Verhale van katliefhebbers oor 'treur katte die dood van 'n ander kat?' - Gedragsopleiding - 2021
Verhale van katliefhebbers oor 'treur katte die dood van 'n ander kat?'
Ons het 'n peiling gedoen oor of katteienaars dink dat katte die dood van 'n ander kat kon treur. Die resultate was soos volg:
43,2% van die kat-eienaars het gesê dat ja, alle katte sal treur
56,4% van die kat-eienaars het gesê dat sommige katte sal treur, maar nie almal nie
2.1% het gesê dat hulle nie seker was nie.
0,8% van die katkisante het gedink dat geen katte treur nie.
Hier is verhale van katliefhebbers oor hul katte en hul ervaring met rou.
MY kat Sassy treur oor die verlies van 'n metgesel. Sy sou my ongeveer 3 maande lank volg en voortdurend meemaak.
Op 'n keer het ons nog twee katte oorbly nadat hulle een moes ontslaan. Albei katte sou nie eet nie, het nie met mekaar gespeel of selfs geskel nie. Hulle sal in die gang afstap en in die kamers kyk, gedurig sagmoedig asof hulle hul verlore maat vra. Ons het net saggies met hulle gepraat, hulle baie ekstra aandag gegee en uiteindelik gekom. Glo dit nie as iemand sê dat katte nie treur nie. Net twee jaar gelede was ons swart en wit kat terminaal siek en moes hy neergesit word, haar sjokoladepunt Siamese pal sou in die bed van die laat kat sit en ook in die klein kamer waar hulle saam was, ook nie reageer op kos en net verlore.
My kat Bodhi was so verlore sonder sy maat Rumour. Gerug het gesterf toe hy 11 jaar oud was en Bodhi ongeveer 1 1/2 jaar oud was ... dus was daar gerugte van toe Bodhi net 6 weke oud was. Toe die gerug sterf, sou Bodhi deur die huis gaan en gerugte op al sy ou wegkruipplekke soek en by die vensters uitkyk ... al is albei katte binnenshuise katte. Ons hoor oral sy klein piepgeluide (nie heeltemal 'n volledige meow nie). Hy het dit ongeveer twee maande agtereenvolgens gedoen ... Bodhi is nou 3 jaar oud en soms kan jy hom nog steeds sien rondkyk ... miskien vir Rumor, wie weet. So ek weet katte treur oor hul vriende ... Teri
Ek het 'n kat gehad wat treur oor die verlies van my ander kat, so ons het 'n ander kat gekry en ek het ook 'n kat getreur oor die verlies van my hond!
Momma-kit het een van haar katjies verloor. Sy wou nie hê ek moet dit wegneem nie, en sal op haar lê as ek probeer. Toe sy vertrek om te gaan eet, sluip ek die katjie weg om haar te begrawe. Mamma-kit het dae lank geroep en gehuil op soek na daardie katjie. Sy kom na my toe, huil en hardloop huilend na haar bed. Dit het dae verloop! Sy was hartgebroke en ek was ook. Sy laat my uiteindelik iemand anders se katjie neem om haar leë nes te vul, en almal was gelukkig! Veral die katjie wat al die melk vir haarself gehad het.
Ek het nog altyd verskeie katte in my huis gehad. As die een verbygaan, soek die ander na haar, roep hulle uit en lyk 'n paar dae minder gelukkig. Die kat nader aan die oorlede troeteldier is geneig om 'n bietjie langer te treur. Maar hulle tree almal verskillende dae op.
Ek het 'n grys himalayan gehad wat tuis oorlede is. My kat Grady en die hond Max het almal by Clancy se lyk waak, net soos by die begrafnishuis.
Ons het ons 14-jarige kat (Tabby) aan kanker verloor. My ander kat is 12 jaar oud (Oscar) en het gehuil en het op die spesiale stoel na haar gesoek. Hierdie gedrag het ongeveer 'n week geduur. Uiteindelik het ons 'n drie maande oue vroulike katjie (Arwen) aangeneem, ongeveer twee weke later nadat Tabby oorlede is. Dit het ons Oscar ongeveer 'n week geneem om aan haar gewoond te raak en nou is hulle die beste van vriende. Ek dink regtig Oscar moes 'n ander kat in sy lewe hê, veral saam met my man en myself wat elke dag van 09:00 tot 5:00 werk.
Toe ons 14-jarige Anna in September 2007 oorlede is, het haar metgesel van daardie hele tyd Ashley baie tyd spandeer om in ons woonstel rond te loop en saggies vir haar te kou. Hy sal op al haar gunstelingplekke begin en uiteindelik deur die loop van die dag sy soeke na die hele woonstel uitbrei. Hy sal dan 'n plek vind om in een van ons vensters te gaan sit waar hy ure lank op haar sal let. Ons het hom deur hierdie moeilike tyd deurgemaak deur hom baie liefde te betoon en seker te maak dat hy óf my vrou of ek in die omgewing geken het. Ons het ook 'n paar artikels van Anna se handig gehou, sodat hy nog steeds haar geur rondom hom kon hê. Ashley is nou in orde, maar op 6 September (die dag toe ons Anna verloor het) was hy vreemd gedemp. Ek dink nie dit was toevallig nie. Paul T., Ocean City, besturende direkteur
Ek het 15 jaar gelede 2 verdwaalde katjies aangeneem. Hulle bymekaar gevind en bymekaar gehou. Beide wyfies en albei spayed. Brown Kitty het besmette, ingeënte tande gekry en moes 4 onttrek. Toe sy by die huis kom, moes ek haar skei van die ander 3 katte (ek het intussen nog twee strooitjies aangeneem, as katjies en nou 10 jaar oud) en 'n skuilinghond aanneming van 2 jaar. ou dachund) om seker te maak dat sy die kattebak & eet. Toe sy weer normaal geword het, het ek opgemerk dat haar suster bo by haar bly en baie lomerig en maer. Ek het alles probeer om haar te laat eet, maar niks daarvan gebruik nie. Die veearts het my die hartseer nuus gegee dat al haar interne funksies opgehou het, lewer, niere, alles. Ek moes haar laat slaap. Ek moet die veearts komplimenteer, sy het baie begrip gehad en my toegelaat om haar in my arms te hou en die hele tyd met haar te praat sodat ek die stem was wat sy gehoor het en die gesig wat sy gesien het toe sy dood is. Dit was die advies van die veearts wat ons almal deur die slegte tyd van eensaamheid en skeiding gekry het. Sy het my vertel wat ek moet doen, en ek het & dit werk. Ek het Gray Kitty in die draer gebring en haar gedeeltelik met 'n pienk handdoek bedek. Elke dier, al 3 katte en selfs die hond, het hul spesiale tyd saam met haar geneem en haar geruik, ondersoek en baie tot my skok gebring - die hond het selfs saam met haar in die draer gegaan !! Haar suster, Brown Kitty, slaap steeds bo in haar eie spesiale boks met haar eie spesiale pienk handdoek en sal onder kom om te eet en die kattebak te gebruik. Sy weet haar lewenslange maat is weg en sal vra om op spesiale skoot op my skoot te wees, maar gaan dan voort met haar daaglikse katbesigheid. Ek is net so dankbaar vir my veeartse vir die deernis en begrip wat hulle vir my diere en my het.
Ek het 'n babakat gehad wat van hierdie vroulike kat gehou het. (Op die plaas). Sy is deur 'n motor getref en my pa het haar in die tuin begrawe. Ons het die tom haar nie laat sien nie en hy het haar katjies versorg totdat hulle vir hulself kon sorg en toe het hy na haar gaan soek. Hy het oral vir haar gejag terwyl hy konyne en muise vir haar katjies grootgemaak het. Hulle was byna onlosmaaklik toe sy nog gelewe het. Nooit het die een sonder die ander een naby die katjies gesien nie. Hy het hom nooit weer gesien nadat hy na haar gesoek het nie. So hartseer het ek daardie somer 2 van my katte verloor.
Ses jaar gelede het ek my aantreklike tuxedo-kat aan 'n fibrosarkoom verloor. Ek het hom aangeneem uit 'n plaaslike skuiling toe hy ses weke oud was. Hy was die enigste katkind totdat ek dertien jaar later 'n jong kat opgeneem het. Ek het haar Chelsea genoem. Hy het haar wel in die huisgesin aanvaar, hoewel dit vir my gelyk het asof hulle nooit beste vriende was nie. Ek het geweet dat Chelsea voel dat Raindrop siek was. Sy sal na hom toe gaan en saggies na sy uitsteekende gewas snuif. Hulle sou meer gereeld as vroeër saam uithang. Sy weet sy tyd is naby. Net na sy dood het ek sy kraag op my laaikas geplaas met sy gunsteling speelding. Die volgende oggend hoor ek Chelsea huil, wat sy nooit gedoen het nie. Toe ek in die slaapkamer ingaan, sien ek haar op my laaikas kyk na die kraag en speelding van Raindrops en huil steeds so hartseer! Dit het my hart net gebreek om haar so hartseer soos ek te sien. Sy was so eensaam sonder haar vriend. Ek dink hulle was nader as wat ek gedink het. Twee weke later is ek terug na die skuiling en neem Max, 'n ander ses weke oue katjie, aan om haar geselskap te hou. Hulle is beste vriende! Max dink Chelsea is sy ma! Die aanvaarding van Max was die oplossing vir ons albei gedurende hierdie treurtyd. Hou in gedagte dat 'n ander kat nooit die verlore een sal vervang nie, maar 'n nuwe klein lewe om te versorg, sal beslis elke dag vreugde bring.
Toe ek ongeveer 18 was, het ek 'n swart kat gehad wat ironies genoeg genoem is, Blackie, en 'n oranje tabbie met die naam Eggbert. Blackie het 15 jaar oud geword, op 'n dag het ek blackie aan die kant van die pad gevind, hy is deur 'n motor geslaan, ek het hom in die huis gebring, ons het almal gehuil, en ek het uitgegaan en Blackie begrawe. 'N Maand later sou Eggbert, die lemoenskyfie, amper daagliks oor die graf van Blackies sit, hulle was baie na aan mekaar en het rondgesit en deur die jare saam gesit, ek hoop hulle geniet nou die skemer saam !!!
Ongeveer vier jaar gelede het ek drie katjies uit drie verskillende werpsels opgedaag om saam met die res van my verdwaalde en wilde katte te eet. Hulle het saam gespeel en ek het hulle my drie amigos genoem. Elke aand sou ek hulle inbring omdat hulle jonk was, en ek sukkel met 'n katjie of koyot om 'n paar katjies in die hande te kry. Wel, een nag het grys soos gewoonlik nie donker geword nie. Toe ek aanhou bel, hoor ek uiteindelik 'n flou gehuil in my motorhuis, daar was grys bloeding en onsamehangend, hy is klaarblyklik deur 'n motor getref en is terug na my motorhuis. Ek het hom in 'n handdoek toegedraai en na binne gebring waar hy net leweloos was. Ons woon ongeveer 'n uur van die naaste veearts en daar was geen manier waarop hy die reis sou onderneem nie, so ek het hom so gemaklik moontlik gemaak en hom en die ander twee katjies, Confucius en steek, op my skoot saam met hom geknuffel en ons aan die slaap geraak . Later het hy aanhou probeer om by die kamer uit te kom; ek het hulle altyd in die kamer gehou, sodat ek hom daar en die ander twee katte en twee van hulle in die kamer rondom hom gelê het en hom tot die einde toe getroos het. Grey was gewoond daaraan om onder my nek te slaap toe ek in die rusbank gaan lê. Nadat hy steek geslaag het wat meestal daarvan gehou het om alleen gelaat te word, het hy op my gespring toe ek in my sitstoel gesit en onder my nek geknoop het. Dit was asof grys vir haar gesê het dat ek versorg moet word ... en tot net 'n paar maande gelede, toe 'n steek oorlede is, in my arms, onder my ken in die stoepbank, het sy my nooit alleen laat sit nie. Ek dink regtig hulle het die behoefte wat ek sou hê as grys oorgedra het, oorgedra. Nou het ek 8 katte en die drie amigos is almal weg. Maar dit is asof ek nou in staat is om hul liefde en gevoelens aan my te kommunikeer.
Ons het twee katte, rommelmaats, Fric en frac, gehad. Verlede Februarie is Frac tuis aan kanker oorlede ... op 17-jarige ouderdom. Haar suster Fric het weke lank hard gehuil en sou in die huis rondgeloop op soek na haar suster. Dit word gereeld tydens voedingstyd gebring ... sy sou sit en huil en dit sal ons harte breek ... Ek skuif die voerbakke, verander die tyd 'n bietjie en dit het gelyk of dit sou help. fric is nou 17 1/2 en vaar baie beter, maar dit het ongeveer 3 maande of langer geduur voordat die huil gestaak het. Ek het ook die plek van haar kattebak verander, maar ek het haar susters (skoon) gelaat. So ja, ek sê dat hulle treur soos ons almal gedoen het, en die tyd het ons genees, maar frac word nie vergeet nie.
Ek het 'n aantreklike manlike katjie Holstein, wat sy naam met sy wit pels met swart kolle genoem word. Hy is ook baie liefdevol en liefdevol, en hy is nogal 'n spreker. Ons het 'n paar baie interessante gesprekke! Holstein en my oudste katjie, Maybelle, was 'n hegte metgesel al was daar tien jaar verskil in hul ouderdomme. In April 2007 het ek uitgevind dat Maybelle in nierversaking is (sy is in Januarie 2005 met hipertiroïed gediagnoseer). Ek was verwoes, maar het nie geweet hoe intens haar siekte Holstein sou beïnvloed nie. Dit lyk of Holstein gevoel het sy is siek en hy het dag en nag by haar gebly, behalwe vir die twee hospitalisasies. Terwyl sy weg is, gaan hy by die deur uit en huil. Hy het langs haar geslaap asof hy haar beskerm en sy bedank hom deur hom te versorg as sy nie te sleg voel nie. Ek het IV vloeistowwe toegedien om Maybelle gehidreer en haar niere te laat werk. Daar was 'n behandelingsarea op 'n tafel met 'n paar klein dekbeddens om haar klein bokkie op te vul. Soms het Holstein saam met haar op die tafel gekom terwyl ek haar behandel en vir haar gesmeek het. Soos die maande verloop en sy swakker geword het, het Maybelle gegly en probeer om by haar kosskottel uit te kom (hulle is op die tafel om die hond uit die kos van die katte te hou). Toe Maybelle val, kry sy haar regterpoot tussen die tafel en die stoelbeen vas en was sy te swak om haarself te bevry. Holstein het wag gehou en gesmeek om my aandag te kry. Gelukkig het sy net geval en lê sy net 'n minuut in hierdie posisie, danksy die meester van Holstein. Dit was ons laaste dag saam. Ek het in my hart geweet dat sy die stryd wat sy so moedig geveg het, verloor en gereed was om na die Brug te gaan. Maybelle het net gewag dat ek haar oorgang sou aanvaar. Ek het haar toestemming gegee om haar siek liggaam agter te laat en het belowe dat ons soggens haar eerste veearts gaan sien (ek was op pad werk toe). Sy is Maandagoggend 30 Julie omstreeks 02:00 na die brug met my man en stiefseun wat haar streel en troos. Ek weet nie wie meer verwoes was nie ... Holstein of ek. Ek het nie besef wat ek gedoen het nie, die dag nadat sy weg is, het ek haar quilt- en IV-voorrade weggepak. Arme Holstein het neergeslaan! Dus het ek alles weer op sy plek gesit en die veranderinge stadig aangebring. Ons het maande lank mekaar vertroos. Nou, meer as 'n jaar later, is hy steeds klierig, en hy was nie op die eerste manier paniekerig nie. Maar hierdie lieflike katjie was nie klaar met sy sagmoedigheid teenoor 'n sterwende pot nie. Ek het 'n katjie gehad wat ek bykans 6 jaar teen diabetes behandel het. Kelley was nie die vriendelikste kat nie ... net 'n mamma se meisie. In April vanjaar het ek verneem dat sy maagkanker het. Ek het geweet dat ons tyd nie lank sou wees nie ... sy verloor vinnig gewig en kon nie voedsel onderhou nie, ongeag wat haar veearts gegee het om haar maag te vestig en aan te moedig om te eet. Weereens op 'n Sondag, maar hierdie keer toe ek van die werk af kom, val sy inmekaar toe ek na haar roep en sy probeer na my toe kom. Ek het geweet dit was ons laaste dag saam. Ek het die noodveearts geskakel (haar veearts het my die dag voor die dag gesê dat ons net dae gehad het, wat net 'n dag was - maar nog een met hierdie pragtige wese). Ek het Kelley in 'n baba kombers toegedraai en haar vasgehou en haar toestemming gegee om haar siek liggaam agter te laat. Sy ontspan en slaap in my arms. Ek moes haar op die bed neerlê, sodat ek haar gereed kon maak om die veearts te gaan sien en Holstein op die bed spring. Wat hy daarna gedoen het, was die liefdevolste ding wat ek sedert Maybelle gesien het. Hy het sy liggaam so saggies rondom Kelley geplaas. Toe lê hy sy kop saggies op haar skouers en loer na die hardste wat ek nog ooit gehoor het. Ek staan ​​daar met ontsag vir die tyd (ongeveer 5 minute) dat hy haar vertroos. Ek wens net dat ek die sintuie gehad het om die kamera te kry en 'n foto te neem. Holstein en ek is deesdae wonderlike maatjies. Ek bring baie tyd saam met hom deur, en elke keer as hy wil rondkruip, hou ek op met wat ek doen. Hy slaap by my en as dit tyd is om op te staan, begin hy in harmonie met die wekker sny. Hy lê langs my stoel as ek by die rekenaar is of probeer om in my skoot te gaan sit ... hy is 'n groot pot, so hy is 'n skoot vol. Hy wag in die venster dat ek van die werk af sal kom ... Die hond blaf en Holstein bedank hul groete! Holstein is nou 8 jaar oud. Hy is verlate op die klein liga-veld en my skoonsuster het hom gered en hom na my toe gebring. Hy is 'n superkitty en ek sou my nie die lewe sonder hom kon voorstel nie. Ek is so trots op sy persoon!
My Oranje kat, hy het by ons prinses gebly toe sy oorlede is. Hy lê 'n rukkie om die huis en treur oor haar. Meowing Soos hy na haar geroep het. Op een of ander tyd sal hy deur die huis hardloop asof sy hom agtervolg.
Toe my 16-jarige dood is, het die 9-jarige vier dae opgehou eet. 'N Fisiese ondersoek en bloedwerk was normaal, dus is daar geen ander oorsaak gevind nie. Catlin het weer vyf dae nadat Barney dood is, begin eet.
Ek het 'n swart vroulike kat met die naam Gabi. Sy is baie lieflik, mooi, sensitief en humeurig. Ek het ook 'n manlike swart en wit kat gehad, suiwer liefling, liefste en vriendelikste Pifi, wat in Januarie vanjaar oorlede is. Na sy dood lyk Gabi hartseer en sit hy gereeld in die middel van die kamer, of hy wonder in die woonstel en maai, ek dink sy bel hom. Ek is nie seker wat ek kan doen nie. Voor selfs die dood van Pifi, is sy aan 'n ander manlike kat, Fisfasa, voorgestel, en hulle woon in dieselfde huis. Ek het gedink dat sy hom dalk sou aanneem, maar sy spot steeds op Fisfasa.