Riaz Dean - Artikels - 2022
Die kartering van die groot spel: ontdekkingsreisigers, spioene en kaarte in die 19de-eeuse Asië
In die 19de eeu was die Britse en Russiese ryke besig met bitter wedywering vir die verkryging van Suid -Asië. Alhoewel Indië die uiteindelike prys was, het die grootste deel van die intrige en aksie langs die noordelike grens in Afghanistan, Turkestan en Tibet plaasgevind. Om die streek in kaart te bring en kennis van die vyand te verkry, was van deurslaggewende belang vir die belange van beide kante.
Die Great Trigonometrical Survey of India het in die 18de eeu begin met die doel om 'n gedetailleerde kaart van die subkontinent te skep. Onder leiding van George Everest - wie se naam later aan die hoogste berg ter wêreld toegeken is - het dit die Groot Boog in kaart gebring wat van die suidpunt van die land tot by die Himalajas loop. Baie van die werk is gedoen deur Indiese ontdekkingsreisigers, bekend as Pundits. Hulle was die eerstes wat die raaisels van die verbode stad Lhasa onthul het en die ware verloop van die magtige Tsangpo -rivier van Tibet ontdek het.
Hierdie ontdekkingsreisigers het belangrike inligting vir die Britse Ryk versamel en groot gedeeltes van die kaart van Asië ingevul. Hulle avontuurlustige optrede word lewendig weergegee Die kartering van die groot spel.
Brittanje was bang dat Rusland Indië sou binnedring
Die bestendige uitbreiding van grondgebied deur Rusland, aangesien dit groot gedeeltes van Sentraal -Asië ingesluk het, was vir Brittanje diep ontstellend en dreigend.
Londen het trouens geglo dat die uiteindelike bedoeling van die tsaar was om uiteindelik beheer oor Indië te neem - die 'juweel' in die kroon van Brittanje. Maar agterna dink baie historici dat die Britte die bedreiging valslik opgeblaas het. Trouens, militêre houding om Rusland te kontroleer, was selfvernietigend, aangesien dit waarskynlik die teenstander van Brittanje nog verder gekantel het. Soos dikwels die geval is, het agterdog slegs agterdog ontstaan.
Die Eerste Afghaanse Oorlog van 1842 was 'n absolute ramp vir die Britse leër. Byna die hele kontingent wat Kaboel beset het, is vermoor — meer as 16 000, insluitend vroue en kinders en Indiese kampvolgers.
Tydens die aanloop tot die Tweede Afghaanse Oorlog van 1878 het Brittanje hom teruggedwing na Kaboel om Russiese invloed op hierdie bufferstaat te voorkom. Die destydse onderkoning van Indië, lord Lytton, het gejeuk na 'n beslissende konfrontasie met die Russe in Sentraal -Asië en het na Londen tuisgegaan:
'Die vooruitsig op oorlog met Rusland is baie opgewonde, maar wat Indië betref, maak dit my glad nie ontsteld nie. As dit wil wees - nou beter as later. Ons is twee keer so sterk as Rusland in hierdie deel van die wêreld en het baie beter basisse vir aanval en verdediging. "
Die minister van buitelandse sake vir Indië het hom gewaarsku toe hy op hierdie aggressiewe manier voortgegaan het: "Ek dink jy luister te veel na soldate ... as jy die soldate glo, is niks veilig nie."
Hierdie sentiment word herhaal deur die historikus Gerald Morgan, wat sy studie van die Groot Spel beëindig het met twee van ons vier bevindinge wat myte ontwrig:
'Die eerste daarvan is dat Rusland nooit die wil of die vermoë gehad het om Indië binne te val nie. Wat ook al die warmkoppe van albei kante kan dreig of verwag, dit was altyd die staatsmanne wat 'n oorlog verhinder het.
''. absorberende, goedgeskrewe verhaal van die kartering van Indië gedurende die dae van die Raj. ''-"Indian Military Historical Society Journal"
'' Oor die algemeen is die boek goed nagevors en boeiend gelees. Ek beveel hierdie boek ten sterkste aan vir algemene lesers sowel as vir almal met 'n deurlopende belangstelling in die kartering in die algemeen of in die Great Game. ''- "ANZMaps"
'' Die skrywer vertel 'n boeiende verhaal, stel die toneel voor en bring die tyd tot lewe. Die skrywer maak hierdie werk lewendig vir mense wat nog nooit werk van hierdie aard gedoen het nie. Oor die algemeen is die boek goed nagevors en boeiend lees. Ek sal hierdie boek sterk aanbeveel vir algemene lesers sowel as vir almal met 'n deurlopende belangstelling in die kartering in die algemeen of in die Great Game. ''- "The Globe"
'' Binne hierdie groot prentjie is dit Dean se instink vir vertel en koesterbare besonderhede wat hierdie wonderlike boek werklik onderskei. ''- 'Geografies'
"Hierdie boek sal veral van belang wees vir historiese entoesiaste wat belangstel in kartering, reisverhale en spioenasie. 'N goeie voorbeeld van populêre geskiedenis en 'n waardige toevoeging tot die literatuur oor die groot spel."- "Journal of Military History"
"Die skrywer vertel 'n boeiende verhaal, stel die toneel voor en maak die tyd lewendig."- "Australian and New Zealand Map Society"
'' 'N Opwindende verhaal van spioenasie en kartografie teen die agtergrond van imperiale ambisies van twee moondhede, Brittanje en Rusland. merkwaardig om soveel besonderhede tussen die voorblaaie in te pak .''-- "The Hindu"
'' Die boek bied ons 'n blik op uiters eksentrieke persoonlikhede wie se lewens daaraan gewy is om die groot rykdom van Indië te beheer. erken die pogings van die verskillende Indiane. wat altyd diegene was wat die toerusting hanteer en in baie gevalle die grootste risiko's loop. Dit is die verhale van hierdie mense wat misgekyk word, wat die boek die leesbaarste maak. ''- "National Herald India"
James Byron Dean is gebore op 8 Februarie 1931 in die Seven Gables -woonstel op die hoek van 4th Street en McClure Street in Marion, Indiana,  die enigste kind van Mildred Marie (Wilson) en Winton Dean. Hy het ook beweer dat sy ma gedeeltelik inheems was en dat sy vader aan 'n "reeks oorspronklike setlaars behoort, wat teruggevoer kan word na die Mayflower".  Ses jaar nadat sy pa die boerdery verlaat het om 'n tandheelkundige tegnikus te word, het Dean saam met sy gesin na Santa Monica, Kalifornië, verhuis. daarna na die McKinley Elementary School.  Die gesin het etlike jare daar deurgebring, en Dean was in alle opsigte baie na aan sy ma. Volgens Michael DeAngelis was sy "die enigste persoon wat hom kon verstaan".  In 1938 word sy skielik met akute maagpyn getref en begin vinnig gewig verloor. Sy sterf aan baarmoederkanker toe Dean nege jaar oud was.  Dean se pa kon hom nie by sy tante versorg nie en het by sy tante oom, Ortense en Marcus Winslow, op hul plaas in Fairmount, Indiana,  waar hy in hul Quaker -huishouding grootgemaak is.  Dean se pa het in die Tweede Wêreldoorlog gedien en later weer getroud.
In sy tienerjare het Dean die raad en vriendskap van die plaaslike metodiste -pastoor, ds James DeWeerd, gesoek, wat blykbaar 'n formatiewe invloed op Dean gehad het, veral op sy toekomstige belange in stiergeveg, motorwedrenne en teater.  Volgens Billy J. Harbin het Dean ''n intieme verhouding met sy predikant gehad, wat in sy hoërskool op die hoërskool begin het en baie jare geduur het'.   Hulle beweerde seksuele verhouding is voorgestel in Paul Alexander se boek uit 1994 Boulevard of Broken Dreams: The Life, Times, and Legend of James Dean.  In 2011 is berig dat Dean een keer aan Elizabeth Taylor vertrou het dat hy ongeveer twee jaar na sy ma se dood seksueel misbruik is deur 'n minister.  Ander berigte oor Dean se lewe dui ook daarop dat hy óf as kind seksueel mishandel is deur DeWeerd óf as 'n laat tiener 'n seksuele verhouding met hom gehad het.  
Dean se algehele prestasie op skool was besonders en hy was 'n gewilde student. Hy het op die bofbal- en varsity -basketbalspanne gespeel, drama bestudeer en in die openbaar gepraat deur die Indiana High School Forensic Association. Nadat hy in Mei 1949 aan die Fairmount High School gestudeer het, , verhuis hy terug na Kalifornië met sy hond, Max, om by sy pa en stiefma te woon. Hy het ingeskryf by die Santa Monica College (SMC) en het 'n hoofvak in die voorregte gehad. Hy het vir een semester  na UCLA oorgegaan en sy hoofvak in drama verander , wat gelei het tot vervreemding van sy vader. Hy het die Sigma Nu -broederskap belowe, maar is nooit begin nie.  Terwyl hy by UCLA was, is Dean uit 'n groep van 350 akteurs gekies om Malcolm in te vertolk Macbeth.  Destyds het hy ook begin optree in die werkswinkel van James Whitmore. In Januarie 1951 staak hy by UCLA om 'n voltydse loopbaan as akteur te volg.  
Dean se eerste televisie -verskyning was in 'n Pepsi Cola -advertensie.    Hy het opgehou om voltyds op te tree en het in sy eerste spreekbeurt deelgeneem, soos Johannes die geliefde dissipel in Heuwel nommer een, 'n spesiale Paasfees -televisie wat die opstanding van Jesus dramatiseer. Dean het tydens die produksie van die program by die wydverfilmde Iverson Movie Ranch in die Chatsworth -omgewing van Los Angeles gewerk, waarvoor 'n replika van die graf van Jesus op die plaas op die plaas gebou is. Daarna het Dean drie rolprente in rolprente gekry: as soldaat in Vaste bajonette! (1951), 'n bokshoekman in Matroos Pasop (1952),  en 'n jeug in Het iemand my ma gesien? (1952). 
Terwyl hy sukkel om rolle in Hollywood te beklee, werk Dean ook as parkeerterrein by CBS Studios, waartydens hy Rogers Brackett ontmoet,  'n radiodirekteur vir 'n reklamebureau, wat hom professionele hulp en leiding in sy gekose loopbaan bied. , asook 'n blyplek.   Brackett het deure vir Dean oopgemaak en hom gehelp om sy eerste hoofrol op Broadway te kry Sien die Jaguar. 
In Julie 1951 verskyn Dean op Alias ​​Jane Doe, wat deur Brackett vervaardig is.   In Oktober 1951, na die aanmoediging van die akteur James Whitmore en die advies van sy mentor Rogers Brackett, verhuis Dean na New York. Daar het hy as 'n stunt -toetser vir die speletjie gewerk Klop die klok, maar is daarna ontslaan omdat hy na bewering die take te vinnig uitgevoer het.  Hy verskyn ook in episodes van verskeie CBS -televisiereekse Die web, Studio One, en Lux Videoteater, voordat hy toelating tot die Actors Studio verkry het om metodes waar te neem onder Lee Strasberg.  In 1952 het hy 'n nie -sprekende rol as persman in die film gehad Sperdatum - V.S.A., met Humphrey Bogart in die hoofrol.  
Trots op hierdie prestasies het Dean in 'n brief aan sy familie in 1952 na die Actors Studio verwys as "die grootste skool van die teater. Dit huisves wonderlike mense soos Marlon Brando, Julie Harris, Arthur Kennedy, Mildred Dunnock, Eli Wallach. Baie min kry Dit is die beste ding wat met 'n akteur kan gebeur. Ek is een van die jongstes wat behoort. "  Daar was hy klasmaats en goeie vriende met Carroll Baker, saam met wie hy uiteindelik sou speel Reuse (1956).
Dean se loopbaan het toegeneem en hy het in verdere episodes van sulke vroeë 1950's televisieprogramme opgetree as Kraft Television Theatre, Robert Montgomery bied aan, Die Amerikaanse staaluur, Gevaar, en Algemene elektriese teater. Een vroeë rol vir die CBS -reeks Omnibus in die episode "Glory in the Flower", sien Dean die tipe ontevrede jeug waarin hy later sou uitbeeld Rebelleer sonder oorsaak (1955). Hierdie program in die somer van 1953 bevat die liedjie "Crazy Man, Crazy", een van die eerste dramatiese TV -programme met rock en roll. Positiewe resensies oor Dean se teaterrol uit 1954 as Bachir, 'n deurdringende Noord -Afrikaanse huisseun, in 'n verwerking van André Gide se boek Die immoralis (1902), het gelei tot oproepe uit Hollywood. 
Oos van Eden
In 1953 was die regisseur Elia Kazan op soek na 'n substantiewe akteur om die emosioneel komplekse rol van 'Cal Trask' te speel, vir die draaiboekskrywer Paul Osborn se verwerking van John Steinbeck se roman uit 1952 Oos van Eden. Hierdie boek handel oor die verhaal van die Trask- en Hamilton-gesinne in die loop van drie generasies, en fokus veral op die lewens van die laaste twee geslagte in Salinas Valley, Kalifornië, vanaf die middel van die 19de eeu tot die 1910's.
In teenstelling met die boek, fokus die filmskrif op die laaste gedeelte van die verhaal, hoofsaaklik met die karakter van Cal. Alhoewel hy aanvanklik meer afsydig en emosioneel ontsteld lyk as sy tweelingbroer Aron, word Cal binnekort meer wêrelds, ondernemend en selfs sagter as hul vrome en voortdurend afkeurende vader (gespeel deur Raymond Massey), wat 'n groentekoeling wil uitvind proses. Cal word gepla deur die raaisel van hul sogenaamde dooie ma en ontdek dat sy nog lewe en 'n mevrou wat 'n bordel hou, die rol word gespeel deur die aktrise Jo Van Fleet. 
Voordat hy Cal vertolk het, het Elia Kazan gesê dat hy ''n Brando' 'vir die rol wil hê en Osborn stel Dean voor, 'n relatief onbekende jong akteur. Dean ontmoet Steinbeck, wat persoonlik nie van die humeurige, komplekse jong man hou nie, maar dink dat hy perfek is vir die rol. Dean is in die rol gespeel en op 8 April 1954 het hy New York verlaat en na Los Angeles gegaan om te begin skiet.   
Baie van Dean se optrede in die film was ongeskryf, insluitend sy dans in die boontjieveld en sy fetale houding terwyl hy bo-op 'n treinwa ry (nadat hy sy ma in die nabygeleë Monterey opgesoek het). Die bekendste geïmproviseerde volgorde van die film vind plaas wanneer Cal se pa sy geskenk van $ 5,000, geld wat Cal verdien het, verwerp het deur te spekuleer in boontjies voordat die VSA by die Eerste Wêreldoorlog betrokke geraak het. draai na Massey en in 'n gebaar van uiterste emosie, spring hy vorentoe en gryp hom in 'n volle omhelsing, huilend. Kazan het dit en Massey se geskokte reaksie in die film behou.
Dean se optrede in die film het sy rol as Jim Stark in die vooruitsig gestel Rebelleer sonder oorsaak. Beide karakters is angstige protagoniste en verkeerd verstaande uitgeworpenes, wat desperaat smag na goedkeuring van hul vaders. 
Ter erkenning van sy prestasie in Oos van Eden, Is Dean postuum benoem vir die 1956 Oscar -toekennings as beste akteur in 'n leidende rol van 1955, die eerste amptelike postuum waarnemende benoeming in die geskiedenis van die Oscar -toekennings.  (Jeanne Eagels is in 1929 aangewys as beste aktrise,  toe die reëls vir die keuse van die wenner anders was.) Oos van Eden was die enigste film met Dean wat hy in sy leeftyd sou sien verskyn.  
Rebelleer sonder oorsaak, Reuse en beplande rolle
Dean het vinnig sy rol in Eden met 'n hoofrol as Jim Stark in Rebelleer sonder oorsaak (1955), 'n film wat baie gewild sou wees onder tieners. Die film word genoem as 'n akkurate weergawe van tiener angs.   Volgende Oos van Eden en Rebelleer sonder oorsaak, Wou Dean vermy dat hy as 'n opstandige tiener soos Cal Trask of Jim Stark getipeer word, en het dus die rol aangeneem van Jett Rink, 'n Texaanse boerdery wat olie slaan en ryk word, in Reuse, 'n postuum vrygestelde film uit 1956. Die film vertolk 'n aantal dekades in die lewens van Bick Benedict, 'n boer in Texas, gespeel deur Rock Hudson, sy vrou, Leslie, gespeel deur Elizabeth Taylor en Rink.  Om 'n ouer weergawe van sy karakter uit te beeld in die latere tonele van die film, het Dean sy hare grys gekleur en 'n deel daarvan afgeskeer om 'n afneembare haarlyn te gee.
Reuse sou blykbaar Dean se laaste film wees. Aan die einde van die film was Dean veronderstel om 'n dronk toespraak te hou tydens 'n banket met die bynaam 'Laaste Avondmaal', want dit was die laaste toneel voor sy skielike dood. Vanweë sy begeerte om die toneel meer realisties te maak deur eintlik in die dronk te wees vir die opname, mompel Dean so baie dat regisseur George Stevens besluit het dat die toneel moet oorgedubbel word deur Nick Adams, wat 'n klein rol in die film speel, omdat Dean oorlede is voordat die film geredigeer is.
Dean het sy tweede postume nominasie vir die beste akteur vir die beste akteur ontvang vir sy rol in Reuse by die 29ste Academy Awards in 1957 vir films wat in 1956 vrygestel is. 
Nadat ek klaar was ReuseDean sou as Rocky Graziano speel in 'n dramafilm, Iemand daar bo hou van my (1956), en volgens Nicholas Ray self, sou hy 'n storie met die naam noem Heldhaftige liefde met die regisseur.  Dean se dood het enige betrokkenheid by die projekte beëindig, maar Iemand daar bo hou van my het steeds kommersiële en kritiese sukses behaal, twee Oscars gewen en $ 3,360,000 verdien, terwyl Paul Newman die rol van Graziano gespeel het.
Die draaiboekskrywer William Bast was een van Dean se naaste vriende, 'n feit wat erken word deur Dean se familie.  Volgens Bast was hy Dean se kamermaat by UCLA en later in New York, en ken hy Dean gedurende die laaste vyf jaar van sy lewe.  Bast, wat ook Dean se eerste biograaf was,   het eenkeer gesê dat hy en Dean seksueel 'geëksperimenteer' het, maar sonder om verder te verduidelik.    In 'n latere boek, Oorleef James Dean, Het Bast die moeilike omstandighede van hul betrokkenheid beskryf.  Terwyl hy aan UCLA was, het Dean ook uitgegaan van Beverly Wills, 'n aktrise by CBS, en Jeanette Lewis, 'n klasmaat. Bast en Dean het gereeld 'n dubbele afspraak met hulle gehad. Wills het alleen met Dean begin uitgaan en later vir Bast gesê: "Bill, daar is iets wat ons jou moet vertel. Dit is Jimmy en ek. Ek bedoel, ons is verlief." : 71 Hulle is uitmekaar nadat Dean 'ontplof' het toe 'n ander man haar gevra het om te dans terwyl hulle by 'n funksie was. : 74
Terwyl hy in New York woon, word Dean deur sy vriend Martin Landau aan die aktrise Barbara Glenn voorgestel.  Hulle het twee jaar lank gereeld uitgegaan totdat Dean in 1954 na Hollywood vertrek het.  In 2011 is hul liefdesbriewe op 'n veiling vir $ 36 000 verkoop. 
Vroeg in Dean se loopbaan, nadat Dean sy kontrak met Warner Brothers onderteken het, het die departement van openbare betrekkinge in die ateljee verhale begin genereer oor Dean se skakels met 'n verskeidenheid jong aktrises wat meestal afkomstig was van die kliënte van Dean se Hollywood -agent, Dick Clayton. Persverklarings in die ateljee het Dean ook saam met twee ander akteurs, Rock Hudson en Tab Hunter, gegroepeer, wat elkeen van die mans identifiseer as 'n 'geskikte bachelor' wat nog nie die tyd gevind het om hom aan 'n enkele vrou te verbind nie: 'Hulle sê dat hul filmoefeninge in stryd met hul huweliksoefeninge. " 
Dean se beste herinnering was met die jong Italiaanse aktrise Pier Angeli. Hy het Angeli ontmoet terwyl sy skiet Die silwer kelk (1954)  op 'n aangrensende Warner -erf, en met wie hy juweliersware as liefdesbriewe verruil het.  Angeli, tydens 'n onderhoud veertien jaar nadat hul verhouding geëindig het, beskryf hul tye saam:
Ons was gereeld saam na die kus van Kalifornië en het daar in die geheim in 'n kothuis op 'n strand ver van nuuskierige oë gebly. Ons sou baie van ons tyd op die strand deurbring, daar sit of dwaas wees, net soos universiteitskinders. Ons sou praat oor onsself en ons probleme, oor die films en toneelspel, oor die lewe en die lewe na die dood. Ons het 'n volledige begrip van mekaar gehad. Ons was soos Romeo en Juliet, saam en onafskeidbaar. Soms was ons op die strand so lief vir mekaar dat ons net saam in die see wou stap, want ons het geweet dat ons altyd saam sou wees. : 196
Dean het oor Angeli gesê: 'Alles oor Pier is pragtig, veral haar siel. Sy hoef nie opgejaag te word nie. Sy hoef niks te doen of te sê nie. Sy is net wonderlik soos sy is. Sy het 'n seldsame insig in die lewe. "
Diegene wat geglo het dat Dean en Angeli diep verlief was, het beweer dat 'n aantal magte hulle uitmekaar gelei het. Angeli se ma keur Dean se toevallige rok en wat ten minste vir haar onaanvaarbare gedragskenmerke was: sy T-hempskleed, laat afsprake, vinnige motors, drinkgoed en die feit dat hy nie 'n Katoliek was nie, af. Haar ma het gesê dat sulke gedrag in Italië nie aanvaarbaar is nie. Boonop het Warner Bros., waar hy gewerk het, probeer om hom uit die huwelik te laat praat, en hy het self vir Angeli gesê dat hy nie wil trou nie. : 197 Richard Davalos, Dean's Oos van Eden mede-ster, beweer dat Dean trouens met Angeli wou trou en bereid was om toe te laat dat hul kinders Katoliek grootgemaak word.  In sy outobiografie het Elia Kazan, die regisseur van Oos van Eden, verwerp die idee dat Dean moontlik enige sukses met vroue kon behaal het, hoewel hy onthou het dat hy Dean en Angeli hard hoor liefhet in Dean se kleedkamer.  Kazan word deur die skrywer Paul Donnelley aangehaal oor Dean: "Hy het altyd onseker betrekkinge met vriendinne gehad." 
Nadat hy sy rol vir Oos van Eden, het hy 'n kort reis na New York geneem in Oktober 1954. : 197 Terwyl hy weg was, het Angeli onverwags haar verlowing aan die Italiaans-Amerikaanse sanger Vic Damone aangekondig. Die pers was geskok en Dean het sy irritasie uitgespreek.  Angeli trou die volgende maand met Damone. Gossip -rubriekskrywers het berig dat Dean die troue oorkant die pad met sy motorfiets dopgehou het, terwyl hy selfs die enjin tydens die seremonie aangeskakel het, hoewel Dean later ontken het dat hy iets so "dom" gedoen het. 
Sommige kommentators, soos William Bast en Paul Alexander, meen die verhouding was bloot 'n publisiteitsstunt.   Pier Angeli het slegs een keer oor die verhouding in haar latere lewe in 'n onderhoud gepraat en lewendige beskrywings gegee van romantiese ontmoetings op die strand. Dekaan -biograaf John Howlett het gesê dat dit soos wenslike fantasieë lees  soos Bast beweer dat dit is.  Joe Hyams, in sy biografie van Dean uit 1992, James Dean: Little Boy Lost, beweer dat hy Dean besoek het net toe Angeli, toe getroud met Damone, sy huis verlaat het. Dean het gehuil en na bewering aan Hyams gesê sy is swanger, en Hyams het tot die gevolgtrekking gekom dat Dean glo dat die kind syne kan wees. Angeli, wat van Damone geskei het en toe haar tweede man, die Italiaanse filmkomponis Armando Trovajoli, het in die laaste jare van haar lewe deur vriende gesê dat Dean die liefde van haar lewe is. Sy sterf aan 'n oordosis barbiturate in 1971, op 39 -jarige ouderdom. 
In 1996 het die aktrise Liz Sheridan in 1952 haar verhouding met Dean in New York uiteengesit en gesê dat dit "net 'n soort magie was.  Dit was die eerste liefde vir ons albei."  Sheridan het haar memoires gepubliseer, Dizzy & Jimmy: My Life with James Dean A Love Story, in 2000.
Dean het ook met die Switserse aktrise Ursula Andress uitgegaan.  "Sy is gesien hoe sy op Hollywood agter op James se motorfiets ry," skryf biograaf Darwin Porter. Sy was ook saam met Dean in sy sportmotors te siene, en was saam met hom op die dag toe hy die motor waarin hy gesterf het, gekoop het.  Destyds was Andress ook besig met Marlon Brando.
Die Spaanse aktrise Sara Montiel het in haar outobiografie geskryf dat sy die laaste vrou was wat gefotografeer is en romanties betrokke was by Dean dae voor sy dood Memorias: Vivir is un placer. 
Auto racing stokperdjie
In 1954 stel Dean daarin belang om 'n loopbaan in motorsport te ontwikkel. Hy het verskeie voertuie gekoop nadat hy vir die opnames verfilm het Oos van Eden afgesluit het, insluitend 'n Triumph Tiger T110 en 'n Porsche 356.   Net voordat die verfilming begin Rebelleer sonder oorsaak, hy neem deel aan sy eerste professionele byeenkoms by die Palm Springs Road Races, wat op 26–27 Maart 1955 in Palm Springs, Kalifornië, gehou is. Dean behaal 'n eerste plek in die beginnerklas en 'n tweede plek by die hoofbyeenkoms. Sy wedrenne het 'n maand later in Bakersfield voortgegaan, waar hy eerste in sy klas en derde algeheel geëindig het.  Dean het gehoop om aan die Indianapolis 500 deel te neem, maar sy besige program het dit onmoontlik gemaak. 
Dean se laaste wedloop het plaasgevind in Santa Barbara op Memorial Day, 30 Mei 1955. Hy kon nie die kompetisie voltooi nie weens 'n geblaasde suier.   Sy kort loopbaan is opgehou toe Warner Brothers hom van alle wedrenne belet het tydens die produksie van Reuse.  Dean het sy tonele klaar geskiet en die film was in 'n na-produksie toe hy besluit het om weer te jaag.
Ongeluk en nadraai
Verlang om terug te keer na die "bevrydende vooruitsigte" van motorsport, het Dean sy Speedster verruil vir 'n nuwe, kragtiger en vinniger 1955 Porsche 550 Spyder en het hy deelgeneem aan die komende Salinas Road Race -byeenkoms wat op 1–2 Oktober 1955 geskeduleer was.  Die stuntkoördineerder, Bill Hickman, was op 30 September saam met die akteur op pad na die baan. Collier's fotograaf Sanford Roth, en Rolf Wütherich, die Duitse werktuigkundige van die Porsche -fabriek wat Dean's Spyder, "Little Bastard" -motor onderhou het.   Wütherich, wat Dean aangemoedig het om met die motor van Los Angeles na Salinas te ry om dit in te breek, het Dean in die Porsche vergesel. Om 15:30 het Dean 'n kaartjie gekry vir spoed, net soos Hickman wat in 'n ander motor agtervolg het. 
Toe die groep omstreeks 17:45 weswaarts ry op die Amerikaanse roete 466 (tans SR 46) naby Cholame, Kalifornië, , het 'n Ford Tudor uit 1950, bestuur deur die 23-jarige Cal Poly-student Donald Turnupseed, gereis oos. Turnupseed het links gedraai op snelweg 41 noordwaarts, in die rigting van Fresno , voor die aankomende Porsche.   
Dean, wat nie betyds kon stop nie, het in die passasierskant van die Ford gestamp, wat daartoe gelei het dat Dean se motor oor die sypaadjie op die kant van die snelweg gestamp het. Dean se passasier, Wütherich, is uit die Porsche geslinger, terwyl Dean in die motor vasgekeer was en talle noodlottige beserings opgedoen het, waaronder 'n gebreekte nek.  Turnupseed verlaat sy beskadigde voertuig met ligte beserings.
'N Aantal verbygangers het die ongeluk gesien wat gestop het om te help. 'N Vrou met verpleegervaring het na Dean gekyk en 'n swak polsslag bespeur, maar' die dood blyk onmiddellik te wees '.  Dean is by aankoms dood verklaar kort nadat hy om 18:20 per ambulans by die Paso Robles War Memorial Hospital aangekom het. 
Alhoewel dit aanvanklik traag was om koerante in die Oos -Verenigde State te bereik, het besonderhede oor Dean se dood vinnig versprei via radio en televisie. Teen 2 Oktober het sy dood beduidende dekking ontvang van plaaslike en buitelandse media.   Dean se begrafnis is op 8 Oktober 1955 in die Fairmount Friends Church in Fairmount, Indiana, gehou. Die kis bly toe om sy ernstige beserings te verberg. Na raming was 600 rouklaers bygewoon, terwyl nog 2 400 aanhangers tydens die optog buite die gebou vergader het.  Hy word begrawe op die Park Cemetery in Fairmount, tweede pad regs van die hoofingang af, en teen die heuwel aan die regterkant, met die gesig staar op die rit. 
Drie dae later het 'n geregtelike doodsondersoek plaasgevind by die raadsale in San Luis Obispo, , waar die jurie van die balju-uitspraak 'n uitspraak gelewer het dat hy heeltemal skuldig was aan spoed, en dat Turnupseed onskuldig was aan enige kriminele daad.   Volgens 'n artikel in die Los Angeles Times Op 1 Oktober 2005 weerspreek 'n voormalige offisier van die California Highway Patrol wat na die toneel ontbied is, Ron Nelson  die berigte dat Dean teen 90 km / h gery het, wat die wrak en die posisie van Dean se liggaam aandui dat hy vinnig was ten tyde van die ongeluk was dit meer as 55 km / h.  'n "James Dean Monument" is op Shandon langs snelweg 46 geplaas en staan ​​tot vandag toe.
Bioskoop en televisie
Amerikaanse tieners van die middel van die vyftigerjare, toe Dean se belangrikste films die eerste keer vrygestel is, identifiseer met Dean en die rolle wat hy vertolk het, veral dié van Jim Stark in Rebelleer sonder oorsaak. Die film beeld die dilemma uit van 'n tipiese tiener van die tyd, wat voel dat niemand, nie eens sy maats, hom kan verstaan ​​nie. Humphrey Bogart het ná Dean se dood kommentaar gelewer oor sy openbare beeld en nalatenskap: "Dean het op die regte tyd gesterf. Hy het 'n legende agtergelaat. As hy geleef het, sou hy nooit sy publisiteit kon nakom nie." 
Joe Hyams sê dat Dean "een van die seldsame sterre was, soos Rock Hudson en Montgomery Clift, wat mans en vroue sexy vind".  Volgens Marjorie Garber is hierdie eienskap "die ondefinieerbare ekstra iets wat 'n ster maak".  Die ikoniese aantrekkingskrag van Dean word toegeskryf aan die behoefte van die publiek dat iemand moet opstaan ​​vir die jongmense van die era,  en die lug van androgynie wat hy op die skerm voorspel het. 
Dean was 'n toetssteen vir baie televisieprogramme, films, boeke en toneelstukke. Die rolprent 30 September 1955 (1977) beeld die maniere uit waarop verskillende karakters in 'n klein suidelike dorpie in die VSA reageer op Dean se dood.  Die toneelstuk Come Back to the Five and Dime, Jimmy Dean, Jimmy Dean, geskryf deur Ed Graczyk, beeld 'n reünie van Dean -aanhangers uit op die 20ste herdenking van sy dood. Dit is in 1982 deur die regisseur Robert Altman opgevoer, maar is na slegs 52 optredes swak ontvang en gesluit. Terwyl die stuk nog op Broadway speel, het Altman 'n filmverwerking geskiet wat in November 1982 deur Cinecom Pictures vrygestel is. 
Op 20 April 2010 het 'n lang "verlore" lewendige episode van die Algemene elektriese teater genaamd "The Dark, Dark Hours" met Dean in 'n optrede met Ronald Reagan, is ontdek deur die NBC -skrywer Wayne Federman terwyl hy aan 'n terugblik op televisie van Ronald Reagan werk.  Die episode, wat oorspronklik op 12 Desember 1954 uitgesaai is,  het internasionale aandag getrek en hoogtepunte is op talle nasionale media verskyn, waaronder: CBS Aandnuus, NBC Nightly News, en Goeie môre Amerika. Dit is later onthul dat 'n paar beeldmateriaal uit die episode die eerste keer verskyn in die dokumentêr van 2005, James Dean: Forever Young. 
James Dean se boedel verdien steeds ongeveer $ 5,000,000 per jaar, volgens Forbes tydskrif.  Op 6 November 2019 is aangekondig dat Dean se gelykenis, via CGI, gebruik sal word vir 'n Viëtnam -oorlogfilm genaamd Vind Jack, gebaseer op die Gareth Crocker -roman. Die fliek word geregisseer deur Anton Ernst en Tati Golykh en 'n ander akteur sal Dean se rol uitspreek.  Hoewel die direkteure die regte verkry het om Dean se beeld uit sy familie te gebruik, het mense in die bedryf die spot met die aankondiging gemaak.  
Leonardo DiCaprio noem Dean as een van sy gunsteling akteurs en as die sterkste invloede.  Hy onthou in 'n onderhoud: 'Ek onthou dat ek ongelooflik ontroer is deur Jimmy Dean, in East of Eden (film). Daar was iets so rou en kragtig aan die prestasie. Sy kwesbaarheid ... sy verwarring oor sy hele geskiedenis, sy identiteit, sy desperaatheid om liefgehê te word. Daardie optrede het my hart net gebreek. "
Jeugkultuur en musiek
Talle kommentators het beweer dat Dean 'n unieke invloed op die ontwikkeling van rock en roll -musiek het. Volgens David R. Shumway, 'n navorser in die Amerikaanse kultuur en kultuurteorie aan die Carnegie Mellon-universiteit, was Dean die eerste ikoniese figuur van jeugdige rebellie en ''n voorbode van jeug-identiteitspolitiek'. Die persona wat Dean veral in sy films vertoon het Rebelleer sonder oorsaak, beïnvloed Elvis Presley  en vele ander musikante wat gevolg het,  waaronder die Amerikaanse rockers Eddie Cochran en Gene Vincent.
In hul boek, Live Fast, Die Young: The Wild Ride of Making Rebel Without a Cause, Het Lawrence Frascella en Al Weisel geskryf, "Maar ironies genoeg Rebelleer as daar geen rockmusiek op die klankbaan was nie, sou die film se gevoeligheid - en veral die uitdagende houding en die moeitelose koelte van James Dean - 'n groot impak op rock hê. Die musiekmedia sou Dean en rock dikwels as onlosmaaklik verbind [. ] Die tydskrif vir die bedryf Musiekverbinding het selfs sover gegaan om Dean 'die eerste rockster' te noem. "
Aangesien rock and roll 'n revolusionêre mag geword het wat die kultuur van lande regoor die wêreld beïnvloed het, het Dean 'n mitiese status verkry wat sy plek as 'n rock and roll -ikoon bevestig het.  Dean luister self na musiek wat wissel van Afrikaanse stammusiek  tot die moderne klassieke musiek van Stravinsky  en Bartók,  sowel as kontemporêre sangers soos Frank Sinatra.  While the magnetism and charisma manifested by Dean onscreen appealed to people of all ages and sexuality,  his persona of youthful rebellion provided a template for succeeding generations of youth to model themselves on.  
In sy boek, The Origins of Cool in Postwar America, Joel Dinerstein describes how Dean and Marlon Brando eroticized the rebel archetype in film,  and how Elvis Presley, following their lead, did the same in music. Dinerstein details the dynamics of this eroticization and its effect on teenage girls with few sexual outlets.  Presley said in a 1956 interview with Lloyd Shearer for Parade magazine, "I've made a study of Marlon Brando. And I've made a study of poor Jimmy Dean. I've made a study of myself, and I know why girls, at least the young 'uns, go for us. We're sullen, we're broodin', we're something of a menace. I don't understand it exactly, but that's what the girls like in men. I don't know anything about Hollywood, but I know you can't be sexy if you smile. You can't be a rebel if you grin." 
Rock musicians as diverse as Buddy Holly,  Bob Dylan, and David Bowie regarded Dean as a formative influence.  The playwright and actor Sam Shepard interviewed Dylan in 1986 and wrote a play based on their conversation, in which Dylan discusses the early influence of Dean on him personally.  A young Bob Dylan, still in his folk music period, consciously evoked Dean visually on the cover of his album, The Freewheelin' Bob Dylan (1963),  and later on Hoofweg 61 herbesoek (1965),  cultivating an image that his biographer Bob Spitz called "James Dean with a guitar".  Dean has long been invoked in the lyrics of rock songs, famously in songs such as "A Young Man Is Gone" by the Beach Boys (1963),   "James Dean" by the Eagles (1974),   and "James Dean" by the Goo Goo Dolls (1989).   Musician Taylor Swift referenced him in "Style" (2014). 
On the subject of Dean's sexuality, Rebel director Nicholas Ray is on record saying, "Some—most—will say he was heterosexual, and there's some proof for that, apart from the usual dating of actresses his age. Others will say no, he was gay, and there's some proof for that too, keeping in mind that it's always tougher to get that kind of proof. But Jimmy himself said more than once that he swung both ways, so why all the mystery or confusion?"  Martin Landau stated, "A lot of people say Jimmy was hell-bent on killing himself. Nie waar nie. A lot of gay guys make him out to be gay. Nie waar nie. When Jimmy and I were together we'd talk about girls. Actors and girls. We were kids in our early 20s. That was what we aspired to."  Mark Rydell also stated, "I don't think he was essentially homosexual. I think that he had very big appetites, and I think he exercised them."  Elizabeth Taylor, with whom Dean had become friends with while working together on Reuse, referred to Dean as gay during a speech at the GLAAD Media Awards in 2001.  When questioned about Dean's sexuality by author Kevin Sessums for POZ Magazine, Taylor responded, "He hadn't made up his mind. He was only 24 when he died. But he was certainly fascinated by women. He flirted around. He and I … twinkled." 
Inkomste $1,132 $1,338 $998
Net Income $951 $856 $741
Dean Witter & Company was founded by Dean G. Witter (together with his brother Guy Witter and cousin Jean Witter) as a retail brokerage firm in 1924.   With its original offices at 45 Montgomery Street in San Francisco, California, Dean Witter would be among the largest brokerages on the West Coast. Among Witter's original partners were his brother Guy and their cousins Jean C. Witter and Ed Witter as well as Fritz Janney. Prior to founding his own firm, Witter partnered with Charles R. Blyth to found Blyth, Witter & Co., another San Francisco based brokerage in 1914. After Witter's departure, Blyth would continue on his own (ultimately acquired by Paine Webber in 1979) and the two firms would remain competitors for decades. [ aanhaling nodig ]