PressReader - Beeld: 2017-08-01 - ‘Geen klink­kla­re ant­woor­de’
Ger­da Tal­jaard se jong­ste roman, Die laks­man se dog­ter, is soos ’n weg­hol spook­trein en so don­ker soos 90%­ka­kao­Lindt­sjo­ko­la­de. De­bo­rah S­tein­mair het met haar ge­sels.
Sy lyk soos ’n si­geu­ne­rin: K­leur­vol, mis­te­ri­eus, ver­strooid en la­ko­nies, en het ’n don­ker hu­mor­sin. Haar skryf­werk het nog al­tyd na pik­don­ker ge­neig: twee ro­mans, Kel­der en ’n En­gel in die hoen­der­hok en’ n bun­del kort­ver­ha­le, Maan­siek. Sy was’ n by­drae rin ve­le kort­ver­haal bun­dels. Sy is as a­ka­de­mi­kus aan U­ni­sa ver­bon­de.
Die laks­man se dog­ter is huis­hou­de­li­ke noir, so don­ker soos 90%-ka­kao-Lindt­sjo­ko­la­de, soos Nick Ca­ve se bal­la­des. Dis ’n na­el­byt-siel­kun­di­ge ril­ler wat om­stre­de te­mas–soos dwelm­ver­sla­wing, die dood­straf, ge­na­de­dood, af­knou­e­ry, self dood, be­kruip i ng deur die me­dia–vrees­loos ta­kel. Dis soos’ n pret­park weg­hol spook trein­wa tin’ n ver­la­te myn­skag ge­raam­tes op­jaag.
“Toe kom ek ag­ter dat ge­wel­dig baie van ons vrien­de en ken­nis­se se kin­ders ver­slaaf is en let­ter­lik op straat bly. En nie­mand praat eint­lik daar­oor nie. Ein­de­lik het ’n vrien­din o­pen­lik met my daar­oor ge­praat. Ek het haar ge­vra of ek die ge­ge­we kan ge­bruik, maar nie nood­wen­dig die ka­rak­ters nie. By­voor­beeld die feit dat haar hu­we­lik dit nie kon hou nie. ’n Mens won­der: Wat doen so iets aan ’n hu­we­lik, aan ver­hou­dings, hoe han­teer jy so iets?”
Sy re­ken men­se ver­wag een­vou­dig dat ’n ma of ou­ers on­mid­del­lik van hul ba­bas gaan hou. Wan­neer dit nie ge­beur nie, is dit so ’n groot skan­de dat nie­mand daar­oor wil praat nie. “Ek het hier en daar al ’n vrien­din ge­had wat vir my ge­sê het dit het haar let­ter­lik drie maan­de ge­neem om vat te kry aan haar kind,” ver­tel sy.
Haar guns­te­ling skry­wer sis Ju­lia Leigh, Mar­ga­ret At­wood, Hi­la­ry Man­tel, Ma­ri­lyn­ne Ro­bin­son en Ian M­cE­wan. “Dan die ou­er A­fri­kaan­se skry­wers soos An­na M. Louw, Hen­ri­ët­te Gro­vé, Wil­ma S­toc­ken­ström en Pe­tra M­ül­ler.”