William Marshal, koning Henry II en die eerbewys van Chateauroux - Artikels - 2022
William Marshal, koning Henry II en die eerbewys van Chateauroux
Deur Nicholas Vincent
Argiewe: The Journal of the British Record Association, Vol.25: 102 (2000)
Inleiding: Kans speel 'n groot rol in die voortbestaan ​​van Middeleeuse oorde. Op 'n perkament geskryf, en in baie gevalle binne 'n paar weke, wat nog te sê jare, na die skryf daarvan as weggooibare efemera weggegooi is, het 'n onberekenbare aantal handveste spoorloos vergaan. Diegene wat oorleef, verteenwoordig maar 'n klein fraksie van die wat voorheen bestaan ​​het, en is in baie gevalle meer per ongeluk as deur ontwerp bewaar. Thomas Martin, die agtiende-eeuse antieke tydskrif, kon minstens 'n deel van 'n hoeveelheid Southwark-handveste red wat deur 'n speelgoedvervaardiger van Exeter as dromkoppe herwin is.
In 1845, toe 'n groot aantal Middeleeuse oorkondes uit die Noordelike Franse munisipale argiewe beslag gelê is vir gebruik as watte deur die artillerieskool in Metz, kon plaaslike historici ongeveer 10 kilogram handveste terugkry in ruil vir leë moderne perkament wat teen 10 frank per kilo gekoop is. .
Die onderstaande dokument het onder soortgelyke merkwaardige omstandighede behoue ​​gebly. Dit is agt eeue gelede as 'n stuk afvalbak weggegooi en het die aandag getrek van 'n hedendaagse skriba wat dit gebruik het as 'n etiket waarmee 'n seël aan 'n ander handves geheg kan word. Die meeste skrifgeleerdes gebruik vars perkament vir hierdie taak, maar soms, soos in die huidige geval, wanneer materiaal kort was of om koste te bespaar, kan 'n ouer dokument of konsep herwin word om 'n verseëlingstrook te bied. As 'n perkament-seëlplaatjie het ons dokument die storms van die afgelope agt eeue deurstaan ​​en uiteindelik 'n toevlugsoord in die Lancashire Record Office in Preston bereik. Op sigself sou dit 'n interessante verhaal wees, maar as ons in gedagte hou dat hierdie nederige stuk perkament aansienlik bydra tot ons kennis van die politieke geskiedenis van Engeland en Frankryk in die laat twaalfde eeu, kan die voortbestaan ​​daarvan nie net buitengewoon word nie. maar min tekort aan wonderbaarlik.
Die betrokke dokument is 'n afskrif van 'n koninklike geskrif, gerig aan 'n man met die naam William Marshal, wat hom oproep om die koning met mans en arms by te woon. Na die onmiddellike doel en voordat dit vernietig is, kom die oorspronklike skrywe in die hande van 'n skriba wat dit saam met verskeie ander briewe op een of ander tyd tussen 1188 en 1200 gekopieer het, byna seker as deel van 'n formulêr, wat bedoel was om te voorsien modelle vir toekomstige korrespondensie. Ons moet aanneem dat die outeur van hierdie formularium 'n professionele skrywer of skrywer was wat in die noordweste van Engeland gewoon het.
Die formulier self is op sy beurt vinnig weggegooi, maar ten minste een van sy blare is gekannibaliseer, opgesny en herwin as seëlmerke, eerder as om dit weggegooi te word. Weereens oorleef nou net een van hierdie fragmente, verbonde aan die toekenning van 'n man genaamd Ketellus, die klerk van Kirkby Lonsdale, wat omstreeks 1200 grond aan die kanons van Cockersand toegeken het vir die siel van sy vrou Heixstilda, en sy handves met 'n indrukwekkende wasseël, met twee tweelingstawe, waarop die seël aan die handves geheg word deur middel van ons seëlplaatjie, gesny uit die vernietigde skriftekst.