Antieke Keltiese aardewerk - Inligting - 2022
Antieke Keltiese aardewerk
Die erdewerk van die ou Kelte, alhoewel dit oor groot afstande in ruimte en tyd geproduseer is, het verskeie gemeenskaplike kenmerke, ongeag waar dit gemaak is, wat illustreer dat daar kontak was tussen mense wat so ver van mekaar woon as Bretagne en die Donau -kom. Vaartuie is dikwels elegant geboë in vorm en kan donker van kleur wees of rooi met swart versiering. Diere was 'n gunsteling -motief en kon ingesny, geverf of op allerhande soorte aardewerk gestempel word. Kromlynige versiering was nog 'n algemene kenmerk, aangesien Keltiese kunstenaars ruimtes vul en die krommes van die vaartuig beklemtoon. Benewens hul eie pottebakkery, waardeer die Kelte ook die van hul bure, met baie begraafplase met prestige vate en bekers oorspronklik uit die kulture van die klassieke Middellandse See en verder.
Aangaande enige aspek van die ou Kelte, moet die behandeling van hul erdewerk die waarskuwing bevat dat slegs ambagswerkers wat goedere in Europa vervaardig van Iberia tot Bohemen en oor 'n millennium van 700 vC tot 400 n.C. gemaak. Die Kelte self het geen idee gehad dat hulle deel uitmaak van 'n breër Europese ystertydkultuur met bande van taal, godsdiens en kuns met ander groepe nie. Boonop was daar groot streeksvariasies binne hierdie Keltiese groepe. Verder is Kelte in verskillende dele van Europa anders beïnvloed deur wie hulle ook al direk in aanraking gekom het, of dit nou Grieke, Romeine, Thraciërs of ander Kelte was, en met die kulture, het hulle indirekte blootstelling gehad aan handel via goedere soos dié van Persië. Ten spyte van hierdie probleme, is daar egter 'n paar algemene temas wat in Keltiese aardewerk geïdentifiseer kan word.
Keltiese pottebakkers in Sentraal-Europa gebruik die stadige pottebakker se wiel in die Hallstatt-tydperk (12-8de eeu vC). 'N Vinniger weergawe van die wiel, wat dit moontlik gemaak het om fyner aardewerk te maak, kom toe vanaf die 8ste eeu v.G.J. Hierdie vinniger wiel is deur Mediterreense kulture bekendgestel. Van die 5de tot die 3de eeu vC is gespesialiseerde werkswinkels in Europa van die Pireneë tot Roemenië gevestig. Een noemenswaardige voorbeeld is La Graufesenque in Suid -Frankryk, waar baie pottebakkers wat daar werk, hul name op verbrande erdewerke laat krap het. Daar is besonder digte vondste van gestempelde erdewerk in die huidige Duitsland en die Donau -bekken, en Bretagne. Soos die historikus B. Cunliffe opmerk:
Die hoë tegniese kwaliteit van hierdie ware en die gestandaardiseerde reeks motiewe en motiefreëlings dui op 'n gedeelde stel kulturele waardes en miskien 'n mate van sentralisering in produksie. Uitstekers van die algemene styl in die weste van Bretagne laat interessante vrae ontstaan ​​oor die aard van kontak destyds.
Vroeë Keltiese erdewerk is gewoonlik eenvoudig en donker van kleur - swart en bruin is die algemeenste. Ten spyte van hierdie traagheid, was vaartuie goed afgewerk en hoogs gepoleer. Vroeë erdebakkies het die brons en gemengde geboë vorms met skerp hoeke gekopieer. Algemene vorms is die amfora met rol (volute) of S-vormige handvatsels. Een vroeë vorm, wat sedert die 6de eeu v.G.J. voorkom, is aardewerk uit drie dele. Hierdie vate bestaan ​​uit drie afsonderlike stukke, elk met reguit sye, wat bymekaar 'n hoekige vorm skep. 'N Goeie voorbeeld uit die noorde van Frankryk en dateer uit die 5de eeu vC is nou in die British Museum. Dit is swart, gepoleer en ingesny met X-vormige motiewe en lyne, waarvan sommige nog spore van verf in rooi en wit vertoon, hoewel dit moontlik deur daaropvolgende eienaars bygevoeg is. Die drieledige vorm kom in verskillende ontwerpe voor, maar die basisse is gewoonlik smal en die hoogte is gewoonlik 1,5 keer die deursnee van die vaartuig.
Die plat fles met 'n lang en smal nek, bekend as die Linsenflasche, was algemeen in Sentraal -Europa in die 5de en 4de eeu vC. 'N Besonder goeie voorbeeld van hierdie tipe kolf is gevind tydens 'n begrafnis in die 4de eeu vC in Matzhausen in Oostenryk. Die fles het 'n indrukwekkende dierlike fries met 'n hart, 'n bok, 'n bokbok, 'n doe, 'n vark, 'n saai, 'n gans en 'n gans, alles omring in 'n gestempelde rand. Boonop jaag 'n ingesnyde jaghond 'n haas om die fles se kant. Die stuk is nou te sien in die Museum für Vor- und Frühgeschichte in Berlyn.
Ontwerpe kan baie ingewikkeld wees en reguit lyne word vermy ten gunste van kromlynige vorms.
Vorme wat vanaf die middel van die 4de eeu vC in Europa algemeen geword het, is oor die algemeen kromme vaartuie, soms met 'n klein voetstuk. Klein vate is geneig om byna bolvormig te wees, wat aansienlik afneem aan die basis en nekopening wat gereeld vlak is. Groter vaartuie is geneig om groter te word namate hulle van 'n smal basis af opstaan. Daar is selde handvatsels om die gladde vaartuie te onderbreek. Intussen, in die verre oostelike kant van die Keltiese wêreld in Hongarye, is erdebakke opvallend anders, met handvatsels wat gereeld in die vorm van menslike en dierlike koppe toegevoeg word, net soos dié wat in metaalkruise in die Keltiese wêreld aangebring is.
Die meeste pottebakkery wat vir daaglikse gebruik gemaak is, sou eenvoudig wees of slegs rudimentêr versier gewees het, maar items vir spesiale geleenthede en die elite was 'n ander saak. Soos met Keltiese beeldhouwerk, het fantastiese diere 'n beroep op die verbeelding van pottebakkers gedoen. 'N Voorbeeld is 'n lang bekeragtige vaartuig uit La Cheppe, Marne, Frankryk, wat dateer uit die tweede helfte van die 5de eeu vC. Die vaas is verdeel in twee horisontale bande van ingekapte versiering, met elke gebied wat twee draakagtige wesens na mekaar kyk. Die vaas word nou uitgestal in die Argeologiese Museum van Saint-Germain-en-Laye in Parys.
Versiering in die vorm van diere en geometriese ontwerpe kan ingesny word, 'n besonder gewilde tegniek in die aardewerk van Bretagne, of as reliëf bygevoeg word, 'n metode wat wyd in Keltiese Brittanje gebruik word. Seëls, soos in die Matzhausen -fles, is ook gebruik om eenvormige motiewe op dieselfde vaartuig soos liere en langwerpige rolle te herhaal. Vanaf die 4de eeu v.G.J. het 'n nuwe vorm van versiering ontwikkel waar rooivaartuie met 'n swart jas geverf is, wat ingesny kon word om beelde in rooi lyne te laat. Ontwerpe kan baie ingewikkeld wees en reguit lyne word vermy ten gunste van kromvormige vorms.
Geverfde versiering bevat nou silhoeëtte van diere wat in bande rondom die vaartuig gerangskik is. Perde was veral 'n gewilde motief. 'N Goeie voorbeeld van hierdie geverfde styl op 'n rooi agtergrond is 'n voetvaas wat nou in die British Museum, Londen, in 'n begraafplaas in Prunay, Marne, Frankryk, gevind word. Dit dateer uit die tweede helfte van die 4de eeu vC. Soos hier, word die voetstuk en nek dikwels eenvoudig gelaat of slegs 'n basiese meetkundige patroon gegee. Soms is die meer versierde oppervlakte van 'n vaas beklemtoon deur 'n groot deel van die vaartuig daaronder te maak, soms meer as die helfte van die liggaam.
Die Keltiese vormsbeheersing bereik miskien sy hoogtepunt in die laat 2de-eeuse vC vaas van Clermont-Ferrand in Frankryk. Hierdie bolvormige vaas is 43 cm lank en is bedek met verdraaide voorstellings van diere, soveel is dit moeilik om te identifiseer. Daar is beslis takbokke, maar bene, geweiers en ore is verleng om wervelende beelde te maak wat die kontoere van die vaas volg. Net soos die Middeleeuse Keltiese kuns, was die skilder hier van plan om elke moontlike beskikbare ruimte te vul. Die vaas word nou uitgestal in La Musée Bargoin in Clermont-Ferrand. Ander voorbeelde van hierdie tipe versiering, weereens met abstrakte diere of plantontwerpe met 'n paar vloeiende strepe van die kwas, het soms 'n agtergrond van digte uitgebroeide lyne.
Die Kelte het 'n groot bewondering gehad vir fyn pottebakkery wat in ander kulture gemaak is, wat hulle deur die handel verkry het, as diplomatieke geskenke of as buit. Daar word gewoonlik materiaal in grafte geplaas vir gebruik by Keltiese feeste, en dit bevat soms Griekse wynbekers, Etruskiese kraters en Romeinse amfora, om maar enkele voorbeelde te noem wat die Keltiese oog getrek het. Daar is selfs voorbeelde waar sulke gewaardeerde vaartuie herstel is. Een 5de-eeu vC Attic kylix of drinkbeker toon herstelwerk met goudblaar wat self met blaarmotiewe versier is. Hierdie beker, geensins uniek nie, word in die Historisches Museum, Bern, Switserland, vertoon. Sulke vaartuie wat moeilik verkrygbaar was, was duidelik 'n belangrike statussimbool en waardig om saam met groot krygers en heersers begrawe te word.
Antieke Keltiese vroue
Die posisie van ou Keltiese vroue in hul samelewing kan nie met sekerheid bepaal word nie as gevolg van die kwaliteit van die bronne. Aan die een kant is groot vroulike Kelte bekend uit mitologie en geskiedenis, andersyds was hul werklike status in die manlik gedomineerde Keltiese stamgenootskap sosiaal en wetlik beperk. Tog was Keltiese vroue ietwat beter geplaas in erf- en huweliksreg as hul Griekse en Romeinse tydgenote.
Ons kennis van die situasie van Keltiese vroue op die Europese vasteland is byna geheel en al verkry uit hedendaagse Griekse en Romeinse skrywers, wat die Kelte as barbare beskou het en daarvolgens daaroor geskryf het. Inligting oor Keltiese vroue van die Britse Eilande kom uit antieke reis- en oorlogsvertellings, en moontlik die mondelings oorgedra mites wat later in die Keltiese literatuur van die Christelike tydperk weerspieël word. Geskrewe verslae en versamelings van hierdie mites is slegs uit die vroeë Middeleeue bekend.
Argeologie het iets van die Keltiese vrou onthul deur middel van artefakte (veral grafgoed), wat leidrade kan gee oor hul posisie in die samelewing en materiële kultuur. Reliëfs en beeldhouwerke van Keltiese vroue is veral bekend uit die Gallo-Romeinse kultuur. 'N Konsekwente matriargie, wat deur romantiese skrywers van die 18de en 19de eeu en deur die feministiese outeurs van die 20ste eeu aan Keltiese vroue toegeskryf is, word nie in betroubare bronne getuig nie.
Alhoewel dit sterk verband hou met Keltiese ontwerpe, is spirale een van die oudste abstrakte meetkundige motiewe in die kunsgeskiedenis. In die werk van paleolitiese en neolitiese tekenaars in megalitiese kuns - veral op gegraveerde klippe omstreeks 3000 v.C. by die Newgrange megalitiese graf, en die megalitiese graf van Knowth (albei deel van die wêreldberoemde Br & uacute na B & oacuteinne -kompleks in County Meath, Ierland), verskyn spiraalpatrone oor baie vorme van Keltiese kuns en kunsvlyt, waaronder monumentale heidense klipbeeldhouwerke, ystertydwapens, ruiterartikels, huishoudelike artefakte, persoonlike ornamente, juweliersware, seremoniële voorwerpe, edelmetaalwerk, verligte manuskripte en hoëkruisbeeldhouwerke.
Geskiedenis en oorsprong van spirale
Daar is geen bekende oorsprong vir spiraalontwerpe nie. Spirale in die vorm van rotstekeninge (rotse) is deur argeoloë op prehistoriese terreine gevind, wat van minstens 5 000 v.C., op elke kontinent behalwe Antarktika dateer. Neolitiese kerwers gebruik die Triple-Spiral (& quotSpiral of Life & quot) reeds in 3000 gravure in hul gravures en ander megalitiese kuns in Newgrange.
ONTWERPE VAN DIE KELTE
Keltiese interlace -ontwerpe
Keltiese knope ontwerpe
Keltiese kruise ontwerpe
KUNS IN IERLAND
Vir feite en inligting oor die
evolusie van skilderkuns en beeldhouwerk
in Munster, Leinster, Connacht en
Ulster, sien: History of Irish art.
EVOLUSIE VAN DIE KUNSTE
Vir 'n chronologiese lys van datums
en gebeure in die ontwikkeling
van skildery, beeldhouwerk, keramiek
en metaalwerk, sien:
Tydlyn vir kunsgeskiedenis. Vir besonderhede
van die evolusie van kunswerke uit
die Steentydperk, kyk na:
Prehistoriese kuns tydlyn.
Ander vroeë spiraalpatrone by Gavrinis, 'n eiland aan die kus van Bretagne, dateer uit ongeveer 3 500 vC. Hierdie kompleksiteit wissel van kompleksiteit tot baie kompleks, maar hierdie spiraalmotiewe is op 'n stadium deur kunstenaars en vakmanne opgeneem onder die heidense stamme van Keltoi of Kelt wat na die Oos- en Sentraal -Europa uit die Kaukasus gekom het, omstreeks 800 vC.
Spiraalontwerpe van Hallstatt
As 'n praktiese volk, sou die kuns wat deur hierdie vroeë Kelte beoefen word, nooit ontwikkel soos Griekse beeldhouwerk of erdewerk nie, alhoewel dit baie geleen het uit Griekse kuns. Dit fokus eerder op die versiering van funksionele items (wapens, waens, pantsers, persoonlike bykomstighede) en die versiering van borsspelde, ringe en dies meer. Argeologiese vondste uit die Keltiese Hallstatt-kultuur (ongeveer 800-475 v.C.) onthul die wydverspreide gebruik van meetkundige spiraalpatrone sowel as dierontwerpe (zoomorfe), knoopwerk en fretwerk.
La Tene spiraalontwerpe
Tydens die daaropvolgende en meer vooruitstrewende La Tene-kultuur (omstreeks 480-100 v.C.) het Keltiese kuns grotendeels binne die grense van utilitêre kunsvlyt gebly, alhoewel La Tene-kunstenaars aansienlike vordering gemaak het in smee- en metaalbewerkingstegnieke, wat saam met groter kennis van Kartago, Etruskiese , Griekse en Skithiese kuns, het gelei tot 'n meer gesofistikeerde ontwerp -idioom.
Spirale het meer kompleks geword, meer organies en het 'n groter verskeidenheid simbole en dierlike beelde gebruik. Die impak van die La Tene-kultuur op die ontwikkeling van Keltiese ontwerp was groot en die uitwerking daarvan op latere Hiberno-Saksiese kuns (ook Ultimate La Tene genoem) was onberekenbaar. Interessante voorbeelde van spiraalwerk in La Tene-styl kan gesien word op megaliete uit die Neolitiese era, monumentale beeldhouwerke uit die laat Ystertydperk in Ierland, soos die Turoe Stone (ongeveer 250-150 v.C.) in Galway, die Killycluggin-steen in County Cavan, die Mullaghmast Stone in County Kildare, en die Derrykeighan Stone in County Antrim.
Hiberno-Saksiese spiraalontwerpe vir insulêre kuns
Net soos ander heidense motiewe van die Keltiese kultuur (bv. Knoopwerk, zoomorfe), is spirale vinnig deur Christelike monnike in die kloosters van Ierland, Iona en Noord -Engeland in die vroeë Christelike kuns gehuisves en gebruik by die verligting van die groot godsdienstige manuskripte soos die Durham Evangelies (c.650, Durham Cathedral Library), die Cathach van St. Columba (vroeë 7de eeu), die Lindisfarne Evangelies (c.690, British Museum), die Book of Durrow (c.670, Trinity College, Dublin), die Echternach Evangelies (c.715, Bibliotheque Nationale, Parys), die Lichfield Evangelies (c.730), die Book of Dimma (7de/8ste eeu) en die Book of Kells (c.800, Trinity College Dublin). Die Chi/Rho Monogram Bladsy in die Book of Kells is veral uitstekend.
Boonop verskyn spiraalontwerpe op talle hoëkruisbeeldhouwerke in Ierland (c.750-1150), soos die vroeë 9de eeu se Suidkruis van Clonmacnoise, County Offaly, die St. Mullins Cross uit die 9de eeu, County Carlow en die 10de eeu Ullard High Cross, County Kilkenny, onder vele ander.
In Skotland is Keltiese spiraalmotiewe te sien op die 8ste eeu Pictish Aberlemno Cross Slab, Angus die 8th/9th eeu Pictish cross plate by Farr Church in Sutherlandshire the 9th century St. Madoes Cross, near Perth, the 10th century Inchbrayok Cross, Angus , Skotland, en vele ander.
Tipes Keltiese spiraalkuns
Spiraalvormige ontwerpe kan gevorm word uit enkel-, dubbel-, drie- of viervoudige wervels. Gewoonlik word hulle met mekaar verbind in 'n & quotS & quot of 'n & quotC & quot vormformaat. 'N Voorbeeld is die triskele (of triskelion), 'n drieledige spiraal wat ook bekend staan ​​as die & quotSpiral of Life & quot. Gedurende die vroeë Christelike kloosterkunsperiode is die triskele gebruik om die Heilige Drie -eenheid te verteenwoordig - God die Vader, Seun en Heilige Gees.
'N Ander basiese tipe spiraalvormige rangskikking is 'n "stap patroon" of "sleutel patroon". Hierdie sleutelpatrone is eintlik nie meer as spirale in reguit lyne nie. 'N Ander tipe is die & quotmaze & quot, 'n soortgelyke verskeidenheid spiraalversierings met reguit lyn wat vroeë Christelike monnike met groot vindingrykheid ontwikkel het. Vroeë Keltiese doolhowe of "labirinte" is ontdek onder kerfwerk op plekke in die Camonica -vallei, een van die grootste valleie van die sentrale Alpe, wat omstreeks 800 vC deur die Kelte gevestig is.
Betekenis van Keltiese spirale
Die werklike betekenis of interpretasie van hierdie spiraalsimbole bly onduidelik. Die enkele & quotS & quot-vormige spiraal, die oudste tipe ter wêreld, word as 'n teken van die Yin/Yang-konsep, die son/maan-konsep en vele ander beskou. Die meer ingewikkelde driedubbele spiraal - 'n ontwerp wat ook in die Mykeense kuns gebruik is, en op voorwerpe van Griekse aardewerk - is geïnterpreteer as 'die drie koninkryke' - Land, See en Hemel, of 'n aantal gode/godinne, of 'n vrugbaarheidssimbool vir die 9-maande termyn van menslike swangerskap.
• Vir meer inligting oor die geskiedenis van die Ierse kultuur, sien: Visual Arts in Ireland.
• Vir meer inligting oor skilders en beeldhouers, sien: Famous Irish Artists.
• Vir meer inligting oor die kulturele geskiedenis van die Ierse tydperk Ierland, sien: Irish Art Guide.
• Vir meer inligting oor die geskiedenis van Keltiese spiraalontwerpe, sien: Tuisblad.
Die naam van die Helvetiërs geleef in die Latynse naam van Switserland, Helvetia gedurende die Middeleeue, toe Latyn as 'n gemeenskaplike Europese taal vir diplomasie en wetenskap gebruik is. Die Switserse Revolusie van 1798 was eerstens 'n opstand teen die oppergesag van die stigters van die Ou Switserse Konfederasie, Uri, Schwyz, Unterwalden en die stede Lusern, Zürich en Bern in die res van die land. Dit lyk dus redelik logies dat die revolusionêre die Latynse naam verkies het Helvetia by die omgangsnaam Schweiz (in Duits, afgelei van Schwyz) of Suisse (in Frans). Gevolglik het hulle die Helveties Republiek. Die naam is weer verander toe die revolusionêre eksperiment misluk het. In die Latynse vorm het dit egter steeds bestaan.
Vandag, Helvetia word as 'n sleutelwoord vir Switserland gebruik wanneer 'n kort naam nie afhangend van een van die vier amptelike tale wat in verskillende dele van Switserland gepraat word, nodig is nie.
Dus die etiket HELVETIA kan gevind word op Switserse munte en posseëls, terwyl die afkorting hfst staan ​​vir Confoederatio Helvetica, die Latynse weergawe van "Swiss Confederation" (vandaar die CH-plakker op Switserse motors en Switserland se internetvlak op die hoogste vlak .ch).
Switserse vliegtuie word geïdentifiseer deur HB-. (H = Helvetia, B = tweede landkode wat met H begin) en Switserse radioamateurs deur HB9. .
Feite oor antieke Griekse erdewerk 7: die menslike figure
Die menslike figure het in die middel van die eeu op die antieke Griekse aardewerk begin geld. Die beste voorbeeld vir die menslike figuur is op die vase wat mense op een van die begraafplase in Athene, Dipylon, gevind het.
Feite oor antieke Griekse aardewerk 8: mitologie
Die voorstelling van mitologie kan aan die einde van die periode op die erdewerk gesien word.
Enkele slotnotas oor die Triquetra
Of dit nou die ewigheid van God se liefde is of die ewige kring van die lewe self, die sirkel voeg nog meer gewig by die betekenis van die triquetra.
Of u nou Christelik, Heidens of iewers tussenin is, daar is 'n goeie kans dat die Triquetra 'n soort persoonlike betekenis kan hê en niemand anders kan bepaal wat dit vir u moet beteken nie.
As u hierdie pos geniet, sal ek voorstel om meer te leer 'n paar ander Keltiese simbole hier.
Andersins dankie dat u gelees het, en deel hierdie artikel of maak die onderstaande prent vas:
Antieke Keltiese aardewerk - Geskiedenis
Ons beweeg (langafstand). MuseumSurplus.com is vanlyn en verkoop produkte eers ongeveer middel Januarie 2021.
Welkom by MuseumSurplus.com. Ons is 'n goedkoop bron vir museums, galerye en die algemene publiek om hoogstaande Egiptiese, Griekse, Romeinse en Middeleeuse oudhede, antieke munte en fossiele aan te skaf. Ons maak voorsiening vir die eerste keer kopers sowel as die ervare versamelaar wat enkele en baie hoeveelhede Egiptiese, Griekse en Romeinse oudhede, antieke munte en fossiele voorsien. Ons verkoop antieke munte, godsdienstige werktuie, soos Egiptiese skarabeeën en ushabtis en Middeleeuse Christelike kruise, ou juweliersware, ou pyl- en spieskoppe, antieke gereedskap en ou glasware en erdewerk. Ons koop ook oudhede van individue, museums en stigtings.
Alle items het 'n onvoorwaardelike lewenslange waarborg om outentieke oudhede te wees. Ons bied 'n volledige terugbetaling van die koopprys as dit ooit anders bewys word.
Laaste groot opdatering: 1 Maart 2020
Vir nog 'n goeie bron van inligting oor
Ou muntstukke - Sien ou en ou munte
Hawthorn Moon: 13 Mei - 9 Junie
Die Hawthorn is 'n stekelrige plant met pragtige blomme. Gebel Huath deur die ou Kelte, en uitgespreek Hoh-uh, die Hawthorn -maand is 'n tyd van vrugbaarheid, manlike energie en vuur. Op die hakke van Beltane, hierdie maand is 'n tyd waarin die manlike sterkte hoog is - as u hoop om 'n kind te verwek, moet u hierdie maand besig wees! Die Hawthorn het 'n rou, falliese soort energie daaroor - gebruik dit vir towerkuns wat verband hou met manlike mag, sakebesluite en professionele verbindings. Die Hawthorn word ook verbind met die koninkryk van Faerie, en as die Hawthorn saam met 'n as en eik groei, word gesê dat dit die Fae lok.
Oorsprong van Keltiese knope
Een van die bekendste mites oor die oorsprong van die Keltiese knope is dat dit 'n oorlewende stuk van die ouer druïdiese tradisie was. Dit is gereeld verkeerd geïnterpreteer en herhaal en is hernu deur Celtics wat die Christendom bestudeer het. April -motiewe het 'n uitgebreide geskiedenis in Keltiese kuns, wat oor duisende jare strek. Dit is nie dieselfde vir knoopwerk nie. Daar word gesê dat knoopwerk van Koptiese Egipte afkomstig is. 'N Bewys wat dit bevestig, is die Handelinge van die Apostels, geskryf in die 5de eeu en bewaar in die Morgan Library, NYC. Dit word ook na verwys as die 'ontbrekende verbinding' of 'skakel' tussen die Keltiese en Midde -Oosterse tradisies in knoopwerk.
Sedert die ontdekking en skepping van Keltiese knope, kan daar in elke eeu 'n voorbeeld van knoopwerk gevind word wat dateer uit die huidige tyd. Teen die Middeleeue is die knoopwerk en styl die sterkste in die Skotse Hoogland, waar dit bekend gestaan ​​het as die Gaeliese herlewing. Die knoopwerk duur voort in die Skotse Hoogland, waar dit in klip en op juweliersware en wapens gesny is. Wapens soos dirks, 'n dolk met 'n kort lem, is dwarsdeur die Jakobitiese tydperk met Keltiese knope versier.