Klasse literêre romans, taal bepaal alles | Huidige literatuur
Klasse van literêre romans
John Ortiz | | goedere, Books, Novela
Klasse van literêre romans.
Daar is verskillende soorte romans, sowel as verskillende maniere om dit te kategoriseer. Een van die oudste maniere om die genres van geskrewe skepping te klassifiseer, is volgens die mark waarop dit gerig is. Gevolglik kan romans in twee groot groepe verdeel word: dié wat bedoel is om geld (kommersieel) te produseer en dié van suiwer artistieke oorsprong (literêr).
Die klassifikasiekriterium gebaseer op die kommersiële aspek is egter redelik konvensioneel, aangesien 'n roman terselfdertyd literêr en kommersieel kan wees. Eintlik is die belangrikste aspek in literêre romanklasse die aard van hul intrige. Dit wil sê as dit gebaseer is op ware gebeure of die hele verbeelding van die outeur (of 'n kombinasie van beide).
1 Die gebruikte taal bepaal die subgenre van die literêre roman
2 Realistiese romans
3 Epistolêre roman
4 Historiese romans
5 Outobiografiese roman
8 Distopiese romans
9 Utopiese romans
12 Pulp fiksie romans
14 Mistery romans
15 Gotiese romans
17 Pikareske romans
18 Satiriese romans
19 Allegoriese romans
Die gebruikte taal bepaal die subgenre van die literêre roman
Die bronne wat deur die verteller gebruik word, is die belangrikste sleutels vir die klassifisering van literêre skepping. Daarom is die vorms van uitdrukking die "individuele handtekening" van elke skrywer om die leser te bereik en die egtheid daarvan te bepaal. Die gebruikte taal moet effektief wees om die bedoeling of gevoelens van die outeur oor te dra.
Andersins, gaan die ondersoeke (indien enige) rondom die onderwerp wat verlore gaan, te midde van die lesing verlore. Byvoorbeeld: 'n baie goed gedokumenteerde historiese roman kan slegs aan die verhaal wat geskep word, betekenis verloor of betekenis kry. Net so, 'n 100% fiktiewe skepping kan heeltemal betroubaar lyk as die skrywer daarin slaag om die gedagtes van sy lesers te bereik.
Die doel van realistiese romans toon die gebeure op 'n manier wat baie ooreenstem met die werklikheid. Oor die algemeen beskryf dit karakters van integriteit of sterk karakter te midde van alledaagse situasies in 'n omgewing van werklike sosiale probleme. Daarom word die sosiale omgewing op die getrouste manier moontlik geëkstrapoleer.
Hierdie aspekte is heeltemal tasbaar in werke soos Dood 'n Mockingbird (1960) deur Harper Lee. In hierdie klassieker van die Angelsaksiese literatuur is die skrywer geïnspireer deur haar eie familie, haar bure en 'n gebeurtenis wat in haar gemeenskap plaasgevind het toe sy 10 jaar oud was. Ander bekende titels van hierdie subgenre is:
Madame Bovary (1856) van Gustave Flaubert.
Anna Karenina (1877) deur Leo Tolstoy.
Die stad en die honde (1963) deur Mario Vargas Llosa.
Soos die naam aandui, word die intrige in hierdie soort roman vertel deur middel van geskrewe boodskappe van persoonlike aard. Dit wil sê deur middel van briewe, telegramme of intieme dagboeke, daarom deel die deelname van die verteller by die leser 'n gevoel van outobiografie na. Van die mees onlangse publikasies, Die voordele daarvan om onsigbaar te wees (1999) deur Stephen Chbosky is baie verteenwoordigend van hierdie subgenre.
Die voordele van 'n muurblommetjie (Oorspronklike titel in Engels) bevat die 15-jarige Charlie, wat sy eerstejaarskool op 'n nuwe skool begin. Sy angs is enorm as gevolg van die selfmoord van sy beste vriend (Michael) 'n maand vroeër en sy tante Helen toe hy 7 jaar oud was. Daarom begin hy briewe skryf (sonder 'n spesifieke sender) met die doel om sy omgewing en homself beter te probeer verstaan.
Ander universele epistolêre romanboeke is:
Gevaarlike vriendskappe (1782) deur Choderlos de Laclos
langbeenspinnekop (1912) deur Jean Webster.
Historiese romans is literêre skeppings waarvan die intrige wentel om 'n werklike gebeurtenis in die verlede van sosiale en / of politieke betekenis. Op hierdie beurt word hierdie subgenre verdeel in die illusionistiese historiese roman en die anti-illusionistiese historiese roman. In die eerste subkategorie bevat die outeur uitgevind karakters in die middel van 'n ware gebeurtenis. Hierdie eienskappe is duidelik in boeke soos Die naam van die roos (1980) deur U. Eco.
Hierdie boek vertel die ondersoek wat Guillermo de Baskerville en (sy dissipel) Adso de Melk uitgevoer het na 'n reeks moorde in 'n klooster in Noord-Italië gedurende die XNUMXde eeu. In die tweede geval het die skrywer 'n baie meer subjektiewe posisie deur (na goeddunke) die lewens van regte mense binne sy vertelling te verander. Ander legendariese werke van historiese romans is:
Sinuhé, die Egiptenaar (1945) deur Mika Waltari.
Absalom! Absalom! (1926) deur William Faulkner.
Sinuhé, die Egiptenaar.
Dit is verhale wat verband hou met verskillende relevante oomblikke in die lewe van die skrywer, soos prestasies, teleurstellings, lyding, traumas, liefdes ... Om hierdie rede dui die verteller 'n introspektiewe posisie aan. Een van die bekendste werke van hierdie subgenre is Groot hoop (1860) deur Charles Dickens. Waarin die skrywer die omgewing van die roman meng met baie van sy eie persoonlike ervarings.
Dit is geskrewe werke wat fokus op die emosionele en / of sielkundige ontwikkeling van hul protagonis (e). Die opleidingsromans bestaan ​​gewoonlik uit: inisiasie, pelgrimstog en evolusie. Net so kan hulle 'n spesifieke stadium of die hele lewe van die protagonis vertel. Twee emblematiese titels van hierdie subkategorie is Hoe om 'n meisie te maak (2014) deur Caitlin Moran en Die vanger in die rog (1956) deur JD Salinger.
Dit is romans wat gebaseer is op tegnologiese ontwikkeling om alternatiewe scenario's voor te stel vir die werklikheid van die huidige wêreld. Gevolglik moet hulle voorspellende benaderings altyd vanuit die oogpunt van die wetenskaplike metode geregverdig word. Die mees algemene tema in wetenskapfiksie is die gebreke van die mensdom en die gevolge wat sulke mislukkings meebring.
Hierdie tipe plot is duidelik in werke soos Reis na die middelpunt van die aarde (1864) deur Jules Verne of Vroulike man (1975) deur Joanna Russ. Verder, War of the Worlds (1898) deur HG Wells het gewilde fiksie-romans met vreemde temas ingelui. Net so is hierdie soort publikasies oor buitenaardse invalle 'n deel van hul ontleding van die ellende van die menslike spesie.
Distopiese romans word ook beskou as 'n tak van wetenskapfiksieromans. Hulle bied 'n futuristiese samelewing wat perfek lyk ... maar groot onderliggende tekorte, wat ontevredenheid - oorvleuelend - veroorsaak onder 'n deel van sy burgers. Van die mees onlangse en gewilde voorbeelde van hierdie genre is die trilogie van Die honger speletjies deur Suzanne Collins.
'N Klassieke van hierdie subgenre is 1984 (1949) deur George Orwell. Dit beskryf 'n Londense samelewing van die nabye toekoms toe dit gepubliseer is. Waar sy vervreemde inwoners in twee hiërargieë georganiseer sou word: sommige bepaal die reëls en ander gehoorsaam weens hul skaars opstandige hout. Nog 'n bekende distopiese roman-titel vandag is Die bediende se verhaal (1985) deur Margaret Atwood.
Utopiese romans bied regtig perfekte beskawings aan. Die term "utopie" is deur Thomas Moore geskep uit die Griekse woorde "u" en "topos", wat vertaal word as "nêrens". Een van die oudste utopiese romantitels is Nuwe Atlantis (1626) deur Francis Bacon. Dit vertel die koms van die protagonis na Bensalem, 'n mitiese gebied waar sy beste burgers toegewyd is aan die verbetering van die samelewing.
Hierdie 'wyse manne' wil die natuurlike elemente verstaan ​​en verower om die lewensgehalte vir almal te optimaliseer, deur middel van die 'Baconian metode van induksie'. Ander klassieke voorbeelde van utopiese romans is Die eiland (1962) deur Aldous Huxley en Ekotopie (1975) deur Ernest Callenbach.
Dit is geskrewe werke wat gebaseer is op denkbeeldige magiese wêrelde, en towenaars kom dus gereeld voor, feetjies en kan mitologiese figure wat na willekeur geneem is, insluit. Die groot sages van wêreldwye verspreiding op die grootskerm behoort tot hierdie subgenre, onder andere:
Harry Potter deur JK Rowling.
Die Lord of the Rings deur JR Tolkien.
Narnia deur CS Lewis.
Dit is romans waarin die hoofkarakter 'n lid van die polisie is (of was) met 'n plot wat op 'n misdaadondersoek gerig is. Natuurlik is dit onmoontlik om oor speurromans te praat sonder om die ikoniese inspekteur te noem Poirot geskep deur Agatha Christie vir baie van haar boeke. Ander universele reekse van die subgenre is:
Die boeke van Perry Mason deur Erle Stanley Gardner.
Die verhale van Sir Arthur Conan Doyle met Sherlock Holmes en John Watson in die hoofrol.
Pulp fiksie romans
Hulle word beskou as 'n kommersiële produk (geskep vir massaverbruik van tekste) onder speur- en wetenskapfiksiepublikasies. 'N Klassieke van pulp fiksie romans is Tarzan en die ape (1912) deur Edgar Rice Burroughs; een van die eerste topverkopende romans in die geskiedenis. 'N Ander soortgelyke gevolge was Die vloek van Capistrano (1919) deur Johnston McCulley (met El Zorro in die hoofrol).
Gruwelromans vertel van ontstellende voorvalle wat bedoel is om vrees by lesers te wek. Stephen King met Die gloed (1977) was 'n mylpaal in hierdie subkategorie. Volgens die skrywer self is die titel geïnspireer deur die gedeelte "We all shine on ..." van die lied Instant Karma deur John Lennon. Dit was die eerste hardeband-topverkoperboek in die geskiedenis.
Dit is 'n subgenre wat nou verwant is aan die speurroman. Dit is belangrik om die volgende in perspektief te plaas: alle speurromans behoort tot die subkategorie misterie, maar nie alle misterie-romans word deur speurders vertolk nie. Hierdie persele is duidelik in werke soos Die naam van die roos deur Umberto Eco (dit is ook 'n historiese roman) en Die meisie in die trein (2015) deur Paula Hawkins.
Gotiese romans is werke wat bonatuurlike, skrikwekkende en / of geheimsinnige elemente insluit. Die tema draai gewoonlik om die dood, die verganklike en die onvermydelike van ellende. 'N Gereelde element in die omgewing is ou kastele, vervalle geboue (verwoeste kerke of tempels) en spookhuise.
Onder die bekendste titels in hierdie subkategorie val die volgende op:
Die monnik (1796) deur Matthew G. Lewis.
Frankenstein of die moderne Prometheus (1818) deur Mary Shelley.
Dracula (1897) deur Bram Stoker.
Die Westers is werke wat in die verre weste van die Verenigde State plaasvind (in die periode na die burgeroorlog). Afgesien van die tipiese cowboy-geskille, sluit dit inheemse Amerikaanse kwessies in hul stryd teen die setlaars in. Argumente oor plaaslike geregtigheid en die swaarkry wat cowboyboerderye in die laat XNUMX's ervaar het, is ook algemeen.
Tussen groot klassieke cowboy-romans, hulle kan genoem word:
Die maagd (1902) deur Owen Wister.
Die hart van die weste (1907) en die verhale van Arizona nagte deur Stewart Edward White.
Hierdie klas romans het onkonvensionele protagoniste (anti-held of anti-heldin), histrionies, geneig om die reëls van sosiale gedrag te oortree. Op dieselfde manier is sy karakters byna altyd slinks of skelm, en meng maklik in kwaai gewoontes in. Die pikareske roman ontstaan ​​gedurende die sogenaamde Spaanse Goue Eeu Die gids van Tormes (1564) beskou as die eerste in sy soort.
Die werke van Mateo Alemán het egter die genre versprei, gekenmerk deur sy kritiese houding teenoor die tipiese formaliteite van sy tyd (XNUMXde eeu). Alhoewel pikareske romans 'n morele besinning kan veroorsaak, is dit nie die hoofdoel nie. Waarskynlik die bekendste pikareske romanklassieke van alle tye Die ingenieuse heer Don Quijote van La Mancha (1605), deur Cervantes.
Dit is romans van skrywers wat bespotting as 'n neurologiese bron gebruik om 'n besinning by die leser uit te lok of ten minste twyfel te skep. Hierdie tipe reaksie poog om 'n alternatiewe oplossing vir 'n spesifieke (problematiese of ontstellende) situasie voor te stel. Enkele voorbeelde van hierdie subgenus is: Opstand op die plaas deur George Orwell, en Die avonture van Huckleberry Finn deur Mark Twain.
Soos die naam aandui, het allegoriese romans 'n plot wat ontwikkel is om te verwys na 'n ander gebeurtenis (wat werklik kan wees) of situasie. Daarom is die gebruikte taal gelaai met 'n simboliek wat ten doel het om morele, godsdienstige, politieke en / of sosiale vrae te genereer. Onder die werke van allegoriese romans kan ons noem Heer van die vlieë (1954) deur William Golding.
Golding se boek bevat 'n sterk boodskap van sosiale kritiek. Waarin menslike euwel deur Beëlsebub voorgestel word, Filistynse mitologiese figuur (later deur Christelike ikonografie aangeneem). Nog 'n voorbeeld van 'n allegoriese roman is die reeks van Die Kronieke van Narnia deur CS Lewis (weens sy godsdienstige bespiegeling). Sowel as Opstand op die plaas van Orwell vir sy nadenke oor 'n sosiopolitieke opstand).