Dit is 'n vraag wat die moeite werd is om te vra - en een het nie dikwels genoeg gestel nie.
Histories het die ortodokse benadering tot hulpverlening aan mense in humanitêre noodtoestande was hulle dinge te gee - kos, water, higiëniese voorrade en so aan. Daar is 'n argument vir hierdie benadering nie, maar ook 'n baie werklike risiko: dat ons gee mense die verkeerde dinge. En die netwerk van kontrakteurs en subkontrakteurs dikwels gebruik om hierdie hulp "in natura" administreer genoeg komplekse en ondeursigtig dat ons nie regtig kan sê hoe ons optree.
Neem die antwoord op die laaste aardbewing tot 'n ontwikkelende land rock, in Haiti in 2010. In die nasleep van daardie aardbewing, regerings en private skenkers regoor die wêreld uitbetaal meer as US $ 9 miljard in verligting en heropbou befondsing. Dit is 'n massiewe bedrag geld - sowat 133% van die jaarlikse BBP Haïti se, of meer as $ 900 per inwoner ten tyde van die aardbewing. En tog het ons langs geen idee of ons die regte dinge gekoop of watter impak hulle gehad het.
Media ondersoeke het bevind uitmuntend voorbeelde van misplaaste besteding en ondoeltreffendheid, insluitende die onvergeetlike openbare gesondheids veldtog hardloop handwas aan Haïtians wat seep en lopende water gebrek het, onderrig.
Maar dit is moeilik om te vertel hoe verteenwoordigend dit is, aangesien, vir die grootste deel van die geld, ons weet eenvoudig nie hoe dit gebruik is nie, soos deur die Sentrum vir Globale Ontwikkeling getoon, 'n onafhanklike denktenk. Ons kan dit ten beste op geloof aanvaar dat ons $ 900 van waarde vir elke burger van Haïti geskep het.
Een alternatief sou wees om net $ 900 aan elke Haities te gee. Klankverf? Soos dit blyk, vereis dit eintlik minder geloof as baie van die meer tradisionele benaderings.
As navorsers het begin afneem streng eksperimentele toetse van anti-armoede strategieë ( "ewekansige gekontroleerde proewe"), op soek na betroubare antwoorde op die vraag "wat werk ?," 'n bestendige bevinding was dat eenvoudig gee geld direk aan individue werk baie goed.
Veelvuldige studies het bevind dat wanneer mense in nood kontant en die vryheid om dit te spandeer as hulle kies ontvang, die resultate is indrukwekkend. Byvoorbeeld, 'n bestudeer deur Christopher Blattman, Nathan Fiala en Sebastian Martinez in 'n post-konflik Uganda het bevind dat mense wat kontant skenkings belê in ondernemings ontvang, verdien ná vier jaar 'n gemiddelde 40% opbrengskoers. In post-tsoenami Sri Lanka, Suresh de Mel, David McKenzie en Christopher Woodruff gevind dat kontant ontvangers het opbrengskoerse in die 80% -plus reeks ná vyf jaar.
Benewens die verbetering van die langtermyn lewenstandaarde van individuele ontvangers, gee hulp as kontant het die potensiaal om op groot skaal te vereenvoudig lewering. Soos ons het Verduidelik met Blattman, wat fisiese goedere aan behoeftige mense lewer, is geneig om baie duur te wees (wanneer ons heeltemal kos, wat te selde is).
Byvoorbeeld, 'n onlangse wetenskapskrif op die (positiewe) invloed van ses programme wat bates oorgedra word aan die armes het bevind dat gemiddeld 68% van begrotings program is bestee aan die bestuur en lewering, met net 32% bestee aan die bates van die armes wat werklik ontvang is.
Die eenvoudiger kontant-enigste program wat deur GiveDirectly (wat ons mede-stigter) spandeer 10% by aflewering en plaas 90% in ontvangers se hande. Met ander woorde, kan ons drie keer soveel waarde te lewer wanneer ons lewer as kontant. Dit is moontlik dat die bykomende bestuur aktiwiteit betrokke is by die tradisionele programme neutraliseer dit deur verdrievoudigen die waarde daarvan nie, maar ons sou argumenteer dat die bewyslas lê aan die ander kant.
Individue in staat stel
Natuurlik gee kontant direk aan slagoffers nie die antwoord op alle post-rampprobleme nie. Infrastruktuur - paaie, lughawens, skole - alles moet herbou word, en dit verg gekoördineerde aktiwiteit. Maar wanneer dit gaan om mense wat help om hul lewens te herbou, is dit moeilik om die rasionaal te sien om slagoffers te gee wat ons dink hulle benodig, in plaas daarvan om hulle in staat te stel om presies te koop wat hulle wil. Daar is beslis geen bewyse om voor te stel dat ons beter daaraan is as wat hulle is nie.
Sal die ou maniere verander? Daar is glimmers in die reaksie op Nepal. Sommige hulporganisasies soos HelpAge stuur kontant kontant direk aan kwesbare individue, met (anekdoties) positief resultate. Ontvangers rapporteer om ondersteuning vinniger te ontvang en beter in staat te wees om die spesifieke dinge te kry wat hulle nodig het.
In Libanon het die IRC onlangs vrygestel resultate toon 'n sterk positiewe impak kontant oordragte op Siriese vlugtelinge.
Maar algehele, die aandeel van humanitêre verligting gelewer as kontant oordragte word geskat op nie meer as 6%, volgens die Oorsese Ontwikkelingsinstituut, 'N Britse think tank op internasionale ontwikkeling en humanitêre kwessies.
As die doel van verligting is om mense in nood te help, kan ons goed doen om Toby Porter se vraag meer dikwels vra.
Paul Niehaus is Medeprofessor in Ekonomie aan die Universiteit van Kalifornië, San Diego. Hy is mede-stigter en president van GiveDirectly, tans die gesogte nonprofit deur GiveWell en is onder die 25 mees gejaagde maatskappye (Inc) en 10 mees innoverende maatskappye in finansies (Fast Company). GiveDirectly is 'n erkende leier in die gebruik van moderne tegnologie om fondse direk na die uiterste armes oor te dra, en in die gebruik van streng wetenskaplike metodes om die impak daarvan te dokumenteer.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Dankbaarheid & Service > Geskenke van kontant: Die beste manier om lewens van 'n ramp slagoffers herbou?