In Suid-Afrika, soos wêreldwyd, is die Christendom egter in talle kerkgenootskappe en sektes versplinter. Dikwels is die skismas (kerkskeuringe) die gevolg van verskillende interpretasies van minder kardinale sienings wat tog nie die hoofboodskap van die Christendom aantas nie.
Moslems glo dat die profeet Mohammed God se woorde in die Koran van die aartsengel Gabriël ontvang het. Die Koran is die godsdienshandboek van die Islam. Die aartsengel Gabriël sou in ’n menslike gedaante aan Mohammed verskyn het terwyl hy in ’n grot naby Mekka gemediteer het.
Regs: ’n Moslemse gebedemat. Moslems kniel gereeld op só ’n mat om vyf keer per dag in die rigting van Mekka te bid. Baie matte, soos hierdie een, het deesdae ook ’n spesiale kompas om vir die bidder aan te dui in watter rigting Mekka is.
Die groot moskee in Mekka is om die Ka'bah gebou. In die muur van die Ka'bah is die Swart Steen, wat volgens die Moslems uit die hemel geval het as ’n teken van die eerste verbond tussen God en die mensdom.
HINDOEïSME het oor 3000 jaar in Indië ontstaan en is soos ’n rivier waarin baie strome gevloei het. Die strome is die gelowe en praktyke van talle rasse, etniese groepe en kulture op die Indiese subkontinent.
Hindoeïsme het baie gode, en tog is daar vir party Hindoes ’n onpersoonlike "Absoluut" agter hulle almal, genaamd Brahma, die skepper van die heelal. Hy sou een van die gode van die Hindoese Trimurti (drie-eenheid) wees.
Hindoes oral glo in reïnkarnasie, met ander woorde dat die siel van die individu weer in ’n ander liggaam gebore word. As jy in een lewe goed is, glo hulle, sal jy in die volgende lewe beloon word.
SENTRAAL in die Joodse religie is die Tora, of "die Wet", wat in die eerste vyf boeke van die Hebreeuse Bybel opgeteken staan. ’n Godsdienstige Jood sal daarna streef om die Tora te gehoorsaam en sodoende God se leiding in sy hele lewe te aanvaar en na te volg. Die lees van die Tora is ’n belangrike deel van die seremonie in die sinagoge.
Onder: ’n Geskrif uit die Middeleeue, gemaak van skaapvel. Só word die Tora ook steeds oopgerol en toegerol wanneer dit in die sinagoges gelees word.
DIE stigter van die Boeddhisme, Siddharta Gautama, het in die sesde eeu vC in Noord-Indië gewoon. Daar word vertel dat hy grootgemaak is om ’n koning te word en met ’n pragtige prinses getrou het. As ’n jong prins sou sy pa hom teen al die hartseer van die wêreld buite die paleise beskerm het, maar op ’n keer het hy uitgeglip en die lyding daarbuite aanskou. Hy het toe sy gesin en lewe van beskerming en groot gerief verlaat om die antwoorde vir hierdie lyding te vind.
Ses jaar lank het Siddharta Gautama getrag en gefaal in sy soeke na antwoorde, totdat hy onder ’n boom gaan sit en mediteer en sy "Groot Verligting" (opklaring) ontvang het. Hy het toe Boeddha geword, wat "die verligte een" beteken.
Hul reeds genoemde kultus van voorvadergeeste bly nietemin ’n vreemde konsep vir baie Westerlinge. Baie Afrikane glo dat God dit aanvanklik beplan het dat mense vir ewig sou lewe, maar weens een of ander misverstand, ongeluk of mislukking, het die dood op die toneel verskyn. Die dood word beslis nie verwelkom nie. Maar daar is tog ’n wyse waarop die dood die vervulling van die lewe moontlik kan maak. Deur te sterf, word ’n mens ’n "voorvader" wat in die doderyk woon.
Daar word gewoonlik geglo dat dié ryk ondergronds is, of aan die ander kant van die wêreld, ’n land wat ’n spieëlbeeld van ons s’n is. Nie alle dooies word voorvaders nie; slegs diegene wat kinders het, op ’n gepaste wyse gesterf het en korrek begrawe is. Die geeste van die kinderlose dooies, of diegene wat weens sekere soorte siektes of ongelukke, of ver van die huis af, dood is, en dié van hekse, kan swerwende, ontevrede geeste word wat die lewendes op verskillende maniere pla en skade doen.