Die makabere verband tussen epilepsie en kannibalisme - Wetenskap
Die makabere verband tussen epilepsie en kannibalisme
Ons weet nou dat epilepsie 'n neurologiese siekte is wat veroorsaak word deur 'n elektriese afwyking in die brein. Tog was daar tyd toe pasiënte vir die siekte behandel is deur hulle te dwing om menslike bloed te drink, menslike lewer te eet of ander vorme van kannibalisme te pleeg.
Duisende jare lank was epilepsie 'n raaiselagtige toestand wat daartoe gelei het dat pasiënte geviktimiseer is. Hulle simptome word soms toegeskryf aan die besit van demone en hulle kan geanatiseer, gesteriliseer word en selfs 'n bord mensvleis voorgeskryf word.
Heilig of geanatiseer?
Die vroegste weergawe van epilepsie is gevind op 'n Babiloniese tablet wat dateer uit 1067 vC. Omdat aanvalle die enigste sigbare simptoom van die siekte is, is die diagnose deur die grootste deel van die geskiedenis beïnvloed deur die dominante godsdienstige, wetenskaplike en kulturele idees van destyds.
Epilepsie: die heilige siekte
Volgens historiese verslae het die Grieke geglo dat epilepsie die gevolg was van 'n vloek van die godin Selene. Gevolglik het hulle dit die Heilige Siekte genoem. Hulle het geglo dat die enigste manier om van die vloek ontslae te raak, was om 'n nag in die tempel van Selene deur te bring. Sy sou die geteisterdes in 'n droom besoek en vir hulle vertel hoe om die vloek te breek.
In 400 v.C. Hippokrates, die vader van moderne medisyne, het die manier waarop epilepsie beskou word, verander. Hy was die eerste wat oorweeg het dat dit net nog 'n siekte is wat deur natuurlike tegnieke genees kan word. Hippokrates het medisyne en 'n beheerde dieet gebruik om epilepsie te genees en sou die eeue die enigste persoon wees wat hierdie beginsels toegepas het.
Behandeling van epilepsie deur kannibalisme
Na die Grieke het die Romeine 'n ingrypende benadering geneem om epilepsie met kannibalisme te behandel. Die Romeine het gedink dat epilepsie deur demone veroorsaak word en dat dit deur hulle sou versprei as die lyer asemhaal of daaraan geraak word. As gevolg hiervan is epileptici geïsoleer en vermy.
Toe daar vermoed word dat 'n Romeinse slaaf epilepsie het, kry hulle 'n stuk straalklip om te ruik. As hulle nie slaag nie, word hulle beskou as 'vry van die vallende siekte' en is dit die moeite werd om te koop.
Romeine het epilepsie behandel deur die bloed van moordslagoffers of gladiators te gebruik. Romeinse filosowe het ook voorgestel dat dit vir die lyer nuttig kan wees om liggaamsdele soos die lewer in te neem. Die dwing van epileptiese pasiënte om bloed te drink en mensvleis te eet, is tot op 1908 nog op 'n plek beoefen.
Danksy die Britse neuroloog, dr. John Hughlings Jackson, was hierdie afgryslike maniere om epilepsie te diagnoseer en te behandel nou. In die vroeë 1900's ontdek hy die ware aard van epilepsie. Sonder dat navorsing, kan ons nog steeds 'n makabere behandelingsmenu aan epileptici gee of - vir die gelukkiges - dit net êrens toesluit totdat ons dood is.