As bewaringswetenskaplikes is ons verplig om in opstand teen uitwissing en moet navorsers dwarsoor die wêreld by ons aansluit - Klimaatimpak Nuus | Klimaatsimpaknuus
Geskryf deur Charlie Gardner en Claire FR Wordley
Ondersteuners van die uitwissing-rebellie optog in Londen. Kevin J. Frost / Shutterstock
'N Miljoen spesies word uitsterf tensy ons radikaal verander hoe ons leef. As bewaringswetenskaplikes fokus ons lewens daarop om dit te voorkom. Ondanks 'n stroom ernstige waarskuwings van die navorsingsgemeenskap, het ons eerstehands gesien hoe magteloos ons dit deur die gewone invloedskanale doen.
Daarom het ons ons gewone navorsing ter wille van aktivisme opsy gesit en ander wetenskaplikes versoek om dieselfde te doen - om op te tree op ons waarskuwings aan die mensdom.
Ons artikel waarin hierdie saak uiteengesit is, wat in Nature Ecology & Evolution gepubliseer is, het taamlik geroer - dit is nou heel bo 0.007% die meeste gedeelde en gepraat oor referate sedert meting in 2012 begin. Ons dink dat dit ten minste gedeeltelik is omdat navorsers agterkom dat die "regte" kanale wat hulle geleer is om te gebruik om beleid in te lig en te beïnvloed - soos die publikasie van wetenskaplike artikels, werk aan verslae en beleidsdokumente vir regerings, en praat met beleidmakers tydens intergouvernementele beraad - werk nie op die skaal wat benodig word nie.
Dit was beslis ons ervaring.
Papegaaiduiker - een van baie spesies wat kwesbaar is vir klimaatsverlies. Richard Bartz
Claire het die laaste paar jaar spandeer om die wetenskaplike bewyse vir wat in bewaring werk, saam te stel en te kommunikeer. Daar is meer getuienis as ooit oor hoe om te bespaar spesies en habitatte. Tog verloor ons hulle steeds met 'n verstommende spoed.
Terwyl daar na Claire se eie werk verwys word Lord Krebs - 'n dierkundige en voormalige lid van die UK se onafhanklike adviesliggaam oor klimaatsverandering - om 'n beroep op die Britse regering te doen om 25 Jaar Omgewingsplan getuienis gebaseer, het sy pleidooi op dowe ore geval. Baie van die voorgestelde maatreëls in die plan behels ook vrywillige regulering eerder as om wette te aanvaar, selfs al was daar vrywillige benaderings blyk meestal ondoeltreffend te wees.
Die plan bespreek ook uitbreiding Mariene Bewaringsones in die UK. Die die mees effektiewe mariene beskermde gebiede verbied visvang en ander aktiwiteite. Dit help om kammosselbeddings, koue waterkorale, kelpwoude en ander magiese habitatte en wesens onder Britse oseane te bewaar.
Tog is die meeste beskermde mariene gebiede in die Verenigde Koninkryk weinig meer as lyne op kaarte met geen beperkings nie. Duikers wat voor die UK-komitee vir omgewingsoudit getuig het, het een daarvan beskryf dat hy tot op die punt vasgesper en getrap is van 'n "Barre woesteny van slik en sand wat sonder lewe is".
As natuurbewaarders wil ons liewer in die natuur as op straat wees, maar die bestudering van die natuur is nie genoeg om dit te beskerm nie.
As iemand wat die Britse mariene bewaringsgebiede besoek en gewerk het, is dit ongelooflik frustrerend. Wat is die punt in die versameling en oordrag van bewyse as regerings sal nie daarna luister nie?
Madagaskar in die moeilikheid
Charlie het tien jaar in Madagaskar gewoon en gewerk - een van die wêreld top bewaringsprioriteite vir sy oorvloed unieke spesies - waar hy help om nuwe beskermde gebiede te vestig.
Maar hoewel dit 'n groot prestasie vir papierbeleid is, is die werklikheid op die grond taamlik hartseer. Baie van hierdie gebiede word ook in 'n bietjie meer as die naam 'beskerm' en hul bestuurders nie die befondsing het om dit voldoende te bestuur nie. As gevolg hiervan werk hulle nie so effektief as wat hulle moet nie, en Madagaskar is steeds sy biodiversiteit verloor teen kommerwekkende tariewe.
Die stekelrige woud van Madagaskar is 'n unieke en bisarre omgewing, maar hoewel bewaringsbewustes die kennis het om dit te bewaar, het hulle nie voldoende finansiering nie. Louise Jasper, skrywer met dien verstande
Die mens se oorsaak van klimaatsverlies is die verlies aan biodiversiteit in Madagaskar. Dit ontwrig byvoorbeeld toenemend die suide reënseisoen, wat veroorsaak dat oeste misluk. In 'n beskermde gebied waar Charlie gewerk het, het boere dit veroorsaak draai na houtskoolproduksieen beskadig die kwynende woude waarop baie van die bevolking van Madagaskar afhanklik is om te bestaan ​​en 'n bestaan ​​te maak.
As een van die armste lande ter wêreld, kan die regering van Madagaskar nie betaal vir al die bewaringsmaatreëls wat nodig is om die bedreigings wat die natuurlewe in die gesig staar, aan te spreek nie. Die geïndustrialiseerde wêreld het die hulpbronne en die verantwoordelikheid om dit te doen, maar sy pogings was ongelukkig onvoldoende. In werklikheid, die bedrag wat wêreldwyd aan natuurbewaring bestee word was net soveel as die Verenigde Koninkryk spandeer op ys.
Wetenskaplikes doen 'n geruime tyd 'n beroep op regerings om die lot van spesies en ekosisteme in Madagaskar en regoor die wêreld te verander deur die natuurlewe en klimaat die kern van die beleid te stel.
Maar daar is ook kragtige teenoorgestelde trekke - fossielbrandstof, visvang, en baie ander bedrywe spandeer miljoene lobbyingsregerings om te prioritiseer ekonomiese groei as gevolg van omgewingsprobleme en versprei klimaat ontkenning.
Sommige kwarte van die media gee nog meer aandag koninklike babas as die bedreiging van massa-uitwissing, terwyl ander aktief 'n agenda teen die klimaatwetenskap.
Claire (tweede regs) tydens 'n blokkering van die uitwissing-rebellie in Londen.
Nie-gewelddadige burgerlike ongehoorsaamheid wat deur die Greta Thunberg-geïnspireer jeug stakings, Uitwissing Rebellie, en soortgelyke sosiale bewegings regoor die wêreld, balanseer die invloedskale. Hierdie bewegings was instrumenteel om openbare omgewingsbesorgdheid deur die wêreld te bereik Brittanje en regoor die wêreld.
Van groot belang is dat hierdie pogings tekens toon van 'n impak op beleid op 'n manier wat wetenskaplikes nie deur amptelike kanale kon doen nie. In minder as 'n jaar het die Britse regering vir die eerste keer die reg erken dat omgewing en klimaatsnooden aan burgers nuwe mag gegee het - hoewel nie-bindend - om dit aan te spreek.
Alhoewel dit belangrike mylpale is, is daar nog baie werk om te doen. Om die planeet werklik te beskerm, het ons akademiese loopbane spandeer om te bewaar, het ons konkrete, dringende en radikale optrede nodig. Uit ons ervaring kan die skryf van wetenskaplike artikels en met beleidsmakers alleen praat.
maar burgerlike ongehoorsaamheid net. As hierdie bewegings die strate tref, dink ons ​​dat bewaringsbewustes, en inderdaad alle wetenskaplikes, van krag moet wees om hulle te ondersteun. Dit hoef nie arrestasie te beteken nie - ons kan praatjies lewer, as media-woordvoerders optree of organisatoriese take ondersteun. Ons stemme kan op hierdie gebied baie harder wees as in regeringsale.
Wat ons ook al kies om te doen, dit kan een van ons laaste kanse wees om die pragtige lewe op hierdie planeet te bewaar.
Charlie Gardner, dosent in bewaringsbiologie, Universiteit van Kent en Claire FR Wordley, navorsingsgenoot, bewaringsbewyse, departement dierkunde, Universiteit van Cambridge