Sportstories | Bileam se Donkie
Category Archives: Sportstories
Wanneer die grootste vyand jyself is…
Posted on Julie 6, 2013 by The Rider
Ek het so baie uitgesien na hierdie jaar se Wimbledon vroue eindstryd. Ek het 'n nuwe heldin gekry. Sabine Lisicki het my so baie beïndruk gedurende die toernooi. Sy het dan immers vir Serena Williams uitgeskakel- ek het gedink dit gaan nog 'n dekade neem voor iemand Serena sou wen! Sy het so 'n pragtige afslaan, en kan sulke uitstekende balle plaas in die hoekies van die baan.
Teenoor haar het Marion Bertoli te staan gekom. En Bertoli het al 'n eindstryd beleef en verloor. Al was sy 15e gekeur en Lisicki 23e in die wêreld, het Bertoli 'n relatief maklike pad na die eindstryd toe gehad.Lisicki het 'n paar reuse wedstryde gespeel. In die vergelyking van hulle vorige wedstryde het Lisicki 3 wedstryde gewen, en Bertoli 1.
Daarom was ek so gereed vir die eindstryd vanmiddag! Die biltong was gekerf, die tjippies was reg. Hier kom nou 'n tenniswedstryd wat Djokovic en Del Potro se wedstryd van gisteraand gaan ore aansit… toe nou nie.
Die oomblik was te groot vir Lisicki. Ek was nog so opgewonde toe sy sommer in die heel eerste spel Bertoli se afslaan breek: hier kom 'n ding. En toe word dit 6-1 vir Bertoli. Daar was 'n lang badkamerpouse. Toe Lisicki uitkom, het dit aanvanklik nie beter gegaan nie- gou gou was dit 4-1. Eers toe dit by Kampioenskap punt kom, het my nuwe heldin bietjie wakker geskrik en begin speel soos wat sy kan. En teruggeveg tot by 5-4. Maar die momentum vandag was die hele wedstryd lank aan Bertoli se kant gewees. Sy het verdien om te wen.
Vir Lisicki was die oomblik vandag te groot, in haar heel eerste Grand Slam finaal. Maar ek dink sy gaan leer uit die proses uit. Ek vermoed ons gaan haar weer sien in die toekoms.
Sport leer ons mos net 'n paar van die lewe se groot lesse.
Vandag het ek net weer gedink:
Talent alleen is nie genoeg nie- ek dink nie daar is enige iets met Lisicki se talent fout nie.
Selfvertroue kan 'n reuse verskil maak- ek het al soveel keer gesien dat minder talentvolle mense, wat in hulleself glo, baie meer bereik as mense wat op papier veronderstel is om beter te wees.
Dit lyk of daar sommige dae in 'n mens se lewe is wat niks wil reg loop nie, al het jy hoe goed voorberei. Dis maar die lewe- hoe spel 'n mens C'est la Vie?
Elke mens het seker maar daardie dae wat jy jou alie in die openbaar sien, en werklik verneder voel. Lyk my dit gebeur met alle mense- Bertoli was ook daar 'n paar jaar gelede…
Sommige mense lyk darem nog steeds baie mooi al huil hulle snot en trane…
Dis nie die verloor wat jou gaan breek nie, dis jou gesindheid wanneer jy verloor, wat gaan bepaal hoe die toekoms uitdraai. Ek hoop my nuwe heldin sit vanaand met 'n notaboeke en maak aantekeninge, en vat die lesse saam vorentoe. Want sy kan wen! Sy moet dit self begin glo.
Soms gaan jy bo uitkom en wen ook, en jou drome waar maak. Bertoli sê sy droom al vandat sy 6 jaar oud is oor die oomblik om daardie trofee oor haar kop te kan oplig. Sy sê sy het vir jare haar afslane geoefen, en vandag het alles bymekaar gekom. Harde werk vergroot die kans van sukses vir enige droom.
Ek voel baie teleurgesteld dat ek nie goeie tennis gesien het vanmiddag nie. Maar ek hoop ek leer ook so paar lessies hieruit vir die toekoms. Ek dink daar is so baie waarheid daarin dat 'n mens dikwels jou eie grootste hindernis in die pad van sukses kan wees. Ek gaan nog so bietjie oor hierdie sake dink en reflekteer. En dalk nog so stukkie biltong probeer voor die Bulle en die Sharks mekaar aandurf- hoop nie ek gaan weer huil nie!
Ek wonder maar net: hoe kry 'n mens daardie selfvertroue om jou heel beste te lewer? Enige idees?
Posted in Sportstories	Tagged Marion Bertoli, Sabine Lisicki, Sport, Tennis, Wimbledon Ladies Final
Loftus o Loftus!
Posted on Oktober 3, 2012 by Ewald Schmidt
Eendag lank lank gelede, seker so verlede Woensdag, kom die Skoolhoof met 'n fantastiese gedagte. Die saak staan so: met sy invloed by die provinsie se rugby is daar sekere kaartjies op Loftus aan hom toegeken. Toevallig geld dit ook vir die Toets saterdag. Sou ek dalk belang stel om saam met hulle die Toets by te woon? My vrou en sy vrou is vriendinne, sy kan saamkom dan gaan eet ons uit na die tyd. O ja, en daar is ook drie kaartjies vir die seuns, hulle sit net elders…
Gemengde gevoelens… Daardie laaste All Black wedstryd wat Dean Greyling en Morné Steyn so vuisgeslaan het vir Man of the Match spook nog in my gedagtes… Maar dalk net… Ons sê Ja, Groot Asseblief!
Ons moes nou wel drie dagreise te kameel ver van Loftus af stop, en ver loop. Op soek na Hek 1 kry ons toe 'n lekker verrassing. Hier stop 'n mooi bus voor ons, en hier pop die Aussies span uit, twee meter voor ons… Ons wag toe ook maar vir die Bokke. Wat maak die ander Pieter de Villiers (Frankryk stut) in die Bokbus?
Wel ons het ons sitplekke gevind, op die doodlyn aan die noordekant van die veld. My middelste het die kamera gegryp en die opdraf gaan afneem.
Die volkslied was aangrypend, veral die trane in die oë vam die nuwelinge. Wat se ou heks kla so daaroor in die briewekolom van Beeld? Dit was baie mooi!
Habana was duidelik weer sy ou self op Loftus- pragtige driekuns. Dit lyk wel nie of die Bokke meer mag oorskop nie, maar as hulle so drieë druk dan vergewe ek hulle.
Die wedstryd het so ongelooflik vinnig verby gegaan. Die atmosfeer met die ver terugstap kar toe was fantasties!
Na die tyd het ons toe op facebook vriende se aanbeveling by Crawdaddy's in Brooklyn gaan eet. Die res se kos was fantasties- my hoender was gebrand en droog…
Maar dit was 'n UITSTEKENDE dag in die eensame Donkie se lewe!
Nog steeds 'n groot "Fan!"
Posted on Augustus 25, 2012 by Ewald Schmidt
Eretoekenning: Cameron van den Burgh
Hiermee ken die Donkieskrywersgilde van Suid Afrika, Afrika, Aarde en Sterrestelsel graag 'n eretoekenning aan:
Cameron van der Burgh toe.
Wêreldrekord en Olimpiese Goue medalje in die 100 meter Borsslag in 'n tyd van 58. 46 sekondes!
Niemand het vir Suid-Afrika 'n goue medalje voorspel in die pers nie. Dankie dat jy jou nie aan hulle gesteur het nie!
Foto en Artikel: http://www.timeslive.co.za/sport/article5904080.ece
Selfs sy Semi- finaal was al hoogs prysenswaardig, en ons haal ons Times korrespondent aan: "Van der Burgh had qualified for the final in emphatic style on Saturday when he won his semi-final by breaking the previous South African, African and Olympic records with a time of 58.95."
So 'n prestasie verdien sy eie inskrywing! Baie, baie geluk Cameron!
Posted in Sportstories	Tagged olympic records
Die Sport rusbank-aartappel
Posted on Junie 30, 2012 by Ewald Schmidt
Dit is darem net so 'n opwindende tyd om lief vir sport te wees.
Die Tour de France begin vandag! Die kommentators sê deur die bank dis Bradley Wiggens se beurt, maar dalk ook Cadel Evans se jaar vir die geel trui. Hier kom weer 'n klomp laat aande om al die hooftepunte te volg! Ek kyk nou na die hoogtepunte en laagtepunte van verlede jaar se Tour. Hulle wys ook daardie valle, en my keel trek sommer toe- been there, done that, weet hoe voel die roasties!
Dis heerlike Wimbledon, en ek is so dankbaar dis in die vakansietyd. Maar hier in ons huis bring Wimbledon ook sy kwota hartseer. My naamgenoot, wat nou nie eintik in rugby uitblink nie, (nes sy pa) het tennis ontdek. Elke dag kommandeer hy sy broers op, en verdwyn hulle na die Hoërskool se tennisbaan toe. Dit was vir hom uiters, uiters traumaties toe Rafael Nadal uitgeskakel is in die tweede rondte. So van Nadal gepraat, ek moet bieg dat dit die een ou is wat vir my die mooiste in sy loopbaan ontwikkel het. Toe hy nog 17 was, was hy darem uiters windgat. Maar die man het wonderlik karakter ontwikkel. Hy was uiters professioneel in sy nederlaag, en het nog tyd gemaak om handtekeninge uit te deel langs die baan toe hy afstap. Maar wat 'n vertoning deur nommer 100- Rosol!! Dis hoekom sport kyk so opwindend is- om so iemand te sien, wat geen kans gegun is nie, wat diep grawe en sy beste uithaal, en vir die wêreld wys hy kan.Maar Nadal gaan terugkom, lees gerus hierdie mooi artikel daaroor!
Gisteraand se wedstryd waarin Federer gewen het teen Bennetau, was net so aangrypende episode. Federer het van 2-0 agterstand teruggekom om die volgende drie stelle te wen, met naelbytende "tiebreakers" tussenin. Wat 'n wedstryd! Wat 'n kampioen!
So val groot helde, ou helde keer terug, nuwe helde word gebore.
Die Springbokke se rugby teen Engeland! Die Junior Bokkie se oorwinning oor New Zealand! Die Monaco en Valencia Grand Prix! Soveel opwinding, dat ek soos 'n aartappelmoer begin knoppe groei hier op die rusbank… Dis seker hoekom ek nie genoeg tyd gemaak het om die Dordtse Leerreëls mooi met julle te deel nie.
En daar is nog soveel meer op pad. Ek hou asem op vir die Proteas teen Engeland…
Ek kan ook nie meer wag vir die Olimpiese Spele nie! Om weer vir Helena Isinbayeva te sien paalspring! Die vroue strandvolleyball- die mees aanskoulike Olimpiese gebeurtenis! My vrou gaan nou weer al die atletiekbyeenkomste voorkeur gee, en die "remote control" vir my wegsteek! Ek sien gister ook so insetsel van uitsonderlike oomblikke in die Olimpiese geskiedenis. Sportmanne en vroue wat beseer is tydens hulle item, en moedig aanhou tot by die wenstreep om klaar te maak, al speel tyd en posisie geen rol meer nie. Atlete wat hammies geskeur het, en aanhou hobbel tot hulle heel laaste oor die wenstreep gaan. Die duiker wat sy kop oopgestamp het teen die duikplank, verwoed bloei, en gaan om steke te kry. Hy kom dan terug en wen goud! Of daardie Eric the Eel ou van 'n Afrikaland wat skaars kon swem, maar sy item klaargemaak het!
Daar is iets onbeskryflik mooi aan goeie, gesonde sportmangees. Om jare te fokus om die goue medalje te probeer verower. Om jouself te dissiplineer deur reg te eet, in wind en weer aan te hou oefen, om daardie ekstra sessie te gaan insit terwyl jou teenstanders nog slaap. Om op te offer vir jou droom, en jou alles te gee om daar uit te kom- dit is sulke wonderlike metafore vir die lewe self! Paulus het mos baie van sport gehou en gereeld oor hierdie onderwerp van sport belangrike lewensbeginsels deurgegee. "Ek maak my los van wat agter is, ek strek my uit na wat voor is, ek span my in om die wenstreep te bereik… "
Dis ook wat ek verlede jaar op die Camino beleef het. Om jou droom te bereik, moet jy soms losmaak vir wat jou terughou in die lewe. Uitgediende opinies. Negatiewe gedagtes en gewoontes. Soms selfs toksiese verhoudings met vriende en ander- wat jou droom steel. Wat jou verhinder om die potensiaal uit te leef waarvoor jy gebore is.
Om jou droom uit te leef, is dit nodig om darem te begin deur 'n droom te hê. So baie mense bestaan maar net, maar leef nie voluit vir iets nie. Ek vind dat dit ook in my lewe op die o0mblik 'n gevaar kan wees- 'n mens kan so besig wees om te probeer oorleef, dat ek nie altyd LEWE nie. Dit raak weer tyd om te gaan stil word, en weer my lewensdroom mooi te gaan definieer.
Om daardie droom te leef, beteken om daarop te fokus, daaroor op te lees, prentjies te teken daarvan, positiewe inligting in te win daaroor. Om jou gedagtes te voed met gesonde inligting, dalk is my een vriend in die gemeente tog maar reg met sy : "What you believe, you can achieve…" As 'n mens nie droom nie, dan mik jy vir niks. En dan bereik jy ook nie veel nie. Die sportmetafore werk so lekker vir groot lewenswaarhede.
My droom was nog altyd om in alles wat ek doen, dit voluit vir die Here te doen. Om in my roeping die beste toegerus te wees wat ek kan wees, en soveel as moontlik van myself te gee in diens van die Here in my gemeente. Om 'n goeie man vir my vrou, en pa vir my kinders te wees, in die sin dat elkeen van hulle ook hulle potensiaal in die lewe voluit kan uitleef. Dat ek 'n hulp in plaas van 'n hindernis sal wees. My droom in my sport is nog steeds 'n sub 4 Argus, maar ek kry nooit dit reg om vir beter as sub 5 te oefen nie. Dalk moet ek ernstiger raak oor hierdie een. Ek probeer 'n lojale vriend wees . Ek probeer, waar dit moontlik is, om 'n positewe verskil in mense se lewens te maak.
Maar in dit alles voel dit vir my: Erens mis ek nog iets. Dit voel nooit meer of ek op die podium staan, en die beste gedoen het wat ek kon nie. Ek wen nie goue medaljes in die lewe nie, maar ek maak die wedrenne klaar… Is dit genoeg?
Die pennie drop erens dat dit 'n klassieke midlife crisis se simptome is. Ek is meer as halfpad deur die lewenswedloop: doen ek regtig waarvoor ek gemaak is, goed genoeg? Wat kan ek beter doen? Wat kan ek anders doen?
Dit lyk my sport laat my te veel dink… 'n Goeie begin sou wees om weer aan die oefen te kom, ek het my fiets se voorwiel op die Argus afgehaal, en nog nooit weer teruggesit nie…