PressReader - Huisgenoot: 2017-09-21 - Jay en sy woel­wa­ters in eie TV-reeks
Jay en sy woel­wa­ters in eie TV-reeks
’n Huis vol bul­le­tjies is soms rof, ver­tel Jay en Mia, wat saam met hul laaities te sien is in ’n nu­we TV-reeks
Huisgenoot - 2017-09-21 - Inhoud - Deur MARISA FOCKEMA Fo­to’s: MAR­TIN DE KOCK
WAN­NEER ’n mens by die san­ger Jay du P­les­sis se huis in die oos­te van P­re­to­ria aan­kom, word jy ver­wel­kom deur die jil­len­de kin­der­stem­me van kaal­voet woel­wa­ters wat vro­lik op die ruim gras­perk hard­loop. In die ag­ter­plaas pronk die half­klaar boom­huis wat die san­ger en sy kin­ders aan die bou is. Die erf is be­saai met krie­ket­kol­we, speel­goed­kar­re­tjies en fiet­se. Hier woon im­mers som­mer vier laaities. Dis Ai­dan (11), Sa­mu­el (8), Lu­ka (3) en Ja­mie (10 maan­de) wat Jay en sy vrou, Mia (36), so­veel ple­sier ver­skaf.
“Van­dat ek ’n kind was, het ek ge­weet ek wil een­dag vier kin­ders hê, al het ek nie ge­dink al­mal sou seuns wees nie,” sê Jaco du P­les­sis, be­ter be­kend as Jay. Hy vier van­jaar sy 21ste jaar in die mu­siek­be­dryf en het op 11 Sep­tem­ber 40 jaar oud ge­word.
Sy ge­sin is sy an­ker; daar­om is dit geen won­der nie dat hy saam met hul­le voor die TV-ka­me­ras in­ge­skuif het vir hul eie werk­lik­heids­reeks, Jay en die Boys, wat op 19 Sep­tem­ber op VIA (DStv-ka­naal 147) be­gin. Hier­in daag Mia Jay en die seuns uit om self­doen­pro­jek­te in en om hul huis te ta­kel. Hul­le leer nie net nu­we din­ge nie; hul­le het ook ho­pe pret saam.
“Ek ge­niet el­ke oom­blik van die reeks, want ek kry die ge­leent­heid om baie tyd saam met die seuns deur te bring en pro­jek­te aan te pak wat ons nog al­tyd graag saam wou doen,” sê Jay.
DIS vir Jay en Mia on­ge­loof­lik om te sien hoe elk­een van hul kin­ders sy eie per­soon­lik­heid ont­wik­kel. “Ai­dan is die stil en ver­ant­woor­de­li­ke een. Dalk het dit te doen met sy rol as die oud­ste kind,” ver­dui­de­lik Mia. Hy is haar seun uit ’n vo­ri­ge ver­hou­ding, maar vir Jay is hy soos sy eie kind. “Hy sal met die ba­ba help en ver­ant­woor­de­lik op­tree, maar het steeds daar­die laai­tie in hom,” sê Jay. “Hy hou ook nie daar­van om huis­werk en -take te doen nie.”
Mia be­skryf Sa­mu­el as hul wil­de­wrag­tig, “maar hy het eint­lik ’n klein hart­jie, al lyk dit nie al­tyd so nie”. Hy is vrees­lik rof, ver­dui­de­lik Jay. “Hy is die een wat al sleu­tel­be­ne ge­breek het en ge­du­rig van sy fiets af­val. Hy is vrees­loos en hui­wer nie om din­ge te be­proef nie.”
Lu­ka kry dit reg om al­mal om sy pin­kie te draai, sê Mia.
“Hy is ’n char­mer. Hy het al die reg­te tricks by sy ou­er boe­ties ge­leer en nou weet hy p­re­sies hoe om ons te charm wan­neer hy stout was.”
Jay stem saam, “want wan­neer ’n mens met hom raas, gee hy jou ’n druk­kie en sê hy is lief vir jou.
“Ek dink hy het in hier­die sta­di­um die sterk­ste wil van die vier,” ver­tel Jay.
“Hy is baie moei­lik om te tem. Hy luis­ter nie die eer­ste of selfs die vyf­de keer nie; mis­kien as ek die ses­de keer hard be­gin praat. Dan sal hy dalk luis­ter, af­han­gend van sy bui.”
Mia lag toe Jay dit sê. “Ek dink hy aard die mees­te na sy pa.”
Om­dat Ja­mie nog so klein is, kan hul­le nog nie sy per­soon­lik­heid peil nie. Mia meen hy is “nog net ou­lik”.
“Maar ek kan reeds sien hy is nog­al kort van draad,” sê Jay. “Ek dink wan­neer hy na­by aan Lu­ka se ou­der­dom kom, gaan ons moei­lik­heid hê.”
Mia stem nie saam nie. “Ek ver­kies om an­ders oor hom te dink. Ek dink hy gaan saam met sy mam­ma koek en tee ge­niet en al­tyd soet sy huis­werk doen,” sê sy ter­wyl Jay lag­gend kop skud vir haar hoop­vol­le ge­dag­tes.
Om­dat el­ke seun sy eie per­soon­lik­heid het, word hul­le ook nie die­self­de ge­han­teer nie. “Lu­ka het nou be­gin pak slae kry en leer nog oor dis­si­pli­ne,” sê Mia.
Maar met Sa­mu­el en Ai­dan kan hul­le reeds sien hoe elk­een ver­skil­lend ge­dis­si­pli­neer moet word. Met Sa­mu­el werk ’n pak slae, maar vir Ai­dan weeg woor­de swaar­der.
“Wan­neer jy vir hom sê jy is te­leur­ge­steld in hom, is dit vir hom ’n baie gro­ter straf,” ver­dui­de­lik sy.
Jay werk vol­gens ’ n ly­sie­stel­sel om die seuns te dis­si­pli­neer en meen ’n pak slae is ge­reg­ver­dig op sy tyd. Hy hou op sy sel­foon boek, en wan­neer die ge­tal pro­bleem­op­tre­des te veel word, is die ein­de­li­ke straf ’n pak slae. “Ons wil dit reg­ver­dig hou,” ver­dui­de­lik hy. “Wan­neer die ly­sie vol is, waar­sku ek hul­le eers en sê: ‘Dis nou jou laas­te kans en jy moes eint­lik al pak ge­kry het.’ ”
Wan­neer dit tyd is vir ’n vin­ni­ge hou op die boud, laat hy hul­le die ly­sie lees en gaan hy dit saam met hul­le deur. “Ek voel sterk daar­oor dat kin­ders moet ver­staan waar­om hul­le ge­dis­si­pli­neer word.” EN ding is se­ker: Vier klein seun­tjies eet ’ n mens uit die huis uit. “Die seuns is nog klein en dis reeds rof,” sê Mia. Hul­le voel dit ver­al aan hul be­gro­ting. “Ons het be­sef die oor­se­se va­kan­sies moet nou maar wag tot die kin­ders een­dag uit die huis is,” sê sy.
En Jay het die som ge­maak. “Wan­neer die laas­te een uit die huis is, is ek 60.”
Met vier seuns kan jy maar ver­se­ker wees van ’n deur­me­kaar­spul. Die tyd­perk tus­sen ses- en agt­uur saans word in die Du P­les­sis-huis­hou­ding as sui­ci­de hour be­skryf. “Dan is dit tyd vir bad, eet, sto­ries en slaap,” ver­dui­de­lik Jay.
“Dit is ’n pret­tyd van ’n ab­so­lu­te cha­os. As men­se wat nie kin­ders het nie in dié tyd by ons huis in­stap, sal hul­le dink hul­le wil nooit kin­ders hê nie.”
Met ’n reus­ag­ti­ge bed, ko­nings­groot­te, het Jay en Mia des­tyds ge­dink hul­le het oor­ge­noeg slaap­plek. Maar met vier seuns het dié bed vin­nig baie klein ge­word.
Op skool­aan­de moet die kin­ders in hul eie ka­mer slaap. Maar dit ge­beur nie al­tyd nie, er­ken Jay. Wan­neer hy weg is vir op­tre­des, slaap al die kin­ders saam met Mia in die bed.
Al is Jay die san­ger, is Mia die een wat ge­woon­lik vir die seuns sing. “Jaco sê ek gaan hul­le toon­doof maak, maar hul­le is mal daar­oor.”
Sy sing vir hul­le ou FAK-lied­jies soos Sui­ker­bos, Die Oukraal­lied­jie, Al Lê die Ber­ge Nog So Blou en Jan Pie­re­wiet.
Jay het saam met twee broers en ’n sus­ter groot­ge­word en weet kin­ders sit par­ty­keer vas.
“Ek wil hê hul­le moet me­kaar al­tyd op­pas en lief­hê, selfs al ba­klei hul­le soms erg. Wan­neer die een in die moei­lik­heid be­land, moet hy steeds weet sy broer sal al­tyd daar wees vir hom.”
MIA en Jay er­ken al­bei hul­le voel soms of die woe­lig­heid hul­le oor­wel­dig.
“Met vier seuns in die huis is dit on­moont­lik om nie soms kwaad en ge­frus­treerd te raak nie,” sê Jay.
“Maar ons vul me­kaar goed aan. Ek kan sien wan­neer Jaco ruim­te no­dig het en dan sal ek help om die seuns be­sig te hou,” ver­tel Mia. “Hy help weer om hul­le rus­tig te hou wan­neer ek ’n blaas­kans no­dig het. Soos nou die dag toe ek ’n mi­grai­ne het, toe laat hy die seun­tjies vir my ’n warm­wa­ter­sak vir my nek maak.”
Ter­wyl ons ge­sels, speel die drie jong­stes met ’n kas­kar in die straat van die land­goed waar­op die Du P­les­sis-ge­sin woon. “Men­se kom nou van die werk af
‘Kin­ders moet ver­staan waar­om hul­le ge­dis­si­pli­neer word’
en ek dink hul­le moet in­kom,” merk Mia op. Haar woor­de is nog nie koud nie, toe ver­skoon Jay hom vin­nig om die kin­ders te gaan roep.
“Daar is geen be­ter pa as Jay nie,” sê Mia. “As ek ’n ly­sie moes op­stel van al die ei­en­skap­pe wat ek in ’n goeie pa wil hê, vol­doen hy aan al my ver­eis­tes. Hy is soms streng, maar ek weet son­der hom sou die kin­ders nie sul­ke goeie dis­si­pli­ne ge­had het nie.”
En al be­speur ’n mens van­dag die lief­li­ke war­boel met vier seuns, het hul­le nie ’n ge­brek aan ma­nie­re nie. Jy hoor hoe mooi die kin­ders dan­kie en as­se­blief sê, en jy sien die re­spek in hul oë wan­neer hul ma of pa praat.
“Ek glo hoe jon­ger ’n mens dis­si­pli­ne by ’n kind kweek, hoe klei­ner is die kans dat hul­le een­dag ’n mis­da­di­ger, dwelm- ver­slaaf­de of so iets sal word, want daar is iets bin­ne-in hul­le wat sê: ‘Dis reg en dis ver­keerd,’ ” ver­dui­de­lik Jay. “Ek maak se­ker daar is geen grys ge­bie­de vir hul­le nie. Die kin­ders moet weet wat reg en ver­keerd is. Dit is soms on­aan­ge­naam om hul­le te straf, maar ek weet op die ou ein­de gaan al­mal daar­by baat vind.”
MET so baie mans in die huis won­der ’n mens of Mia ooit tyd kry vir die soort ple­sier­tjies wat vroue ge­niet.
“Bit­ter min,” sê sy. “Ek het ge­leer ek kan nie meer op my eie bad of bad­ka­mer toe gaan nie; daar is al­tyd ’n kind saam met my. In ’n sta­di­um het ek Jaco ge­vra om vir my ’n sleu­tel vir die bad­ka­mer­deur te laat maak so­dat ek soms net 10 mi­nu­te al­leen in die bad kan lê.”
Maar die tem­po waar­teen die seuns groei, laat haar ook be­sef hoe kos­baar die be­si­ge tyd is.
“Wan­neer ek weer sien, gaan hul­le groot wees, ’n mei­sie hê en nie meer hul mam­ma so no­dig hê nie; daar­om om­hels ek die cha­os.”
Hul­le be­plan nie om nog kin­ders te hê nie. “Met Ja­mie wat nog so klein is, be­sef ons ons er­vaar al die ba­ba­fa­ses nou ’n laas­te keer,” sê Jay.
“Dis die laas­te keer dat een van ons kin­ders tan­de gaan sny. Hy seil nou op sy maag en kruip am­per. Al­les ge­beur nou vir ’n laas­te keer, en ons koes­ter die oom­blik­ke meer as ooit.”
Mia het on­langs deur U­ni­sa haar reg­stu­die vol­tooi. Sy word aan­staan­de maand tot die hof toe­ge­laat en be­gin vol­gen­de jaar met haar klerk­skap as ad­vo­kaat.
“Ek dink om die bes­te ma te wees, moet jy jou­self ook ge­luk­kig maak,” ver­tel sy oor dié ja­re lan­ge pas­sie. Dit was vir haar ’n voor­reg om ’n paar jaar vol­tyds ma te kon wees en so­veel tyd saam met die seuns deur te bring.
“Ek voel dis nou ’n goeie tyd om my droom na te jaag om­dat Ja­mie teen vol­gen­de jaar al ou­er as ’n jaar gaan wees.”
Jay staan bank­vas ag­ter haar. “Ek is bly sy gaan nou ook haar dro­me na­jaag, want van­dat ons me­kaar ont­moet het, het sy nog al­tyd al haar aan­dag en lief­de aan ons kin­ders ge­skenk.”
Die san­ger is vol be­won­de­ring vir hoe sy vrou boon­op tus­sen haar plig­te as ma deur “stu­deer, graad ge­vang en ’n ge­son­de ver­stand be­hou het en nog lief is vir my. Sy is ’n su­per­vrou!”
HOE hou hul­le hul hu­we­lik sterk met vier seuns wat al­les oor­neem?
“Dit is har­de werk. E­ni­ge ver­hou­ding is,” gee Jay toe. “Ons hu­we­lik het nog an­der uit­da­gings om­dat ek dik­wels van die huis af weg is. Ons sit par­ty­keer vas, maar ons al­bei hou al­tyd die eind­doel in sig. Dit gaan vir ons daar­oor om ’n ge­luk­ki­ge ge­sin te hê.”
Hul ge­hal­te­tyd saam vorm dees­dae deel van hul ge­sins­tyd. Al­bei lag toe hul­le ver­tel hoe hul­le ver­le­de jaar met hul hu­we­liks­her­den­king ’n aand­jie al­leen uit be­plan het.
Maar die vol­gen­de oom­blik het dit ver­an­der in ’n uit­stap­pie waar die
he­le ge­sin saam Subway-toe­brood­jies in die Men­lyn Park-win­kel­sen­trum gaan eet het.
Hul­le pro­beer ook om nie voor die kin­ders te ba­klei nie. En om­dat ’n mens se stem­toon ne­ge uit die 10 keer styg wan­neer kop­pe ge­stamp word, los hul­le dik­wels ge­skil­le met be­hulp van W­hat­sApp-bood­skap­pe op.
“Jaco sal on­der op die bank sit en ek bo in die slaap­ka­mer en dan skryf ons vir me­kaar op­stel­le. En so kry ons op skrif ’n o­plos­sing son­der e­ni­ge ge­skree of ’n woor­de­wis­se­ling,” ver­tel Mia.
Die eg­paar se groot­ste wens vir hul seuns is dat die kin­ders al­tyd sal weet hul­le het ’n vei­li­ge ha­we by hul ou­ers.
“Dit ge­beur so dik­wels dat kin­ders die ou­er­huis ver­laat en hul ver­hou­ding met hul ou­ers mettertyd ver­vaag,” sê Mia.
“My wens is dat hul­le al­tyd sal te­rug­kom na ons toe en sal weet hul plek is hier.”
Jay ver­tel ver­troue is vir hom die be­lang­rik­ste.
“Ek be­sef daar gaan tye wees dat hul­le non­sens gaan aan­jaag. Maar wan­neer dit ge­beur, wil ek hê hul­le moet al­tyd die vry­moe­dig­heid hê om my die waar­heid te ver­tel so­dat ek hul­le kan help,” sê hy.
“Ek pro­beer die seuns van jongs af leer om nie vir my of hul ma te te jok nie, want wan­neer hul­le vir ons jok, kan ons hul­le nie help nie.”
Dis nie net die ge­sin se VIA- werk­lik­heids­reeks wat in die vol­gen­de paar dae voor­lê nie. Jay vier ook sy 21ste jaar in die mu­siek­be­dryf met die uit­rei­king van ’ n splin­ter­nu­we so­lo­al­bum. Die werk­ti­tel is Suur­stof, die ti­tel van ’n lief­des­lied­jie op die al­bum wat deur Jo­han O­ber­hol­zer ge­skryf is en Jay aan sy vrou op­dra.
Hy het ’ n lang pad in die ver­maak­be­dryf ge­stap, van lid in ’n a cap­pel­la­sang­groep, rol­le in mu­siek­pro­duk­sies, ver­skeie du­et­te, ’n rol in ’n f­liek tot 16 jaar as deel van E­den, die groep waar­in hy naam ge­maak het voor hy met sy so­lo­loop­baan be­gin het.
“Ek was en­kel­lo­pend, toe trou ek en kry vier kin­ders,” sê hy.
In el­ke le­wens­fa­se het sy lied­jies meer vol­was­se ge­word. “My mu­siek se styl gaan nie ver­an­der nie, maar ek gee op dié al­bum meer aan­dag aan die­per, meer in­tie­me en eg­te in­houd.”
Dit word uit­ge­reik ter­wyl Jay en die Boys uit­ge­saai word en die pro­gram se te­ma­lied­jie, So Lank Sal Ek Jou Lief­hê, is ook daar­op. Van dié li­rie­ke lui:
Hoe lank gaan ek jou lief­hê ? Tot die bran­ders al­mal stil lê En die groen­ste wou­de groei in die woes­tyn En hoe lank sal jy my lief­hê Tot­dat ek my kop gaan neer­lê En nog steeds sal jy my hart by jou hê So lank sal ek jou lief­hê . . . Jay en die Boys be­gin op 19 Sep­tem­ber om 21:00 op VIA (DStv-ka­naal 147).
‘Wan­neer hul­le non­sens aan­jaag, moet hul­le die vry­moe­dig­heid hê om die waar­heid te praat so­dat ek hul­le kan help’
HOOFFOTO: Die san­ger Jay saam met sy vier seuns. Ag­ter is Ai­dan (links) en Sa­mu­el en voor sit ba­ba Ja­mie en Lu­ka. REGS: Jay en sy vrou, u, Mia, saam met hul vier woel­wa­ters in die boom­huis wat hul­le as deel van hul VIA-werk­lik­heids­reeks, Jay en die Boys, bou.
(Van vo­ri­ge blad­sy) Jay en Mia ver­tel hul­le vul me­kaar goed aan wan­neer dit by die groot­maak van hul kroos kom.
Jay speel saam met die seuns k­rie­ket op hul gras­perk in P­re­to­ria-Oos. Lu­ka boul, Ai­dan doen veld­werk en Sa­mu­el is paal­tjie­wag­ter.
Van links is Lu­ka, Jay, Ai­dan en Sa­mu­el langs die visw vis­wa­ters. Jay wil hê sy seun seuns moet me­kaar op­pas en lief­hê en in swaar tye daar wees vir me­kaar.