Hoekom moet ons wag vir wetenskaplike nuus?
Ekstra, ekstra! Die embargo is opgehef, lees alles daaroor. Gerugte vlieg deur die blogosfeer ...
Simon Reich, Rutgers Universiteit Newark
"Ramp het 'n bietjie afgekom" was die Britte Guardian koerant se siening van die nederlaag - met slegs 31,000 stemme uit 4.64 miljoen - van die verre regtervryheidsparty in Oostenryk se presidensiële verkiesings die afgelope naweek.
Maar dit is moeilik om die gevolgtrekking te maak dat verskillende vorme van populisme - hetsy anti-immigrant of meer breedweg anti-vestiging - aan beide kante van die Atlantiese Oseaan aan die toeneem is.
Oostenryk, ek sou redeneer, is 'n kanarie in 'n steenkoolmyn. 'N Nuwe politieke verdeling kom voor.
So, wat is hierdie kloof en wat is die gevolge daarvan?
Dit is nie net Oostenryk nie
Daar is min twyfel dat Oostenryk se nuutgevonde nasionalisme is eens met in Europa. Die meeste lande swaai duidelik na die nasionalistiese reg.
In Switserland het die Switserse Volkspartytjie byvoorbeeld 29 persent van die stemme gekry verlede jaar se verkiesing. Uitsprake dui daarop dat indien 'n presidensiële verkiesing vandag in Frankryk gehou word, die Marine Le Pen van die Nasionale Front die grootste aantal stemme in die eerste ronde behaal, by 31 persent. En dit is geen stem anomalie, haar party het oor gelok sesmiljoen stemme in 2015 plaaslike verkiesings.
Selfs in die meer tradisioneel sosiaal-demokratiese state van Skandinawië, oor 20 persent van die Danes en 13 persent van die Swede het in onlangse verkiesings gestem vir wat algemeen beskou word as verregse nasionalistiese partye.
Wat onverwags is, is dat dit almal relatief ryk lande is.
Ontnugtering onder kiesers word gewoonlik geassosieer met werkloosheid, armoede en lae vlakke van onderwys.
Vanuit hierdie perspektief is dit dus nie verbasend om steun te vind vir nasionalisme in armer, post-kommunistiese lande soos Hongarye, waar Jobbik, die verregter party, behaal het 21 persent in 'n nasionale verkiesing op 'n anti-immigrasie, anti-EU en nasionalistiese platform. Of in Griekeland or Spanje, waar werkloosheid steeds 20 persent oorskry. In Griekeland is die populistiese swaai hoofsaaklik aan die linkerkant met die Syriza party. In Spanje het dit meestal twee vorms geneem. Een daarvan is van die Katalaanse nasionalisme. Die ander is van linksvleuel populisme. As gevolg hiervan, die land het gebreek in verskeie partye, niemand in staat om 'n regerende koalisie te skep. Tog, soos die verre regs elders, stem beide die meeste Grieke en Spanjaarde saam dat hulle hulself van die EU se magte wil isoleer.
Maar Oostenryk het sommige van die laagste werkloosheidskoerse in die Europese Unie selfs al is die koers in die afgelope twee jaar gestyg. En dit is 'n land wat dit het gefloreer op sy integrasie in Europa se ekonomie deur die EU, selfs as die ekonomie van sommige van sy bure gekrimp het. Dit is ook 'n land wat histories ekonomies baat gevind het aanvaarding van Oos-Europese vlugtelinge tydens die Koue Oorlog. Dit moet dus meer gemaklik wees om nuwe te aanvaar.
Die feit dat net ongeveer die helfte van alle Oostenrykers vir 'n partytjie gestem het wat voorstander van ontheemding van die Europa-unie het, sê dus dat daar iets ernstigs en meer algemeen aan die gang is.
Nie Amerika of Brittanje is immuun teen hierdie tendense nie.
In Brittanje oorheers 'n minder uitwaarts radikale soort populisme. Die Verenigde Koninkryk Onafhanklikheid Party (UKIP) het 'n afkeer van Brussel (ook die Europese Unie), 'n opposisie teen migrasie en 'n liefde vir nasionale soewereiniteit. Maar rassistiese leunings is minder duidelik onder sy leierskap, en is meer kritiese debatteer as dié van sy eweknieë op die vasteland.
Volgende maand se referendum oor die vraag of die Verenigde Koninkryk in die Europese Unie bly, kristal die verdeling tussen betrokkenheid of isolasie wat algemeen is vir alle Europeërs.
Aan die een kant is daar wydverspreide ontnugtering met die Europese Unie en veral sy relatief liberale migrasiestrome. Polls stel 'n berig voor 40 persent van die kiesers bereid is om te stem vir Brittanje se uitgang. Aan die ander kant stem ekonome in die algemeen saam dat die getuienis dui daarop dat Brittanje sou Ly as dit weg is. Maar soos in Oostenryk, stembusse stel voor dat die algemene ekonomiese gesondheid van die land dikwels nie die probleem is nie.
Die kernvraag is eerder wat groepe mense in die huidige situasie ly. Diegene wat voel hulle is uitgelaat, hul stemme ongehoord, word ontplooi teen die stigting, die begunstigdes van die huidige stelsel.
'N verhaal van twee populismes
Die Amerikaanse presidensiële veldtog vorm dieselfde soort kwessie.
Amerika se ekonomie is relatief welvarend, met werkloosheid tot sowat 5 persent en die groeikoers, indien onverbiddelik, stadig ekonomie uit 'n gat.
Tog is die mees entoesiastiese ondersteuning in die VSA vir twee populistiese kandidate, Donald Trump en Bernie Sanders.
Donald Trump se weergawe lyk soos dié wat dikwels in Europa voorkom. Dit is anti-immigrant, anti-Moslem, anti-NAFTA en anti-vrye handel. Hy fokus op die bou van mure om dinge uit te hou, of dit ongedokumenteerde Meksikaanse werkers of Chinese goedere is. Soos in Europa is daar 'n "ons" en "hulle" -benadering.
Bernie Sanders kon nie meer verskil van Trump in sy teenkanting teen xenofobie nie. Maar sy populisme deel 'n vyandigheid teenoor vryhandel, met die klem op werksverliese in die vervaardiging. Sy ondersteuners deel ook 'n deurskynende gevoel van ontnugtering - dat mense deur onheilspellende politici bedrieg is wat getuig die sisteem. Vanuit daardie perspektief is dit dus nie verbasend dat sommige nie kenners positief dat Sanders se ondersteuners Trump sal bevoordeel in 'n algemene verkiesing teen Hillary Clinton.
Die kosmopolitiese belofte
So, wat moet ons hiervan maak? Wel, die tradisionele politieke verdeeldheid in beide Europa en die VSA is tussen links en regs. Maar daar was 'n breë konsensus in die nasleep van die Koue Oorlog, oor partydige lyne, dat globalisering voordele gebring het.
Politieke partye mag 'n konserwatiewe of sosialistiese etiket hê. Maar hulle het in die algemeen soortgelyke soort beleide geïmplementeer as linkse partye na die sentrum verskuif het.
Toe dit kom by die ekonomiese beleid, het die "Nuwe" sentristiese demokrate van Bill Clinton hul gematigde Republikeinse eweknieë gelyk. Hulle bevoordeel deregulering, liberalisering, privatisering en vryhandel. Dieselfde geld vir Tony Blair se weergawe van die Labour Party in Brittanje in die 1990s.
In lande soos Oostenryk en Duitsland het sosiaal-demokratiese regerings in groot koalisie met hul regsentris-eweknieë beheer. En selfs vandag probeer François Hollande se sosialistiese regering om arbeidshervormings in Frankryk in te stel vervreemd sy eie ondersteuners en herinner meer aan diegene wat histories deur Frankryk se konserwatiewe opposisie bepleit word.
Vir 'n rukkie het hierdie beleide blyk te werk. Lae rentekoerse en die opkoms van 'n groeiende middelklas op plekke soos Sjina en Indië het beteken dat daar meer belegging en meer verbruik was. Amerika en Europa se ekonomieë het gegroei.
Natuurlik het sommige mense agtergelaat omdat die transformasie van vervaardiging na diensgebaseerde ekonomieë versnel het. Maar kiesers in beide vastelande is belowe 'n blink toekoms aangesien die prosesse van globalisering toekomstige belonings sal verseker. Soos destyds Amerikaanse vise-president Dick Cheney beweer,
Miljoene mense per dag is beter af as wat hulle sonder globalisering sou gewees het, en baie min mense is daardeur benadeel. "
Enige lyding sal tydelik wees.
Die groot resessie van 2008 het die versigtig gekonstrueerde gebou laat val. Van Griekeland na die Verenigde State, die grootste las is gedra deur baie spesifieke groepe, veral die jonges met ongekende vlakke van werkloosheid en vervaardigingswerkers. Die feit dat die ekonomiese verlies dikwels baie gekonsentreer is spesifieke geografiese streke het die intensiteit van die pyn verhoog. En die beloofde groei in lone deur leiers soos President Obama het nie bewaarheid, selfs in lande soos die VSA wat teruggekeer het van pre-resessie vlakke.
Die populistiese opstand
Ontnugtering het gegroei. En opportunistiese, populistiese politici van links of regs weet hoe om daardie ontnugtering te tik.
In groot toesprake het Trump uitgespreek teen globalisering. Sanders assosieer dit met die een persentasie en die verlies aan vervaardigingswerk. Le Pen maak byvoorbeeld vergelykbare argumente in Frankryk, as Hofer het in Oostenryk.
Die politieke kloof het 'n nuwe dimensie. Dit is nie net meer van links en regs nie, hoewel Bernie Sanders natuurlik nie saam met Donald Trump op alle tellings moet klop nie. Sy veldtog is sonder xenofobie.
Maar die punt is dat 'n tweede kloof na vore gekom het. Aan die een kant is die kosmopoliete. Hulle bevoordeel ekonomiese globalisering, multikulturalisme en integrasie, en 'n wêreld met verminderde grense.
Aan die ander kant is die populiste. Hulle gun plaaslike regeer, bestuur handel en 'n groter regulering van daardie vloei - van geld en van mense. Hulle verwerp baie, indien nie alles, wat kosmopolitiese standaarde voorstaan.
Hierdie populistiese ontnugtering is verstaanbaar. Hulle is te veel belowe en is te min beloon deur politici wat óf geweet het dat hulle lieg of te dom was om nie te erken dat hulle nie kon lewer nie.
Nou, sou ek betoog, is dit dieselfde kosmopolitiese politici van verskillende politieke strepe - soos Hillary Clinton in die Verenigde State, David Cameron in die VK en François Hollande in Frankryk - om die gemors te herstel. Hulle moet soberheidsprogramme vermy en uitgebrei herverdelingsprogramme voorlê wat belonings bied vir diegene wat uit lewensgeleenthede afgesluit is.
Amerika dien as voorbeeld in hierdie verband. Soos Hillary Clinton ontdek Op haar onlangse besoek aan die streek benodig die steenkoolmynwerkers van Appalachia nuwe bedrywe waaraan hul vaardighede aangepas kan word. Hulle benodig regeringstimulasies om plaaslike vervaardigingsinvestering aan te moedig. Hulle benodig opvoedkundige toekennings vir hul kinders om na die kollege te gaan en 'n herhalende armoedeval te ontsnap. En hulle het maniere nodig om ekonomiese sektore uit te brei, soos gesondheidsdienste wat so desperaat is swak in dele van die streek.
Slegte verwaarloosde infrastruktuurontwikkeling is nog 'n opsie. Amerika se brûe, paaie en tonnels is in 'n toestand van verval. Inderdaad, sulke projekte is meer swaar publiek onderbefonds as op enige tyd sedert rekordhouding begin het. Die land het sy kans gemis om in infrastruktuurontwikkeling te belê in die nasleep van die 2008 Groot Resessie. Nou het dit die geleentheid om dit te doen - en om die griewe van baie ontevrede ondersteuners van populisme aan te spreek.
Die disenfranchised het behoorlike indiensneming nodig en 'n gevoel dat politici hul beloftes sal lewer. Echtheid is die sleutel tot die stryd teen populisme.
Die alternatief is 'n wêreld waar mure hoër word - beide tussen lande en tussen mense binne lande.
Simon Reich, professor in die afdeling wêreldwye sake en die departement politieke wetenskap, Rutgers Universiteit Newark. Sy onlangse boeke sluit in Good-Bye Hegemony! Krag en invloed in die globale stelsel (met Richard Ned Lebow, Princeton University Press, 2014), globale norme, Amerikaanse borgskap en die opkomende patrone van wêreldpolitiek (Palgrave, 2010), en kindersoldate in die era van gebroke state (Universiteit van Pittsburgh Press, 2009)