Fenisiese Stela toegewy aan Tanit en Baal-Hammon (illustrasie) - Geskiedenis Podcasts - 2022
Fenisiese Stela toegewy aan Tanit & Baal-Hammon
In lof van Tanit
Tanit, hoofgod van die Fenisiese kolonie Kartago, is 'n godin omring deur spekulasie en kontroversie. Eerstens is daar baie verskillende teorieë oor die betekenis van haar naam: is dit van Berber of Semitiese oorsprong? As dit laasgenoemde is, kom dit dan uit die wortel van 'slang', 'klaaglied' of 'tel/toewys'? Is dit bloot toevallig dat Ta-nit in Egipties 'Land van Neith' beteken?
Was sy oorspronklik 'n aparte godin van die Feniciese Astarte, of bloot haar Puniese ekwivalent? Is haar Kanaänitiese eweknie Asjera of Anat? Waarom stel die Romeine haar gelyk aan Juno Coelestis? Dan is daar die debat rondom die begraafplaas wat in Carthago opgegrawe is, blykbaar toegewy aan Tanit en haar gemaal Baal Hammon, met die verasde oorskot van meer as twintigduisend kinders, meestal fetusse of pasgebore babas. Is hierdie kinders opgeoffer om die gode te paai, soos afgryse Romeinse en Hebreeuse bronne beweer het? Of was dit doodgeboortes, miskrame en neonatale sterftes wat na die sorg van 'n liefdevolle moedergodin teruggekeer het?
Ek sal in die loop van hierdie artikel albei hierdie vrae bespreek, maar eerstens wil ek 'n algemene oorsig gee van die ampte, titels en ikonografie wat verband hou met Tanit en haar eweknieë in die klassieke en antieke Nabye Oosterse pantheons.
Die versameling stadstate, bekend as Fenisië (vandag Libanon), was 'n groot seevaartmag uit die Bronstydperk en het kolonies rondom die Middellandse See gestig. Kartago, in die huidige Tunisië, is omstreeks 814 vC gestig deur Feniciërs uit Tirus, en het uiteindelik 'n eie ryk geword, wat onafhanklikheid van Tirus verklaar het in die 5de eeu v.G.J. Mediterreense. Die groot Feniciese godin Astarte is oorspronklik vereer saam met haar Puniese eweknie Tanit, maar uiteindelik word die twee saamgesmelte Tanit die 'Carthaginian Astarte', aanbid in 'n dubbele kultus saam met haar gemaal Baal Hammon - 'n titel wat verskillende kere vertaal is 'Lord of Hammon' ('n gebied naby die ou Tirus), 'Lord of Mount Amanus' ('n berg aan die grens met Sirië), of 'Lord of the Brazier' (van die Semitiese wortelhamman). Tanit se titel in die konteks van hierdie dubbele kultus was Tanit Pene Baal - Tanit, Face of Baal - soortgelyk aan Astarte se titel Shem Baal, 'Naam van Baal'. Sy is ook aangespreek as Rabat, 'Lady', 'n bynaam van die Kanaänitiese godin Asherah, van wie die Feniciese Astarte ontwikkel het. Tanit se profiel, uitgebrei versier, verskyn op die muntstuk van Kartago vanaf die 4de eeu v.G.Teen hierdie tyd het sy voorrang geniet bo Baal Hammon om die hoofgod van die stadstaat te word. Bewyse van haar kultus is gevind in elke Puniese voorpos, insluitend Malta, Sicilië, Sardinië, Ibiza, Cadiz en selfs Brittanje - die vooraanstaande taalkundige Dr Theo Vennemann glo dat die eiland Thanet, die oostelike voorstad van Kent, na haar vernoem is.
Net soos Astarte kombineer Tanit die funksies van Moedergodin, beskermer van die stad, en 'Dea Coelestis', Koningin van die Hemel. Net soos Astarte, was sy veral geassosieer met die maan en die see, maar sy het ook korrelasies met ander klassieke en ou nabygeleë godinne. Waar Tanit se kultus ook al gevestig is, vind ons haar ikonografie in stive of heilige 'betyl' -pilare gesny: as' Dea Coelestis 'word sy dikwels voorgestel deur die maanmaan en sonskyf - simbole wat sy deel met Sumeriese Inanna, Mesopotamiese Ishtar en Egiptiese Hathor. As dit voorgestel word met die kroon en septer van 'n 'Stadgodin', lyk dit soos die Griekse Hera en Roman Juno, albei ook 'Queens of Heaven'. Die caduceus (twee slange wat om 'n staf gevleg is), 'n simbool wat vermoedelik afgelei is van die gelyknamige 'asherah' -paal of' boom van die lewe 'wat met die Kanaänitiese Dea Coelestis verband hou, vergesel haar dikwels. Vrugbaarheidssimbole van die Moedergodin, soos die granaatjie, palmtak en horing, omring haar die dolfyn en die duif, albei heilig ook vir Atargatis van Sirië en Aphrodite van Griekeland, word onder en langs haar uitgebeeld. Soms verskyn sy leeukop, net soos die Groot Moeders Cybele, Rhea en Asherah, haar kultus op Ibiza bevat gevleuelde beelde, soos Egiptiese Isis. Die 'oop hand' -simbool, wat moontlik ooreenstem met Hera se titel Hyperkheiria,' She Whose Hand is Obove Us ', vorm ook deel van Tanit se ikonografie - hierdie simbool het oorgegaan in die Islamitiese kultuur as die' Hamza 'of' Hand of Fatima ', gedra as 'n amulet om beskerming te bied teen die bose oog.
Maar daar is 'n spesifieke simbool van Tanit, wat deur geen ander godin gedeel word nie en wat gevolglik die 'teken van Tanit' genoem is. In sy eenvoudigste vorm is dit vergelyk met die Egiptiese lewensimbool, die Ankh: 'n driehoek of trapezium met 'n balk met 'n skyf. Dit lyk soos 'n gestileerde omhulde figuur, wat moontlik die Godin self verteenwoordig. Dikwels word die 'arms' van die figuur by die elmboog opgehef, soms met halfmaanvormige hake vasgemaak of 'n caduceus/ashera of 'n palmtak vasgehou. 'N Maanmaan wat omgedraai word en 'n sonskyf - laasgenoemde dikwels in' rosetvorm ', soos die simbool van die Sumeriese Inanna - word gereeld hierbo uitgebeeld, met die dolfyn, horings, ens., Langs en onder.
Nêrens kom die 'Teken van Tanit' meer voor as op die sterk gedebatteerde begraafplaas vir kinders wat in Kartago opgegrawe word nie, wat argeoloë die 'Tophet' genoem het. Tophet is 'n Hebreeuse woord wat 'brandplek' beteken, wat in die Hebreeuse Bybel gebruik word om 'n plek in die vallei van Ben-Hinnom buite Jerusalem te beskryf waar die Kanaäniete, volgens Israelitiese polemiek, 'hul seuns en dogters in die vuur verbrand het as 'n offer aan Moloch '(2 Konings 23:10 Jeremia 7: 30-32). Die veronderstelling is dat die verasste babareste wat in Kartago gevind word, bewys is van 'n soortgelyke praktyk, soos beskryf deur die Romeinse historikus Diodorus Siculus (1ste eeu v.G.J.). So helder en grusaam is die beskrywing van Diodorus, met 'n 'bronsbeeld van Chronos' (die Griekse eweknie van Baal Hammon) in wie se skuins hande die opgeoffer kind geplaas is voordat dit in 'n vuurput neergedaal het, dat dit deur die Griek as feit aangehaal is historikus Plutarchus (1ste eeu nC) en die vroeë kerkvaders Tertullianus en Orosius.
Die gepaardgaande taalkundige verband tussen die naam van Baal-Hammon en die Hebreeuse wortel vir 'brazier' sal beslis 'n gewig by die verslag van Diodorus voeg, maar die wetenskaplike mening is steeds verdeeld oor hierdie kwessie, net soos die argeologiese mening oor die geskiedenis en doel van die Tophet. Lawrence E Stager en Joseph A Greene van die Harvard -universiteit meen dat die argeologiese getuienis kinderoffers ondersteun, met verwysing na votiewe inskripsies wat bo die begraafplase geplaas is: 'Aan ons dame, Tanit, en aan ons Here, Baal Hammon, wat belowe is' Life lewenslank, bloed vir bloed, 'n lam vir 'n plaasvervanger '(verskeie van die begrafnisure bevat die oorblyfsels van jong diere). Die antropoloog Jeffrey Schwartz is daarenteen van mening dat, gegewe die gebrek aan baba -oorblyfsels in enige ander begraafplaas in Kartago, dit baie meer waarskynlik is dat die 'Tophet' 'n begraafplaas was wat gereserveer is vir baie jong kinders wat aan natuurlike oorsake gesterf het. M'hammed Hassine Fantar van die Tunisiese Instituut vir Nasionale Kulturele Erfenis wys daarop dat die beskuldiging van Diodorus Siculus deel was van 'n polemiese stuk wat geskryf is om die Romeinse verowering van Kartago te regverdig, en dat die historikus Polybius, wat eintlik teenwoordig was by die vernietiging van die stad in 146 vC maak geen sodanige bewering nie, en ook nie die meer betroubare en ingeligte tydgenoot van Diodorus nie, Livy. Professor Piero Bartoloni van die Universiteit van Sassari noem die feit dat sewe uit tien kinders waarskynlik in hul eerste jaar in die ou tyd sou sterf, en vra 'is dit redelik dat hierdie mense hul eie kinders met so 'n hoë kindersterftes doodgemaak het? kinders? '
Die groot Kartago -generaal Hannibal stel sy geboorteland Tanit gelyk aan Juno Lucina, die aspek van die Roman Dea Coelestis wat deur swanger vroue opgeroep is vir 'n suksesvolle en maklike aflewering. 'N Pragtige stela wat by Lillibeum op Sicilië opgegrawe is, beeld 'n swanger vrou uit met een hand op haar maag in 'n aanbiddingshouding voor 'n caduceus/asherah met die teken van Tanit hierbo. Die verband tussen die swanger toestand van die aanbidder en die beskerming wat die godheid bied, kan nie duideliker wees nie. Sou 'n god wat verantwoordelik was om 'kinders in die lig te bring' waarskynlik ook hul offer eis? Dit sou baie ongewoon wees as dit die geval was. Dit lyk vir my asof die argeologiese en kulturele getuienis rondom die 'Tophet' op 'n kinderbegraafplaas dui, moontlik binne die gebied van 'n heiligdom, waar miskraam fetusse, doodgebore babas en kinders wat baie jonk gesterf het, verdiskonteer word. is teruggegee aan die sorg van die Moedergodin en haar meisie. Die opskrif "wat afgelê is" - die gelofte met betrekking tot die begrafnis in die heiligdom - bly in hierdie konteks perfek, net soos die verassing en toewyding van 'n jong dier 'as 'n plaasvervanger' as die liggaam van die baba nie kon wees nie om een ​​of ander rede herstel het.
Ek wil nou die naam van Tanit bespreek-bloot weergegee deur sy medeklinkers, t-n-t, in Punies-en die verskillende teorieë oor die oorsprong daarvan. Ek dink nie dat die kulturele bewyse 'n skakel ondersteun met die soortgelyke klinkende godin Anat nie, die Kanaänitiese vegter-meisie Tanit se Kanaänitiese eweknie is beslis Asherah, met wie sy haar hemelse, maritieme en vrugbaarheidsfunksies deel, sowel as baie van haar ikonografie. Ek dink ook nie dat die vertaling van haar naam in Egipties as 'Land van Neith' besonder belangrik is nie; daar is beslis ooreenkomste met die godin Neith, maar baie meer met Hathor/Isis, en taalkundig is die verband twyfelagtig. In Hamito-Semities, die inheemse Libiese taal in die gebied van Kartago, het die feminisering van 'n woord behels dat 'n 't' geplaas word, beide voor en na die wortel, en dit pas perfek by die naam van Tanit, en dan word die wortel geïdentifiseer, wat die Fenisiese oorsprong van Kartago gegee het, stem die meeste geleerdes saam om Semities te wees.
Frank Moore Cross gee die interpretasie 'Serpent Lady', gebaseer op die Hebreeuse woord tanniyn, en wys op haar caduceus-agtige simbool, maar die Hebreeuse woord vir slang/slang (soos byvoorbeeld in die Genesisverslag van die tuin van Eden) is nachash tanniyn beskryf 'n mitologiese seedraak. Gegewe Tanit se maritieme verbindings, sou so 'n wese sekerlik gereeld in haar ikonografie verskyn as dit na haar naam verwys - maar dit is nêrens te vinde nie.
Edouard Lipinski maak 'n verbinding met 'n Semitiese wortel t-n-y, 'om te klaag', en gee haar naam die betekenis 'Sy wat ween', daarom redeneer hy dat haar bynaam Tanit Pene Baal met reg vertaal moet word 'Sy wat voor Baal huil'. Hierdie teorie is egter weereens gebaseer op 'n onduidelike woord: soos Robert M Kerr aandui, word die t-n-y-wortel slegs twee keer in die Ou Testament getuig, en in beide gevalle kan dit ewe veel beteken 'herhaal' of 'herhaal'.
'N Meer onlangse teorie, geplaas deur dr Theo Vennemann, verbind Tanit se naam met die Semitiese wortel m-n-h en die woord manah, wat beteken' om te tel, te reken of toe te ken ', ingesluit tussen die Hamito-Semitiese' t-feminisering '. Hy noem die gepaardgaande Nabye -Oosterse gode Manat (Arabies), Meni (Hebreeus) en Ishtar Menutum (Mesopotamiër), almal godinne van fortuin wat lot en rykdom insluit, en word genoem uit dieselfde taalkundige wortel. Vennemann wys verder daarop dat Tanit se gesig op die muntstuk van Kartago ooreenstem met die van Juno Moneta op die munt van Rome. Die bynaam Moneta word oor die algemeen geassosieer met die Latynse werkwoord monere, om te waarsku of te adviseer, maar Vennemann stel 'n Semitiese oorsprong voor - manah - waaruit hy ook die woorde geld/munt en maand/maan kan naspeur. Dit pas goed by die rol van Dea Coelestis, gedeel deur beide Tanit en Juno, wat die meting van sonkeldae en maanmaande, die vrugbaarheidsiklusse van vroue en die welvaart en voorspoed van die stadstaat insluit.
Ek vind hierdie teorie meer oortuigend as enige ander, veral in die lig van die feit dat die dubbele kultus van Tanit en Baal-Hammon in Romeinse Kartago voortgesit is, nie so Juno-met-Jupiter soos verwag kan word nie-die meeste gode met die bynaam 'Baal 'gelykgestel word aan Zeus-maar as Juno-with-Saturn/Chronos-met ander woorde, met Old Father Time self! Hera se selfbeskrywing in die Ilias as 'The Eldest Daughter of Time' sou dus weerspieël word in die naam van haar Puniese eweknie Tanit.
Die Romeinse skrywer Macrobius (5de eeu nC) skryf in sy Saturnalia op hoe die volgende Evocatio of 'uitroep' van die gode van Kartago gesing word toe die stad uiteindelik in 146 VHJ na Rome val: 'O U, hetsy God of godin, onder wie se beskerming die mense en die stad Kartago is en U, o Grootste, wat hierdie stad en sy mense onder u beskerming geneem het - ek bid en smeek dat u die mense en die stad Kartago sal verlaat ... kom na Rome, na my toe en my mense ... Ek belowe dat tempels en speletjies ter ere van u opgerig sal word. 'So is Tanit van Kartago uitgenooi om haar beskerming na Rome oor te dra - 'n prosedure wat toevallig haar Romeinse eweknie, Juno, bekend was, nadat sy' uitgeroep 'was van die Etruskiese stad Veii, waar sy oorspronklik as Uni aanbid is. As Juno Coelestis was Tanit die voorsitter van die groot heiligdomme in Kartago en Malta, en uiteindelik bou die keiser Elagabalus (218-222 nC) vir haar 'n heiligdom onder haar Puniese naam in Rome self, op die Capitoline-heuwel langs die van Juno Moneta. Gedurende die Christelike tydperk het Tanit haar heiligdom op Malta aan die Heilige Maagd nagelaat en haar naam, as Vennemann se teorie korrek is, aan die beskermheilige van getroude vroue, St Monica - moeder van St Augustine en 'n boorling van Romeinse Carthago.
Die post-Christelike eeu van Waterman wat ons nou betree, lyk uitdagend en teenstrydig vir die moderne vrou. Die ekonomiese rol is in stryd met die moeder, van die suksesvolle sakevrou word verwag om haar koesteringsinstinkte te onderwerp, ongeag die koste wat die status van moederskap en die regte van die ongebore kind is, beide kwessies van hewige debat en die tempo van die lewe word deur die mantra gedryf ' Tyd is geld'. As enige godin ons nou kan help en lei, is dit Tanit van Kartago. Is ons gereed om haar in al haar kompleksiteit te omhels en te sien waarheen ons ons lei?
Hy word duidelik geïdentifiseer as een van die Fenisiese gode onder die naam Baäl.  Die betekenis van sy tweede naam is egter onduidelik. Frank Moore Cross aangevoer vir 'n verband met Hamōn, die Ugaritiese naam vir die berg Amanus, 'n hoogtepunt in die Nurberge wat Sirië van Silisië skei.  In die 19de eeu, toe Ernest Renan die ruïnes van Hammon (Ḥammon), die moderne Umm al-'Awamid tussen Tirus en Akker, opgegrawe het, het hy twee Fenisiese inskripsies gevind wat aan El-Hammon gewy is.  Ander het voorgestel Hammon as 'n sinkretiese assosiasie met die Libies-Egiptiese god Amun, , terwyl 'n laaste stroom eerder 'n verbinding met die Noordwes-Semitiese woord gevra het ḥammān ("brazier"), wat die sin "Lord of the Brazier" voorstel. 
Die aanbidding van Ba'al Hammon het floreer in die Fenisiese kolonie Kartago. Daar word geglo dat sy oppergesag onder die Kartago -gode dateer uit die vyfde eeu v.C., nadat die betrekkinge tussen Kartago en Tirus tydens die Slag van Himera (480 v.C.) verbreek is.  Baal Hammon was bekend as die opperhoof van die panteon van Kartago en die godheid wat plantegroei laat groei het, net soos by die meeste gode van Kartago, skynbaar met kindersopoffering versoen, waarskynlik in tye van twis of krisis, of slegs deur elite, miskien ten bate van die hele gemeenskap. Hierdie praktyk is deur Grieke en Romeine opgeteken, maar deur moderne geleerdes as propaganda afgemaak totdat argeoloë ure opgegrawe het wat die verasde oorblyfsels van babas bevat op plekke van rituele opoffering. Sommige geleerdes glo dat dit die verslae van kinderoffers bevestig, terwyl ander daarop aandring dat dit die oorskot is van kinders wat jonk gesterf het.  [ twyfelagtig - bespreek ]
Hy is geïdentifiseer met 'n songod , hoewel Yigael Yadin gedink het dat hy 'n maangod is. Edward Lipinski identifiseer hom met die god Dagon.  In Kartago en Noord -Afrika is Baʿal Hammon veral met die ram verbind en is ook aanbid as Baʿal Qarnaim ("Lord of Two Horns") in 'n opelugreservaat by Jebel Boukornine ("die tweehoornige heuwel") oorkant die baai van Carthago, in Tunisië. 
Die interpretatio graeca het hom met die Titan Cronus geïdentifiseer. In antieke Rome is hy geïdentifiseer met Saturnus, en die kulturele uitruil tussen Rome en Kartago as gevolg van die Tweede Puniese Oorlog het moontlik die ontwikkeling van die fees van Saturnalia beïnvloed.  [ verduideliking nodig ]. Eienskappe van sy geromaniseerde vorm as 'n Afrikaanse Saturnus dui aan dat Hammon (Amunus in Philo se werk) was 'n vrugbaarheidsgod. 
Ba'al Hamon was 'n plek wat in die Hooglied genoem word.  Dit was die plek van 'n produktiewe wingerd in besit van Salomo, wat die wingerd aan huurders verhuur het, wat elkeen 'n duisend silwer sikkels vir hom moes bring. Die plek was veronderstel om identies te wees met Baal-gad, en ook met Hammon in die stam van Asher. 
Lot 2: Feniciese marmerbeeld van BA ɺL HAMMON & amp TANIT
Gesertifiseerde eg Fenisiese gesnyde marmerbeeld van BA'AL HAMMON & TANIT: 400-500 vC Figuur van die Feniciese god Tanit en Ba'al Hammon, hoofgod van Kartago. Afmetings: 7 'uur. x 2 1/2 x 1 3/8 duim Gewig: lb. 3oz. = 1000 g = 1 kg Ouderdom: 400-500 vC Verwysings: Baal-hamon. Ba'al-Hamon ("Heerser van 'n menigte of menigte") was die hoofgod van Kartago. Hy was 'n god van hemel en plantegroei, uitgebeeld as 'n bebaarde ouer man met krulramhorings.  Baal Hammon se vroulike kultusvennoot was Tanit. Kultuur en eienskappe: Die aanbidding van Baal Hammon floreer in die Fenisiese kolonie Kartago. Daar word geglo dat sy oppergesag onder die Kartago -gode dateer uit die 5de eeu v.C., nadat die betrekkinge tussen Kartago en Tirus verbreek is tydens die Puniese nederlaag in Himera. Moderne geleerdes identifiseer hom uiteenlopend met die Noordwes -Semitiese god El of met Dagon. In Kartago en Noord-Afrika is Baal Hammon veral verbind met die ram en is ook aanbid as Baal Qarnaim ("Lord of Two Horns") in 'n opelugreservaat by Jebel Bu Kornein ("die tweehoringige heuwel") oorkant die baai van Kartago. Hy is waarskynlik nooit met Baal Melqart geïdentifiseer nie, hoewel 'n mens hierdie vergelyking in ouer geleerdheid vind. Antieke Griekse skrywers identifiseer hom met die Titan Cronus. In antieke Rome is hy geïdentifiseer met Saturnus, en die kulturele uitruil tussen Rome en Kartago as gevolg van die Tweede Puniese Oorlog het moontlik die ontwikkeling van die Romeinse godsdienstige fees Saturnalia beïnvloed.  Grieks-Romeinse bronne berig dat die Kartagers hul kinders verbrand het as 'n offer aan Baal Hammon. (Sien Moloch vir 'n bespreking van hierdie tradisies en teenstrydige gedagtes hieroor.) Eienskappe van sy geromaniseerde vorm as 'n Afrikaanse Saturnus dui aan dat Hammon 'n vrugbaarheidsgod was. Naam en funksies: Die betekenis van Hammon of Hamon is onduidelik. Toe Ernest Renan in die 19de eeu die ruïnes van Hammon (ammon), die moderne Umm al-Awamid tussen Tirus en Akker, opgegrawe het, het hy twee Fenisiese inskripsies gevind wat aan El-Hammon gewy is. Aangesien El normaalweg met Cronus geïdentifiseer is en Baal Hammon ook met Cronus geïdentifiseer is, het dit gelyk asof dit gelykgestel kon word. Meer dikwels is 'n verband met Hebreeus/Fenisiese ammn 'brazier' voorgestel, in die sin van "Baal (heer) van die brazier". Hy is dus geïdentifiseer met 'n songod. Yigael Yadin het gedink dat hy 'n maangod is. Edward Lipinski identifiseer hom met die god Dagon. Frank Moore Cross pleit vir 'n verbinding met Khamn, die Ugaritiese en Akkadiese naam vir die berg Amanus, die groot berg wat Sirië van Cilicië skei, gebaseer op die voorkoms van 'n Ugaritiese beskrywing van El as die van die berg Haman. Tanit: Tanit was 'n Fenisiese maangodin, aanbid as die beskermgodin in Kartago en Numidia.  Tanit is moontlik afkomstig van die Berber -mitologie in Noord -Afrika. Aanbidding: Tanit is aanbid in Puniese kontekste in die Westelike Middellandse See, van Malta tot Gades tot in die hellenistiese tyd. Vanaf die vyfde eeu vC word Tanit se aanbidding geassosieer met die van Ba`al Hammon. Sy kry die bynaam pene baal ("gesig van Baäl") en die titel rabat, die vroulike vorm van rab (hoof). In Noord -Afrika, waar die inskripsies en materiële oorblyfsels meer volop is, was sy, sowel as 'n gemaal van Baal Hammon, 'n hemelse oorlogsgodin, 'n maagdelike (nie getroude) moedergodin en verpleegster, en, minder spesifiek, 'n simbool vrugbaarheid, net soos die meeste vroulike vorms. Verskeie van die belangrikste Griekse godinne is met Tanit geïdentifiseer deur die syncretic interpretatio graeca, wat die gode van die meeste omliggende nie-Hellene-kulture as Griekse gode erken het. Haar heiligdom wat by Sarepta in die suide van Fenisië opgegrawe is, het 'n opskrif onthul wat haar vir die eerste keer in haar vaderland geïdentifiseer het en haar veilig aan die Fenisiese godin Astarte (Ishtar) verbind het.  Een plek waar Tanit ontbloot word, is in Kerkouane, op die Cap Bon -skiereiland in Tunisië. Die oorsprong van Tanit kom voor in die panteon van Ugarit, veral by die Ugaritiese godin Anat (Hvidberg-Hansen 1982), 'n verbruiker van bloed en vlees. Daar is beduidende, alhoewel betwiste, bewyse, beide argeologies en binne antieke geskrewe bronne, wat daarop dui dat kinderoffer deel uitmaak van die aanbidding van Tanit en Baal Hammon.  Tanit is ook 'n godin onder die ou Berberse. Haar simbool, wat op baie ou steenhoutwerk gevind word, verskyn as 'n trapezium (trapezium) wat aan die bokant met 'n horisontale lyn gesluit is en in die middel met 'n sirkel omring word: die horisontale arm word dikwels beëindig deur twee kort regop lyne reghoekig tot dit of deur hake. Later word die trapezium gereeld vervang deur 'n gelykbenige driehoek. Die simbool word deur Hvidberg-Hansen geïnterpreteer as 'n vrou wat haar hande opsteek. In Egipties beteken haar naam Land of Neith, en Neith is 'n oorlogsgodin. Lank na die val van Kartago was Tanit nog steeds vereer in Noord -Afrika onder die Latynse naam Juno Caelestis, vir haar identifikasie met die Romeinse godin Juno.  Hvidberg-Hansen (Deense professor in Semitiese filologie), merk op dat Tanit soms met 'n leeukop uitgebeeld word, wat haar krygskwaliteit toon.  In die moderne tyd is die naam, met die spelling "Tanith", gebruik as 'n vroulike voornaam, beide vir regte mense en, meer gereeld, in okkultiese fiksie.
Toestand: Uitstekende normale veroudering van die marmer
Lae skatting: 50000
Hoë skatting: 10000
Omstreeks: 450 vC
Invloed van Feniciërs op die Hebreeuse beskawing
Die godsdienstige gebruike van die Feniciërs word in die Bybel en in die geskrifte van Griekse en Latynse skrywers genoem, soos bevestig word deur die Feniciese inskripsies en die tablette wat in Ugarit gevind is. "Wat die Ou Testament ons vertel van die Kanaänitiese kultuur, kan beslis ook die Fenisiese kultuur beskryf". 1 Ons kan eintlik sê dat daar harmonie is tussen die Semitiese bevolkings uit Sirië, Palestina en Libanon, as ons erken dat die name van Kanaänitiese gode van een stadstaat tot ander stadstate kan verskil. Maar die kultus van hierdie gode, hul aanbidding en hul godsdienstige rituele is dieselfde in die hele streek. Aan die begin moet ons spesifiseer dat baie gode se name slegs byname is, of neerbuigende name wat bedoel is om die regte naam van die god wat deur die gewone mense bekend was, weg te steek.
Ons vind die bestaan ​​van baie gode wat die Fenisiërs aanbid het, maar ons sal slegs verwys na sommige gode wat die Bybel noem as die gode wat die Hebreeuse volk ook aanbid het. Die Pantheon in Ugarit het twee gode as sentrale figure: El en Baäl, albei algemene name - die eerste naam beteken "god" en die tweede naam "meester".
Baal word gereeld genoem in die tekste uit Ugarit onder verskillende saamgestelde name: Baal-Semed, Baal-Hanan, Baal-Samin, Baal-Peor (die Moabitiese god wat Israel aanbid het, Numeri 25: 3-"En Israel het hom by Baäl aangesluit peor en die toorn van die Here het ontvlam teen Israel ") ens. Baäl verskyn ook in die Bybel as' n god wat die Hebreërs aanbid het: 2 Konings 17:16 laaste deel - "... en het die hele leër van die hemel aanbid en Baäl gedien "Baal is die seun van Dagon, die ou god van koring en vrugbaarheid, in die vorm van stil of stormagtige reën. Hy is die god wat die Filistyne in hulle stede Gat, Asdod en Ekron aanbid het (Rigters 16:23 - "Toe het die vorste van die Filistyne hulle versamel om 'n groot offer aan hulle god Dagon te bring en hulle te verbly; want hulle het gesê: Ons god het Simson, ons vyand, in ons hand gegee "). Hierdie saamgestelde name verskil nie van een stadstaat tot ander stadstate nie, net die naam van die stad is bygevoeg waarin die naam Baal aanbid is. Byvoorbeeld: Baal-Libanon (die Here van Libanon), Baal-Samin (die Here van die hemel), Baal-Berith, Baal-Hazor, Baal-Tamar, Baal-Sebub, ens.
Baal word dikwels geïdentifiseer met Adad, die Babiloniese god, en dan met die Arameërs se god onder die vorm van Hadad. Baal se rol in die tekste uit Ugarit blyk te wees om die seisoene te reguleer, en veral om reën en donderweer te bring.
Baäl se vrou is Ashtoreth (Astarte van die Grieke), 'n variant van die naam van die Babiloniese godin, Ishtar. Ashtoreth het die eienskappe van maagdelikheid, godin van liefde, ook die eienskappe van die godin van passie, oorlog en bloedbad. Die Bybel praat ook oor die godsdienstige praktyk van die Fenisiërs wat deur die Hebreërs aangeneem is en noem haar dikwels "die godin van die Zidoniërs". 1 Koning 11: 5 eerste deel. (Rigters 2:13 - "En hulle het die Here verlaat en Baäl en Astarot gedien" 1 Samuel 12:10 - "En hulle het tot die Here geroep en gesê: Ons het gesondig, omdat ons die Here verlaat en Baäls gedien het en Ashtaroth ... "ens.)
Behalwe hierdie standbeelde het die Fenisiërs natuurlike voorwerpe aanbid, byvoorbeeld die berge en die riviere waarvoor hulle gebuig het. Wat die bome betref, het die Fenisiërs, net soos die ou Grieke, heilige bosse gehad, en die Ou Testament noem hierdie bome wat aan Ashtoreth gewy is. (2 Konings 17:10 - "En hulle het vir hulle beelde en bosse opgerig op elke hoë heuwel en onder elke groen boom.")
Pilare is ook aanbid. Sulke pilare is gevind in Samaria en Jerusalem, alhoewel God sy volk beveel het: 'stort hulle altare om, breek hulle pilare en verbrand hulle bosse met vuur, en julle sal die gesnede beelde van hulle gode afkap en die name daarvan vernietig van daardie plek. "(Deuteronomium 12: 3) Die pilaar was 'n simbool van 'n heilige boom waarin die god moes woon.
Die Fenisiese tempels is opgerig op die hoogte van heuwels of berge. Die tempels het as hul knegte die priesters met geskeerde koppe, presies soos in Egipte, en slegs in linneklere, net soos in Egipte. Uit die Ou Testament lees ons oor die bestaan ​​van Baäl se priesters waarvan daar baie was en wat Elia die mense beveel het om dood te maak nadat die valse profete nie die vuur vir die offer kon afbring nie. (1 Konings 18:40 - "En Elia sê vir hulle: Neem die profete van Baäl, sodat nie een van hulle kan ontsnap nie. En hulle neem hulle, en Elia bring hulle af na die spruit Kison en verslaan hulle daar.")
Die Fenisiese priesters het onder hulle die profete gehad wat oor geluk vertel het, die towenaars wat toorkuns gedoen het en uiteindelik was daar die ou Kanaänitiese godsdiensbeoefening, naamlik die oproep van die dooies om hulle te vertel om die toekoms te vertel. Dit is wat koning Saul gedoen het toe hy na die heks van En-dor gegaan het en waarvoor hy gesterf het. (1 Samuel 28: 6-14)
Daar bestaan ​​geen twyfel dat in Fenisië beide manlike en vroulike prostitusie vir hul heidense gode gedoen is nie.
Ongelukkig is hierdie gebruik dikwels onder die Hebreeuse mense gevind. Die Bybelse geskrifte noem dit "die prys van 'n hond" (Deuteronomium 23:18 - "Jy mag die huur van 'n hoer of die prys van 'n hond nie in die huis van die Here jou God bring vir enige gelofte vir selfs albei dit is 'n gruwel vir die Here jou God. (1 Koning 15:12 eerste deel 14:24 - "En hy het die Sodomiete uit die land weggeneem ..." "En daar was ook Sodomiete in die land; en hulle het gedoen volgens al die gruwels van die nasies wat die Here gewerp het voor die kinders van Israel uit. ")
Daar moet 'n verband wees tussen die manlike en vroulike tempelprostitusie met die gebruike van die beroemde Kanaänitiese stede: Sodom en Gomorra. Die Bybelteks sê dat twee mans die stad binnegekom het as besoekers, wat eintlik engele was, wat na Sodom gekom het om Lot en sy huis te red. Maar die manne op straat 'roep na Lot en sê vir hom: Waar is die manne wat hierdie nag na jou toe gekom het? Bring hulle na ons toe uit, sodat ons hulle kan ken. " Genesis 19: 5 Daar was 'n ritueel in Sodom om seksuele omgang met vreemdelinge te hê en miskien was dieselfde ritueel van tempelprostitusie in Gomorra. Dit word ook gesien in Rigters 19:22 "… die manne van die stad, sekere seuns van Belial, het die huis omsingel en om die deur geslaan en met die ou man van die huis gespreek en gesê: Bring die man wat in jou huis gekom het, uit, sodat ons hom kan ken. "
Die Fenisiërs het offerandes aan hulle gode gebring om hulle welwillendheid te verkry, en voedsel, vlees en vrugte aangebied wat op die altare verbrand is of gedeeltelik deur die gelowiges en priesters geëet is. Maar behalwe hierdie gewone offergawes, het dit menslike offers gebring, en dit vorm saam met tempelprostitusie die opvallendste kenmerke van die Feniciese godsdiens.
In Kartago 2 is aan die god Baal-Hammon (ook El genoem) kinderoffers gegee waarin kinders lewendig verbrand is tot laat in die Kartago-koloniale tyd, miskien tot in die 3de eeu v.C.