Image deur Jakob-Wiesinger
In die film van Pearl Buck se epiese roman, Die Goeie Aarde, Wang Lung, die jong protagonis, hoor sy vrou gelukkig saam met hul pasgebore baba en vertel hoe wonderlik dit is. Die nuwe pa kyk na die hemel en sê in 'n stem vol woede en woede, vertel die Almagtige om nie na haar te luister nie, om te erken dat dit net 'n gewone, gewone baba is, 'n nie-rekening-baba. Dan tugtig hy sy vrou om met vuur te speel, om die gode te versoek.
Menslike offerande - en veral kinderopoffering - mag die voorganger van die taboe wees om 'n kind te prys. Ons wil nie ons geluk stoot nie, die gode kan teen ons draai, teen die hele gemeenskap. As ons optree asof ons delikate en kosbare en volstrekt wonderlike nageslag niks was nie, sal God dit dalk gesondheid en lang lewe gee. Ons het die vermoede dat ons kind beter, slimmer, handsomer of sterker kan wees as ander in die gemeenskap, vermy.
Gaan die lof regtig na jou kop?
Nog 'n bron van die taboe om jou kind te prys, is die idee dat lof aan haar kop gaan: sy sal weet sy is slim, hy sal weet hy is goed uitkyk. Albei sal as gevolg van hierdie kennis verward word en deur die gemeenskap verdraai word.
Ouers druk hul nageslag se talente en sterk punte in die openbaar af, en wil nie te veel wys nie (hoewel grootouers 'n mate van leemte teenoor hul kleinkinders geniet). Maar, belangriker nog, spreek hulle dikwels nie lof en bewondering uit vir hul kinders se talente en sterkpunte in privaat, na hul kind se gesig, waar oortredings nie ter sprake is nie.
Moenie fout maak nie, kinders van alle ouderdomme moenie moeg word om lof van hul ouers te hoor nie. In my onderhoude met volwasse kinders was 'n herhalende tema ouers se versuim om hul kinders se prestasies te bevestig of selfs te erken, insluitende die voortdurende dinge van hul lewens.
Die belangrikheid van lof
Die belangrikheid van lof - soms na verwys as beroertes - kan nie oorbeklemtoon word nie. Maar daar is probleme om komplimente te gee.
Vlas en Ubel wys daarop dat "die moeilikheid met hierdie komplimente is dat hulle 'n verborge boodskap dra." Die geïmpliseerde boodskap van die ouers is: "Ek weet wat goed is vir jou, en ek sal jou vertel as jy goed doen. As ek lof pryshou, sal jy dus weet dat jy iets verkeerd doen." Verder, selfs jong kinders optrede erken. Jy wil nie gevang word nie en maak vleiendende opmerkings aan jou volwasse kind wat jy nie voel nie.
Wat sê jy vir jou seun as hy jou 'n samestelling wys wat hy geskep het wat jy dink is 'n voorbeeld van die ergste soort moderne kuns? Hoe reageer jy wanneer jou 32-jarige dogter haar nuutste uitrusting paradeser, wat 'n swak pas, gestreepte en gerimpelde kleed is wat na jou kyk asof dit uit die gratis boks by die hawelose skuiling gekom het?
Riglyne tot opregtheid
Hier volg 'n paar riglyne wat verband hou met opregtheid wat u sal help om meer vrylik aan u volwasse kind te prys:
* Jy hoef nie iets van jou seun of dogter te hou om haar lof te gee nie. Vra haar om webwerf-ontwerp, reënwoud aksie netwerke, of Barbie pop versamelaar se klubs te verduidelik. Deur bloot belangstelling te gee en na haar verduidelikings te luister, gee u erkenning en validering. Jou dogter sal dit hoor asof dit lof was.
* Sê vir hom: "Dis jy!" Jy sal nie twaalf antieke horlosies in jou woon- en eetkamertjies tik en dadelik wegbons nie, maar vir jou seun, die klokversamelaar en hersteller, is dit nirvana. Geniet sy uniekheid, sy entoesiasme, sy kennis, sy ambag. Hy hoef nie soos jy te wees nie. Hy moet homself wees en graag jou erkenning vir sy individualiteit wil hê.
* Doen jouself 'n guns en leer oor huidige kulturele ikone, tendense en veranderinge in persepsie. Erken dat ons in 'n mate vasgevang is in ons verlede. As jy 'n tiener in die '40s of' 50s was, het jy dalk nie opgemerk toe die Beatles, Bob Dylan en die Grateful Dead op die toneel aangekom het nie. Maar vir iemand wat in 1954 of 1958 of 1963 gebore is, was hierdie musikante groter as lewe, meer as vermaak, meer as dansbande. U sal moet weet oor die belangrike kulturele landmerke in u kind se verlede. U sal dalk op die loslating van seksuele mores wil wees, insluitend gemeenskappe en kohabitation sonder huwelik, sowel as ontspanningsdwelmgebruik, rock / rap-musiek en selfs wydverspreide rekenaargeletterdheid. Al hierdie dinge, en meer, het jou volwassenes se lewe beïnvloed. Jy sal moet weet oor hulle as jy hom gaan validasie, erkenning en lof gee.
* Opregtheid groei immers uit liefde. As jy van jou volwasse kind hou, kan jy haar prestasies waardeer, selfs al is dit wyd uiteenlopend van dinge wat jy as waardevol of pragtig beskou.
Ellen se dogter, Grace, gooi elke spaarkop in toerusting vir haar donkerkamer. Sy het as 'n kelnerin gewerk, maar fotografie was haar passie. Sy het close-ups van plante, die resultate is meer of minder geometriese ontwerpe. Ellen het nie geweet wat om van Grace se duur, tydrowende stokperdjie te maak nie. Die prente was eindeloos herhalend. Grace het nie kompetisies betree, galeryvertonings of foto's verkoop nie. Sy het nie eens op haar mure gehang nie. Ellen wou sê, "Dit lei nie nêrens nie. Probeer iets anders," maar sy het haar tong gehou. Sy het haar 30-jarige dogter liefgehad en Grace se trots in haar handwerk gevoel. Sy het haar self gehoor en gesê: "Ek bewonder jou, Grace, vir jou toewyding aan hierdie werk. Ek kon dit nie doen nie." Grace beamed.
Sê "Ek is lief vir jou" vir jou volwasse kind
Baie ouers het nou in hul vyftigerjare en sestigerjare grootgeword in huise waar hul ouers nooit vir hulle "Ek is lief vir jou" gesê nie. Hierdie uitdagende bevinding het uit 'n onderhoudskohort van midlife-ouers te klein gekom om statisties betekenisvol te wees, maar ek dink dit is tog belangrik. Nie een enkele onderhoudvoerder het onthou om een ​​keer deur sy of haar ouers 'Ek is lief vir jou' te vertel nie.
Hoekom moet dit so wees? Waaroor gaan dit om te sê, plat uit, "Ek is lief vir jou" vir ons kinders wat deur baie vermy is en vandag nog 'n taboe onder ouerjarige ouers kan uitmaak?
"Het my ouers my lief?" is 'n diep en emosioneel-gelaaide vraag wat die meeste mense eerder sou wou vermy. Of 'n Ja of 'n Geen antwoord op die vraag mag onvolledig en onbevredigend wees nie. Ons kan sê: "Ja, natuurlik het hulle my lief. Hulle het my gevoer, gehuisves en geklee. Hulle het my tot volwassenheid grootgemaak. Hulle is my ouers. Natuurlik het hulle my lief."
Ons kan ook sê: "My binneste vertel my dat my ouers my nooit regtig liefgehad het nie. Onderaan voel ek ongelukkig, ongewenste, nie reg nie. Miskien het hulle probeer, miskien was hulle daarvan oortuig dat hulle my baie liefhet. Maar iets het verkeerd gegaan."
Selfvertroue en die woorde "Ek is lief vir jou"
Aangevoer deur my onderhoudsdata, het ek met die volgende vrae worstel: In watter mate word die selfbeeld beïnvloed of beklemtoon deur die uiting van "Ek is lief vir jou" deur die ouers? Verder is daar funksionele ekwivalente van die drie klein woorde - soen, knuffel, aanraak en hou - wat gee die woorde slegs een opsie van uitdrukking van liefde? Kan 'n kind diep en veilig liefhê en waardeer sonder om ooit die woorde "Ek is lief vir jou" van haar ouers te hoor?
Baie van my volwasse kind respondente kon nie onthou om die frase wat in hul huis gebruik word, te hoor nie. Nie net het hulle ouers daarvan weerhou om dit aan die kinders te gee nie, maar hulle het dit ook nie aan mekaar gesê nie. Een respondent het gevoel daar was 'n duidelike seksuele konnotasie vir die frase "Ek is lief vir jou" en dat die vaders veral daarvan weerhou om aan hulle dogters te sê.
Die Taboes oor sê "Ek is lief vir jou"
Romans, flieks, inderdaad die meeste kulture (beide hoog en laag) belê "Ek is lief vir jou" met sterk erotiese inhoud. Natuurlik kan ons die frase gebruik om goeie vriendskappe of ouer-kindbande uit te druk. Of ons kan dit ligtelik, onberispelik gebruik - soos sommige Hollywood-sterre beweer word om die woord "dahling" te gebruik. Nietemin versterk die diep, romantiese, gevoelens van die frase die taboe teen die gebruik daarvan deur ouers en volwasse kinders.
Om te sê: "Ek is lief vir jou" vir sy seuns, openbaar 'n ander, maar verwante taboe, 'n taboe teen waarneembare bedreigings vir manlikheid. Seuns, in ons kultuur, is veronderstel om die manlike waardes van krag, aksie-oriëntasie en assertiwiteit op te neem en nie te veel afhanklikheid van gevoel te plaas nie. Oor sensitiwiteit by mans word ontmoedig. Om te sê "Ek is lief vir jou" vir seuns soos hulle grootword, kan gesien word as 'n "vroulike" ding wat lei tot sagmoedigheid, sagmoedigheid (die hemel verbied) en die gevreesde "sissy" epithet.
Ek vermoed dat baie ouers hul kinders openlik wil vertel dat hulle van hulle hou, beide in hul kinderjare en in hul volwasse jare, maar voel dit nie daartoe verbind nie. Hulle kan 'n wye verskeidenheid dinge doen om dieselfde boodskap te gee - geskenke, dienste, advies, warm glimlagte - maar die drie klein woorde self word vermy.
'N Persoon wat in so 'n huis grootword, kan sy ouers onbewustelik navolg wanneer hy kinders het en die taboe voortduur. Om te sê "Ek is lief vir jou" is onvanpas of selfs verkeerd. Alternatiewelik kan hy 'n bewuste poging doen om sy liefde vir sy kinders openlik te verklaar. Ek sou graag wou glo dat dit kan werk, dat mense sonder vrees en sonder slegte gevolge vir ouers of kinders kan wegbreek van die nalatenskap van hierdie taboe. Om uit die siklus van beperking uit te breek, kan dit nuttig wees om te sien hoe die taboe werk.
Die gawe van die woorde "Ek is lief vir jou"
Dit is iets groter as 'n verjaarsdag geskenk ('n goed-aanvaarde ritueel) of 'n vakansie-oproep. Dit is nie 'n sosiale aardigheid nie. Dit word nie ondersteun deur persoonlike (alhoewel dit nie aangepas moet word nie). Dit is belangrik, drie klein woorde, nie tien of vyftien klein woorde nie (ek is lief vir jou omdat jy so lekker, oulik, klein dogtertjie is, ens.). Omdat daar net hierdie drie ongekwalifiseerde woorde is, sê ons: "Hier en nou gee almal my liefde aan almal van julle."
So kragtig en sterk is die frase in ons kultuur dat dit ongelukkig soms vermy word selfs in romantiese liefdesverhoudings, meestal deur mans. Om te sê: "Ek is lief vir jou" behels toewyding en toewyding. Dit maak die deur oop vir intimiteit. Ons kan dalk vra, "Is dit moontlik dat baie ouers skaam wees van intimiteit met hul kinders?"
My onderhoude het getoon dat die ouerlike taboe om te sê "Ek is lief vir jou" vir jou jong kinders, oorgee na adolessente en volwasse kinders. Die volwasse kind kan dan baie moeilik wees om te sê "Ek is lief vir jou" aan haar ouers. Een van die sterkste gevoelens rondom hierdie probleem is verleentheid.
Daar is iets indringend, 'n soort emosionele naaktheid, wat aan die frase "Ek is lief vir jou" vashang, wat veroorsaak dat baie volwassenes dit vermy. Dit kan ook wees as jy sê: "Ek is lief vir jou", mense voel hulleself in gevaar om teruggehou te word. Die ander party kan dalk nie terugkeer nie. Dit maak baie seer.
As vrees vir afvalligheid werklik in die hart van hierdie taboe is, dan word die vrae van wie die eerste drie en later diegene wat sê dat hulle meer gereeld word, hartlike kwessies. Dit is meer duidelik in romantiese verhoudings, waarin elke party gewoonlik bewyse van toewyding of ten minste tekens van liefde vereis om verklarings van liefde van die ander uit te bring. Maar hoe anders die ouer / volwasse kind verhouding is van die romantiese een, die vrees vir afvalligheid, en dit is afskrik, trots om nie iemand se liefde te hê nie, is baie dieselfde in albei.
Dit is nie plesier om jouself na 'n ander te stel nie, of dit jou kinders is, jou ouers of 'n toevallige kennismaking, en ontdek dat hulle nie in natura reageer nie. Een van my respondente het my die volgende vignet vertel:
Sy en haar pa het op die staptogte van die familie se somerkabin in Vermont gesit, 'n pragtige sonsondergang gekyk, na die land se klanke van insekte en voëls geluister en die idylliese omgewing geniet.
Jean onthou hierdie toneel twintig jaar later met pyn en spyt, hierdie toneel waar niks gebeur het nie - juis omdat niks gebeur het nie. Sy wou haar arms om haar pa sit en iets sê soos: "Gee, Pa, ek is lief vir jou." Sy het gedink hy voel 'n soortgelyke verlange. Maar hulle het albei die oomblik laat slaag.
Ek vermoed dat 'n kombinasie van verleentheid en onwilligheid om die klein risiko van afvalligheid te neem, was wat die interaksie van blom gehou het. Dit is beslis moontlik om warmte en samesyn te voel in die stilte van 'n sonsondergang. Maar as iemand wil sê: "Ek is lief vir jou" en kan eenvoudig nie die woorde sê nie, word 'n ernstige, kultureel-gebaseerde, interpersoonlike probleem geopenbaar.
Liefde is oneindig herhaalbaar
Die waarheid oor liefde is dat dit oneindig aanvullend is en hoe meer ons gee, hoe meer moet ons gee. Maar baie mense weet dit nie. Ek vermoed baie voel dat as hulle vryelik liefde gee, hulle uitgeput sal wees en hulle moet terughou om hulle uitdruklik te verbind tot 'n gawe van liefde deur nie te sê: "Ek is lief vir jou."
Kan ons dan die sprong maak en sê dat daar niks is wat die gereelde gebruik van die frase "Ek is lief vir jou" met ons kinders kan vergelyk nie? Ek kan nie in alle regverdigheid voorstel dat die totale gebrek aan liefdevolle gebare wat ouers aan hul kinders getoon het nie die volledige boodskap stuur as dit nie gereeld gebruik word van die gesproke frase nie. Maar ek is spookagtig deur die manier waarop die frase blykbaar struikelblokke vir intimiteit uit te breek en deur te breek na iets diepgaande genesing.
U mag dalk met die "Ek is lief vir jou" probleem stoei deur die vrae hieronder te beantwoord. Kry persoonlike. Vra jouself af hoe die taboe werk, op watter maniere jy daaraan deelneem en hoe jy jou daarvan kan bevry as jy die beperkings voel.
* Het jou ouers gereeld "Ek is lief vir jou" vir jou?
* Sê jy dit vir jou volwasse kinders?
* Indien nie, sal dit jou verhouding help as jy dit sou doen?
* Voel jy vasgevang, skaam of ongemaklik by die gedagte dat ek aan hulle "Ek is lief vir jou"?
* Indien wel, kan jy dink hoekom dit dalk mag wees?
* Sê hulle dit vir jou?
* Indien wel, laat dit jou goed voel om dit te hoor?
Jy sal dalk verbaas wees om te ontdek dat jy graag vir hulle "Ek is lief vir jou" wil sê en dat jy baie bly sal wees om te hoor dat jou volwasse kinders dit aan jou sê as hulle dit nie doen nie.