Image deur 建 鹏 邵
Die filosoof en godsdienstige skrywer Simone Weil het verbasend opgemerk dat woorde wat 'n verwysing na goed en kwaad bevat 'afgegradeer is, veral vir die goeie.' Ons sien dit toenemend in ons eie tyd, wanneer woorde wat verband hou met goed - nie net moed nie, maar ook moeite, geduld, liefde en hoop - met sinisme en onverskilligheid te make kry.
Ons is 'n sosiale klimaat waarin mense miskien bang is om deur ander beoordeel te word en huiwer om selfs sulke woorde uit te spreek. Tensy ons met sinisme en onverskilligheid met vrymoedigheid te kampe het, kan ons nie fundamentele en effektiewe reaksies lewer nie.
Hierdie onderstroom van sosiale en geestelike malaise het die afgelope jare vinnig versprei. Die vraag: "Waarom is dit verkeerd om mense dood te maak?" is gevra op 'n gewilde Japannese televisieprogram. Dit het toe die titel geword van 'n speelfase in 'n tydskrif en is later as 'n boek uitgegee.
Hierdie verskynsels gee ons 'n aanduiding van waar die probleem lê: wanneer selfs die eersteklas beginsels en deugde wat in al die groot wêreldgodsdienste geartikuleer is, soos verbod op die neem van menslike lewe, bevraagteken word, kan 'n mens jou maklik voorstel wat die heersende houding teenoor dwang en gewelddadige gedrag soos boelies. Ek glo dat ons moet wakker word daaroor dat sinisme en onverskilligheid die samelewing aan die wortel daarvan erodeer en potensieel gevaarliker is as enige individuele daad.
Twee manne met wie ek 'n reeks dialoë gepubliseer het, het die bekende Russiese kinders se skrywer Albert A. Likhanov en Norman Cousins, bekend as die "gewete van Amerika", albei hierdie siening gedeel. Hulle het gewaarsku teen die gevare van onverskilligheid en sinisme in die gesig van boosheid - selfs meer as kwaad self - omdat hierdie houdings 'n beslissende gebrek aan passievolle betrokkenheid by die lewe, 'n isolasie en onttrekking uit die werklikheid openbaar.
Met verwysing na die paradoksale woorde van Bruno Jasienski, waarsku Likhanov van die diepgaande skade wat apathie inhou op die siel van 'n jong persoon:
Wees nie bevrees vir jou vyande nie. Die ergste wat hulle kan doen, is om jou dood te maak. Moenie vriende vrees nie. In die ergste geval kan hulle jou verraai. Vrees die wat nie omgee nie; Hulle vermoor of verraai nie, maar verraad en moord bestaan ​​as gevolg van hul stille toestemming.
Met ander woorde, dit is die daad om ons oë te verhoed van dade van moord of verraad wat sulke boosheid sonder einde toelaat. Net so, neefs verwys na die volgende stelling deur Robert Louis Stevenson:
Ek haat cynisme baie meer as wat ek die duiwel doen, tensy miskien die twee dieselfde is.
Hy spreek sy eie diep bekommernis dat die defeatisme en selftwyfel kenmerkend van 'n pessimistiese ingesteldheid sulke waardes as idealisme, hoop en vertroue sal ondermyn en vernietig.
'N Lewe van lewe wat deur apatie en sinisme beheer word, word immuun teen emosies van liefde of haat, lyding of vreugde, en tree terug in 'n vurige, tydelike wêreld van vervreemding. Onverskilligheid teenoor bose impliseer onverskilligheid teenoor die goeie. Dit maak vir 'n donker toestand van lewe en 'n semantiese ruimte vervreemd van die belangrike drama van die stryd tussen goed en kwaad.
Kinders se fisiese sintuie ontdek vinnig die apatie en sinisme in die wêreld van 'n volwasse wêreld. Miskien word volwassenes ongemaklik as hulle in kinders se harte 'n vreeslike en bekende duisternis sien.
Boos, soos goed, is 'n onmiskenbare werklikheid. Sonder kwaad is daar geen goed nie, en sonder goed is daar geen kwaad nie: hulle bestaan ​​en word gedefinieer deur hul komplementariteit. Afhangende van jou reaksie of reaksie, kan die kwaad omskep word tot goed of goed vir die kwaad. In hierdie sin is hulle beide relatief en oordraagbaar. Ons moet dus erken dat beide goed en kwaad gedefinieer word in verhouding tot hul teenoorgestelde of "ander", en dat die "self" deur hierdie dinamiek bepaal word.
"Self" in die afwesigheid van "Ander"
In die Boeddhisme vind ons die konsepte van "die eenheid van goed en kwaad" en "die fundamentele neutraliteit van die lewe ten opsigte van goed en kwaad." As voorbeeld, vir die historiese Boeddha Shakyamuni (wat goed is) om verligting te verkry en sodoende sy doel in die lewe te vervul, moes daar 'n opponerende, bose "ander" bestaan, in hierdie geval sy neef Devadatta, wat probeer het om hom te ondermyn en te vernietig . In teenstelling hiermee is die versuim om u te erken en te versoen met die teenwoordigheid van 'n ander 'ander' die basiese fout in 'n apatiese, siniese benadering tot die lewe, waarin slegs die geïsoleerde self bestaan.
'N Waarderiger, vollediger gevoel van self word gevind in die totaliteit van die psige wat onlosmaaklik met ander verbind is. Carl Jung onderskei tussen "Ego," wat slegs die buitenste inhoud van die psige ken, en "Self", wat ook sy innerlike inhoud ken en die bewuste en die bewuste verenig. In die wêreld van apatie en sinisme vind ons slegs 'n geïsoleerde sin van selfbeweging die superfiks van die bewuste verstand - wat Jung as ego noem.
Die "self" wat nie die identifikasie met die "ander" ken nie, is ongevoelig vir die pyn, angs en lyding van die "ander". Dit is geneig om hom te beperk tot sy eie wêreld, of dit dreig om in die geringste provokasie te dreig en gewelddadige gedrag te veroorsaak, of om nie in die losbandigheid af te wyk nie.
Ek sou waag om te sê dat hierdie mentaliteit die nes van die fanatiese ideologieë, soos fascisme en bolsjewisme, wat deur die twintigste eeu geskrap het, verskaf het. Ons het onlangs die geboorte van die virtuele realiteit gesien, wat ek ook die ander kan verberg. In die lig hiervan is dit duidelik dat niemand van ons 'n blote toeskouer kan wees of die probleemgedrag van kinders as iemand anders se verantwoordelikheid beskou nie.
Binne-dialoog: 'n Voorvereiste vir eksterne dialoog
In die loop van 'n gesprek het die vredeskollege Johan Galtung vir my gesê dat die voorvereiste vir 'n "buitenste dialoog" 'n "innerlike dialoog is." As die begrip "ander" afwesig is van "self", kan ware dialoog nie plaasvind nie .
Uitruilings tussen twee individue wat beide 'n ander as 'n gebrek aan 'n ander gevoel het, blyk 'n dialoog te wees, maar is eintlik net die handel van eensydige stellings. Kommunikasie onvermydelik versuim. Die meeste ontsteltenis in hierdie soort semantiese ruimte - dadelik vol en leeg - is dat woorde hul resonansie verloor en uiteindelik verstik en verval. Die ondergang van woorde beteken natuurlik die ondergang van 'n noodsaaklike aspek van ons mensdom - die vermoë om taal wat ons die naam Homo loquens (praatman) verdien het.
Die werklikheid kan slegs geopenbaar word deur middel van ware dialoog, waar "self" en "ander" die noue perke van ego oorskry en ten volle interaksie het. Hierdie inklusiewe gevoel van die werklikheid verklaar 'n menslike spiritualiteit wat oorvloedig is in vitaliteit en empatie.
In 'n lesing wat ek aan die Harvard-universiteit in 1991 gegee het, het ek gesê dat die tye 'n etos van "sagte krag" vereis. Ek het voorgestel dat 'n innerlike gemotiveerde spiritualiteit die essensie van sagte krag vorm en dat dit die gevolg is van innerlike gerigte prosesse. Dit word duidelik wanneer die siel gesukkel het deur fases van lyding, konflik, ambivalensie, volwasse beraadslaging en uiteindelik resolusie.
Dit is slegs in die brandende oond van intense, siel-baring-uitruilings - die onophoudelike en wedersyds ondersteunende prosesse van innerlike en uiterste dialoog tussen 'n mens se self en 'n diep geïndividualiseerde "ander" - dat ons wesens getemper en verfyn word. Eers dan kan ons begin om die realiteit van lewe te verstaan ​​en ten volle te bevestig. Eers dan kan ons die glans van 'n universele spiritualiteit voortbring wat die hele mensdom omhels.
Soka Education: 'n Boeddhistiese visie vir onderwysers, studente en ouers
deur Soka Gakkai.
Vanuit 'n Japannese woord wat 'om waarde te skep' beteken, bied hierdie boek 'n vars geestelike perspektief om die uiteindelike doel van opvoeding te bevraagteken. Deur die Amerikaanse pragmatisme met die Boeddhistiese filosofie te meng, is die doel van Soka-onderwys die leerder se lewensvreugde. Eerder as om praktiese klaskamertegnieke aan te bied, spreek hierdie boek die emosionele hart van sowel die onderwyser as die student. Met insette van filosowe en aktiviste uit verskillende kulture bevorder dit die oortuiging dat die ware doel van die onderwys is om 'n vreedsame wêreld te skep en om die individuele karakter van elke student te ontwikkel ten einde die doel te bereik.
Daisaku Ikeda is president van die Soka Gakkai International, een van die belangrikste internasionale boeddhistiese gemeenskappe ter wêreld (12 miljoen lede in 177-lande en -streke. In 1968 het mnr. Ikeda die eerste van baie nonsektariese skole gestig - kleuterskole, elementêre, middel- en hoërskole sowel as Soka Universiteit in Japan - gebaseer op die missie om die lewenslange geluk van die leerder te koester. In Mei 2001 het Soka Universiteit van Amerika, 'n vierjarige liberale kunskollege, sy deure in Aliso Viejo, Kalifornië, oopgemaak. Hy het die VN se vrede ontvang Toekenning in 1983. Mnr. Ikeda is ook die stigter van talle internasionale kulturele instellings, insluitend die kunsmuseum van Tokio Fuji, die Toda Instituut vir Globale Vrede en Beleidnavorsing, die Boston Research Centre vir die 21ste Eeu en die Instituut vir Oosterse Filosofie. is die skrywer van talle boeke, wat in dekades van tale vertaal is, insluitend Die Weg van Jeug en Vir die saak van vrede.