Vroue se skryfwerk is lankal 'n doring in die kant van die Male Literary Establishment
Stacy Gillis, Universiteit van Newcastle
Vroue se skryfwerk is lankal 'n doring in die kant van die manlike literêre instelling. Uit vrese in die laat 18e-eeu is die lees van romans - veral deur vroue geskryf - emosioneel en fisies gevaarlik vir vroue, vir die Brontë-susters wat aanvanklik onder manlike pseudonieme gepubliseer word, tot die ontslag van die genre van romanse-fiksie as buite die kritiese bleek, Daar is 'n dominante kultuur wat bevind dat die vereniging van vroue en skryf gevaarlik is. Dit is lankal iets om beheer te word, bestuur en ontslaan.
Een van die maniere waarop uitgewers, boekhandelaars en kritici gebruik om literatuur te bestuur, is deur die begrip genre: etikettering van 'n boek as "Speurder fiksie" word 'n maklike manier om bepaalde trope in 'n roman te identifiseer. Hierdie genrebenamings is veral nuttig vir uitgewers en boekverkopers, met die logika wat soos volg loop: 'n leser kan enige plek in enige boekwinkel loop, en gaan na die speurderfiksie-afdeling en vind 'n boek om te lees omdat hy lees speurder fiksie voor en geniet dit.
Wat bemoeilik dit is wie besluit watter genres geag word toepaslik te wees en watter boeke in watter kategorie geplaas word. Genre is ook ingewikkeld deur die idee van vroue se skryfwerk. Kan ons 'n genre hê wat slegs deur die outeur se geslag aangewys word? Wat as ons dit omgedraai het, en eerder as 'n genre, was vroue se skryfwerk 'n term wat ons gebruik het om net oor vroue te skryf?
Hier is vyf romans deur vroue - en oor vroue - van oor die 20-eeu. Hierdie romans bekamp alles, op baie verskillende maniere, met vroue en onafhanklikheid.
Agatha Christie, die man in die bruin pak (1924)
Anna Beddingfeld, 'n selfmockende heldin, wat baie bewus is van die konvensies van geslag en genre, koop impulsief 'n kaartjie na Suid-Afrika omdat die bootkaart die presiese bedrag is wat sy in die wêreld verlaat het. Sy eindig met 'n internasionale misdaad sindikaat met aplomb en panache.
Doss is die onverbruiklike, ongetroude, ouer vrou in 'n Victoriaanse roman. Maar in hierdie storie loop sy op haar grootliks onbelangrike gesin om in 'n kajuit op 'n eiland te beweeg met 'n man wat sy net kortliks ontmoet het. 'N Fantasie van die Kanadese wildernis, die roman was een van Montgomery se paar romans vir volwassenes.
Mary Stewart, Nege Afrigters Wag (1958)
'N Herskryf van Jane Eyre, die roman bevat al die trope van die Gotiese romanse - 'n kasteel, 'n gesinsgeheim, moord - maar dit word uitgedaag deur een van Stewart se beste protagoniste, Linda Martin. Martin is deur 'n aristokratiese familie as 'n goewerneur in diens geneem, maar verwerp die romantiek van haar roem om haar beheer en haar eie integriteit te beskerm.
Edana Franklin word in die hospitaal wakker met haar arm geamputeer en die polisie vra haar man. Dit blyk dat sy terug is na 1815, waar sy in herhaalde kontak en konflik kom met Rufus, een van haar slaafbesitende voorvaders. 'N roman wat belangrike vrae oor manlikheid, mag en geweld bring.
Een van die vroegste stukke elektroniese fiksie, die herverkoop van Shelley's Frankenstein (1818) en Baum's Die Patchwork Girl (1913) plaas die verhaal in die hande van die leser, wat die storie saam deur illustrasies van dele van 'n vroulike liggaam saamwerk.
Dikwels is populêre romans deur vroue 'n narratiewe boog wat vanaf die begin sigbaar is: die protagoniste sal uiteindelik 'n romantiese vennoot vind. In sommige van die bogenoemde boeke doen sommige van die vroue, en sommige van hulle doen nie, vind 'n romantiese vennoot nie. Vir diegene wat dit doen, is die romans sekondêr aan die werk wat hulle doen, en die keuses wat hulle oor hul eie lewens maak.
Wat die romans verenig, is 'n verkenning van die keuses wat sommige vroue moet maak as gevolg van hul geslags- en geslagsuitvoering, of hulle na Suid-Afrika op 'n indringing reis, onwillig na 'n slaweplantasie teruggevoer word, of 'n uitdruklike oproep maak om die (vrou) leser om keuses te maak oor hoe die elektroniese storie ontwikkel.
Skryf oor vroue (en dikwels deur vroue) gee vir ons 'n paar voorbeelde van hoe om die status quo uit te daag, al is dit net 'n rukkie. Elke uitdaging bied egter 'n ander voorbeeld van hoe om verandering in 'n patriargale kultuur te bewerkstellig. Hier is aan die skrywers oor vroue wat dit gedoen het - van Jane Austen tot Shirley Jackson, van Frances Burney tot Josephine Tey, en van Angela Carter na Val McDermid.