My weergawe is geskoei op die navorsing van D.M. Thomas, wat ook The White Hotel geskryf het. Om Elton John te laat klavierspeel en sing in ‘n Katedraal en dit tydens ‘n begrafnis is al klaar ietwat gewaagd, vanweë die onwaarskynlike jukstaposisies (klavier – katedraal, ballade – koorsang, sekulêr – gewyd, ens.) en dan is daar die woorde wat naas die soetsappigheid daarvan ook noodwendig die oorspronklike ietwat omstrede aangesprokene oproep. Die bundel se titel sê m.a.w. dat dit hier gaan oor “grond en die res”. Liefdesgedigte neem ’n belangrike plek in die bundel Die panorama in my truspieël in; geen donker of week liefdespoësie nie, maar uitbundige liefdesverse, waarin die spreker ’n vrou – ja, ook blond – langs ’n strandmeer koester, of in ’n spieël betrag, of terugvind in die geure van die bed van die vorige nag. ’n Viering van die liefde, inderdaad. Van N.P. van Wyk Louw is daar natuurlik “Ets: Selfportret van Rembrandt met hoed” (“Versamelde gedigte”, Tafelberg / Human & Rousseau, 1981, p.185).