Die verhale, simboliese handelinge, gelykenisse, gesprekke en die laaste genesingsverhaal van hoofstuk 19-22 word opgevolg met die vyfde en laaste toespraak van Jesus, dié keer ’n profetiese rede, in verband met die verdere koms van die koninkryk – hfst. 23-25.
Jesus begin sy toespraak deur die skare en die dissipels te waarsku teen die skynheiligheid van die skrifkenners en Fariseërs. Hulle het die gesag –hulle sit op die stoel van Moses – en het baie te sê, maar verroer nie ’n vinger om iets daarvan uit te voer nie. Wanneer hulle wel sovêr kom om iets te doen, is dit om gesien en vereer te word.
Sewe oordele oor die Fariseërs omdat hulle mense van die koninkryk uitsluit met hulle skynheiligheid – 23:13-36
Jesus fokus wyer op die stad Jerusalem, omdat wat Hy van die Fariseërs gesê het, eintlik ook waar is van Jerusalem deur die eeue. Dikwels wou God hulle bymekaarmaak soos ’n hen haar kinders bymekaarmaak, maar hulle wou nie. Dit laat net een toekoms vir hulle: verwoesting.
Jesus verlaat dan die tempelterrein met die finale boodskap dat ook die tempel afgebreek sal word, waarna die profetiese rede, in ’n sekere sin die hart van Jesus se laaste toespraak aan die orde kom.