‘Laat dít wat jy geleer het, voortleef’Christine en Basson en Lindie Strydom. (Foto: Facebook) Lindie Strydom, sakevrou, motiveringspreker en voormalige aktrise, lewer ŉ roerende huldeblyk aan die aktrise Christine Basson wat verlede week dood is. Basson was waarskynlik die beste bekend vir haar vertolking van Nora in die destydse TV-sepie Egoli. Maroela Media publiseer dié huldeblyk met toestemming. Vir my is die beste manier om iemand te onthou deur dit wat jy by hulle geleer het, te laat voortleef. Ek was maar 18 jaar oud en vars uit die skoolbanke toe ek in Januarie 1997 as Karin Schoeman, die plaasmeisie van Okahandja, Namibië, in Egoli begin het. Soos my karakter het ek ook die eerste ruk by ŉ tannie loseer. Ek was ver van my mense en beskermde ouerhuis in Port Elizabeth en ek het net ŉ maandkontrak gehad om te kyk of Karin tuis sou wees in Tannie Nora se Brixton-huis. Christine Basson was die een wat hierdie jongetjie wat hulle sommer so van die straat af gevat het sonder enige dramaopleiding of ervaring, onder haar vlerk geneem het om daar by haar kombuistafel te leer wat geen geld of kwalifikasie kan koop nie. Vir haar het dit nooit saak gemaak watter papiere geraam was teen jou muur of watter rolle al vir jou naam gemaak het nie, want ons was almal gelyke vennote wat mekaar nodig het en vertrou om die boodskap oor te dra. By haar het ek geleer hoe jy met alles van jouself ŉ saak en span groter as jouself dien om ŉ storie wat nodig is met geloofwaardigheid te kan vertel. Ek het toneelspeel leer ken as ŉ wisselwerking van heen-en-weer se “give and take”. Kon nogal ooreenkomste sien met ŉ sport soos tennis waarvoor ek ook nie die beste vaardighede of voetwerk gehad het om my teenstander mee te wen nie, maar ek het geweet as ek selfs net ŉ raket op die bal kon kry wat met soveel krag na my toe geslaan is, kon ek met ŉ eenvoudige refleks sorg dat ek die bal ten minste oor die net terugstuur. Hoe beter my opponent gespeel het, hoe beter het my eie terughoue gelyk. Dalk was dit wat die regisseurs met die frase “speel van mekaar af” bedoel het. Ek onthou ŉ spesifieke dag en teksaanwysing wat vir my as jong aktrise ŉ groot uitdaging sou stel: “Karin ruk van die huil – as aktrise kan.” Ek het self nie geweet of ek kan nie, maar Christine het haarself in haar rol as Tannie Nora geheel en al gegee om my as’t ware tot by daai punt te begelei. Sy kon met ŉ hand op my skouer of ŉ kyk tot in my binneste ŉ nerwe aanraak wat die rouste emosies na vore sou bring. Ek het nie trane gaan soek of forseer nie. Ek het bloot gereageer op die eerlikheid van die oomblik wat Christine geskep het. Van my heel eerste tot laaste toneel saam met Christine oor ŉ tydperk van 12 jaar is elke liewe een met dieselfde deeglikheid en afronding aangepak. Elke “prop” en beweging is voor die tyd ingeoefen en waar sommiges sou roem op hul vermoë om “hom te vat soos hy kom” het Christine se dissipline ŉ diepte gebring vir nog ŉ laag subteks wat so maklik verlore kon gaan in die worsmasjien van net nog ŉ dag en nog ŉ toneel. Haar voorbeeld van voorbereiding was die fondasie vir my loopbaan en ek glo grotendeels die rede hoekom ŉ maandkontrak 12 maande en uiteindelik 12 jaar geword het. ŉ Indiensopleiding nie net vir drama of toneelspeel nie, maar vir die harde werk wat ŉ mens altyd bo laat uitkom in die lewe. Ek hoop ek het gesê en gedoen wat ek kon in die tyd wat ek met haar gedeel het. En mag ek nou dit wat ek by haar geleer het laat voortleef – in hoe ek die “klein mense” behandel en laat voel, hoe ek altyd diensbaar bly aan ŉ saak, span en storie groter as myself terwyl ek die klein takies enduit met deeglikheid aanpak en myself gee om iemand anders uit homself uit te roep om te wees wie hy of sy kan wees.