Die naam Libanon kom van die Arabiese woord loubnan, wat “wit” beteken, en verwys na die sneeu wat vir die grootste deel van die jaar op die Libanonberge lê. Die land word 75 maal in die Bybel genoem, meestal in verband met haar rykdomme in die vorm van oorvloedige water, sederhout, wyn en vrugbare valleie. Soveel so, dat Moses God smeek om die volk te laat trek na “daardie goeie land oorkant die Jordaan, die goeie bergland en die Libanon” (Deuteronomium 3:25).
Die laaste dag besoek ons die historiese Biblos, Tirus en Sidon, al drie belangrike hawestede van die Fenisiërs. Vandag lyk hulle soos ons kusstede, met breë wit(terige) strande waar kinders in die water speel en ma’s wat in abbeyas geklee toesig hou. Biblos word onthou vir die Fenisiese alfabet wat hier ontwikkel is en die skrifstelsel van die wêreld verander het. Sidon is bekend vir die murex-skulpe uit die see waarvan die purperkleurstof van antieke tye vervaardig is. Tirus is in die Suide, naby die Israelse grens. Ons ry verby uitgestrekte Palestyne vlugtelingkampe waar duisende inwoners in haglike omstandighede bly. Tirus was Isebel van Samaria se tuisdorp – onder koning Hiram die sterkste Fenisiese stadstaat, bekend vir sy prag en rykdom. Van hier het die Fenisiese seevaarders vertrek om Kartage in Noord-Afrika in besit te neem. Tirus was altyd ‘n gesogte teiken, en het vele oorloë deurleef. In ‘n televisieprogram, op die geskiedenis-kanaal, is onlangs gewys hoe Aleksander die Grote in sy veldtog teen Tirus die stad van die see se kant af ingeneem het deur ‘n landbrug te bou tussen ‘n eiland buite die hawe en die stad.
My Midde-Oosterse reisverhaal is klaar. In die namiddag vertrek ons na Beirut se lughawe, oorweldig deur indrukke van vreemde en, tog, “bekende” plekke. Ek sien weer die Libanese vlag: twee rooi horisontale stroke met ‘n breë wit strook in die middel, en ‘n groen sederboom op die wit strook. Rooi vir die bloed wat gevloei het; wit vir vrede en die sneeu op die Libanon. Die seder is vandag ‘n heilige boom, en beliggaam die natuurbronne wat Libanon se geskiedenis gestuur het: die see, die berge, die sneeu, die valleie en die fonteine van dié mooi land.