Navorsers vra vir wetgewing wat die hoeveelheid suiker in babakos beperk. Shutter
Suid-Afrika het die hoogste koers van vetsug in die wêreld, met 'n kommerwekkende figuur van 13%. Die globale gemiddelde staan ​​op 6%. Een van die hoofoorsake van Suid-Afrika se koers is die vinnige groei van die land se kommersiële voedselbedryf. Dit het gelei tot verhoogde verbruik van goedkoop, maklik toeganklike en ultra-verwerkte voedsel wat hoog in suiker is.
We ontleed Die suikerinhoud van 'n verskeidenheid baba-voedselprodukte. Die studiemonster het kommersiële beskikbare babakosse ingesluit - insluitend bokse graan en potte van verwerkte voedsel - geteiken op kinders onder 12 maande en verkoop in supermarkte en ander groot kleinhandelaars in Suid-Afrika. Ons versamel data oor suikerinhoud en vergelyk dit met aanbevole inname riglyne. Ons het ook nagegaan of die suikerinhoud suiker of vrye suiker bygevoeg is - die soort wat dikwels in verwerkte voedsel voorkom.
Ons het ook die kos gekenmerk op grond van die pakketinligting. Dit was nie maklik nie, aangesien die feite verskaf word in klein lettertipes wat moeilik is om te lees en te interpreteer. Byvoorbeeld, die inhoud word gewoonlik aangedui as gram per 100 ml of per porsie, nie in teelepels nie.
Ons bevindinge het getoon dat die meeste babakorrels suiker bygevoeg het. Dit is 'n bekommernis omdat hulle dikwels die eerste kos gee aan babas wanneer hulle gespeen word. Ons het ook bevind dat pureerde vrugte en nageregte baie hoë suikervlakke gehad het (20g of meer per porsie, dit gaan oor 4-tussenspeletjies).
Dit is slegte nuus vir die toekomstige gesondheid van Suid-Afrika se bevolking omdat dit 'n "soet tand" by kinders aanmoedig - met ander woorde 'n voorkeur vir kosse wat vir die res van hul lewe soet is.
Suiker is 'n groot bydraer tot verhoogde tandbederf. Dit lei ook tot die gewigstoename en vetsug van kinderjare wat voorkombare siektes later in die lewe, soos diabetes, hoë bloeddruk en kanker veroorsaak. Alhoewel die lieflike smaakvoorkeur teenwoordig is By geboorte, kan die blootstelling aan te veel suiker vroeg in die lewe beïnvloed wat mense eet, Insluitend 'n voorkeur vir lieflike dinge.
Wat dit hieraan meebring, is dat suiker in baba produkte op die langtermyn sal bydra tot Suid-Afrika se stygende las van nie-oordraagbare siektes en sal lewensverwagting beïnvloed.
Globale speenriglyne beveel aan dat babas gevulde aanvullende kosse kry wat nie suikers bygevoeg het nie. Die doel is om te verseker dat die drempel vir soet smaak op laer vlakke gestel word. Op sy beurt help dit om gesondheidsprobleme in beide die jeug en later in die lewe te voorkom.
Ons kom tot die gevolgtrekking dat daar 'n dringende behoefte is om suiker in babakosse te reguleer. Suid-Afrika se vetsugkrisis in die kinderjare sal nie opgelos word nie, tensy die babavoedselbedryf vanaf 'n vroeë ouderdom die ontwikkeling van soetvoorkeure bevorder.
Kommersiële babakosse is dikwels bekend as eerste kos tot babas in Suid-Afrika omdat hulle gerieflik en maklik om te gebruik. Dit maak ons ​​bevindings besonder kommerwekkend.
Ons het die suikerinhoud van 235 baba voedsel items van 12 versamel en ontleed, verskillende vervaardigers wat in groot Suid-Afrikaanse supermarkte verkoop is. Byna 90% was baba-voedselprodukte, waarvan 35% puree vrugte was en 20% was pureerde etes.
Slegs een uit elke vyf van die babavoedsel in die studie het aanvaarbare vlakke soos gedefinieer deur die Wêreldgesondheidsorganisasie (WHO) - dit is dat minder as 20% van die totale kalorieë van suiker afkomstig is.
Maar byna 80% van graan en pureerde nageregte het bygevoeg suiker. Verwerkte etes wat toegevoegde suiker bevat, insluitend heuning, was 'n wortelmengsel met semolina en twee soorte ontbythawer.
Die studie het ook lig gebring aan die feit dat min inligting beskikbaar was vir verbruikers oor die bestanddele wat in die babakosse gebruik word. Byvoorbeeld, dit was byna onmoontlik om te identifiseer watter produkte suiker toegevoeg het as dié wat slegs intrinsieke (natuurlike) suikers gehad het. Albei is ongesond in verwerkte produkte.
Op grond van ons studie het ons 'n aantal aanbevelings. Die eerste is dat die hoeveelheid suiker in babakosse dringend gereguleer moet word. Om mee te begin is verpligte bekendmaking van toegevoegde suiker deur vervaardigers en die bekendstelling van 'n voedseletiketteringstelsel noodsaaklik.
'N Belowende voorbeeld is Chili se waarskuwing-agtagonale logo's Dit vertel verbruikers as 'n produk 'n aanbevole suikergrens oorskry. Daar is reeds minder vraag vir sappe en graan met hoë suikerinhoud.
En aangesien dit belangrik is om groottes te dien in die beheer van vetsug, moet inligting oor voedingstowwe per porsie en die aantal porsies per pakket ingesluit word. Dit sal help as dit gestandaardiseer word oor alle verwante voedselprodukte, wat tans nie die geval is nie.
Verbruikers kan nie ingeligte keuses neem oor wat in die kos is wat hulle babas voed sonder maklik verstaanbare etikette van kalorie- en voedingsinligting nie. Selfs as hulle by die WGO wou hou aanbeveling dat die inname van gratis suikers verminder moet word tot minder as 10% van die totale energie-inname, kan die publiek dit nie doen nie weens 'n gebrek aan duidelik verstaanbare inligting.
Ons beveel ook aan om soet, verwerkte babakosse te beperk ten gunste van gesonder alternatiewe.
Karen Hofman, Professor en Programdirekteur, SA MRC Sentrum vir Gesondheidsbeleid en Besluitkunde - PRICELESS SA (Prioriteits Koste-effektiewe lesse in Stelsels Stregthening South Africa), Universiteit van die Witwatersrand en Nicola Christofides, Medeprofessor, Skool vir Openbare Gesondheid, Universiteit van die Witwatersrand. Ons erken die bydrae van Agnes Erze in die voorbereiding van hierdie stuk. Sy is 'n navorsingsgenoot by die SAMRC / Wits Sentrum vir Gesondheidsekonomie en Besluitkunde / PRIKLIK.