Hier leen ’n mens jou ore van vroegdag tot laatnag uit aan die skrywers en digters en akteurs; luister jy soms lugtig, soms met oorgawe, na die magdom verskillende tongvalle en menings.
Dan vang ek myself op soek na stilte in die gedrang; wil ek eerder seker maak ek spring die dood deur woorde vry, en sluip na ’n verste buitewyk om tot verhaal te kom.
Dis dieselfde storie elke keer as ek ná hoeveel maande se uitsien om weer in ’n stad te kom, kort voor lank ’n U-draai wil maak terug na waar my piepklein dorp soos ’n bosluis aan die bergrug klou.
Basta met jou, preek ek vir die spieël met die verstarde oë. ’n Mens kan darem wraggies nie so verskrik wees deur die gebrek aan uitsigte en einders nie.
Gaan ek op ’n padreis en oornag in gesellige gastehuise, tuur ek tot laatnag deur ’n venster in die rigting waar ek vandaan kom.
Staan ek op ’n strand en kyk na die deining van die see, is daar iewers agter my ooglede ’n herinnering aan die roerloosheid wat ’n mens slegs in ’n woestyn kry.
Tja, ek hét al deur Eckhart Tolle se Power of Now gewerk. Dit is ’n boek vol wyshede, maar tot my skaamte moet ek erken daardie nóú glip meestal deur my vingers soos ’n onpenbare droom, ’n wysie met drie of wat note wat vanuit ’n huis opklink waar jy vinnig verbystap, of die druppende roep van ’n swartkopwielewaal wat onsigbaar bly.
In ’n stil hoek op die Woordfees-terrein gaan soek ek iets daarvan in die kinders se stemme op ons afgespreekte beltye.