Klooster van die Capuchos - Inligting
Die Klooster van die Capuchos, wat ook die klooster van die minderjarige kapucijner genoem word, is 'n 16de -eeuse klooster wat gekenmerk word deur sy uiters nederige infrastruktuur. Dit is deel van die Sintra Cultural Landscape World Heritage Site.
Die klooster, wat in die 16de eeu in 'n afgesonderde gebied van Sintra gebou is, huisves 'n klein aantal Franciskaanse monnike en bestaan ​​uit uiters klein woonkwartiere en gemeenskaplike gebiede. Tog het dit mettertyd 'n belangrike godsdienstige plek geword, wat beskerming en besoeke van konings, edeles en reisigers uit baie lande aangetrek het. Teen die vroeë negentiende eeu was die klooster baie bekend en spog dit met 'n aantal indrukwekkende kunswerke en fresco's.
Die lewe by die klooster is egter vir ewig verander in 1834, met die ontbinding van die godsdienstige ordes in Portugal. Hierna het die terrein in 'n toestand van onbruik en ondergang verval en die afgelope dekades baie gely. Ten spyte van die herstel in die middel van die 20ste eeu, is daar so onlangs as 1998 verdere skade aangerig toe verskeie artefakte en kunswerke gesteel is.
Vandag is die klooster weer herstel en is dit nou deel van die Sintra Parks -organisasie. Besoekers kan die terrein verken, asook die beknopte woonkwartiere en klein kapelle en gebedsale. Begeleide toere is ook beskikbaar.
Convent of the Capuchos - Geskiedenis
'N Besoek aan die Capuchos -klooster, wat dikwels die Cork -klooster genoem word, is 'n stap terug in die tyd en 'n belewenis van 'n verarmde lewenstyl in een met die natuur. Eens beset deur Franciskaanse monnike, is dit in 1560 gestig deur Dom Álvaro, 'n staatsraadslid van koning Sebastião. Dit was oorspronklik die Convento de Santa Cruz da Serra de Sintra genoem. Die webwerf bevat die ideale van die Orde van Sint Franciscus van Assisi, die soeke na geestelike harmonie deur los te kom van die wêreld en afstand te doen van die plesier wat met die alledaagse lewe verband hou. Die sober konstruksie daarvan is doelbewus so eenvoudig moontlik gemaak deur gebruik te maak van die lê van die land en natuurlike voorwerpe met uitgebreide gebruik van kurk as beskerming en versiering. Die landskap rondom die gebou is noukeurig onderhou deur die inwonende monnike, wat gelei het tot die behoud van die oorspronklike flora van Sintra, terwyl buitelandse eksotiese plante elders in die bos in tuine versier is.
10 CitySightseeing Bus Rooi lyn stop nommer 10 meer oor →
Carmo Argeologiese Museum (Museu Arqueológico do Carmo)
In die voormalige hoofaltaar is 'n klein argeologiese museum met 'n eklektiese versameling grafte, waaronder die twee meter hoë klipgraf van koning Ferdinand I en die graf van Gonçalo de Sousa, kanselier van Henry the Navigator. Ander interessante uitstallings sluit in 'n albastreliëf uit die 15de eeu, gesny in Nottingham en Arabiese azulejos uit die 16de eeu, Visigotiese artefakte en antieke munte. Kyk uit vir 'n model van die klooster wat uitbeeld hoe dit voor die aardbewing gelyk het. Onder die meer antieke vondste is 'n oorblyfsel uit 'n Visigotiese pilaar en 'n Romeinse graf met reliëf wat die muise uitbeeld. Daar is makabere uitstallings soos gekrimpte koppe, pre-Columbiaanse Suid-Amerikaanse mummies en 'n Egiptiese sarkofaag (793–619 v.C.), die voete van die inwoner is net agter die deksel sigbaar. By die ingang van die museum is 'n klip gegraveer met gotiese letters, wat besoekers meedeel dat pous Clemens VII 40 dae lank toegegee het aan 'elke getroue Christen' wat hierdie kerk besoek.
Hoogseisoen: Maandag - Saterdag: 10h00 - 19h00, Lae seisoen: Maandag - Saterdag: 10h00 - 18h00. Sondag: GESLUIT
Volwasse: €5.00, Toegewys: €4.00, Kind onder 14: € 4,00, /> Lissabonkaart: - 20%
Die grond wat nou Quinta da Regaleira is, het deur die jare baie eienaars gehad. Dit het behoort aan die Viscountess of Regaleira, 'n familie van welgestelde handelaars uit Porto, toe dit in 1892 aan Carvalho Monteiro vir 25 000 réis verkoop is. Monteiro was gretig om 'n verwarrende plek te bou waar hy simbole kon versamel wat sy belange en ideologieë weerspieël. Met die hulp van die Italiaanse argitek Luigi Manini, herskep hy die landgoed van 4 hektaar.
Benewens ander nuwe funksies, het hy raaiselagtige geboue bygevoeg wat na bewering simbole bevat wat verband hou met alchemie, messelwerk, die Tempeliers en die Rooskruisers. Die argitektuur wat Manini ontwerp het, het Romeinse, Gotiese, Renaissance- en Manueline -style opgeroep. Die bou van die huidige landgoed het in 1904 begin en baie daarvan is teen 1910 voltooi.
Die landgoed is later in 1942 verkoop aan Waldemar d'Orey, wat dit as privaat woning vir sy uitgebreide gesin gebruik het. Hy het herstelwerk en herstelwerk aan die eiendom beveel. In 1987 is die landgoed weereens aan die Japanese Aoki Corporation verkoop en het dit nie meer as 'n woning gedien nie. Die korporasie het die boedel tien jaar lank vir die publiek gesluit gehou totdat dit in 1997 deur die stadsraad van Sintra verkry is. Dit is uiteindelik in Junie 1998 vir die publiek oopgemaak en het kulturele geleenthede begin aanbied. In Augustus dieselfde jaar het die Portugese ministerie van kultuur die landgoed as 'eiendom van openbare belang' geklassifiseer.
Die Regaleira -paleis (Portugees: Palácio da Regaleira) dra dieselfde naam as die hele boedel. Die gevel van die struktuur word gekenmerk deur uitbundig Gotiese spitse, gargoyles, hoofstede en 'n indrukwekkende agthoekige toring.
Die paleis bevat vyf verdiepings ('n grondvloer, drie boonste verdiepings en 'n kelder). Die grondvloer bestaan ​​uit 'n reeks gange wat almal die sitkamer, eetkamer, biljartkamer, balkon, 'n paar kleiner kamers en verskeie trappe verbind. Die eerste boonste verdieping bevat slaapkamers en 'n kleedkamer. Die tweede boonste verdieping bevat die kantoor van Carvalho Monteiro, en die slaapkamers van vroulike bediendes. Die derde boonste verdieping bevat die strykkamer en 'n kleiner kamer met toegang tot 'n terras. Uiteindelik bevat die kelder die slaapkamers van die bediende, die kombuis (met 'n hysbak om kos na die grondvloer te haal) en stoorkamers.
Geheime van die klooster van die Capuchos
Die klooster van die Capuchos is weggesteek in 'n afgeleë deel van die Sintra -kompleks, 'n plek omring deur welige groen en geheimsinnigheid. By ons besoek het daar sedert vroegoggend 'n ligte reën gedrup, en die terrein was bedek met 'n dik mis. Dit het sy reeds eteriese atmosfeer aansienlik verhoog en die lae geboue van die klooster nog dieper in die natuur begrawe.
Net soos Quinta de Regaleira, is die argitektuur geskep om te onderdompel in die omliggende natuur. Die klooster en sy omgewing het wonderlik mistieke oorsprong en gotiese verhale, wat inspirerende Engelse romantiese digters soos Lord Byron, wat geboei was deur sy skoonheid en isolasie.
Die klooster is in 1560 gestig en tot in die vroeë 1830's beset, toe godsdienstige bevele in Portugal onderdruk is en hulle besittings beslag gelê is. Tot dan was dit beset deur afgeslote monnike en het dit meer as drie eeue lank koninklike beskerming geniet. 'N Mens kan die vlak van afsondering ervaar wat hierdie monnike ervaar as hulle vandag die webwerf besoek.
Die ligging, begrawe in wilde, toegegroeide woud, en die argitektuur, erg streng en groot vir hobbits, maak dit duidelik dat besoekers wat daar aankom dit op die voorwaardes van die klooster doen. Die beskikbare kamers is baie klein, 'n volwasse man vandag sou beslis nie in een kon slaap nie. Die deure het 'n swak grootte gehad, selfs vir my (en ek is maar 82 meter hoog). Dit was 'n uitdaging om die binnekant daarvan om te sien.
Dit was nogal 'n oogopening om te besef hoe eenvoudig die monnike geleef het. Die perseel bestaan ​​uit 'n klein binnehof, klein selle vir monnike en drie groter selle vir besoekers, 'n biblioteek, 'n sitkamer wat aan die kombuis gekoppel is, 'n hospitaal, twee kapelle en 'n latrine. Daar was geen oorbodige kamers nie. Sommige van die selle was so klein dat monnike gedeeltes van die muur moes afsny om hul voete te akkommodeer.
Op 'n manier was dit 'n toevlugsoord en 'n gevangenis. Dit was nie maklik om nou te bereik nie, en moes beslis nogal ontoeganklik gewees het toe dit nog as 'n klooster gebruik was. Die algehele argitektuur is uiters bruikbaar, 'n groot kontras met die godsdienstige style in die mode in Europa se hoofstede.
In plaas van kunsmatige versiering, bied die klooster die natuurlike skoonheid daar rondom, sodat die woude van Sintra die estetika daarvan kan bepaal. Die eenvoudige mure en dakke meng subtiel in die plaaslike landskap en vorm deel van die natuurlike rotse en kranse van die omgewing.
Afgesien van die sober aard van die klooster en die vernuftige manier waarop dit in die bos weggesteek word, was 'n ander argitektoniese kenmerk die aanhoudende gebruik van kurk in die geboue. Die dakke en deure van die plek was bedek met kurk, 'n goeie waterdigte isolator van die humiditeit en koue wat die gebied deurdring. Dit het ook die voordeel dat dit in oorvloed in die omliggende woude beskikbaar was.
Die klooster vandag is wonderlik gerestoureer. Die argitektuur en die omliggende natuur is slegs ingemeng wanneer dit nodig was, en die enigste implementering wat tydens ons besoek duidelik was, was die string ligte wat ons deur die donker binnekant van die plek gelei het.
Die buitemeubels, maar die klipbanke en tafels in die binnehof, is toegegroei met mos en rankplante, sodat dit verder in die natuur kan insink.
Een van die mooiste plekke waarheen ons was, het die klooster van die Capuchos ons oorwin met sy isolasie en intimiteit met die omliggende natuur. Alhoewel die interieur geheimsinnig en baie vreemd is, is die binnehof kontemplatief en verwelkomend. Hierdie plek is vermom in die natuur en bevat sprokies en mites.
Die Capuchos -klooster is een van die vele voorbeelde van die pietistiese godsdienstigheid uit die 16de eeu in Portugal en het bekend geword vir sy minimalistiese konstruksie. Tydens sy verslag van 'n besoek aan die klooster in 1787, die klein grootte, selle en slaapsale wat met kurk bedek was, en 'n kapel waarvan die koepel uit die rots self gevorm is, het William Beckford gemotiveer om op te let: 'ons het 'n nou kortpad gevolg oor 'n wilde en 'n paar kilometer verlate heuwel na die Capuchos -klooster, wat ons met die eerste oogopslag herinner aan die woonplek van Robinson Crusoe. " (William Beckford e Portugal. A viagem de uma paixão. Uitstallingskatalogus. Nasionale paleis van Queluz, 1987, p. 159).
Die klooster verpersoonlik die ideaal van universele broederskap en broederskap wat deur Franciskaanse broeders voorgestaan ​​word. Diegene wat dit bewoon het, behoort aan die Arrábida -provinsie in die Orde van Klein Kapitein.
Die Capuchos-klooster is in 1560 gebou op bevel van D. Álvaro de Castro, staatsraad van koning Sebastian en beheerder van die tesourie, wat sy vader, D. João de Castro, die vierde onderkoning van Indië, afgelê het.
Die klooster Santa Cruz da Serra de Sintra is dus opgerig in 'n geïsoleerde en onherbergsame omgewing, ongetwyfeld gekies vir sy natuurlike omstandighede.
Net soos die oorblywende monument self, is sy artistieke stukke mettertyd erg agteruitgegaan, maar meestal deur vandalisme.
Die rustieke aard van die klooster bly egter onaangeraak deur die soberheid van die oënskynlik rupestriese struktuur. As ons hierdie geboue besoek, laat ons ons toe om deur die gange te loop wat in die granietblokke gesny is en omhul te word in die skemer van die daaglikse lewens van die broeders. Vanuit die kerk gaan ons na die koor, waar gesange tydens die mis gesing word. Hier vind ons die gang wat na klein selle lei, wat ons dwing om nederig te buig voor die intimiteit van hierdie plek. Die ander kant van die gang lei na die sitkamer, waar maaltye om 'n kliptafel geëet is, aangebied deur kardinaal D. Henrique as bewys van sy bewondering vir hierdie lewenswyse.
Die kombuis kan deur die draaiende bedieningsdeur gesien word, en die Novice Cell kan verder gevind word. Die probleem van die broeders oor higiëne en netheid is 'n patent in die Water House. Die huis se daaglikse lewe bevat ook take wat in die biblioteek en die sale uitgevoer is. Dit is moontlik om deur die gebou te loop, vanaf die gastehuise en eindig in die Chapter Room.
Die plantegroei rondom die klooster is die gevolg van bosbestuursbeleid wat in die middel van die 19de eeu opgestel is. In die verlede was die ligging baie meer oop en sonnig, soos gesien kan word in kontemporêre gravures van toe die broeders teenwoordig was. Buite die heining van die klooster is die grond bewerk en diere het wag gehou. Die bos is beperk deur rotsagtige terrein en die kranse. Die kloosterwoud, met sy ou eikebome en groot groot bosse, het beslis baat gevind by die sorg van die broeders. Die bos het tot vandag toe oorleef en is waarskynlik die belangrikste voorbeeld van die berge van Sintra se ou groei. Hierdie woud bestaan ​​uit 'n sub-mediterrane boomvorming wat oorheers word deur eikebome, met elemente van Mediterreense struikgewasse, en baie varings, mosse, epifiete plante en rankplante wat alles verstrik en omhul. Opvallende geïsoleerde eksemplare wat deur die mens gekweek is, sluit in die blaaragtige plataan wat die kloostergebied bedek, die ou asboom in die ingangspatio en 'n paar buitengewoon groot stukke bokshout langs die paadjies. Vanweë hul skaars aard, bewaringstoestand en die merkwaardige grootte van baie monsters, is hierdie woud van belangrike natuurlike waarde en moet dit beskerm word.
Capuchos - Cork -klooster in Sintra
Dit is in die Sintra -omgewing geleë, wat gewild is en van die middag af besig is. Die beste tyd vir 'n besoek is in die oggend wanneer hulle om 9.30 in die hoogseisoen en 10 in die laagseisoen oopmaak. Dit is egter steeds nie so druk soos Palacio de Pena of Quinta da Regaleira nie.
In Julie en Augustus is Sintra heeltemal druk vanweë die 'Three Palace -toer'. As u gedurende die somer wil besoek, moet u vroeg of laat in die dag gaan. Naweke is selfs besiger, en dit kan baie moeilik wees om 'n parkeerplek te vind. Die winter is die beste tyd om te voorkom dat massas toeriste per bus vanaf Lissabon kom en rondwerm. My gunsteling maande is Mei en September, minder warm en besig met 'n blou lug. Hierdie keer het ons egter einde Desember gekom en 16 ° C in Lissabon en 13 ° C in Sintra beleef. Dit was gedurende die winter weke lank sonnig rondom Lissabon.
Hoogseisoen (einde Maart tot einde Oktober): 09:30 tot 20:00 laaste toelating om 19:00 Toegangsprys: volwassene 7 €
Lae seisoen (einde Oktober tot einde Maart): 10:00 tot 18:00 laaste toelating om 17:00 Toegangsprys: volwassene 5 € en gesin 17 € (2 volwassenes en 2 jonger as 18 jaar)
Wenk: U kry 5 % afslag as u kaartjies aanlyn koop
Alhoewel Sintra 'n ander klimaat het as Cascais en Lissabon as gevolg van die hoë hoogte, kan die somer baie warm wees met tot 30 ° C. Daar is meestal 'n briesie wat aangenaam is gedurende die somer, maar wees versigtig in die herfs en winter. Die weer is meer onvoorspelbaar van Oktober tot Maart, en meer reën kom voor. Dit reën egter selde die hele week hier. Sintra is gereeld bedek met mis, wat 'n mistieke atmosfeer skep. In die winter het ons van middel tot einde Desember gereeld aangename weer en matige temperature beleef.
Hierdie grotagtige kluisenaar was terselfdertyd skadelik en taamlik onheilspellend in 1560 uit rots gekerf. Dit is waar Franciskaanse monnike tot 1834 gewoon het, en waar besoekers nou 'n ervaring van 'Alice in Wonderland' beleef kamers van skokkende klein afmetings.
Die rustieke eenvoud van die gebou, met net kurk om die mure vir isolasie (wat dit die bynaam 'Cork Convent' genoem het), toon die soberheid van die monnike, wat op spiritualiteit gefokus het en hul dae gebid en mediteer het. Dit is 'n kontras met Sintra se uitspattige paleise, en 'n deel van die ervaring is die verbeelding van die lewens van die mans wat hier gewoon het.
Oorspronklik die naam Convento de Santa Cruz da Serra da Sintra ("klooster van die Heilige Kruis van die Sintra -berg"), is dit gestig deur 'n edelman as die vervulling van 'n gelofte wat hy aan sy vader, die Portugese onderkoning van Indië. Na sy reise in Asië wou hy 'n plek hê wat die ideale volg van die Orde van Sint Franciscus van Assissi, wat beteken die soeke na geestelike volmaaktheid en die afstand doen van die plesiere van die aardse lewe.
Die klooster is perfek geïntegreer in die natuurlike omgewing, met groot granietblokke in die konstruksie daarvan. Buite het dit 'n groentetuin gehad, terwyl dit binne in klein kapelle was, 'n kombuis, 'n biblioteek, 'n kwekery en net agt selle met klipbeddings en nie veel meer nie. Agt monnike het op 'n slag daarin gewoon, en ondanks die nederige omstandighede het een van hulle tot die ouderdom van 100 geleef, wat destyds amper ongehoord was.
In 1873 is dit gekoop deur Francis Cook, wat ook die Monserrate -paleis in die omgewing verkry het, en dit het in 1949 die eiendom van die Portugese staat geword.
'N Tipiese besoek duur ongeveer 'n uur, en dit is nooit vol nie, want dit is een van die besienswaardighede in Sintra wat die minste besoek word.
Die sakristie bevat pragtige muurskilderye en 'n versierde plafon saam met standbeelde van die gekruisigde Christus.
Die kapel het 'n Iberiese pyporrel, 'n hoë koor en 'n pragtige, dekoratiewe, vergulde houtsnywerk.
Die binneruim is omvattend en noukeurig gerestoureer voordat dit vir die publiek oopgemaak is.
Die restaurasies het die oorspronklike ontwerp van die argitek José Luís Nogueira in die tweede helfte van die 19de eeu nou gevolg.
Muurpanele verduidelik hoe die herstel uitgevoer is en kan hier en daar in die gebou gesien word.
Sierlike deuropening en teëlwerk, Convento de Santo António dos Capuchos
Pyporrel, Convento de Santo António dos Capuchos
Die Franciskaanse gees in een met die natuur. By Capuchos ontdek u 'n klooster wat uit die 16de eeu dateer.
Die klooster in Santa Cruz da Serra beliggaam die universele ideale van broederskap en broederskap wat inherent is aan die waardes van die Fransiskaanse priesters wat dit bewoon het.
As u eers hier is, is dit maklik om terug te dink en die lewens voor te stel wat hierdie mans geleef het.
Die laaste wense van 'n roemryke edelman met 'n briljante loopbaan in die Ooste was om 'n Franciskaanse klooster in die hartjie van die Sintra -heuwels te bou, in direkte kontak met die natuur en in ooreenstemming met die filosofie van uiterste argitektoniese en dekoratiewe eenvoud.
Die Capuchos -klooster, ook bekend as die 'Cork -klooster', is in 1560 gestig deur Dom Álvaro de Castro, 'n staatsraadslid van koning Sebastião, met die naam Convento de Santa Cruz da Serra de Sintra, en is in die hande van Franciskaanse broeders ter vervulling van 'n gelofte wat hy aan sy vader, Dom João de Castro, die vierde onderkoning van Indië, afgelê het.
Die klooster is opvallend vir die uiterste armoede van die konstruksie en die uitgebreide gebruik van kurk in die beskerming en versiering van sy klein ruimtes, en beliggaam dus die ideale van die Orde van Sint Franciscus van Assisi: die soeke na geestelike volmaaktheid deur jouself te verwyder van die wêreld en afstand doen van die plesier wat met die aardse lewe gepaardgaan. Die uiters klein klooster is gebou met die oog op die harmonie tussen die menslike konstruksie en die reeds bestaande natuurlike elemente: die goddelike konstruksie. Die rustieke voorkoms en groot soberheid kan nie van die omliggende plantegroei onderskei word nie, aangesien die gebou volledig geïntegreer is in die natuurlike omgewing, in die mate dat enorme granietblokke in die konstruksie daarvan opgeneem is.
Die bosveld rondom die gebou is etlike eeue lank versorg en onderhou deur die monnike wat in die klooster gewoon het, sodat dit die geleidelike ontbossing van die Sintra -heuwels oorleef het. Dit vorm dus 'n merkwaardige voorbeeld van die oorspronklike woud van die streek, en die samestelling van die flora kan maklik geïdentifiseer word deur besoekers wat die botaniese roete volg wat vir hul plesier voorgestel word. Vanweë die skaarsheid, bewaringstoestand en grootte van sommige voorbeelde wat hier gevind kan word, verteenwoordig hierdie hout 'n belangrike natuurerfenis wat dringend beskerm moet word.
Die uiters klein selle, gange en deure van die klooster, die nederigheid wat 'n mens voel wanneer jy gekonfronteer word met die intimiteit en kaal eenvoud van die plek, die penumbra waarin hierdie monnike hul daaglikse lewens gelei het en die pragtige uitsigte wat van hier af oor die Sintra geniet kan word heuwels, is unieke ervarings wat 'n diepgaande indruk gelaat het op almal wat hierheen kom om die webwerf te besoek.
In 1581 het koning Filipe I van Portugal (Filipe II van Spanje) die kluisenaar besoek en destyds sy beroemde verklaring gemaak dat in al sy koninkryke die twee plekke wat hy die meeste waardeer het, vanweë die rykdom daarvan was, en die Capuchos -klooster, vanweë sy armoede:
In al my koninkryke is daar twee dinge wat my baie behaag, El Escorial omdat dit so ryk is en die klooster van Santa Cruz omdat dit so arm is.
Die klooster is in 1834 verlaat, toe die liberale regime bevel gegee het om die godsdienstige bevele te onderdruk, en daarna in 1873 gekoop deur Francis Cook, die eerste Burggraaf van Monserrate, en, in 1949, deur die Portugese Staat.
Die Capuchos -klooster vorm deel van die kulturele landskap van Sintra, wat sedert 1995 deur UNESCO as wêrelderfenis geklassifiseer is.