September 2015 – Madeleine Venter
Maandelikse Argiewe: September 2015
\'n Brief aan Ma
Kaalvoet deur die wildernis
My staptog deur die wildernis het veertien jaar gelede begin…
Daardie dag toe ek, op my verjaarsdag, gehoor het dat ek 'n chroniese siekte het. Nee, ek gaan nie sê watter verjaarsdag dit was nie, so maklik gee ek nie my ouderdom weg nie (hehehe)!
Rheumatoϊde Artritis… wat op aarde is dit? Ek het ook nie geweet nie. Later, in 'n spesialis se spreekkamer sou ek hoor dit is 'n outo-immuun-siekte. Om een of ander rede besluit jou immuunstelsel jy is die vyand en word jou liggaam aangeval. In die geval van RA is dit jou gewrigte wat deurloop.
Was ek kwaad? Ja. Was ek bang? Ja. Het ek myself jammer gekry? Vreeslik baie. Het ek gebid vir genesing? Nee…
Ek is self nie heeltemal seker nie. Dalk het ek gedink dat dit nou maar my lot is en klaar. Dalk was ek te kwaad vir God. Dalk het ek gedink dat ek seker maar verdien wat my oorkom en dat ek oor een of ander groot sonde gestraf word. Ek weet nie. Wat ek wel weet, is dat ek baie met God baklei het. Ek wou weet hoekom. Hoekom ék? Jy sien, ek het aan witbroodjie-sindroom gelei en was diep teleurgesteld dat so iets vir mý, die toonbeeld van voorbeeldigheid, moet oorkom.
Nou weet ek egter beter….hoekom níe ek nie?
Ek kry, na 'n paar jaar in die wildernis, die boek The problem of pain deur C.S. Lewis in die hande. Sjoe! Met 'n woordeboek langs my het ek deur die hoogdrawende, outydse Engels geworstel en so 'n paragraaf per dag gevorder. Dit het maar stadig gegaan, want na elke gedagte moes ek eers self bietjie dink of ek die man se gedagte reg verstaan. Maar in daardie boek ontdek ek toe 'n pad tussen deur die skerp klippe en warm sand…
God werk aan díe mense deur wie Hy wil werk.
Dink 'n bietjie hieroor… God het met die Israeliete gewerk in die wildernis. Hoekom? Want Hy het 'n plan met hulle gehad. Was dit vir hulle lekker in die wildernis? Beslis nie. Maar dit was die plek waar God met hulle gepraat het. Waar Hy hulle vertel het hoe hulle anders kan wees as die ander volke. Dis waar Hy hulle heilig gemaak het. As jy 'n kind van die Here is, kan jy met sekerheid weet dat jy deur die wildernis stap omdat God met jou wil werk.
Nog iets wat ek baie vinnig besef het, is dat 'n mens nie die wildernis sonder God moet probeer deurstap nie. Moses het geweier om verder te gaan as God nie saamgaan nie. Nee, die wildernis is nie grappies nie. As jy jouself ook nou in 'n wildernis bevind, is ek seker jy sal "amen!" kan sê hierop.
So, hoe dan nou gemaak? Moet ons nou maar net ons lot aanvaar en sirkels loop in die wildernis? Of mag ons bid vir 'n pad uit?
Ja, ons mag.
Hoe weet ek dit? Want die Israeliete was op pad uit. Na 'n beloofde land toe. Die oomblik toe ek dit besef het, het ek begin bid vir genesing.
Een aand het ek moedeloos gebid: "Here, hoe weet ek dat U ooit na my luister?" Die volgende oggend in die kerk het ek myself skoon simpel geskrik toe die pastoor reguit na my kyk en sê: "God hears every prayer you pray."
Jy in die wildernis… onthou…jy is op pad uit…
So stap voort. Al is dit kaalvoet.
Die wildernis rondom Jerigo in Israel
Wat het Die Lelike Eendjie, Die Keiser Se Nuwe Kleed en Die Prinses En Die Ertjie alles in gemeen?
Hans Christian Andersen natuurlik.
Die meeste van ons het groot geword met hierdie feëverhale en ons weet dalk ook wie die skrywer van hierdie geliefde stories was. Maar, so 'n ruk gelede, beland 'n inligtingstuk oor Hans Christian Andersen in my hande en wat ek daar lees kan ek amper nie glo nie…. sy hoërskool onderwysers het hom aangeraai om sy stories in die asblik te gooi, want niemand sal dit ooit wil lees nie!
Wat as hy dit gedoen het? Wat as hy hulle geglo het?
Hierdie gedagte het my laat wonder of daar nóg sulke lewensverhale is en ek gaan doen toe 'n bietjie navorsing. Daar ontdek ek dat die meeste van die groot name wat ons ken, nie sommer so oornag groot geword het nie.
Hier is 'n paar voorbeelde:
Harland Sanders, die stigter van Kentucky Fried Chicken, se resep is deur een duisend en nege restaurante afgekeur.
Henry Ford se besigheid het hom vyf keer bankrot gelaat.
Walt Disney is deur die koerant waar hy gewerk het afgedank omdat hy, volgens hulle, 'n tekort aan verbeelding en goeie idees gehad het!
Thomas Edison se onderwysers het hom vertel dat hy te dom is om enige iets te leer en hy is later in sy lewe twee keer afgedank. Hy het 'n duisend onsuksesvolle pogings gehad voordat die eerste gloeilamp in sy hand geskyn het.
Charles M. Schulz, die skepper van Charlie Brown, se strokiesprente is gedurig afgekeur deur sy hoërskool se jaarblad-komitee. Sestig jaar later het hulle egter 'n groot standbeeld van Snoopy in die skool se ingangsportaal opgerig.
Theodor Seuss Geisel (Dr Seuss) se eerste manuskrip is sewe en twintig keer afgekeur voordat "And to think that I saw it on Mulberry Street" die lig gesien het.
Daar is nog 'n baie lang lys van voorbeelde uit die lewens van mense soos Albert Einstein, Soichiro Honda, F.W Woolworth, Bill Gates, Isaac Newton, die Wright broers en Steven Spielberg om maar net 'n paar op te noem.
As 'n mens al hierdie aanhouer-wen-verhale lees spring een vraag natuurlik in jou kop op: "En wat van mý lewe?"
Het jy die eerste negatiewe kommentaar geglo en jou droom laat smoor? Dalk het jy vasgebyt tot by die honderdste een en toe maar opgegee?
Jy sien, ek glo elke mens word met 'n droom gebore. God se droom vir jou lewe…
Maar die vyand hou nie van daardie drome nie. Hy sal alles doen om daardie droom te keer. Hy steek tonge aan die brand om daardie droom te verskroei nog voordat die blare-koppie mooi behoorlik bokant die grond uit gestoot het. Soms stuur hy ander dinge oor jou pad, tragedies, siektes, depressie, alles in 'n poging om die droom te smoor.
Moet dit nie toe laat nie. Jy kan God se droom vir jou lewe laat waar word as jy vasbyt en aanhou. Wat sou gebeur het as al hierdie mense opgegee het? Dink 'n bietjie hoe anders sou ons lewens gewees het sonder gloeilampe, vliegtuie en, ja, KFC?