Die Maria Fire-golwe bokant Santa Paula, Kalifornië op 31, 2019. AP / Noah Berger
Utopias is die goeie plekke van ons verbeelding, terwyl dystopias die plekke is waar alles vreeslik verkeerd gaan, waar die bose seëvier en die natuur haar eie vernietig. Dikwels is utopias en dystopias dieselfde plek, omdat perfeksie moontlik nie moontlik is sonder dat iemand ly nie.
Ursula LeGuin skryf oor hierdie paradoks in “Diegene wat weg van Omelas wegstap, '' N verhaal oor die morele dilemma om in 'n stad met die naam Omelas te woon, wie se welvaart moontlik gemaak word deur die pyn van een kind. Soos die titel van die verhaal duidelik is, stap die meeste mense nie weg van die pragtige plek nie, selfs nie as die geheim daarvan bekend is nie.
Kalifornië vind homself dikwels die Omelas van die Amerikaanse verbeelding. Vir sommige is dit die pragtige plek waar dit alles beteken om iemand anders in te as, soos in Roman Polanski se "Chinatown," oor Los Angeles se diefstal van water uit die Owensvallei. Of soos in die magiese temapark, Disneyland, wat wesenlik sommige van sy werkers betaal.
Die romanskrywers Octavia Butler, Edan Lepucki, Karl Taro Greenfeld, Paolo Bacigalupi en Claire Vaye Watkins is van die vele wat die Golden State as 'n dystopiese roman voorgestel het. In hul romans is Kalifornië óf aan die brand, in uiterste droogte of albei. Hulle beskou almal die afkoms van Kalifornië as 'n kombinasie van klimaatkrisis en sosiale onrus.
Vir hierdie skrywers dui klimaatveranderinge op die donker geheim van die perfekte plek, van slegte besluite wat die hele Amerika deel. Hul romans stel voor dat as Kalifornië soos 'n dystopie voor ander Amerikaanse plekke lyk, dit is omdat dit dikwels aan die stuur is.
"Kalifornië is Amerika vinnig vooruit," het sosioloog gesê Manuel Pastoor sê.
As u langs - en in die wilde lande bou, verhoog dit die risiko van 'n brand. Hier verswelg rook die Ronald Reagan-biblioteek tydens die Easy Fire, Woensdag, Oktober 30, 2019, in Simi Valley, Kalifornië. AP / Christian Monterossa
'Ekologie van vrees'
Die veldbrande wat Kalifornië verwoes, verlig Amerika se skerms met vrees. Voorstedelike huise word gestroop tot by hul fondamente; Samaritane lei perde uit brandende skure.
Die historikus Mike Davis herinner ons daaraan dat Kalifornië lankal lyk 'Ekologie van vrees' vir Euro-Amerikaners. Setlaars van Noord-Europa en die ooskus het nie die klimaat van Suid-Kalifornië verstaan ​​nie, wat geneig is tot onvoorspelbaarheid en droogte.
“Dit is Walden Pond op LSD,” skryf Davis, wat beteken dat dit 'n psigedeliese weergawe is van Amerikaanse natuurareas soos Walden Pond, in New England.
Die onbekendheid van die klimaat in Kalifornië het gelei tot swak besluite oor die bouwerk van die begin af. Nou is Kaliforniërs, soos die meeste Wes-Amerikaners, woon te naby aan hul wilde lande, wat droog word in bindbakke.
'In die Verenigde State is daar nou meer as 46 miljoen enkelgesinshuise, honderdduisend ondernemings en 120 miljoen mense wat in en om die land se woude woon en werk,' skryf die joernalis Edward Struzik, in 'Vuurstorm', sy boek oor 'hoe 'n veldbrand ons toekoms sal vorm.'
Amerika het die brandbare omgewing, intermix, geskep waar residensiële en kommersiële gebruike in die wilde lande versprei. Amerika hunker na goedkoop elektrisiteitook, wat beteken dat die hoofkraglyne deur woude loop en kapelvormig is.
Oorhoofse lyne het gegons sommige van die ergste onlangse brande in Kalifornië en ander Amerikaanse plekke soos New Mexico en Tennessee.
Die Kaliforniese nutsmaatskappy PG&E skat die koste vir die omskakeling van bokoste na ondergrondse lyne teen US $ 3 miljoen per myl. Alhoewel kosteberamings wissel, sal so 'n projek beslis duur wees en dit kan 'n eeu neem om te voltooi.
Oorhoofse infrastruktuur is nie gemaak vir uiterste weersomstandighede nie, soos die geraamde windstote van 80 km / u wat 'n seldsame “uiterste rooi vlag” geïnspireer het. waarskuwing in Suid-Kalifornië.
Plesier in die ondergang van die staat
Aan die brand is Kalifornië 'n dystopiese roman wat die res van Amerika ywerig lees, en soms ook daarmee saamlees leedvermaak, daardie gevoel van vreugde wat iemand kan ly in 'n ander se lyding.
Kalifornië is een van die gelukkigste state in die VSA, by nommer 13. Maar Kalifornië het laas in 'n 2012-peiling gekom waarop die Amerikaners hou.
Miskien is dit die geluk wat ander irriteer, wat sommige mense as vals beskou ("tofu," "silikoon" en "gekleurde hare," het sen. Ted Cruz in 2018 gesê oor wat verkeerd is met Kalifornië).
Toe Kalifornië in 2018 aan die brand gesteek is, met duisende vermis en tientalle dood, President Donald Trump het getweet dat die staat sy woude verkeerd bestuur het. Hy het dieselfde ding getweet tydens die onlangse brande, met meer krag. Leedvermaak? Die nasie sukkel waarskynlik om die vuuruitdagings van die intermix aan te pak, en Kalifornië is voor die res.
Kalifornië is vermoedelik die meeste gehaat deur konserwatiewes. Maar dit het die loopbane van konserwatiewe ikone gekoester Ronald Reagan en Rush Limbaugh, plus 'n paar konserwatiewe stembriewe, Stut 13 en Stut 187, wat belasting verminder asook dienste aan immigrante.
Dit is ook die geboorteplek van moderne progressiewe bewegings, vanaf die Verenigde plaaswerkers om omgewingsbewustheid. Kalifornië was 'n saadbed van Amerikaanse politieke passies, na regs en links. Miskien is dit die rede waarom dit passie wek - en afguns.
Die geheim konfronteer
Dystopiese denke kritiseer waarvoor hy hou in 'n poging om dit beter te maak.
As Kalifornië 'n dystopiese roman uitleef, is dit ook die eerste reaksie op die brande van 'n veranderende planeet.
Sommige van die staat se nutsmaatskappye raak slimmer infrastruktuur regstellings. Ontruimings gaan beter op die plekke waar ontruimings voorheen plaasgevind het. Kaliforniërs stem in 'n landmerk-rekening-en-handel-rekening om kweekhuisgasvrystellings te beperk, en nou probeer hulle daarop verbeter.
Die staat se klimaatbeleid en hernieude ondersteuning vir belegging in openbare onderwys dui aan dat dit verby die rasse-generasiegaping van die land gaan, waar ouer wit kiesers hulself nie in 'n demografies bruiner jeug sien nie en weerstaan ​​dit om hulle te finansier.
Om in Omelas te woon, beteken om 'n kompromie met onreg te doen of om te leer hoe om die wêreld beter te maak voordat ander selfs weet dat dit stukkend is.
Stephanie LeMenager, Professor in Engelse letterkunde, Universiteit van Oregon
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Impakte > Kalifornië leef die Amerikaanse Dystopiese toekoms