Korintiese vaartuig met Protome (illustrasie) - Inligting
Korintiese vaartuig met Protome
Korintiese vaartuig met Protome - Geskiedenis
Maar as hulle hulself nie kan beheer nie, moet hulle trou, want dit is beter om te trou as om met passie te brand.
Maar as hulle hulself nie kan beheer nie, moet hulle voortgaan om te trou. Dit is beter om te trou as om te brand van wellus.
Maar as hulle nie selfbeheersing kan uitoefen nie, moet hulle trou. Want dit is beter om te trou as om met passie te brand.
Maar as hulle hulself nie kan beheer nie, laat hulle trou. Want dit is beter om te trou as om met passie te brand.
Berean letterlike Bybel
Maar as hulle nie selfbeheersing het nie, laat hulle trou, want dit is beter om te trou as om met passie te brand.
Maar as hulle dit nie kan bevat nie, laat hulle trou; want dit is beter om te trou as om te brand.
maar as hulle nie selfbeheersing kan uitoefen nie, laat hulle trou. Want dit is beter om te trou as om te brand met passie.
Maar as hulle nie selfbeheersing het nie, laat hulle trou, want dit is beter om te trou as om te brand met passie.
Maar as hulle nie selfbeheersing het nie, laat hulle trou, want dit is beter om te trou as om te brand.
Maar as hulle nie [voldoende] selfbeheersing het nie, moet hulle trou, want dit is beter om te trou as om te brand met passie.
Maar as hulle nie selfbeheersing het nie, moet hulle trou, aangesien dit beter is om te trou as om te brand van begeerte.
Maar as hulle nie selfbeheersing het nie, moet hulle trou, want dit is beter om te trou as om te brand van begeerte.
Maar as hulle nie kontinu is nie, laat hulle trou; want dit is beter om te trou as om te brand.
Maar as hulle nie volhard nie, laat hulle trou. Dit is voordelig vir hulle om eerder 'n vrou te neem as om van wellus te brand.
Maar as u nie genoeg selfbeheersing het nie, gaan dan voort en trou. Dit is immers beter om te trou as om te brand van begeerte.
Maar as hulle hulself nie inhou nie, laat hulle trou. Want dit is beter om te trou as om verbrand te word.
Maar as u nie u begeertes in toom kan hou nie, trou dan-dit is beter om te trou as om met passie te brand.
As u egter nie u begeertes kan beheer nie, moet u trou. Dit is beter dat jy trou as om te brand [met seksuele begeerte].
en as hulle nie kontinensie het nie, laat hulle trou, want dit is beter om te trou as om te brand
Maar as hulle nie selfbeheersing het nie, laat hulle trou. Want dit is beter om te trou as om te brand van seksuele begeerte.
Maar as hulle nie selfbeheersing het nie, laat hulle trou. Want dit is beter om te trou as om te brand.
Weymouth Nuwe Testament
As hulle egter nie selfbeheersing kan handhaaf nie, is dit beter dat hulle trou as 'n huwelik, beter is as die koors van passie.
en as hulle nie aanhou nie - laat hulle trou, want dit is beter om te trou as om te brand
Aangesien hierdie dinge onmiskenbaar is, behoort u kalm te wees en niks te doen nie.
1 Tessalonisense 4: 4
elkeen van julle moet weet hoe om sy eie liggaam in heiligheid en eer te beheer,
Ek raai dus die jonger weduwees aan om te trou, kinders te hê en hul huishoudings te bestuur, en ek ontken die teenstrydige geleentheid vir laster.
1 Korintiërs 7: 2,28,36,39 Nietemin, om te vermy hoerery, laat elke man sy eie vrou hê, en laat elke vrou haar eie man hê
1 Timoteus 5: 11,14 Maar die jonger weduwees weier: want as hulle begin het om ywerig teenoor Christus te wees, sal hulle trou …
Vers 9. - As hulle nie eerder kan bevat nie, as hulle nie kontinuïteit het nie. Laat hulle trou. In 1 Timoteus 5:14 lê en regverdig hy dieselfde reël met verwysing na jong weduwees. Dit is beter om te trou as om te brand. Die oorspronklike tyd gee groter krag en skoonheid aan hierdie voor die hand liggende reël van Christelike gesonde verstand en sedelikheid. Die "trou" is in die aoris - "om eens te trou", en in 'n heilige huweliksvereniging te lewe, die 'brand' is in die hede - 'om aan die brand te bly met versagtendheid'. Die huwelik is vir altyd beter as deurlopende wellus, eersgenoemde is toegelaat, laasgenoemde sondig.
δ ὲ (de)
Strong's 1161: 'n primêre deeltjie, maar, en, ens.
Strong's 1487: As. 'N Primêre deeltjie van voorwaardelikheid as, of, dit, ens.
hulle kan hulself nie beheer nie,
ἐ γ κ ρ α τ ε ύ ο ν τ α ι (enkrateuontai)
Werkwoord - huidige aanduidende middel of passief - derde persoon meervoud
Strong's 1467: Wees kontinent om selfbeheersing uit te oefen. Middelstem van egkrates tot selfbeheersing.
laat hulle trou.
γ α μ η σ ά τ ω σ α ν (gam ēsat ōsan)
Werkwoord - Aorist Imperatief Aktief - Meervoud van derde persoon
Strong's 1060: Om te trou, van beide geslagte gebruik. Van gamos tot wed.
γ ά ρ (gar)
Strong's 1063: Vir. 'N Primêre deeltjie behoorlik, met 'n rede.
ἐ σ τ ι ν (estin)
Werkwoord - hede aanduidend aktief - derde persoon enkelvoud
Strong's 1510: Ek is, bestaan. Die eerste persoon enkelvoud teenwoordig teenwoordig 'n langdurige vorm van 'n primêre en gebrekkige werkwoord I exist.
κ ρ ε ῖ τ τ ο ν (kreitton)
Byvoeglike naamwoord - Nominatiewe Neuter Singular - Vergelykend
Strong's 2909: Sterker, meer uitstekend. Vergelykend met 'n afgeleide van kratos wat sterker is, dit wil sê beter, dit wil sê edeler.
γ α μ ῆ σ α ι (gam ēsai)
Werkwoord - Aoris Infinitief aktief
Strong's 2228: Of, as. 'N Primêre onderskeidingsdeel tussen twee verbonde terme disjunktief of vergelykend as.
Antieke pogings Redigeer
Verskeie heersers uit die oudheid het daarvan gedroom om 'n snit deur die landmus te grawe. Die eerste wat so 'n onderneming voorgestel het, was die tiran Periander in die 7de eeu vC. Die projek is laat vaar en Periander het in plaas daarvan 'n eenvoudiger en goedkoper portlandpad gebou met die naam Diolkos of klipbaan waarlangs skepe van die een kant van die landmus na die ander gesleep kon word.    entrepote vir goedere.  Oorblyfsels van die Diolkos bestaan ​​steeds langs die moderne kanaal.   
Die Diadoch Demetrius Poliorcetes (336–283 vC) was van plan om 'n kanaal te bou as 'n manier om sy kommunikasielyne te verbeter, maar het die plan laat vaar nadat sy landmeters die vlakke van die aangrensende seë verkeerd bereken het, en vrees vir swaar vloede.  
Die filosoof Apollonius van Tyana het geprofeteer dat elkeen wat voorgestel het om 'n kanaal uit Korinte te grawe, siekte sou kry. Drie Romeinse heersers het die idee oorweeg, maar almal het gewelddadige sterftes gely. Die historici Plutarchus en Suetonius het albei geskryf dat die Romeinse diktator Julius Caesar dit oorweeg het om 'n kanaal deur die landmus te grawe, maar is vermoor voordat hy met die projek kon begin.   Caligula, die derde Romeinse keiser, het in 40 nC 'n studie laat doen deur Egiptiese kundiges wat verkeerdelik beweer het dat die Korintiese Golf hoër is as die Saroniese Golf. Gevolglik het hulle tot die gevolgtrekking gekom dat as die kanaal gegrawe word, die eiland Aegina oorstroom sou word. Caligula se belangstelling in die idee het nie verder gekom nie, aangesien hy ook vermoor is voordat hy vordering gemaak het. 
Die keiser Nero was die eerste wat probeer het om die kanaal te bou, persoonlik die grond met 'n hakskeen afgebreek en die eerste mandjie grond in 67 nC verwyder, , maar die projek is laat vaar toe hy kort daarna sterf. Die Romeinse arbeidsmag, bestaande uit 6000 Joodse krygsgevangenes, het 40 tot 50 meter wyd loopgrawe van beide kante begin grawe, terwyl 'n derde groep by die rif diep skagte geboor het om die rots se kwaliteit te ondersoek ( wat in 1881 vir dieselfde doel hergebruik is).  Volgens Suetonius is die kanaal gegrawe tot 'n afstand van vier stade - ongeveer 700 meter - of ongeveer 'n tiende van die totale afstand oor die landmus. Nero se werkers het 'n gedenkteken van die poging in die vorm van 'n reliëf van Hercules gelaat en kan vandag nog gesien word in die kanaalsny.  Anders as dit, aangesien die moderne kanaal dieselfde loop as die van Nero volg, het geen oorskot oorleef nie. 
Dit is bekend dat die Griekse filosoof en Romeinse senator Herodes Atticus in die 2de eeu nC oorweeg het om 'n kanaal te grawe, maar 'n projek nie aan die gang gesit het nie.  Die Venesiërs het dit ook in 1687 oorweeg na hul verowering van die Peloponnesos, maar het ook nie 'n projek begin nie. 
Konstruksie van die moderne kanaal Edit
Die idee van 'n kanaal word herleef nadat Griekeland in 1830 formele onafhanklikheid van die Ottomaanse Ryk verkry het. - te duur vir die nuut onafhanklike land. Nuwe stukrag is gegee deur die opening van die Suez -kanaal in 1869 en die jaar daarna het die regering van premier Thrasyvoulos Zaimis 'n wet goedgekeur wat die bou van 'n Korinte -kanaal toestaan. Franse entrepreneurs is aangestel, maar na die bankrotskap van die Franse maatskappy wat probeer het om die Panamakanaal te grawe, het Franse banke geweier om geld te leen en die maatskappy het ook bankrot geraak. 'N Nuwe toegewing is verleen aan die Société Internationale du Canal Maritime de Corinthe in 1881, wat die opdrag gekry het om die kanaal te bou en vir die volgende 99 jaar te bedryf. Konstruksie is formeel ingewy op 23 April 1882 in die teenwoordigheid van koning George I van Griekeland. 
Die maatskappy se aanvanklike kapitaal was 30 000 000 frank (6,0 miljoen dollar in die huidige geld), maar na agt jaar se werk was daar geen geld meer nie en 'n poging om 60 000 effekte van 500 frank elk uit te reik, toe minder as die helfte van die effekte was verkoop. Die hoof van die onderneming, István Türr, het bankrot geraak, net soos die onderneming self en 'n bank wat ingestem het om ekstra fondse vir die projek in te samel.  Die bouwerk is in 1890 hervat toe die projek na 'n Griekse onderneming oorgeplaas is, en op 25 Julie 1893 na 11 jaar se werk voltooi is. 
Na voltooiing wysig
Die kanaal het na voltooiing finansiële en operasionele probleme ondervind. Die engheid van die kanaal maak navigasie moeilik. Sy hoë mure kanaliseer wind oor sy lengte, en die verskillende tye van die getye in die twee golwe veroorsaak sterk getystrome in die kanaal. Om hierdie redes was baie skeepoperateurs nie bereid om die kanaal te gebruik nie, en verkeer was ver onder die voorspellings. Daar was 'n jaarlikse verkeer van net minder as 4 miljoen netto ton verwag, maar teen 1906 het die verkeer jaarliks ​​slegs 'n halfmiljoen netto ton bereik. Teen 1913 het die totaal gestyg tot 1,5 miljoen netto ton, maar die ontwrigting van die Eerste Wêreldoorlog het 'n groot afname in die verkeer tot gevolg gehad. 
'N Ander aanhoudende probleem was die sterk gebrekkige aard van die sedimentêre gesteentes in 'n aktiewe seismiese sone waardeur die kanaal gesny word.  Die hoë kalksteenmure van die kanaal was van die begin af aanhoudend onstabiel. Alhoewel dit formeel in Julie 1893 geopen is, is dit eers die volgende November weens navigasies oopgemaak vir navigasie. Daar is gou gevind dat die kielie van skepe wat deur die kanaal beweeg die mure ondermyn, wat verdere grondstortings veroorsaak het. Dit het verdere uitgawes vereis vir die bou van keermure langs die waterkant vir meer as die helfte van die lengte van die kanaal, met behulp van 165 000 kubieke meter metselwerk.  Tussen 1893 en 1940 is dit vir altesaam vier jaar gesluit vir onderhoud om die mure te stabiliseer. Net in 1923 val 41 000 kubieke meter materiaal in die kanaal, wat twee jaar geneem het om op te ruim. 
Tydens die Tweede Wêreldoorlog is die kanaal ernstig beskadig. Op 26 April 1941, tydens die Slag van Griekeland tussen verdedigende Britse troepe en die indringermagte van Nazi -Duitsland, probeer Duitse valskermspringers en sweeftuigtroepe om die hoofbrug oor die kanaal te vang. Die brug is deur die Britte verdedig en was bedraad vir sloop. Die Duitsers het die verdedigers vroeg in die oggend van 26 April met 'n sweeftuigaanval verras en die brug gevang, maar die Britte het die aanklagte laat vaar en die struktuur vernietig.  Ander skrywers beweer dat Duitse pioniers die ontploffingsdrade afgesny het, en 'n gelukkige treffer deur Britse artillerie het die ontploffing veroorsaak.   Die brug is vervang deur 'n gekombineerde spoor-/padbrug wat in 25 dae gebou is deur die IV Railway Engineer Battalion, van die Royal Italian Army's Railway Engineer Regiment. 
Drie jaar later, toe die Duitse magte uit Griekeland terugtrek, is die kanaal buite werking gestel deur Duitse operasies met 'verskroeide aarde'. Duitse magte het plofstof gebruik om grondverskuiwings te veroorsaak om die kanaal te blokkeer, die brûe vernietig en lokomotiewe, brugwrakke en ander infrastruktuur in die kanaal gestort om herstelwerk te belemmer. Die Amerikaanse weermagkorps van ingenieurs het die kanaal in November 1947 begin skoonmaak en dit op 7 Julie 1948 weer oopgemaak vir vlak trek, en teen September vir alle verkeer. 
Moderne gebruik Redigeer
Omdat die kanaal moeilik is om te vaar vir groot vaartuie, word dit meestal deur kleiner ontspanningsbote gebruik. 'N Opmerklike uitsondering het op 9 Oktober 2019 plaasgevind toe MS Braemar het die breedste en langste skip geword om deur die kanaal te vaar. 
Die kanaal bestaan ​​uit 'n enkele kanaal 8 meter diep, uitgegrawe op seevlak (vereis dus geen sluise nie), met 'n lengte van 6,343 meter (20,810 voet), 24,6 meter (81 voet) breed op seevlak en 21,3 meter (70 meter) voet) breed aan die onderkant. Die rotswande, wat 90 meter (300 voet) bo seespieël uitstyg, het 'n naby-vertikale hoek van 80 °.   Die kanaal word deur 'n spoorlyn, 'n pad en 'n snelweg op 'n hoogte van ongeveer 45 meter (148 voet) gekruis. In 1988 is dompelbrue op seespieël aan elke kant van die kanaal geïnstalleer, by die oostelike hawe van Isthmia en die westelike hawe van Poseidonia. 
Alhoewel die kanaal die reis van 700 kilometer (430 myl) om die Peloponnesos bespaar, is dit te smal vir moderne seevragmotors, aangesien dit slegs skepe met 'n breedte van tot 17,6 meter (58 voet) en diepvaart tot 7,3 meter ( 24 voet). In Oktober 2019, met meer as 900 passasiers aan boord, 'n breedte van 22,5 meter (74 voet) en 195 meter (640 voet) lank, Fred. Olsen Cruise Lines -vaartuig het die kanaal suksesvol oorgesteek om 'n nuwe rekord op te stel vir die langste skip om deur die kanaal te gaan. Skepe kan slegs een konvooi op 'n slag deur die kanaal beweeg op 'n eenrigtingstelsel. Groter skepe moet deur sleepbote gesleep word.  Die kanaal word tans hoofsaaklik deur toeriste skepe gebruik, ongeveer 11 000 skepe per jaar reis deur die waterweg. 
Die belangstelling in Griekse kuns het agtergebly by die herlewing van klassieke geleerdheid tydens die Renaissance en in die 1630's in die akademiese kring van Nicolas Poussin in Rome herleef. Alhoewel beskeie versamelings van vase wat uit antieke grafte in Italië herstel is, in die 15de en 16de eeu gemaak is, word dit as Etruskies beskou. Dit is moontlik dat Lorenzo de Medici verskeie soldervase direk van Griekeland  gekoop het, maar die verband tussen hulle en die voorbeelde wat in Sentraal -Italië opgegrawe is, is eers baie later gemaak. Winckelmann's Geschichte der Kunst des Alterthums van 1764 weerlê die Etruskiese oorsprong van die Griekse erdewerk , maar die twee versamelings van Sir William Hamilton, die een wat op die see verlore gegaan het, is nou nog in die British Museum gepubliseer, maar dit word nog steeds gepubliseer as 'Etruskiese vase'. 1837 met Stackelberg's Gräber der Hellenen om die kontroversie finaal te beëindig. 
'N Groot deel van die vroeë studie van Griekse vase was die vorm van albums van die beelde wat hulle uitbeeld, maar die folio's van D'Hancarville of Tischbein teken nie die vorms aan of probeer om 'n datum te verskaf nie en is dus onbetroubaar as 'n argeologiese rekord. Ernstige pogings tot wetenskaplike studie het gedurende die 19de eeu geleidelik vordering gemaak, begin met die stigting van die Instituto di Corrispondenza in Rome in 1828 (later die Duitse Argeologiese Instituut), gevolg deur Eduard Gerhard se baanbrekerstudie Auserlesene Griechische Vasenbilder (1840 tot 1858), die stigting van die tydskrif Archaeologische Zeitung in 1843 en die Ecole d'Athens 1846. Dit was Gerhard wat die chronologie wat ons nou gebruik, die eerste keer uiteengesit het, naamlik: Oriëntalisering (geometries, argaïes), swart figuur, rooi figuur, polichromaties (Hellenisties).
Uiteindelik was dit Otto Jahn se katalogus van 1854 Vasensammlung van die Pinakothek, München, wat die standaard gestel het vir die wetenskaplike beskrywing van Griekse aardewerk, en die vorms en inskripsies met 'n voorheen onsigbare vasbyt opgeteken het. Jahn se studie was jare lank die standaardhandboek oor die geskiedenis en chronologie van Griekse aardewerk, maar in ooreenstemming met Gerhard dateer hy die bekendstelling van die rooi figuurtegniek 'n eeu later as wat in werklikheid die geval was. Hierdie fout is reggestel toe die Aρχαιολογικη 'Εταιρεια die opgrawing van die Akropolis in 1885 onderneem het en die sogenaamde "Persiese puin" van rooi figuurpotte ontdek wat deur Persiese indringers in 480 vC vernietig is. Met 'n meer gegronde chronologie, was dit vir Adolf Furtwängler en sy studente in die 1880's en 90's moontlik om die lae van sy argeologiese opgrawings te dateer volgens die aard van die erdewerk, wat later in Flinders Petrie toegepas kan word op ongeverfde Egiptiese aardewerk.
Waar die 19de eeu 'n periode was van Griekse ontdekking en die uitleg van die eerste beginsels, was die 20ste eeu 'n konsolidasie- en intellektuele bedryf.Pogings om die totale openbare versamelings van vase aan te teken en te publiseer, het begin met die skepping van die Corpus vasorum antiquorum onder Edmond Pottier en die Beazley -argief van John Beazley.
Beazley en ander wat hom gevolg het, het ook fragmente van Griekse aardewerk in institusionele versamelings bestudeer en baie geskilderde stukke toegeskryf aan individuele kunstenaars. Geleerdes het hierdie fragmente genoem disjecta membra (Latyn vir "verstrooide dele") en in 'n aantal gevalle fragmente in verskillende versamelings wat tot dieselfde vaas behoort, kon identifiseer. 
Die name wat ons vir Griekse vaasvorms gebruik, is dikwels 'n konvensie eerder as 'n historiese feit; 'n paar illustreer hul eie gebruik of word gemerk met hul oorspronklike name, ander is die gevolg van vroeë argeoloë wat die fisiese voorwerp met 'n bekende versoen naam uit die Griekse letterkunde - nie altyd suksesvol nie. Om die verband tussen vorm en funksie te verstaan, kan Griekse aardewerk in vier breë kategorieë verdeel word, hier met algemene tipes:   
stoor- en vervoervaartuie, insluitend amfora, pithos, pelike, hydria, pyxis,
mengvate, hoofsaaklik vir simposia of manlike drinkpartytjies, insluitend die krater, en dinos,
kanne en koppies, verskillende soorte kylix, ook sogenaamde koppies, kantharos, phiale, skyphos, oinochoe en loutrophoros,
vase vir olies, parfuum en skoonheidsmiddels, insluitend die groot lekythos, en die klein aryballos en alabastron.
Behalwe hierdie nuttigheidsfunksies, was sekere vaasvorme veral geassosieer met rituele, ander met atletiek en die gimnasium.  Nie al die gebruike daarvan is bekend nie, maar waar daar onduidelikheid is, kan geleerdes naby raai oor watter nut 'n stuk sou dien. Sommige het byvoorbeeld 'n suiwer rituele funksie
Sommige vaartuie is ontwerp as grafmerkers. Kraters het die plekke van mans gemerk en amforas het dié van wyfies.  Dit het hulle gehelp om te oorleef, en daarom sal sommige begrafnisoptogte uitbeeld.  Wit gemaalde lekythoi bevat die olie wat as begrafnisaanbiedings gebruik is en blykbaar slegs met die oog daarop gemaak. In baie voorbeelde is daar 'n versteekte tweede koppie om die indruk te gee dat hulle vol olie is, aangesien dit geen ander nuttige voordeel sou behaal het nie.
Sedert die 8ste eeu vC was daar 'n internasionale mark vir Griekse aardewerk, wat Athene en Korinte tot die einde van die 4de eeu vC oorheers het.  'n Idee oor die omvang van hierdie handel kan verkry word uit die opstel van die vindkaarte van hierdie vase buite Griekeland, hoewel dit nie verantwoordelik was vir geskenke of immigrasie nie. Slegs die bestaan ​​van 'n tweedehandse mark kan verantwoordelik wees vir die aantal panathenaïese wat in Etruskiese grafte gevind is. Suid -Italiaanse ware het die uitvoerhandel in die Wes -Middellandse See oorheers, aangesien Athene gedurende die Hellenistiese tydperk in politieke belang afgeneem het.
Die proses om 'n pot te maak en te vuur, is redelik eenvoudig. Die eerste ding wat 'n pottebakker nodig het, is klei. Attika se hoë-yster klei het sy potte 'n oranje kleur gegee. 
As klei die eerste keer uit die grond gegrawe word, is dit vol rotse en skulpe en ander nuttelose items wat verwyder moet word. Om dit te doen, meng die pottebakker die klei met water en laat al die onsuiwerhede tot op die bodem sak. Dit word levigasie of elutriasie genoem. Hierdie proses kan baie keer uitgevoer word. Hoe meer keer dit gedoen word, hoe gladder word klei.
Die klei word dan deur die pottebakker geknie en op 'n wiel geplaas. Sodra die klei op die wiel is, kan die pottebakker dit vorm in een van die vele vorms hieronder, of enigiets anders wat hy verlang. Wielgemaakte erdewerk dateer uit ongeveer 2500 vC, voordat die spoelmetode vir die bou van die mure van die pot gebruik is. Die meeste Griekse vase is op wiele gemaak, maar soos met die Rhyton-vorm word ook stukke (sogenaamde "plastiek" stukke) gevind en dekoratiewe elemente is óf met die hand gevorm óf deur vorm by gegooi potte. Meer komplekse stukke is gemaak in dele wat dan saamgevoeg is toe dit van leer hard was deur middel van 'n strokie, waar die pottebakker teruggekeer het na die wiel vir die laaste vorm of draai. Soms het 'n jong man gehelp om die wiel te draai.  
Klei -strokie Wysig
Nadat die pot gemaak is, verf die pottebakker dit met 'n ultra fyn korrelklei -strokie, die verf is aangebring op die gebiede wat bedoel is om swart te word na die vuur, volgens die twee verskillende style, dit wil sê die swart figuur en die rooi figuur.  Vir die versiering gebruik die vaasskilders borsels van verskillende dikte, presiese gereedskap vir insnydings en waarskynlik gereedskap met eenhaar vir die reliëflyne 
'N Reeks analitiese studies het getoon dat die opvallende swart glans met 'n metaalglans, so kenmerkend van Griekse erdewerk, ontstaan ​​het uit die kolloïdale fraksie van 'n illitiese klei met 'n baie lae kalsiumoksiedinhoud. Hierdie klei -strokie was ryk aan ysteroksiede en hidroksiede, wat verskil van die wat vir die liggaam van die vaas gebruik word in terme van die kalsiuminhoud, die presiese mineraalsamestelling en deeltjiegrootte. Die fyn kleisuspensie wat vir die verf gebruik is, is óf geproduseer deur verskeie ontvloeiende toevoegings tot klei te gebruik (potas, ureum, wyn, beenas, seewier, ens), óf deur dit in reënperiodes in situ op te haal uit illitiese kleibeddings. Onlangse studies het getoon dat sommige spoorelemente in die swart glans (veral Zn) kenmerkend kan wees van die kleibedde wat in die oudheid gebruik is. Oor die algemeen stel verskillende spanne geleerdes verskillende benaderings voor oor die vervaardiging van die kleislip wat in die oudheid gebruik is.   
Griekse erdewerk, anders as vandag se erdewerk, is slegs een keer afgevuur, met 'n baie gesofistikeerde proses.  Die swart kleur effek is bereik deur die hoeveelheid suurstof wat tydens afvuur teenwoordig is, te verander. Dit is gedoen in 'n proses wat bekend staan ​​as driefase -afvuur wat wisselende oksideer -verminderende toestande behels. Eerstens is die oond verhit tot ongeveer 920–950 ° C, met alle vents oop wat suurstof in die vuurkamer bring en beide potte draai en 'n rooibruin (oksiderende toestande) gly as gevolg van die vorming van hematiet (Fe2O3) in beide die verf en die kleiliggaam. Toe is die opening toegemaak en groen hout ingebring, wat koolstofmonoksied veroorsaak wat die rooi hematiet in swart magnetiet verander (Fe3O4) in hierdie stadium neem die temperatuur af as gevolg van onvolledige verbranding. In 'n laaste heroksideringsfase (by ongeveer 800-850 ° C) is die oond oopgemaak en suurstof weer ingebring, wat veroorsaak dat die ongeslipte voorbehou klei terugkeer na oranje-rooi terwyl die geglipte gebied op die vaas wat in die vorige fase gesinter/verglaas is. , kon nie meer geoksideer word nie en bly swart.
Alhoewel die beskrywing van 'n enkele afvuur met drie fases ekonomies en doeltreffend kan lyk, beweer sommige geleerdes dat dit net so moontlik is dat elkeen van hierdie fases beperk was tot afsonderlike afvuurings  waarin die erdewerk aan verskeie afvuurings, met verskillende atmosfeer, onderwerp word. . In elk geval het die getroue weergawe van die proses wat uitgebreide eksperimentele werk behels wat gelei het tot die oprigting van 'n moderne produksie-eenheid in Athene sedert 2000 , getoon dat die ou vase moontlik herhaaldelik in drie-fase-brande ondergaan is na herverf of as 'n poging om kleurmislukkings reg te stel  Die tegniek wat meestal bekend staan ​​as die "ysterreduksie -tegniek" is gedekodeer met die bydrae van geleerdes, keramici en wetenskaplikes vanaf die middel van die 18de eeu tot die einde van die 20ste eeu, dws Comte de Caylus (1752), Durand-Greville (1891), Binns en Fraser (1925), Schumann (1942), Winter (1959), Bimson (1956), Noble (1960, 1965), Hofmann (1962), Oberlies ( 1968), Pavicevic (1974), Aloupi (1993). Meer onlangse studies deur Walton et al. (2009), Walton et al. (2014), Lühl et al. (2014) en Chaviara & Aloupi-Siotis (2016) bied gevorderde analitiese tegnieke gedetailleerde inligting oor die proses en die grondstowwe wat gebruik word. 
Die bekendste aspek van antieke Griekse erdewerk is geverfde vate van goeie gehalte. Dit was nie die alledaagse erdewerk wat die meeste mense gebruik nie, maar dit was goedkoop om toeganklik te wees vir 'n wye verskeidenheid van die bevolking.
'N Paar voorbeelde van antieke Griekse skilderye het oorleef, sodat moderne geleerdes die ontwikkeling van antieke Griekse kuns deels kan naspeur deur antieke Griekse vaasverf, wat in groot hoeveelhede oorleef en ook, saam met antieke Griekse letterkunde, die beste gids is vir die gebruiklike die lewe en denke van die ou Grieke.
Griekse erdewerk gaan terug na die Steentydperk, soos dié in Sesklo en Dimini.
'N Meer uitgebreide skildery oor Griekse erdewerk gaan terug na die Minoïese aardewerk en die Myceense aardewerk uit die Bronstydperk, waarvan 'n paar latere voorbeelde die ambisieuse figuurlike skildery toon wat hoogs ontwikkel en tipies sou word.
Nadat baie eeue oorheers is deur style van meetkundige versiering, wat toenemend kompleks geword het, het figuurlike elemente in die 8ste eeu teruggekeer. Vanaf die laat 7de eeu tot ongeveer 300 v.C. was ontwikkelende style van skildery onder leiding van figure op 'n hoogtepunt van produksie en kwaliteit en is wyd uitgevoer.
Gedurende die Griekse donker tydperk, wat strek oor die 11de tot die 8ste eeu v.C., was die vroeë voorkoms algemeen in protogeometriese kuns, hoofsaaklik met sirkelvormige en golwende dekoratiewe patrone. Dit is op die vasteland van Griekeland, die Egeïese See, Anatolië en Italië opgevolg deur die styl van pottebakkery, bekend as meetkundige kuns, wat netjiese rye geometriese vorms gebruik het. 
In die tydperk van die Argaïese Griekeland, wat begin in die 8ste eeu v.C. en tot die laat 5de eeu v.C., duur, het die Oriëntaliseringsperiode gebore, grootliks gelei deur die ou Korinte, waar die vorige stokfigure van die geometriese pottebakker te midde van motiewe die meetkundige patrone vervang. 
Die klassieke keramiek -dekor word meestal oorheers deur soldervaasskilderye. Die solderproduksie was die eerste wat na die Griekse Donker Tydperk hervat is en het die res van Griekeland beïnvloed, veral Boeotia, Korinte, die Cycladen (veral Naxos) en die Ioniese kolonies in die oostelike Egeïese See.  Die vervaardiging van vase was grotendeels die voorreg van Athene - daar word goed getuig dat die skilders en pottebakkers in Korinte, Boeotia, Argos, Kreta en Cycladen tevrede was om die solderstyl te volg. Aan die einde van die argaïese tydperk het die style van swartfiguurwerk, rooi-figuurwerk en die witgrondtegniek ten volle gevestig geraak en sou dit steeds tydens die era van Klassieke Griekeland, van die vroeë 5de tot laat 4de eeu v.C. Korinte is verduister deur Atheense neigings, aangesien Athene die stamvader was van beide die rooi-figuur en die wit grondstyle. 
Protogeometriese style Wysig
Vases van die protogeometriese tydperk (c. 1050–900 vC) verteenwoordig die terugkeer van kunsvlytproduksie na die ineenstorting van die Myseense paleiskultuur en die daaropvolgende Griekse donker eeue. Dit is een van die min artistieke uitdrukkings behalwe juweliersware in hierdie tydperk, aangesien die beeldhouwerk, monumentale argitektuur en muurskildery van hierdie era vir ons onbekend is. Teen 1050 vC blyk dit dat die lewe op die Griekse skiereiland voldoende gevestig is om 'n merkbare verbetering in die produksie van erdewerk moontlik te maak. Die styl is beperk tot die weergawe van sirkels, driehoeke, golwende lyne en boë, maar word met duidelike oorweging en noemenswaardige behendigheid geplaas, waarskynlik aangehelp deur kompas en veelvoudige kwaste.  Die terrein van Lefkandi is een van ons belangrikste bronne van keramiek uit hierdie tydperk, waar 'n kas grafte gevind is wat bewys lewer van 'n kenmerkende Euboiaanse protogeometriese styl wat tot in die vroeë 8ste eeu geduur het. 
Meetkundige styl Wysig
Meetkundige kuns floreer in die 9de en 8ste eeu vC. Dit is gekenmerk deur nuwe motiewe, wat breek met die voorstelling van die Minoïese en Mykeense tydperke: kronkels, driehoeke en ander geometriese versiering (vandaar die naam van die styl), anders as die oorwegend sirkelvormige figure van die vorige styl. Ons chronologie vir hierdie nuwe kunsvorm is egter afkomstig van produkte wat uitgevoer word in oorsese dateerbare kontekste.
Met die vroeë geometriese styl (ongeveer 900–850 vC) vind u slegs abstrakte motiewe, in die sogenaamde "Black Dipylon" -styl, wat gekenmerk word deur uitgebreide gebruik van swart vernis, met die middelste geometriese (ongeveer 850-770 v.C. ), maak figuurlike versiering sy verskyning: hulle is aanvanklik identiese dierebande, soos perde, takbokke, bokke, ganse, ens., wat afwissel met die meetkundige bande. Terselfdertyd word die versiering ingewikkeld en word dit steeds versier; die skilder voel huiwerig om leë ruimtes te verlaat en vul dit met kronkels of hakekors. Hierdie fase heet horror vacui (vrees vir die leë) en sal eers ophou aan die einde van die geometriese periode.
In die middel van die eeu begin daar menslike figure verskyn, waarvan die bekendste voorstellings die vase is wat gevind is in Dipylon, een van die begraafplase van Athene. Die fragmente van hierdie groot begrafnisvase toon hoofsaaklik optogte van strydwaens of krygers of van die begrafnis tonele: πρόθεσις / prothese (blootstelling en klaaglied van dooies) of ἐκφορά / ekphora (vervoer van die kis na die begraafplaas). Die liggame word geometries voorgestel, behalwe die kalwers, wat taamlik uitsteekbaar is. In die geval van soldate dek 'n skild in die vorm van 'n diabolo, wat 'dipylon -skild' genoem word vanweë sy kenmerkende tekening, die sentrale deel van die liggaam. Die bene en die nekke van die perde, die wiele van die waens word sonder perspektief langs mekaar voorgestel. Die hand van hierdie skilder, so genoem by gebrek aan handtekening, is die Dipylon Meester, kan op verskeie stukke geïdentifiseer word, veral monumentale amfora. 
Aan die einde van die periode verskyn daar voorstellings van mitologie, waarskynlik op die oomblik dat Homerus die tradisies van die Trojaanse siklus in die Ilias en die Odyssee. Hier is die interpretasie egter 'n risiko vir die moderne waarnemer: 'n konfrontasie tussen twee krygers kan 'n Homeriese tweestryd wees of 'n eenvoudige geveg, 'n mislukte boot kan die skipbreuk van Odysseus of 'n ongelukkige matroos verteenwoordig.
Laastens is die plaaslike skole wat in Griekeland verskyn. Die vervaardiging van vase was grotendeels die prerogatief van Athene-dit is goed getuig dat die skilders en pottebakkers tevrede was om die solderstyl te volg, net soos in die protogeometriese tydperk, in Korinte, Boeotia, Argos, Kreta en Cyclades. Vanaf ongeveer die 8ste eeu vC het hulle hul eie style geskep, Argos spesialiseer in die figuurlike tonele, en Kreta bly vas aan 'n meer streng abstraksie. 
Oriëntaliserende styl Wysig
Die oriëntaliserende styl was die produk van kulturele fermentasie in die Egeïese en Oostelike Middellandse See van die 8ste en 7de eeu vC. Die artefakte van die Ooste, wat deur handelsbande met die stadstate van Klein-Asië bevorder is, het 'n hoogs gestileerde dog herkenbare voorstellingskuns beïnvloed. Ivoor, aardewerk en metaalwerk van die Neo-Hetitiese owerhede in die noorde van Sirië en Fenicië het hul weg gevind na Griekeland, net soos goedere uit Anatoliese Urartu en Frigië, maar daar was min kontak met die kultuursentrums van Egipte of Assirië. Die nuwe idioom ontwikkel aanvanklik in Korinte (as Proto-Korintiër) en later in Athene tussen 725 en 625 vC (as Proto-Attic). 
Dit word gekenmerk deur 'n uitgebreide woordeskat van motiewe: sfinks, griffioen, leeus, ens., Asook 'n repertoire van nie-mitologiese diere wat in fries oor die buik van die vaas gerangskik is. In hierdie fries het skilders ook lotusse of palmette begin aanbring. Uitbeeldings van mense was relatief skaars. Diegene wat gevind is, is figure in silhoeët met 'n paar ingeboude detail, miskien die oorsprong van die ingesnyde silhoeëtfigure van die swartfiguurtydperk. Daar is voldoende besonderhede oor hierdie syfers om geleerdes in staat te stel om 'n aantal kunstenaars se hande te onderskei. Geometriese kenmerke het gebly in die styl wat protokorinties genoem word, wat hierdie oriëntaliserende eksperimente omhels het, maar tog saam met 'n konserwatiewe sub-geometriese styl.
Die keramiek van Korinte is oor die hele Griekeland uitgevoer, en hul tegniek het in Athene aangekom, wat gelei het tot die ontwikkeling van 'n minder duidelike oostelike idioom daar. Gedurende hierdie tyd wat as Proto-Attic beskryf word, verskyn die oriëntaliserende motiewe, maar die kenmerke bly nie baie realisties nie. Die skilders toon voorkeur aan die tipiese tonele van die geometriese tydperk, soos optogte van strydwaens. Hulle aanvaar egter die beginsel van lyntekening om die silhoeët te vervang. In die middel van die 7de eeu vC verskyn die swart en wit styl: swart figure op 'n wit gebied, vergesel van polykromie om die kleur van die vlees of klere weer te gee. Klei wat in Athene gebruik is, was baie meer oranje as dié van Korinte, en het hom dus nie so maklik verleen aan die voorstelling van vlees nie. Attic Orientalizing Painters sluit in die Analatos -skilder, die Mesogeia -skilder en die Polyphemos -skilder.
Kreta, en veral die eilande van die Cycladen, word gekenmerk deur hul aantrekkingskrag tot die vase wat bekend staan ​​as "plastiek", dit wil sê diegene wie se stert of kraag gevorm is in die vorm van die kop van 'n dier of 'n man. By Aegina is die kop van die griffioen die gewildste vorm van die plastiekvaas. Die Melanesiese amforas, vervaardig in Paros, toon min kennis van die ontwikkelinge in Korinte. Hulle bied 'n duidelike smaak vir die epiese komposisie en 'n horror vacui, wat uitgedruk word in 'n oorvloed hakekors en kronkels.
Uiteindelik kan u die laaste groot styl van die tydperk identifiseer, die van die wilde bokstyl, wat tradisioneel aan Rhodes toegeken is as gevolg van 'n belangrike ontdekking in die nekropolis van Kameiros. Dit is eintlik wydverspreid oor die hele Klein -Asië, met produksiesentrums in Miletos en Chios. Twee vorme heers oor oenochoes, wat bronsmodelle gekopieer het, en skottelgoed, met of sonder voete. Die versiering is georganiseer in gesuperponeerde registers waarin gestileerde diere, veral wilde bokke (vanwaar die naam) mekaar in frise jaag. Baie dekoratiewe motiewe (blommedriehoeke, hakekors, ens.) Vul die leë spasies.
Swart-figuur tegniek Wysig
Swart figuur is die algemeenste as 'n mens dink aan Griekse aardewerk. Dit was jare lank 'n gewilde styl in antieke Griekeland. Die swartfiguurperiode val ongeveer saam met die era wat deur Winckelmann aangewys is as die middel- tot laat-Argaïese, van ongeveer. 620 tot 480 vC. Die tegniek om gesilhouetteerde figure met lewendige besonderhede te sny, wat ons nou die swartfiguurmetode noem, was 'n uitvinding uit die 7de eeu  en het van daar na ander stadstate en streke versprei, waaronder Sparta,  Boeotia,  Euboea,  die oostelike Griekse eilande  en Athene.
Die Korintiese weefsel, omvattend bestudeer deur Humfry Payne  en Darrell Amyx,  kan opgespoor word deur die parallelle behandeling van diere- en menslike figure.Die dieremotiewe het 'n groter voorkoms op die vaas en toon die grootste eksperimentering in die vroeë fase van die Korintiese swart figuur. Namate die kunstenaars uit Korinte vertroue in hul weergawe van die menslike figuur verkry het, het die dierlike fries in die middel tot laat fase in verhouding tot die menslike toneel afgeneem. Teen die middel van die 6de eeu vC het die kwaliteit van Korintiese ware beduidend afgeneem tot die mate dat sommige pottebakkers uit Korinte hul potte sou verdoesel met 'n rooi strook in navolging van die hoogste Atheense ware.
In Athene het navorsers die vroegste voorbeelde gevind van vaasskilders wat hul werk onderteken het; die eerste was 'n dinos van Sophilos (illus. Hieronder, BM c. 580), wat miskien 'n aanduiding is van hul toenemende ambisie as kunstenaars om die monumentale werk te vervaardig wat as grafmerkers, soos byvoorbeeld met Kleitias se François Vase. Baie geleerdes beskou die beste werk in die styl as Exekias en die Amasis -skilder, wat bekend is vir hul gevoel vir komposisie en vertelling.
Omstreeks 520 vC is die rooi-figuur tegniek ontwikkel en geleidelik in die vorm van die tweetalige vaas deur die Andokides Painter, Oltos en Psiax ingevoer.  Rooi figuur verduister vinnig die swart figuur, maar in die unieke vorm van die Panathanaic Amphora is die swart figuur tot in die 4de eeu vC steeds gebruik.
Rooi-figuur tegniek Redigeer
Die vernuwing van die rooi-figuur tegniek was 'n Atheense uitvinding van die laat 6de eeu. Dit was die teenoorgestelde van die swart figuur met 'n rooi agtergrond. Die vermoë om detail deur direkte skildery eerder as insnyding weer te gee, bied kunstenaars nuwe ekspressiewe moontlikhede, soos driekwartprofiele, groter anatomiese detail en die voorstelling van perspektief.
Die eerste generasie rooi-figuurskilders werk in beide rooi- en swartfigure sowel as ander metodes, insluitend Six se tegniek en witgemaal, laasgenoemde is op dieselfde tyd as rooi-figuur ontwikkel. Binne twintig jaar het eksperimentering egter plek gemaak vir spesialisasie, soos gesien in die vase van die Pioneer Group, waarvan die figuurlike werk uitsluitlik in rooi figure was, alhoewel hulle die gebruik van swart figuur behou het vir vroeë blomversiering. Die gedeelde waardes en doelwitte van The Pioneers, soos Euphronios en Euthymides, dui daarop dat dit iets is wat 'n selfbewuste beweging nader, hoewel hulle geen ander testament as hul eie werk agtergelaat het nie. John Boardman het oor die navorsing oor hul werk gesê dat "die heropbou van hul loopbane, gemeenskaplike doel, selfs wedywering as 'n argeologiese triomf beskou kan word" 
Die volgende generasie laat Archaïese vaasskilders (ongeveer 500 tot 480 vC) het 'n toenemende naturalisme na die styl gebring, soos gesien kan word in die geleidelike verandering van die profieloog. In hierdie fase word die spesialisasie van skilders ook in pot- en koppieskilders gespesialiseer, met die Berlynse en Kleophrades -skilders in die voormalige kategorie en Douris en Onesimos in die laasgenoemde.
Teen die vroeë tot hoë klassieke era van rooi figure (ongeveer 480–425 v.C.) het 'n aantal verskillende skole ontwikkel. Die maniere wat verband hou met die werkswinkel van Myson en deur die panskilder geïllustreer word, hou by die argaïese kenmerke van stywe gordyne en ongemaklike posisies, en kombineer dit met oordrewe gebare. Daarteenoor het die skool van die Berlynse skilder in die vorm van die Achilles-skilder en sy eweknieë (wat moontlik die leerlinge van die Berlynse skilder was) 'n naturalistiese houding verkies, gewoonlik van 'n enkele figuur teen 'n soliede swart agtergrond of ingehoue ​​witgemaalde lekythoi . Polygnotos en die Kleophon -skilder kan by die Niobid -skilder opgeneem word, aangesien hul werk iets van die invloed van die Parthenon -beelde dui op beide die tema (bv. Polygnotos se centauromachy, Brussel, Musées Royaux A. & amp. Hist., A 134) en gevoel vir komposisie.
Teen die einde van die eeu word die 'ryk' styl van solder-beeldhoukuns, soos gesien in die Nike Balustrade, weerspieël in kontemporêre vaasskilderye met 'n steeds groter aandag aan toevallige detail, soos hare en juweliersware. Die Meidias -skilder word gewoonlik die naaste geïdentifiseer met hierdie styl.
Die vaasproduksie in Athene het omstreeks 330–320 v.C. gestaak, moontlik as gevolg van Alexander die Grote se beheer oor die stad, en het gedurende die 4de eeu geleidelik agteruitgegaan saam met die politieke lot van Athene self. In die 4de en 3de eeu het die vaasproduksie egter voortgegaan in die Griekse kolonies van Suid -Italië, waar vyf streeksstyle onderskei kan word. Dit is die Apulian, Lucanian, Sicilian, Campanian en Paestan. Rooi-figuurwerk floreer daar met die kenmerkende toevoeging van veelkleurige skildery en in die geval van die Swartsee-kolonie Panticapeum die vergulde werk van die Kerch Style. Verskeie noemenswaardige kunstenaars se werk kom op ons neer, waaronder die Darius -skilder en die onderwêreldskilder, albei aktief aan die einde van die 4de eeu, wie se oorvol polichromatiese tonele dikwels 'n kompleksiteit van emosie beskryf wat nie deur vroeëre skilders probeer is nie. Hulle werk verteenwoordig 'n laat maniëristiese fase tot die bereiking van die Griekse vaasskildery.
Wit grond tegniek Redigeer
Die witgemaalde tegniek is aan die einde van die 6de eeu vC ontwikkel. In teenstelling met die meer bekende swartfiguur- en rooi-figuurtegnieke, is die kleur daarvan nie verkry deur middel van die aanbring en afvuur van strokies nie, maar deur die gebruik van verf en vergulding op 'n oppervlak van wit klei. Dit maak voorsiening vir 'n hoër vlak van poligromie as die ander tegnieke, hoewel die vase minder visueel aansienlik raak. Die tegniek het gedurende die 5de en 4de eeu groot belang gekry, veral in die vorm van klein lekythoi dit het tipiese grafoffers geword. Belangrike verteenwoordigers is die uitvinder daarvan, die Achilles -skilder, sowel as Psiax, die Pistoxenos -skilder en die Thanatos -skilder.
Reliëf en plastiek vase Redigeer
Reliëf- en plastiekvase het veral in die 4de eeu vC gewild geraak en in die Hellenistiese tydperk voortgegaan. Hulle is geïnspireer deur die sogenaamde 'ryk styl' wat hoofsaaklik in Attika na 420 vC ontwikkel is. Die belangrikste kenmerke was die veelsydige komposisies met toegevoegde kleure (pienk/rooi, blou, groen, goud) en die klem op vroulike mitologiese figure. Teater en optrede was nog 'n bron van inspirasie.
Die Delphi Argeologiese Museum het besonder goeie voorbeelde van hierdie styl, waaronder 'n vaas met Aphrodite en Eros. Die basis is rond, silindries en sy handvatsel vertikaal, met bande, bedek met swart kleur. Die vroulike figuur (Aphrodite) word sitend uitgebeeld, gedra met 'n hemasie. Langs haar staan ​​'n manlike figuur, naak en gevleuel. Beide figure dra kranse van blare en hul hare bewaar spore van goue verf. Die kenmerke van hul gesigte is gestileer. Die vaas het 'n wit grond en hou die spore van blouerige, groenerige en rooierige verf in verskeie dele in stand. Dit dateer uit die 4de eeu vC.
In dieselfde kamer word 'n klein lekythos met 'n plastiekversiering gehou, wat 'n gevleuelde danser uitbeeld. Die figuur dra 'n Persiese hoofbedekking en 'n oosterse rok, wat daarop dui dat oosterse dansers, moontlik slawe, in die tydperk redelik modieus geword het. Die figuur is ook bedek met 'n wit kleur. Die totale hoogte van die vaas is 18 sentimeter en dateer uit die 4de eeu v.C.
Die hellenistiese tydperk, ingelui deur die verowerings van Alexander die Grote, het die virtuele verdwyning van swart en rooi-erdewerk gesien, maar ook nuwe style soos West Slope Ware in die ooste, die Centuripe Ware in Sicilië en die Gnathia vase in die weste.  Buite die vasteland van Griekeland het ander streeks -Griekse tradisies ontwikkel, soos dié in Magna Graecia met die verskillende style in Suid -Italië, waaronder Apuliaans, Lucanian, Paestan, Campanian en Siciliaans. 
Inskripsies op Griekse erdewerk is van twee soorte: die snitte (die vroegste daarvan is kontemporêr met die begin van die Griekse alfabet in die 8ste eeu v.C.) en die geverfde, wat eers 'n eeu later begin verskyn het. Beide vorms kom relatief algemeen voor op geverfde vase tot in die Hellenistiese tydperk, wanneer die gebruik van potte inskryf. Dit kom verreweg die meeste op erdewerk op solder voor.
'N Aantal subklasse van inskripsie kan onderskei word. Potters en skilders het af en toe hul werke onderteken epoiesen en egraphsen onderskeidelik. Van die begin van die 6de eeu af word handelsmerke aangetref op stukke uit Korinte, wat moontlik aan 'n uitvoerende handelaar behoort het, eerder as in die pottebakkery, en dit bly 'n kwessie van veronderstelling. voorwerpe uitgebeeld. Soms vind ons 'n rukkie dialoog om 'n toneel te vergesel, soos in 'Dysniketos se perd het gewen', kondig 'n herald op 'n Panathenaïese amfora aan (BM, B 144). Meer verwarrend is egter die kalos- en kalee -inskripsies, wat moontlik deel kon uitmaak van die hofmakery in die Atheense hoë samelewing, maar dit word aangetref op 'n wye verskeidenheid vase wat nie noodwendig met 'n sosiale omgewing verband hou nie. Laastens is daar abecedaria en nonsens-inskripsies, hoewel dit grootliks beperk is tot potte met swart figure. 
Griekse terracotta -beeldjies was 'n ander belangrike tipe aardewerk, aanvanklik meestal godsdienstig, maar verteenwoordig toenemend suiwer dekoratiewe onderwerpe. Die sogenaamde Tanagra-beeldjies, wat eintlik ook elders gemaak is, is een van die belangrikste tipes. Vroeër beeldjies was gewoonlik 'n stembus by tempels.
Verskeie kleivase het hul inspirasie te danke aan metaalvorms in brons, silwer en soms goud. Dit word toenemend deur die elite gebruik tydens eet, maar is nie in grafte geplaas, waar dit beroof sou word nie, en word dikwels as 'n waardevolle winkel beskou om as 'n bullion verhandel te word indien nodig. Baie min metaalvate het oorleef omdat dit op 'n stadium gesmelt en die metaal hergebruik is.
In die afgelope dekades het baie geleerdes die konvensionele verhouding tussen die twee materiale bevraagteken, omdat hulle veel meer geverfde vase vervaardig het as wat vroeër gedink is dat dit in grafte geplaas sou word, as 'n goedkoper plaasvervanger vir metaalware in Griekeland en Etruria. Die skildery self kan dit ook op metaalvate nader kopieer as wat gedink is. 
Die Derveni Krater, van naby Thessaloniki, is 'n groot brons volate krater van ongeveer 320 vC, weeg 40 kilogram, en fyn versier met 'n 32 sentimeter hoë figuur in reliëf wat Dionysus omring deur Ariadne en haar optog van satire en maenades voorstel .
Die naam van die alabastron dui daarop albaster, klip.  Glas is ook gebruik, meestal vir deftige klein parfuumbottels, alhoewel sommige Hellenistiese glas met metaalwerk teengewerk het in kwaliteit en waarskynlik prys.
Griekse Korintiese orde Redigeer
Die Korintiese orde is vernoem na die Griekse stadstaat Korinte, waaraan dit in die tydperk verbind was. Volgens die argitektuurhistorikus Vitruvius is die kolom egter geskep deur die beeldhouer Callimachus, waarskynlik 'n Atheense, wat akanthusblare getrek het wat rondom 'n mandjie gegroei het. Die vroegste gebruik daarvan kan teruggevoer word na die laat klassieke tydperk (430–323 vC). Die vroegste hoofstad van Korinte is gevind in Bassae, gedateer 427 vC.
Roman Corinthian order Redigeer
Die verhouding is 'n kenmerkende eienskap van die Korintiese orde: die "samehangende integrasie van dimensies en verhoudings in ooreenstemming met die beginsels van simmetrie"word opgemerk deur Mark Wilson Jones, wat bevind dat die verhouding van die totale kolomhoogte tot die hoogte van die kolomas in 'n verhouding van 6: 5 is, sodat die volle kolomhoogte met kapitaal tweedens 'n veelvoud van 6 Romeinse voet is. terwyl die kolomhoogte self 'n veelvoud is van 5. In sy verhoudings is die Korintiese kolom soortgelyk aan die Ioniese kolom, alhoewel dit skraler is, en onderskei deur sy kenmerkende gesnyde hoofstad. na die uitdraaiende hoeke van die hoofstad, en dit kan 'n roset in die middel van elke kant hê. Korintiese kolomme is op die boonste vlak van die Romeinse Colosseum opgerig, met die minste gewig en ook die skraalste verhouding van dikte tot hoogte . Hulle hoogte -tot -breedte verhouding is ongeveer 10: 1. 
Een variant is die Tivoli -orde, gevind in die Tempel van Vesta, Tivoli. Die Corintinan -hoofstad van die Tivoli -orde het twee rye acanthusblare en sy abacus is versier met groot fleurons in die vorm van hibiskusblomme met uitgesproke spiraalvormige stamper. Die kolomfluitjies het plat toppe. Die fries vertoon vrugtefeeste wat tussen bucrania hang. Bo elke feestoen het 'n roset bo -oor die middel. Die kroonlys het nie miljoene nie.
Gandharan hoofstede Redigeer
Indo-Korintiese hoofstede is hoofstede wat kolomme of pilasters bekroon, wat in die noordwestelike Indiese subkontinent voorkom, en gewoonlik Hellenistiese en Indiese elemente kombineer. Hierdie hoofstede dateer gewoonlik uit die 1ste eeu van ons era en vorm belangrike elemente van die Grieks-Boeddhistiese kuns van Gandhara.
Die klassieke ontwerp is dikwels aangepas, gewoonlik meer langwerpig, en soms gekombineer met boekrolle, gewoonlik in die konteks van Boeddhistiese stupas en tempels. Indo-Korintiese hoofstede bevat ook figure van die Boeddha of Bodhisattvas, gewoonlik as sentrale figure omring, en dikwels in die skaduwee, van die luukse blare van Korintiese ontwerpe.
Renaissance Corinthiese orde Redigeer
Tydens die eerste spoel van die Italiaanse Renaissance het die Florentynse argitektoniese teoretikus Francesco di Giorgio die menslike analogieë uitgespreek wat skrywers wat Vitruvius gevolg het, dikwels met die menslike vorm geassosieer het, in vierkantige tekeninge wat hy gemaak het van die Korintiese hoofstad met menslike koppe, om die verhoudings aan te toon vir beide gemeen. 
Die Korintiese argitraaf is verdeel in twee of drie afdelings, wat ewe groot kan wees of interessante proporsionele verhoudings kan dra. Bo die vlakte, onopgesmukte argitraaf, lê die fries, wat ryklik met 'n deurlopende ontwerp of linkervlakte gesny kan word, soos by die Amerikaanse Capitol -uitbreiding. By die Capitol is die verhoudings van architrave tot fries presies 1: 1. Daarbo is die profiele van die kroonlyslyste soos dié van die Ioniese orde. As die kroonlys baie diep is, kan dit ondersteun word deur hakies of rande, wat ornamentele hakies is wat in 'n reeks onder 'n kroonlys gebruik word.
Die Korintiese kolom word byna altyd geglans, en die fluite van 'n Korintiese kolom kan verryk word. Hulle kan gevul word, met stawe in die hol fluite, of stop-geglans, met die stawe 'n derde van die pad, tot waar die entase begin. In Frans word dit genoem chandelles en eindig soms in gesnyde vlamme, of met klokblomme. Alternatiewelik kan kralewerk of kettings doppe die plek van die filette in die fluit inneem, aangesien Korintiër die buigbaarste van die bestellings is, met meer geleenthede vir variasie.
Uitgebrei op 'n onmiddellike opmerking toe Vitruvius die oorsprong van die acanthus -hoofstad verantwoord, het dit 'n alledaagse gebruik geword om die Korintiese kolom te identifiseer met die slanke figuur van 'n jong meisie in hierdie modus wat die klassieke Franse skilder Nicolas Poussin aan sy vriend Fréart de Chantelou in 1642:
Die pragtige meisies wat u in Nîmes gaan sien het, sal u gees beslis nie verbly nie, want die pragtige kolomme van Maison Carrée is nie meer as 'n ou eksemplaar van die ander nie. 
Sir William Chambers het die konvensionele vergelyking met die Doriese orde uitgespreek:
Die verhoudings van die bevele is deur die ou mense gevorm op die van die menslike liggaam, en gevolglik kan dit nie hul bedoeling wees om 'n Corithiaanse kolom te maak nie, wat, soos Vitruvius waarneem, die fynheid van 'n jong meisie, so dik, moet voorstel en veel groter as 'n Doriese, wat ontwerp is om die massa en krag van 'n gespierde volwasse man te verteenwoordig. 
Die oudste voorbeeld van 'n Korintiese kolom is in die tempel van Apollo Epicurius by Bassae in Arcadia, ongeveer. 450–420 vC. Dit is nie deel van die orde van die tempel self nie, met 'n Doriese kolonnade rondom die tempel en 'n ioniese orde binne die cella -omhulsel. 'N Enkele Korintiese kolom staan ​​vry, gesentreer binne die cella. Dit is 'n geheimsinnige kenmerk, en argeoloë debatteer oor wat dit toon: sommige sê dat dit bloot 'n voorbeeld is van 'n stembus. 'N Paar voorbeelde van Korintiese kolomme in Griekeland gedurende die volgende eeu word almal gebruik binne tempels. 'N Bekender voorbeeld, en die eerste gedokumenteerde gebruik van die Korintiese orde aan die buitekant van 'n struktuur, is die sirkelvormige Choragiese monument van Lysicrates in Athene, opgerig c. 334 vC.
'N Korinthiese hoofstad wat sorgvuldig in die oudheid begrawe is in die fondamente van die sirkelvormige tholos by Epidaurus, is tydens moderne argeologiese veldtogte herwin. Die raaiselagtige teenwoordigheid en bewaring daarvan word verduidelik as 'n beeldhouer se model vir klipmesselaars om die tempel te bou wat aan Asclepius gewy is. Die argitektoniese ontwerp van die gebou is in die oudheid toegeskryf aan die beeldhouer Polykleitos die Jongere, seun van die Klassieke Griekse beeldhouer Polykleitos die Ouere. Die tempel is in die 4de eeu vC opgerig. Hierdie hoofstede, in een van die mees besoekte heilige plekke van Griekeland, het latere Hellenistiese en Romeinse ontwerpe vir die Korintiese orde beïnvloed. Die konkawe sye van die telraam kom by 'n skerp kielrand by, maklik beskadig, wat later en later na die Renaissance in die algemeen vervang is deur 'n skuins hoek. Agter die rolle is die verspreide silindriese vorm van die sentrale as duidelik sigbaar.
Veel later vertel die Romeinse skrywer Vitruvius (ongeveer 75 v.C. - ongeveer 15 v.C.) dat die orde van Korinte uitgevind is deur Callimachus, 'n Griekse argitek en beeldhouer wat geïnspireer is deur die aanskouing van 'n mandjie wat op die graf van 'n jong meisie. 'N Paar van haar speelgoed was daarin, en 'n vierkantige teël is oor die mandjie geplaas om dit teen die weer te beskerm. 'N Acanthusplant het deur die geweefde mandjie gegroei en sy stekelrige, diep gesnyde blare met die geweef van die mandjie gemeng. 
Claude Perrault het 'n vignet opgeneem wat die verhaal van Callimachus toon in sy illustrasie van die Korintiese orde vir sy vertaling van Vitruvius, gepubliseer in Parys, 1684. Perrault demonstreer in sy gravure hoe die verhoudings van die gekapte kapitaal aangepas kon word volgens die vereistes van die ontwerp, sonder om te beledig. Die tekstuur en buitelyn van Perrault se blare is droog en styf in vergelyking met hul 19de-eeuse naturalisme in die Amerikaanse Capitol. 'N Korintiese hoofstad kan gesien word as 'n verrykte ontwikkeling van die Ioniese hoofstad, hoewel 'n mens moontlik van 'n Korintiese hoofstad moet kyk om die ioniese volute ("helices") op die hoeke te sien, miskien in grootte en belangrikheid verminder, terwyl hulle uitrol bo die twee geledere van gestileerde akanthusblare en stingels ("cauliculi" of caulicoles), altesaam agt, en om op te let dat kleiner volute na binne beweeg om mekaar aan elke kant te ontmoet.Die blare kan taamlik styf, skematies en droog wees, of hulle kan buitensporig geboor en ondergesny word, naturalisties en stekelrig. In die laat antieke en Bisantynse praktyk kan die blare sywaarts waai, asof deur die wind van geloof. In teenstelling met die doriese en ioniese kolomhoofde, het 'n hoofstad in Korinte geen nek daaronder nie, net 'n ringagtige astragale gietvorm of 'n band wat die basis van die hoofstad vorm, wat die basis van die legendariese mandjie herinner.
Die meeste geboue (en die meeste kliënte) is tevrede met slegs twee bestellings. As bevele bo -op mekaar plaas, soos in die Colosseum, is die natuurlike vordering van die sterkste en duidelikste (Doriese) onderaan, tot die skraalste en rykste (Korintiër) aan die bokant. Die hoogste vlak van die Colosseum het 'n ongewone orde wat in die 16de eeu bekend gestaan ​​het as die saamgestelde orde. Die Italianers in die middel van die 16de eeu, veral Sebastiano Serlio en Jacopo Barozzi da Vignola, wat 'n kanoniese weergawe van die bevele opgestel het, het gedink dat hulle 'n 'saamgestelde orde' ontdek, wat die volone van die Ioniese met die blare van die Korintiër kombineer, maar in Romeinse praktykwolute was byna altyd aanwesig.
In die Romaanse en Gotiese argitektuur, waar die klassieke stelsel vervang is deur 'n nuwe estetika wat bestaan ​​uit booggewelwe wat uit kolomme voortspruit, is die hoofstad van Korinte steeds behou. Dit kan baie duidelik wees, soos in die tipiese Cisterciënzer argitektuur, wat geen afleiding van liturgie en asketiese nadenke aangemoedig het nie, of in ander kontekste kan dit behandel word met talle fantasievolle variasies, selfs op die hoofletters van 'n reeks kolomme of kolonette binne dieselfde stelsel.
Gedurende die 16de eeu het 'n reeks gravures van die bevele in argitektoniese verhandelinge gehelp om hul besonderhede binne rigiede grense te standaardiseer: Sebastiano Serlio die Regola delli cinque ordini van Giacomo Barozzi da Vignola (1507–1573) I quattro libri dell'architettura van Andrea Palladio, en Vincenzo Scamozzi's L'idea dell'architettura universale, is in die 17de eeu gevolg deur Franse verhandelinge met verder verfynde gegraveerde modelle, soos dié van Perrault.
MV Korintiër is 'n vaartuig wat op die Groot Mere, in die Middellandse See en rondom Antarktika werk.    Somerhawe in die Great Lakes sluit in Toronto, Port Weller, Little Current, Mackinac Island, Houghton, Michigan, Thunder Bay en Duluth, Minnesota.  Sy is van stapel gestuur in 1990, gebou deur Cantiere Navale Ferrari-Signani in La Spezia, Italië, en is bedryf deur Renaissance Cruises en Great Lakes Cruise Company  as die Renaissance IV. Nadat Renaissance Cruises sy bedrywighede gestaak het, was sy 'n tyd lank bekend as die Clelia II.
1994–1996: Monrovia, Liberië
2008 en later: Valletta, Malta
: 9HUT9: 8708672: 249556000
4,077 GT 
2 420 DWT 
2 × 2,520 kW (3,379 pk) MAN B&W dieselenjins
In Desember 2010 het die Clelia II is gedeeltelik afgeskakel deur 'n skelm golf terwyl hy deur die Drake Passage gegaan het.  Die skelm golf het ook die skeepsbrug beskadig.  Die nabygeleë MS National Geographic Explorer hulp verleen.
Die London Free Press het berig dat passasiers en bemanning tydens sy dertien besoeke gedurende die 2010 -seisoen $ 600,000 CAD in Little Current, 'n klein gemeenskap op Manitoulin -eiland, bestee het. 
Die Clelia II, wat deur New Dynamics International in New York gevestig is, het op 26 Desember 2009 gestrand geloop langs die Antarktiese Skiereiland, terwyl sy stuurboord-propeller die rotse getref het wat gelei het tot die stilstand van die stuurboord-enjin en die verlies aan elektriese krag aan boord van die skip. 'N Ander toeriste skip, die Explorer, was naby en het gehelp om dit van die rotse af te trek. 
Sy word tans bedryf deur Grand Circle Cruise Line. Sy vervoer ongeveer 100 passasiers.
Diolkos: 'n ou baan wat oor land vervoer is
In die ou tyd het Griekse handelaars oral in die Middellandse See gevaar met goedere van Spanje na Fenisië en van Kartago na Egipte en Italië. Selfs as handel tussen Griekse dorpe handelaars verkies om per see te reis, omdat die land so bergagtig is dat die vervoer van dinge met ossewaens op en af ​​die berge uiters uitdagend was.
Hierdie seevaardige handelaars het 'n besonder moeilike tyd gehad om Athene te bereik, veral vanuit die Golf van Korinthe. Diegene wat nie die geografie van hierdie streek ken nie, hier is 'n kaart van Griekeland en die omliggende seë.
Soos u op die kaart kan sien, hang 'n groot skiereiland genaamd die Peloponnesos aan die suidekant van die Griekse vasteland aan 'n smal nek van 'n landmus, wat voorkom dat skepe die belangrikste poort van Piraeus bereik, 'n entjie van Athene af. Om Athene en ander hawens in die Saroniese Golf te bereik, moes skepe 'n byna 700 kilometer lange ompad neem om Peloponnesos se reis, wat nie net lank was nie, maar ook gevaarlik. Stormsterk winde rondom Kaapse Matapan en Kaapse Maleiers het dikwels matrose veroorsaak. Aan die ander kant was beide die Golf van Korinthe en die Saroniese Golf relatief kalm en die smal strook land en die asem van Korinthe wat die watermassa skei, was slegs 6,4 km breed op sy smalste.
Die idee van 'n kortpad deur hierdie smal nek van die land is op verskillende tye deur verskillende heersers oorweeg. Eers is 'n kanaal voorgestel, maar toe die grawe te moeilik word, besluit die Grieke dat hulle eerder 'n skip oor droë land wil sleep en dan om die Peloponnesos vaar.
En so is 'n kalksteenbaan genoem die Diolkos gebou. Die geskiedenis is stil oor die konstruksie daarvan, so ons weet nie wanneer dit gebeur het nie, maar deur briewe en gebreekte pottebakkery wat uit die terrein opgegrawe is, te ondersoek, het argeoloë 'n datum bereik in die laat 7de of vroeë 6de eeu vC. Dit was 'n tyd toe die tiran Periander oor Korinte geheers het. Periander word dus dikwels toegeskryf aan die konstruksie daarvan, maar die getuienis is slegs omstandig.
Een ding wat ons seker weet, is dat die Diolkos regtig oud is, want toe die Griekse historikus Thucydides (460 v.C. � v.C.) oor die Diolkos geskryf het, het hy dit al as iets oud beskryf.
Die Diolkos hardloop reguit oor die smalste gedeelte van die landmus, naby waar die moderne Korinte -kanaal gegrawe is. Dit was ongeveer 6 meter breed en was geplavei van harde kalksteen. Skepe is waarskynlik op 'n wielplatform gelaai en met behulp van spierkrag, van mense of van diere of albei, oor die landas gesleep. Om die gewig van die skip te verminder, is die vrag afgelaai voordat die skip op die Diolkos gehys is, en die afgelaaide goedere afsonderlik oor land getrek. Toe die skip die eindpunt bereik, is die skip in die see laat sak, die vrag weer gelaai en die skip het verder gegaan.
Afgesien van handel, het die Diolkos 'n belangrike rol gespeel in vlootoorlog tussen die 5de en die 1ste eeu vC. In die Peloponnesiese oorlog, in 411 vC, het die Spartane oor 'n eskader gekarring, en in 220 vC het Demetrius van Pharos 'n vloot van ongeveer vyftig vaartuie deur sy manne laat sleep na die Baai van Korinthe. Drie jaar later is 'n Masedoniese vloot van 38 vaartuie deur Philip V gestuur, terwyl die groter oorlogskepe om Kaap Malea gevaar het. In 31 vC, tydens die Slag van Actium, het die eerste Romeinse keiser Octavianus so vinnig as moontlik gevorder teen die magte van Marc Antony en Cleopatra deur te beveel dat 'n deel van sy 260-jarige vloot oor die Isthmus geneem moes word.
Die Diolkos bly in diens tot ten minste die middel van die 1ste eeu nC, waarna dit skielik uit skriftelike rekords verdwyn het. Dit het aangeneem dat toe keiser Nero in 67 nC 'n kanaal begin grawe het, die werk die diens van die Diolkos ontwrig het en dat dele van die baan moontlik beskadig is. Mans van Nero het daarin geslaag om ongeveer 700 meter te grawe toe die skielike dood van Nero die kanaalprojek in die wiele gery het.
Dit het nog 1 800 jaar geneem voordat 'n kanaal gerealiseer kon word. Die Korintekanaal is in 1893 geopen en daar word voorspel dat dit 'n groot hoeveelheid seevaart sal lok. Ongelukkig is die kanaal te smal gebou, wat dit onbruikbaar maak vir alles behalwe klein vaartuie. Vandag is die kanaal 'n blote toeriste -aantreklikheid.
Die Korintiese oorsig van AdventureSmith Explorations bevat 'n gedetailleerde beskrywing van die klein skip, insluitend dekplanne en 'n fotogalery. Ons vaartuigkundiges op klein skepe was aan boord van baie eersteklas-vaartuie. Lees ons Corinthiese resensie hieronder, en kontak ons ​​kundiges om hierdie skip te vergelyk met ander klein vaartuie en seiljagte.
Corinthian word bedien deur 67 ervare beamptes en bemanning en voldoen aan die nuutste internasionale veiligheidsregulasies, insluitend die van die Amerikaanse kuswag, en voldoen aan die vereistes van die Centers for Disease Control and Prevention/U.S. Departement van Gesondheid en Menslike Dienste, en is toegerus met die nuutste navigasie- en kommunikasietegnologie. Corinthian is ysversterk vir reise na poolwater en is toegerus met intrekbare vinstabiliseerders en 'n vloot opblaasbare Zodiac-vaartuie vir uitstappies aan wal.
Algemene gebiede aan boord van Korintië
Daar is uitgebreide oop dekareas en aantreklike geriewe, waaronder 'n gimnasium, spa, biblioteek (met internettoegang), skoonheidsalon, boetiek, twee sitkamers, 'n sondek met 'n jacuzzi en 'n buitekafee. 'N Elegante restaurant bied slaapplek vir alle gaste. 'N Hysbak bedien alle dekke. 'N Inwonende geneesheer woon 'n goed toegeruste hospitaal by. WiFi is regdeur die skip beskikbaar.
Hutte aan boord van Corinthian
Al die suites van Corinthian kyk na buite en bied uitsigte oor die see en die landskap. Sommige het 'n privaat balkon. Almal het 'n slaapkamer met twee enkelbeddens wat omskep kan word in 'n koningingrootte-bed, sitarea of ​​sitkamer, ruim kasruimte, klimaatbeheer, yskassie, kluis, telefoon, TV, DVD/CD-speler, internetverbinding en 'n Marmer-badkamer met 'n stort.
Deluxe Penthouse -suites op die Phoebe -dek met 'n privaat balkon, venster en sitarea. Sluit privaat butlerservice en ander eksklusiewe geriewe in. 260 vierkante meter. Suites 601-604.
Deluxe veranda -suites op die Cleo -dek met 'n privaat balkon en sitarea. Sluit privaat butlerservice en ander eksklusiewe geriewe in. 245 vierkante meter. Suites 507-519.
Luukse suites op die Cleo -dek met voorvensters en sitarea. 285 vierkante meter. Suites 505-506.
Luukse suites op Leto Deck met venster en sitarea. 235 vierkante meter. Suites 420-427, 430-431.
Luukse suites op die Ariadne -dek met vensters en sitarea. 225 vierkante meter. Suites 336-341.
Luukse suites op Athena -dek met gate en sitarea. 275 vierkante meter. Suites 246-252.
Luukse suites op Ariadne- en Leto -dekke met venster en sitarea. 215 vierkante meter. Suites 334-335, 433.
Luukse suites op Ariadne- en Leto -dekke met vensters (gedeeltelik versper) en sitarea. 215 vierkante meter. Suites 342-345, 428, 429.
100+ gekombineerde jare se ervaring, 7 kontinente verken, dekades ekspedisie wat oor die hele wêreld rondbeweeg en u kan help om u droomreis te vind en te bespreek.
Volgens konvensie word fyn geverfde vate van alle vorme "vase" genoem, en daar is meer as 100 000 aansienlik volledige stukke wat oorleef het,  gee (met die inskripsies wat baie dra) ongeëwenaarde insigte oor baie aspekte van die Griekse lewe. Beeldhoukundige of argitektoniese erdewerk, wat ook gereeld geskilder word, word terracottas genoem, en oorleef ook in groot hoeveelhede. In 'n groot deel van die literatuur beteken 'pottebakkery' slegs geverfde vate, of 'vase'. Aardewerk was die belangrikste vorm van grafgoed wat in grafkelders neergelê is, dikwels as 'begrafnis -urnes' wat die verasde as bevat, en is wyd uitgevoer.
Die beroemde en kenmerkende styl van die Griekse vaasverf met figure uitgebeeld met sterk buitelyne, met dun lyne binne die buitelyne, bereik sy hoogtepunt van ongeveer 600 tot 350 v.C., en verdeel in die twee hoofstyle, byna omkerings van mekaar, van swart -beeld en rooi-figuur skildery, die ander kleur vorm in elke geval die agtergrond. Ander kleure was baie beperk, gewoonlik tot klein wit dele en groter persies in 'n ander persrooi kleur. Binne die beperkings van hierdie tegnieke en ander sterk konvensies het vaasverwers merkwaardige resultate behaal deur verfyning en kragtige uitdrukking te kombineer. Wit grondtegniek het meer vryheid in die voorstelling moontlik gemaak, maar het nie goed gedra nie en is meestal bedoel om begrawe te word. 
Konvensioneel word gesê dat die ou Grieke die meeste erdebakke vir alledaagse gebruik gemaak het, nie om te vertoon nie. Uitsonderings is die groot argaïese monumentale vase wat as grafmerkers gemaak is, trofeë wat tydens wedstryde gewen is, soos die Panathenaic Amphorae gevul met olyfolie, en stukke wat spesifiek in grafte gelaat is, en sommige parfuumbottels het 'n geldbesparende bodem net onder die mond , so 'n klein hoeveelheid laat hulle vol lyk.  In die afgelope dekades het baie geleerdes dit bevraagteken, omdat hulle baie meer produksie gesien het as wat voorheen gedink is dat dit in grafte geplaas sou word, as 'n goedkoper plaasvervanger vir metaalware in Griekeland en Etruria. 
Die meeste erdewerk bestaan ​​uit houers vir die stoor, bedien of drink van vloeistowwe soos amfora, kraters (bakke vir die vermenging van wyn en water), hidria (waterkanne), bakke vir drank, olie- en parfuumbottels vir die toilet, kanne en bekers. Geverfde vate om kos te bedien en te eet, kom baie minder gereeld voor. Geverfde erdewerk was selfs deur gewone mense bekostigbaar, en 'n stuk wat "ordentlik versier is met ongeveer vyf of ses figure, kos ongeveer twee of drie dae se loon".  Miniaturen is ook in groot getalle vervaardig, hoofsaaklik vir gebruik as offergawes by tempels.  In die Hellenistiese tydperk is 'n wyer reeks aardewerk vervaardig, maar die meeste daarvan is van min artistieke belang.
Vroeër het selfs klein Griekse stede aardewerk vir hul eie omgewing vervaardig. Dit het baie verskil in styl en standaarde. Op 'n paar van die Egeïese eilande, op Kreta, en in die welgestelde Griekse kolonies van Suid -Italië en Sicilië is 'n kenmerkende pottebakkery wat as kuns beskou word, vervaardig.  Teen die latere argaïese en vroeë klassieke tydperk het die twee groot handelsmoondhede, Korinthe en Athene, egter oorheers. Hulle erdewerk is oor die hele Griekse wêreld uitgevoer en die plaaslike variëteite verdryf. Potjies uit Korinthe en Athene kom so ver as Spanje en die Oekraïne voor, en kom so gereeld in Italië voor dat dit eers in die 18de eeu as "Etruskiese vase" versamel is.  Baie van hierdie potte is massaprodukte van lae gehalte. Teen die 5de eeu v.C. het pottebakkery 'n nywerheid geword, en pottebakkery was nie meer 'n belangrike kunsvorm nie.
Die kleure wat op potte gebruik kan word, is beperk deur die tegnologie om te vuur: swart, wit, rooi en geel was die algemeenste. In die drie vroeëre periodes het die potte hul natuurlike ligkleur gelaat en was dit versier met strokie wat swart geword het in die oond. 
Griekse aardewerk word gereeld onderteken, soms deur die pottebakker of die meester van die aardewerk, maar slegs af en toe deur die skilder. Honderde skilders is egter herkenbaar aan hul artistieke persoonlikhede: waar hul handtekeninge nie oorleef het nie, word hulle vernoem na hul vakkeuses, as "die Achilles -skilder", deur die pottebakker waarvoor hulle gewerk het, soos die laat -argaïese "Kleophrades -skilder" , of selfs deur hul moderne liggings, soos die laat -argaïese "Berlynse skilder". 
Die geskiedenis van antieke Griekse erdewerk is stilisties verdeel in vyf periodes:
die Protogeometries van ongeveer 1050 vC
die Meetkundig van ongeveer 900 vC
die Laat meetkundige of Argaïes van ongeveer 750 vC
die Swart figuur vanaf die vroeë 7de eeu v.C.
en die Rooi figuur van ongeveer 530 vC
Gedurende die protogeometriese en geometriese tydperke is die Griekse aardewerk versier met abstrakte ontwerpe, in die voormalige gewoonlik elegant en groot, met baie ongeverfde ruimte, maar in die geometriese wat die meeste van die oppervlakte dikwels dig bedek, soos in die groot potte van die Dipylon Master , wat ongeveer 750 gewerk het. Hy en ander pottebakkers rondom sy tyd het baie gestileerde silhoeët figure van mense en diere, veral perde, begin bekendstel. Dit verteenwoordig dikwels begrafnisstoetse, of veldslae, wat waarskynlik die wat die oorledene voer, verteenwoordig. 
Die geometriese fase is gevolg deur 'n oriëntasieperiode aan die einde van die 8ste eeu, toe 'n paar diere, baie mites of nie inheems aan Griekeland nie (soos die sfinx en leeu onderskeidelik) uit die Nabye Ooste aangepas is, vergesel van dekoratiewe motiewe, soos die lotus en palmette. Dit is baie groter getoon as die vorige syfers. Die Wild Goat Style is 'n streeksvariant wat gereeld bokke vertoon. Menslike figure is nie so beïnvloed uit die Ooste nie, maar het ook groter en meer gedetailleerd geword. 
Die volledig volwasse swartfiguurtegniek, met bygevoegde rooi en wit besonderhede en insnydings vir buitelyne en besonderhede, het sy oorsprong in Korinte gedurende die vroeë 7de eeu v.C. en is ongeveer 'n generasie later in Attika ingebring, en dit floreer tot aan die einde van die 6de eeu v.C.  Die rooi-figuur tegniek, uitgevind in ongeveer 530 vC, het hierdie tradisie omgekeer, met die potte wat swart geverf is en die figure in rooi geverf. Rooi-figuur vase het die swart figuur-styl stadig vervang. Soms is groter vaartuie gegraveer sowel as geverf. Erotiese temas, beide heteroseksueel en manlik, is algemeen. 
Teen ongeveer 320 v.C. het die fyn figuurlike vaasverf in Athene en ander Griekse sentrums opgehou, met die veelkleurige Kerch-styl 'n laaste bloei; dit is waarskynlik vervang deur metaalwerk vir die meeste van sy funksies. West Slope Ware, met dekoratiewe motiewe op 'n swart geglasuurde lyf, duur meer as 'n eeu daarna voort.  Italiaanse rooi-figuur skildery eindig met ongeveer 300, en in die volgende eeu was die relatief primitiewe Hadra-vase, waarskynlik van Kreta, Centuripe ware uit Sicilië en Panathenaïese amfora, nou 'n bevrore tradisie, die enigste groot geverfde vase wat nog gemaak is . 
Middel geometriese krater, 99 cm hoog, solder, c. 800-775 vC
Korintiese oriëntasiebeker, c. 620 vC, Antikensammlungen München
Swart-figuur olpe (wynvat) deur die Amasis-skilder, wat Herakles en Athena uitbeeld, c. 540 vC, Louvre
Binne (tondo) van 'n rooi figuur kylix, wat Heracles en Athena uitbeeld, deur Phoinix (pottebakker) en Douris (skilder), c. 480-470 vC, Antikensammlungen München
Detail van 'n rooi figuur-amfora wat 'n satir voorstel wat 'n maenad aangerand het, deur Pamphaios (pottebakker) en Oltos (skilder), c. 520 vC, Louvre
Witgemaalde lekythos met 'n rouwoneel deur die Rietskilder, c. 420-410 vC, British Museum
Hellenistiese reliëfbak met die kop van 'n maenade, 2de eeu vC (?), British Museum
Fyn metaalwerk was 'n belangrike kuns in die antieke Griekeland, maar later word die produksie baie swak verteenwoordig deur oorlewendes, waarvan die meeste afkomstig is van die grense van die Griekse wêreld of verder, van sover as Frankryk of Rusland. Vaartuie en juweliersware is volgens hoë standaarde vervaardig en ver weg uitgevoer. Voorwerpe in silwer, wat destyds meer werd was as goud as in die moderne tyd, is dikwels deur die vervaardiger opgeteken met hul gewig, aangesien dit grotendeels as waardevolle items beskou is en waarskynlik voor die begin verkoop of gesmelt sal word. lank. 
Gedurende die geometriese en argaïese fases was die vervaardiging van groot metaalvate 'n belangrike uitdrukking van die Griekse kreatiwiteit en 'n belangrike fase in die ontwikkeling van bronsverwerkingstegnieke, soos giet en hamerhamer. Vroeë heiligdomme, veral Olympia, het baie honderde driepoot- of offerstatiefvate opgelewer, meestal in brons, gedeponeer as votives. Hierdie het 'n vlak bak met twee handvatsels wat op drie bene hoog was, in latere weergawes, die staander en die bak was verskillende stukke. Gedurende die Orientaliseringsperiode is sulke driepote gereeld versier met figuurlike protome, in die vorm van griffins, sfinkse en ander fantastiese wesens. 
Swaarde, die Griekse helm en dikwels lyfwapens, soos die spierkeras, was gemaak van brons, soms versier met edelmetaal, soos in die Ksour Essef cuirass uit die 3de eeu.  Pantser en "skildbande" is twee van die kontekste vir repe Argaïese lae-reliëftonele, wat ook aan verskillende voorwerpe in hout geheg is. Die band op die Vix Krater is 'n groot voorbeeld.  Gepoleerde brons spieëls, aanvanklik met versierde rug en kore -handvatsels, was 'n ander algemene item wat die latere tipe "vou spieël" gehad het met omslagstukke, dikwels versier met 'n reliëfstoneel, tipies eroties.  Muntstukke word hieronder beskryf.
Vanaf die laat -Argaïese het die beste metaalbewerking tred gehou met stilistiese ontwikkelinge in beeldhoukuns en ander kunste, en Phidias is een van die beeldhouers wat dit beoefen het.  Hellenistiese smaak het hoogs ingewikkelde vertoon van tegniese deugsaamheid aangemoedig, geneig tot "slimheid, grillerigheid of buitensporige elegansie".  Baie of die meeste Griekse keramiekvorme is geneem uit vorms wat eers in metaal gebruik is, en die afgelope dekades is daar 'n toenemende opvatting dat baie van die beste vaasverf ontwerpe deur silwersmede hergebruik is vir vate met gravure en gedeeltes in 'n ander plaat bedek metaal, bewerk van getekende ontwerpe. 
Uitsonderlike oorlewings van 'n relatief algemene klas groot bronshouers is twee volwaardige kraters om wyn en water te meng.  Dit is die Vix Krater, c. 530 vC, 1,63 m (5'4 ") hoog en meer as 200 kg (450 lbs), met 'n inhoud van ongeveer 1100 liter, en gevind in die begrafnis van 'n Keltiese vrou in die moderne Frankryk,  en die Derveni uit die 4de eeu Krater, 90,5 cm hoog.  Die elite van ander bure van die Grieke, soos die Thraciërs en Skithiërs, was ywerige verbruikers van Griekse metaalwerk, en het waarskynlik bedien deur Griekse goudsmede wat hulle in hul gebiede gevestig het, wat aangepas het Sulke hibriede stukke maak 'n groot deel uit van die oorlewendes, waaronder die Panagyurishte -skat, Borovo -skat en ander Thraciese skatte, en verskeie Skitse begrafnisse, wat waarskynlik werk bevat het van Griekse kunstenaars in die Griekse nedersettings op die Swart See.  Soos met ander luukse kunste, het die Masedoniese koninklike begraafplaas in Vergina voorwerpe van topgehalte geproduseer uit die hoogtepunt van die klassieke en hellenistiese tydperke. 
Juweliersware vir die Griekse mark is dikwels van uitstekende gehalte, , met een ongewone vorm ingewikkeld en baie delikate goue kranse wat plantvorms naboots wat op die kop gedra word. Dit is waarskynlik selde, indien ooit, in die lewe gedra, maar is as votives gegee en in die dood gedra.  Baie van die Fayum -mummieportrette dra dit. Sommige stukke, veral in die Hellenistiese tydperk, is groot genoeg om ruimte vir syfers te bied, net soos die Skithiese smaak vir relatief groot stukke goud. 
Brons griffin kop protome uit Olympia, 7de eeu vC
Die Vix Krater, 'n laat argaïese monumentale bronsvaartuig, is uitgevoer na Franse Kelte
Fancy vroeë klassieke bronsspieël met menslike karyatide -handvatsel, c. 460 v.C.
Goue krans, 370-360, uit Suid-Italië
Silwer riton vir die Thraciese mark, einde 4de eeu 
4de eeu vC Griekse goud en brons riton met hoof van Dionysus, Tamoikin Art Fund
Fragment van 'n goue krans, c. 320-300 vC, uit 'n begrafnis in die Krim
Goue haarversiering en -net, 3de eeu v.C.
Laat Hellenistiese silwer medalje
Die Grieke het baie vroeg besluit dat die menslike vorm die belangrikste onderwerp is vir artistieke strewe.  Aangesien hul gode menslike gestalte het, was daar min onderskeid tussen die heilige en die sekulêre in die kuns - die menslike liggaam was sekulêr en heilig. 'N Manlike naak van Apollo of Heracles het slegs geringe verskille in behandeling gehad teenoor een van daardie jaar se Olimpiese bokskampioen. In die argaïese tydperk was die belangrikste beeldhouvorm die kouros (meervoud kouroi), die staande manlike naak (Sien byvoorbeeld Biton en Kleobis). Die kore (meervoud korai), of staande vroulike figuur, was ook algemeen, maar aangesien die Griekse samelewing eers in die 4de eeu vC die naaktheid van vroulike naaktheid in die openbaar toegelaat het, word die kore as minder belangrik beskou in die ontwikkeling van beeldhouwerk.  Teen die einde van die periode word argitektoniese beeldhouwerk op tempels belangrik.
Soos met pottebakkery, het die Grieke nie net beeldhouwerk gemaak vir kunsvertoning nie. Standbeelde is in opdrag van aristokratiese individue of deur die staat gemaak, en word gebruik vir openbare gedenktekens, as offerandes vir tempels, orakels en heiligdomme (soos gereeld aangetoon word deur inskripsies op die standbeelde), of as merkers vir grafte. Beelde in die Argaïese tydperk was nie almal bedoel om spesifieke individue voor te stel nie. Dit was uitbeeldings van 'n ideaal - skoonheid, vroomheid, eer of opoffering. Dit was altyd afbeeldings van jong mans, wat wissel in ouderdom van adolessensie tot vroeë volwassenheid, selfs wanneer hulle op die grafte van (vermoedelik) bejaarde burgers geplaas word. Kouroi was almal stilisties soortgelyk. Graduasies in die sosiale gestalte van die persoon wat die standbeeld in gebruik geneem het, is aangedui deur grootte eerder as artistieke innovasies. 
Anders as skrywers, het diegene wat die beeldende kunste beoefen het, insluitend beeldhoukuns, aanvanklik 'n lae sosiale status in antieke Griekeland gehad, alhoewel steeds toonaangewende beeldhouers beroemd en taamlik ryk kon word, en dikwels hul werk onderteken het (ongelukkig dikwels op die sokkel, wat gewoonlik geskei van die standbeeld self).  Plutarchus (Lewe van Perikles, II) het gesê "ons bewonder die kunswerk maar verag die vervaardiger daarvan" dit was 'n algemene opvatting in die antieke wêreld. Antieke Griekse beeldhouwerk word gekategoriseer deur die gewone stilistiese periodes van "Argaïes", "Klassiek" en "Hellenisties", aangevul met 'n paar ekstra wat hoofsaaklik op beeldhouwerk van toepassing is, soos die oriëntaliserende Daedaliese styl en die ernstige styl van vroeë klassieke beeldhouwerk. 
Materiaal, vorms Wysig
Oorlewende antieke Griekse beeldhouwerke bestaan ​​meestal uit twee soorte materiaal. Klip, veral marmer of ander kalkstene van hoë gehalte, is die meeste gebruik en met die hand met metaalgereedskap gesny. Steenbeelde kan vrystaande volledig in die ronde (standbeelde) gekerf wees, of slegs gedeeltelik gesnyde reliëfs wat nog aan 'n agtergrondplaat vasgemaak is, byvoorbeeld in argitektoniese fries of grafstelai. 
Bronsbeelde was van hoër status, maar het in baie kleiner getalle oorleef as gevolg van die herbruikbaarheid van metale. Hulle is gewoonlik gemaak in die verlore wastegniek. Chryselephantine, of goud-en-ivoor, standbeelde was die kultusbeelde in tempels en word beskou as die hoogste vorm van beeldhouwerk, maar slegs enkele fragmente het dit oorleef. Hulle was normaalweg te groot, gebou rondom 'n houtraamwerk, met dun gesnyde ivoorblaaie wat die vlees voorstel, en velle goudblare, waarskynlik oor hout, wat die kledingstukke, wapenrusting, hare en ander besonderhede voorstel. 
In sommige gevalle is glaspasta, glas en edelgesteentes en halfedelstene gebruik vir detail, soos oë, juweliersware en wapens. Ander groot akrolitiese beelde het klip vir die vleesdele gebruik, en hout vir die res, en marmerbeelde het soms pleisterstyle. Die meeste beeldhouwerke is geverf (sien hieronder), en baie het ware juwele gedra en oë en ander elemente in verskillende materiale ingelê. 
Soms word terracotta gebruik vir 'n groot beeldhouwerk. Min voorbeelde hiervan het oorleef, ten minste gedeeltelik as gevolg van die broosheid van sulke standbeelde. Die bekendste uitsondering hierop is 'n standbeeld van Zeus met Ganymedes wat by Olympia gevind is, uitgevoer omstreeks 470 vC. In hierdie geval word die terracotta geverf. Daar was ongetwyfeld beeldhouwerke suiwer in hout, wat in die vroeë tydperke baie belangrik kon gewees het, maar eintlik het niemand dit oorleef nie. 
Bronstydperk Sikladiese kuns, tot ongeveer 1100 v.C., het reeds 'n ongewone fokus op die menslike figuur getoon, gewoonlik in 'n reguit frontale staande posisie met arms gevou oor die maag. Onder die kleiner kenmerke is slegs neuse, soms oë en vroulike borste gekerf, alhoewel die figure gewoonlik geverf is en moontlik baie anders gelyk het.
Geïnspireer deur die monumentale klipbeeld van Egipte en Mesopotamië, het die Grieke gedurende die argaïese tydperk weer in klip begin kerf. Vrystaande figure deel die sterkte en frontale standpunt wat kenmerkend is van Oosterse modelle, maar hul vorme is meer dinamies as dié van Egiptiese beeldhouwerk, soos byvoorbeeld die dame van Auxerre en Torso van Hera (vroeë argaïese tydperk, ongeveer 660–580 v.C., beide in die Louvre, Parys). Na ongeveer 575 vC het figure, soos hierdie, beide manlik en vroulik, die sogenaamde argaïese glimlag gedra. Hierdie uitdrukking, wat geen spesifieke toepaslikheid vir die persoon of situasie het nie, was moontlik 'n middel om die figure 'n kenmerkende menslike eienskap te gee. 
Drie soorte figure het die oorhand gekry - die staande naakte jeug (kouros), die staande gedrapeerde meisie (kore) en, minder gereeld, die sittende vrou.  Almal beklemtoon en veralgemeen die wesenlike kenmerke van die menslike figuur en toon 'n toenemend akkurate begrip van menslike anatomie. Die jeugdiges was óf graf- of stembeelde. Voorbeelde hiervan is Apollo (Metropolitan Museum of Art, New York), 'n vroeë werk van die Strangford Apollo uit Anafi (British Museum, Londen), 'n veel later werk en die Anavyssos Kouros (National Archaeological Museum of Athens). Meer van die bespiering en skeletstruktuur is in hierdie standbeeld sigbaar as in vroeëre werke. Die staande, gedrapeerde meisies het 'n wye verskeidenheid uitdrukkings, soos in die beeldhouwerke in die Akropolis -museum van Athene. Hulle gordyn is uitgesny en geverf met die fynheid en noukeurigheid wat algemeen voorkom in die besonderhede van beeldhouwerk van hierdie tydperk. 
Argaïese reliëfs het oorleef uit baie grafte, en uit groter geboue by Foce del Sele (nou in die museum in Paestum) in Italië, met twee groepe metope panele, van ongeveer 550 en 510, en die Siphnian Treasury in Delphi, met fries en 'n klein voorblad. Dele, almal nou in plaaslike museums, oorleef van die groot driehoekige voorkantgroepe uit die Tempel van Artemis, Korfu (ongeveer 580), gedomineer deur 'n groot Gorgon, en die Ou Tempel van Athena in Athene (ongeveer 530-500). 
Dipylon Kouros, c. 600 vC, Athene, Kerameikos Museum
Die Moschophoros of kalfdraer, c. 570 vC, Athene, Akropolis Museum
Die Strangford Apollo, 500-490, een van die laaste kouroi
Die Sabouroff -kop, 'n belangrike voorbeeld van laat -argaïese Griekse marmerbeelde, ca. 550-525 vC.
Die Perserschutt, of "Persiese puin", wat dateer uit die verwoesting van Athene in 480/479 vC tydens die Tweede Persiese inval in Griekeland, bied 'n duidelike dateringsmerker vir Argaïese standbeelde.
In die klassieke tydperk was daar 'n rewolusie in die Griekse standbeelde, wat gewoonlik verband hou met die bekendstelling van demokrasie en die einde van die aristokratiese kultuur wat verband hou met die kouroi. Die klassieke tydperk het verander in die styl en funksie van beeldhouwerk. Poses het meer naturalisties geword (sien die wa van Delphi vir 'n voorbeeld van die oorgang na meer naturalistiese beeldhouwerk), en die tegniese vaardigheid van Griekse beeldhouers om die menslike vorm in verskillende posisies uit te beeld, het aansienlik toegeneem. Vanaf ongeveer 500 vC het beelde werklike mense begin uitbeeld. Daar word gesê dat die standbeelde van Harmodius en Aristogeiton wat in Athene opgerig is om die tirannie omver te werp, die eerste openbare monumente vir werklike mense was. 
Terselfdertyd is beeldhouwerk en standbeelde wyer gebruik. Die groot tempels van die klassieke era, soos die Parthenon in Athene, en die tempel van Zeus in Olympia, vereis reliëfbeeld vir dekoratiewe fries, en beeldhouwerk in die ronde om die driehoekige velde van die voorkant te vul. Die moeilike estetiese en tegniese uitdaging het baie gestimuleer in die manier van beeldhoukundige innovasie. Ongelukkig oorleef hierdie werke slegs in fragmente, waarvan die bekendste die Parthenon Marbles is, waarvan die helfte in die British Museum is. 
Begrafnisbeelde het gedurende hierdie tydperk ontwikkel van die rigiede en onpersoonlike kouro's van die Argaïese tydperk tot die hoogs persoonlike familiegroepe van die Klassieke tydperk. Hierdie monumente word algemeen aangetref in die voorstede van Athene, wat in die ou tyd begraafplase aan die buitewyke van die stad was. Alhoewel sommige van hulle 'ideale' tipes uitbeeld - die treurende moeder, die pligsgetroue seun - het hulle steeds meer regte mense uitgebeeld, wat gewoonlik die afgestorwenes toon wat sy waardige verlof uit sy gesin neem. Hulle is een van die mees intieme en mees invloedryke oorblyfsels van die ou Grieke. 
In die klassieke tydperk ken ons vir die eerste keer die name van individuele beeldhouers. Phidias het toesig gehou oor die ontwerp en bou van die Parthenon. Praxiteles het die vroulike naak vir die eerste keer in die laat-klassieke periode (middel van die 4de eeu) vir die eerste keer gerespekteer gemaak: sy Aphrodite of Knidos, wat in kopieë oorleef, is deur Plinius die grootste standbeeld ter wêreld. 
Die bekendste werke van die klassieke tydperk vir tydgenote was die kolossale standbeeld van Zeus in Olympia en die standbeeld van Athena Parthenos in die Parthenon. Albei was chryselephantine en uitgevoer deur Phidias of onder sy leiding, en is nou verlore, hoewel kleiner kopieë (in ander materiaal) en goeie beskrywings van beide nog bestaan. Hulle grootte en glans het keisers in die Bisantynse tydperk laat beslag lê, en albei is na Konstantinopel geneem, waar hulle later in brande verwoes is. 
Sogenaamde Venus Braschi deur Praxiteles, tipe Knidian Aphrodite, München Glyptothek
Die Marathon Jeug, bronsbeeld uit die 4de eeu v.C., moontlik deur Praxiteles, Nasionale Argeologiese Museum, Athene
Die oorgang van die Klassieke na die Hellenistiese tydperk het gedurende die 4de eeu vC plaasgevind. Na die verowerings van Alexander die Grote (336 vC tot 323 vC), het die Griekse kultuur tot in Indië versprei, soos onthul deur die opgrawings van Ai-Khanoum in die ooste van Afghanistan en die beskawing van die Grieks-Baktriërs en die Indo-Grieke. Grieks-Boeddhistiese kuns verteenwoordig 'n sinkretisme tussen Griekse kuns en die visuele uitdrukking van Boeddhisme. So het die Griekse kuns meer divers geword en meer beïnvloed deur die kulture van die mense wat in die Griekse wentelbaan ingetrek is. 
Volgens die mening van sommige kunshistorici het dit ook afgeneem in kwaliteit en oorspronklikheid. Dit is egter 'n oordeel wat kunstenaars en kunsliefhebbers van die tyd nie sou gedeel het nie. Baie beeldhouwerke wat voorheen as klassieke meesterstukke beskou is, word nou erken as Hellenisties. Die tegniese vermoë van Hellenistiese beeldhouers is duidelik bewys in groot werke soos die Winged Victory of Samothrace en die Pergamon -altaar. Nuwe sentrums van die Griekse kultuur, veral in beeldhoukuns, het ontwikkel in Alexandrië, Antiochië, Pergamum en ander stede, waar die nuwe monargieë uitspattige beskermhere was.  Teen die 2de eeu het die stygende mag van Rome ook 'n groot deel van die Griekse tradisie opgeneem - en ook 'n toenemende deel van die produkte daarvan. 
Gedurende hierdie tydperk het die beeldhouer meer naturalisties geword, en ook die belangstelling daarin om ekstreme emosies uit te beeld wat soms tot uiterstes gedruk word. Genreonderwerpe van gewone mense, vroue, kinders, diere en huishoudelike tonele het aanvaarbare onderwerpe geword vir beeldhouwerk, wat deur welgestelde gesinne in opdrag van die versiering van hul huise en tuine gemaak is. Seun met doring is 'n voorbeeld. Realistiese portrette van mans en vroue van alle ouderdomme is gemaak, en beeldhouers voel hulle nie meer verplig om mense as ideale van skoonheid of fisiese perfeksie uit te beeld nie. 
Die wêreld van Dionysus, 'n pastorale idille wat bevolk is deur satiere, maenades, nimfe en sileni, is dikwels in vroeëre vaasskilderye en beeldjies uitgebeeld, maar selde in beeldhouwerk. Nou is sulke werke gemaak, wat in kopieë bestaan, waaronder die Barberini Faun, die Belvedere Torso en die Rus Satyr die Furietti Centaurs en Slaap Hermafroditus verwante temas weerspieël.  Terselfdertyd het die nuwe Hellenistiese stede wat in Egipte, Sirië en Anatolië ontstaan ​​het, standbeelde vereis wat die gode en helde van Griekeland uitbeeld vir hul tempels en openbare plekke. Dit het beeldhouwerk, net soos erdewerk, 'n bedryf gemaak, met die gevolglike standaardisering en kwaliteitverlaging. Om hierdie redes het baie meer Hellenistiese standbeelde oorleef as wat die geval is met die klassieke tydperk.
Sommige van die bekendste Hellenistiese beeldhouwerke is die Gevleuelde oorwinning van Samothrace (2de of 1ste eeu vC),  die standbeeld van Aphrodite van die eiland Melos bekend as die Venus de Milo (middel 2de eeu v.C.), die sterwende Gallië (ongeveer 230 v.C.) en die monumentale groep Laocoön en sy seuns (laat 1ste eeu vC). Al hierdie standbeelde beeld klassieke temas uit, maar die behandeling daarvan is baie meer sensueel en emosioneel as wat die sober smaak van die klassieke tydperk sou toelaat of die tegniese vaardighede daarvan toegelaat het.
Die meervoudige groep standbeelde was 'n Hellenistiese vernuwing, waarskynlik uit die 3de eeu, wat die epiese gevegte van vroeëre reliëf van die tempels van hul mure afgehaal het en dit as lewensgrootte standbeelde geplaas het. Hulle styl word dikwels 'barok' genoem, met buitensporig verwronge liggaamshoudings en intense uitdrukkings in die gesigte. Die reliëfs op die Pergamon -altaar is die naaste oorspronklike oorlewings, maar daar word geglo dat verskeie bekende werke Romeinse afskrifte van Hellenistiese oorspronklikes is. Dit sluit in die sterwende Gallië en Ludovisi -Gallië, sowel as 'n minder bekende Knielende Gallië en ander, het almal geglo dat hulle Pergamene -opdragte deur Attalus I kopieer om sy oorwinning rondom 241 oor die Galliërs van Galasië te herdenk, waarskynlik uit twee groepe. 
Die Laocoön Group, die Farnese bul, Menelaus wat die liggaam van Patroclus ondersteun ("Pasquino -groep"), Arrotino, en die Sperlonga -beelde, is ander voorbeelde. Vanaf die 2de eeu word die Neo-Attiese of Neo-Klassieke styl deur verskillende geleerdes beskou as óf 'n reaksie op barok oordrewe, terugkeer na 'n weergawe van klassieke styl, óf as 'n voortsetting van die tradisionele styl vir kultusbeelde.  Werkswinkels in die styl word hoofsaaklik vervaardigers van kopieë vir die Romeinse mark, wat kopieë van klassieke eerder as Hellenistiese stukke verkies het. 
Ontdekkings wat sedert die einde van die 19de eeu rondom die (nou ondergedompelde) ou Egiptiese stad Heracleum gemaak is, bevat 'n 4de-eeuse vC, buitengewoon sensueel, gedetailleerd en feministies (in teenstelling met vergoddelikde) uitbeelding van Isis, wat 'n kombinasie van Egiptiese en Hellenistiese kenmerke kenmerk vorms wat begin rondom die tyd van Egipte se verowering deur Alexander die Grote. Dit was egter nie tipies van die Ptolemaïese hofbeeldhouwerk nie, wat gewoonlik vermy het om Egiptiese style met sy redelik konvensionele Hellenistiese styl te meng, , terwyl tempels in die res van die land steeds laat weergawes van tradisionele Egiptiese formules gebruik het.  Geleerdes het 'n 'Alexandriese styl' in Hellenistiese beeldhoukuns voorgestel, maar daar is eintlik min om dit met Alexandrië te verbind. 
Hellenistiese beeldhouwerk word ook gekenmerk deur 'n toename in skaal, wat uitloop op die Kolos van Rhodos (laat 3de eeu), wat dieselfde grootte as die Statue of Liberty was. Die gesamentlike effek van aardbewings en plundery het hierdie sowel as ander baie groot werke uit hierdie tydperk vernietig.
Die Hellenistiese Prins, 'n bronsbeeld wat oorspronklik 'n Seleukid of Attalus II van Pergamon was, word nou beskou as 'n portret van 'n Romeinse generaal, gemaak deur 'n Griekse kunstenaar wat in die 2de eeu vC in Rome werk.
Laat Hellenistiese brons van 'n gemonteerde jockey, National Archaeological Museum, Athene
Terracotta -beeldjies Redigeer
Klei is 'n materiaal wat gereeld gebruik word vir die maak van stembeeldjies of afgode, selfs voor die Minoïese beskawing en tot in die Romeinse tydperk. Gedurende die 8ste eeu vC bevat grafte in Boeotia dikwels 'klok afgode', vroulike beeldjies met mobiele bene: die kop, klein in vergelyking met die res van die liggaam, sit aan die einde van 'n lang nek, terwyl die liggaam baie vol is, in die vorm van 'n klok.  Argaïese leiergrafte, vir plaaslike helde, kan 'n groot aantal grof gevormde beeldjies ontvang, met rudimentêre figuur, wat gewoonlik karakters met opgestrekte arms verteenwoordig.
Teen die Hellenistiese tydperk het die meeste terracotta -beeldjies hul godsdienstige aard verloor en verteenwoordig hulle karakters uit die alledaagse lewe. Tanagra-beeldjies, uit een van verskeie produksiesentrums, word in massa vervaardig met behulp van vorms en dan geverf na afvuur. Poppe, figure van modieus geklede dames en akteurs, sommige van hierdie waarskynlik portrette, was een van die nuwe onderwerpe, uitgebeeld met 'n verfynde styl. Dit was goedkoop en word aanvanklik in die huis vertoon, net soos moderne sierbeeldjies, maar is gereeld by hul eienaars begrawe. Terselfdertyd het stede soos Alexandrië, Smirna of Tarsus 'n oorvloed groteske figuurtjies opgelewer, wat individue verteenwoordig met misvormde lede, oë wat bult en hulself verwring. Sulke beeldjies is ook van brons gemaak. 
Sien Argitektuur hieronder vir geverfde argitektoniese terracottas.
Beeldjies van metaal, hoofsaaklik brons, is 'n uiters algemene vonds by vroeë Griekse heiligdomme, soos Olympia, waar duisende sulke voorwerpe gevind is, wat meestal diere uitbeeld. Hulle word gewoonlik vervaardig in die verlore wastegniek en kan beskou word as die eerste fase in die ontwikkeling van die Griekse bronsbeeldhouwerk. Die mees algemene motiewe tydens die meetkundige tydperk was perde en takbokke, maar honde, beeste en ander diere word ook uitgebeeld. Menslike figure kom soms voor. Die produksie van klein metaal -stemme het gedurende die Griekse oudheid voortgegaan. In die klassieke en hellenistiese tydperke het meer uitgebreide bronsbeeldjies, wat nou verband hou met monumentale beeldhouwerk, ook algemeen geword. Voorbeelde van hoë gehalte is skerp versamel deur welgestelde Grieke, en later Romeine, maar relatief min het dit oorleef. 
Brons votive-perd uit die 8ste eeu vC uit Olympia
Akteur uit die New Comedy, ongeveer 200 v.C.
Tanagra-beeldjie van die modieuse dame, 32,5 cm (12,8 in), 330-300 v.C.
Argitektuur (wat beteken dat geboue met 'n esteties beskou ontwerp) in Griekeland opgehou het vanaf die einde van die Mykeense tydperk (ongeveer 1200 v.C.) tot die 7de eeu, toe stedelike lewe en voorspoed herstel het tot 'n punt waar openbare bouwerk kon begin. Aangesien die meeste Griekse geboue in die argaïese en vroeë klassieke tydperke van hout of moddersteen bestaan, bly daar niks oor nie, behalwe 'n paar grondplanne, en daar is byna geen geskrewe bronne oor vroeë argitektuur of beskrywings van geboue nie. Die meeste van ons kennis van die Griekse argitektuur kom uit die oorblywende geboue uit die laat -argaïese, klassieke, hellenistiese en Romeinse tydperke (sedert antieke Romeinse argitektuur baie gebruik gemaak van Griekse style), en uit laat geskrewe bronne soos Vitruvius (1ste eeu vC). Dit beteken dat daar 'n sterk vooroordeel is oor tempels, die algemeenste groot geboue om te oorleef. Hier was die vierkantige klipblokke wat vir mure gebruik is, nuttig vir latere geboue, en so dikwels is daar slegs dele van kolomme en metope wat moeiliker was om te herwin. 
Die grootste deel van die tydperk is 'n streng konstruksie van 'n klippaal en 'n latei gebruik, wat slegs deur swaartekrag gehou word. Corbelling was bekend in die Griekse Mykene, en die boog was op die ou end uit die 5de eeu bekend, maar hierdie tegnieke is tot die Romeinse tydperk amper nie gebruik nie.  Hout is slegs gebruik vir plafonne en dakhoute in gesogte klipgeboue. Die gebruik van groot terracotta dakteëls, wat slegs deur die groef vasgehou is, het beteken dat dakke 'n lae helling moes hê. 
Tot hellenistiese tye is slegs openbare geboue gebou met behulp van die formele klipstyl, dit het bo alle tempels ingesluit, en die kleiner skatkisgeboue wat dit dikwels vergesel het, en in baie stede in Delphi gebou is. Ander tipes geboue, wat dikwels nie bedek was nie, was die sentrale agora, dikwels met een of meer kolonnades rondom, teaters, die gimnasium en palaestra of worstelskool, die ekklesiasterion of bouleuterion vir byeenkomste, en die propylaea of ​​monumentale poorte.  Ronde geboue vir verskillende funksies is 'n tholos genoem,  en die grootste klipstrukture was dikwels verdedigende stadsmure.
Die grafte is meestal net as 'n uitgebreide mausolea rondom die grense van die Griekse wêreld gemaak, veral in Anatolië.  Privaat huise is gebou rondom 'n binnehof waar fondse dit toelaat, en het leë mure na die straat gewys. Hulle het soms 'n tweede verhaal gehad, maar baie selde kelders. Hulle is gewoonlik op sy beste uit puin gebou, en ten minste vir mans is relatief min daarvan bekend, baie lewens is buite hulle deurgebring.  'n Paar paleise uit die Hellenistiese tydperk is opgegrawe. 
Tempels en 'n paar ander geboue, soos die skatkis in Delphi, is beplan as 'n kubus of, meer dikwels, 'n reghoek van kalksteen, waarvan Griekeland 'n oorvloed het, en wat in groot blokke gesny en aangetrek is. Dit is aangevul met kolomme, ten minste aan die voorkant van die ingang, en dikwels aan alle kante.  Ander geboue was meer buigbaar van plan, en selfs die rykste huise het blykbaar nie veel eksterne versiering gehad nie. Marmer was 'n duur boumateriaal in Griekeland: marmer van hoë gehalte kom slegs van Mount Pentelus in Attika en van 'n paar eilande soos Paros, en dit was moeilik om in groot blokke te vervoer. Dit is hoofsaaklik gebruik vir beeldhoukundige versiering, nie struktureel nie, behalwe in die grootste geboue van die klassieke tydperk, soos die Parthenon in Athene. 
Daar was twee hoof klassieke ordes van die Griekse argitektuur, die Doriese en die Ioniese, met die Korintiese orde wat eers in die klassieke tydperk verskyn het, en eers in die Romeinse tyd dominant geword het. Die duidelikste kenmerke van die drie ordes is die hoofletters van die kolomme, maar daar is beduidende verskille in ander ontwerp- en versieringspunte tussen die bestellings.  Hierdie name is deur die Grieke self gebruik en weerspieël hul oortuiging dat die style afkomstig is van die Doriese en Ioniese Grieke van die Donker Eeue, maar dit is onwaarskynlik dat dit waar is. Die Doriese was die vroegste, wat waarskynlik die eerste keer in die vroeë 7de eeu in klip verskyn het, en het (hoewel miskien nie baie direk nie) ontwikkel van voorgangers in hout.  Dit is gebruik op die vasteland van Griekeland en die Griekse kolonies in Italië. Die ioniese styl is die eerste keer gebruik in die stede Ionia (nou die weskus van Turkye) en sommige van die Egeïese eilande, waarskynlik begin in die 6de eeu.  Die Doriese styl was meer formeel en sober, die Ionies meer ontspanne en dekoratief. Die meer sierlike Korintiese orde was 'n latere ontwikkeling van die Ioniese, wat aanvanklik blykbaar slegs in geboue gebruik is, en met behulp van ioniese vorms vir alles behalwe die hoofstede. Die beroemde en goed bewaarde Choragiese monument van Lysicrates naby die Akropolis van Athene (335/334) is die eerste bekende gebruik van die Korintiese orde aan die buitekant van 'n gebou. 
Die meeste van die bekendste oorlewende Griekse geboue, soos die Parthenon en die tempel van Hephaestus in Athene, is Dories. Die Erechtheum, langs die Parthenon, is egter ionies. Die Ioniese orde het in die Hellenistiese periode oorheersend geraak, aangesien die meer dekoratiewe styl daarvan beter by die estetiese van die periode pas as die meer ingehoue ​​Doriese. Sommige van die beste oorlewende Hellenistiese geboue, soos die Library of Celsus, kan in Turkye, in stede soos Efese en Pergamum, gesien word.  Maar in die grootste Hellenistiese stede, Alexandrië in Egipte, oorleef byna niks.
Korinthe, geleë op die landengte wat die vasteland van Griekeland verbind met die Peloponnesos, omring deur vrugbare vlaktes en geseën met natuurlike bronne, was 'n belangrike stad in die Griekse, Hellenistiese en Romeinse tyd. Die geografiese ligging, die rol as handelsentrum, die vloot, die deelname aan verskillende Griekse oorloë en die status as 'n groot Romeinse kolonie, beteken dat die stad meer as 'n millennium lank selde buite die kollig was in die antieke wêreld.
Korinte in mitologie
Omdat dit nie 'n belangrike Mykeneuse sentrum is nie, ontbreek dit aan die mitologiese erfenis van ander Griekse stadstate. Tog word geglo dat die mitiese stigter van die stad koning Sisifos was, beroemd om sy straf in Hades, waar hy vir ewig 'n groot rots teen 'n heuwel moes rol. Sisyphus word opgevolg deur sy seun Glaucus en sy kleinseun Bellerophon, wie se gevleuelde perd Pegasus 'n simbool van die stad en 'n kenmerk van Korintiese munte geword het. Korinte is ook die plek vir verskeie ander episodes uit die Griekse mitologie, soos Theseus se jag op die wilde varke, Jason vestig hom daar met Medea na sy avonture op soek na die Goue Vlies, en daar is die mite van Arion - die werklike en begaafde kithara -speler en inwoner van Korinte - wat deur dolfyne gered is nadat hy deur seerowers ontvoer is.
Die plek wat eers in die Neolitiese tydperk bewoon is (ongeveer 5000 v.C.), het sedert die 10de eeu v.G. Die historiese stigters van die stad was die aristokratiese afstammelinge van koning Bacchis, die Bacchiadae, in c. 750 vC. Dit vervang die lang koningsry wat voor die historiese rekords in die tyd gestrek het. Die Bacchiadae regeer as 'n liggaam van 200 tot in c. 657 vC neem die gewilde tiran Cypselus die beheer oor die stad, om opgevolg te word deur sy seun Periander (omstreeks 627-587 vC). Cypselus het die bou van 'n skatkis in Delphi befonds en kolonies gestig wat Ambracia, Anactorium en Leucas insluit. Dit het bygevoeg tot die bestaande Korintiese kolonies Corcyra (Corfu) en Syracuse op Sicilië, wat in 734 vC (tradisionele datum) gestig is.
Vanaf die 8ste eeu v.G.J. het die hoë kwaliteit van Korintiese aardewerk daartoe gelei dat dit na Griekeland uitgevoer is. Inderdaad sou die Korintiese aardewerk, met sy vernuwende figuurversiering, die Griekse aardewerkmark oorheers tot in die 6de eeu v.G. toe die swart-figuur-erdewerk op die solder as die dominante styl oorgeneem het. Ander belangrike uitvoer was Korintiese klip en bronsware. Korinte het ook die middelpunt van handel geword deur die dilokos. Dit was 'n klipbaan met gekerfde groewe vir waentjies wat 'n landpad bied tussen die hawens van Lechaion aan die Korinthiese Golf en Kenchreai aan die Saroniese Golf en waarskynlik dateer uit die bewind van Periander. In die Peloponnesiese Oorlog het die diolkos is selfs gebruik om trireme van die een see na die ander te vervoer, en dit is steeds gebruik tot die 9de eeu nC. Alhoewel die idee vir 'n kanaal dwarsdeur die landmus eers in die 7de eeu vC oorweeg is en verskeie Romeinse keisers van Julius Caesar tot Hadrianus met voorlopige uitvoerbaarheidstudies begin het, was dit Nero wat die projek in 67 nC begin het. By die dood van die keiser is die projek egter na drie maande gestaak, wat eers in 1881 hervat moes word.
Vanaf die vroeë 6de eeu vC het Korinte die Panhelleniese spele by die nabygeleë Isthmia gehou, wat elke twee jaar in die lente gehou is. Hierdie speletjies is gestig ter ere van Poseidon en was veral bekend vir hul perde- en wa -wedrenne.
'N Oligargie, bestaande uit 'n raad van 80, verkry mag in Korinte in ongeveer. 585 vC. Bekommerd oor die plaaslike mededinger Argos, van ca. 550 vC het Korinte 'n bondgenoot van Sparta geword. Saam is 'n ekspedisie geloods teen Polycrates of Samos in c. 525 vC, maar was uiteindelik onsuksesvol. Gedurende die bewind van Cleomenes het die stad egter versigtig geraak vir die groeiende mag van Sparta en gekant teen Spartaanse ingryping in Athene. Korinte het ook in die Persiese oorloë geveg teen die invallende magte van Xerxes wat die outonomie van die hele Griekeland bedreig het.
Korinte het erg gely in die Eerste Peloponnesiese Oorlog, waarvoor hy verantwoordelik was nadat hy Megara aangeval het. Die Korintiërs was ook 'n belangrike rol in die veroorsaak van die Tweede Peloponnesiese Oorlog, toe hulle voel dat hul streeksbelange wat in Corcyra gesentreer is, in 433 vC deur Athene bedreig word. Maar weer eens het die Korintiërs 'n rampspoedige oorlog gehad, veral as Sparta se vlootgenoot. Die stad het sy kolonie Syracuse egter suksesvol verdedig toe dit deur die Atheense magte aangeval is. Ontnugter oor die onwilligheid van Sparta om Athene heeltemal te vernietig na hul oorwinning in die oorlog in 404 v.G. en besorg oor Spartaanse uitbreiding in Griekeland en Klein -Asië, het Korinthe 'n alliansie aangegaan met Argos, Boeotia, Thebe en Athene om Sparta te beveg in die Korintiese Oorloë (395 -386 vC). Die konflik is grotendeels op see en op Korintiese gebied gevoer en was nog 'n duur poging vir die burgers van Korinte.
Een laaste konflik, hierdie keer teen die inval van Filips II van Masedonië, het weer in Chaeronea in 338 vC verlore gegaan. Korinte het wel die setel van die Korintiese Liga geword, maar 'n ongelukkige gevolg van hierdie twyfelagtige eer was 'n Masedoniese garnisoen wat op die Akrokorinthe -akropolis met uitsig oor die stad gestasioneer was. 'N Opeenvolging van Hellenistiese konings het die stad oorgeneem - begin met Ptolemeus I en eindig met Aratus in 243 v.C., toe Korinte by die Achaean League aangesluit het. Erger was egter om te volg toe die Romeinse bevelvoerder Lucius Mummius die stad in 146 v.G.
'N Helder tydperk keer terug na die stad toe Julius Caesar sy kolonie in 44 vC op die terrein stig en die landbougrond in georganiseerde erwe organiseer (centuriation) vir verspreiding aan Romeinse setlaars. Die stad floreer weer teen die 1ste eeu nC en word 'n belangrike administratiewe en handelsentrum. Boonop het Korinte na die besoek van St. Paul tussen 51 en 52 nC die sentrum geword van die vroeë Christendom in Griekeland. In 'n openbare verhoor moes die heilige hom verdedig teen die beskuldigings van die stad Hebreërs dat sy prediking die Mosiakwet ondermyn. Die pro-konsul Lucius Julius Gallio het geoordeel dat Paulus geen Romeinse wet oortree het nie en dus toegelaat is om sy leringe voort te sit. Vanaf die 3de eeu nC begin die stad agteruitgaan en die Germaanse stamme Heruli en Alaric val die stad in onderskeidelik 267 CE en 396 CE aan.
Die argeologiese terrein
In Griekse Korinte was daar kultusse vir Aphrodite (beskermer van die stad), Apollo, Demeter Thesmophoros, Hera, Poseidon en Helios en verskillende geboue vir kultushelde, die stigters van die stad. Daarbenewens was daar verskeie heilige bronne, waarvan die bekendste Peirene was. Ongelukkig het die vernietiging in 146 vC baie van hierdie godsdienstige verlede uitgewis. In Romeinse Korinte word Aphrodite, Poseidon en Demeter steeds saam met die Romeinse gode aanbid.
Die terrein vandag, wat die eerste keer in 1892 deur die Griekse argeologiese diens opgegrawe is, word oorheers deur die Doriese peripterale tempel van Apollo (ongeveer 550-530 v.G.J.), oorspronklik met 6 kolomme aan die fasades en vyftien aan die lang sye. 'N Besondere kenmerk van die tempel is die gebruik van monolitiese kolomme eerder as die meer algemeen gebruikte kolomtromme. Sewe kolomme bly vandag staande.
Die meerderheid van die ander oorblywende geboue dateer uit die 1ste eeu nC in die Romeinse era en bevat 'n groot forum, 'n tempel vir Octavia, baddens, die Bema waar Paulus die Korintiërs toegespreek het, die Asklepeion -tempel tot Asclepius en 'n sentrum van genesing, fonteine ​​- insluitend die monumentale Peirine -fonteinkompleks (2de eeu nC) - 'n propylaea, teater, odeion, gimnasium en stoas. Daar is ook die oorblyfsels van drie basilieke.
Argeologiese vondste op die terrein bevat baie fyn mosaïek - veral die Dionysos -mosaïek - Griekse en Romeinse beeldhouwerk - insluitend 'n indrukwekkende aantal borsbeelde van Romeinse heersers - en uitstekende voorbeelde van al die style van Griekse aardewerk, die eerste bron van die stad se roem in die antieke wêreld.