Killing Kebble-skrywer, Mandy Wiener, gesels met SARIE
JY LEES NOU Killing Kebble-skrywer, Mandy Wiener, gesels met SARIE
Mandy Wiener lyk baie anders as wat ek haar voorgestel het. Volgens haar stem op radio het ek amper ‘n Amasone verwag, maar dit is sy beslis nie.
Die gesoute radio-joernalis is kort en kompak, met diep bruin oë wat reguit kyk - en sien. Jy weet sommer hier kom besigheid wanneer sy aangestap kom. En sy luister baie goed voordat sy ‘n vraag antwoord. Dis juis hierdie kwaliteit van haar wat gemaak het dat sy die skemer-karakters van Mikey Schultz en Kie. so goed kon vasvang in haar boek, Killing Kebble: An Underworld Exposed (Pan MacMillan, R195). Sy is ‘n fyn waarnemer en het die onderwêreld se karakters lewe gegee op papier. Die hele spul het mense geword, en is nie net name wat jy op die radio hoor of in koerante van lees nie. Hierdie boek skets die hele Kebble-moordsage, en vertel die verhaal uit verskillende rolspelers se monde. Van die familie, tot die moordenaars, tot die butler. . .
Die eerste oplaag van 10 000 boeke is in dae uitverkoop en die uitgewer het inderhaas nog 20 000 eksemplare laat druk. Dis bykans ongehoord in Suid-Afrika vir hierdie soort boek en is ‘n pluimpie vir dié jong skrywer.
Ek het baie vroeg een oggend oor ‘n koppie koffie met Mandy Wiener gesels oor wie en wat sy is en waar die boek ontstaan het.
Ek het nie aanvanklik die storie gedoen nie. Ek het wel die dag na Kebble se moord lewendige oorskakelings van die toneel af gedoen vir radio. Daar was meer senior verslaggewers op die storie. Maar ek het baie goeie bronne gehad en het net meer en meer stories oor die gebeure gekry. Ek het myself ingewurm in die storie en toe geklou daaraan, min wetende dit gaan so 'n uitgerekte storie wees en dat dit my jare sou besig hou.
Daar was oomblikke. Dit was twee van die mees vermaaklike hofsake, die Selebi- en die Agliotti-saak, wat ons in ‘n lang tyd in die land gesien het. Die karakters, die kruisverhoor was nogal plofbaar met tye. Jy het Agliotti, wat vir dae aaneen in die hof getuig het, so suave soos ‘n ervare ou hand. Dan was daar Nigel McGurk, wat gebloos het van die punte van sy ore af. Elke karakter was fassinerend om te sien. En om Lawrence Hodis te sien terwyl hy vir Clinton Nassif ondervra en Gerrie Nel terwyl hy Selebi onder kruisverhoor gehad het!
Hoe was Gerrie Nel?
Hy is ‘n Rottweiler. Hy is nie ‘n innemende mens nie. Ons het tydens die breuke probeer om met hom te gesels, maar hy was nie juis toeganklik nie. Maar hy is ongelooflik hardnekkig en daarvoor het ek baie respek.
Jy moes ‘n verhouding opbou met Mikey Schultz en sy boksombende. Hoe het jy dit gedoen?
Dit was harde werk. Dit het baie tyd en moeite gevat. Ek was gelukkig dat hulle geweet het wie ek is, omdat ek die saak vir so lank gedek het. Ek het met Nigel en Kappie begin gesels buite die hof, terwyl hulle gewag het om te gaan getuig. Ek sê altyd jy moet mense nie veroordeel nie, veral nie karakters soos daai nie. Baie verslaggewers veroordeel mense, want dis maklik. Ek luister na mense, ek sit en hóór wat hulle te sê het. En hulle was gemaklik om met my te praat. Daar was ander joernaliste wat baie hard gedruk het om die storie onmiddellik te doen, maar dit was nooit my agenda nie. Ek het hulle kans gegee om self te besluit.
Jy het ook met ander mense gepraat, soos Andrew Minnaar, Kebble se butler. Hoe het jy dit reggekry dat hy so openlik gepraat het?
Ek is oorspronklik deur ander mense betrokke in die saak gevra om hulle boeke te skryf, maar ek wou dit nie doen nie. Ek wou eerder ‘n objektiewe dokumentêre weergawe doen. Oorspronklik wou ek ‘n boek oor die Selebi-saak doen, maar my vriend, Adriaan Basson, het my voorgespring. Ek was nogal verpletter, maar hy het ‘n fantastiese boek geskryf. So 'n paar jaar gelede wou ek ‘n boek skryf oor die bouncer-groep, Elite. Die tyd was nie ryp nie. Ek het nog altyd geweet ek het ‘n boek in my en die tyd het net gekom dat dit die regte ding was om te doen – alles het net in plek geval.
Ek het so 'n klein dansie gedoen in die nuuskantoor. Dis baie bevredigend, maar ook ietwat surrealisties. Ek word steeds so effe angstig wanneer ek in ‘n boekwinkel instap en my boek daar sien. Ek is mal oor boeke en versamel boeke, spesifiek oor Afrika en plaaslike nie-fiksie. Ek lees wyd in die genre waarin ek self skryf.
Massief. Dit het die hele landskap van joernalistiek verander. Stories breek deesdae eerste op Twitter. Voorheen was radio ver voor al die ander media, maar nou moet ons heeltyd bewus wees van wat gebeur, want gedrukte media kan ook die nuus nou breek op Twitter en ons scoop. Dis ook ‘n unieke manier van stories vertel, want ek kan meer sê op Twitter as wat ek in ‘n 30 sekondes se nuusverslag vir die radio kan doen. Mense wat my volg, weet hulle kry meer en hulle kry dit dadelik - en met kleur en geur. Ons moet ook baie meer verantwoordelik wees oor hoe ons tweet, want ‘n storie kan onmiddellik viral raak. As jy net een klein dingetjie 'n bietjie verkeerd kry, is jy gedoem, want jy kan daardie storie nie terugtrek nie. Jy moet weet wat jy doen om só verslag te lewer.
Die fassinerendste vir my was die hitman se psige en ek wou dit graag weergee, want dis selde dat mens die geleentheid kry om dit eerstehands te ervaar. Nigel McGurk gebruik altyd hierdie aanhaling: “I was bad, I was naughty, but I was not evil.” En dis presies hoe hulle oor hulself voel, dat hulle nie boos is nie. Hulle erken wat hulle gedoen het, was verkeerd, maar hulle het die moord bloot as ‘n guns gedoen. Dis moeilik om dit te verstaan, want dis so bisar. Hulle is almal groot familiemense, altyd beleefd en wys jou graag foto's van hul kinders op hul fone. Dis nie die prentjie wat mens kry as jy hoor hitman nie. Mens moet onthou wat hulle gedoen het, is afstootlik. Ek dink dis vir hulle ook moeilik om hierdie twee wêrelde waarin hulle beweeg met mekaar te vereenselwig.
Hoe pas jy aan by gewone stories nadat jy so 'n groot storie gedek het?
Ek hou van kook. En ek hou daarvan om my naels te laat doen en my hare, so ek is seker so ‘n bietjie van ‘n “meisie”-meisie, maar ek dink nie ek is ‘n tipiese “meisie”-meisie nie. Ek is eerstens ‘n hardekoejawel joernalis en ‘n career girl.