Tussen een en twee wanneer die meeste arbeiders hulle rekeninge betaal, finansies uitsorteer en in rye gaan staan, sal daar NOOIT meer as drie tellers in die glaskaste wees nie. En jy moet mooi kyk want dié drie het ook die nare gewoonte om stil-stil te verdwyn. Dit alles geskied terwyl jy vir die sewende keer kyk na ou Leon Schuster-flieks, dierevideos of Boesmans wat briewe oor die Namib aandraf. En moenie vergeet van die Asem agter jou wat geen aanvoeling vir persoonlike ruimtes het nie en later met sy lippe teen jou agterkop staan nie.
Sodra ‘n manlike teller genadiglik weer sy verskyning maak, moet jy bid dat daar nie ‘n aanvallige jong meisie voor jou in die ry is nie, want die transaksie sal aansienlik langer duur omdat daar geflirt sal word en gegiggel sal word totdat Meisie haar telefoonnommer met ‘n skaam giggeltjie oor die toonbank gestoot het. Ten spyte van die feit dat al haar gegewens op die rekenaarskerm voor meneer Teller staan en sy van agter in die ry al vir hom kon skree ‘Ek gee jou toestemming om my persoonlike inligting te misbruik!’
Ek bekla my lot teenoor die enigste teller in Windhoek wat ook ‘n sielkundige is. Toe wys sy vir my haar payslip en ek verloor tydelik die gebruik van spraak. Dis vermetel om die minste te sê. Geen wonder die tellers verdwyn sporadies nie -- om stilletjies te gaan huil oor hul soldy of eerder die gebrek daaraan.
Die bank is ook baie vinnig op jou spoor as jy twee en dertig dollars in die rooi is en sal jou onmiddellik ontbied om die bestuurder te kom sien. Wat gaan hulle doen as ek die dag bel en sê ek sien ek is nou vyftig dollars in krediet en sal die bankbestuurder my asseblief dadelik kom sien?