Die mensdom en die natuur is nie apart nie - ons moet dit sien as een om die klimaatkrisis op te los
Geskryf deur Heather Alberro
Herkonneksie met die natuur. Steve Carter / Unsplash, CC BY-SA
Van vervoer en behuising om voedselproduksie en mode, ons beskawing ry klimaat en ekologiese ineenstorting.
Dit is ook nie toevallig dat byna elke sektor van die industrie bydra tot die ondergang van die planeet nie. 'N Dieper saak lê ten grondslag van elkeen se aandeel in die ongesteldheid wat die ekosisteme van die planeet omhul - en die oorsprong daarvan dateer nog lank voor die industriële rewolusie. Om onsself werklik in harmonie met die natuurlike wêreld te bring, moet ons terugkeer na die mensdom as deel daarvan.
Alhoewel dit 'n gevarieerde en ingewikkelde verhaal is, kan die wydverspreide skeiding van mense van die natuur in die Westerse kultuur herlei word na enkele belangrike historiese ontwikkelinge, wat begin het met die opkoms van Joods-Christelike waardes 2000 jaar gelede. Voor hierdie punt, geloofstelsels met veelvoud gode en aardgeeste, soos heidendom, oorheers het. Hulle beskou die heiligdom oor die algemeen in die natuur, en die mensdom is deeglik daarin vervat.
Toe Judaïsme en Christendom die dominante godsdienstige mag in die Westerse samelewing geword het, is hul enigste god - sowel as heiligheid en redding - weer geposisioneer buite die natuur. Die Ou Testament het geleer dat God mense na sy beeld gemaak het en hulle gegee het heerskappy oor die Aarde.
As historikus Lynn White beroemd aangevoer, het sulke waardes die grondslag gelê vir moderne antroposentrisme, 'n stelsel van oortuigings wat die mens as afsonderlik van en bo die nie-menslike wêreld omring. Inderdaad, diegene wat letterlik in die Bybel glo, is geneig om dit uit te druk aansienlik meer kommer oor hoe die agteruitgang van die omgewing mense beïnvloed as diere.
In die vroeë 17de eeu, die Franse vader van die moderne filosofie René Descartes die wêreld omring as wesenlik verdeel tussen die gees en die inerte materie. As die enigste rasionele wesens, het Descartes die mens gesien as heeltemal afgesonder van en beter as die natuur en nie-menslike diere, wat as blote geestelose masjiene beskou word bemeester en na willekeur uitgebuit. Descartes se werk was geweldig invloedryk in die vorming van moderne opvattings oor wetenskap en menslike en dierlike identiteite in die Westerse samelewing.
Blank en filosoof Val Plumwood was een van die eerstes wat aangevoer het dat dit hierdie houdings self is wat die wêreld se omgewingskrisisse veroorsaak. As ons byvoorbeeld praat van 'natuurlike hulpbronne' en visvoorrade ', stel ons voor dat die aarde se weefsel geen waarde het nie, behalwe wat dit ons bied, wat ons roekeloos benut.
Volgens Plumwood is die opposisie tussen rede en natuur ook die onderwerping van sosiale groepe gelegitimeer wat nou verbind was met die natuur - vroue, die werkersklas, die gekoloniseerdes en die inheemse inwoners.
Die lewe as verstrengeling
Geleerdes soos Timothy Morton en Bruno Latour herinner ons daaraan dat die beskouing van die natuurlike wêreld as geskei van mense nie net eties problematies is nie, maar ook empiries vals is. Mikro-organismes in ons ingewande vertering te help, terwyl ander 'n deel van ons vel saamstel. Bestuiwers soos bye en perdebye help produseer die kos wat ons eet, Terwyl fotosintetiese organismes soos bome en fitoplankton gee die suurstof wat ons nodig het om te lewe, en neem dan die koolstofdioksied wat ons uitstoot op.
\ In die Anthropocene, ons sien al hoe meer hoe die lotgevalle van die mensdom en die natuur met mekaar verweef is. Regerings en korporasies het sodanige beheer oor die natuurlike stelsels wat hulle gebruik, ontwikkel dat dit die fundamentele chemie van die wêreldwye klimaatsisteem destabiliseer. As gevolg hiervan, onherbergsame hitte, stygende see en toenemend gereelde en uiterste weersomstandighede sal miljoene mense en diere vlugtelinge.
Verbind die kolletjies weer
Die goeie nuus is dat die waargenome skeiding van die natuur nie universeel is onder die menslike inwoners van die planeet nie. Australiese, Indiaanse, en talle ander inheemse geloofstelsels beeld nie-mense dikwels uit as familielede met intrinsieke waarde om te respekteer, eerder as om eksterne voorwerpe te oorheers of te benut.
In Bhutan leef mense grotendeels in harmonie met die natuurlike wêreld. Pulak Bhagawati / Unsplash, CC BY-SA
Oosterse filosofieë en godsdienste soos Zen-Boeddhisme verstrengel ook die mensdom en die natuur, en beklemtoon dat daar nie iets soos 'n onafhanklike self bestaan ​​nie en dat alle dinge van ander afhanklik is vir hul bestaan ​​en welsyn. Bhutan, byvoorbeeld sterk beïnvloed deur die Mahayana-boeddhisme, het ekologiese veerkragtigheid in sy grondwet vervat. Opdrag dat minstens 60% van die land bebos bly, is die land een van net twee in die wêreld absorbeer meer koolstof as wat dit uitstraal. Dit meet vooruitgang nie aan die BBP nie, maar aan die hand van a "Growwe nasionale geluk" indeks, wat menslike en ekologiese welstand vooropstel bo onbeperkte ekonomiese groei.
Natuurlik bestaan ​​daar ook verstrengeling met die natuur in die Westerse wêreld. Maar die wêreldwye sosio-ekonomiese stelsels gebore deur hierdie streek is gebaseer op die uitbuiting van die natuurlike wêreld vir wins. Die transformasie van hierdie verskanste werkswyses is nie maklik nie.
Dit sal tyd neem, en onderwys is die sleutel. Handboeke en kursusse vir hoër onderwys oor verskillende vakgebiede heen vernietigende verhoudings met die natuur voortbestaan. Dit moet herontwerp word om diegene wat op die punt is om die wêreld van werk te betree, te stuur om vir die omgewing te sorg.
Om wydverspreide fundamentele verandering in wêreldbeskouings teweeg te bring, moet ons egter jonk begin. Praktyke soos natuurjoernaal vroeg in die laerskool - waarin kinders hul ervarings van die natuurlike wêreld in geskrewe en kunsvorm opteken - kan verwondering en verbintenis met die natuurlike wêreld kweek.
Skole moet elke geleentheid in die leerplan en speeltyd gebruik om kinders 'n nuwe verhaal van ons plek in die natuurlike wêreld te vertel. Ekonoom en filosoof Charles Eisenstein vra vir 'n oorkoepelende "Lewende aarde" verhaal wat die aarde nie beskou as 'n dooie rots met hulpbronne om te ontgin nie, maar as 'n lewende stelsel waarvan die gesondheid afhang van die gesondheid van sy organe en weefsels - sy vleilande, woude, seegras, mangrove, visse, korale, en meer.
Volgens hierdie verhaal word die besluit of 'n bos vir veebeweiding nie net gewig word teen die koolstofberekening nie - wat ons in staat stel om die koste te vergoed deur die installering van sonpanele, maar teen respek vir die bos en sy inwoners.
So 'n wêreld lyk ondenkbaar. Maar as ons nou ons verbeelding gebruik, kan ons kleinkinders oor 'n paar dekades die verhaal skep waarin ons wil hê hulle moet glo.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en Politieke > omgewing > Hoe korporasies ons volhoubare ontwikkelingsdoelwitte kan help