Vir De la Rey was Modderrivier 'n persoonlike terugslag. Hy self is deur 'n bomskerf in sy regterskouer gewond, maar dit was veral die dodelike verwonding van sy oudste seun, Adriaan, teen die aand se kant, wat hom diep geruk het. Adriaan het pas twee dae tevore sy negentiende verjaardag gevier, en ofskoon De la Rey hom persoonlik na die hospitaal op Jacobsdal vervoer het, is die seun die oggend van 29 November in sy arms oorlede.
Met sy terugkeer was De la Rey nie hiermee gediend nie. Sy ervarings van Graspan en Modderrivier het hom oortuig dat die rantjies nie die beste verdedigingslinies was nie, maar die vlaktes daarvoor. Daarom was die vlaktes voor die Magersfonteinrante die aangewese plek vir die Boeremag om hom in te grawe. As hulle tog sou moes retireer sou hulle dan agter die rantjies van Magersfontein kon stelling inneem. As hulle egter by Scholtznek moes retireer, sou hulle hulle vasloop in die Britse mag in Kimberley. De la Rey het ook 'n blaadjjie uit die Britse militêre handboek geneem. Hy het tot die slotsom gekom dat perderuiters - die Boere se vegsmetode - ondoeltreffend was vir die verdediging van 'n front. Voetgangers, wat nie vinnig te perd voor die naderande vyandelike infanterie kon padgee nie, behoort soos by die Britte die front te beman. Die perderuiters moes - ook volgens die Britse metode - die flanke beman ten einde die vyand in die rug aan te val en sodoende sy frontaanvalle te verlam.
Hierdie nuwe stellings het oor 'n afstand van sowat dertien km weerskante van die spoorlyn gestrek. In die sentrum was Magersfonteinkop, ongeveer vier km oos van die spoorlyn en tien km noordoos van Methuen se kamp. Vanaf die Modderrivier was dit 'n oop vlakte wat uiteindelik opgestoot het in die Magersfonteinrantjies.
Na die val van Bloemfontein op 13 Maart trek De la Rey sy kommando's op Brandfort saam. Die regering van die ZAR versoek hom nou ook om die vreedelingekorpse te organiseer en hy plaas sy broer Adriaan de le Rey as veggeneraal oor hulle.
Van 'n Britse getalle oorwig was daar op die noordelike flank hierdie keer nie sprake nie, en French het dit deeglik ontgeld. Hy wou De la Rey omvleuel en die spoorlyn in die Boere se rug afsny, dog die Boeregeneraal het hom die oggend van 11 Junie klaarblyklik opsetlik in die bek van die vallei teenoor sy mag laat inbeweeg, en hom doeltreffend vasgepen. Die hele dag is daar hard geveg. Teen die aand was dit French wat met omsingeling bedreig is. Vir die eerste keer sedert Roberts Bloemfontein verlaat het, het die Boere oor die hele front daarin geslaag om sy aanvalle af te slaan en hul eie stellings te behou.
Vanweë die moeilike terrein kon kol. Roberts nie sy kanonne met sukses rig op die oostelike hang van die nek vanwaar die hoofaanval gekom het nie. Die hewige Mauservuur het hom ook verhoed om voor 09h00 vir kol. Alexander by Rietfontein, 6km verder suid, om hulp te kan vra. Alexander het twee kanonne op die Boere gerig, maar om een of ander rede na minder as 'n uur sy geskut ontrek.