As ŉ land soos ŉ paloekrasie regeer word, is dit seker nie onverwags as die buitelandse beleid ook die vorm van ’n dipaloekasie aanneem nie. Die groot internasionale verleentheid wat Suid-Afrika pas beleef het weens die verskuiwing van die saamtrek van oud-Nobelvredespryswenners uit Suid-Afrika weens ’n kleitrappery met die toestaan van ’n visum aan die Dalai Lama is ’n twyfelagtige “hoogtepunt”.
Dit val saam met die hele kerndebakel oor die ooreenkoms met die Russiese Rosatom, waar die regering hom met sy gespartel net dieper in die politieke dryfsand inwikkel.
Voor dit het Suid-Afrika vrot eier in die gesig gekry toe die land geweier het om ’n mosie te steun waarin die wrede vergrype van die IS veroordeel word.
Terwyl bykans die hele wêreld sanksies teen Rusland instel weens sy rol in Oekraïne, glip pres. Jacob Zuma met ’n vreemde afvaardiging weg Rusland toe om te gaan rus, en só ’n paar ooreenkomste te sluit.
Presies hoe in pas, of uit pas, met die wêreldmening is Suid-Afrika as dit by die Dalai Lama kom? China is immers bekend dat dit minstens soms strafmaatreëls teen lande instel wat die Dalai Lama op sy grondgebied toelaat.
Maar, anders as wat ’n mens dalk sou verwag van die boelietaktiek van ’n groot moondheid soos China, word die Dalai Lama se afspraakboekie net al hoe voller met buitelandse besoeke. Die vorige twee jaar het hy 12 besoeke aan die buiteland gebring, en vanjaar was hy reeds nege keer oorsee.
Onder die Brics-lande is geen eenvormigheid oor hoe die Dalai Lama hanteer moet word nie. Hy woon in Indië waar hy wyd reis. Sy ernstigste teenspoed was dat sy besoek aan New Delhi verskuif is om nie saam te val met ’n besoek aan die stad deur die Chinese leier, Xi Jinping nie. Rusland het daarenteen selfs ’n deurreis-visum geweier.
In hooftrekke behels China se druk dat die Dalai Lama, indien ’n land wel ’n visum aan hom toestaan, hy nie regeringsleiers ontmoet of amptelike byeenkomste van die land bywoon nie. Tog tel lande soos die VSA en Kanada, en verskeie Europese lande, onder sy gereelde besoekpunte. (Lees gerus meer hier in die Christian Science Monitor oor die manier waarop die Dalai Lama oorsee ontvang word, en hoe die kansellasie van die 14de byeenkoms van Nobel-vredespryswenners in Kaapstad Suid-Afrika se beeld oorsee gekneus het).
Intussen is die Suid-Afrikaanse regering skynbaar steeds stom oor die Hongkongse gebeure waar China ŉ ooreenkoms verbreek het dat die inwoners teen 2017 hul eie leierskap demokraties kan verkies. Emeritus Aartsbiskop Desmond Tutu, reeds onlekker oor die Dalai Lama-geval, verkwalik die regering omdat dit nie ’n morele ruggraat het om die regte ding te sê nie.
Dit is steeds te midde van sluiers van geheimhouding, weersprekings en vaaghede, nie duidelikheid wat presies tussen Suid-Afrika en Rosatom plaasgevind het nie. Oor die algemeen meen die Suid-Afrikaanse media dat Rosatom die gesamentlike, “misleidende” mediaverklaring opgestel het, waaruit die ooreenkoms vir die bou van kernaanlegte ’n voldonge feit geblyk te wees het. Rosatom en Suid-Afrika het hierdie verklaring saam uitgereik. Suid-Afrika staan steeds by die verklaring, maar hou voet by stuk dat dit wat duidelik daarin staan, nie ’n korrekte afleiding is nie.
Maar is dit billik om Rosatom die sondebok te maak, terwyl die Russiese media wat ’n Russiese teks ontvang het, se inligting presies korrek was? Daarin is dit duidelik dat die ooreenkoms dit ’n moontlikheid maak dat Rosatom ook die kontrak kan kry vir die bou van die kernaanlegte.
In ŉ voorbladstorie verduidelik die Business Day hoekom daar rede is om ongemak te hê, en haal die adjunk direkteur-generaal van energie, Zizamele Mbambo, aan wat aan die media gesê het daar sal wel ’n verkrygingsproses wees, maar weens strategiese redes nie noodwendig ’n oop tenderprosedure nie. Dit kan selfs by wyse van ’n tussen-regeringsooreenkoms wees. Of tesourie by ’n lewensvatbaarheidstudie betrek gaan word, is ook nie duidelik nie.
“Dit sê baie oor wat van ons regering geword het. Ná 1994 is Suid-Afrika as ’n baken van hoop gesien vir ’n wêreld wat op soek was na geregtigheid, versoening, integriteit en regeringsbestuur met beginsels. Alhoewel ons altyd politieke teenstanders was, het ek die grootste respek vir president Mandela en president Mbeki gehad. Onder hul leierskap kon Suid-Afrikaners hul koppe om hoog hou in die internasionale gemeenskap.
Selfs die grootste politiek-korrekte en ooglap-waarnemers moet nou insien dat Suid-Afrika hard probeer om onnodig van die land ’n muishondland te maak.
Uit verskeie oorde kry die klimaatsverandering die skuld. As ’n mens die Amerikaanse, en veral die Kaliforniese brande as rigtinggewer gebruik, is dit nie onwaar nie.
Dis ’n hoogs beskermde boom, maar dit verhinder nie dat stootskrapers gereeld die bome afmaai om plek vir ontwikkeling te maak nie. Melkhoutbome kom van nature dikwels in lanings voor, en so ’n laning is prakties ondeurdringbaar vir ’n veldbrand wat dit daarteen vasloop.
Hy beskryf ook hoe ’n verwoestende veldbrand die geboue op ’n klein plasie buite die dorp bedreig het – ’n plasie wat voorheen oortrek was van melkhoutbome, maar later plek moes maak vir populiere, denne- en bloekombome.
Die langste melkhoutlaning in private besit word wel op dié grond soos ’n kleinnood deur die huidige eienaars bewaar. Die hartseer is dat dit slegs die laaste stuk van ’n nog veel langer laning is wat voorheen tot diep in Onrus self geloop het, waar verskeie ondernemings nog die melkhoutboom in hul name ingesluit het – nou danksy enkele losstaande bome, waarvan sommiges se stamme ’n meter in deursnee is.
’n Nuusberig tydens een van die verwoestende brande in Australië berig oor ’n ooggetuieverslag van hoe ’n brandende bloekom skielik ’n vuurtong “gespuug” het wat die bloekoms aan die oorkant van ’n dertig meter breë rivier laat vlam vat het. Die boom gee, as dit aan hitte blootgestel is, ’n vlambare gas af.
In Suid-Afrika het verslae boere en brandslaners al gesien hoe ’n vuur wat hom teen ’n teerpad “vasgeloop” het, veroorsaak dat muise wat ook vasgekeer is, aan die brand raak en dan oor die pad vlug, net om die droë gras aan die oorkant van die pad ook aan die brand te steek.
Al word skeptici dat die mens ’n groot rol in klimaatsverandering speel se skeptisisme as feit aanvaar, is die mens steeds sy eie grootste vyand op die aarde. Die mens kan egter deur die inspan van sy tegnologie grootskaals voorkomend optree.
Altesaam 7 miljoen mense sterf jaarliks weens lugvervuiling, aldus die Wêreldgesondheidsorganisasie wat dié week ’n konferensie oor die probleem in Genève, Switserland, hou.