Ek was vanaand langer as gewoonlik aan't stap op die gym se treadmill.
Dit was nodig om weer so bietjie perspektief te kry op my prioriteite. Want eintlik het ek al lank voor dié naweek se blog uitdaging besef dat ek nie op die oomblik by almal uitkom by wie ek wil uitkom nie. En dat ek nie skryf soos ek graag wil skryf nie.
Dit is natuurlik my eie skuld. Die laaste vier maande met die verandering van werk het sy tol geëis op my studies (Hoe sê Nickelback? It's not the human walk it's the Human Race 😉 en nou, twee maande voor finale deadlines moes ek myself weer afvra hoe belangrik my studies werklik vir my is. Terwyl ek eintlik diep in my hart weet dat my hele wese gebonde is daaraan. Dit is immers 'n fundamentele hoeksteen van my vyfjaar plan. Maar om daardie plan te verwesenlik gaan so bietjie tough love vereis. But a girl's gotta do…
So, van vandag tot die einde Oktober – deadline tyd – sit ek blog studieverlof in.
AS ek tussendeur tyd kry sal ek kom inloer, maar ek sal hoogs waarskynlik nie veel bydrae tot enige gesprekke nie.
Ek vra by voorbaat om verskoning, maar sien julle binnekort weer.
(Studie suf) DK
Frekwensies van (Blogger) hartstog – 'n Blog uitdaging nav Valiant Swart se woorde
Ek koop die Rooi Rose om een rede: om Swart op Wit te lees – Valiant Swart se maandlikse rubriek. (Valiant, net so terloops, is my gunsteling good guy with a bad boy aura in Afrikaans.)
In dié maand se Frekwensie van hartstog skryf Valiant oor die liedjies wat die' amoreuse aptyte' aanwakker en die beste 'kafoefel-begeleiding' vir 'katelpret'. (Dis een van die redes hoekom ek die man se rubriek hou – hy gebruik die lekkerste Afrikaanse woorde!)
In elk geval… volgens Valiant word Barry White die gereeldste in een van sy gunsteling musiektydskrifte aangewys as die ideale 'kafoefel-begeleiding', maar dis 'n Britse tydskrif en dus nie noodwendig van toepassing op Suid-Afrikaanse – en Afrikaanse – gehore nie.
Nou, na my mening, is daar 'n hele paar Valiant song wat in ag geneem sou moes word vir 'n kafoefel-begeleiding playlist… Duisend maande sou byvoorbeeld my lys haal.
Maar as daar net één song, die song van alle songs wat met die heel eerste note van die intro my knieë, my hart én my weerstand totaal en al lam maak. En dis nie Barry White nie.
Valiant skryf in sy rubriek dat daar miskien 'n primitiewe snellerfaktor ter sprake [is] wanneer daardie diep, diep frekwensie die ore bereik.
Ek vermoed dat Valiant 'n punt beet het. Daarom wil ek alle bloggers uitdaag dié naweek: blog die lied/lirieke/video wat die hartstog frekwensie in jou lewe aanskakel.