Romeine 16:1 Ek beveel ons suster Febe wat dienaar is in die gemeente Kenchreë, by julle aan. Ontvang haar soos dit mense wat in die Here glo, betaam, en staan haar by in enige saak waarin sy julle hulp nodig kry, want sy was vir baie, en ook vir my, tot steun.
Die kerk is ’n brugbouer. Mense moet oor die brug kan stap na die kerk toe en van die kerk af. Ons teksgedeelte is ’n voorbeeld van wat in ’n kerk kan gebeur. Ek moet aan jou gemeente ’n brief kan gee en sê “ontvang hierdie persoon” en julle moet ’n brug kan wees waarop hierdie persoon na julle toe kan loop. Hulle moet op hulle eie kan stap en die kerk moet meehelp dat hulle die lewe tegemoet kan stap.
Die nederigheid in die verkondiging van die waarheid – die brug is ’n konstruksie (sement en stene), daar (ons het) is niks om op te roem nie.
Dit bring hoop met die oog altyd op die horison – droom oor God se toekomsbelofte, ’n brug sluit die moontlikhede oop om oor die brug die toekoms in te stap.
Vader help ons om hoop te bring vir hulle wat hooploos geword het. Help ons om moed te gee vir die wat moedeloos geword het. Gebruik ons vandag as brûe vir die evangelie. Amen.
Die teks help ons om iets te verstaan van die verwelkoming van vreemdelinge. Daar is ander mense wat op ander plekke bly wat ook die Here dien. Ons vriendelikheid word ’n brug vir hierdie vreemdeling om oor te stap.
Ken jy die verhaaltjie van die man wat sy werkgewer se goue pen gesteel het? Hy het gedink dat die baas so ryk is dat hy dit nie eers sal agterkom nie. Min het hy geweet hoe hy die wêreld omgekrap het! Die werkgewer was ontsteld. Sy vrou, wat die pen as ’n troudaggeskenk gekoop het, was woedend. Die kantoorwerkers het mekaar verdink. Almal was gespanne en kort van draad. Baie verleë het die skuldige aan sy baas se deur geklop. “Meneer”, het hy gesê, “ek is die skuldige. Ek wou my hele lewe al so ’n mooi pen gehad het. Ek het gedink u sal dit nie eers mis nie. Maar ek besef dit was baie verkeerd en ek is baie jammer daaroor. Sal u my asseblief vergewe?” Die baas was baie verlig en het opgestaan en die man omhels: “Ek is so bly dat die saak uiteindelik opgelos is. Nou sal daar weer vrede by die huis én op kantoor wees. Natuurlik sal ek jou vergewe!” Toe die skuldige baie dankbaar by die deur uitstap, het die baas hom egter voorgekeer. Hy het sy hand uitgesteek: “Ek is nie meer kwaad nie en ek het jou vergewe – maar kan ek asseblief my pen terugkry?”
Noord-Korea beleef gereelde hongersnood, en besweer binnelandse ongelukkigheid deur vir die wêreld vuis te wys, soos hier weer die geval is.
Die Wallabies is goed dog nie onoorwinlik nie, en die Iere is nie verniet die nommer twee-span ter wêreld nie.
Daar is twee denkrigtings in rugby wanneer ŉ speler seer kry en ná ŉ paar maande weer beskikbaar is: òf hy kry dadelik sy plek terug, òf sy plaasvervanger wat in sy afwesigheid waargeneem het, behou sy plek.
Die ouer rugbymense het altyd gesê dis soos om jou suster te soen wanneer ’n belangrike wedstryd gelykop geëindig het. Maar ŉ tweede keer?