‘Hoe afstootlik!’ het die arme padda gedink, en is die water ingekrabbel, en in haas en skaamte weggeswem na 'n donker hoek.
Nabij die kafee steier die man neer met sij gesig in die modder. Herhaalde male probeer hij opstaan en sij gesig vrij na die hemel opdraai. Langsaam word sij gehoes sagter en sagter; rondom sij hoof word die swart en oranje modder gevlek met bloed, tot dit die gespikkelde skoonheid van 'n ruiker blomme vertoon.
'n Swart spikkel val uit die hemel, 'n asvlokkie wat afdrijwe uit die namiddag vuur, wat draai, wat 'n aaklig-afhangende kop tussen spiedendhangende vlerke word. Spoedig draai vijf, ses aasvoëls rond oor die sterwende man. Sij liggaam lê stil, maar hij kan nie dood wees solang aasvretende voëls nog respek betoon nie.
Skielik swerm hulle neer in 'n warreling vlerke en vere: 'n dosijn afgrijslike mijnwerkers wat ingrawe in 'n weerlose grond en kluite modderbesmeerde lap en vlees rondstrooi. Op die kafee-terras loop een man tussen die tafels. Die kelner bring 'n nuwe emmer vol ijs.
Terwijl die middag stol tot aand en die skandelike toneel van aasvoëls wat feesvier op 'n liggaam in 'n openbare straat, voortduur, verbruik die drinkers op die kafee-terras enorme hoeveelhede rum en ijs. Toe die
'n Man het neergeval teen die relings van die Luksemburg-tuine. Die skaduwees van die kastaiingbome snij oor die sijpaadjie verlig deur 'n gaslamp elke vijftig tree, en dit duur 'n wijle voor die verbijgangers opmerk. Dan voeg hulle hulself een vir een bij die versamelende skare. Hulle blij ingetoë, hulle kijk toe met die waardige terughoudendheid van ou mense wat deelneem aan 'n dikwels-herhaalde toneel. Iemand vertrek onhaastig oor die plein Port Roijal om te gaan telefoneer vir die ambulans.
Sij uitgegooide hand raak en klou heftig aan die been van een van die omstaanders. Dit is 'n skraal man met 'n groot ingesakte mond waarop 'n onsekere glimlag nou verskijn. Hij moet verleë wees vanweë die hand wat vasklou aan sij been, of miskien met die gedagte dat daar weinig warmte en vriendelikheid in 'n dun, benige ankel is.
Toe die hand se greep losgeskeur word deur 'n nuwe aanval van siddering, gee die lang man 'n tree vorentoe, nog nader aan die sieke. 'n Beleefde glimlaggie is op sij gesig en 'n mens weet dat sij been baie stijf en selfbewus gehou is, gereed om die hand weer te ontvang. En meteens neem die skare se ingetoënheid nuwe betekenis aan, en is dit nie langer verbasend dat hulle so weinig woorde van simpatie en jammerte uispreek nie. ‘Dit kan wees dat hij aan sterwe is,’ sê iemand stilweg.
Die ambulans kom aan met swaaiende koplampe: vir 'n oomblik sirkel kosmiese vuur. Vier konstabels plaas die siek man op 'n draagbaar.