Het jy al ooit opgemerk hoe 'n teleurstelling werklik 'n seën in vermomming kan wees? Ons het onlangs 'n ondervinding gehad met ons terugkeer huis toe van ons drie weke werk reis in Europa. Ons het pas Assisi, Italië, verlaat waar ons 'n toevlug met ons musikantvriend Charley Thweatt gelei het. Gedurende die week het ons, behalwe die normale werkswinkelaktiwiteite, in die voetspore van St. Francis geloop toe ons verskeie baie heilige plekke besoek het waar hy was. St Francis was 'n meester van loslaat van planne en soek maniere om van diens te wees vir mense, diere en die aarde. Ek wou meer soos hy wees en voel so geïnspireer om Assisi te verlaat.
Ek erken, ek het 'n groot ding oor sitplekke op die vliegtuig. Ons kan nie bekostig om eerste- of besigheidsklas te reis nie. Om langs Barry te sit, is die belangrikste ding vir my, want saam maak ons ​​die reis op 'n aangename manier. Tweedens wil ek ook 'n gangplek hê. Soms is ons gelukkig en Barry kry die vensterstoel en ons het 'n leë sitplek tussen ons. Anders neem Barry die middelste sitplek.
Instapkaart? Watter instapkaartjie?
Op hierdie spesifieke vlug van Frankfurt, Duitsland na San Francisco, moes ons twee dae eerder Lufthansa bel om ons sitplekke te kry. Dit was baie moeilik omdat ons op daardie tydstip in 'n baie klein dorpie buite Assisi bly, sonder 'n selfoon sein. Dit was baie uitdagend om die lugredery te bel, maar met die hulp van ander was ons in staat om deur te kom en Barry het twee baie goeie sitplekke vir ons verseker. Die volgende dag het ons ons reis in Rome na Frankfurt begin, met 'n oornagverblyf om die vroeë oggend 12-uurvlug tuis te kry.
Ons het die volgende oggend by die lughawe in Frankfurt aangekom, net om te weet dat ons instapkaartjies per ongeluk gekanselleer is en dat daar nou nie meer sitplekke op ons vliegtuig was nie. Na baie werk op haar rekenaar het die kaartjieagent gelukkig aangekondig dat ons altwee middelsitplekke in totaal verskillende dele van hierdie groot vliegtuig kan hê.
Anders as St Francis, was ek ontsteld en het ek probleme gehad om te laat gaan van wat ek wou hê ... om langs Barry te sit. Hy het die vrou bedank terwyl ek nog kla en my oorgehef het tot die baie lang sekuriteitslyn. Ek het baie hartseer gevoel, maar het uiteindelik oorgegee toe dieselfde kaartjieagent na ons toe gekom het en gesê sy kon twee sitplekke saam vir ons, 'n paadjie en 'n middel vind. Ons het albei haar 'n drukkie gegee en baie beter gevoel.
Die film van die lewe: Altyd Vermaak
Ons het ons sitplekke gevestig, so gelukkig om hande te hou en saam te wees. Ek het opgemerk dat 'n jong man in die vensterstoel voor ons Vodka begin drink het uit 'n bottel wat hy van die belastingvrye winkel moes koop. Hierdie jong man was van Rusland en het gelyk soos 'n jonger weergawe van die Britse akteur, Rowan Atkinson. Die Duitse vlugkelner wat in beheer was van die hele afrigterafdeling, het hom in sy oormatige Engelse taal bekendgestel. Dit was duidelik dat Engels vir hom moeilik was, en dit is op 'n besliste Britse manier gepraat. Hierdie man het presies soos die Britse akteur John Cleese gelyk. Barry en ek het hierdie dinge net opgemerk en gevestig om 'n fliek te kyk.
Terwyl ek kyk, kon ek nie help nie, maar sien dat die jong Russiese voortgaan om te drink en binne een uur die hele liter vodka afgehandel het. Dinge was uit die hand. Die jong Duitse paartjie voor ons het 'n baie moeilike tyd saam met hom gehad en die vrou het begin huil. Ek het gegaan en 'n vlieënier ontvang wat gekom het en het gesê hy moet ophou drink. Die skade is egter gedoen, die bottel was leeg. Die egpaar was so ontsteld, dat ander sitplekke vir hulle gevind is.
Nou het die jongman al sy aandag op Barry en ek gefokus. Die alkohol maak hom nie net dronk nie, maar ook geestelik onstabiel en paranoïes. Ander vlugkampe het weer en weer gekom, maar die situasie het erger en erger geword. Uiteindelik het die hoofvlugter gekom en gevra vir die man se paspoort, maar die Russiese kon dit nie vind nie, mompel dat dit uit die venster moes uitblaas. Die vlieënier, in sy eie, maar swak Engelse, het beslis gesê: "Dit is NIE wat gebeur het nie. As jy op hierdie manier bly optree, moet ek die polisie skakel en hulle sal jou in hegtenis neem wanneer ons land. Gee my nou jou paspoort! "Hy het uiteindelik sy paspoort gevind. Dit het nie uit die venster geblaas nie. Foto John Cleese probeer om Rowan Atkinson te bestuur. Dit was beslis meer vermaaklik as die fliek wat ons probeer kyk.
Vrywilligerswerk om te help: Diens wees
Barry het aan die vlieënier gesê dat hy 'n psigiater was en dat hy oor die man sou toesien. Die vlugkelner was sigbaar verlig. Vir die volgende tien uur het ons gevoel soos 'n kruis tussen terapeute en baba sitters. Soms sal hy tot 'n uur lank gaan sit. Dan sal hy op die skinkbord begin pomp of skreeu aan die bokant van sy longe. Ons het ons hande op sy skouer uitgestrek en hom laat weet dat hy veilig was. Dan sal hy weer gaan sit. Barry het weer en weer aangedring dat hy baie water drink, wat hy onder Barry se waaksaamheid gedoen het.
Op 'n oogopslag het ek die oorspronklike sitplekke wat ons twee dae voor die reis toegewys het, nagegaan en nagegaan. Ja, hulle was die beste sitplekke in die afrigterafdeling met baie beenkamer en niemand voor nie. Ons sou baie gemaklik gewees het. En tog was daar 'n hoër plan by die werk, een wat ons nie besef het toe ons gaan om in te gaan nie en uitgevind het ons sitplekke is weggegee. Ons was bedoel om agter hierdie jong Russiese man te sit. Ons was bedoel om hom te vertroos en te verstaan ​​op 'n manier wat niemand anders op die vliegtuig, insluitende die vlugkampe, gelyk het nie. Ons wou net bymekaar wees, gemaklik wees en tuis kom, en tog was daar ook 'n plan van diens wat op ons wag.
Wat 'n pragtige manier om die lewe te leef, om altyd te soek na die geleenthede om van diens te wees soos St. Francis, St. Claire, Moeder Teresa en vele ander gedoen het. Hierdie ervaring het my geloof in die groter krag versterk om ons in die posisie te bring om van die grootste diens te wees, selfs al kom dit in die vorm van gekanselleerde kaartjies.