Romeinse tweegreepte glasbeker - Geskiedenis Podcasts - 2021
Romeinse tweegreepte glasbeker
Antieke glasblog uit die Allaire -versameling
Die glasblaas het 'n rewolusie in die Romeinse glasbedryf van die eerste eeu gemaak. Dit het vir die eerste keer moontlik gemaak dat glas aan die gemiddelde Romein verkoop word. Met blaas kan 'n voorwerp sowel as vinnig baie groter gemaak word. Voorheen was hierdie glas slegs 'n luukse item so skaars soos goud of edelgesteentes. Dit is hoofsaaklik veroorsaak deur die tyd wat dit geneem het om kernvormige voorwerpe te maak (45 minute) of giet- of snytegnieke ('n paar dae) en die grootte en tegnologie van oonde. Glasblaas is 'n proses om 'n voorwerp vinnig en in baie verskillende groottes en vorms te vorm. Dit blaas bloot lug deur 'n metaalbuis (blaaspyp) in 'n massa gesmelte glas. Hierdie kort snit uit die Corning Museum of Glass deur Bill Gudenrath verduidelik dit duidelik (aktiewe skakel). Glasblaas is waarskynlik ontwikkel deur Romeine in Sirië of Fenisië (nou die streek van die moderne Libanon) in 50 tot 75 v.C. As dit nie deur die Romeine ontdek is nie, is dit beslis deur hulle deur die hele ryk uitgebuit.
Hieronder is 'n paar voorbeelde van glasvoorwerpe uit die eerste eeu uit die Allaire -versameling en die versamelings van ons bydraers.
Die geskiedenis van Romeinse glas
Om hierdie glas te waardeer en hoe dit vandag in moderne juweliersware aangebied word - is dit die beste om die geskiedenis daarvan te verstaan.
Kom ons maak 'n reis deur die tyd.
Sowat 2 000+ jaar gelede het die Romeine hul vaardighede en tegnieke aangewend agter metaalbewerking, juweliersware en erdewerk om glas te begin maak.
Hierdie glasvoorwerpe is dikwels meer gewaardeer as soortgelyke produksies met edelmetale soos silwer en goud.
Glas dateer uit Romeine meer as 1500 jaar gelede, alhoewel deur 'n slag geluk en posisie in die wêreld.
Antieke Romeinse glasmakers het baat gevind by die ryk kalkafsettings rondom die Wit -Rusland en die Voltrunus -rivier (e) wat klein klippies en skulpe bygevoeg het wat die ontwerp verander en beïnvloed het.
Ou glasvoorwerpe ingesluit:
En baie ander algemene houers, insluitend vensters, spieëls en juweliersware in sy eie vorm. Dit spruit uit 'n mengsel van intaglio en reliëfsny.
Die Lycurgusbeker - Nanotegnologie in antieke Rome
Toe ek en my dogter 'n paar jaar gelede in Boedapest was, het my Kathy 'n paar pragtige Hongaarse handgemaakte, geëtsde glasbekers met bosdiere daarop gekoop.
Goue bekers uit die 19de eeu, Ludwig Moser
Wou u ooit pragtige beker koop? Hoe gaan dit met bekers wat by die lig gehou word van kleur na kleur verander? Wie het ooit daarvan gehoor? Ons het in die 21ste eeu nC nie hierdie tipe bekers nie. As u 'n welgestelde Romein was in c. 300 nC, 1700 jaar gelede, kon jy dit gekoop het. Trouens, die Romeinse keiser Hadrianus wat van 117-138 nC regeer het, het sy suster en swaer Servianus twee sulke wonderlike bekers in die 100's AD gestuur!
'Ek stuur u 'n paar (bekers), wat van kleur verander en bont is, wat deur die priester van 'n tempel aan my voorgehou word en nou spesiaal aan u en my suster gewy is. Ek sou graag wou hê dat u dit op feesdae by bankette moet gebruik. Pas egter op dat ons liewe Africanus dit nie te vrylik gebruik nie. " Historia Augusta: Lewe van Firmus, Saturninus, Proclus en Bonusus 8:10
Die Lycurgus -beker met lig aan beide kante. Die rand is gemonteer met 'n silwer vergulde band van blaarversiering. Die silwer vergulde voet het oopblare van die wingerdstok-British Museum
Die Lycurgusbeker is die enigste ongeskonde voorbeeld van wat ons nou 'dikroïese glas' noem. 'Di-chroic' beteken 'twee-kleure' in Grieks. Die Romeine het die kuns bemeester om een ​​kleur op 'n beker te laat verskyn wanneer dit in 'n sekere lig en 'n ander kleur op dieselfde beker in 'n ander lig verskyn. Die glasbeker, bekend as die Lycurgusbeker, lyk jadegroen as dit van voor af verlig word, en rooi as dit agter die beker aangesteek word.
Video van Lycurgus Cup wat van kleur verander in die British Museum
Totdat die Lycurgusbeker in die 1950's deur die British Museum verkry is (van die Rothschilds, wat 'rooi skild' beteken), het wetenskaplikes dit nie ondersoek nie. Toe hulle dit doen, was hulle verbaas oor die veranderende kleure. Eers in die negentigerjare toe gebreekte stukke van dieselfde bontglas uit antieke Rome ondersoek is, het hulle ontdek dat Romeinse glasmakers kundiges is op ons relatief nuwe gebied van nanotegnologie, tegnologie wat spesialiseer in baie klein nanodeeltjies.
Nanotegnologie raak ons ​​op byna onbeperkte maniere en is oral om ons UCLA -navorsers het 'n elektroliet op die grootte van 'n soutkorrel (links) ontwikkel om in batterye gebruik te word
Die Romeine het die Lycurgus -glasbeker deurdring met silwer- en goue deeltjies wat so fyn gemaal is dat hulle slegs 50 nanometer in deursnee was, minder as 'n duisendste so groot soos 'n soutkorrel. Romeinse glasmakers het geweet dat as die lig hulle glas tref, iets, wat nou elektrone genoem word, in die nano -fragmente metaal die kleur van die glas sou verander. Dit is seker dat ou glasmakers woorde gehad het oor wat hulle gedoen het, maar hierdie woorde is verlore en ons moet in die moderne nomenklatuur praat.
Beweging van behandelde en onbehandelde gouddeeltjies rondom silwer ringvormig op die goudoppervlak
Die glaskelk, bekend as die Lycurgusbeker, word sogenaamd genoem omdat dit 'n mite voorstel wat koning Lycurgus van Thracië (Balkan-skiereiland) insluit. Lycurgus, 'n man van gewelddadige humeur, val die god van wyn Dionysius en een van sy vroulike volgelinge, Ambrosia, aan. Ambrosia roep Moeder Aarde aan wat haar in 'n wingerdstok verander het. Sy het toe oor die koning gewikkel en hom gevange gehou, die toneel wat op die Lycurgusbeker vasgelê is. Die verandering van groen na rooi op die vaas kan die rooi bloed van Ambrosia of die rooiwyn van die wyngod Dionysius simboliseer. Die groen kan die uiteindelike triomf van Ambrosia simboliseer deur deur die natuur in 'n groen wingerdstok verander te word wat die rooi-toornige Lycurgus in die tronk sit. Die onderstaande vaas toon die oomblik toe Moeder Aarde aangebreek het en Ambrosia van Lycurgus en sy bose gedrag sal red.
c. 400 vC rooi-figuur vaas wat 'n episode uit die mite van Lycurgus, koning van die Thraciërs uitbeeld-Staatliche Antikensammlungen Museum, München
Die Lycurgusbeker is 'n 'hokbeker' wat bestaan ​​uit 'n buitenste hok (dus 'hokbeker') en 'n binneglas. Die kunstenaar blaas óf gooi 'n dik leë glas. Hy het dit gesny en gemaal totdat die syfers in groot verligting was. Om die veranderende kleure op die beker te maak, sou die kunstenaar goud en silwer moes maal tot nanokorrels fyner as sand en dit proporsioneel in die glas versmelt om die subatomiese effekte te produseer wat ons nou soveel millennia later het begin begryp. Wetenskaplikes is nog nie seker hoe dit bereik is nie.
Termochroom - Kleur toon temperatuur
Daar word ook geglo dat dit 'n hiper kleur kelk is, wat beteken dat dit van kleur sou verander wanneer verskillende stowwe daarin gegooi word en temperature kan opspoor deur van kleur te verander. Die moontlikhede van hierdie ou tegnologie maak nano -tegnici opgewonde. Kan antieke Romeinse tegnologie byvoorbeeld gebruik word om stowwe in water beter op te spoor as ons huidige moderne sensors?
Nanotegnologie, soos alle mediese en tegnologiese vooruitgang, kan vir die mens se goed of vir die kwaad gebruik word. As dit, soos sommige vrees, tot aborsie en genadedood lei, is dit boos. As nanotegnologie gebruik word om siektes te genees of om mikrobes te help identifiseer en waterbronne op te ruim, ens., Is dit goed.
Die Romeine het beslis hul unieke tegniek gebruik om blywende wonder en skoonheid te skep. Toe Rome sterf, het ons die donker eeue binnegegaan. Nie net het sement en binnenshuise toilette met lopende water meer as 1400 jaar lank verdwyn nie, maar die Lycurgusbeker toon aan dat meer as wat ons ons kon voorstel, met die Ewige Stad gesterf het.
Hugh van St. Victor — Versierde manuskrip van Prediker in Latyn. Spanje, c. 1175-1200
Die Bybelse Salomo het die troon van wysheid beklee meer as duisend jaar voordat Rome die wêreld ingebars het. Hy som dit alles op:
"Wat was, sal weer wees, wat gedoen is, sal weer gedoen word, daar is niks nuuts onder die son nie." Prediker 1: 9. Selfs nie nanotegnologie nie.Sandra Sweeny Silwer
1.600-jarige beker toon dat die Romeine nanotegnologie gebruik het
Die Lycurgusbeker, soos dit bekend is vanweë die uitbeelding van 'n toneel waarin koning Lycurgus van Thrakië betrokke is, is 'n 1.600 jaar oue jadegroen Romeinse kelk wat van kleur verander na gelang van die rigting van die lig daarop. Dit het wetenskaplikes verbaas sedert die glasbeker in die 1950's deur die British Museum verkry is. Hulle kon nie uitvind hoekom die beker jadegroen lyk as dit van voor af brand nie, maar bloedrooi as dit van agter af brand.
Die raaisel is opgelos in 1990, toe navorsers in Engeland gebreekte fragmente onder 'n mikroskoop ondersoek het en ontdek het dat die Romeinse ambagsmanne nanotegnologie -baanbrekers was: hulle het die glas met silwer- en gouddeeltjies geïmpregneer, totdat dit so klein was as 50 nanometer in deursnee, minder as een duisendste van die grootte van 'n greintjie tafelsout.
Die werk was so akkuraat dat die gevolglike effek nie 'n ongeluk was nie. Trouens, die presiese mengsel van die vorige metale dui daarop dat die Romeine die gebruik van nanodeeltjies vervolmaak het - ''n wonderlike prestasie', volgens argeoloog Ian Freestone van University College in Londen. As dit met lig getref word, tril elektrone wat aan die metaalvlekke behoort, op 'n manier wat die kleur verander, afhangende van die posisie van die waarnemer.
Nou blyk dit dat hierdie tegnologie, wat eers deur die Romeine gebruik is om pragtige kuns te vervaardig, nog baie meer toepassings kan hê - die supergevoelige tegnologie wat deur die Romeine gebruik word, kan help om menslike siektes te diagnoseer of biogevare by sekuriteitskontrolepunte vas te stel. Gang Logan Liu, 'n ingenieur aan die Universiteit van Illinois in Urbana-Champaign, en sy kollegas het besef dat hierdie effek onbenutte potensiaal bied.
Hulle het verlede jaar 'n studie gedoen waarin hulle 'n plastiekbord gemaak het met goud of silwer nanodeeltjies, wat in wese 'n reeks skep wat gelykstaande was aan die Lycurgus Cup. Toe hulle verskillende oplossings op die bord aangebring het, soos water, olie, suiker en sout, het die kleure verander. Die prototipe was 100 keer meer sensitief vir veranderde soutvlakke in oplossing as huidige kommersiële sensors wat soortgelyke tegnieke gebruik. Dit kan eendag sy handtoestelle binnedring om patogene in speeksel of urine op te spoor, of om terroriste te stuit wat probeer om gevaarlike vloeistowwe na vliegtuie te vervoer.
Dit is nie die eerste keer dat die Romeinse tegnologie dié van ons moderne tyd oorskry nie. Wetenskaplikes wat die samestelling van Romeinse beton bestudeer het, wat die afgelope 2 000 jaar onder die Middellandse See gedompel was, het ontdek dat dit beter is as hedendaagse beton wat duursaamheid betref en minder omgewingsskadelik is. Die opgedane kennis word nou gebruik om die beton wat ons vandag gebruik, te verbeter. Is dit nie ironies dat wetenskaplikes hulle nou tot die werke van ons sogenaamde 'primitiewe' voorouers wend om hulp met die ontwikkeling van nuwe tegnologie nie?
Die Lycurgusbeker is 'n geheimsinnige oeroue uit die laat -Romeinse era. Die beker is gemaak van 'n dikroïese glas, wat 'n ander kleur toon, afhangende van die lig of nie. Dit het wetenskaplikes verbaas sedert die glasbeker in die 1950's deur die British Museum verkry is.
Koel beker, maar eintlik net 'n video oor die Romeine wat metaalstof by die mengsel voeg tydens die vervaardiging van glas. Ek dink dit is merkwaardiger dat 'n glasbeker so lank oorleef het.
Ek ken 'n man wat een hiervan liefhet!
Dit is nie geheimsinnig nie. Dit verstom nie wetenskaplikes nie.
Sê. Dit is onbekend hoe dit gemaak is.
Romeinse glasmaak word goed verstaan, net soos die konstruksie van hokglasbekers.
Wat fantasties is, is dat dit die beste voorbeeld is van hierdie glashouers wat ook hierdie wonderlike dikroïese kleur het.
Die beste begrip, is die dikroïese Romeinse glas, is dat die vervaardigers van Romeinse glas nie seker was hoe die proses verloop nie. Soos dit getoon word, het die Romeinse Dichroïsche glas nie eenvormige kleur of komposisie nie.
Hulle het moontlik doelbewus juweelstof by die glasmaakproses gevoeg, of dit was toevallig. Romeinse silwer bevat dikwels goud. En die silwer stof was moontlik net van die werkswinkel se oppervlaktes af toe hulle die glas rol. Dit is wat onbekend is daaroor. Wanneer die stof bygevoeg is en hoe die stof bygevoeg is.
Dit is asof u 'n volledige inhoud het, maar u weet nie watter lettertipe of die grootte van die lettertipe dit gebruik het nie.
Daar is eintlik baie wat ons nie verstaan ​​oor die vervaardiging van Romeinse glas nie. Antropoloë het 'n algemene idee hoe dit in die tyd gedoen is, en dit was min of meer dieselfde waar u kyk, maar die besonderhede is waar dit vinnig vaag word. Daar is 'n soort Romeinse glas wat baie meer stinkende eienskappe toon as om van kleur te verander, ten minste vanuit 'n chemiese oogpunt. Daar is voorbeelde van Romeinse glas wat selfs na duisende jare amper onbreekbaar is. Die verhaal lui dat die invoerder gehoor het van 'n skool smede wat hierdie wonderbaarlike glas kon maak en wou dit self sien, en nadat hy dit werklik gesien het, het hy hulle almal laat doodmaak om hierdie seldsame en waardevolle geheim te hou. Waarskynlik 'n fabel om te verduidelik waarom die kennis verlore gegaan het, maar die glas self DOEN bestaan, alhoewel baie min voorbeelde gevind is. Maar die slotsom is dat ons presies geen idee het hoe hulle dit gedoen het nie; glasblaas was destyds 'n grensmistiese talent, baie soos 'n smid wat 'n grondstof kon neem en gereedskap en wapens kon skep, en kuns moes soos 'n alchemie lyk, en net soos alchemiste in latere eeue, is hul geheime baie goed bewaak en meestal van meester na student oorgedra, en mettertyd verlore gegaan.
Oor die R.S. Pruise Company
Gedurende sy geskiedenis het die R.S. Die Pruise -onderneming vervaardig 'n wye reeks porselein en stelle porselein, insluitend teepotte, koppies en pierings, borde, suikerbakke en selfs sjokolade -stelle. Die meeste stukke is versier met nagemaakte opaal, goud of iriserende afwerkings en bevat skilderye van blomme, portrette of tonele uit die natuur wat deur litografiese oordragte aangebring is. Later kruik- en vaasstukke, beïnvloed deur Art Nouveau, het arms en handvatsels gehad met ontwerpe soortgelyk aan die rande op plakkate van Alphonse Mucha.
Volgens die International Association of R.S. Die Prussia Collectors -webwerf blyk dat die meeste historiese inligting oor hierdie tipe porselein wat voor 1994 gepubliseer is, grotendeels onakkuraat is. Dit bevat groot stukke teks in 'n paar bekende boektitels. Daar word lank gedink dat Reinhold en Erdmann Schlegelmilch broers is wat saam 'n fabriek bedryf, maar hulle het eintlik twee verskillende fabrieke in Suhl, Duitsland, in direkte kompetisie met mekaar bedryf.
Byvoegsels van die kelk
Dit is die korporaal, die suiweraar, die bleek, die brandwond en die kelksluier.
Die korporaal sal afsonderlik oorweeg word.
Die suiweraar (purificatorium of meer in die ou tyd emunctorium) bestaan ​​nou uit 'n reghoekige stuk linne wat gewoonlik twee keer in die lengte gevou en bo -op die kelk gelê is. Dit word gebruik vir die afvee en droog van die kelk, of die paten, of die lippe van die priester, bv. na die ablusies. Anders as die korporaal en die vriend, verg dit geen spesiale seën nie. In die Middeleeue was dit nie gebruiklik nie, soos dit deesdae is, dat elke priester 'n eie reiniger het, wat gereeld hernu word, maar dit blyk dat 'n doek van hierdie soort by die altaar gehou is wat deur almal gebruik is.
Die paal is 'n klein vierkant van gestyfde linne versier met 'n kruis, wat op die opening van die kelk gelê word om die inhoud daarvan teen vlieë of stof te beskerm. Die woord pallium, of palla, is oorspronklik gebruik van allerhande bedekkings, veral van wat ons nou die altardoeke noem, en ook van die korporaal. Selfs in Sint Gregorius van Tours (Hist. Franc., VII, xxii) lees ons van die heilige gawes wat bedek is deur 'n pallium, wat waarskynlik 'n soort korporaal was. Maar omtrent die tyd van St. Anselm (ongeveer 1100) lyk dit asof die gewoonte op sommige plekke gegroei het om twee korporaals by die altaar te gebruik. Een is uitgesprei, en daarop is die kelk en die gasheer gelê. Die ander, in 'n kleiner kompas gevou, dien slegs om die kelk te bedek (sce Giorgi, Liturgia Rom. Pont., II, 220, III, 79-81). Hierdie gevoude korporaal word nou voorgestel deur die klein skyfie linne wat ons die paal noem. Op 'n tyd was dit verbode om die paal met sy of ryk borduurwerk te bedek, maar die boonste oppervlak is van sy en geborduur, maar die onderkant, wat in aanraking kom met die kelk, moet steeds linne wees. Die oorspronklike identiteit van die pall en die korporaal word verder geïllustreer deur die feit dat beide spesiaal voor gebruik spesiaal geseën moet word.
Die kelksluier en die brandwond is relatief onlangs bekendgestel. Selfs Burchard, die samesteller van die "Ordo Missae" (1502), wat nou verteenwoordig word deur die rubricae generales van die Romeinse missaal, veronderstel dat die kelk en paten deur die priester na die altaar gebring is in 'n sakkulum of lintheum, wat blykbaar die voorouer van die huidige sluier was. Die burse, wat bloot 'n dekking is wat gebruik word om te keer dat die korporaal vuil word, en wat om hierdie rede in Oud-Engels as 'n 'corporas-case' bekend gestaan ​​het, is ietwat ouer. Verskeie Middeleeuse beursies word steeds in die versameling by Danzig bewaar. Deesdae is beide bras en sluier gewoonlik gemaak van dieselfde materiaal as dié van die stel kledingstukke waartoe hulle behoort, en dit is ook versier.
Doriese depressie glaspatroon
Jeannette Glass Company het ook 'n soortgelyke patroon genaamd Doric and Pansy gemaak, wat 'n stel kindergeregte bevat.
Word meestal in pienk en groen aangetref, maar ook gemaak in Delphite (ondeursigtig blou). Ultramarien (ligte teal) en geel word soms in hierdie patroon aangetref.