Mila se storie oor geld en goed Hoofstuk 1 Deel 1 – Finesse Meisie
"kyk net hoe lê queenie!" sê mila en wys na haar Persiese kat wat uitgestrek op die plaveisel om die swembad lê. Dit is die somervakansie en Mila en haar twee vriendinne lê op hulle handdoeke in die son.
"Dit lyk kompleet of sy dink die plek behoort aan haar," merk Carmen op.
"Haar naam is nie verniet Queenie nie, sy's die queen hier rond," antwoord Mila en lag.
"Jy sê mos sy eet net vars vis en fillet steak. Sy's darem lekker bederf. Net soos jy, Mila, sy is nie verniet jou kat nie!" gee Andrea haar mening.
"Ek kan nie glo jy sê ek is bederf nie, Andrea. Wat maak jou anders as ek?" vra Mila omgekrap.
"Jy is die enigste kind, julle bly in hierdie miljoene rand se Mediterreense huis in Llandudno teen die berg, met 'n uitsig oor die see to die for. Julle het 'n rits personeel wat alles agter jou aandra en jy het kaste vol klere! Ekskuus my, is jy nie bederf nie?" vra Andrea meerderwaardig.
"Julle het net so 'n duur huis, jou pa én ma is van die bekendste spesialiste in Kaapstad en jy het net 'n broer. So, jy is nie so ver van die enigste kind af nie en verder het jy net soveel klere soos ek," sê Mila selfvoldaan.
"Om nie eers van al Andrea se skoene te praat nie! Wie was nou weer daardie vrou van die Filippyne wat soveel skoene gehad het? Andrea wen haar sowaar," sê Carmen en lag.
"Emelda Marcos, maar sy het alles so oordadig gehad. Die skoene was net die deel wat die lekkerste storie gemaak het!" antwoord Mila.
"Jy word maar net so bederf, Carmen. Jou pa besit die helfte van Kaapstad se eiendomme en jy deel die aandag net met 'n klein boetie. So, jy kan ook maar jou storie sluk!" sê Andrea verontwaardig.
"Ek het vir julle lekker vrugtesap gebring," sê Cynthia toe sy met 'n skinkbord met lang kristalglase en 'n beker sap aankom. Sy sit dit op die tafel langs die swembad neer. Cynthia is al jare lank die Hartmans se huishoudster-kok. "Moenie vir my sê julle veg nou oor wie is die rykste van julle meisiekinders nie. I can't believe it!" vervolg sy dadelik en skud haar kop onbegrypend.
"Nee, Cynthia," kry Mila 'n woord in, "hulle sê ek is bederf, nou sê ek net hulle kan dit nie sê nie, hulle word net soveel bederf."
"That's true," sê Cynthia. "Julle byt almal op die silver spoon. Ry 'n bietjie om die berg na die Cape Flats, dan sien julle mense wat swaarkry. Kinders julle size wat nog nooit nuwe klere gehad het nie, kinders wat nog nooit op 'n bed geslaap het nie en nie eers elke dag kos het nie. Hier is julle, sweet sixteen en koop klere by boetieks! Dis nie julle skuld dat julle privileged is nie, dis net julle skuld as julle nie dankie sê nie!" Sy draai om om te loop, maar kom dan weer terug en sê: "Meer as twee paar skoene is 'n waste. Werk- en kerkskoene is al wat nodig is. Jy kan anyway net een paar op 'n slag dra. Julle hope skoene vergaar net stof!"