Die oorsprong van 'n Nasionale geweer Kultuur
deur Michael A. Bellesiles
Op April 6, 1998, die land se twee voorste nuus tydskrifte verskyn dekking foto's van 'n jong seun met 'n geweer. Die foto op die voorblad van die tydskrif Time is van 'n kleuter met die naam Andrew Golden, geklee in camouflage en clutching 'n hoë-aangedrewe geweer. Newsweek verskyn 'n effens ouer Andrew Golden, steeds in camouflage, nou clutching 'n pistool. Die twee tydskrifte chronicled die kort lewe van Golden en Mitchell Johnson, seuns grootword in 'n kultuur waarin ouers het gedink dat dit 'n goeie idee om hul drie-jariges met dodelike wapens inhou en gesê: "Santa het Drew Golden n haelgeweer toe hy was ses. " Hierdie twee kinders grootgemaak met gewere, en met God. Mitchell Johnson het net " 'n belydenis van geloof en het besluit om Jesus Christus as sy Verlosser." Hy was aktief in sy kerk en onder die indruk die volwassenes met sy vroomheid. Maar die versoeking van 'n geweer kan troef 'n eis van geloof in God en al drome van kinderjare onskuld.
Op Maart 24, 1998, hierdie twee seuns, elf en dertien jaar oud is, verreken die brandalarm by hul skool in Jonesboro, Arkansas, en dan geskiet by die ander kinders as hulle uit die gebou geliasseer. Tussen hulle die seuns het drie gewere en sewe pistole. In minder as vier minute, fire hulle twee en twintig skote, met die dood elf-jarige Brittheny Varner, twaalf-jariges Natalie Brooks, Stephanie Johnson, en Paige Ann Herring, en hul jong onderwyser Shannon Wright, wat beskerm een ​​van haar studente. Golden en Johnson gewond tien ander mense, veral kinders.
Die vrae herhaaldelik gevra na die Jonesboro tragedie - soos ná die skietery by Columbine High School in Littleton, Colorado, April 20, 1999, en na elke soortgelyke massa skietery - lyk depressingly bekende: Hoe het ons hier? Hoe het die Verenigde State van Amerika te bereik 'n punt waar kinders skiet en dood te maak? Hoe het ons 'n kultuur waarin Santa Claus gee 'n ses-jaar-oue seuntjie 'n haelgeweer vir Kersfees te bekom? Vir Kersfees!
'N verbasend hoë vlak van persoonlike geweld skei die Verenigde State van elke ander industriële nasie. Om vergelykbare vlakke van interpersoonlike geweld vind, moet 'n mens nasies te ondersoek in die middel van burgeroorloë of sosiale chaos. In die Verenigde State van Amerika in die 1990s, twee miljoen geweldsmisdade en vier en twintig duisend moorde plaasgevind het gemiddeld elke jaar. Die wapen van keuse in 70 persent van hierdie moorde was 'n geweer, en duisende meer word elke jaar vermoor deur vuurwapens in ongelukke en selfmoord. In 'n tipiese week, is meer Amerikaners gedood met gewere as in die hele Wes-Europa in 'n jaar. Koerante gereeld dra stories van skietery met eienaardige oorsake, soos die geval van die Michigan man wat op 'n kollega wat 'n kraak van hom by die middagete het sonder om te vra geskiet. In geen ander industriële nasie doen militêre chirurge te lei op 'n stedelike hospitaal slagveld ondervinding op te doen, soos in die geval by die Washington-hospitaal Center in die land se hoofstad. Dit is nou gedink normale en geskik is vir stedelike laerskole om metaalverklikkers installeer om te kyk vir vuurwapens. En wanneer 'n Denver pandjieswinkel geadverteer n verkoop van pistole as 'n "back-to-skool" spesiale, vierhonderd mense het opgedaag om gewere te koop.
Die manifestasies van Amerika se geweer kultuur is welbekend: die opregte liefde en liefde waarmee die Amerikaanse samelewing beskou sy wapens word daagliks gedemonstreer op televisie en film skerms. Elke vorm van die media versterk die idee dat die oplossing vir jou probleme in jou hand gehou kan word en verskaf onmiddellike bevrediging. Net soos daar flight simulators wat herskep die ervaring van vlieg 'n vliegtuig, dit te doen video speletjies beskikbaar stel aan enige kind in Amerika 'n moord simulator wat hom of haar sal lei om te skiet sonder aarseling. 'N hele geslag, as Dave Grossman het verstandig aangevoer, word gekondisioneer om dood te maak. En omdat die Verenigde State van Amerika nie gewere registreer, niemand weet hoeveel daar is of wat eintlik koop hulle. Die FBI skat dat daar 250 miljoen vuurwapens in private hande, met vyf miljoen nuwe gewere gekoop elke jaar. Die Nasionale Sporttoerusting Vereniging is van mening dat mense 92 persent van alle gewere en 94 persent van die haelgewere te koop. Die meeste van hierdie mense val in die 25- om 34-jarige ouderdomsgroep, verdien tussen $ 35,000 en $ 50,000 jaarliks, en hoef nie diere dood te maak vir hul oorlewing.
Dat pogings om geweld op te los, is onderhewig aan wisselvallige twis moet nie verbasend wees. Oplossings vereis 'n kennis van oorsprong, en dat soeke na die historiese begrip het die afgelope sowel verpolitiseer. Baie indien nie die meeste Amerikaners lyk bedank, of vind troos in die idee dat hierdie geweld is onveranderlik, die produk van 'n diep ingebed historiese ervaring gewortel in die grens erfenis. Gereelde Indiese oorloë en gereelde geweer-gevegte in die strate van elke Western dorp vermoedelik verseker al Amerikaners om die noodsaaklikheid van geweld. Dit grense elders nie herhaal Amerika se gewelddadige kultuur is irrelevant gedink. In die denkbeeldige verlede, "het die vereistes vir selfverdediging en kos-insameling het vuurwapens in die hande van byna almal sit." Met gewere in hul hande en koeëls op hul gordels, die grensbewoners oorwin die woestyn was saam met 'n diep innerlike geloof dat as Richard Slotkin so welsprekend dit gestel het, herstel het deur geweld. In kort, het ons altyd moordenaars. Van hierdie Hobbesiaanse erfenis van elke teen alle vore gekom die moderne Amerikaanse aanvaarding van grootskaalse geweld. Die vaste karakter het die politieke implikasie dat daar min, indien enigiets gedoen kan word om Amerika se geweer kultuur te verander ....
Die geweer is so sentraal aan die Amerikaanse identiteit wat die land se geskiedenis het noukeurig is herbou om die noodsaaklikheid van 'n swaar gewapende Amerikaanse publiek te bevorder. In die klassieke verhaal, het arms eienaarskap altyd naby universele, en Amerikaanse vryheid gewen en in stand gehou word deur die optrede van privaat gewapende burgers. Die geweer kultuur is gelees van die huidige in die verlede. Franklin Orth, uitvoerende vise-president van die NRA, vertel 'n senaat subkomitee in 1968, "Daar is 'n baie spesiale verhouding tussen 'n man en sy geweer - 'n atavistiese verhouding met sy diep wortels in die voorgeskiedenis, wanneer die primitiewe mens se persoonlike wapen, sodat dikwels sy enigste doeltreffende verdediging en voedsel verskaffer, was naastenby so kosbaar vir hom as sy eie ledemate. " Wat is dan van die man wat nie so 'n spesiale verhouding met sy geweer te hê? Watter soort mens is hy? En selfs meer skrikwekkend, wat as ons ontdek dat vroeë Amerikaanse mans het nie daardie spesiale band met hul gewere?
Historici het aktief in die mythmaking aangesluit. Boek ná boek verkondig dat die Amerikaners al het gewere, want hulle moes dit verkry. Frontier setlaars veral sou gewees gewapen as gevolg van die behoefte om te jag, en om hulself te verdedig teen mekaar en uit sku Indiërs. Tog negentiende-eeuse historici of ander manier gemis hierdie spesiale verhouding van die Amerikaners met hul gewere, en twintigste-eeuse geskiedskrywers bevraagteken dikwels hul eie getuienis wanneer dit in stryd met wat veronderstel altyd bestaan ​​het. So, in 'n wonderlike boek, William C. Davis weerlê die bekende gesig van die grens as die terrein van herhaalde Indiese aanvalle en moorddadige gedrag. Maar hy voeg dan: "Natuurlik, elke hut het ten minste een geweer, en miskien 'n ou pistool of twee Hulle sit vleis op die tafel, verdedig die huis teen indringers, en met dien verstande paar vermaak aan die manne...... .. 'n man is nie 'n man sonder kennis van vuurwapens en 'n paar vaardigheid in die gebruik daarvan. " Die geweer was fundamentele, soos elke grens vader "sy seuns geleer om dit te gebruik vanaf die ouderdom van tien of vroeër.... Hulle het saam met hom ingegaan na die takbokke en beer wat hul borde vol jag, en in die ergste ledemate, wanneer die Indiërs gekom sluipende of op die oorlogspad, die seuns geword mans maar al te gou in die verdediging van hul lewens en eiendom. " As ondersteunende bewyse, Davis noem 'n kwitansie te wys hoe duur dit is om leiding te koop.
Dit lyk dikwels dat geskiedkundiges gebrek aan vertroue in hul navorsing. Baie mense het opgemerk dat die Amerikaners nie baie gewere gehad het nie, net om terug te val op 'n aandrang dat die meeste mense besit gewere moet hê. Op grond van uitgebreide navorsing in die bron materiaal, een geleerde van smid, James B. snor, het opgemerk dat daar was 'n "skaarsheid van vuurwapens" in die begin van Amerika, wat duidelik geword het "in tye van nasionale nood." Na die verskaffing van negentig bladsye van getuienis getuig dat skaarsheid, snor gesluit, "Dit is waarskynlik [sic] dat die meeste stedelike en byna elke landelike huishouding in die Verenigde State van Amerika het ten minste een geweer.... Met die uitsondering van 'n paar godsdienstige pasifiste elke Amerikaanse [sic] is gekoppel aan vuurwapens in een of ander manier: hulle gejag, probeer hulle beskerm en hulle geniet sport, almal met gewere ". Elders, snor skryf oor vreemdheid Amerikaners se met vuurwapens, met verwysing na Jeffrey Amherst se skok toe hy ontdek dat die meeste Koloniale boogskutters het geen idee gehad hoe om 'n geweer te gebruik, en die hernasien van "die algemeen ongewapende burgerlikes" revolusionêre Amerika. Verontagsaming van sy eie navorsing, snor dan verklaar dat "Amerikaners, wat gewoond is aan vuurwapens sedert geboorte, besef die belangrikheid van goeie gewere." Niemand kon vertroud is met 'n tien-pond, vier-en-'n-half-voet-lange voorlaaiers van geboorte wees, maar dit is 'n gunsteling beeld binne die mite van die Amerikaanse wapen besit.
'N Paar geleerdes het opgemerk dat poeier, ammunisie, en gewere was skaars, en dan voor dat hierdie tekorte beteken dat die Amerikaners moes goeie skote wees, omdat hulle nie lood en kruit kon mors deur ontbreek, of die beoefening van. Van wat ontstaan ​​die idee dat die Amerikaners is gebore in staat om te skiet, en ook dat hulle hul gewere wanneer boerdery. "Die meeste Amerikaanse burgers het die negentiende eeu met vuurwapens nog op hul kante. Mans en seuns gedra arms in die plaas velde te werk." Daar is min bewyse vir hierdie stelling nie, en geen aanduiding van wat goed 'n geweer kan hê wanneer hulle ploeg, behalwe om die werk te verhinder. . . .
Tydens die bestudering van land memories rekords (voorrade van goedere na 'n dood) vir 'n projek oor die wetlike en ekonomiese ontwikkeling van die vroeë Amerikaanse grens, was ek verbaas deur die afwesigheid van iets wat ek aanvaar sou word gevind in elke rekord: gewere. Memories rekords lys elke stukkie van persoonlike eiendom, vanaf oppervlakte om koppies gebreek. 'N Ondersoek na meer as 'n duisend memories rekords van die grense van die noorde van New England en westelike Pennsylvania vir die jaar 1765 om 1790 lig gebring dat slegs 14 persent van die voorrade ingesluit vuurwapens; meer as die helfte (53 persent) van hierdie gewere is gelys as gebreek of andersins foutief. 'N geweer (daar was net drie gewere genoem) in 'n goeie toestand dikwels het spesiale kennisgewing in die memories voorrade en verdien 'n hoë evaluasie. Dit is duidelik dat gewere kon gewees het oorgedra aan erfgename voor die dood van die oorspronklike eienaar. Tog testamente algemeen noem vorige bemakings, selfs van minderjarige items, en slegs vier genoemde vuurwapens. Dit was die begin van die projek, 'n soektog van tien jaar vir 'n woord wat nie daar is nie. "
Amerika se geweer kultuur is 'n innoverende tradisie. Dit was nie teenwoordig by die skepping van die land se, wanneer ons daardie punt op te los. Inteendeel, dit ontwikkel in 'n enkele geslag onder diegene wat die aanvang van die burgeroorlog en dat 'n ramp self ervaar. Alle kulturele eienskappe het 'n beginpunt, en 'n pad van ontwikkeling. Amerika se geweer kultuur is ongewoon is slegs in daardie een kan die presiese tydperk waarin 'n spesifieke juweel geword sentraal tot identiteit 'n nasie se en self-bevrugting bepaal. Voor die 1860s, was gewere nie beskou as 'n belangrike komponent van die nasionale identiteit Amerika se noodsaaklik is vir sy voortbestaan. Die literatuur oor vroeë Amerikaanse kultuur gelokaliseer herhaaldelik die kernwaardes van die meeste Amerikaners in óf godsdienstige of liberale sensitiwiteit, maar dit is natuurlik 'n radikale veralgemening. Die welvaart en oorlewing van die Verenigde State van Amerika het afgehang van die genade van God, of burgerlike deug, of die individu se strewe na eiebelang. Die idee dat 'n goed gewapende openbare gestut die Amerikaanse droom sou harebrained verskyn om die meeste Amerikaners voor die Burgeroorlog. Maar begin in die 1850s, kulturele en sosiale standaarde begin met 'n redelik vinnige verskuiwing wat binnekort geplaas gewere in al hoe meer Amerikaanse hande en die kern van noodsaaklike kulturele waardes. Teen die middel van 1870s, mans in die Verenigde State van Amerika het 'n fiksasie met vuurwapens dat enige moderne entoesias sal herken en groet. Dit is die storie wat my boek, Armerende Amerika, Probeer om te sê, die pad van Noord-Amerika uit onverskilligheid teenoor 'n wydverspreide gebruik en aanvaarding van vuurwapens.
Geen geleerde het nog 'n poging aangewend om te tel hoeveel gewere is eintlik vervaardig of in Noord-Amerika voor die Burgeroorlog ingevoer, hoewel 'n paar geleerdes aandag gevestig op die feit dat byna geen gewere gemaak in Amerika voor die 1820s. Die Burgeroorlog is die spil van hierdie kulturele ontwikkeling; dit was die oomblik toe 'n groot deel van die land probeer om verkiesings te vervang met geweerskote, en wanneer miljoene Amerikaners eerste geleer die kuns van die oorlog - en hoe om 'n geweer te gebruik.
'N Presiese historiese sameloop van verhoogde produktiwiteit van en vraag na gewere plaasgevind het tydens die Burgeroorlog. Amerikaanse armsmakers het gebruik gemaak van die nuutste tegnologiese deurbrake om massa-produksie vuurwapens, die bereiking van vlakke van produksie wat vir die eerste keer ooreenstem met dié in Europa. Van daardie presiese historiese oomblik na vore gekom 'n kenmerkende Amerikaanse geweer kultuur, waarmee bedoel word nie net 'n gedeelde en wydverspreide kultuur idolizing vuurwapens nie, maar ook 'n bekoring in teenstelling met en in teenstelling met die populêre houding teenoor vuurwapens in alle ander kulture waarmee die Verenigde State van Amerika gedeel basiese waardes.
Ek het nie argumenteer dat gewere nie bestaan ​​het nie in die vroeë Amerika, of dat geweer geweld nie plaasgevind het nie. Ook kan ek soek na 'n paar aanhalings versprei deur Amerika se lang historiese rekord na 'n huidige politieke position.- versterk, uit te haal? Die vraag is een van kulturele voorrang: Wat lê aan die kern van die nasionale identiteit? Die moderne Verenigde State van Amerika, selfs nadat die verskillende pogings om beperkings op federale vuurwapenlisensies by die 1994 Misdaad Bill trek, het meer as 140,000 gemagtigde handelaars van vuurwapens. Daar is veel minder boekwinkels en skole as gunshops, 'n situasie wat die moeilikste inwoner van die vroeë Amerikaanse grens sou geskok. Vir die moderne Verenigde State van Amerika, gewere is bepalend; vir 'n vroeë-Amerika, 'n dikwels beperk function.- bedien hulle?
Gedig Armerende Amerika deur Michael A. Bellesiles Kopiereg? 2000 deur Michael A. Bellesiles. Gedig deur toestemming van Knopf, 'n afdeling van Random House, Inc. Alle regte voorbehou. Geen gedeelte van hierdie uittreksel mag gereproduseer of herdruk sonder skriftelike toestemming van die uitgewer
"Bewapen Amerika" deur Michael A. Bellesiles
Info / Koop hierdie boek.
Michael A. Bellesiles is professor in Geskiedenis aan die Emory Universiteit en direkteur van Emory se Sentrum vir die Studie van Geweld. Hy is die skrywer van Revolusionêre Outlaws: Ethan Allen en die stryd vir onafhanklikheid van die vroeë Amerikaanse FrontierEn van talle artikels en resensies. Hy woon in Atlanta.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Armerende Amerika