Afgesien van laasgenoemde aspek is daar 'n verdere belangrike verskil tussen hierdie twee tipes huise. Dit hou verband met die feit dat Christen ouers wat 'n kompulsiewe behoefte het om hul kinders te beheer, 'n bron tot hul beskikking het wat nie die geval is in die alkoholiese huise nie. Hulle beroep naamlik hulself dikwels op God en op die Woord in hul persoonlike pogings om beheer uit te oefen. Uitsprake soos die volgende sou dan algemeen kon voorkom: 'Wat sou Jesus se as Hy sien dat jy dit doen?" Dit is baie duidelik bedoel om skuld en skaamte by die kind te wek ten einde te voldoen aan die ouers se wense. Dit kan egter 'n platform skep vir heelwat probleme later. Een uitvloeisel sou kon wees 'n Christelike weergawe van 'n disfunksionele huis wat dan negatiewe oorlewingspatrone by die kinders vestig asook die vestiging van 'n basis om uiteindelik ACE's te wees - persone wat opgegroei het in Christelike huise waar die werklike betekenis van Christendom, God en die lewe self verdraai is. Die volwasse lewe vir sulke ACE's impliseer dikwels emosionele en geestelike konflik, depressie, angs, selfmoord gedagtes asook 'n onsekerheid betreffende die werklike oorsprong van hierdie ongemak in hul binneste. Wanneer sulke volwassenes dan later ook self ouers is, is die risiko baie groot dat hulle dieselfde vrees-gebaseerde benadering sal volg waar Christelike reëls op 'n rigiede wyse toegepas word op persoonlike ontwikkeling (Sloat 1990:16).