Soldanella * Oor plante
Die ideale kandidate vir die Alpine-versameling is die Soldanelles. Dit is selde dat iemand wat hulle sien nie op 'n heuwel bly sit nie, nie gaan sit om hierdie elegante, miniatuur wesens van naderby te bekyk nie.
Daar word geglo dat die naam van die genus Soldanella, wat tot die familie primroses behoort, afkomstig is van 'n woord wat dui op klein Romeinse muntstukke waarmee die blare van hierdie plante vergelyk is. Dit is risoomspesies met afgeronde basaal immergroen donkergroen blare en klokvormige blomme in sambreel-bloeiwyses. Soldanella woon in die berge van Europa en styg tot 'n hoogte van 500 tot 3000 m bo seespieël. Al 16 spesies wat by hierdie geslag ingesluit is, is inwoners van klam weidings en klipperige (soms beboste) plekke.
Totdat die soldanelle blom, sal 'n onwetende blik op die botaniese kenmerke net daarop let dat die blare van verskillende spesies verskillende groottes het. Die blomme het meer verskille; hulle verskil beide in vorm en kleur - dit is klein klokkies van wit, pienkerige, blou en lila-kleur as hulle na onder kyk. Gestrek tydens blom en vrugtigheid, kan die stamme 20-25 cm bereik, presies dieselfde blaarskyf is gewoonlik nie meer as 5-7 cm nie.
Die mees stabiele in kultuur word oorweeg berg soldanella montana, word dit ook gereeld in tuine aangetref. As u die nodige voorwaardes skep, sal die berg soldanella geleidelik groei en blom selfs na sulke harde winters as die verlede. Aantreklik is die gemonetiseerde, soos klein hoefblare en kaskade van lila blomme.
Soldanella alpina - 'n minder algemene (en in ons land byna heeltemal onbekende) en 'n meer miniatuurplant waarvan die blomme verskil in vorm en skaduwee van die lila-kleur.
Is soos sy Karpate Soldanella (Soldanella carpatica), verskil dit slegs in 'n groot aantal blomme in die bloeiwyse en hul pers kleur.
Klein soldanella (Soldanella pusilla) - 'n Baie klein spesie; haar blare kom selde voor as hulle meer as 7 mm in deursnee is. Dit is moeiliker om dit te laat blom, maar dit groei vinniger as ander. Miskien het sy 'n meer verligte plek nodig as die res van die spesie. Die blomme van hierdie soldanella is baie smal, van ligpienk tot lila van kleur.
Baie aantreklik, maar ewe skaars klein soldanella (Soldantlla minima). Haar blomme is byna wit, smalborrelvormig.
Onder watter omstandighede moet hierdie sagte wesens van die alpiene flora geplaas word om hulle die nodige gemak te gee? Soos ware bergbewoners van Soldanella, verdra hulle nie hitte, die skroeiende son, uitdroging en koue nie. In die toestande van ons middelste baan, moet dit in gedeeltelike skaduwee geplant word, beskerm teen sonlig en die lente brand na sneeu smelt. Die skadukant van die heuwel of 'n rotstuin in gedeeltelike skaduwee, sowel as 'n hoë naaldplant aan die suidekant van die soldanella.
Die grond moet los en suur wees (hoewel my soldanella byvoorbeeld goed groei op swaar, effens suur leem gemeng met sand, kompos en turf). Die belangrikste ding is dat die grond nie uitdroog nie, nie versuip nie en nie oorverhit word nie. Daar word ook geglo dat soldanella nie van kalk in die grond hou nie, maar sommige spesies (byvoorbeeld Soldanella minima) kom in die natuur voor, presies in gebiede wat ryk is aan kalksteen. As deklaag kan denne rommel gebruik word: vir bergsoldanella is dit 'n natuurlike omgewing. Granietskyfies is ook geskik.
Soldanella moet gevoer word vir die volle ontwikkeling en volop blom. U kan 'n komplekse, verkieslik heeltemal oplosbare korrel (korrels kan die oppervlak-risoom van 'n plant verbrand), mineraal- of humismisstowwe gedurende die groeiseisoen gebruik, en ook kompos van tyd tot tyd byvoeg. Dit is beter om mullein te vermy - dit bevat te veel stikstof, maar kalium-fosforbemesting in September sal plante help om meer knoppe te plant.
Die klein risoom van soldanelle groei en vorm al hoe meer "knoppies" met voetstukke en wortels. En alhoewel hierdie proses stadig is, kan die baadjies tot 15-25 cm in deursnee groei, en na blomvorming kan hulle verdeel word.
Dit is 'n bietjie moeiliker om soldanella-sade voort te plant. Sade benodig stratifikasie. Om dit te doen, is dit die beste om dit in Oktober op straat of in Desember-Februarie tuis te saai (en hou die gewasse in die yskas). Na een en 'n half tot twee maande se afkoeling by 'n temperatuur net bo nul, ontkiem vars sade vinnig en vriendelik in die yskas. Maar dan ontwikkel hulle baie stadig, daarom raai ek aan om soldanella vroeg te saai, sodat jong plante tyd het om te groei en beter te word. Per slot van rekening vorm lote van onder die sneeu na 'n natuurlike stratifikasie deur die val slegs 'n mikroskopiese uitlaat met 'n deursnee van hoogstens 2 cm. Waarlik, selfs so 'n klein winters perfek.
Saailinge van die tuisblad word maklik ontwikkel sonder om te beligting. Saailinge verdra pluk en oorplantings goed en reageer positief op swak bolaag met wateroplosbare komplekse kunsmisstowwe.
Om nie die klein plantjies te verloor nie, kan u hulle in 'n aparte bak plant waarop hulle op die skouers in die grond grawe. En eers nadat die jong soldanella 'n min of meer tasbare grootte bereik het, plant hulle in oop grond. Saailinge blom twee winters na saai.
Nadat sneeu gesmelt het, kan soldanella ly onder die uitbulting van die grond. As dit gebeur, moet u kompos byvoeg of die plante weer in die grond begrawe. Die risoom moet op die grondoppervlak bly.
Met die regte landboutegnologie word soldanella nie siek nie. Daar kan probleme ontstaan ​​as die plante nat is (dan is wortelvrot moontlik) of uitgedroog. Dit is baie moeilik om die soldanella wat van droogte en hitte gegroei het, te red. Dit moet natgemaak word, met Zircon of Epin gespuit word en met die helfte van 'n plastiekbottel bedek word om 'n klam atmosfeer te behou. Probeer die soldanella teen sulke spanning beskerm, waarna die plante lank herstel en beslis nie die volgende jaar sal blom nie.
In die lente, in die oop son, kan immergroen blare van Soldanella brand. In klam winters of vogtige somers kan plante beïnvloed word deur swamsiektes wat swartbruin kolle op die blare laat. In die reël bederf dit die voorkoms van soldanelle, maar veroorsaak dit nie baie skade nie. Net ingeval u die plante met Maxim of ander swamdoders kan besprinkel.
Soldate hou van slakke, maar miskien kan die miere die plante se grootste skade berokken, hulle huise in die gordyne oprig en aan die slaap raak met 'n 'los kop'. Teen miere moet Inta-VIR veg.
Dit is nie die moeite werd om die soldanella vir die winter te beskerm nie, tensy u bo-op 'n takkie takke sit om sneeu en skadu van die son in die lente te vang. Maar as plante met skadu aangeplant word, is dit nie nodig om spar takke te hê nie.