Geskryf deur Mark Maslin, University College London
Daar is baie kompleks redes waarom mense besluit om nie die wetenskap van klimaatsverandering te aanvaar. Die twyfelaars wissel van die sameswering teoretikus om die skepties wetenskaplike, of uit die betaal lobbyist die raving kranksinnige.
Klimaat wetenskaplikes, myself ingesluit, en ander akademici het probeer om hierdie onwilligheid te verstaan. Ons wonder waarom so baie mense nie 'n skynbare reguit besoedelingprobleem kan aanvaar nie. En ons sukkel om te sien hoekom klimaatsverandering debatte sulke vitriol geïnspireer het.
Hierdie vrae is belangrik. In 'n wêreld toenemend oorheers deur wetenskap en tegnologie, is dit noodsaaklik om te verstaan ​​waarom mense aanvaar sekere tipes wetenskap, maar ander nie.
In kort, dit lyk wanneer dit kom by klimaatsverandering, dit gaan nie oor die wetenskap, maar alles oor die politiek.
Risikobesigheid: Aanvaar dat mense rasioneel en logies is
Terug in die laat 1980s en vroeë 1990s verskillende standpunte oor die klimaat wetenskap is neer te sit oor hoe mense beskou die natuur: was dit benigne of kwaadwillig? In 1995 voorste risiko kenner John Adams voorgestel Daar was vier mites van die natuur, wat hy voorgestel as 'n bal op verskillende gevormde landskap.
Hoe stabiel sal die Aardbal in elke staat wees? John Adams
Die natuur is goedaardig en vergewe van enige beledigings wat die mensdom daardeur kan aanwend en dit hoef nie bestuur te word nie.
Natuur-efemere. Die natuur is broos, onseker en onvergewensgesind en omgewingsbestuur moet die natuur van mense beskerm.
Natuur perverse / verdraagsaam. Binne die perke kan die natuur daarop berus om voorspelbaar te gedra en regulering is nodig om groot oortollige te voorkom.
Natuur wispelturig. Die natuur is onvoorspelbaar en daar is geen sprake van bestuur nie.
Verskillende persoonlikheidstipes kan ooreenstem met hierdie verskillende sienings en lewer baie verskillende menings oor die omgewing. Klimaatsverandering-deniers sou na nommer een, Greenpeace nommer twee, oorskakel, terwyl die meeste wetenskaplikes nommer drie sou wees. Hierdie sienings word beïnvloed deur 'n individu se eie geloofstelsel, persoonlike agenda (óf finansieel of politiek), of wat ook al wenslik was om destyds te glo.
Maar dit werk op risiko persepsie is geïgnoreer deur die hoofstroom wetenskap, omdat die wetenskap tot dusver bedryf op wat genoem word die kennis tekort model. Dit dui daarop dat mense nie die wetenskap aanvaar nie omdat daar nie genoeg bewyse is nie; daarom moet meer versamel word.
Wetenskaplikes werk presies op hierdie manier, en hulle aanvaar verkeerd, die res van die wêreld is ewe rasioneel en logies. Dit verklaar hoekom oor die afgelope 35 jaar 'n groot hoeveelheid werk gegaan het om klimaatsverandering te ondersoek - alhoewel, ten spyte van baie duisende bladsye van die IPCC-verslae, die gewig van bewyse argument blyk nie te werk met almal nie.
Geen begrip van wetenskap?
Aanvanklik was die mislukking van die kennis tekortmodel geblameer op die feit dat mense eenvoudig nie die wetenskap verstaan ​​het nie, miskien weens 'n gebrek aan onderwys. Dit is vererger aangesien wetenskaplikes van die laat 1990's na vore getrek word in besprekings oor die vraag of mense geglo het of nie in klimaatsverandering geglo het nie. Die gebruik van die woord 'geloof' is hier belangrik, aangesien dit 'n direkte sprong was van die Amerikaanse-geleide argument tussen die wetenskap van evolusie en die geloof in die skepping.
Maar ons weet dat die wetenskap is nie 'n geloof stelsel. Jy kan nie besluit wat jy glo in penisillien of die beginsels van die vlug terwyl hulle op dieselfde tyd nie glo mense ontwikkel van ape of dat kweekhuisgasse kan klimaatsverandering veroorsaak. Dit is omdat die wetenskap is 'n kenner-trust-gebaseerde stelsel wat ondersteun word deur rasionele metode wat vorentoe beweeg met behulp van gedetailleerde waarneming en eksperimentering om voortdurend te toets idees en teorieë. Dit maak ons ​​nie voorsien gerieflike ja / nee antwoorde op komplekse wetenskaplike vrae egter veel die media uitbeelding van wetenskaplike bewyse wil die algemene publiek te "glo 'dit is waar.
Dit gaan oor die politiek
Maar baie wat klimaatsverandering ontken, is 'n probleem wat uiters intelligent, welsprekend en rasioneel is. Hulle sou nie die debat as een oor geloof sien nie en hulle sou hulself sien bo die invloed van die media. Dus, as die gebrek aan aanvaarding van die wetenskap van klimaatsverandering nie weens 'n gebrek aan kennis, of as gevolg van 'n misverstand van die wetenskap, wat veroorsaak word nie?
Onlangse werk het weer gefokus op die begrip van mense se persepsies en hoe hulle gedeel word, en as klimaat ontkenningsgesag George Marshall dui daarop hierdie idees kan op 'n lewe van hul eie te neem, sodat die individu agter. Kollegas by Yale Universiteit ontwikkel dit verder deur die gebruik van die menings van die natuur wat hierbo getoon word om verskillende groepe mense en hul standpunte oor klimaatsverandering te definieer. Hulle het bevind dat politieke sienings is die belangrikste voorspeller van die aanvaarding van klimaatsverandering as 'n werklike verskynsel.
Republikeine is veel meer geneig om twyfelagtig of ontslag te gee teen klimaatsverandering. Yale / Aardverwarming se Ses-Amerika
Dit is omdat klimaatsverandering die Anglo-Amerikaanse neoliberale siening uitdaag, wat deur hoofstroom-ekonome en politici so lief gehou word. Klimaatsverandering is 'n massiewe besoedelingskwessie wat aantoon dat die markte misluk het en dit vereis dat regerings gesamentlik optree om nywerheid en besigheid te reguleer.
In skrille kontras handel neoliberalisme oor vrye markte, minimale staatsinmenging, sterk eiendomsreg en individualisme. Dit beoog ook om 'n markgebaseerde oplossing te bied deur middel van 'druppel' sodat almal ryker kan word. Maar berekeninge stel voor dat die inkomste van die armste mense in die wêreld tot net $ 1.25 per dag minstens 'n 15-tyd benodig. verhoog in globale BBP. Dit beteken groot toenames in verbruik, hulpbronverbruik en natuurlik koolstofvrystellings.
So in baie gevalle het die bespreking van die wetenskap van klimaatsverandering niks te doen met die wetenskap nie en gaan dit oor die politieke sienings van die beswaarmakers. Baie beskou klimaatsverandering as 'n uitdaging vir die baie teorieë wat wêreldwye ekonomie oorheers het vir die laaste 35-jare, en die lewenstyl wat dit in ontwikkelde Anglo-Europese lande verskaf het. Daarom is dit 'n wonder dat baie mense verkies om die ontkenning van klimaatsverandering te verkies om die vooruitsig te stel om 'n nuwe politieke (en sosio-ekonomiese) stelsel te bou, wat kollektiewe optrede en groter gelykheid moontlik maak?
Ek is deeglik bewus van die misbruik Ek sal ontvang as gevolg van hierdie artikel. Maar dit is noodsaaklik vir mense, insluitend wetenskaplikes, om te erken dat dit die politiek en nie die wetenskap wat dryf baie mense om klimaatsverandering te ontken. Dit beteken egter dat geen hoeveelheid bespreek die "gewig van wetenskaplike bewyse" vir klimaatsverandering sal ooit die siening van diegene wat polities of ideologies gemotiveerd is, verander. Daarom is ek baie jammer, maar ek sal nie reageer op kommentaar wat aangaande die wetenskap van klimaatsverandering geplaas word nie, maar ek is bly om in gesprek te tree oor die motivering van ontkenning.
Mark Maslin FRGS, FRSA is 'n professor in klimatologie aan die Universiteitskollege Londen. Mark is 'n toonaangewende wetenskaplike met besondere kundigheid in die wêreldwye en plaaslike klimaatsverandering in die verlede en het gepubliseer oor 115-vraestelle in tydskrifte soos Wetenskap, Natuur en Geologie. Sy areas van wetenskaplike kundigheid sluit in oorsake van die verlede en toekomstige globale klimaatsverandering en die gevolge daarvan vir die globale koolstofsiklus, biodiversiteit, reënwoude en menslike evolusie. Hy werk ook aan die monitering van grondkoolsink met behulp van afstandswaarneming en ekologiese modelle en internasionale en nasionale klimaatsverandering.
Dink nie eens daaroor nie: Hoekom is ons brein verbind om klimaatsverandering te ignoreer
deur George Marshall.
Moenie eers daaraan dink nie gaan oor klimaatsverandering en oor die eienskappe wat ons mens maak en hoe ons kan groei namate ons die grootste uitdaging hanteer wat ons ooit ervaar het. Met skouspelagtige stories en jare van sy eie navorsing, beweer die skrywer dat die antwoorde nie lê in die dinge wat ons anders maak en ons van mekaar skei nie, maar eerder in wat ons almal deel: hoe ons menslike brein bedraad is - ons evolusionêre oorsprong, ons persepsies van dreigemente, ons kognitiewe blindpunte, ons liefde vir vertelling, ons vrees vir die dood en ons diepste instink om ons familie en stam te verdedig. Sodra ons verstaan ​​wat opgewonde, bedreig en motiveer, kan ons klimaatsverandering heroorweeg en heroorweeg, want dit is nie 'n onmoontlike probleem nie. Inteendeel, dit is een wat ons kan stop as ons dit ons gemeenskaplike doel en gemeenskaplike grond kan maak. Stilte en onvermoë is die mees oortuigende van vertellings, dus ons moet die storie verander.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Politieke > Hoekom sal ek politiek praat met die denkers van die klimaatverandering, maar nie wetenskap nie