Malraux, wat die nuwe SALESMAN -baan sou beveel, per valskerm in Frankryk aan.
Na die beoordeling van die situasie het Claud besluit dat hy die hulp van die DIGGER -kring wat suid van Limoges was, benodig, en Violent en een van sy nuwe versetlede, Jacques Dufour, per motor gestuur het om hulp te vra.
In sy boek "Carve her name with Pride" van RJ Minney en die film wat op hierdie boek gebaseer is, word beweer dat Violette Szabo en Claud Malraux in 'n brandgeveg met Duitse troepe betrokke was nadat hulle 'n padblokkade bereik het. Dit is nie die geval nie.
Volgens die amptelike medalje -aanhalings vir die toekenning van die George -kruis, "het Madame Szabo vrywillig 'n besonder gevaarlike sending in Frankryk onderneem. Sy is in April 1944 in 'n valskerm in Frankryk geval en het die taak met entoesiasme aangepak. By die uitvoering van die fyn ondersoeke wat sy behels, toon sy 'n groot teenwoordigheid van verstand en skerpsinnigheid. Sy is twee keer deur die Duitse veiligheidsowerhede gearresteer, maar het elke keer daarin geslaag om weg te kom. Uiteindelik, saam met ander lede van haar groep, is sy egter omring deur die Gestapo in 'n huis in die suidweste van Frankryk. Weerstand het hopeloos gelyk, maar Madame Szabo, wat op 'n Sten -geweer beslag gelê het en soveel ammunisie as wat sy kon dra, het haarself in 'n deel van die huis versper, en skote vir skote met die vyand verruil en verskeie van hulle doodgemaak of gewond. Deur konstante beweging vermy sy om in 'n hoek te bly en baklei totdat sy uitgeput val. Sy is gearresteer en moes alleen opgesluit word. Sy is daarna deurlopend en gruwelik gemartel, maar sy het nooit deur middel van woord of daad een van haar kennisse weggegee of iets van waarde aan die vyand gesê nie. Sy is uiteindelik tereggestel. Mevrou Szabo het 'n wonderlike voorbeeld van moed en standvastigheid gegee. "(The London Gazette, Vrydag 12 Junie 1946, HMSO)
Violette Szabo se medaljes
Eileen Neame (bekend as Diddi)
Werf: onbekend (draadlose operateur F -afdeling)
Kode naam: onbekend, draadlose naam onbekend.
Werf: onbekend (afdeling vir draadlose operateur)
In 2010 is die polisie na 'n klein huisie in Torque ontbied en die lyk gevind van 'n 89-jarige vrou wat etlike dae dood was. Nadat sy met die bure gepraat het, is die polisie ingelig dat niemand iets van haar weet nie, niemand weet van haar naam nie, sy is 'n kluisenaar, sy het geen vriende nie en spandeer haar tyd om rondloper katte te voed.
Nadat sy in haar huis gesoek het na leidrade oor haar identiteit en naasbestaandes, het een van die beamptes 'n foto gevind van twee vroue geklee in Britse weermaguniforms wat blykbaar tydens die oorlog geneem is. Terwyl die soektog voortgaan, vind hulle 'n Franse medalje, 'n Croix de Guerre, ander medaljes en meer foto's wat tydens die oorlog geneem is.
Na 'n paar weke se ondersoek het die polisie die lyk en die identiteit van die ander vroue op die foto geïdentifiseer. Hulle was susters, Eileen en Jacqueline Neame. Die lyk was Eileen, die ouer suster.
Alhoewel navorsing nog steeds onvolledig is en ek verstaan ​​dat iemand tans 'n boek oor die susters skryf, is vasgestel dat Eileen op 21 -jarige ouderdom, bekend as 'Didi', 'n draadlose operateur van 'n afdeling was wat naby Parys werk.
Terwyl Didi 'n dringende boodskap na Londen stuur, hoor sy Duitse soldate buite haar veilige huis, maar sy stuur die boodskap verder. Minute voordat die Gestapo die deur afbreek, het sy haar boodskappe en kodes verbrand.
Toe hulle haar draadlose stel kry, ontken sy alle kennis en improviseer: sy speel die rol van 'n onskuldige Franse meisie en sy weet niks van die draadlose stel, die weerstand of SOE nie. Didi is toe geboei en na die Gestapo -hoofkwartier geneem.
Soos die meeste draadlose operateurs wat sy gevange geneem het, is sy baie ure gemartel, maar sy bly rolspel en vertel voortdurend dat sy 'n onskuldige Franse meisie is wat opgestel is. Dit is bekend dat sy herhaaldelik half in 'n bad vol water verdrink het, maar sy bly onskuldig. Sy kon haar nie breek nie en weet nie of sy 'n SOE -agent is nie, maar sy is na die Ravensbrück -konsentrasiekamp gestuur waar sy bevriend geraak het met Violette Szabo.
Alhoewel die besonderhede nog nie duidelik is nie, was Didi een van die min mense wat uit Ravensbruck ontsnap het en die vyandige platteland wat deur Duitse magte, insluitend die SS, gepatrolleer is, oorleef het.
Hoewel Jaqueline in 1982 aan kanker oorlede is, is meer oor haar bekend as haar suster.
Op 25 Januarie 1943? Jacqueline het 'n valskerm in Frankryk gekry en by die 'SATIONARY' kring in Sentraal -Frankryk aangesluit en kontak met die naburige kring genaamd 'HEADMASTER' onderhou, en het ook verskeie reise na Parys onderneem as koerier. Jaqueline was 15 maande in die besette Frankryk en het in April 1944 deur Lysander na Engeland teruggekeer.
In 1946 speel Jaqueline en ander voormalige lede van 'STATIONARY' Circuit hulself in 'n openbare inligtingsfilm (beskikbaar by die Imperial War Museum) wat sommige van hul werk in die besette Frankryk uitbeeld. Hierdie regeringsinligtingsfilm, "Now the Truth Can Be Told" kyk basies na sommige van die ongeklassifiseerde werk waarby hulle betrokke was tydens hul tyd by die SOE.
Doen haar deel in Churchill's Secret Army. 'N Video -onderhoud met die voormalige SOE -agent van Noreen Rios.
Ander vroue van die F -afdeling tereggestel
Andree Borrell (Denise) GENEESHEER Natzweiler tereggestel Julie 1944
Madeleine (Solange) BRICKLAYER Uitgevoer Dachau Desember 1944
Cecily Lefort (Alice) JOCKEY het Ravensbruck vroeg in 1945 uitgevoer
Vera Leigh (Simone) BELEGGER Natzweiler uitgevoer Julie 1944
Sonia Olschanezky (Onbekend) Tereggestel Natzweiler Julie 1944
Lilian Rolfe (Paulette) GESKIEDENIS Uitgevoer Ravensbruck Januarie 1945
Diana Rowden (Paulette) ACROBAT, VOORRAAD Uitgevoer Natzweiler Julie 1944
Yvonne Rudellat GENEESHEES sterf Belsen April 1945 na mishandeling.
Die volgende Britse 50-pondnoot kan die ongelooflike weerstandsvegter Noor Inayat Khan bevat
Die Bank of England het aangekondig dat hy op 'n stadium in die vroeë 2020's 'n nuwe noot van 50 pond op polimeer sal uitreik.
Hierdie aankondiging het gelei tot 'n vlaag spekulasie oor wie as 'n gesig op die nuwe noot verskyn. Dit het ook 'n wedloop veroorsaak deur die versoekers om steun vir hul keuse te verkry.
Terwyl die voormalige Britse premier Margaret Thatcher 'n gewilde keuse is, is daar 'n sterk steunpunt vir die oorlogsheld Noor Inayat Khan wat postuum die George -kruis ontvang het vir haar werk agter die linies in die besette Parys tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Noor Inayat-Khan lê honger op die vloer van haar vuil sel, haar hande en voete is 24 uur per dag in kettings geboei.
As sy gekies word vir die nuwe 50 pond-noot, sal sy die eerste persoon van enige etniese minderheid wees wat op 'n Bank of England-noot verskyn.
Haar verhaal is buitengewoon, en baie mense voel ontsteld dat dit nie algemeen bekend is nie.
Khan is op Oujaarsdag, 1914, in Moskou gebore aan 'n Indiese vader en 'n Amerikaanse moeder. Sy was 'n direkte afstammeling van Tipu Sultan, die heerser van Mysore in die 18de eeu, en is grootgemaak in Londen en Parys en het 'n graad in kinderpsigologie verwerf.
In November 1940, nadat sy na Londen ontsnap het ná die val van Frankryk aan die Nazi's, het sy by die Women's Auxiliary Air Force aangesluit as Norah Baker. Sy is opgelei as 'n draadlose operateur voordat sy na 'n bomwerperopleidingskool verhuis het waar sy om 'n kommissie aansoek gedoen het.
Kofferset 3 MK II draagbare radio -ontvanger. Foto: Hanedoes / CC BY-SA 3.0
In 1943 is sy deur die Special Operations Executive gekies as die eerste vrou wat na die Nazi-besette Frankryk gestuur is. Op die nag van 16 Junie is sy in 'n Lysander na 'n ontmoetingspunt noord van Parys gevlieg.
Destyds was die lewensverwagting vir 'n draadlose operateur in die veld slegs ses weke.
Onder die kodenaam Madeleine het sy gehelp om vlieëniers te vlug na Brittanje, asook om boodskappe en instruksies uit Londen te stuur en te ontvang.
Sy het 'n byna seker dood teëgekom na maande se marteling, maar Noor bly kalm en put krag uit herinneringe aan haar vader, die soefi -prediker en musikant Inayat Khan.
Sy het vlot Frans gepraat aangesien sy van ses jaar af in Parys gewoon het, dus ondanks haar beperkte opleiding in spioenasie, was Khan ideaal vir hierdie tipe onderdak.
Die radiotoestelle was omslagtig, maar moes vinnig van plek tot plek geskuif word, want as hulle meer as twintig minute op 'n slag aktief was, kon die radiosignaal deur die Gestapo se mobiele opsporwaens onderskei word.
Die meeste senders was weggesteek in tasse of bondels wat soos vuurmaakhout gelyk het. Antennas word gespan soos waslyne om ontdekking te voorkom.
Maquisards (Weerstandsvegters) in die Haute-Savoie-departement in Augustus 1944. Derde en vierde van links is twee SOE-offisiere
As 'n operateur gevang is, was daar nie 'n voorbladverhaal wat hulle kon help nie. Die wedstryd was op.
Op 13 Oktober 1943 is Khan in hegtenis geneem deur die Sicherheitsdeinst, die teen -intelligensie -tak van die Duitse SS, na verraad deur óf Henri Dericourt óf Renee Garry, wat albei verdink word van dubbele agente.
Op 25 November het sy probeer om te ontsnap saam met mede -gevangenes John Renshaw Starr en Leon Faye, maar die poging is in die wiele gery deur 'n lugaanval, wat beteken dat hul afwesigheid vinnig ontdek is.
Ondanks herhaaldelike ondervragings het Khan nooit enige inligting opgegee of 'n ander agent verraai nie.
Na die oorlog is bevestig dat die SS -teen -intelligensie -spanne met haar radiosender voortgaan. Hulle het hulself as Masedade as Madeleine en 8221 daarin geslaag om drie agente te onderskep toe hulle agter die vyandelike linies val.
Na 'n tweede ontsnappingspoging is Khan aangewys as 'n hoërisiko-gevangene en is hy na 'n Duitse gevangenis oorgeplaas, waar sy tien maande in boeie in afsondering was.
Inayat Khan se inskripsie by die Air Forces Memorial in Runnymede, Engeland. Foto: WyrdLight.com / CC BY-SA 3.0
Sy is deur die Britte as vermis gelys totdat haar verhaal in 1946 ontbloot is tydens die ondervraging van die voormalige Gestapo -offisier Christian Ott.
In September 1944 bevind Noor Inayat Khan haar in 'n gevangenesvervoer saam met mede -agente Yolande Beekman, Madeleine Damerment en Eliane Plewman. Hulle is na die konsentrasiekamp Dachau oorgeplaas.
Die oggend van die 13de September is al vier van hulle doodgemaak met 'n koeël agterop die kop. In 1949 word Noor Inayat Khan bekroon met die George -kruis en die Croix de Guerre.
Noor was uitdagend tot die einde toe en onthul niks aan haar gevangenes nie - nie eens haar regte naam nie - en skree "Liberte" voordat 'n koeël op 13 September 1944 in haar agterkop kom.
In 2012 onthul die Princess Royal 'n bronsborsbeeld in Gordon Square Gardens, Londen, en in 2014 herdenk die Royal Mail haar op 'n seël wat uitgereik is ter viering van "Remarkable Lives. "
Ek het gister op die blogs gesoek na enigiets oor Dachau en op hierdie blog afgekom, met 'n artikel oor Noor Inayat Khan met die titel "A Remarkable True Story for Women's History Month. " Noor Inayat Khan was 'n Britse SOE -spioen wat is na bewering in Dachau tereggestel.
As u die woord " na bewering " op my blog sien, beteken dit dat daar geen bewyse is vir wat ook al in die sin is nie.
Hier is 'n aanhaling uit die "True Story " wat ek van die blog af gekopieer het:
In September 1944 is Noor en drie ander vroulike agente, Madeleine Damerment, Eliane Plewman en Yolande Beekman - na die konsentrasiekamp in Dachau, net buite München, geneem.
Die drie ander agente is op die dag van hul aankoms deur die Duitsers geskiet, maar Noor is uitgesonder om ure lank geslaan, gemartel en moontlik verkrag te word voordat sy uiteindelik deur 'n SS -offisier geskiet is.
Terwyl hy die geweer op haar kop plaas en ondanks haar gemartelde, verswakte toestand, sê ten minste een bron dat sy die energie en moed bymekaargemaak het om 'n laaste woord te roep voordat sy sterf: 'libertié'. "
Nadat ek die inligting hierbo gelees het, het ek 'n nuwe soektog op Noor Inayat Khan gedoen en talle blogs oor haar gevind, almal met dieselfde verhaal oor hoe Noor geslaan is voordat sy tereggestel is in Dachau.
Dit was 'n skerp Münchenoggend op 13 September 1944 toe die vier boeie na die teregstelling gelei is. Almal is gemaak om te kniel. Friedrich Wilhelm Ruppert, die SS -soldaat wat verantwoordelik was vir teregstellings, het bevel gegee om te skiet. Volgens ooggetuie het die troepe een vir een Madeleine Damerment, Eliane Plewman en Yolande Beekman geskiet.
Toe die vierde gevangene aan die beurt kom, het Wilhelm die beul gestop. Hy stap vorentoe en slaan die vierde gevangene met sy geweerkolf. Toe sy op die grond val, het hy haar geskop totdat sy tot 'n bloedige gemors teruggekeer het. Sy is met geweld op haar knieë gelig. Wilhelm skiet haar toe in haar agterkop en bring sodoende die kort lewe van prinses, spioen, heldin, martelaar Noor-un-Nisa Inayat Khan, 'n agterkleindogter van Tipu Sultan, die laaste Moslem-soewerein van Suid-Indië, tot 'n einde. . Een sterf teen die Britse imperialisme. Die ander het gesterf omdat Brittanje die Nazi -imperialisme beveg het. Haar laaste woord was "Liberté". Sy was 30 jaar oud. "
Friedrich Wilhelm Ruppert is die man wat regs staan
Friedrich Wilhelm Ruppert word op die foto hierbo getoon, hy is die man met 'n kaart om sy nek met die nommer 2 daarop. Die foto is geneem tydens 'n Amerikaanse militêre tribunaalprosedure in Dachau, waar Ruppert daarvan beskuldig word dat hy deelgeneem het aan 'n algemene plan om oorlogsmisdade te pleeg op grond van sy werk as die beampte in beheer van teregstellings in Dachau.
Ruppert is spesifiek daarvan beskuldig dat hy toesig gehou het oor die teregstelling van 90 Sowjet -krygsgevangenes wat deur 'n bevel van Adolf Hitler ter dood veroordeel is. As hy geweier het om 'n bevel van Hitler uit te voer, sou Ruppert self tereggestel gewees het, maar volgens die Amerikaanse militêre tribunaal was Ruppert skuldig bevind en opgehang.
Ruppert is nie daarvan beskuldig dat hy Noor Inayat Khan geslaan het en daarna persoonlik geskiet het nie. Hoekom? Omdat daar destyds niks van hierdie beweerde teregstelling bekend was nie. Daar is geen rekord dat enige Britse SOE -vroue vir teregstelling na Dachau gebring is nie en ook nie om 'n ander rede nie. Daar is geen rekord van 'n bevel vir die teregstelling van enige Britse SOE -vroue wat deur die Berlynse kantoor van die Gestapo na Dachau gestuur is nie. Daar is geen dokumentasie of rekords van enige aard wat kan bewys dat enige Britse SOE -vroue ooit in Dachau tereggestel is nie.
Een van die getuies teen Friedrich Wilhelm Ruppert by die Amerikaanse Militêre Tribunaal was Rudolf Wolf, 'n 35-jarige Duitse graveerder van Frieberg, wat 'n gevangene was in Dachau vanaf September 1942 totdat die kamp op 29 April 1945 bevry is. Wolf getuig dat hy gereeld gesien het hoe Ruppert die gevangenes persoonlik slaan. Wolf het gesê dat hy gesien het hoe Ruppert die gevangenes skop en hulle ook met 'n sweep so hard geslaan het dat die mans bewusteloos geword het. Volgens die getuienis van Wolf was Ruppert 'n man wat mense kon slaan sonder om van uitdrukking te verander; hy was soos 'n smid wat koue yster slaan. Rudolf Wolf was 'n betaalde vervolgingsgetuie, wie se getuienis nie bevestig is nie.
Die sadistiese aard van Ruppert is vasgestel deur hierdie twyfelagtige getuienis tydens sy verhoor, wat moontlik 'n anonieme voormalige Nederlandse gevangene in Dachau sou laat kontak het met die skrywer Jean Overton Fuller nadat sy haar biografie van die Britse SOE -agent Noor Inayat Khan gelees het. Hierdie anonieme gevangene, slegs bekend onder sy voorletters A.F., beweer dat hy getuie was van die teregstelling van Noor Inayat Khan op 12 September 1944 in Dachau. Volgens sy verhaal het A.F. gesien hoe Wilhelm Ruppert Noor Inayat Khan uittrek en haar dan oor haar hele liggaam geslaan het totdat sy 'n bloedige gemors was voordat sy haar persoonlik in die kop geskiet het.
Teregstelling waar veroordeelde gevangenes op Dachau geskiet is
Veroordeelde gevangenes is tereggestel met 'n skoot in die nek van naby (Genickschuss).Die teregstelling was noord van die krematorium geleë, dit was omring deur dik struikgewas en bome. Daar was geen afdeling vir bleikers waar die ander gevangenes kon sien hoe die hele gebied heeltemal los van die gevangenis in Dachau was nie.
Die feit dat die beweerde getuie gesê het dat Noor in die agterkop geskiet is, in plaas daarvan om deur 'n Genickschuss vermoor te word, toon dat hy niks geweet het van die teregstellings in Dachau nie en niks gesien het nie.
Wilhelm Ruppert was 'n SS -offisier, dit was nie sy taak om gevangenes persoonlik in Dachau tereg te stel nie; hy was die administrateur in beheer van die teregstellings. As hy iemand persoonlik geslaan het, sou Ruppert besoek ontvang het van dr. Georg Konrad Morgen, die SS -regter wat die SS -mans vervolg het wat misdade in die konsentrasiekampe gepleeg het. Byvoorbeeld, Amon Göth, die kommandant wat na bewering gevangenes van sy balkon in die Plaszow -kamp in die verhaal van die Schindler -lys geskiet het, is deur dr Morgen gearresteer en wag op verhoor toe die Tweede Wêreldoorlog geëindig het. Hy is gearresteer op aanklag van diefstal uit die kamp pakhuise, maar nie omdat hy gevangenes van sy balkon af geskiet het nie, want dit het nooit gebeur nie.
Noor Inayat Khan is sterk bevorder as 'n groot heldin deur die Britte om te verbloem wat werklik gebeur het. Noor is gekies om as 'n draadlose operateur na Frankryk gestuur te word omdat sy die minste gekwalifiseerde vrou in die SOE was wat die Britte wou hê dat 'n SOE -agent gevang word sodat die Duitsers 'n Britse radio kon bekom. Die Britte wou boodskappe stuur wat onderskep sou word. Die boodskappe sou bestaan ​​uit verkeerde inligting wat die Britte die Duitsers wou gee oor die inval in Sicilië.
Noor is gekies vir die pos, want sy was nie te oorlaai met haar brein nie, volgens die woorde van haar instrukteur. Toe Noor gevange geneem word, vind die Duitsers 'n notaboek waarin sy al die kodes neergeskryf het wat hulle nodig sou hê om haar radio te gebruik. Die Duitsers het Noor 's se radio gebruik om boodskappe aan die Britte te stuur en die Britte het geantwoord deur verkeerde inligting oor die inval in Sicilië te stuur.
Volgens Sarah Helm se boek 'N Lewe in geheime, Hans Kieffer, die man wat Noor beveel het om na die Pforzheim -gevangenis gestuur te word nadat sy verskeie ontsnappingspogings gedoen het, het gesê dat hy geen kennis van haar teregstelling gehad het nie.
Sarah Helm het geskryf dat die SOE nie bo die verhale van Noor Inayat Khan was nie, om haar meer 'n heldin te maak as wat sy werklik was. In die aanhaling vir Noor om die George -medalje te ontvang, 'n toekenning aan burgerlikes vir dapperheid, is opgemerk dat Noor ook 'n belangrike rol gespeel het in die vergemakliking van die ontsnapping van 30 geallieerde vlieëniers wat in Frankryk neergeskiet is. het gebeur, volgens Sarah Helm.
"Britse heldin vereer, gehelp Franse verset ondanks Gestapo -marteling," in Die New York Times. 21 Augustus 1946.
Fraser, Antonia, red. Helde en heldinne. Londen: Weidenfeld en Nicolson, 1980.
Gleeson, James Joseph. They Feared No Evil: The Women Agents of Britain's Secret Armies, 1939–45. Londen: R. Hale, 1976.
Grove, Valerie. "Lewenswysheid geleer in die duisternis van 'n martelingsel Odette Hallowes, GC." In London Sunday Times. 14 Oktober 1990.
"Die laaste dae van Auschwitz, 50 jaar later: Onvertelde verhale uit die doodskamp," in Nuusweek. 16 Januarie 1995, pp. 46–59.
Mahoney, M.H. Vroue in Spioenasie. Santa Barbara, CA: ABC-CLIO, 1993. Perles, Alfred, red. Groot ware spioenasie -avonture. Londen: Arco, 1957.
Tickell, Jerrard. Odette: Die verhaal van 'n Britse agent. Londen: Chapman & Hall, 1949.
Stafford, David. Britain and European Resistance, 1940–45: 'n Opname van die Special Operations Executive met dokumente, 1980.
"Gemartelde Franse vrou versier deur George VI," in Die New York Times. 20 November 1946.
Jacob (Jaap) Beekman (Zwolle, 21 Desember 1919 - Aldaar, 15 November 2010) Zie: Overlijdensbericht in De Stentor was een | verzetsstrijder tydens die Tweede Wereldoorlog.
Beekman nam in 1938 diens by die derde regiment en het kort voor die oorlog geplaas is na die eerste eskadron pantserwagens in Kamp Vught | Vught. Hy het die grootste gevolg en wil graag beroepsmilitêr word. By die uitbreking van die oorlog was hy werkbaar by die bewaking van die vliegveld in Ypenburg, maar dit word oorvol en ingenome deur Duitsers. Beekman en die ander Nederlandse soldate word ontwapend en vrygelaten.
Beekman besloot, net as velen van zijn collega's, in die verzet te gaan. Hy slaagde in om na Engeland te vlug. Deur 'n barre tocht na Spanje, kan u na Cura ๺o, na Venezuela, na die Verenigde State | In Kanada kan hy by die Prinses Irene Brigade aanmeld en die koningin Elisabeth (skip) | Koningin Elisabeth deurloop na Wolverhampton in Engeland. Hy kan 'n opleiding volgen as 'n organisator en 'n wapeninstruksie om uit te vind dat u na 'n gebied kan gaan. Ook volg hy 'n cursus radiografie op die radioskool in Thame, en ontmoet daar Yolande Untern äher, een Frankrijk | Fran ๺ise uit Zwitserland | Zwitserse ouders. In Augustus 1943 kan ons later maar drie weke later Yolande Beekman na haar eie taak toe in Frankryk neem. Sy sou die oorlog nie oorleef nie, maar ons sou die arrestasie en vervoer van doodskaarte in Kamp Dachau (konsentrasiekamp) in Dachau in 1944 wou doen. Later sou hy ook nog nie die Engelse Kathleen Mary Pickering huwen nie. Hy het uiteindelik 'n byna 91 jarige leeftyd gekry.
Beekmans handlinger word erken deur die Franse regering met die postum -afdeling van Croix de Guerre. Daar is ook 'n optrede op die Runnymede Memorial in Surrey, Engeland, en 'n paar van die SOE-agenter het gesterf vir bevrielsen van Frankrig, en daar word op die "Roll of Honor" op Valençay SOE Memorial in byen Valençay, i Frankrigs Indre departement. En later word die gedagte, SOE Agents Memorial i Lambeth Palace Road (Westminster, Londen), toegewy aan alle SOE-agente.