Onderhoud met Thomas Bisson - Artikels - 2021
Thomas N. Bisson is die Henry Charles Lea professor in Middeleeuse geskiedenis (emeritaat) aan die Harvard Universiteit. Sy navorsing fokus op die Middeleeuse Frankryk en Katalonië, en sy boeke sluit inTormented Voices: Power, Crisis, and Humanity in Rural Catalonia, 1140-1200 enDie Middeleeuse kroon van Aragon. Hy is ook bekend vir sy artikel "The Feudal Revolution", wat in Verlede en hede (No.142) in 1994.
Sy nuutste boek isDie krisis van die twaalfde eeu: mag, heerskappy en die oorsprong van die Europese regering. Ons kon professor Bisson per e-pos raadpleeg:
1. Die eerste ding wat my aandag aan hierdie boek getrek het, was die titel: Die krisis van die twaalfde eeu. Baie medievalists sou hierdie eeu uit boeke soos Charles Homer Haskins se Die Renaissance van die Twaalfde Eeu. Het u besluit oor die spesifieke titel as 'n manier om u argumente teenoor die idees wat die 12de eeu in 'n positiewe raamwerk beskou, naas mekaar te plaas?
Ja. Ek het (teen 1985) geglo dat Haskins se bewonderenswaardige boek (en die titel daarvan) net soveel verduister het as wat dit verlig het. Maar terwyl ek meer as een keer skryf, wil my boek verder uitbrei en nie ongedaan maak nie (non tollit sed perfecit).
2. Die boek ondersoek hoe die regering in die Middeleeuse Europa ontstaan, ongeveer tussen 1050 en 1225. Wat het u in hierdie onderwerp laat belangstel en hoe het die argumente in hierdie boek ontwikkel?
Die krisis van die twaalfde eeu… Ontstaan ​​as 'n kernkursus in Harvard College (1987-88). Die doel van die kursus was om Middeleeuse geskiedenis aan voorgraadse studente bekend te stel, veral diegene wat op ander terreine as die geskiedenis konsentreer. Dit was sinvol om my spesialisbelang in Europese samelewings en instellings te projekteer om sodoende 'n groot probleem in historiese interpretasie te openbaar: wat (as enigiets) feodalisme (of heerskappy) het met die regering te doen gehad? Ek het gedink (en gedink) dat enige opgeleide persoon iets oor hierdie terme en hierdie vraag moet weet.
Die probleem het my na die twaalfde eeu gelei, nie soseer weens Haskins nie, as gevolg van die nuwer werke van R. W. Southern en Georges Duby. En bowenal omdat my leeswerk in die bronne van die post-Karolingiese Europa my (saam met ander) nie net gewys het hoe onvoldoende die konsep van 'feodalisme' was nie, maar ook hoe diep die problematiek van 'regering' was. My kursus het in die twaalfde eeu 'n laboratorium vir 'mag' geword, wat my tot die gevolgtrekking gebring het dat die normatiewe vorm van mag in daardie tyd nie regering was nie (wat nog te sê feodalisme!), Maar heerskappy. En omdat die konsepte van amp, aanspreeklikheid en bekwaamheid moeilik gevind kon word, oral in Europa, voor ongeveer 1150, het hulle voorkoms begin lyk soos die oorsprong (of herlewing) van die regering wat lankal opgehou het om te bestaan. En deur dit van vooraf eerder as van agter af te beskou, het ek probeer om die verdere konseptuele vraagstuk van historiese oorsprong te bevraagteken. Wat die kursus en boek bereik het, was 'n laat twaalfde eeu (1180-1230) waarin die heerskappy nogal so massief is as ooit, maar tog die regering in sy midde begin ly. (Let daarop dat, hoewel ek met mag 1050 tot 1225 te doen kry, die regering eers na 1160 gevind word.)
3. Een term wat my bygevoeg het tydens die lees van hierdie boek, was 'slegte heerskappy'. Hoe sou u verduidelik wat dit beteken om 'n slegte heer in die 12de eeu te wees?
'Slegte heerskappy' is 'n goeie vraag. Georges Duby het my laat in sy loopbaan gemaan om nie daaroor te praat nie. Hy was willens en wetens in ooreenstemming met 'n paar jonger geskiedkundiges wat geglo het dat dit 'n misleidende en neigingsvolle gebruik deur selfdienende kerkmanne was, wat strategiese woorde gemaak het vir onbetroubare bewyse. Maar my navorsing oor baie jare dui daarop dat hierdie kritiek 'n ware historiese waarheid mis: dat baie mense van ongeveer 1050 tot ongeveer 1150 geglo het dat sommige here goddeloos was. Hul veelvoudige getuienisse het berugte individue dikwels gestigmatiseer. Ek vra net hoekom dit so was. Ons vermoed miskien dat sommige van hierdie bewyse redelikerwys is, maar baie daarvan kan nie verklaar word nie. 'Slegte heerskappy' is 'n Middeleeuse konsep, nie my eie nie.
4. Die resensies wat reeds oor hierdie boek uitgekom het, voorspel dat hierdie boek een sal wees wat baie bespreking en debat gaan bevorder (asook aanbevelings dat dit op elke boek van die Middeleeuse geleerdes moet wees). Watter moontlikhede vir navorsing en ondersoek sou u aan u kollegas en studente voorstel as u die idees wil nastreef oor die rol van mag, heerskappy en regering in die Middeleeuse samelewing?
U het gelyk met die resensies tot op hede. Hulle stel dit inderdaad voor Krisis sal debat wek. Ek is nie verbaas nie, en (ek erken) nie bekommerd nie. Hierdie resensies is gerig aan algemene lesers; geen resensies, volgens my wete, kies of het u ruimte om al die vrae wat ek voorsien te hanteer nie. (1) Was daar 'n 'krisis' in die twaalfde eeu? My argument is dat spanning en probleme wat 'krisisse' genoem kan word, na ongeveer 1060 vererger en vermenigvuldig is: in dinastiese opeenvolgings, in die kerk, in die mislukking van groot here om groeiende domeine te bestuur sonder bestuursaanspreeklikheid; miskien bowenal in die strewe na 'n militante mindere aristokrasie vir dinastiese heerskappy en adel. Hulle mislukking was voorvereiste vir die inplanting van koninklike regerings. (2) Heerskappy anders as die regering. Op verskillende plekke laat ek toe dat hierdie terme geïdentifiseer word, 'n punt wat niemand sekerlik sal benoud maak nie, hoewel dit nie-middeleeue kan verbaas. Maar terwyl tydgenote geen onderskeid getref het nie, moet ons dit meer en meer doen as ons historiese veranderinge in die twaalfde eeu wil verstaan. (3) Ek pleit vir 'n heersende tekort aan regering en politieke gedrag. Daar sal 'n verdedigende reaksie hierteen wees, want feitlik alle historici gebruik hierdie terme met verwysing na die twaalfde eeu. Maar niemand kan twyfel dat moderne terme min of meer hierdie terme bevat nie. Slegs deur daarsonder te doen, kan ons agterkom hoe mag in die latere twaalfde eeu verander het. (4) Die opkoms van aanspreeklikheid en amp. My boek bied 'n nuwe vertelling hieroor. Hierdie konsepte lyk volgens my volgens elke definisie noodsaaklik. (5) Krag as teorie. Een (van ses) beoordelaars vind die boek tot dusver baie minder as teoreties ingelig. Dit kan wel so wees, maar dit kan wel bespreek word. Daar is baie van Max Weber, soms eksplisiet, in my argument. Boonop werk die hele boek, hoe intuïtief ook al, vanaf die 'taalkundige wending'. Dit is gebaseer op 'n kritiek op 'regering' en 'politiek' in die gebruik van moderne historici. Die bronne praat net van mag en heerskappy. Ander punte sal bevraagteken word, insluitend (6) geweld. Hoe sleg was dit net? Ek bly glo, soos in 1994 (Past & Present nr. 142), dat die vermeerdering van kastele en ridders 'n kwasi-revolusionêre verskynsel was wat tot in die 1140's gestrek het; maar, soos altyd tevore, praat ek van 'feodale rewolusie' slegs in omgekeerde komma's. Dit is nie net 'n interpretatiewe metafoor nie. Dit moet nie verwar word met mutasie féodale nie.
Van hierdie argumente sal "krisis" sekerlik bevraagteken word. Dit is 'n grotendeels moderne konsep, ek stel die saak daarvoor, maar dit sal vir die leser self wees om te besluit. Heerskappy sal minder omstrede wees, want die bewyse daarvan is massief. Die kritici wat feodalisme afgebreek het, sal, hoop ek, wonder waarom hulle die heerskappy vergeet het. My dringende kritiek op 'regering' en 'politiek' is absoluut gegrond in die bronne.
Een resensent (tot op hede) het opgemerk dat hierdie boek, soos my Gepynigde stemme (1998), is gerig op deernisvolle geskiedenis. Bowenal het ek my probeer indink hoe mag ervaar word. Of regerings die vertroue verdien wat onderdruktes van hulle mag verwag, blyk 'n vraag buite my boek te wees.
Ons bedank professor Bisson vir die beantwoording van ons vrae.
Kyk die video: CCC Summit 2018 - Thomas Bitter Seminar (Junie 2021).
Venesië - struikelblok vir die kruistogte?
Van "Manifying" tot "Pegasizing": Ramon Llull's Theory of Definition Between Arabic and Modern Logic