Dr MJ du Plessis Gereformeerde Kerk Bellville Datum: 17 Julie 2005 (aand)
Sing vooraf: Psalm 19:4, 5
Skriflesing: 2 Petrus 2
Teks 2 Petrus 2:4-22; Kategismus Sondag 2
Een van die grondliggendste dinge wat ons reg van die begin af uit die Bybel leer, is dat die mens uit homself ’n ellendeling is.
Dis nie iets waarvan mense altyd baie hou as hulle dit hoor nie.
Dit raak vir ons tyd toenemend onaanvaarbaar om te wil beweer dat ’n mens buite die Here Jesus Christus om ’n totale en ellendige verloorder is.
Van die begin van die mens se geskiedenis af was daar maar altyd mense (selfs sogenaamde gelowiges!) wat hierdie feit verwerp het.
In die gedeelte waaruit ons gelees het, word daar vermeld van sekere engele wat vir ewig in ellende is.
Dis die groep engele wat saam met die duiwel teen die Here in opstand gekom het.
Hierdie engele weet dat daar vir hulle geen verlossing moontlik is nie.
Hulle weet uit ervaring hoe dit is om in die hel buite die koninkryk van God te lewe.
Ons is in ’n toestand wat baie soos hulle s’n is, maar gelukkig ook baie anders.
Ons is ook in ’n toestand van ellende. Hulle veroorsaak dit.
Satan het gekom en die mens van God af verlei.
Maar die verskil kom daarin dat ons verlos is, en hulle kan níe gered word nie.
Die feit van ons verlossing maak egter nie ons toestand minder ernstig nie.
Daarom is dit so uiters noodsaaklik dat ons moet besef wat ons werklike toestand is.
Alleen wanneer ons deeglik bewus is van die moeilikhede waarin ons verkeer, sal ons ook behoorlike dankbaarheid kan betoon wanneer ons uit die verlorenheid van die hel uitgehaal word.
Ons is almal deeglik bewus daarvan dat dit die Wet van God is wat ons hierdie diepgaande kennis van ons sondes en ellendes leer.
En watter reg het die Wet om aan ons voor te skryf wat van ’n gelowige vereis word, en wat hom verbied word?
Is verwerping van die Wet nie dalk juis die rede waarom so baie kerke in ons tyd glad nie meer die Wet voorlees wanneer hulle die Here aanbid nie?
Die antwoord hierop is dat die Tien Gebooie God self is wat praat. Hy praat nie net nie:
Hy kondig af.
Hy proklameer sy reëls.
Daarom dra die Wet gesag.
Die Wet se gesag kom van God af, omdat die Wet sy oorsprong by die Here het.
Die Wet stel vir ons die wil van die Here.
Daarom is die Wet ook onveranderlik – God is onveranderlik.
Al tien die gebooie sal net so bly tot met die wederkoms van die Here.
Dikwels beskou ons die Wet as onredelik, maar ons moet onthou dat daar sekere voorskrifte was waarvolgens die Here die mens geskape het in die Paradys.
Die Wet van die Here is maar net ’n onderstreping van die dinge waaraan die mens moet voldoen kragtens die reëls waarvoor hy geskape is.
As ons boer, moet ons boerdery aan sekere vereistes voldoen, en van die dinge wat nie aan hierdie vereistes voldoen nie, word ontslae geraak. Net so werk die reël van God se reg.
Dis presies wat die werk van die Wet is.
God het mense gemaak wat in staat was om presies volgens die voorskrifte te lewe wat in die Tien Gebooie vervat is.
Daarom was daar nie aan die begin ’n Tien Gebooie nie – die mens was goed genoeg om aan al die vereistes te voldoen.
Maar mettertyd het die agteruitgang gekom soos wat die sonde al dieper in die skepping en die mens deurgewerk het.
Daarom kom die Tien Gebooie.
Maar die Tien Gebooie het ook al ’n voorloper gehad in die verbond.
Toe God die verbond gesluit het met Abraham, het God onderneem om ’n God vir hom te wees en vir sy nageslagte solank as wat hulle sy volk is.
Die eis was duidelik: Solank hulle dus aan hulle skeppingsvereistes voldoen het!
Daarna kom Sinaï. Die Tien Gebooie word gegee: Presies op die voorwaardes van die verbond.
Dit was ’n eensydige ooreenkoms. Die Here het al die voorwaardes gestel, en die mens was die tweede party in die kontrak.
Die mens was nie in ’n posisie om toestemming vir die Wet en sy voorwaardes te gee nie, want kragtens die feit dat hy deur God geskape is, is hy gebind aan al die eise wat God stel.
Almal – letterlik alle mense – word dus ingesluit onder die Wet.
Dit blyk ook baie duidelik uit Romeine 2 waar selfs die heidene onder die Wet is, al het hulle nie die Wet nie.
Dit is ook nie so dat ons Nuwe-Testamentiese Christene van die wet ontslae is nie, want Christus het die Wet nooit afgeskaf nie.
Ons is nog altyd gebind deur die eise van die Wet – al word dit word vandag nogal in sekere teologiese kringe aangetref dat mense sê dat ons nou in die bedeling van die genade lewe en nie meer in die bedeling van die Wet nie.
So ’n stelling is natuurlik onwaar, want Christus het self gesê:
In die gelykenis van Lasarus en die ryk man, sê Jesus ook dat die mense die Wet en die profete het om na te luister as hulle die saligheid wil beërwe (Lukas 16:29).
Ons is nooit sonder die Wet van die Here nie.
Ons moet die Wet onder alle omstandighede onthou en daaraan gehoorsaam wees, juis omdat die Here altyddeur wil hê dat ons nie eiewillig moet lewe nie, maar aan sy lewenseise moet voldoen.
Die kwessie van eie wettigheid verval dan ook. Ons kan geen eie wette ontwikkel wat los staan van die beginsels van God se Wet nie.
Verder is dit ook so dat die Wet van die Here nooit verjaar nie. Met ander woorde dit gebeur nie dat daar sekere van die wette van die Tien Gebooie is wat mettertyd, of onder sekere omstandighede, kan verouder nie.
Daar is ook nie ’n situasie wat net vir sekere wette geld nie.
Die wette van die Here se koninkryk is ook nie kultuur of volksgebonde nie – die Here het nie ’n stel gebooie opgestel wat van volk tot volk, of van land tot land verskil nie. Die beginsels van God se koninkryk en van sy skepping bly konstant dieselfde.
Die gesag van die Wet is verder ook gegrond in die heiligheid van die Wet.
As een van die wette as onheilig aangedui kon word, sou hierdie hele wetstruktuur van die Tien Gebooie verval.
Maar dit is so dat die heiligheid van God regdeur geopenbaar word in die Tien Gebooie.
Deur die Wet van die Here is Hy altyddeur by ons.
Met sy goddelike reg beplan Hy ons lewe vir ons goed.
Dit is ook waarom dit verkeerd is as ons ons verset teen die Wet.
Hierdie verkeerde ding kom ons oor omdat dit baie keer vir ons voel asof die Wet ons vryheid van ons af wegneem.
Maar dis juis die sonde in ons wat ons uit verset laat voel dat die Here ons vryheid beperk. Dit was maar hoe die duiwel destyds ook gedink het toe hy in sonde geval het!
Die Wet beskerm juis my vryheid. As ek die Wet oortree, kom ek in ’n geregsposisie voor God.
Dan stel ek my bloot aan vervolging.
Dan het ek my vryheid verloor.
Dan is ek aan bande gelê, want die hel is soos die walle van die graf rondom my. Daaruit kan ek nie kom nie.
Terwyl ek die vryheid van die hemel het wanneer ek die Wet gehoorsaam.
Die eis van die Wet is liefde. Liefde vir God en liefde vir ons naaste. Dit is in Romeine 13:9, 10 geskryf.
Want dít: Jy mag nie egbreek nie, jy mag nie doodslaan nie, jy mag nie steel nie, jy mag geen valse getuienis gee nie, jy mag nie begeer nie, en watter ander gebod ook al, word in hierdie woord saamgevat: Jy moet jou naaste liefhê soos jouself. Die liefde doen die naaste geen kwaad nie; daarom is die liefde die vervulling van die wet. (Romeine 13:9-10 AFR53)
Die begrip liefde is natuurlik weer debatteerbaar, en daarom moet ons weer uit die Skrif baie duidelik omlyn wat die Bybel verstaan met liefde.
Die liefde van die Wet is ’n liefde wat krag het. Dis nie so swak en oppervlakkig soos wat die liefde is wat ons soms onder ons aantref nie. Die liefde van die Wet is ’n liefde wat werk.
Die liefde van God bepaal wie uitverkore is – en daardie mense gaan hemel toe. Jesus Christus sterf vir hulle omdat Hy hulle liefhet.
Daar is geen mag in die hemel of op die aarde wat nou kan bewerk dat hulle uit God se hand weggeneem kan word nie. Hulle bly vir ewig God se eiendom. Dit is hoe sterk God se liefde is, en hoe dit werk met ons.
Die liefde van God se Wet het ook verandering/vrug in my lewe tot gevolg.
Die feit dat ek uit die Wet my ellendes besef, en begryp dat my eie krag nooit die saligheid aan my kan besorg nie, maak dat ek ’n werklike begeerte het om verlos te word.
Dit laat my die liefde van God in Christus besef. So word my bekering en wedergeboorte bewerk. Dit is die vrug van God se liefde.
Die donker kant van die Wet is natuurlik dat dit die geestelike armoede onderstreep waarin ons is, want ons is geskape om spontaan die Wet te kon hou, en nou kan ons dit nie meer doen nie!
Deur die Wet sien ons onsself arm aan liefde! Arm aan heiligheid! Arm aan geesteskrag!
Dit tref ons met ’n krag wat seermaak dat ons deur ons eie skuld so verarm geraak het!
Ons eie sondes het ons natuur so verander dat al die lelike van die lewe byna by ons al ’n aangebore vanselfsprekendheid geword het.
En wat nou? Is daar redding moontlik met ’n wet wat so heilig is, en wat met God se krag eis, terwyl so ’n arme ellendeling soos ek dit moet gehoorsaam en ek dit onmoontlik nie kan doen nie!
Die Ou Jode het gedink dat die Wet ’n leer is waarmee hulle kon opklim na die hemel toe. Hulle het gedink dat hulle betaling gaan kry vir elke stukkie van die Wet wat hulle onderhou.
Nou stel die Here twee dinge duidelik aan ons.
Die eerste een is dat dit onmoontlik is dat ons in ons eie krag die Wet so goed sal kan onderhou dat ons daarmee kan hemel toe gaan.
Die tweede is dat die Here sy genade soveel duideliker wil onderstreep met die Wet. Hoe beter ons besef wat ons nie kan doen nie, soveel meer dankbaar sal ons wees wanneer iemand anders dit vir ons doen.
As ek eers besef dat my geloofslewe byna ’n misdaadkarakter dra, sal ek besef wat dit beteken as ek saam met God aan die Nagmaaltafel aansit en ek hoor dat God vir my sê:
Eet en drink tot vergifnis van jou sondes. My bloed het vir jou betaal. My liggaam is vir jou verbreek. Eet hierdie brood en drink die wyn, want dit herinner jou daaraan dat jy nou deur My verdienste die toegang het tot die ewige lewe.
Of as ons ’n kind ten doop hou en hoor dat God openlik voor ons almal verklaar dat die gedoopte die uitverkore eiendom van God die Vader is; en dat die gedoopte rein gewas word deur die bloed van Christus; God die Heilige Gees se inwoning en vaardigheid word ook deur die doop verseker – Hy sal die gedoopte in en met God se Wet deur sy lewe lei.
Laat ons dan altyd wanneer ons die Wet lees, daaraan dink met absolute eerlikheid hoe swak dit eintlik met ons gaan.
Maar moet dan nie toelaat dat die donker mag jou oortuig dat die deure van die hemelse koninkryk vir jou gesluit is nie.
Die Wet is klaar vir ons volbring tot verlossing! Wees dankbaar vir die verlossingswerk van die Here Jesus Christus.
Kom ons lees Kategismus Sondag 2 saam:
Datum: 17 Julie 2005 (aand)