Het mense of klimaat die Megafauna doodgemaak? - Nuus oor klimaatsimpak | Klimaatsimpaknuus
Het mense of klimaat die Megafauna doodgemaak?
Geskryf deur Frédérik Saltré et al
Toe varswater opgedroog het, het baie megafauna-soorte ook gedoen. Sentrum van uitnemendheid vir Australiese biodiversiteit en erfenis, skrywer met dien verstande
Die aarde is nou in die greep van sy sesde "massa-uitsterwingsgebeurtenis", en dit is hoofsaaklik ons skuld. Maar die moderne era is beslis nie die eerste keer dat mense betrek word by die uitwissing van 'n wye verskeidenheid spesies nie.
Trouens, baie van die wêreld se grootste diere het ongeveer 60,000 XNUMX jaar gelede vir ewig verdwyn. Hierdie "megafauna"Is die eerste keer verlore in Sahul, die superkontinent wat deur Australië en Nieu-Guinea tydens periodes van lae seevlak gevorm is.
Die oorsake van hierdie uitwissings word al dekades lank bespreek. Moontlike skuldiges sluit in klimaatverandering, jag of habitatwysiging deur die voorvaders van die inheemse mense, Of 'n kombinasie van die twee.
Die belangrikste manier om hierdie vraag te ondersoek, is om tydlyne van belangrike gebeure op te stel: wanneer spesies uitsterf, wanneer mense daar aankom en wanneer die klimaat verander. Hierdie benadering berus op die gebruik gedateerde fossiele van uitgestorwe spesies om te skat wanneer hulle uitgesterf het, en argeologiese bewyse te bepaal toe mense opdaag.
12 maniere om 'n denier vir klimaatsverandering te hanteer - die BBQ-gids
Deur hierdie tydlyne te vergelyk, kan ons die waarskynlike vensters van samelewing tussen megafauna en mense aflei.
Ons kan hierdie venster van saambestaan ​​ook vergelyk met langtermynmodelle van klimaatvariasie om te sien of die uitwissings saamgeval het met of kort daarna skielike klimaatsverskuiwings gevolg het.
Een probleem met hierdie benadering is die skaarsheid aan betroubare data as gevolg van die uiterste skaarsheid van 'n dooie dier wat gefossileer word, en die lae waarskynlikheid dat argeologiese bewyse in Australië se moeilike omstandighede bewaar kan word.
Dit beteken dat baie studies beperk is tot die maak van gevolgtrekkings oor die dryfvere van uitwissing op die skaal van enkele paleontologiese terreine of spesifieke argeologiese terreine.
Alternatiewelik kan tydlyne saamgestel word deur bewyse oor groot ruimtelike skale, soos oor die land, in te sluit die hele vasteland van Australië.
Die klimaatgesprekke in Madrid het skouspelagtig misluk. Hier is wat neergedaal het
Ongelukkig verontagsaam hierdie 'klomp' van die beskikbare bewyse op baie verskillende terreine die variasie in die relatiewe bydrae van verskillende uitwissingsdrywers oor die landskap.
Kartering van uitwissing
In ons navorsing gepubliseer in Nature Communications, het ons gevorderde wiskundige instrumente ontwikkel om die streekspatrone van die tydsberekening van megafauna-verdwynings en die koms van Aboriginal-voorouers in die suidooste van Australië te karteer.
Op grond van hierdie nuwe kaarte kan ons nou uitvind waar mense en megafauna saam bestaan, en waar nie.
Gebiede van saambestaan ​​en nie-saambestaan ​​tussen mense en megafauna. F. Saltré
Dit blyk dat mense gedurende ongeveer 80% van die suidoostelike Sahul tot 15,000 XNUMX jaar saam met die megafauna bestaan ​​het, afhangende van die betrokke streek.
In ander streke soos Tasmanië was daar nie so 'n saambestaan ​​nie. Dit sluit mense uit as 'n waarskynlike drywer van megafauna-uitwissing in daardie gebiede.
Daarna het ons hierdie vensters van saambestaan ​​en nie-saambestaan ​​in elke deel van die landskap in lyn gebring met verskeie omgewingsmaatreëls wat afgelei is van klimaatsimulasies gedurende die afgelope 120,000 XNUMX jaar. Dit het ons 'n idee gegee oor watter faktore die tydsberekening van megafauna-uitwissing in elke deel van die landskap die beste verklaar.
Ondanks 'n groot uitwerking op die uitwissing in gebiede waar megafauna en mense nie saam bestaan ​​nie, was daar glad niks wat die tydsberekening van megafauna-uitwissings op plekke waar megafauna en mense saam bestaan ​​verklaar nie.
Hierdie verrassende resultaat dui daarop dat ons iets belangriks in ons ontledings gemis het.
Die grootste fout in ons benadering was om elke ligging onafhanklik van sy omgewing te ontleed. Ons aanvanklike model het nie rekening gehou met die feit dat 'n uitwissing op een plek 'n uitwissing op 'n ander plek in die omgewing kan beïnvloed nie.
Nadat ons ons model verander het om hierdie effekte op te neem, het die werklike prentjie uiteindelik ontstaan. Ons het gevind dat megafauna-uitwissings in gebiede as dit saam met mense bestaan, waarskynlik veroorsaak is deur 'n kombinasie van menslike druk en toegang tot water.
In die ander 20% van die landskap, waar mense en megafauna nie saam bestaan ​​nie, het ons gevind dat uitwissings waarskynlik plaasgevind het as gevolg van 'n gebrek aan plante, aangedryf deur toenemend droë toestande. Dit het baie plantvretende megafauna-spesies tot uitwissing gedoem.
Relatiewe belang (in%) van veranderlikes wat die tydsberekening (eerste ry) en die rigtinggradiënt (tweede ry) van megafauna-uitsterwing die beste beskryf in gebiede van nie-saambestaan ​​(eerste kolom) en naasbestaan ​​(tweede kolom) van mense en megafauna. F. Saltré
Ruimte is die sleutel
Dit is die eerste bewys dat tienduisende jare gelede die kombinasie van mense en klimaatsverandering spesies al meer geneig maak om te verdwyn. Hierdie patroon was egter onsigbaar as ons die onderlinge verbondenheid van die verskillende betrokke streke ignoreer.
Dit is miskien net die begin wat ons nodig het vir 'n nuwe, meer genuanseerde behandeling van omgewingsverandering in die diep verlede in ander streke van die wêreld.
Nog belangriker, ons resultate versterk wetenskaplikes se sterk waarskuwing oor die onmiddellike toekoms van ons planeet se plante en natuurlewe. Gegewe die stygende menslike druk op die natuurlike wêreld, tesame met 'n ongekende tempo van aardverwarming, word moderne spesies met soortgelyke verwoesting gekonfronteer.
Frédérik Saltré, navorsingsgenoot in ekologie en mede-ondersoeker van die LNR-sentrum vir uitnemendheid vir Australiese biodiversiteit en erfenis, Flinders Universiteit; Corey JA Bradshaw, Matthew Flinders Fellow in Global Ecology and Models Theme Leader vir die ARC Centre of Excellence for Australian Biodiversity and Heritage, Flinders Universiteit, en Katharina J. Peters, nadoktorale genoot, Flinders Universiteit