Stadhuis van Parys: van die plek van rewolusies tot dié van vieringe - Die versamelings
Stadhuis van Parys: van die plek van rewolusies tot dié van vieringe
Tuis ›Studies› Stadhuis van Parys: van die plek van rewolusies tot dié van vieringe
Brand en vernietiging van die Paryse stadsaal.
Partytjie voor die stadsaal, Frans-Russiese viering.
Titel: Brand en vernietiging van die stadsaal in Parys.
Prentverwysing: 07-517495 / 53.86.705C
In die 19de eeu: 'n belangrike politieke plek
Van 1789 tot 1794 was die komitee vir openbare veiligheid in die stadsaal. In Julie 1830 het die voorlopige munisipale kommissie onder voorsitterskap van La Fayette op sy beurt gedurende die Drie Glorieryke jare daarheen verhuis en op 31ste daar die hertog van Orleans ontvang, wat hy as soewerein van die nuwe regime onderskryf het. Dit is uit dieselfde gebou dat die republiek in Februarie 1848 deur Lamartine geproklameer is en weer die sentrale komitee van die Kommune is, wat op 26 Maart 1871 verkies is. Gedwing om terug te trek deur die offensief wat die leër van Versailles onderneem. Die Communards verlaat die gebou voordat hulle dit aan die brand steek, 'soos 'n jaloerse minnaar wat sy minnares gesteek het deur te sterf', skryf die geograaf en Communard Élisée Reclus.
Twee van hierdie revolusionêre episodes illustreer 'n doek van Éloi Féron, geskilder in 1836, en 'n gravure uit Épinal. 'N Tekening van die skilder en argitek Théodore Hoffbauer stel een daarvan voor, ter ere van die Russiese eskader wat op 19 Oktober 1893 in Parys ontvang is as deel van die Frans-Russiese alliansie.
Die kern van die geleentheid
Éloi Féron is 'n leerling van Gros en vertroud met Louis-Philippe. Hierdie opdragwerk verteenwoordig die toekomstige soewerein toe hy op 31 Julie 1830 by die Hôtel de Ville aankom, gevolg deur Benjamin Constant in 'n sedanstoel en omring deur afgevaardigdes in rokke. In die digte skare wat hom aankla terwyl hy die driekleurvlag vertoon, verskyn nasionale wagte, werkers, waarvan een 'n verlengstuk van die vlag is, meer gegoede Parysenaars en 'n paar vroue. Voor die munisipale gebou, versier in driekleure, wag die Nasionale Wag op die een wat, nadat hy sy uniform aangeneem het, blykbaar een van sy eie is. Die vertoonde realisme van hierdie neoklassieke werk kan nie die feit verdoesel dat dit reageer op die behoefte om die eenparigheid tussen die volk en hul soewerein, wat vermoedelik vandag verseël is, te bevestig op 'n tydstip toe die Fieschi-aanval (1835) en die outoritêre maatreëls wat in reaksie hierop geneem is, het dit sondermeer ondermyn. Voor die perd van die toekomstige Louis-Philippe verwyder 'n werker die laaste spore van versperrings, wat die herstelde orde beteken. Soos in die meeste hedendaagse afdrukke van die tydperk, neem die Nasionale Garde 'n vooraanstaande plek in toe dit slegs 'n laat en marginale akteur was in die drie glorieryke jare; die vertikaliteit van die vlag dui egter daarop dat die verhaal verby is.
Charles Pinot, 'n Paryse ontwerper in diens van Imagerie Pellerin voordat hy sy eie drukkery in 1860 gestig het, het gravures van die munisipaliteit gemaak, wat die brand en vernietiging van die stadsaal voorgestel het. Hierdie litografie toon die leër van Versailles, in blou en rooi uniforms, aanstootlik, gelei deur die offisiere, sabel helder, waarvan een die driekleur swaai. Voor haar die opstandelinge agter 'n rooi vlag. Hul versperring is 'n hindernis tussen die leër en die brandende stadsaal. Onder die beeld herskryf 'n teks die gebeurtenis en neem sy kant.
Théodore Hoffbauer, aan wie ons baie skilderye opgedra het wat aan Parys gewy is, is geheg aan die skouspelagtige kortstondige argitektuur wat ter ere van die Russiese eskader ontwerp is. Die hoofstad het toe een van die eerste feeste sedert die munisipaliteit gehad. Die stad het 'n groot ete gereël en 'n reusagtige kombuis geïnstalleer wat met lanterns verlig was. Aan die einde van die aand word 'n fakkel-toevlugsoord gereël waarin Sadi Carnot tot by die Concorde sal aansluit. Op hierdie gerekonstrueerde vaartuig is die embleem van die Russiese Ryk gemeng met innoverende gasbeligtings. 'N Digte skare (meestal mans) dring na die Place de l'Hotel de Ville.
'N Ruimte van soewereiniteit
Die eerste twee dokumente herinner aan dat die Paryse straat 'n deurslaggewende rol gespeel het in die maak en ongedaan van regimes gedurende die eerste twee derdes van die negentiende eeu, wat telkens aan die Hôtel de Ville 'n buitengewone politieke status verleen het, wat die oplê as 'n plek van mag. Na die nederlaag van die Kommune en die "tweede geboorte van algemene stemreg" (1875), weeg die provinsie des te meer die beslissende gewig, want Parys is onderworpe aan 'n uitsonderlike statuut wat die stad van 'n burgemeester ontneem. verkies (tot 1977). Die seremonies wat op die Place de l'Hotel de Ville georganiseer word, word nietemin dikwels gekenmerk deur soewereiniteit, wat getuig van 'n aanhoudende ambivalensie.
Laurence GOUX (regie), Parys het op 21-28 Mei 1871 aan die brand gesteek, katalogus van die tentoonstelling van die Museum of Art and History of Saint-Denis, 17 Mei 2002 - 7 April 2003, Saint-Denis, Museum of Art and History of Saint-Denis, 2002. Mathilde LARRÈRE, "The National Guard of the Three Glorious Years", in Maatskappye en vertoë, nr. 8, "Die mense in al hul state", 2000. Jean-Marc LERI, voorwoord van Christ YVAN, Parys van illusies: 'n eeu van kortstondige versierings, 1820-1920, Parys, Historiese Biblioteek van die Stad Parys, Parys se stadsaal, 1984.
Danielle TARTAKOWSKY, "Die stadsaal van Parys: van die plek van rewolusies tot dié van vieringe"
Video: Groucho Marx on Ive Got a Secret 1959
Copyright © salvadoryoscar.com | Stadhuis van Parys: van die plek van rewolusies tot dié van vieringe...