Spesiale lugdiens - Verloop van Geskiedenis - 2021
David Stirling het die Spesiale Lugdiens in 1941 gestig. Die werk wat die Spesiale Lugdiens (SAS) tydens die Tweede Wêreldoorlog verrig het, was om 'n omwenteling te bring in die manier waarop oorloë geveg kon word, en baie ander spesiale magte moes hul taktiek kopieer.
David Stirling het 'n voorsmakie gekry vir onkonvensionele oorlogvoering toe hy vrywillig was vir 8 Kommando, wat meer bekend staan ​​as 'Layforce' na die bevelvoerder, kaptein Robert Laycock. Die gebrek aan entoesiasme vir spesiale kragte het getoon toe Layforce Noord-Afrika bereik het vir die eerste smaak van aksie, net om te vind dat dit effektief ontbind is voordat dit homself kon bewys. Die filosofie van die SAS was om standaard militêre taktiek uit te gooi. - In 'n sekere sin het die regiment geen formele taktiek gehad nie, en improvisasie was die kern van hul sukses. Van die hoër leërskare van die weermag was minder as entoesiasties oor wat hulle 'privaat leërs' genoem het, en in die vroeë stadiums het die SAS weinig steun van die hoogtes ontvang, veral van die senior offisiere wat in die tradisionele regimente opgevoed is. die Britse leër. Ironies genoeg het Stirling aan die begin van die oorlog by een van hierdie regimente aangesluit - die Skotte-wagte.
Stirling is moontlik kwaad vir die behandeling van Layforce, en om 'n punt te bewys, het Stirling beplan om 'n eenheid op te stel wat met 'n minimale ondersteuning, maar 'n vernietigende effek, agter vyandelike lyne kon veg. Stirling het geglo dat 'n klein groepie eendersdenkende, hoogs opgeleide en toegewyde mans die Duitsers kan verwoes. 'N Australiër Jock Lewes, 'n offisier in die Walliese wagte, het hom by die onderneming aangesluit.
Terwyl hy vroeë geoefen het, is Stirling in 'n valskermspring beseer. Hy was twee maande in die hospitaal. Vir hierdie energieke man moes dit 'n moeilike tyd gewees het omdat hy volgens sy eie standaarde onaktief was. Stirling se hospitaalverblyf kon die SAS egter red. Omdat hy weinig fisieke aktiwiteite in die hospitaal kon doen, het Stirling sy tyd aan daadwerklike beplanning gewy - iets wat hy nog nie vantevore baie gedoen het nie. Aan die einde van sy hospitaalverblyf het Stirling 'n baie duidelike idee gehad van wat hy wou hê dat die regiment kan doen en die eienskappe van die mans wat daarin sou veg.
Met behulp van die onortodokse metodes wat nou met die SAS geassosieer word, het Stirling nie die normale bevelketting deurgemaak toe hy sy idee vir die nuwe regiment voorgelê het nie. Hy het daarin geslaag om die adjunk-bevelvoerder in die Midde-Ooste, generaal Ritchie, te sien wat Stirling se planne aan die Britse bevelvoerder in Noord-Afrika, generaal Auchinlek, voorgelê het. Hy het die gebruik van die SAS byna onmiddellik toegestaan ​​omdat hy sien dat die potensiaal in 'n omgewing soos Noord-Afrika inhou.
Die eerste eenheid van die SAS bestaan ​​uit 66 man van Layforce en dit bevat sewe beamptes. Die amptelike titel daarvan was L Detachment, Special Air Service Brigade. Die titel was 'n poging om die Duitsers te verwar oor die grootte van die nuwe eenheid - wat dit groter laat lyk as wat dit werklik was.
Die heel eerste sending van die SAS was in November 1941. Die eenheid was om agter die lyne van die Duitse leër in Gazala, Noord-Afrika te valskerm, intelligensie te versamel en waar moontlik die Duitsers te teister. Die missie was 'n mislukking. Stirling het te veel vertroue gelê in die vermoëns van die mans in die eenheid en het die voorsprong gegee om 'n valskermspring in die weer te maak, as om die risiko bloot te stel - hoë winde en sterk reën. Van die 66 mans wat op die sendingstasie was, het net 22 dit teruggekry. Dit was 'n bewys dat sommige nodig was om te bewys dat 'private leërs' 'n vermorsing en 'n onnodige dreinering op militêre hulpbronne was. Die mislukking van die sending het egter net op Stirling en Lewes aangespoor en hulle het baie geleer uit hierdie eerste uitstappie. Alhoewel die SAS op 'n skerp leerkurwe was, is wat uit hierdie mislukte missie geleer is, 'n gepaste gedenkteken vir diegene wat nie daarvandaan teruggekeer het nie.
Een van die mees voor die hand liggende lesse wat Stirling geleer het, was dat 'n valskermval 'n ramp kon wees. Daarom vestig hy sy aandag daarop dat sy mans na hul objektiewe land sou kom. Hierin het die SAS hul kragte saamgesnoer met die Long Range Desert Group (LRDG) wat kundiges in beweging was agter vyandelike lyne. Hulle sou die SAS-troepe op 'n bepaalde punt aflaai en hulle dan van 'n ander vasgestelde punt afhaal. Die meeste reis was snags - hoewel nie uitsluitlik nie. Die twee eenhede het baie goed saamgewerk, met 'n verwoestende invloed op die Duitsers.
Die belangrikste teikens vir die SAS was die Duitse en Italiaanse lugbase. Jock Lewes het baie eienskappe, en om dinge uit te vind was een daarvan. Die Lewes-bom was 'n bom wat klein genoeg was om deur die individu in hoeveelheid te vervoer, maar 'n groot plofstof gehad het om 'n vliegtuig te vernietig. Met 'n gewig van net een pond kon die bom die brandstof in 'n vliegtuig aan die brand steek en dit vernietig. Die suksesvolste 'buster' van die vliegtuig was Paddy Mayne, wat tientalle vliegtuie vernietig het. Die aksiemagte in Noord-Afrika het baie vliegtuie verloor as gevolg van die SAS-aktiwiteit. Die optrede van die regiment het 'n ander impak gehad wat moeiliker is om te kwantifiseer. Niemand het geweet waar hulle volgende sou aanval nie en alle Duitse magte was voortdurend op hul hoede met die gepaardgaande hulpbronne wat dit behels. Die Duitsers het letterlik in die nag skaduwees agtervolg. Die sukses van die SAS in Noord-Afrika het Hitler uitgelok om die bevel ('Kommandodobefehl') te produseer wat sê dat enige kommando's of spesiale magsmanne wat gevange geneem moes word, geskiet moes word en nie die beskerming van die Geneefse Konvensie kon verleen nie.
Die Duitsers het alles in hul vermoë gedoen om aanvalle deur die SAS te stuit. In reaksie daarop het die regiment sy benadering verander. Hulle het hul eie vervoer aangeskaf, wat swaar was met masjiengewere en met baie voorrade toegerus. Nou kon hulle dae lank agter die vyandelike lyne bly en dit het die Duitsers nog moeiliker gemaak om te voorspel wat hulle volgende gaan doen.
As hy saam met die LRDG werk, sal die SAS na hul teiken loop nadat hy deur die LRDG afgelaai is. Nou, toegerus met Jeeps, ry hulle in 'n vliegveld in 'n verrassing en skep verwoesting. Die gevolglike paniek het daartoe gelei dat die SAS self relatief ligte ongevalle ontvang het. Die nederlaag van die Duitsers na die Slag van El Alamein het egter beteken dat die SAS nou 'n nuwe rol vir homself moes vind na sy werk in die woestyn. Die regiment het sy aandag op Europa gerig.
In Wes-Europa was die SAS op 'n heel ander terrein - waaroor hy geen ervaring gehad het om te veg nie. Die filosofie van die regiment het egter dieselfde gebly. In Wes-Europa het hulle basisse agter vyandelike lyne opgerig, intelligensie versamel en, waar moontlik, verwoesting geskep voordat hulle weggegly het. In Frankryk het vier mans-eenhede gereeld saam met die Maquis, die Franse verset, gewerk. Kommunikasienetwerke (spoorlyne, brûe, ens.) Het bevoordeelde teikens geword, en intelligensie-insameling het die D-Day-landings in Junie 1944 grootliks bygedra. Nietemin het alles egter suksesvol geëindig. Vier-en-twintig SAS-mans is deur die Duitsers gevange geneem. Hulle is gemartel voordat hulle vermoor is. In die laaste dae van die oorlog was een van die belangrikste take van die SAS om die mans wat hierdie gruweldade gepleeg het, saam met SS en Gestapo-boewe te jag.
Ironies genoeg lyk dit asof daar in die dapper nuwe naoorlogse wêreld nie 'n plek vir die SAS was nie, en dit verdwyn net om weer op te staan ​​toe sy kundigheid in die Verre Ooste nodig was teen kommunistiese opstandelinge.
David Stirling was die stigter van die Spesiale Lugdiens (SAS), een van die beroemdste spesiale magte van die Tweede Wêreldoorlog. David Stirling was ...