Die ligte doof uit; daar hang ’n opgewondenheid in die lug: Laurika het kom kuier! Vir baie is Loki ’n minder bekende kunstenaar, maar dat hierdie ’n vertoning gaan wees om te onthou, is gewis.
Toe die eerste kitaarklanke opklink van David Kramer se liedjie ’n Man stap, oor ’n man wat na Toronto verhuis het en nie daar hoort nie, trek die eerste lang fluit uit die gehoor. Die hande begin sommer spontaan klap en natuurlik is daar ’n ligte histerie toe Laurika minute ná Loki op die verhoog verskyn.
Ek besef dat hierdie liedjie van haar Vier Seisoene Kind-album nie vir my vreemd is nie, maar dat ek nou – agt maande nadat ons vriende geëmigreer het –vir die eerste maal daar in die donker stilte, regtig na die lirieke luister. Dat ek hoop die verwarring wat daardie man ervaar, my vriende nie toeval nie.
Loki se spel, wat twee kitare en ’n skoptrom insluit, het gou die gehoor ingetrek. Soos een ná die ander van Laurika se gewilde, bekende liedjies op mekaar volg, so raak die atmosfeer in die Absa Burgersentrum al meer soos statiese elektrisiteit. By sommige liedjies klap die gehoor spontaan op die ritme van die trom saam, wolwefluite en dawerende applous volg ná ’n ander nommer.
Die beligting vir elke liedjie verander: soms is die twee kuns­tenaars in silwer strale verlig met die res van die verhoog in pikswart donkerte; soms is die verhoog ’n diep, smaraggroen kokon waarin hulle staan.
Laurika gesels tussen liedjies deur, vertel staaltjies en deel stukkies van haar lewe. Daar is ’n selfvertroue en gemaklikheid by haar. Jy kan sien dat sy veiligheid vind in die kunstenaar neffens haar; nie net in sy teenwoordigheid nie, maar ook in sy ongelooflike musikale talent. Dis asof daar ’n nuwe vuur in haar werk brand en Loki se aanvoeling vir haar lirieke daardie vonkie laat ontstaan het.
Sy vertel vir die gehoor dat hy nie net ’n ongelooflike sanger, liedjieskrywer en musikant is nie, maar ook ’n merkwaardige begeleier. Sy tree terug in die skaduwee en Loki is alleen in die lig.
Hy demonstreer sy one man band, soos hy dit noem en doen later ook ’n keurspel uit August Rush, waar hy sy behendigheid as musikant demonstreer met sy perkussiewe kitaartegnieke.
Laurika merk op dat as dit die eerste maal is wat mense vir Loki in aksie sien, jy altyd hierdie dag sal onthou – waar dit was, saam met wie jy was en wat Loki gespeel het.
Met “Stille waters”se Engelse verse wat Loki sielvol sing, daal daar ’n gewyde stilte oor die saal neer. Tot die applous ontplof.
“ ’n Kunstenaar wil nie vervelig raak nie en ’n nuwe aanslag is vir gehore én kunstenaars lekker,” vertel sy.
Ek merk op oor die beligting en sy glimlag. “Ja, Kappie (Pieter-Jan Kapp) verstaan die noodsaaklikheid van beligting: hoe die lig die skakel tussen sang en teks is; hoe dit atmosfeer skep. Dis ’n fyn kuns daardie. Die gehoor geniet iets, maar hulle kan nie regtig hul vinger daarop lê nie. Dis subliminaal en ek is altyd spyt ek kan nie agter my sien wat hy doen nie, want dit moet pragtig wees.”
Ek stap weg. Die woorde: “as die liefde jou geraak het, is vryheid soos ’n tronk” bly nog lank by my nadat ek al ’n pannekoek in Baron van Reedestraat geniet het. Jy kan nie onaangeraak staan ná ’n vertoning van Laurika, en nou ook Loki, nie. Haar lirieke het ons deur puberteit en eerste liefdes en afskeid en verlange deur, bygestaan. Ja, “ons gee ons oor aan die nostalgie!”