(Aangestuur vanaf Australië nasionale krieketspan)
Die Australiese nasionale krieketspan is die nasionale krieketspan van Australië en word deur Krieket Australië (CA, van Engels: Cricket Australia) bestuur. Dit is die gesamentlike oudste span in toetskrieket, wat hul eerste toets reeds in 1877 teen Engeland gespeel het. Die span speel ook internasionale eendagwedstryd-krieket en Twintig20 internasionale krieket, hulle was deel van beide die eerste EDI, teen Engeland in die 1970–1971 seisoen en die eerste Twintig20 Internasionaal, teen Nieu-Seeland in die 2004–05-seisoen, en wen ook albei wedstryde. Die span trek hoofsaaklik sy spelers van die spanne wat in die Australiese binnelandse kompetisies speel – die Sheffield Shield, die Australiese tuis-eendagreeks en die Big Bash-liga. Australië is tans (19 Januarie 2020) tweede op die IKR-toetsranglys, vierde op die eendagranglys, en tweede op die Twintig20-wêreldranglys.
Andrew McDonald (voorlopig)
t Indië op Saurashtra Krieketvereniging-stadion, Rajkot; 17 Januarie 2020
Die Australiese krieketspan het al 827 toetswedstryde gespeel, 390 gewen, 224 verloor, 211 was onbeslis en twee gelykop. Australië is die suksesvolste span in toetskrieket, volgens algehele oorwinnings, wen-nederlaag-verhouding en wenrekord.
Die Australiese krieketspan het al 942 EDI-wedstryde gespeel, 573 gewen, 326 verloor, nege was gelykop en 34 onbeslis. Australië is die suksesvolste span in internasionale eendagwedstryde en hulle kon tot dusver meer as 60% van hul wedstryde wen. Australië het sewe keer in die eindstryd van die krieketwêreldbekertoernooi verskyn (in 1975, 1987, 1996, 1999, 2003, 2007 en 2015) en kon die eindstryd vyf keer wen: in 1987, 1999, 2003, 2007 en 2015; albei meer as enige ander span. Australië is ook die eerste span wat in vier agtereenvolgende eindstryde verskyn het (in 1996, 1999, 2003 en 2007), en hulle het sodoende die ou rekord van drie eindstrydverskynings van Wes-Indië (in 1975, 1979 en 1983) geëwenaar en is ook die eerste span wat drie agtereenvolgende krieketwêreldbekertoernooie kon wen (in 1999, 2003 en 2007). Die span was vir 34 wêreldbekerwedstryde onoorwonne, totdat Pakistan hulle op 19 Maart tydens die Krieketwêreldbeker 2011 met 4 paaltjies kon klop. In 2015 het hulle die tweede span geword wat ’n krieketwêreldbekertoernooi tuis kon wen (in 2015), ná Indië (in 2011). Australië kon ook die IKR se Kampioenetrofee twee keer inpalm (in 2006 en 2009), tot dusver die enigste span wat dit twee agtereenvolgende keer kon wen.
1.3 Krieket tussen die oorloë
1.4 Die Bradman-tydperk
1.5 Krieket ná die Tweede Wêreldoorlog
1.6 1970’s en later
1.6.1 Australiese krieketbalpeuterskandaal van 2018
1.6.2 Onder Paine
Die Australiese krieketspan het in 1877 aan die eerste toets op die Melbourne-krieketveld deelgeneem, en ’n Engelse span met 45 lopies verslaan; Charles Bannerman het die eerste honderdtal aangeteken, en ’n telling van 165 behaal. Toetskrieket, wat destyds net tussen Australië en Engeland gespeel is, is gekniehalter deur die lang afstand tussen die twee lande, waardeur wedersydse toere per skip maande geduur het. Weens die moeite van die destydse lang toere was die gasheer altyd die gunsteling. Ten spyte van Australië se kleiner bevolking was die span in vroeë wedstryde baie mededingend, en hulle het oor sterre soos Jack Blackham, Billy Murdoch, Fred Spofforth, George Bonnor, Percy McDonnell, George Giffen en Charles Turner beskik. Die meeste krieketspelers was destyds veral uit óf Nieu-Suid-Wallis óf Victoria, met die noemenswaardige uitsondering George Giffen, die veelsydige ster uit Suid-Australië.
’n Hoogtepunt van Australië se vroeë geskiedenis was die 1882-toets teen Engeland op The Oval, wat Australië verrassend met 7 lopies gewen het. In hierdie wedstryd het Fred Spofforth 7/44 in die toets se vierde beurt behaal en sodoende Engeland van hul 85-lopiesteiken ontneem. Ná die wedstryd het The Sporting Times, ’n vername destydse Londense koerant, ’n spottende "doodsberig" gedruk waarin die dood van Engelse krieket bekend gemaak is en dat "die lyk veras sal word en die as na Australië geneem sal word". Dit was die begin van die beroemde Die As-reeks waarin Australië en Engeland ’n reeks toetswedstryde speel om te bepaal wie die As-urn verower. Tot op hede is hierdie kompetisie een van die felste wedyweringe in internasionale sport. Die volledige persberig lyk soos volg:
as na Australië geneem word.
"Spring vir ’n reguit grenshou", George Beldam, ca. 1905 – waarskynlik die bekendste foto in die krieketgeskiedenis
Die sogenaamde "goue tydperk" van Australiese toetskrieket was teen die einde van die 19de en die begin van die 20ste eeu, waartydens die span onder kapteinskap van Joe Darling, Monty Noble en Clem Hill agt van hul tien toere kon wen. Volgens algemene mening het die Australiese "goue tydperk" met die Engelse toer na Australië in 1897–98 begin en tot die Suid-Afrikaanse toer na Australië in 1910–11 gestrek. Uitstekende kolwers soos Joe Darling, Clem Hill, Reggie Duff, Syd Gregory, Warren Bardsley en Victor Trumper, briljante veelsydige soos Monty Noble, George Giffen, Harry Trott en Warwick Armstrong asook uitmuntende boulers soos Ernie Jones, Hugh Trumble, Tibby Cotter, Bill Howell, Jack Saunders en Bill Whitty het almal gehelp om van Australië die oorheersende krieketmag in hierdie tydperk te maak.
Victor Trumper het een van Australië se eerste sporthelde geword, en word algemeen as Australië se beste kolwer voor Bradman en een van die gewildste spelers beskou. Hy het destyds ’n rekord van 49 toetse gespeel en 3163 lopies aangeteken (’n verdere rekord) met ’n destydse hoogte van 39.04. Sy vroeë beswyking in 1915 op 37 aan nierversaking het tot nasionale rou gelei. Die Wisden Cricketers' Almanack het in sy doodsberig oor hom Trumper Australië se beste kolwer genoem: "Van al die groot Australiese kolwers was Victor Trumper met algemene toestemming die beste en briljantste."
Die Engelse 1932–33-toer na Australië word as een van die mees episode in internasionale krieket beskou, nadat die Engelse span lyfkrieket gebruik het, en kaptein Douglas Jardine vir sy boulers Bill Voce en Harold Larwood opdrag gegee het om vinnige aflewerings met ’n kort punt op die liggame van die Australiese kolwers te boul. Dié taktiek, alhoewel dit effektief was, is deur die Australiese ondersteuners as kwaadwillig en onsportief beskou. Beserings by Bill Woodfull, wat net bo die hart getref is, en Bert Oldfield, wat ’n skedelbreuk opgedoen het (hoewel dit van ’n nie-lyfbal was), het die situasie vererger, en amper tot onluste in die met 50 000 ondersteuners volgepakte Adelaide-ovaal in die derde toets gelei. Die konflik het byna tot ’n diplomatieke voorval tussen die twee lande ontwikkel, nadat vername Australiese politici, waaronder die goewerneur van Suid-Australië, Alexander Hore-Ruthven, protes by hul Engelse eweknieë aangeteken het. Die reeks eindig met ’n 4–1-oorwinning vir Engeland, maar die ingespanne lyfkrieket-taktiek is die volgende jaar verbied.
Sir Donald Bradman word algemeen as die beste kolwer van alle tye beskou. Hy het die sport vanaf 1930 tot sy uittrede in 1948 oorheers, en nuwe rekorde vir die hoogste telling in ’n toetsbeurt (334 teen Engeland op Headingley in 1930), die meeste lopies (6996), die meeste honderdtalle (29), die meeste dubbel-honderdtalle en die hoogste toets- en eersterangse kolfgemiddeldes aangeteken. Sy rekord vir die hoogste kolfgemiddelde – 99.94 – is nooit oortref nie. Dit is amper 40 lopies per beurt meer as die naasbeste kolfgemiddelde. Hy sou met ’n gemiddelde van meer as 100 lopies per beurt kon afgesluit het as hy nie met ’n eend in sy laaste toets uitgevang is nie. Hy is in 1949 vir sy bydraes tot krieket tot ridder geslaan. Hy word algemeen as een van Australië se grootste sporthelde beskou.
Die Australiese krieketspan kon sy sukses ná die einde van die Tweede Wêreldoorlog voortsit, en het tydens die 1945–46-seisoen die eerste toets (ook Australië se eerste toets teen Nieu-Seeland) teen Nieu-Seeland gespeel. Australië was verreweg die suksesvolste span van die 1940’s, en was in die hele dekade onoorwonne; hulle kon twee As-reekse teen Engeland en hul eerste toets teen Indië wen. Die span het op sy ou sterre Bradman, Sid Barnes, Bill Brown en Lindsay Hassett staat gemaak, maar ook nuwe talente soos Ian Johnson, Don Tallon, Arthur Morris, Neil Harvey, Bill Johnston en die snelboulende paartjie Ray Lindwall en Keith Miller ingespan, wie almal in die tweede helfte van die 1940’s sou debuteer, en vir ’n groot deel van die volgende dekade die grondslag van die Australiese span sal vorm. Die span onder kaptein Don Bradman in Engeland in 1948 het die bynaam die The Invincibles gekry, nadat hulle tydens die hele toer net een wedstryd verloor het. Van 31 eersterangse wedstryde gedurende die toer het hulle 23 gewen en 8 gelykop gespeel, insluitende ’n oorwinning in die vyf-toetsreeks met 4–0, met een gelykop. Die toer is veral noemenswaardig vir die vierde toets, waarin Australië met sewe paaltjies kon wen nadat hulle ’n teiken van 404 gejaag het, en ’n nuwe rekord vir die hoogste lopiejaag in toetskrieket opgestel het, beide Arthur Morris en Bradman het honderdtalle behaal, maar ook vir die laaste toets, Bradman se laaste, wat hy met ’n eend in sy laaste beurt afsluit, nadat hy net vier lopies benodig het om sy loopbaan met ’n gemiddelde 100 te beëindig.
Australië kon egter herstel en vyf agtereenvolgende reekse in die tweede helfte van die 1950’s wen, eers onder die leierskap van Ian Johnson, en toe Ian Craig en Richie Benaud. Die toetsreeks teen Wes-Indië in die 1960–61-seisoen is noemenswaardig vir die onbesliste toets in die eerste wedstryd op The Gabba, die eerste in toetskrieket. Australië kon die reeks 2–1 wen in ’n naelbyter reeks wat vir sy uitstekende kwaliteit en sin vir ’n regverdige spel geloof is. Van die uitstaande spelers in die reeks en die vroeë 1960’s was die draaibouler Richie Benaud, wat ’n destydse aantal rekord van paaltjies geneem het en Australië in 28 toetse aangevoer het, insluitende 24 sonder nederlaag; Alan Davidson, ’n noemenswaardige snelbouler en ook die eerste speler wat 10 paaltjies neem en 100 lopies in dieselfde speel in die eerste toets aanteken; Bob Simpson, wat Australië ook later as kaptein sou lei; Colin McDonald, die eerste keuse-aanvangskolwer vir die grootste deel van die 1950’s en vroeë 1960’s; Norm O'Neill, wat 181 tydens die onbesliste toets aangeteken het; Neil Harvey, aan die einde van sy lang loopbaan; en Wally Grout, ’n uitstekende paaltjiewagter wat op 41 oorlede is.
Die Eeufeestoets is in Maart 1977 op die Melbourne-krieketveld ter herdenking van die eerste toets 100 jaar gelede gespeel. Australië kon die toets met 45 lopies wen, ’n identiese uitslag as in die eerste toetswedstryd.
Die 1990’s en vroeë 21ste eeu was waarskynlik Australië se suksesvolste tydperk, waartydens hulle al die As-reekse, behalwe vir 2005, kon wen en tydens die krieketwêreldbekertoernooie (in 1999, 2003 en 2007) ’n driekuns behaal het. Vanaf 1999 tot in 2011 het Australië ’n ononderbroke wenloop tydens vier krieketwêreldbekertoernooie aangeteken. Hierdie sukses is behaal deur die herstrukturering van beide die span en die stelsel onder Border, opeenvolgende aggressiewe kapteins, en die doeltreffendheid van verskeie sleutelspelers, veral Glenn McGrath, Shane Warne, Justin Langer, Matthew Hayden, Steve Waugh, Adam Gilchrist, Michael Hussey en Ricky Ponting. Nadat Australië die As-reeks in 2006/07 5 nul kon wen, het Australië ná die aftrede van verskeie sleutelspelers egter in die ranglyste gegly. Tydens die 2013/14-As-reeks kon Australië Engeland weer 5 nul verslaan en tot die derde plek in die IKR-toetsranglys terugklim. In Februarie/Maart 2014 verslaan Australië Suid-Afrika, die nommer-een-span, 2–1 en oorsteek hulle in die ranglys om sodoende weer na die eerste plek te vorder. Australië kon die Krieketwêreldbeker 2015 tuis wen, nadat hulle tydens dié toernooi net een wedstryd verloor het.
Op 25 Maart 2018, tydens die derde toets teen die gasheer Suid-Afrika, was die spelers Cameron Bancroft, Steve Smith, David Warner en die leierskorps van die span in ’n krieketbalpeuterskandaal betrokke. Beide Smith en Bancroft het erken dat hulle saamgesweer het om die toestand van die bal te verander deur dit te vryf met ’n stuk kleefband wat skuurkorrels bevat wat van die grond af opgetel is (later het aan die lig gekom dat skuurpapier gebruik is). Smith het verduidelik dat die doel was om ’n voordeel te kry deur die oppervlak van die bal onwettig te verander om ’n omgekeerde swaai te bewerkstellig. Bancroft is verfilm met die bal en nadat hy meegedeel is dat hy gevang is, is daar gesien dat hy ’n geel voorwerp uit die sak na die binnekant van sy broek vervoer om die bewyse te verberg. Beide Steve Smith en David Warner het tydens die derde toets as kaptein en onderkaptein bly staan terwyl die hoofafrigter Darren Lehmann vermoedelik Cameron Bancroft gehelp het om die bal te peuter. Die IKR het Smith vir een wedstryd geskors en ’n boete van 100% op sy wedstrydsalaris opgelê, terwyl Bancroft met 75% van sy wedstrydfooi beboet is en drie demeritpunte gekry het. Beide Smith en Warner is deur Krieket Australië van hul kapteinsrolle ontneem en van die toer (saam met Bancroft) huis toe gestuur. Tim Paine is vir die vierde toets as kaptein aangewys. Krieket Australië het vervolgens Smith en Warner vir 12 maande en Bancroft vir 9 maande opgeskort. Beide Smith en Bancroft kon vir twaalf maande na die skorsing nie in aanmerking kom vir leierskaprolle nie, terwyl Warner lewenslank nie meer leidende rolle van enige span kan oorneem nie. In die nasleep van hierdie gebeure het Darren Lehmann aan die einde van die reeks sy bedanking as hoofafrigter aangekondig. Op 8 Mei 2018 is Tim Paine ook as EDI-kaptein aangewys en Aaron Finch is ure later weer as T20I-kaptein heraangestel, alhoewel Finch Paine as EDI-kaptein vervang het ná ’n 5-0 EDI-platloop in Engeland in Junie 2018.
Tydens die Engelse 2019-somer het Australië tydens die Krieketwêreldbeker 2019 se groepfase tweede geëindig, maar is in die halfeindstryd deur die latere kampioen Engeland op Edgbaston uitgeskakel. Australië kon toe die As-urn tydens die 2019-As-reeks herwin nadat hulle die vierde toets op Old Trafford wen, die eerste keer op Engelse bodem sedert 2001.
Ricky Ponting slaan ’n ses vir Australië tydens ’n krieketwedstryd teen Sri Lanka in 2006
↑ (en) "1ste Toets: Australië t Engeland te Melbourne, 15–19 Maart 1877 (Krieket telkaart)". ESPNcricinfo. Besoek op 19 Januarie 2020.
↑ (en) "Enigste EDI: Australië t Engeland te Melbourne, 5 Januarie 1971 (Krieket telkaart)". ESPNcricinfo. Besoek op 19 Januarie 2020.
↑ (en) "Enigste T20I: Nieu-Seeland t Australië in Auckland, 17 Februarie 2005 (telkaart)". ESPNcricinfo. Besoek op 19 Januarie 2020.
↑ (en) "Records / Test matches / Team records / Results summary". ESPNcricinfo. Besoek op 19 Januarie 2020.
↑ (en) "Records | One-Day Internationals | ESPN Cricinfo". ESPNcricinfo. Besoek op 19 Januarie 2020.
↑ (en) "World Cup day 29 as it happened". BBC. 19 Maart 2011. Besoek op 19 Januarie 2020.
↑ (en) "Records | ESPN Cricinfo". ESPNcricinfo. Besoek op 19 Januarie 2020.
↑ (en) "Jhye Richardson sets up Australia's 1000th win". Internasionale Krieketraad. Besoek op 19 Januarie 2020.
↑ (en) Williamson, Martin. "Australia v England 1876–77". ESPNcricinfo. Besoek op 19 Januarie 2020.
↑ (en) "England in Australia Test Series – 1st Test". ESPNcricinfo. Besoek op 19 Januarie 2020.
↑ (en) "England v Australia 1882". ESPNcricinfo. Besoek op 19 Januarie 2020.
↑ (en) "Australia in England Test Match". ESPNcricinfo. Besoek op 19 Januarie 2020.
↑ (en) David Frith (20 Februarie 2010). "The golden age". ESPNcricinfo. Besoek op 19 Januarie 2020.
↑ (en) "A brief history of Bodyline". ESPNcricinfo. 11 Augustus 2002. Besoek op 19 Januarie 2020.
↑ (en) "Australia in New Zealand Test Match, 1945/46". ESPNcricinfo. Besoek op 19 Januarie 2020.
↑ (en) "India in Australia Test Series, 1947/48". ESPNcricinfo. Besoek op 19 Januarie 2020.
↑ (en) "First test, Australia v West Indies 1960–61". ESPNcricinfo. Besoek op 19 Januarie 2020.
↑ (en) "Australia v England 1976–77". ESPNcricinfo. Besoek op 19 Januarie 2020.
↑ 38,0 38,1 (en) "Tampering trio learn their fate". cricket.com.au. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 12 Junie 2018. Besoek op 28 Maart 2018.
↑ (en) Malik, Ouzia (8 September 2019). "Australia retain the Ashes after victory over England in fourth Test at Old Trafford". Evening Standard. Besoek op 19 Januarie 2020.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Australiese_nasionale_krieketspan&oldid=2112772"
Last edited on 19 Januarie 2020, at 21:00