Shetland Sheepdog Dog Breed Information - Rasse
Soos die naam aandui, is die Shetland Sheepdog ('Sheltie') inheems aan die Shetland-eilande, wat in die wilde see tussen Skotland en Noorweë lê. 'N Land van broeiende, dorre skoonheid, Shetland en sy inwoners is lankal prominent in die Europese mitologie.
Dit verklaar waarskynlik die meer fantasievolle verhale oor die herkoms van die Sheltie, soos die idee dat hulle oorspronklik 'feetjiehonde' genoem word, of die idee dat die ras deur prehistoriese Picts ontwikkel is.
In werklikheid het Shetland sy mistige buitewêreldse aura te danke aan die onophoudelike storms wat die Noord-Atlantiese Oseaan oorval. Met bogrond en plantegroei wat voortdurend deur erosie bedreig word, beoefen Shetlanders noodsaaklik ekonomie in alle opsigte.
Die ponies en piepklein beeste en skape wat so noodsaaklik is vir die inwoners van die inwoners, kon vrylik vreet, terwyl die paar gewasse wat verbou is, in ommuurde tuine op die klein 'toons' (uit die Noorse tun vir 'plaas') beskerm is.
Die twee bestaansmiddele het egter dikwels in konflik gekom as die ratse Shetland-diere die klipmure gespring het om te smul aan die sagte spruite wat daarin groei.
Die Amerikaanse Sheltie Today
Koop en registreer u Sheltie
Shelties in ander lande
Teen die middel van die negentiende eeu het die spaarsame eilandbewoners klein rats honde begin teel wat hulle 'toonies' genoem het, om die ponies en skape uit hul kosbare gewasse te hou. Van die honde se afkoms is min bekend.
'N Vroeëre, groter skaaphond van Shetland, verskillende Britse werkende kollies, die Yslandse Yakkie en die kontinentale dwergspansiels, het miskien almal gene bygedra, maar niks is van die geskiedenis van die Shelties opgeteken tot naby die einde van die eeu nie.
Rondom 1890 het Britse honde-liefhebbers bekommerd geraak oor berigte dat die aantal getalle van Toonies afneem. Matrose van walvisvaartuie het glo baie mense weggeneem om as skeepshonde te dien, of as geskenke vir geliefdes tuis, en veranderinge in die ekonomie van die eilande het ander soorte herdershonde belangriker gemaak.
Op hierdie stadium het Skotse en Engelse telers die taak begin doen om die klein eilandhonde te 'bewaar en te suiwer, maar byna onmiddellik het ernstige verskille onder hulle ontstaan. Sommige wou die kenmerke van die honde van die krokodil behou, wat in 'n publikasie van die dag beskryf is as 10-11 ″ lank, met 'n gewig van 6-10 lbs, 'mooi, intelligent en gehard'.
Ander beskou die toonies egter net meer as borrels en het baie verfyning nodig.
Laasgenoemde groep het gepoog om die beste eienskappe van die Toonies te versterk deur dit met klein ruwe Collies te kruis, 'n praktyk wat destyds deur die Kennelklub aanvaar is. Hierdie 'verklaarde kruise' het 'n ietwat groter hond opgelewer wat die Shetland Collie genoem is.
Daaropvolgende pogings om die honde se grootte weer af te bring deur selektiewe kruisings met speelgoedrasse, het gelei tot 'n verlies aan Collie-tipe en is gou verlaat.
Die Kennelklub het die Shetland Collie in 1909 erken, en 'n jaar later is die eerste verteenwoordiger van die nuwe ras by die American Kennel Club geregistreer. In 1914 is die Shetland Collie amptelik herdoop tot die Shetland Sheepdog om besware van Collie-liefhebbers tegemoet te kom.
'N Teelverbod in die Eerste Wêreldoorlog in Brittanje het die vooruitgang van die Sheltie aansienlik teruggedraai, maar nadat dit opgehef is, het Amerikaanse liefhebbers meer Shelties begin invoer, en teen 1929 het daar genoeg Amerikaanse entoesiaste bestaan ​​om die Amerikaanse Shetland Sheepdog Association te stig. Die ASSA sou in 1933 sy eerste spesialiteitsvertoning hou.
Die invoer vanaf Engeland duur voort tot in die vyftigerjare toe Amerikaanse en Britse Shelties van aard begin verskil. Dit kan deels toegeskryf word aan Collie-kruisings in die VSA wat grotendeels ongedokumenteer is (in teenstelling met Engeland se Kennel Club, het die AKC nog altyd kruisteling verbied.)
Dit kan ook spruit uit die feit dat die Engelse standaard lank 'n ideale hoogte vir alle Shelties (14 ″ vir tewe; 14,5 ″ vir honde) verklaar het, terwyl die Amerikaanse standaard geen voorkeur gee aan enige hoogte tussen 13 en 16 duim nie.
(Voor die aanvaarding van die huidige standaard in die vyftigerjare, kan Amerikaanse Sheltie-kampioene tot 18 18 wees). Vandag verskil Shelties uit die twee lande duidelik, en die Verenigde Koninkryk-U.S. invoer is skaars.
Terwyl die aantal Sheltie in die Verenigde State beskeie toegeneem het, het hulle jare lank aansienlik minder bekend gebly as hul neefs van Collie. Teen die einde van die 1970's het die situasie egter omgekeer, en die Shetland Sheepdog verskyn op AKC se lys van die tien gewildste honde in twaalf van die volgende vyftien jaar.
Teen die vroeë negentigerjare het Sheltie se gewildheid egter 'n hoogtepunt bereik, en die registrasienommers het begin daal. In 1992 was Shelties die # 9 AKC-ras met 43 449 individuele registrasies. In 1998 was Shelties op die 15de plek met 27 978 individuele registrasies.
Rok kleur / merke
Tot 'n mate duur die debat oor die kenmerke wat tans sal heers in die VSA voort. Dit het aansienlik meer variasie tot gevolg as wat die AKC-standaard voorstel.
Amerikaanse Shelties kom in verskillende groottes voor. Troeteldiereienaars kan nie te letterlik etikette neem wat vertel hoeveel Sheltie gevoer moet word nie, kaarte wat ideale gewigte vir verskillende rasse bied, of selfs advertensies vir 'Sheltie-grootte' kratte en ander bykomstighede.
Terwyl skou-Shelties tussen 13-16 ″ aan die skouer moet meet, is die oorgrote meerderheid ouer as 14 ″, en is dit vir sommige telers 'n voortdurende uitdaging om hul honde 'in grootte' te hou. Daar is bekend dat troeteldierteltjies 20 ″ of meer het en meer as 40 kg weeg.
Terselfdertyd word petite Shelties van minder as 13 still soms nog gesien. Hierdie diversiteit gee aanleiding tot verwarrende terme. Koerantadvertensies bied gereeld 'speelgoedkollies', 'miniatuurkollies', 'mini-Lassies' of selfs 'speelgoedkollies' aan. Daar bestaan ​​nie sulke rasse nie. 'N Sheltie is 'n Sheltie, ongeag die grootte.
Die hoogte van 'n Sheltie is geen aanduiding van sy gesondheid, gesondheid of temperament nie. Nietemin kan voornemende troeteldier-eienaars wettige bekommernisse hê oor die grootte. U beste hulpbron in hierdie saak is 'n kundige teler.
Beide oormatige (meer as 16 ″) en onder-groot (onder 13 ″) honde kan in dieselfde werpsel verskyn. Dit geld veral wanneer die werpsel geteel word deur 'n oningeligte persoon wat, sonder 'n kennis van genetika, glo dat hulle die grootte kan 'gemiddeld' deur 'n groot Sheltie met 'n kleintjie te paar.
Daarbenewens word verskillende Sheltie-lyne teen verskillende tariewe volwasse, en die grootste pup op ses weke is miskien nie die grootste na ses maande nie. 'N Betroubare teler, wat jare belê het in die bestudering van die ras en hul spesifieke lyn, sal die beste skatting gee van die grootte wat 'n gegewe volwassenheid sal bereik.
Shelties kom in verskillende kleure voor. Alhoewel dit geneties is, is daar net twee Sheltie-kleure - swart en bruin - baie terme word gebruik om die verskillende skakerings van Sheltie te beskryf.
Sabel . Shelties is bruin of bruin, met jasse wat wissel van ligte suurlemoen of gemmer tot mahonie. Die donkerder het gewoonlik swart beskermhare oor die bruin. Dit word " geskakeerde swartwitpense "Of" drievoudige sabels . '
Sommige swartwitpense, beide lig en donker, het 'n rooi gietlaag op hul jasse, vandaar die term ' rooi sabels . " Swartwitpense het gewoonlik wit merke, maar dit kan wissel van baie prominent tot byna nie.
Ongeag die hoeveelheid wit, of die hoeveelheid swart of rooi giet, moet alle bruin Shelties by die AKC geregistreer word as swartwitpense.
Swart . Shelties word by die AKC geregistreer as driekleure as hulle wit en bruin merke het, en soos bi-swartes wanneer dit slegs met wit gemerk is. Wanneer swart Shelties 'n koperwerk op hul jas het, word dit 'roes' genoem.
Roes (wat dikwels vererger word deur blootstelling aan die son) is verkeerd in die skouring, maar beïnvloed geensins die waarde van 'n Sheltie as troeteldier of prestasiehond nie (bv. Iemand wat meeding in behendigheid, gehoorsaamheid, opsporing, oppas, ens.) .
Blou Merle . Shelties is geneties swart honde, waarvan die vachtkleur deur die merling-geen verander is. Dit lyk asof hulle silwer en swart gevlek is, gewoonlik met swart kolle.
Blou merles verskil ook van ander Shelties deurdat dit blou of bruin oë (of een van elk) kan hê, of merle-oë wat bruin en blou lyk. Dit dui nie op 'n visie-tekort nie.
Blou merles word gewoonlik ook met verskillende hoeveelhede wit gemerk, en dit het al dan nie bruinmerke. Diegene sonder bruin merke word genoem Bi-blues .
Daar is twee soorte wit Shelties. Een tipe is die kleurkop wit . 'White factor' bepaal die sogenaamde 'Nederlandse' of 'Ierse' merke van die Sheltie (die wit kraag, slab en manchetten) wat met Lassie geassosieer word, maar wat nie nodig is vir die vertoningsring nie.
Sommige swaar witfaktoriese honde het wit bene en pote, 'n groot wit kraag en heeltemal wit skouers en voorpote. So 'n hond kan soveel wit aan sy lyf hê dat daar net 'n 'saal' of 'n paar kleure oorbly.
Sy kop bevat egter nie meer wit as enige ander Sheltie se mag nie. (Dit is soortgelyk aan wat genoem word parti-kleur in ander rasse). Op die oomblik is die AKC Standard strafbaar vir enige Sheltie-show wat meer as 50% wit is, wat verhoed dat hulle kampioenskappe verdien.
Witkollies met kleurkop word al lank aanvaar in die vertoningsring, en sommige liefhebbers voer aan dat daar nie gediskrimineer moet word met witkopies met kleurkop in die vertoningsring nie. In elk geval is hierdie kleurblank blankes heeltemal normaal.
Hulle neem deel aan nie-AKC-skoue, en AKC heet hulle welkom in gehoorsaamheid, behendigheid en ander AKC-sportsoorte. Wit Shelties met kleurkop is heeltemal geskik as troeteldiere.
Dieselfde kan gewoonlik nie vir die sg 'Dubbele' merels of homosigotiese merles wat kan voortspruit uit merle-merle-broeisels. (Gewoonlik is die ouers albei blues, maar daar is ook skaars swartwitpense.
Sheltie-kleurgenetika is baie ingewikkeld, en niemand moet probeer om te broei sonder om al die moontlikhede deeglik te verstaan ​​nie.) Die 'dubbele merle' het gewoonlik 'n groot hoeveelheid wit op sy kop, sowel as op sy liggaam.
Hierdie honde is dikwels blind, tensy 'n swart kol oor 'n oog verskyn, en kan ook doof wees, tensy 'n swart kol oor 'n oor verskyn. Hulle het gereeld ook hart- en ander probleme en word gewoonlik nie as troeteldiere aanbeveel nie.
Sommige gewetenlose telers adverteer dit te koop as 'seldsame wit Shelties' - 'n gewetenlose gebruik.
Met die uitsondering van die 'dubbele' merle hierbo beskryf, maak Shelties van alle kleure ewe bevredigende metgeselle. Daar is geen verband tussen 'n Sheltie se temperament of opleibaarheid en die rokskleur daarvan nie. Alhoewel die swartwitpense steeds onder die publiek gewild is, verkies baie liefhebbers die blou merle en driekleure
Troeteldier Shelties toon soortgelyke variasie in ander eienskappe. Sommige het die breë rugskedel en die swaar ore van die vroeë boelies. Ander het die klein, vetterige gesigte en spitse ore wat algemeen was onder hul vroeë eilande.
Sommige Shelties is fyn gebou en sierlik, terwyl ander sterk ontbeen is, met lang koppe, nekke en / of rug. Alhoewel die meeste mense bogenoemde net so aangenaam vind as enige kampioen, beteken dit dat u troeteldier Sheltie heel anders kan lyk as dié in die straat.
Ondanks hul dik jasse, is Shelties nie geskik vir buitenshuise heeldag nie, behalwe in die mildste klimaat. Dit moet altyd beskerm word teen uiterste hitte en koue. Verder is dit wreed om 'n Sheltie na die agterplaas, skuur of kelder te verban.
Shelties is gesellige diere en haat dit om van hul mense geïsoleer te word. Diegene wat verlate voel, kan maklik vernietigende gedragsprobleme ontwikkel, soos oormatige blaf, kou of grawe.
Aan die ander kant hoef u nie 'n Sheltie die huis te laat loop as u weg is nie. Die ras het 'n sterk denningsinstink, en hulle kan maklik opgelei word om in 'n krat te bly. (Dit neem egter tyd, moenie 'n krat koop nie en verwag dat die hond die eerste dag gelukkig daarin sal bly!)
Kratte is ook 'n uitstekende hulpmiddel om huisbraak te maak, en dit sal voorkom dat u kind aan toue ens knaag as hy verveeld is.
Terwyl sommige Shelties verdoof word en die rustige lewe geniet, het baie moderne Shelties relatief hoë vereistes vir oefening. Sommige kenners beveel 'n daaglikse wandeling van twee kilometer aan. Shelties geniet dikwels groot vreugde in sportsoorte soos gehoorsaamheid, vliegbal, Frisbee, herding, behendigheid en opsporing.
Alhoewel die ras 'n indrukwekkende rekord van prestasies in hierdie aktiwiteite het, is nie alle Shelties gebou om te werk nie, en sportentoesiaste moet dalk meer sorg dra as in sommige rasse om 'n goeie vooruitsig vir kompetisie te kry.
Soos hierbo voorgestel, verskil Sheltie-temperamente ook, en dit kan van groot belang wees vir die troeteldier-eienaar. Shelties maak kenmerkend liefdevolle en intelligente troeteldiere en bind sterk aan hul primêre persoon (s).
Hulle is ook gewoonlik uitstekende huishoudelike waghonde, en diegene wat met kinders grootgemaak word, word gewoonlik goeie gesinshonde. Shelties is 'n kragtige instink om te behaag en is sensitief en reageer die beste op sagte, maar konsekwente hantering en opleiding.
Rondom vreemdelinge word die ras dikwels beskryf as voorbehou, alhoewel sommige van die hedendaagse Shelties vreemdelinge met entoesiasme begroet. As betreklik min nog die skugterheid vertoon wat 'n vroeë fout in die ras was, is die tipe wat deur die ouer (en Engelse) Sheltie-boeke beskryf word as tevrede om tuis te sit by die vuurherd, dankbaar vir net 'n middag se rustige wandeling, ook skaarser as dit eens was.
Baie Amerikaanse Shelties het nou raserige 'terrier-tipe' persoonlikhede: lewendige, soms hardkoppige, energieke honde, hulle moet besig gehou word.
Daarom is die keuse van die regte Sheltie baie meer 'n uitdaging as wat baie mense vermoed. Moenie val vir die eerste soet fuzzy gesig wat u ontmoet nie. U wil 'n hond hê wat goed inpas by u gesinsituasie en lewenstyl.
Die perfekte vooruitsig vir gehoorsaamheid of kudde kan 'n nagmerrie vir 'n sittende persoon wees, terwyl 'n afgetrede liefling seer kan ly in 'n gesin met rowwe voor-tieners.
As u die dienste van 'n ervare teler soek, sal hy / sy baie vrae vra om die beste moontlike pas by u spesifieke behoeftes te maak. Dit is een van die voordele van die hantering van 'n verantwoordelike stokperdjie-teler.
Die verkryging van 'n hond is immers 'n lewenslange voorstel. Met geluk en goeie sorg moet u Sheltie twaalf of meer jaar by u wees (sommige het tot twintig oorleef!) En dit is die moeite werd om aan die begin 'n bietjie ekstra tyd, moeite en geld te belê om een ​​te kry van iemand wat u sal help. vind die regte hond vir u.
Terwyl Shetland Sheepdogs oor baie aangename eienskappe beskik wat hulle lonende metgeselle maak, het hulle twee eienskappe wat potensiële troeteldier-eienaars pouse kan gee. Hulle stort en hulle blaf. Voordat u 'n Sheltie aanskaf, moet u deeglik oorweeg of u bereid is om die spesiale verantwoordelikhede hieraan te aanvaar.
Die Sheltie is 'n dubbelbedekte ras en benodig minstens een deeglike borsel per week om netheid en gesondheid te handhaaf. Tydens skure is daaglikse aandag 'n moet. Die meeste volwasse, gesteriliseerde of gesteriliseerde Shelties giet een keer per jaar jas.
As jongmense hul hondjiejas 'blaas', lyk dit asof daar oral pels is, maar dit gebeur net een keer. Oor die algemeen het honde (mans) swaarder rokke as tewe, en hoe groter die volwasse Sheltie, hoe meer jas sal daar natuurlik wees.
Onbetaalde tewe smelt die meeste en vergiet elke seisoen eerder as jaarliks ​​- nog een argument om jou wyfie so gou as moontlik te laat regmaak. (Tewe verloor ook baie van hul jas na elke werpsel. Moenie teleurgesteld wees as dit lyk of die hond van jou hondjie skraal is nie. Jou gesteriliseerde of gesteriliseerde troeteldier Sheltie hoef nooit so naak te lyk nie!)
Die ander uitdaging om 'n Sheltie te besit, is dat hulle berugte blafers is. Dit wissel tot 'n mate met die individu, maar as ras is dit bekend dat hulle vokaal is. En in teenstelling met sommige kleiner rasse wat blaf, maar 'baba' stemme het, het Shelties 'n indringende bas.
U bure waardeer miskien nie die feit dat die voorvaders van u hond naby die oseaan gewoon het nie, en hulself moes laat hoor oor die botsende branders, die geroep van seediere, die geklap van lammers en die gehuil van sterk winde.
Oefen jou Sheltie vroegtydig om op te hou blaf sodra jy vasgestel het dat daar niks is om oor bekommerd te wees nie. As u nie seker is hoe u dit moet doen nie, vra u teler of veearts om die naam van 'n betroubare afrigter.
Twee of meer Shelties kan byna onmoontlik wees om stil te bly, en daarom word baie van die Sheltie-eienaars van hul honde laat blaf. U kan ook hierdie opsie met u teler of veearts bespreek.
Die standaard is die fisiese "bloudruk" van die ras. Dit beskryf die fisiese voorkoms en ander gewenste eienskappe van die ras, ook bekend as 'n tipe .
Sommige eienskappe, soos grootte, pelskwaliteit en beweging, is gebaseer op die oorspronklike (of huidige) funksie vir die hond.
Vanweë die kommer oor kopiereg oor die versameling van al die standaarde op enige webwerf met al die vrae en vrae, word AKC-standaarde gewoonlik nie in die algemene vrae oor die ras opgeneem nie. Die leser word verwys na die publikasies aan die einde van hierdie dokument of na die National Breed Club vir 'n afskrif van die standaard.
Ongelukkig het die oormaat van die tien beste gewildheid die afgelope paar jaar toegelaat dat 'n aantal aangebore / oorerflike probleme vermeerder in hierdie basies gesonde, langlewende ras. Gelukkig kan baie van hierdie toetse eers geïdentifiseer word voordat dit oorgedra word, en die ASSA doen baie om navorsing oor sommige kwale wat die ras meer gereeld beïnvloed, te ondersteun.
Een kenmerk van die verantwoordelike teler is dat hulle al hul teelmateriaal getoets het vir (a) oogsiekte, wat in Shelties Progressive Retinal Atrophy (PRA), Central PRA (CPRA), Collie Eye Anomaly (CEA) insluit, wat ook genoem word. Sheltie-oogsindroom (SES) en Korneale Dystrofie (CD); (b) von Willebrand se siekte (vWD) en ander oorerflike bloedingstoornisse; (c) Hondheupdisplasie (CHD) en (d) skildklier siekte, wat in Shelties gekoppel is aan verskeie ander mediese probleme.
Voordat hulle geteel word, moet beide tewe en studs geregistreer word by CERF (die Canine Eye Registration Foundation, wat die afgelope jaar honde bevat wat nie oogsiektes het nie) en deur die OFA (Orthopedic Foundation for Animals) skoongemaak moet word.
Daarbenewens moet hulle vir beide skildklier en vWD getoets word. Wees versigtig vir telers wat nie kan pla nie, of diegene wat een hond getoets het en beweer dat hulle weet dat al hul honde 'duidelik' is.
Helaas, ander oorerflike siektes wat in Shelties voorkom, kan op die oomblik nie so maklik opgespoor word nie: epilepsie (siektetoestande by honde); lewer-, nier- en pankreastoestande; twee vorme van Lupus; Daar is berig dat verskeie velsiektes en af ​​en toe kanker sommige lyne buite verhouding beïnvloed.
Onlangs lyk dit asof outo-immuun siektes soos 'n inflammatoriese dermsiekte al hoe meer voorkom. Raadpleeg die FAQ's van Usenet Collie en die vrae oor Canine Medical Information vir verdere bespreking, asook die Sheltie mediese probleme bibliografie in die afdeling Inligtingsbronne wat volg.
Voordat u 'n hondjie koop, moet u die teler altyd uitvra oor probleme wat in die lyn voorkom. Telers wat die bestaan ​​van mediese probleme van Sheltie ontken, is nie eerlik nie: koop elders.
'N Betroubare teler gee 'n skriftelike waarborg vir die gesondheid van 'n hondjie en wil dadelik weet oor mediese probleme wat ontstaan.
Hartwurm het 'n nasionale probleem geword, en die meeste veeartse beveel aan dat u u hond beskerm met 'n soort voorkomende medikasie wat gereeld toegedien word. Sommige Shelties, Collies en verwante rasse blyk egter 'n buitengewone sensitiwiteit te hê vir Ivermectin, die aktiewe bestanddeel in die gewilde maandelikse voorkomende hartwurm genaamd Heartguard.
Terwyl sommige Shelties hierdie produk jare lank sonder toeval geneem het, is daar 'n aantal dood nadat hulle dit geneem het, daarom moet daar versigtig wees. (Die vervaardiger het vroeër 'n waarskuwing by elke pakket Heartguard ingesluit om dit op Collies en verwante rasse te gebruik, maar het dit onlangs gestaak.)
Die maandelikse medikasie Interceptor, wat as 'n aktiewe bestanddeel milbemisien bevat, is ontwikkel vir die Ivermectin-sensitiewe rasse, en daar is ook ander Ivermectin-vrye hartwurm voorkomende middels op die mark.
Soos hierbo voorgestel, is die belangrikste en nie altyd maklik om 'n verantwoordelike teler by wie u u Sheltie te koop, te vind nie. Baie betroubare telers adverteer nie in koerante nie, en min mense publiseer kennisgewings oor beskikbare werpsels.
"Agtertelers", wat hul troeteldier Shelties paar om ekstra kontant op te tel, troeteldiere vir vriende en familielede te gee, of om hul kinders te leer oor 'die wonder van geboorte', is dalk goed bedoel, maar hulle weet min van die wetenskap (veel minder die kuns) om konstant gesonde rasegte honde te produseer.
Hulle bied nie skriftelike waarborge vir hul kleintjies nie, en sal ook nie later beskikbaar wees om as hulpbron op te tree nie. Om van 'n verantwoordelike teler te koop, beteken dat u gedurende die hele lewe van die hond iemand sal hê wat sal bly belangstel in sy welsyn en gereed is om advies te gee.
U beste manier om 'n verantwoordelike teler te vind, is deur u plaaslike kennelklub, u Sheltie-klub of die telersverwysingsdienste van die Amerikaanse Shetland Sheepdog Association.
As u 'n tjek aan so 'n teler uitskryf, betaal u nie net 'n hondjie nie. U koop ook toegang tot die jarelange ervaring van die teler, die uitgebreide stamboomnavorsing wat hulle voor elke teling doen, en die versekering wat voortspruit uit die indiening van vader en moeder, nie net te uitgebreide mediese toetse en eksamens nie, maar ook tot die oordeel van AKC. beoordelaars en ander kundiges in die ras.
U kry die dienste van 'n kundige wat u advies en inligting sal gee in die komende jare, en wat u op gepaste geleenthede kan verwys na 'n netwerk van kundige mense: ander telers, beoordelaars, afrigters, veeartsenykundiges, ens.
'N Verantwoordelike teler sal daarop aandring dat u hondjie gesteriliseer of gesteriliseer word. Dit is 'n belangrike stap om die gesondheid van u hondjie te beskerm. Die voordele daarvan om u hond te laat 'regmaak' is baie. U sal laer veeartsrekeninge hê.
U troeteldier sal minder geneig wees om u heining te spring en die pad af te neem. Die hond sal minder vergiet. Daar is geen kans op ongewenste swangerskap nie. Maar miskien oortuigend, verminder en steriliseer hul kans om sekere kankers te kry.
'N Wyfie se kanse om melkkanker te ontwikkel, verhoog met elke estrus aansienlik; diegene wat voor hul eerste 'seisoen' gesteriliseer is, word die beste beskerm teen hierdie verskriklike siekte.
En honde wat jong gekastreer is, het geen kans om testikulêre kanker te ontwikkel waarna Shelties lyk asof hulle geneig is nie (sien die bibliografie vir mediese probleme hieronder).
Koop veral nie 'n hondjie by 'n kommersiële teler of by een van hul kleinhandelaars nie. Hierdie telers maak hondjies groot in 'meulens' of plase, waar volwassenes minimaal onderhou word (dikwels onder slegte omstandighede) en in hul hokke in hul hokke gehou word.
Die tewe word in elke siklus geteel. Baie word nooit ingeënt nie. Die kleintjies kry nooit die belangrikste vroeë sosialisering van maats en rommelmaats nie; hulle word te jonk weggeneem sodat hulle landwyd vervoer kan word en in hul troeteldierwinkels of kommersiële hokke geplaas kan word.
Baie hiervan het probleme (fisies, temperamenteel of albei) wat eers later in die lewe sal verskyn. Die meeste het net 'n baie groot ooreenkoms met die beste verteenwoordigers van die ras.
Selfs as u 'n hondjiefamilie kry wat gesond is en goed aanpas, het u bygedra tot die kringloop van mishandeling wat hul ouers tot 'n lewe van lyding veroordeel.
As u 'n Sheltie-hondjie bekom, moet u 'n AKC 'blou strokie' kry om dit te registreer. As u dit met die registrasiegeld instuur, sal die AKC 'n registrasiesertifikaat voorsien met die unieke AKC-nommer van die hond. Stoor hierdie strokie.
U sal miskien inligting daaruit nodig hê as u besluit om u hond in te skryf vir 'n AKC-sanksie, om die tatoeëermerk of mikroskyfie te registreer (nuwe, veiliger metodes om honde te identifiseer) of die wettige eienaarskap daarvan aan 'n ander persoon oor te dra.
AKC-registrasie verseker dat u hond se vader en moeder in AKC se stamboeke aangeteken word. AKC-dokumente vorm egter geen versekering van gehalte, temperament of gesondheid nie.
Opmerking: in hierdie poging om hierdie vrae meer relevant te maak vir lesers buite die VSA, en om 'n internasionale perspektief vir Amerikaanse liefhebbers te bied, is hierdie afdeling beskikbaar vir almal wat bereid is om inligting oor Shelties in hul land by te dra.
Die inligting is veral welkom by liefhebbers in die Verenigde Koninkryk en Kanada. Intussen is daar baie dankie aan John De Hoog, wat hierdie onthullende verslag uit Japan indien.
Shelties in Japan
Die eerste Sheltie wat deur 'amptelike kanale' na Japan gekom het, is in 1955 deur Kameo Kido hierheen gebring. Voordat hy die VS verlaat het, was Geronimo Jackpot geteel tot Ch. Geronimo kroonprins. In Japan het sy een vroulike hondjie gehelp.
Kido voer toe Geronimo Prince Regent in as haar manlike eweknie. Die Geronimo-lyn het egter nooit baie ver in Japan ontwikkel nie, en daar is nie meer van hierdie lyn na Japan gebring nadat dit 'n hoogtepunt bereik het nie.
Die Shelties wat uit die Page's Hill-kennel gekom het, het baie beter gevaar. Hulle is ingevoer deur die Green Hill-kennel van die Japan Shetland Sheepdog Club (JSSC) en het Ch. Stronghold O'Page's Hill, die eerste Amerikaanse Sheltie-kampioen wat na Japan gebring is.
Mnr. Ohashi van Green Hill het hierdie hond ingevoer na noukeurige ondersoek van die ras, en hy het daarna ander uitstaande honde uit hierdie lyn ingevoer, wat in die proses 'n soort Japannese Shelties geskep het wat heeltemal verskil van dié wat dit voorafgegaan het.
Die meeste ander Shelties wat later in Japan bekendgestel is, kom van Amerikaanse kennels. Die meerderheid Shelties wat nou in Japan is, is by die AKC geregistreer. 'N Derde is by die Japan Kennel Club geregistreer en slegs 'n handjievol (net meer as 3000) by die English Kennel Club.
Intussen het Japannese telers hul eie stamme geproduseer, sommige is nogal pragtig. Aangesien die AKC weier om een ​​van hierdie erkennings te erken, word hulle eerder by die JKC geregistreer.
Die Japannese publiek het gou op hierdie honde verlief geraak, en in die 1980's het die Shetland Sheepdog die gewildste geregistreerde ras in Japan geword. Die aantal registrasies van Sheltie het in 1988 'n hoogtepunt bereik en toe begin daal. In 1992 was die Sheltie die derde gewildste hond in Japan.
(Baie Shibas en ander Japannese rasse bly nie in hul geboorteland geregistreer nie.) Sedertdien het die gewildheid van hierdie ras bly daal en in 1997 tot die tiende plek gedaal en in 1998 tot die 15de plek.
Japannese het 'n wispelturige smaak as dit by honde kom. Die Sheltie se voorkoms en sagmoedigheid met kinders het bygedra tot hul aanvanklike aantrekkingskrag. Vandag is daar minder kinders, en die Sheltie se neiging om opgewonde rond te hardloop en hard te blaf, is 'n besliste nadeel in 'n stampvol stad soos Tokio.
Die huidige liefling is die Tekkel, veral die miniatuur met byna 60 000 JKC-registrasies in 1998, gevolg deur die Shih Tzu en dan Goldens. Tog het die Sheltie homself as 'n erkende ras in Japan gevestig, selfs al het die aanvanklike gier gekom en gegaan.