Ons almal voel die onderdrukkende teenwoordigheid van reëls, sowel geskrewe as ongeskrewe - dit is prakties 'n lewensreël. Openbare ruimtes, organisasies, ete, selfs verhoudings en gemaklike gesprekke is vol met regulasies en rompslomp wat skynbaar daar is om elke stap te bepaal. Ons betree teen reëls wat 'n belemmering vir ons vryheid is, en argumenteer dat hulle 'daar om gebreek te word'.
Maar as gedragswetenskaplike glo ek dat dit nie eintlik reëls, norme en gebruike is wat die probleem is nie, maar die ongegrond kinders. Die moeilike en belangrike aspek is miskien om die verskil tussen die twee te bepaal.
'N Goeie plek om te begin is om die lewe in 'n wêreld sonder reëls voor te stel. Afgesien van ons liggame wat baie streng en komplekse biologiese wette, waarsonder ons almal gedoem sou wees, volg die woorde wat ek nou skryf die reëls van Engels. In Byroniese oomblikke van artistieke individualisme kan ek drome dink om my daarvan te bevry. Maar sou hierdie nuwe taalvryheid my regtig goed doen of my gedagtes bevry?
Sommige - Lewis Carroll in sy gedig Jabberwockyhet byvoorbeeld 'n sukses van 'n graad gemaak literêre anargie. Maar in die geheel, as ek wegbreek van die reëls van my taal, maak dit my nie so onaangenaam as onsamehangend nie.
Byron was 'n berugte reëlbreker in sy persoonlike lewe, maar hy was ook 'n plakker vir rym en meter. In sy gedig, Toe ons twee geskei hetByron skryf byvoorbeeld oor verbode liefde, 'n liefde wat die reëls verbreek het, maar dit wel doen deur 'n paar gevestigde poëtiese wette te volg. En baie mense meen dat dit des te sterker is:
In die geheim het ons mekaar ontmoet
In stilte treur ek,
Dat jou hart kan vergeet,
U gees mislei.
As ek u sou ontmoet
Na lang jare,
Hoe moet ek jou groet?
Met stilte en trane.
Dink ook aan hoe reëls die wese van sport, speletjies en legkaarte is - selfs al is die doel van hulle veronderstel om pret te hê. Die reëls van skaak, sê, kan 'n uitbarsting veroorsaak as ek wil 'kasteel' om buite beheer te kom, maar vind dat hulle sê dat ek nie kan nie; of as ek sien dat u pion na my kant van die bord kom en in 'n koningin, hoorn, ridder of biskop verander. Net so vind ek 'n sokkeraanhanger wat nie ten minste een keer teen die offside-reël woed nie.
Maar skaak of sokker sonder reëls sou nie skaak of sokker wees nie - dit sou heeltemal vormlose en betekenislose aktiwiteite wees. Inderdaad, 'n spel met geen reëls is glad nie 'n spel nie.
Baie van die norme van die alledaagse lewe verrig presies dieselfde funksie as die spelreëls - en vertel ons watter 'beweeg' ons kan en nie kan doen nie. Die konvensies van 'plesier' en 'dankie' wat vir jong kinders so lastig lyk, is wel willekeurig - maar die feit dat ons sulke konvensies het, en miskien krities dat ons saamstem oor wat hulle is, is deel van ons sosiale interaksie. vlot verloop.
Daar is geen speletjies sonder reëls nie. Shutter
En reëls oor die bestuur van links of regs, by rooi ligte stop, in die ry staan, nie rommel strooi nie, die afhaal van ons honde afhaal en so aan in dieselfde kategorie val. Dit is die boustene van 'n harmonieuse samelewing.
Die oproep van chaos
Natuurlik was daar lankal 'n aptyt onder sommige mense vir 'n minder geformaliseerde samelewing, 'n samelewing sonder regering, 'n wêreld waar individuele vryheid voorrang geniet: 'n anargie.
Die probleem met anargie is egter dat dit inherent onstabiel is - mense voortdurend, en spontaan, nuwe reëls te genereer regeringsgedrag, kommunikasie en ekonomiese uitruil, en dit doen so vinnig as wat ou reëls uitmekaar gehaal word.
'N Paar dekades gelede is algemeen aanvaar dat die generiese voornaamwoord in geskrewe taal manlik was: hy / hy / sy. Die reg is grotendeels omvergewerp. Tog is dit ook vervang - nie deur 'n afwesigheid van reëls nie, maar deur 'n ander en breër versameling reëls vir die gebruik van voornaamwoorde.
Of laat ons terugkeer na die geval van sport. 'N Spel kan begin deur die vark van die een punt van die dorp na die ander met 'n swak gedefinieerde spanne en potensieel oproerige geweld te skop. Maar dit eindig, na 'n paar eeue, met 'n uiters komplekse reëlboek elke detail van die spel dikteer. Ons skep selfs internasionale beheerliggame om toesig te hou oor hulle.
Die politieke ekonoom Elinor Ostrom (wat in 2009 die Nobelprys vir ekonomie gedeel het) het dieselfde verskynsel van spontane reëlkonstruksie waargeneem toe mense gesamentlik gemeenskaplike hulpbronne soos gewone grond, vissery of water vir besproeiing moes bestuur.
Sy het gevind dat mense gesamentlik reëls saamstel oor, byvoorbeeld, hoeveel beeste 'n persoon kan wei, waar en wanneer; wie kry hoeveel water, en wat moet gedoen word as die hulpbron beperk is; wie monitor wie en watter reëls geskille oplos. Hierdie reëls word nie net deur heersers uitgevind nie en van bo af neergelê, maar ontstaan ​​dikwels, onverbode, uit die behoeftes van onderling aangename sosiale en ekonomiese interaksies.
Die drang om verstikkende, onregverdige of eenvoudig neerhalende sinnelose reëls om te keer, is heeltemal geregverdig. Maar sonder 'n paar reëls - en die neiging dat ons ons daarby hou - sou die samelewing vinnig in pandemonium gly. Baie sosiale wetenskaplikes sou inderdaad ons neiging sien om reëls te skep, daarby te hou en toe te pas as die fondament van sosiale en ekonomiese lewe.
Ons verhouding met reëls blyk uniek vir mense te wees. Uiteraard tree baie diere op hoogs ritualistiese maniere op - byvoorbeeld die bisarre en komplekse hofmakery danse van verskillende soorte paradysvoëls - maar hierdie patrone word in hul gene ingedra, en nie deur vorige geslagte voëls uitgevind nie. En, terwyl mense reëls instel en handhaaf deur straf oortredings, sjimpansees - ons naaste familielede - nie. Chimpansies kan weer vergeld as hul kos gesteel word, maar, uiters noodsaaklik, is dat hulle nie straf vir diefstal van voedsel nie - selfs al is die slagoffer is 'n nabye familielid.
By mense neem reëls ook vroeg vas. Eksperimente toon dat kinders, op die ouderdom van drie, kan heeltemal arbitrêre reëls vir die speel van 'n spel geleer word. Nie net dit nie, wanneer 'n “marionet” (beheer deur 'n eksperiment) op die toneel opdaag en die reëls begin oortree, sal kinders die marionet kritiseer en protesteer met opmerkings soos "U doen dit verkeerd!" Hulle sal selfs poog om die marionet te leer om beter te doen.
Sommige reëls help om dinge glad te laat verloop ... en ons veilig. Shutter
Ondanks ons protesoptogte, lyk dit asof reëls in ons DNA ingedraai is. In werklikheid is die vermoë van ons spesie om arbitrêre reëls vas te trek en af ​​te dwing, baie belangrik sukses as spesie. As elkeen van ons elke reël van voor af moes regverdig (waarom ons in sommige lande aan die linkerkant ry, en regs in ander; hoekom ons asseblief sê en dankie sê), sal ons gedagtes tot stilstand kom. In plaas daarvan kan ons die uiters ingewikkelde stelsels van taal- en sosiale norme aanleer sonder om te veel vrae te vra - ons neem bloot 'die manier waarop ons dinge hier doen' op.
Instrumente van tirannie
Maar ons moet versigtig wees - daarom lieg tirannie ook. Mense het 'n kragtige gevoel van wil gedragspatrone af te dwing, soms onderdrukkend - korrekte spelling, geen gestrand voorsetsels, geen gesplete infinitiewe, hoede in die kerk, staan ​​vir die volkslied - ongeag hul regverdiging. En hoewel die skuif van “Dit is wat ons almal doen” na “Dit is wat ons almal moet doen”, a is bekende etiese dwaling, is dit diep ingebed in die menslike sielkunde.
Een gevaar is dat reëls hul eie momentum kan ontwikkel: mense kan so vurig raak oor arbitrêre reëls vir kleredrag, dieetbeperkings of die behoorlike behandeling van die heilige dat hulle die uiterste strawwe kan uitoefen om dit te handhaaf.
Politieke ideoloë en godsdienstige fanaties beoordeel dikwels sulke vergelding - maar ook onderdrukkende state, boeliesbase en dwangvennote: die reëls moet nagekom word net omdat dit die reëls is.
Nie net dit nie, maar die kritiek op reëls of die versuim om dit af te dwing (om nie aandag te gee aan 'n persoon wat byvoorbeeld onvanpas is nie) word 'n oortreding wat self straf moet word.
En dan is daar 'reël-kruip': reëls word net bygevoeg en uitgebrei, sodat ons individuele vryheid toenemend ingekort word. Beplanningbeperkings, veiligheidsregulasies en risikobepalings kan blykbaar eindeloos ophoop en kan hul reikwydte verder as enige aanvanklike voorneme uitbrei.
Beperkings op die opknapping van antieke geboue kan so streng wees dat geen opknapping uitvoerbaar is nie en die geboue ineenstort; omgewingsbeoordelings vir nuwe boslande kan so ernstig wees dat boomplanting byna onmoontlik word; regulasies oor die ontdekking van medisyne kan so moeilik wees dat 'n potensieel waardevolle medisyne laat vaar word. Die pad na die hel is nie net geplavei met goeie bedoelings nie, maar omring met reëls wat die goeie bedoelings afdwing, wat ook al die gevolge daarvan is.
Individue en samelewings het 'n voortdurende stryd om reëls - en ons moet versigtig wees met die doel daarvan. Dus, ja, “staan ​​regs'Op 'n roltrap kan dit moontlik wees om almal se werkverkeer te bespoedig - maar wees versigtig vir konvensies wat geen ooglopende voordeel vir almal het nie, en veral diegene wat diskrimineer, straf en veroordeel. Laasgenoemde kan die instrumente van tirannie word
Reëls, soos goeie polisiëring, moet op ons toestemming staatmaak. Die beste raad is miskien meestal om reëls te volg, maar om altyd te vra waarom.
Nick Chater, Professor van Gedragswetenskap, Warwick Business School, Universiteit van Warwick
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Wat sou gebeur het as ons net die reëls gestaak het?
Persoonlikhede is soos tradisies - unieke patrone van gedrag wat oor 'n leeftyd van improvisasie bou