Luister Na Hierdie Dagstukkie Glossalalie
1 Korintiërs 14:1-25
Ek sit in die dokter se spreekkamer, druk besig met my eie gedagtes. Die spreekkamer is vol, en ek sien sommer, dit gaan vanoggend 'n lááng wag wees! 'n Mamma kom in met haar seuntjie. Hy sien die kas speelgoed in die hoek en kies reguit koers daarheen. Ek wonder watter soort speelding hy daar gaan kies. Die mannetjie gryp hier, los daar en dan trek hy uit die dieptes van die kas 'n ding uit wat my hare laat regop staan. Wie sou so onnosel wees om 'n blokfluit tussen die speelgoed in 'n dokter's spreekkamer, daar waar stilte so nodig is, te gaan ingooi?
Die mannetjie se gesig straal. Hy trek sy longe vol lug en blaas met alle mag. Een ou omie wat aan die slaap geraak het val so ampertjies van sy stoel af. 'n Aaklige skree-fluit op een vals toon vul die vertrek. Dan ontdek hy dat as hy die gaatjies toedruk, hy ander klanke ook kan voortbring. Die "musiek" wat hy maak het geen ritme nie en geen wysie nie, en ek wil my ore toedruk. Maar die mannetjie is in ekstase. Hy is die enigste een in die hele vertrek wat sy uitvoering geniet en verstaan. Genadiglik kom Mamma tot al die teenwoordiges se redding - tot groot ontsteltenis van Junior.
Paulus wy die hele hoofstuk 14 aan glossalalie, oftewel die gebruik van ongewone tale of klanke, en profesie, die gawe om God se boodskap te verkondig. Hy verdeel dit in drie afdelings: In vers 1-25 verduidelik hy dat glossalalie en profesie verstaanbaar moet wees, en dat dit nie net gelowiges nie, maar ook ongelowiges moet kan opbou. In vers 26-37 sê hy dat dit ook ordelik moet geskied. In vers 37-40 vat hy alles saam, en vra dat hierdie dinge nie verbied moet word nie, maar dat daar terselfdertyd ook orde in die erediens moet wees.
Eredienste in daardie jare het totaal anders daar uitgesien as waaraan ons vandag gewoond is, veral in die geordende gereformeerde kerke. Daar was absoluut geen leiding van enige persoon nie. Dit het enige gemeentelid, ongeag sy herkoms of status, die reg gegee om op te staan en 'n bydrae te lewer in die diens. Dit kon 'n woord van wysheid wees, 'n Psalm, openbaring of 'n uitspraak in 'n vreemde taal of klank. Alles was aanvaarbaar.
Ongelukkig het mense met mekaar gekompeteer. Sommige wou die "supersterre" wees en vir hulleself aansien verwerf. Dikwels het mense mekaar verskree. Om 'n ordelike beurt te kry was dikwels 'n onbegonne taak. Daar is baie gepraat, min geluister, en bitter min het aan die einde van die dag sin gemaak. Mense het kwaad vir mekaar huistoe gegaan. Dit was 'n droewige situasie van wanorde.
Paulus se doel was om met hierdie skrywe basies twee dinge te bereik: eerstens om daardie liefde waarvan hy so pas gesing het, en vrede tussen die gelowiges te herstel. En tweedens wou hy probeer orde skep in die erediens.
Die eerste groot doring in die vlees was glossalalie wat so gruwelik misbruik is in die gemeente. Hulle moes baie mooi verstaan wat hierdie gawe werklik is, en hoe dit reg gebruik moet word.
Glossalalie is die uiter van vreemde klanke of tale. Dit is eintlik 'n gebed of lofprysing, 'n kommunikasie met God, en is nie bedoel as 'n verstaanbare kommunikasie met ander mense nie. Dit dien slegs tot opbouing van die persoon wat dit uiter, en nie vir die res van die gemeente nie. Paulus verduidelik dit in 1 Kor. 14:2-4.
'n Klompie jare gelede was ek saam met 'n klomp ander gelowiges van 'n verskeidenheid kerke, toe die persoon wat leiding neem sê: "Kom ons bid saam". Ek was totaal onvoorbereid vir wat sou volg. Rondom my het almal skielik gelyktydig hardop gebid, sommige van hulle in vreemde tale. Vir my as stoere NG man, asook vir 'n hele paar ander mense, was dit totale wanorde. Wat begin het as 'n groot geestelike ervaring, het alles vir my totaal platgeval. Baie van diegene wat daar betrokke was, het net eenvoudig nie weer soortgelyke byeenkomste bygewoon nie. Wat veronderstel was om gelowiges byeen te bring, het gelowiges uitmekaar gejaag.
Paulus gebruik die analogie van 'n fluit wat net 'n warboel van klanke speel (soos die seuntjie in die storie hier bo). Dit maak jou ore seer, maar as daar 'n herkenbare wysie is, is dit 'n totaal ander saak. As die spreek van tale nie gepaardgaan met 'n Gees-geïnspireerde uitleg daarvan nie, dan moet dit liewer tuis bly.
Profesie daarteenoor, is van baie groter betekenis. Dit stig mense en bou die gemeente op. Dit trek gelowiges van uiteenlopende denominasies saam as 'n hegte eenheid.
Is dit dan verkeerd om in tale te praat? Nee! Paulus het dit self ook gedoen (vers 18). Maar as jy dit wil doen,dan moet dit op die regte plek en tyd geskied, sodat niemand daardeur ontstig sal word nie.
Here, gee my asseblief die wysheid om die gawes wat U my gegee het op die regte tyd te gebruik sodat mense daardeur gestig sal word en sodat dit tot U eer sal geskied.