Was die Keltiese samelewing promiskuus? - Inligting
Was die Keltiese samelewing promiskuus?
Ek het probeer om 'n antwoord op die bogenoemde vraag te vind. In die voor-Romeinse en Romeinse Brittanje was die Keltiese mense promiskuus of het hulle net een getroude lewensmaat gehad? Is daar sterk genoeg bewyse om in elk geval te wys? Ek het dit tot dusver gevind:
Ons vervul die eise van die natuur op 'n baie beter manier as u Romeinse vroue, 'antwoord die Keltiese dame minagtend,' want ons kuier openlik met die beste mans, terwyl u u in die geheim deur die kwaadstokers laat loslaat. '
~~ Dio Cassius haal die antwoord van 'n Keltiese vrou aan op 'n bespotlike beskuldiging van losbandigheid van 'n Romeinse matrone.
Daar is egter ook steenhoutwerk uit die Keltiese kultuur wat getroudes toon. Sien ook hoofstuk 19 van Cornelius Tacitus se "Germania":
Hulle leef in 'n toestand van kuisheid wat goed beveilig is, beskadig deur geen verleidelike vertonings en publieke afleidings nie, sonder irritasie van banket. Van leer en van enige geheime omgang deur briewe, is almal ewe onkundig, mans en vroue. By so 'n groot aantal mense is egbreuk uiters skaars; 'n misdaad onmiddellik gestraf. Vir 'n vrou wat haar persoon geprostitueer het, word daar nooit vergifnis gegee nie. Hoe mooi sy ook al is, hoe jonk sy ook al is, met 'n rykdom, 'n man wat sy nooit kan vind nie.
Wat is dit, of albei?
Die persepsie dat die Kelte losbandig was, blyk te wees gebaseer op, ten minste gedeeltelik, antieke skrywers se interpretasies van huweliksverhoudings en / of 'n oppervlakkige kennis van Keltiese gebruike en kultuur.
Op laasgenoemde punt erken Strabo dat hy nie bewyse het nie, volgens David Rankin Kelte en die klassieke wêreld,
... Strabo wat sê dat Britte nie net saam met ander se vroue woon nie, maar met hul eie susters en moeders: hy erken egter dat hy geen betroubare bewyse vir hierdie bewerings het nie.
Op eersgenoemde, volgens John King in Koninkryke van die Kelte,
Sowel Caesar as Dio Cassius beskryf tipes gemeenskaplike huwelike of poliandrye, met verwantskappe wat vrouens deel en die afkoms in werklikheid matrilineer word ... dit is heeltemal moontlik dat meervoudige huwelike algemeen was onder die Kelte, ten minste in Gallië.
Rankin gaan meer in op Keltiese huwelike:
Ons weet beslis dat beide Ierse en Walliese huwelikstelsels verskillende huwelikskategorieë erken het. Vakbonde wat nie 'n huwelikstatus het nie, is ook gekategoriseer, maar ook vanuit die oogpunt van kompenserende betalings, asook die meer permanente verbintenisse. Dit sou maklik wees vir buitelandse waarnemers om nie bewus te bly van die verskillende gevolge van 'n stelsel wat, byvoorbeeld, agt of nege kategorieë van vakbond erken het nie, en in die geval van die Ierse reg, drie klasse van die wettige vrou.
Dit moes Romeinse waarnemers baie vreemd gewees het (as hulle dit selfs verstaan ​​het), veral in ag genome
Die stadstate van Griekeland en Rome het hoogs georganiseerde politieke strukture gehad wat geen plek vir vroue aan bewind kon gee nie. Grieke en Romeine was des te meer verbaas oor die relatiewe vryheid en individualiteit van Keltiese vroue.
Rankin noem die Griekse stadstate hier, maar hy merk nie op dat Spartaanse vroue meer regte gehad het as dié in ander Griekse stadstate nie, en dat Spartaanse vroue saam met 'n ander man kon slaap vir die voortplanting as die man instem. As gevolg hiervan word Spartaanse vroue deur ander Grieke as promisku beskou, 'n punt wat eintlik gewig verleen aan Rankin se argument.
Ons moet dit, soos John King, ook oorweeg
Dio Cassius het ongetwyfeld bedoel dat sy verslag skokkend was vir die Romeinse gevoel, en die berigte oor poliandrie is daarna aangeval as slegs propaganda om die Kelte as barbare te diskrediteer
Verder is hierdie soort propaganda gebruik om moontlike 'vervalle in die Romeinse moraliteit' te bestry, soos getoon in die geval van 'n koningin van die Brigantes in Noord -Engeland (aangehaal deur King)
Koningin Cartimandua se ontwyking en beweerde seksuele losbandigheid ... skandeer die Romeinse samelewing en word lank as 'n voorbeeld van Romeinse matrone genoem van die ellende wat op hulle wag as hulle sou toegegee word aan barbaarse patrone van losbandigheid.
Die kwessie van losbandigheid binne en buite die huwelik blyk nie deur Romeinse skrywers oorweeg te word nie, en een van hierdie skrywers - Caesar - het sy huweliksbeloftes 'n hele paar keer verbreek. 'N Mens wonder ook of hulle die groot aantal bordele, prostitute (manlik en vroulik) en meesteres in ag neem wat Romeine op alle sosiale vlakke toegelaat het.
Dit lyk gepas om af te sluit met Rankin se waarneming oor die hele aangeleentheid van seksuele verhoudings:
Van die gebruike van enige stam, diegene wat die meeste onder misverstand deur vreemde waarnemers kan verkeer, is diegene wat seks betref.
D. M. MacDowell, 'Spartaanse reg'
Antieke Keltiese vroue ...
Vrouegeskiedenismaand is nou al 'n paar weke op ons, en ek wil beslis my deel doen om die onbesonge heldinne van weleer aan te spreek. En wie is meer onbesonge as die vroue uit die antieke geskiedenis? Ongelukkig is dit nogal neerdrukkende werk, aangesien daar min plekke was waar vroue nie soos gevangenes aangehou is nie, soos eiendom verhandel is vir mag, bondgenootskappe of geld, dat hulle nie beter as kroosmarries behandel is nie, of selfs veroordeel is om as kind te sterf weens die verskriklike misdaad. om sonder 'n penis gebore te word.
U sal eenvoudig nie baie vind wat leërs gelei het, of selfs besluit het wat in hul eie huis aangaan nie. Tensy jy kyk IERLAND. U kan na Skotland, Wallis, Engeland en ander verspreide dele van Europa kyk. Maar ook IERLAND.
Aangesien St Patrick's Day in die middel van die Vrouegeskiedenis -maand val (en ek is dalk net Iers), kon ek nie weerstaan ​​om met die Keltiese vroue te praat nie, aangesien hulle net 'n bietjie meer vryheid en selfs (hyg) krag as hul susters regoor die wêreld, wat die geskiedenis van die antieke vrou 'n effens minder neerdrukkende onderwerp maak.
Die Kelte (antieke Grieks Κέλτοι Keltoi Latyn Celtae, Galli, Galati) was stamme en stamkonfederasies van antieke Europa, wat in die laat Bronstydperk en vroeë Ystertydperk (die Hallstatt -kultuur) in Wes -Sentraal -Europa gewoon het. In die La Tène -periode het hulle uitgebrei deur migrasie en kulturele oordrag na die Britse Eilande, Noord -Iberië, die Balkan -skiereiland en Klein -Asië. Die Grieke en Romeine het gewoonlik na gebiede onder die Keltiese heerskappy verwys as Κελτική of Celticum.  Hulle het 'n relatief eenvormige materiële kultuur (veral in die La Tène-tydperk) en 'n nie-materiële kultuur (gebruike en norme), wat verskil van buurvolk soos die Italianers, Etruske, Illyriërs, Grieke, Iberiërs, Duitsers, Thraciërs en Skithiërs. 
Die Keltiese vasteland is gekenmerk deur hierdie kultuur uit ca. 800 vC op die vroegste tot ongeveer die vyfde eeu nC (einde van die Romeinse bewind in die Keltiese sfeer en kerstening van Ierland). Bewerings deur sommige Keltiese geleerdes dat spore van die Keltiese kultuur reeds in die tweede millennium vC sigbaar is, is omstrede. In die post-Romeinse Brittanje het die Keltiese kultuur en heerskappy voortgegaan totdat dit na die koms van die Angelsaksers na die rand van die eiland gestoot het. In Ierland het die Keltiese kultuur nog langer dominant gebly. 
Taalkundig was die Kelte verenig as sprekers van Keltiese tale, wat Indo-Europese tale was wat die naaste met Duits en Latyn verband hou en is, met duidelike gemeenskaplike kenmerke. 
Verwysings na Keltiese vroue is nie net skaars nie, maar sluit ook [ verduideliking nodig ] Middeleeuse bronmateriaal van die inwoners van Bretagne, Wallis, Ierland en Skotland, afgelei van die geskrifte van die Kelte se Griekse en Romeinse bure. Boonop kom die oorweldigende meerderheid van hierdie bronne uit die eerste eeu vC en die eerste eeu nC. Die grootste probleem is egter die feit dat die term Kelties strek oor so 'n enorme gebied, van Ierland tot Anatolië, daar is geen rede om te verwag dat die posisie van vroue oor die hele gebied dieselfde was nie. Bronmateriaal moet dus duidelik gemaak word deur argeologiese bewyse, wat egter slegs sekere soorte vrae kan beantwoord.
Argeologiese vondste is byna geheel en al begrafnisse in die Hallstatt -kultuurgebied, wat die verspreidingsgebied van hierdie kulturele materiaal is, veral by Dürrnberg naby Hallein. Hierdie materiaal kan reeds geïdentifiseer word as Kelties in die laat Hallstatt -fase (sesde eeu vC). Die grafgoed van vroulike inhumasies dui op kulturele uitruil met Suid -Europa, veral die Noord -Italiaanse Este- en Villanovan -kulture. 
Begrafnisse van vroue word geassosieer met spesifieke grafgoed, soos kamme, spieëls, toiletware (spykers, pincet, oorlepels ), draaikolk (vliegwiel van 'n spindel, 'n gereedskap vir die maak van gare, ) pottebakkers, halssnoere, oorbelle, haarspelde, mantelpenne, vingerringe, armbande en ander juweliersware. 'N Groot meerderheid grafte het geen geslagspesifieke grafgoed nie, maar waar sulke goedere gevind word, behoort dit byna altyd aan vroulike grafte. 
Die Vix -graf uit die moderne Frankryk is die bekendste ryk vroulike begrafnis, maar daar is verskeie ander belangrike. In die Vix Grave is 'n groot brons krater of mengbak gevind wat dui op die hoë status van die vrou wat daar begrawe is. Dit is afkomstig van 'n Griekse werkswinkel en is 1,6 m hoog, weeg meer as 200 kg en het 'n volume van 1100 liter, wat dit die grootste metaalhouer is wat uit die antieke wêreld oorleef het.  In agt verassingsgrafte uit Frankfurt-Ryn-Main uit die middel- en laat-La Tène-periode, wat jong meisies bevat, is beelde van honde gevind, van 2,1 tot 6,7 cm lank. Hulle was gemaak van straal, klei, glas en brons, hulle doel, of dit nou amulet, geskenk of speelding is, kan nie bepaal word nie.  Daar is bewyse dat in die vroeë Keltiese tydperke ryk torke van edelmetaal hoofsaaklik deur vroue gedra is, later het dit verander.
'N Ander voorbeeld van 'n ryk gemeubileerde vrouegraf is 'n grafkamer van die nekropolis van Göblingen-Nospelt (Luxemburg), met 'n amfora van vissous (garum vissaus van Gades was 'n baie gewilde voedselgeur), 'n brons kastrol met sifdeksel, 'n brons ketel, twee bronsbakke met 'n bronsemmer, 'n Terra sigillata -bord, verskeie kleikoppies en kanne, 'n spieël en agt fibulae. 
Argeologiese vondste in die 19de eeu is dikwels geïnterpreteer in die lig van hedendaagse idees oor geslag sonder om die verskille tussen moderne en antieke kulture in ag te neem. Daar word aangeneem dat geslagsrolle onveranderlik is en dat grafgoed dus sonder twyfel as 'manlik' of 'vroulik' geïdentifiseer is. Eers toe dit moontlik was om die geslag van menslike oorskot te bepaal deur middel van osteologiese analise, is hierdie benadering as te eenvoudig beskou. 
Geskrewe bewyse word eers deur die Grieke oorgedra: die historikus en geograaf Hecataeus van Miletus (Periegesis), die seevaarder en ontdekkingsreisiger Pytheas van Massilia (Op die oseaan) (albei hierdie werke oorleef slegs in fragmente), het die geograaf en etnoloog Herodotus (Geskiedenisse) en die polimaat Poseidonius (Op die see en sy probleme). Niks van Poseidonius se werk oorleef regstreeks nie; dit word slegs as aanhalings oorgedra in ander skrywers, soos die van Julius Caesar (Commentarii de Bello Gallico). Ander Griekse skrywers sluit in Diodorus Siculus (Bibliotheke), wat ouer bronne gebruik het, Plutarch (Moralia), wat standpunt ingeneem het oor die rol van vroue, en Strabo (Aardrykskunde), wat uitgebrei het oor die werk van Polybius (Geskiedenisse) deur persoonlike reise en navorsing.
Onder die werke van Romeinse historici is die universele geskiedenis van Pompeius Trogus (Filippynse geskiedenis) wat slegs in die toonbeeld oorleef [ verduideliking nodig ] van Marcus Iunianus Iustinus. As Gallië self (hy het tot die Vocontii -stam behoort) sou Trogus baie van sy inligting uit die eerste hand oorgedra het.  Tacitus (Annale) beskryf Britannia en die verowering daarvan deur die Romeine Ammianus Marcellinus (Res Gestae) as soldaat gedien het in Gallië Livy (Ab Urbe Condita) berig oor die Keltiese kultuur Suetonius (Lewe van die keisers) was ook 'n Romeinse amptenaar en beskryf Caesar's Gallic Wars en die senator en konsul Cassius Dio (Romeinse geskiedenis) vertel van die veldtog teen die Keltiese koningin Boudicca. Julius Caesar het 'n beeld van die Kelte in syne uitgebeeld Bellum Gallicum, bo alles aangepas vir sy eie binnelandse politieke doeleindes. 
Onder latere historici is daar ook Gerald van Wallis wat in die 12de eeu uit 'n Kambro-Normandiese familie gebore is en 'n belangrike verslag van die geskiedenis en aardrykskunde van die Britse Eilande saamgestel het.
Sosiale posisie Wysig
Iers: is ó mhnáibh do gabar rath nó amhrath
Afrikaans: Dit is vroue wat fortuin of ongeluk gee.
Vroue as sekulêre en godsdienstige leiers Redigeer
Die sosiale posisie van vroue verskil volgens streek en tydperk. Die Keltiese "Prinses" -grafte van die vasteland van Bad Dürkheim,  Reinheim,  Waldalgesheim  en Vix toon aan dat vroue hoë sosiale posisies kan beklee, maar of hul posisie die gevolg is van hul huwelikstatus, is onduidelik. Moderne skrywers noem hulle dus beide "dames" en "prinsesse".  Die wa wat in die graf van 'n elite -vrou in Mitterkirchen im Machland gevind word, word vergesel van waardevolle goedere soos hierbo gelys.  Plutarchus  noem die vroue van Cisalpine Gallië as belangrike beoordelaars van geskille met Hannibal. Caesar  beklemtoon die 'krag van lewe en dood' wat mans oor hul vrou en kinders het. Strabo  noem 'n Keltiese stam waarin die "Mans en vroue saam dans en mekaar se hande vashou", wat ongewoon was onder mense in die Middellandse See. Hy verklaar dat die posisie van die geslagte ten opsigte van mekaar "teenoorgestelde is" van hoe dit met ons is.  Ammianus Marcellinus,  beskryf in sy beskrywing van die maniere en gebruike van die Galliërs furor heroicus  (heldhaftige woede) van die Galliese vroue, so "groot soos mans, met flitsende oë en blote tande." 
Onlangse navorsing het twyfel laat ontstaan ​​oor die betekenis van hierdie ou skrywers se stellings.  Die posisie van Keltiese vroue het moontlik verander, veral onder die invloed van die Romeinse kultuur en wetgewing, wat die man as die hoof van sy huishouding beskou het. 
Britse vroulike heersers, soos Boudicca en Cartimandua, is as uitsonderlike verskynsels beskou as die posisie van koning (Proto-Kelties *rig-s) - in Gallië meestal vervang deur twee verkose stamleiers nog voor Caesar se tyd - was gewoonlik 'n manlike amp.  Vroulike heersers het nie altyd algemene goedkeuring gekry nie. Volgens Tacitus het die Brigantes dus 'opgehou met die skande dat hulle onder 'n vrou onder juk was'  in opstand gekom teen Cartimandua, haar huweliksverskil met haar man Venutius en die ondersteuning wat sy van die Romeine ontvang het, speel waarskynlik 'n belangrike rol in haar onderhoud van krag. Aan die ander kant sê hy oor Boudicca, voor haar beslissende nederlaag, "[die Britte] maak geen onderskeid tussen geslag in hul leiers nie." 
Of 'n Keltiese prinses Onomaris (Ὀνομαριξ), genoem in die anonieme Tractatus de Mulieribus Claris in bello ('Verslag van vroue wat in oorlog onderskei word'), was werklik, is onseker. Sy was bedoel om leiding te neem toe geen mans weens 'n hongersnood gevind kon word nie en haar stam uit die ou vaderland oor die Donau en na Suidoos -Europa gelei het. 
In latere tye is vroulike kultiese funksionarisse bekend, soos die Keltiese/Germaanse sienerin Veleda  wat deur sommige Keltoloë as 'n druidin geïnterpreteer is. ). Die Keltiese druïdinne [de] es, wat vir die Romeinse keisers Alexander Severus, Aurelianus en Diocletianus geprofeteer het, het 'n groot aansien onder die Romeine geniet. 
Op die voorste Curse -tablet van Larzac (ongeveer 100 nC), wat met meer as 1000 letters die langste teks in die Galliese taal is, word gemeenskappe van vroulike magiese gebruikers genoem, met 'moeders' (matīr) en 'dogters' (duxtīr), miskien onderskeidelik onderwysers en ingewydes. 
Vroulike slawe Redigeer
Slawevroue was meestal oorlogsroof, vroulike eiendom wat deur insolvente skuldenaars,  of buitelandse gevangenes prysgegee is, en kon in die huishouding in diens geneem word of verkoop word vir wins. As slawe het vroue 'n belangrike ekonomiese rol gespeel vanweë hul handwerk, soos in Ierland, die woord cumal ('slavin', Oud -Wallies: agel en verswak) was ook die term vir 'n algemene mate van welvaart (a cumal, tien werd sét ['koeie']). 
Volgens Caesar is gunsteling slawe op die begrafnisbane van hul meesters gegooi en saam met hul lyke verbrand. 
Die antieke skrywers sê dat die sorg van kinders die rol van die vrou was. Boonop was daar in gesinne met 'n hoër sosiale status 'n instelling van pleegouerskap (Ou Iers: aite [pleegvader] en muimme [pleegmoeder], soortgelyk aan die Goties atta [liewe vader], Duitser Mamma en Engels mammie), waarin kinders van die huishouding weggegee is. Die koste wat die geboorte -ouers aan die pleegouers moes betaal, was hoër vir meisies as vir seuns, omdat hul sorg as duurder beskou is. Maar daar was ook 'n vorm van pleegouerskap waarin geen fooi gehef is nie, wat bedoel was om die bande tussen twee gesinne te versterk. 
Antieke bewyse Redigeer
Die mitiese heersers van Britse Keltiese legendes en die historiese koninginne Boudicca, Cartimandua en (miskien) Onomarix kan slegs as individuele voorbeelde in ongewone situasies gesien word, nie as bewys van 'n matriargie onder die Kelte nie. Die versendde tekste van voor-Christelike sages en ou skrywers spreek sterk teen die bestaan ​​daarvan. 
Moderne spekulasie Redigeer
Die idee van 'n Keltiese matriargie het eers in die 18de en 19de eeu ontwikkel in verband met die romantiese idee van die "Noble Savage". Volgens die 19de -eeuse Unilineal -evolusionisme het samelewings ontwikkel van 'n algemene losbandigheid (seksuele interaksie met veranderende vennote of met veelvuldige gelyktydige vennote) tot matriargie en dan tot patriargie.  Heinrich Zimmer's Das Mutterrecht bei den Pikten und Skoten (The Matriarchy of the Picts and Scots) van 1894 het aangevoer vir die bestaan ​​van 'n matriargie in Noord -Ierland en Skotland.  Die getuienis was Britse Keltiese sages oor groot koninginne en krygsmeisies. Die inhoud van hierdie sages is vals weergegee wat verband hou met die werklikheid van die verhouding tussen die geslagte. 
In 1938 in sy werk Die Stellung der Frau bei den Kelten und das Problem des keltischen Mutterrechts (Die posisie van die vrou onder die Kelte en die probleem van die Keltiese matriargie), wys Josef Weisweiler op die verkeerde interpretasie:
Oor die sosiale struktuur van die Pre-Indo-Europese inwoners van Brittanje en Ierland weet ons niks meer as die situasie van die voor-Keltiese inwoners van wat later Gallië sou wees nie. [...] Dit is dus onakkuraat en misleidend om van 'n matriargie van die Kelte te praat, aangesien 'n beduidende deel van hierdie ras ons sekerlik altyd en altyd as 'n patriargie georganiseer het
Die feministiese skrywer Heide Göttner-Abendroth aanvaar 'n Keltiese matriargie in Die Göttin en ihr Heros (1980), maar die bestaan ​​daarvan bly ongegrond. Marion Zimmer Bradley het 'n matriargale herinterpretasie van die verhale van koning Arthur, Lancelot en die Heilige Graal uitgebeeld in The Mists of Avalon (1987), wat deur die vroulike karakters oorheers is. Sy gebruik die kontras tussen die Keltiese matriargale kultuur en die Christelike patriargie as tema van haar werk.  Ingeborg Clarus probeer in haar boek Keltische Mythen (1991) om die Keltiese sages van Brittanje te verminder tot 'n geveg tussen die geslagte, as deel van haar teorie oor die vervanging van 'n matriargie deur 'n patriargie. Sy gaan dus voort met die evolusionêre teorieë van die 19de eeu. Sy noem matriargie die "Pre-Keltiese erfenis van Ierland", en sy beweer dat die oorgang na patriargie in die 1ste eeu nC plaasgevind het in die tyd van koning Conchobar mac Nessa van Ulster. 
Matrilinealiteit (die oordrag van eiendom deur die vroulike lyn) word ook nie vir die Kelte getuig nie. In 'n matrilineêre samelewing is kinders slegs verwant aan die familie van die moeder, nie aan die familie van die vader nie. 'N Situasie soos dié onder die Pikte, waar volgens sommige berigte die koningskap deur die moederlyn geërf is, maar nie deur die vroue self geërf is nie,  Die Ierse stam (fyn, vergelyk met die Ou Hoogduitse woord wini, 'vriend' ) was patrilinaal en die familielede van die moeder het slegs 'n paar regte en pligte met betrekking tot die kinders.  Hulle het dus slegs 'n sewende van die werksgeld ontvang as 'n kind vermoor word en die manlike familielede die plig het om wraak te neem vir die daad. 
Livy beskryf die Keltiese uitbreiding na Suid- en Suidoos -Europa omstreeks 600 vC en beweer dat die twee oorlogsleiers Bellovesus en Segovesus wat deur die weermag verkies is, die seuns was van die suster van Ambicatus, koning van die Bituriges.  Miskien is matrilinealiteit 'n rede vir die keuse van hierdie leiers, eerder as die koning se eie seuns, maar ander redes kan nie uitgesluit word nie, selfs al is die verhaal nie fiktief nie. 
Onder die Iberiërs, Gallaeci, het vroue 'n belangrike rol in die gesin en die stam gehad, ondanks die belangrikheid van mans as krygers, wat aangedui word deur gereelde matrilineuse opvolging onder hulle. 
Byna al die volgende regskwessies was soortgelyk, met 'n mate van plaaslike afwyking, sowel op die vasteland as op die Britse Eilande.
Algemene regsposisie Redigeer
Algemene regsgelykheid-nie net gelykheid tussen mans en vroue nie-was ongewoon onder die Kelte; dit was slegs 'n moontlikheid binne sosiale klasse, wat self geslagsgedefinieer was. Keltiese vroue mag oorspronklik nie as regsgetuies dien nie en kon nie kontrakte sluit met [ verduideliking nodig ] die hulp van 'n man. [ waar? ] In die wet- en spreekwoordelike versamelings Críth Gablach ('Die gesplete koei') en Bretha Crólige ('Besluite oor bloedskuld'), die wergeld [ nie 'n Keltiese term nie? ] presies gespesifiseer is vir mans en vroue van verskillende sosiale klasse en die vergoeding vir vroue (of hul erfgename in die geval van hul dood) was aansienlik kleiner, dikwels die helfte van die koste vir 'n man van dieselfde klas. 
In die Britse Keltiese reg het vroue in baie opsigte (byvoorbeeld huweliksreg) 'n beter posisie as Griekse en Romeinse vroue.  Volgens die Ierse en Walliese wet, wat uit die vroeë Middeleeue getuig is, was 'n vrou altyd onder die gesag van 'n man, eers haar vader, dan haar man, en, as sy weduwee was, haar seun. Sy kon normaalweg nie sonder haar toestemming haar eiendom afgee of deurgee nie. Haar huwelik is gereël deur haar manlike familielede, egskeiding en poligynie (die huwelik van een man met verskeie vroue) is beheer deur spesifieke reëls. Polyandry (die huwelik van een vrou met verskeie mans) was ongewoon, hoewel sommige keltoloë tot die gevolgtrekking kom dat dit soms uit die Ierse verhaal verskyn het Longas mac nUislenn (Die ballingskap van die seuns van Uislius). 
Caesar gee 'n voorbeeld van die ondergeskikte posisie van vroue: volgens hom het mans die mag van lewe en dood oor hul vroue, net soos hulle oor hul kinders, op dieselfde manier as die Romeinse pater familias. As die hoof van 'n hooggeplaaste gesin sterf, sou sy familielede bymekaar kom en die vroue sowel as die slawe ondervra, toe die dood agterdogtig lyk. As hulle hul vermoedens as korrek beskou, sou hulle die vroue verbrand nadat hulle hulle op alle moontlike maniere gemartel het. Hy beskryf egter ook die finansiële rol van die vroue as merkwaardig selfonderhoudend. 
Caesar sê ook dat onder die Britte tot 'n dosyn mans (vader, seuns en broers) gesamentlik hul vroue kon besit.  Die gevolglike kinders word toegewys aan watter man ook al wat met die vrou wil trou. Dit word vandag beskou as 'n algemene cliche van antieke barbaarse etnografie en politieke propaganda wat Caesar bedoel het om 'n morele regverdiging vir sy veldtogte te gee. 
Oor die algemeen was monogamie algemeen. Om verskeie wettige vroue te hê, was beperk tot die hoër sosiale klasse.  Aangesien die huwelik as 'n normale ooreenkoms tussen twee mense beskou is (kain lanamna, 'ooreenkoms van twee'), kan dit deur beide vennote ontbind word. 'N' Tydelike huwelik 'was ook algemeen. Die posisie van die vrou (Iers: cét-muinter, 'eerste van die huishouding', of prím-ben, 'hoofvrou') is bepaal deur die grootte van die bruidskat wat sy saamgebring het. Daar was drie soorte huwelike: die waarin die vrou meer as die man gebring het, die waarin beide gelyke hoeveelhede teweeggebring het en uiteindelik die waarin die vrou minder gebring het. As die man 'n duidelik onverstandige transaksie wou uitvoer, het die vrou 'n soort vetoreg. In 'n egskeiding het die vrou gewoonlik volle beheer oor haar bruidskat gehad. Die byvrou (Iers: adaltrach, vgl. Latyn adultera, 'volwassene') het baie minder mag gehad en was ondergeskik aan die hoofvrou. Sy het 'n wettige plig (Lóg n-enech) gehad om die eerste vrou by te staan ​​in geval van siekte, en sy kan die eerste drie dae na haar huwelik straffeloos geteister en beseer word, met slegs baie beperkte selfverdedigingsregte (trek hare, krap en terugstamp). Na hierdie drie dae geld die gewone strawwe vir beide in geval van besering of moord. 
Owerspel deur die vrou, anders as owerspel deur die man, kan nie met 'n boete versoen word nie. 'N Egskeiding in die geval van egbreuk kan slegs plaasvind met die instemming van beide partye en die vrou mag nie een soek nie, solank haar man 'n intieme verhouding met haar onderhou. As sy swanger was met haar man se kind, kon sy nie met die ander mans omgaan voor die geboorte van die kind nie, selfs al word hy deur hom uitgegooi. Hierdie reëls was bindend vir Keltiese edelvroue, maar dit was moontlik minder streng vir die laer klasse.  In Wallis is die vrou toegelaat om haar man te verlaat as hy drie keer owerspel gepleeg het, as hy magteloos was, en as hy 'n slegte halitose gehad het wat die eiendom wat sy in die huwelik ingebring het of tydens haar verkry het, saamgeneem het. 'N Verkragting moes deur die skuldige versoen word deur die soort geskenke wat gewoonlik tydens 'n troue gegee is, te oorhandig en 'n boete te betaal, aangesien dit as 'n vorm van' tydelike 'huweliksband beskou is. 
Die erfreg van die Britse Kelte het vroue, veral dogters, benadeel op soortgelyke maniere as die huweliksreg. Slegs as die erfenis van die moeder afkomstig was of as die dogters uit die laaste huwelik van 'n man en die seuns uit 'n vroeëre huwelik gekom het, is die twee geslagte dieselfde behandel.
'N Dogter erf geen grond van haar vader nie, behalwe as sy geen broers het nie, as sy 'n erfdogter is (ban-chomarba), en selfs dan erf sy net vir haar leeftyd.
Daarna het die erfenis teruggekeer na haar familielede (Goed). Hierdie instelling van die 'erf-dogter' het 'n parallel in die ou Indiese reg, waarin 'n vader sonder seuns sy dogter kan aanwys as 'n putrikā (seunagtige dogter). 
In die Galliese reg het weduwees (ou Iers: fedb, Wallies: gweddwn, Cornish gwedeu, Bretons: intañvez) het die hele erf wat hul man agtergelaat het, geërf. Hulle kon hierdie eiendom vryelik verkoop, anders as in die ou Ierse wet, waarin die weduwee onder die beheer van haar seuns was. Slegs die reg om geskenke te maak en 'n beperkte verkoopbevoegdheid is aan haar verleen, wat die bantrebthach ('vroulike huisbewoner'). Die reg om geskenke te maak was beperk tot oordragte binne die gesin. 
Walliese vroue het slegs die reg om te erf onder koning Henry II van Engeland (1133–1189) gekry. 
Cáin Adomnáin Redigeer
Die abt en die heilige Adomnan van Iona het die regswerk gelewer Cáin Adomnáin (Die Kanon van Adomnan) of Lex Innocentium (Die wet van die onskuldiges) op die eiendom van vroue (veral moeders) en kinders. Hy beskryf die toestand van vroue tot op daardie stadium, met selfbewuste oordrywing, as cumalacht (slawerny), om die belangrikheid van sy eie werk te beklemtoon. Adomnan berig dat 'n vrou wat:
. moes so diep in 'n put bly dat haar geslagsdele bedek was en so lank oor die vuur moes spoeg dat dit gebraai moes word, en verder moes sy as kandelaarhouer dien totdat dit tyd was om te slaap. In die stryd het sy haar rantsoene op die een skouer gedra en haar jong kind aan die ander kant. Op haar rug het sy 'n 30 voet lange paal met 'n ysterhaak, waarmee sy teenstanders onder haar vyande aan hul vlegsels sou gryp. Agter haar kom haar man, wat haar met 'n heiningpaal in die stryd gedryf het. As trofeë het 'n mens die kop of die borste van die vroue geneem.
Volgens die legende was 'n ervaring van Adomnan en sy ma die dryfveer vir hierdie regsteks. Die siening van 'n vermoorde Keltiese vrou en haar kind - "moeder se bloed en melk stroom oor" - op die slagveld, het sy ma so geskok dat sy haar seun deur vas moes dwing om hierdie wetboek saam te stel en aan die vorste voor te lê . 
In die Trencheng Breth Féne (The Triad of Irish Verdicts, 'n versameling geskrifte uit die 14de tot die 18de eeu) word die drie vroulike deugde gelys as maagdelikheid voor die huwelik, bereidwilligheid om te ly en vlytigheid in die versorging van haar man en kinders. 
Die ou skrywers beskryf gereeld Keltiese vroue as groot, slim, dapper en mooi. Diodorus en Suetonius beskryf veral die seksuele permissiwiteit van Keltiese vroue. Volgens Suetonius het Caesar baie geld bestee aan seksuele ervarings in Gallië. Sy legioenen het in die triomf gesing dat hy 'n horde Galliese vroue verlei het en hom 'n 'kaal hoerhandelaar' genoem het. 
Keltiese vroue is beskryf as vrugbare, vrugbare en goeie borsvoeders. Dit is alles clichés van die Grieke en Romeine oor barbaarse mense.  Gerald van Wallis beskryf hoe die Iere "die mees jaloerse mense ter wêreld" is, terwyl die Walliesers hierdie jaloesie ontbreek en onder hulle was gasvriendskap-prostitusie algemeen.   In die Ierse sage van Conchobar mac Nessa word gesê dat die koning die reg het op die eerste nag met 'n huwelik wat trou en die reg het om te slaap by die vrou van almal wat hom huisves. Dit word die Geis van die koning genoem.  Of hierdie reg werklik bestaan ​​het en deur die Kelte uitgeoefen is, word nie buite die sages getuig nie.  In die sage Immram Curaig Maíle Dúin (The Sea Voyage of Maíle Dúin), die opvatting van die hoofkarakter kom voor wanneer 'n toevallige reisiger by 'n non van 'n klooster slaap. Sy sê voor dit "ons daad is nie voordelig as dit uiteindelik die tyd is wanneer ek swanger word nie!" Die suggestie dat Ierse vroue hierdie kennis gebruik het vir geboortebeperking, soms daaruit getrek, is twyfelagtig. Deur die ou skrywers word 'n groot aantal kinders onder die Kelte genoem.  
Die verklaring van Gerald van Wallis dat bloedskande 'n deurdringende teenwoordigheid op die Britse Eilande gehad het, is volgens moderne geleerdes onwaar, aangesien hy slegs kla dat 'n man met sy neefs in die vyfde, vierde en derde graad kan trou.   Bloedskande het 'n sleutelrol gespeel in die Britse Keltiese mite, soos in Tochmarc Étaíne ('The Courting of Étaín') soos in ander antieke kulture (soos Antieke Egipte of die paar Zeus en Hera in die klassieke Griekeland. In die werklike sosiale lewe, maar 'n noemenswaardige betekenis kan nie gevind word nie. 
Palaeopatologiese navorsing gebaseer op beenmonsters en, in die beste geval, op gemummifiseerde lyke dui op siektes wat onder die ou Kelte voorkom. Siektes soos sinusitis, meningitis en tandbederf laat tipiese spore agter. Groeistoornisse en vitamientekorte kan uit die lang bene opgespoor word. Koproliete (versteende ontlasting) dui op ernstige wurminfeksies. In totaal dui die data op 'n samelewing wat as gevolg van swak higiëne en dieet ly aan swak immuunstelsels en 'n hoë siekte. Dit is selfs meer duidelik by vroue as by mans en was redelik normaal vir mense in hierdie tyd en omgewing. Onder Keltiese vroue was degeneratiewe skade aan die gewrigte en ruggraat veral opmerklik vanweë die hoeveelheid swaar werk wat hulle gedoen het. Trauma van geweld was meer algemeen onder mans. Verskille as gevolg van sosiale posisie is nie sigbaar nie. Die "Lady of Vix" was 'n jong Keltiese vrou met 'n buitengewone reputasie, wat aan hipofise -adenoom en otitis media gely het. 
Skeletvondste in grafte bied die volgende ouderdomsstatistieke vir die ou Kelte: die gemiddelde sterftesouderdom was 35 jaar oud, 38 vir mans en 31 vir vroue.  [ betwis - bespreek ]
Voorkoms van Keltiese vroue Redigeer
Weens die swak oorlewingsyfer van materiaal (lap, leer) wat vir klere gebruik word, is daar slegs 'n bietjie argeologiese bewyse dat hedendaagse beelde skaars is. Die beskrywings van antieke skrywers is redelik algemeen, net Diodorus dra iets meer gedetailleerds oor.  Volgens sy verslag is normale klere van Keltiese mans en vroue gemaak van baie kleurryke doek, dikwels met 'n goudgeborduurde buitenste laag en bymekaar gehou met goue fibulae. 
Die vroue se tuniek was langer as die mans, 'n leer- of metaalgordel (soms 'n ketting) om die middel vasgemaak. Die streeksvariasie in mode (sowel as die verskille op grond van ouderdom en klas) was meer kompleks as die eenvoudige tuniek. Die rokke met dapper patrone wat op vase van Sopron in Pannonia gesien word, is gesny soos 'n soort knielengte kraamrok uit styf materiaal met klokkies en rande. Rokke met 'n stywe middellyf met klokke in die vorm van 'n crinoline word ook uitgebeeld. 'N Oorkleed met 'n V-vormige snit wat met fibulae op die skouers vasgemaak is, is in Noricum gevind.  Die ketting om die middel het hake vir lengte-aanpassings, die oorblywende ketting is in 'n lus aan 'n kettingstang gehang. Die skakels van hierdie kettinggordel kan rond, figuur-8-vormig wees, met kruisvormige of plat tussenskakels, verdubbel, verdriedubbel of meer met emalje-inlegsels (sien Bloedemalje). Die sogenaamde Norican-Pannonian-gordel van die Romeinse tyd was versier met toebehore wat oopgemaak is. 'N Sakkie is gereeld aan die regterkant aan die gordel gehang. 
Op die Britse Eilande tydens die Ystertydperk is ringkopspelde dikwels gebruik in die plek van fibulae op rokke en vir die vasmaak van haarstyle. Dit word bewys deur die verskillende posisies wat die naalde in begrafnisse gevind word. 
Op 'n Keltiese grafsteen uit die eerste eeu na Christus uit Wölfnitz [de] word 'n meisie in Norikaanse klere uitgebeeld. Dit bestaan ​​uit 'n reguit onderrok (Peplos) wat tot by die enkels strek, 'n sakagtige oorkleed wat tot by die knieë kom, wat met groot fibulae aan die skouers vasgemaak word. 'N Gordel met twee linte wat aan die voorkant hang, hou die rok vas. In haar regterhand hou sy 'n mandjie, in haar linkerhand hou sy 'n spieël voor haar gesig. Op haar voete is daar skerp skoene. Haar hare is meestal reguit, maar aan die agterkant gesny. 
In die alledaagse lewe het Keltiese vroue hout- of leersandale met klein bandjies gedra (Latyn: gallica, 'Galliese skoen').  Gebonde skoene gemaak van 'n enkele stuk gelooide leer wat om die enkel vasgemaak is, word dikwels slegs in grafte waargeneem deur die metaalogies en bevestigingsmiddels wat om die voete oorleef. 
Drie mannequins met gerekonstrueerde Helvetic/Keltiese vroue -uitrustings is in die uitstalling vertoon Gold der Helvetier - Keltische Kostbarkeiten aus der Schweiz (Goud van die Helvetii: Keltiese skatte uit Switserland) in die Landesmuseum Zürich in 1991. 
Goue juweliersware (halssnoere, armbande, ringe) is gedra as simbole van sosiale klasse en was dikwels van hoë vakmanskap en artistieke kwaliteit. Meisies van die Hallstatt- en vroeë La Tène -kultuur het amberkettings en amulette gedra as individuele kettings of meervoudige snaarkolliere wat die colliers tot nege snare en meer as honderd amber krale gehad het.  Amulette was beide versiering en apotropiese sjarme. Dit is waarskynlik bygevoeg by die grafte van vroue wat gewelddadig vermoor is, om die lewendes te beskerm.  Torke (nekringe) word tot ongeveer 350 vC in grafte van belangrike mans en vroue aangetref, waarna dit gewoonlik tot manlike grafte beperk is.  Die "Lady" uit die graf by Vix het 'n torc op haar skoot neergesit, as 'n graf wat die vrou in die graf by Reinheim een ​​om haar nek gedra het. Boudicca, koningin van die Iceni in Brittanje omstreeks 60 vC word beskryf as 'n toorts, wat haar buitengewone omstandighede as oorlogsleier kan weerspieël of 'n versiering van die Romeinse kroniekskrywer kan wees. 
Oor 'n kleurvolle hemp het sy 'n gedraaide goue torc gedra en 'n dik mantel toegemaak met 'n fibula.
Die kalksteenbeeld van die Hallstatt-tydperk van 'n Keltiese vrou wat by die ingang van die graf van die "Lady of Vix" gevind is, dra 'n torc en sit op 'n troon. 
Kopbedekkings en haarstyle Redigeer
Aangesien byna geen uitbeeldings van vroue uit die La Tène -periode bestaan ​​nie, moet argeoloë met Romeinse provinsiale beelde klaarkom.Hierin word vroue selde kaalkop uitgebeeld, sodat meer bekend is oor kopbedekkings as oor haarstyle. Keltiese vroue van hierdie tyd het gevleuelde kappies gedra, kappies gevou in die vorm van keëls wat omgedraai is met sluiers, silindervormige pelsdoppe, brons tiaras of sirkels. Die modius -kap was 'n stywe kap in die vorm van 'n omgekeerde keël, wat veral in die eerste eeu nC rondom Virunum algemeen was. Dit is gedra met 'n sluier en 'n ryk versiering en dui vroue uit die hoër klas aan. Die sluier wat oor die pet gedra is, was dikwels so lank dat dit die hele liggaam kon bedek. In die noordelike Pannonia het vroue terselfdertyd 'n pelsdop gedra, met 'n puntige rand, 'n sluierdop soortgelyk aan die Norican en later 'n tulbandagtige kopbedekking met 'n sluier.  Onder die Keltiberiaanse vroue was 'n struktuur wat bestaan ​​uit 'n choker met stokke wat oor die kop strek en 'n sluier bo -oor gespan vir skaduwee, modieus. 
Die hare is dikwels bo die geoliede voorkop geskeer. In die Hallstatt -periode is in sommige rekeninge haarnette gevind, individuele vlegsels (tot drie) word genoem, maar die meeste vroue het hul hare in 'n vlegsel vasgemaak. Die hare was dikwels rooi of blond.  Die siener Fedelm in Ierse sages word beskryf met drie vlegsels, twee om haar kop vasgebind en een wat agterop haar kop tot by haar kalwers hang.  Anders as getroude vroue, het ongetroude vroue gewoonlik die hare losgemaak en sonder 'n hoofbedekking. 
Haarnaalde vir die vasmaak van pette en haarstyle is algemene grafvondste uit die laat Hallstatt -tydperk. Hulle het ringvormige koppe wat in sommige streke ryklik versier kan word. Uit die La Tène -tydperk word sulke naalde selde aangetref. 
In die Keltiese vasteland is 'n groot aantal godinne bekend vanweë die gebrek aan politieke eenheid van die Kelte, dit lyk asof dit streeksgode was. Anders as die Grieke en Romeine, het die Kelte nooit 'n enkele panteon gehad nie, alhoewel die Romeine hulle probeer verbind het op grond van hul funksies, via die Interpretatio Romana. Die moedergodinne wat baie belangrik was in die Keltiese godsdiens, is ook op hierdie manier verenig onder die name Matres en Matronae. 
In die mitologie van die Britse Kelte is daar byna geen godinne nie. Die vroulike figure wat in die plaaslike Ierse sages genoem word, kom meestal voort uit vrouefigure van die histories onaangetaste migrasietydperk, wat in die Lebor Gabála Érenn (Book of the Taking of Ireland). Hulle is oorspronklik beskryf as mitiese mense, omskep in gode en later in demone na hul onderskeie uitdrywings deur die volgende golf van indringers - meestal woon dit in die Keltiese ander wêreld. 'N Opsomming van die belangrikste vroulike figure uit die geskiedenis (nie uitsluitlik Iers nie) word gevind in die verslag van die digter Gilla Mo-Dutu Ó Caiside, bekend as die Bansenchas (bevat 1147 inskrywings). 'N Soortgelyke ontwikkeling het plaasgevind in Brittanje, veral in Wallis.
Hierdie mitiese vroulike figure toon dikwels soewereiniteit oor die land of die land self (sien hieros gamos).  Voorbeelde uit Ierland sluit in Macha en Medb, uit Wales, Rhiannon. Die geskil tussen Medb en haar man Ailill mac Máta oor die rykdom wat elkeen van hulle in die huwelik gebring het, is die indirekte oorsaak vir die Táin Bó Cuailnge (The Cattle Raid of Cooley).
Alle soorte regskwessies in die huwelik word beskryf in die Keltiese mites: Die huwelik van 'n suster deur haar broer (Branwen ferch Llŷr, 'Branwen, dogter van Llŷr'), die huwelik van 'n weduwee -moeder deur haar seun (Manawydan fab Llŷr, 'Manawydan, die seun van Llŷr'), verkragting en egskeiding (Math fab Mathonwy, 'Math, die seun van Mathonwy'), die huwelik van 'n dogter teen die wil van haar vader (Culhwch en Olwen). As die meisie teen die huwelik beswaar maak, is selfhulp die enigste uitweg: die oplegging van byna onmoontlike take op die toekomstige bruidegom (Tochmarc Emire, 'The Wooing of Emer') ontsnap met 'n eie man (The Pursuit of Diarmuid and Gráinne), of selfmoord (Longas mac nUislenn, 'Die ballingskap van die seun van Uislius').
Die reeds genoemde Koningin van Connacht, Medb, het alle konvensies verbreek en haar eie mans gekies, wat sy later verwerp het toe sy moeg was daarvoor. Aan elke kryger van wie sy ondersteuning verlang, belowe sy die 'Gunst van haar been' (Lebor Gabála Érenn) en selfs die huwelik met haar dogter Findabair - as Findabair dit ontdek, neem sy haar eie lewe uit skaamte.
Ander vroulike figure uit die Keltiese mitologie sluit in die weerheks Cailleach (Iers vir 'non', 'heks', 'die bedekte' of 'ou vrou') van Skotland en Ierland, die Corrigan van Bretagne wat pragtige verleidsters is, die Ierse Banshee ( vrou van die ander wêreld) wat voor belangrike sterftes verskyn, die Skotse krygsvroue Scáthach, Uathach en Aoife. Die Sheela-na-Gig was 'n algemene groteske beeld wat 'n oordrewe vulva voorgestel het. Haar betekenis - uiteindelik as 'n vrugbaarheidsimbool - word gedebatteer en haar datering is onseker.  Miskien was die vertoning van die vulva bedoel om 'n apotropiese krag te hê, soos in die Ierse legende waarin die vroue van Ulster onder leiding van Mugain, die vrou van koning Conchobar mac Nessa, hul borste en vulva onthul om die vernietiging van Emain Macha deur die woedende Cú Chulainn. 
Was die Keltiese samelewing promiskuus? - Geskiedenis
Shadowy Nomads was voogde van Irish Lore
Drombeg -klipsirkel (bekend as The Druid's Altar) is een van Ierland se beste voorbeelde van 'n druïdiese heiligdom.
Geheimsinnige heilige manne en digters was die World Wide Web van voor-Christelike Ierland
Druïede, Filid en Bards het die ou Ierland en rsquos se geskiedenis en tradisies vaardig gememoriseer
Skaduwige nomades is deur Ierse hoofmanne vereer, maar deur die Romeinse Ryk uitgeskel
Wie was die fabelagtige druïde, filid en bards van die ou Ierland en watter rol het hulle gespeel in die beskerming van Ierse lore? Die onderwerp laat dikwels meer vrae ontstaan ​​as wat dit beantwoord, en baie van die wysheid uit hierdie era is verduister deur die oorheersing van die Christendom en die voorkeur vir die geskrewe woord.
Hulle era is oorheers deur storievertelling, poësie en die bemeestering van die gesproke woord. Opgetekende geskiedenis en die Latynse alfabet het hul skaduryke wêreld nog nie verlig nie, wat hierdie geheimsinnige nomades 'n verhoogde en gerespekteerde posisie in die ou Ierse samelewing verleen het. IrishEmpire.org is onlangs op soek na die vaagste voetspore in die verlore sand van die Keltiese tyd.
Druïde was eerbiedig in die ou Ierland wat van stam na dwaal stam vir seremoniële pligte.
Antieke Ierland werk onder 'n rigiede en duidelik omskrewe hiërargiese sosiale netwerk soortgelyk aan die kastestelsel in Indië. Die gevolg van hierdie sosiale stratifikasie was dat almal van die kop af tot by die nederige dienskneg sy plek en rol in die samelewing ken. Een noemenswaardige uitsondering op hierdie sistematiese etos was die nomadiese en geheimsinnige lewe van 'n Ierse druid.
As bewaarders van eertydse Keltiese kennis, wysheid en geskiedenis, het hierdie heilige manne van stam tot stam rondgedwaal om godsdienstige seremoniële pligte uit te voer. Hierdie voor-Christelike wyses, wat as orakele geleerdes beskou is, was bewakers van die Keltiese oortuigings en geestelike leidrade vir die groot panteon van gode wat deur die Kelte aanbid is. Benewens die geestelike koninkryk, het druïdes ook as ou beoordelaars, beraders en bemiddelaars gedien.
Filid was die meestersdigters van die Kelte slyp hul kuns jare lank voordat hulle reisigers word.
Die Ierse fili beklee 'n baie belangrike sosiale posisie in Keltiese Ierland, soortgelyk aan die rol van 'n Bedoeïene digter in pre-Islamitiese Arabië. Een onopgeloste raaisel is of die stof die uitvloeisels was van die druïdes of nie 'n heeltemal aparte groep nie. Een teorie is dat die druïdes tydens godsdienstige seremonies as priesters gedien het, terwyl die filid meer 'n ondersteunende rol gespeel het.
Wat bekend is, is dat die stof (soos die druïdes) jare en jare lank bestudeer het om antieke Ierse mondelinge kennis te onthou. Hulle fokus was gerig op die materiële wêreld wat geskiedenis, genealogie en die wet eerder as spiritualisme prioritiseer. Die filid was kundiges in die bewaring en bewaring van kennis eerder as vermaak en optrede.
Bards is beskou as 'n klas onder die Filid en was bekende kunstenaars en entertainers.
Bards was onderaan die voedselketting in hierdie voor-Christelike Heilige Drie-eenheid, maar het steeds 'n belangrike rol gespeel as onderwysers, entertainers en dissipels van druïdiese waardes. Bards was tipies professionele storievertellers en/of digters in diens van hoofmanne, vorste of edeles. In die geskiedenis van die stam en die land kan die bard 'n aantal belangrike funksies vervul, waaronder herdenking van voorouers (en die beskermheer), storievertelling, poësie en musikale vermaak.
Alhoewel bards onder die vuilheid in die Keltiese sosiale struktuur was, is hul blywende invloed in die moderne Ierse samelewing waarskynlik veel groter as dié van hul meer gewaardeerde eweknieë, gegewe die ewige gewildheid van die Ierse seancha & iacute en die oorvloed van gevierde Ierse digters, dramaturge en musikante.
Die Romeinse Ryk en die gewildheid van die Christendom het druïdisme en antieke heidense oortuigings verduister.
Die magtige Romeinse Ryk verag die druïdklas nie net as woeste en heidene nie, maar ook as prehistoriese jihadis's wat bereid is om te veg vir hul oortuigings en om die versetsbewegings te lei. Dit het die druïdes as prehistoriese terroriste voorgestel in die oë van die Romeine om hul uiteindelike ondergang te seël.
'N Groot toename in die aanvaarding en gewildheid van die Christendom oor die hele wêreld het ook 'n nuwe era ingelui waarin die druïdes hul relevansie verloor het. Dit was nie alles ondergang en somberheid nie, alhoewel die bekendstelling van die Latynse alfabet die laaste oorblyfsels van druïdisme gehelp het om dele van hul merkwaardige geskiedenis vir die nageslag op te teken en ons 'n verleidelike blik op 'n ander wêreld te gee.
Maak 'n 3D -toer deur die beroemde Drombeg -steensirkel en The Druid & rsquos Altar hieronder!
Konings, koninkryke en nasies
Verskillende dele van Galliërs het verskillende bestuursmodelle ontwikkel. Teen die tyd dat Cæser na Gallië gegaan het, was daar 'n mengsel van oorerflike en verkose heersers en beheerrade in verskillende nasies.
Die Keltiese woorde vir "koning"-Gallo-Brythonic riks en Oud -Gaelies rí - is bekendes van die Latyn rex, en al hierdie is afkomstig van die Indo-Europese verbale wortel *Hreg, wat beteken "om reguit uit te strek." Die Engelse woord "regulate" (uit 'n Latynse ontlening) dra 'n soortgelyke betekenis oor. Die vroeë konings was dus bedoel om die gemeenskap wat hulle verteenwoordig, geordend, gereguleer en sterk te hou, wat hul vertroue en belange in sy persoon belê het. Die literêre bronne beklemtoon dikwels die heilige en simboliese aspekte van koningskap, terwyl die historiese tekste dikwels die aksies en politieke magsuitoefening beklemtoon. Keltiese koningskap is dus 'n veelvlakkige instelling wat deur baie faktore gevorm is, en verskillende soorte bewyse beklemtoon verskillende aspekte van koninklike mag.
Die ideologie van die Keltiese koningskap was van mening dat dit 'n heilige instelling was waarin die koning, as verteenwoordiger van sy menslike gemeenskap, getroud was met die soewereiniteitsgodin van die land ('n motief wat in baie kulture voorkom). Die inhuldigingseremonie self weerspieël hierdie idee. Sy goeie heerskappy het welvaart vir sy mense verseker, terwyl swak heerskappy sy verhouding met die goddelike sou versuur, die aardse toestand van sy volk sou bederf en uiteindelik sy ondergang sou bewerkstellig.
Die Proto-Keltiese term *toutā (Kelt-Iberies touta, Gallies touta, Oud -Gaelies túath, Ou Wallies tud) verwys na die mense wat deur 'n koning beheer word: 'n koninkryk. Hierdie Keltiese term stem moontlik ooreen met Cæsar se "civitas." Dit het 'n noue Germaanse verwantskap wat die moderne naam vir die Duitse taal (Deutsch) gee. Keltiese nasies het waarskynlik as uitgebreide familiegroepe begin, maar het uiteindelik in omvang en formaliteit gegroei en dinastieë saam geënt deur algemene afkoms te eis van beroemde stigterfigure, gode of veronderstelde kwaliteite, soos soms weerspieël in die name van vroeë Keltiese nasies.
Volgens Caesar is die civitas in sommige dele van Gallië beheer deur 'n senaat, in ander deur 'n heerser (soos 'n koning), en soms deur 'n kombinasie van die twee. Caesar noem ook 'n Galliese raad met breër territoriale invloede wat bestaan ​​uit prominente lede van die senate van verskeie nasies en ander vooraanstaande manne van Gallië, waarskynlik 'n internasionale liggaam wat geskille moes besleg.
In beginsel was die Keltiese koninkryke/nasies onafhanklike eenhede waarvan die integriteit nie deur ander moes afgedwing word nie, met ander woorde: die wette en heerskappy van 'n nasie en hul leier strek nie buite hul eie grense nie. Ons kan dit byvoorbeeld in Caesar weerspieël (§ 7.33): "volgens die wette van die Aedui was dit nie toegelaat dat diegene wat die hoogste gesag gehad het, hul gebied […] verlaat nie." Die koning (en sy koninkryk) stem dus ten nouste ooreen met die idee van die familiehoof dat beide mans verantwoordelik is vir die bestuur van sake binne die perke van hul bevolking, om interne wette af te dwing en om buitelandse sake te onderhandel met hul eweknieë ander groepe.
Wat is die verskille tussen die maniere waarop Keltiese konings in verskillende nasies hul amp beklee en hul mag uitgeoefen het in die volgende gedeeltes?
Julius Caesar, Kommentaar oor die Galliese Oorlog § 2.1, 5.54, 7.4, 7.32
Strabo, Aardrykskunde § 4.4.3
Titus Livius, Die geskiedenis van Rome § 5.34
Historiese kenmerke van die Keltiese ras
U word vanaand ontmoet as 'n Keltiese genootskap, en dit ook, as 'n Keltiese genootskap in verband met die universiteit-kan dit geregverdig word? Het so 'n vereniging 'n bestaansreg om eise aan die studente se tyd en aandag te stel in 'n tydperk waarin daar soveel te doen en te wete is wat gedoen moet word en bekend moet word? Dit is 'n vraag wat nie haastig beantwoord moet word nie, hoewel sommige gewaagde en kru geeste tegelyk 'n ontkennende antwoord kan gee en alles Gaelies, net soos Grieks, aan 'n limbo, 'n stil genadedood, toevertrou. Vanaand wil ek 'n paar redes van die teenoorgestelde aard aanvoer, ter arrestasie van die vonnis, ten gunste van die behoud van, selfs bemoediging, van 'n waardevolle eienskap, met 'n spesiale differensie, morele en intellektuele eienskappe, waarvan die Universiteit en die samelewing ongetwyfeld armer sou wees. Om hierdie doel te vra, sal ek u vra om 'n oorsig te gaan neem van 'n paar van die beste getuigskrifte oor die Keltiese ras, sy lot en historiese posisie, sodat ons die individualiteit en besondere karakter daarvan beter kan waardeer, en ek hoop om dit te doen in staat wees om so 'n vakbond of samelewing soos die hede aan te toon, sodat die eerbare en dikwels edele verenigings wat tot u ras behoort, behoue ​​bly, en dat u ook herinner kan word aan die ondersoek van u eie oudhede vir julleself. Daardie oudhede is die vrugbaarste en belangrikste, en daar wag 'n groot oes op die jong Gael, wat gelukkig is om die veld in te gaan met die regte wapens om dit te oes, 'n oes wat ons kennis van die verlede sal toeneem en die algemene skat sal toeneem van die mensdom.
Die Keltiese ras, soos ons weet, beslaan die buitegebiede van Wes -Europa, nadat hulle in die druk van die eeue tot afgeleë snelhede en skilderagtige, maar skaduryke glens gedruk is wat uitkyk op die westelike hoof. Bretagne, Ierland, Wallis en ons Westelike Hooglande staan ​​op as die vestings van die Gael, die bluf en die voorstede waartoe die Keltiese toespraak nou teruggetrek het. Maar hoewel die Keltiessprekende bevolking dus in 'n hoek gedruk word, het die Keltiese element in Europa 'n baie wyer uitbreiding en is dit nie beperk tot die Keltiessprekende gebied nie. 'N Groot deel van Skotland is byvoorbeeld werklik Kelties in die substraat, selfs waar die Gaeliese tong verdwyn het en dit nie moontlik is om die Skotse geskiedenis te verstaan ​​sonder om te weet hoeveel van die Keltiese vuur in en onder die perfervidum ingenium Scotorum. Dus, met die groot en potensiële nasie Frankryk, is ons geregtig om dit ook op te eis vanaf die Keltiese stam, die Franse taal is hoofsaaklik 'n samesmelting van Latynse en Keltiese spraak. Ons sal die geskiedenis van Frankryk ook nie verstaan ​​nie, as ons nie die vrygewige, maar dikwels wilde, pulse van die Keltiese vuur in sy groot bewegings herken nie.
Die mededingende Teutoniese of Saksiese element kan ongetwyfeld beweer dat hy sy eie deugde en energieë besit, en niemand sou ontken dat die wêreld die beste was deur hierdie energieë nie, maar het baat by die meer soliede, maar miskien minder briljante of elektriese kwaliteite van die Duitser. Daar moet egter gesê word oor die literêre prestasies van die Sakse, dat hulle uit die buiteland wakker moes word en dat die vlam van buite moes meegedeel word, of die vonk deur die Walliese en Normandiese  ridderlikheid gekom het deur die klassieke renaissance, of deur die Franse verstandhouding, en eers toe hulle deur 'n eksterne impuls so aangeraak word, flits hul genie in Chaucer, in Shakspere, in Pous, in Goethe, en word so gemagnetiseer. Die Keltiese genie, aan die ander kant, kan beweer dat hy self magneties is, nie van buite af afhanklik is van lewendiging nie, en ek neem aan dat dit een van die belangrikste redes is waarom ons kan bevestig dat die eienskappe van die Kelt 'n ander soort is as dié van die Sakse, dat hulle 'n ander beeld en opskrif dra, 'n spesiale muntmerk van hul eie onder die geestelike skenkings van die nasies van die aarde.
Om te probeer om meer presies te besef wat hierdie spesiale skenking is, laat ons 'n blik op die lande neem waar ons die Keltiese mag verwag differensie bewys lewer van die bestaan ​​daarvan. As ons die name van die drie koninkryke neem - Engeland, Skotland, Ierland - kan ons die Keltiese element in hul filologie in 'n mate bepaal. Ons vind dat die Angelsaksiese element in een die hele oppervlakte van die woord beslaan, terwyl die Keltiese element in die ander twee sy grond tot dusver behou het en tot dusver nie geswig het nie. Dus val filologie in hierdie geval saam met die geskiedenis. Want slegs in Engeland en in die regte Engeland, anders as Wallis en Cornwall, is die Keltiese element skoon uitgeroei en die naam "Engeland" het dus geen spoor van Kelties in sy samestelling nie, terwyl dit in die sustername van " Ierland "en" Skotland "bestaan ​​uit die Keltiese en die Saksiese elemente. Verder, as ons verder gaan met die bestudering van die saak, vind ons die getuienis opvallend en volop.Om die topografiese nomenklatuur van Skotland en Ierland te neem, vind ons dit 'n merkwaardige kontras met dié van Engeland, om nie dieper te gaan as die name van shires nie, daar is skaars 'n Skotse graafskap, maar dit is steeds in die etimologie van sy naam hulde aan die Keltiese wedloop. Afgesien van 'n paar provinsiale name van die Saksiese stam in die suide en 'n paar Noorse graafname in die verre noorde, is al die Skotse graafname Kelties, maar as ons na Engeland draai, word die verhoudings omgekeer. Daar is skaars 'n graafnaam suid van die Cheviots, behalwe Kent en York, wat Kelties genoem kan word, en hierdie twee is oorblyfsels uit ou Britse dae. In sommige, soos in Cambridge, Oxford, het die Keltiese name van riviere behou steeds 'n soort voet, as appellatiewe, langs die Saksiese inhoud. En 'n paar Romeinse name, soos Chester, en sommige met gemengde elemente, oorleef, soos Lincoln, Dorset, Lancaster, Cumberland, wat semi. Kelties, maar die res van die Engelse shire-name lyk gewoonlik suiwer Saksies. Wat die stamname van die eertydse Britte betref-Iceni, Regni, Trinobantes, Brigantes, Silures-hierdie het heeltemal op die grond van Engeland omgekom,  sonder om plaaslike herinneringe na te laat. As ons egter na die kaart van Frankryk gaan, vind ons nie net riviername en bergname nie, maar stamname word grootliks in die topografiese woordeskat bewaar. Die ou stamname wat ons in Cæsar ken, het hul eie simulacra dryf nog steeds in die geografie van Frankryk - Lingones, Langres Arverni, Auvergne Treviri, Treves Remi, Rheims Caletes, Calais Parisü, Paris Veneti, Vannes Turones, Tours Mediomatrici, Metz Bituriges, Bourges & ampc. Aan die ander kant is nie-Keltiese name, soos die Duitse Strassburg of Scandinavian Bec in Normandië, min in die topografiese nomenklatuur van Frankryk, wat dus in die kern Kelties is. En waarvandaan die verskil tussen Frankryk en Engeland? Was die verowerende Franke nie Teutonies soos die oorwinnende Sakse nie? Ja, maar die Franke onder Clovis of Chlodwig het eenvoudig gedemp, die Angelsaksiese onder Cerdic en Hengist het uitgeroei, en die rede hiervoor blyk te wees dat die Saks verower het terwyl hy nog heidens was, die Frank het opgang gekry nadat hy Christen geword het en vandaar ontstaan ​​het die verskil in behandeling word gemeet aan die proefpersoon. Verder het die Frank nie net die onderdane bewaar nie, maar hy het hulle nie van hul grond beroof nie, alhoewel hy homself as 'n oorheerser of 'n vernaamste opgedwing het en sekere verpligtinge geëis het, het hy self 'n jagter en 'n sportman gebly, sowel as 'n kryger tevrede was met die opbrengs van die bos en die bos, en deur 'n gelukkige kompromie, soos Gibbon opgemerk het, die bewerkte dele aan hul Galliese besitters oorgelaat. Geskiedkundiges beweer dat die mense in Frankryk nog steeds grotendeels Kelties is (volgens George Long, in die mate van 19 tot 20ste, wat 'n oorskatting lyk) en uitkyk op die Baskiese element in Gascogne en Aquitanië. ), maar ons kan in elk geval daarop aanspraak maak dat die mense van Frankryk grootliks die deugde en ook die swakhede van die Keltiese karakter illustreer. Daarbenewens kan daar bevestig word dat die groot uitbarsting wat ons ken as die Franse Revolusie - die uitbarsting wat die gesig van die moderne samelewing verander het - grotendeels 'n Keltiese beweging was; dit was 'n uitbarsting van die boeie wat deur die Teutoniese Frank opgelê is, die afskud van die feodalisme wat die groei van Frankiese instellings was, en as gevolg van hierdie uitbarsting het die Frankryk van die Revolusie onder die beweging meer Gallies en minder Frankies geword. Een van die liedjies van Béranger, die digter van die rewolusie, getuig hiervan. "Stuur vorentoe, julle Galliërs en julle Franke!" "En avant, Gaulois et Francs!" waar die Keltiese element die Teutoniese begelei of selfs voorrang geniet. Die relatiewe verhouding van hierdie twee elemente in die Franse bevolking is nog verder verander deur gebeure wat onder ons eie oë plaasgevind het: die uitsny van Elsas - Lorraine in 1870 het tot gevolg gehad dat die Teutone nog meer uitgeskakel, die Keltiese verskerp en gekonsentreer is. element in die Franse nasionaliteit.
Met die veronderstelling dat u as 'n ras sulke verwantskap en verwantskappe het, gaan ek na wat die eienskappe is wat verband hou met die Keltiese ras in die verskillende stadiums van sy geskiedenis. Daardie geskiedenis is 'n lang en geruite geskiedenis -Per varios casus, per tot discrimina rerum maar te midde van die uiteenlopende lotgevalle van die Keltiese mense, sal gevind word dat hulle in hul suiwer en ongesofistikeerde toestand hoofsaaklik deur hierdie vier eienskappe onderskei is, eerbied godsdienstig, toegewyde politiek, beleefdheid of beleefdheid sosiaal en Gees, of, soos die Franse dit sou noem, Esprit universeel. In een woord, idealisme is dit wat in wese tot die Keltiese karakter behoort, en toon aan dat die toekoms, of die verlede, belangriker is as die hede om die horison te vergul met 'n goue era in die verre verlede, net soos die Utopiese konserwatiewes of in die verre toekoms, net soos die ewe Utopiese revolusioniste. Hierdie ideale neiging het ongetwyfeld die gevare daarvan, die risiko, naamlik om verwaandhede met feite te verwar, en ook harde en vuurvaste feite te verwaarloos, sodat wonde en kneusplekke in ons omgewing opgedoen word, maar, tereg gereguleer, is hierdie idealisme aan die wortel van alle edelheid. , want ons moet saamstem met die groot besige Angelsaksiese dr Johnson, toe hy op die Keltiese bodem van Iona staan, en geïnspireer deur die heilige herinneringe, verklaar hy dat "wat ook al die verlede, die verre of die toekoms oorheers oor die hede , verhoog ons in die waardigheid van denkende wesens ". Dit is 'n heeltemal Keltiese sentiment, en sodra ons dit waardeer, besef ons die oorsprong van die eienskappe wat die sterkte en ook die swakheid van die Keltiese mense gevorm het. Die swakheid, sê ek, sowel as die sterkte, want net soos die sterk punt van 'n man ook sy swak punt is, kan dit wees, tevergeefs in homself, of deur afguns van ander wat sy meerderwaardigheid voel, dus het die idealisme van die Keltiese ras sy swakheid in hierdie opsig gehad, terwyl hulle mediteer en droom, ander en meer realistiese en minder verbeeldingryke rasse opgetree het, en so gereeld in die arena van die wêreld voor hulle ingekom.
Om die invloed van hierdie idealisme in die verskillende verhoudings wat ons aangedui het, in 'n voldoende vorm uiteen te sit, is buite ons huidige doel. Ons kan slegs kyk na enkele van die meer opvallende kenmerke. Ons is dus genoodsaak om een ​​aspek van die Keltiese idealisme heeltemal weg te laat - dit wat ons hul getrouheid of lojaliteit genoem het, hetsy polities of kerklik gesien, die ingesteldheid wat hulle daartoe aanleiding gegee het om implisiet na hoofde en leiers op te kyk sonder om vrae te vra en ly dikwels daarvolgens as hulle onder onverstandige leierskap is. Culloden en die oorlog in La Vendee vertel dieselfde verhaal van toewyding aan hoofmanne en leiers, en dit is op baie slagveld goed bewus sedert ja en die Saksiese ras vandag tot sy huidige posisie gehelp is vanweë die toewyding van sy Keltiese troepe wat hulle daartoe lei om implisiet by die kanon se mond te gehoorsaam, en maak hulle by Balaclava soos by Tel-el-Kebir die ruggraat van die Britse leër. In hierdie verband pas die gloeiende prentjie wat Lord Byron van die Albanese bergklimmers gegee het, baie goed by die bergklimmers van Albyn nader aan die huis, en dit is moontlik dat die kenmerke wat hy gegooi het, oorspronklik erken is onder die Deeside -heuwels, want saam met hom, Lochnagar, as sowel as Ida, het oor die hele Ooste gestyg.
Kwaad is die kinders van Albanië, maar dit ontbreek hulle
Nie deugde nie, was hierdie deugde meer volwasse.
Waar is die vyand wat ooit hul rug gesien het?
Wie kan die moeite van die oorlog so goed verduur?
Hulle inheemse vas is nie veiliger nie
As hulle in twyfelagtige tyd van nood.
Hulle toorn, hoe dodelik ek, maar hulle vriendskap beslis,
As dankbaarheid of dapperheid hulle laat bloei,
Onberoerd, jaag waarheen hul hoof kan lei. ⁠
Met watter emosie behoort ons dus in die Galliese oorlog van Cæsar so 'n inskrywing soos hierdie oor 'n ou Lochiel te lees - Litavicus cum suis clientibus, quibus meer Gallorum nefas est etiam in extrema fortuna deserere patronos, Gergoviam perfugit - "Litavicus het daarin geslaag om saam met sy stamlede na Gergovia te ontsnap. Om hul hoofman te verlaat, selfs in die uiterste van geluk, word volgens die morele kode van die Galliërs as 'n misdaad beskou."
Laat ek u nou vra om my te vergesel in 'n kort oorsig van die meer opvallende historiese tonele waarin die Keltiese ras voorgekom het, en waarin daar dus na verwagting hul besondere karakter onderskei kan word.
Aan die begin van die opgetekende geskiedenis vind ons dat die Kelt reeds 'n groot gebied in Wes -Europa beslaan en 'n wye styging geniet. Ons weet van geen tydperk waarin hy nie in besit is nie; ons vind hom altyd in die stroom van die geskiedenis, nooit in die fontein nie. Van laer af aan die Donau, langs die rante van die Alpe, kan ons sien hoe sy stamme gevestig is en die topografie van Wes- en Midde -Europa, wat die riviername en bergname betref, op 'n Keltiese basis berus en onbegryplik is , tensy dit van Keltiese wortels kom, selfs in streke waaruit die Keltiese ras al lankal afgetree het. Maar sonder om vir hulle 'n wyer gebied op te eis as van die Adriatiese See tot die Hebrides, van Gallia Cisalpina tot ons eie Wes -Eilande, kom ons hierdie vreemde verskynsel tegemoet, dat, in teenstelling met die ander Ariese rasse van Europa, die Kelte, toe dit eers histories waarneembaar was, word gesien dat dit ooswaarts vloei en as't ware agteruit in plaas van weswaarts. Een van hierdie uitbarstings in die oostelike rigting het in die Po -vallei gestroom, vanwaar ons weet dat die kom in Cæsar se tyd die naam van Cisalpine Gallië dra. 'N Ander en later uitbarsting is om die kop van die Adriatiese See gelei, in Griekeland tot by Delphi uitgestort, die Hellespont oorgesteek en uiteindelik tot stilstand gekom in die hartjie van Klein -Asië ongeveer 270 v.C. Die naam Galatia wat vir ons vasgelê is in die N.T., in die groot brief van St Paul, is die monument wat die Keltiese ras in sy verste oostelike verlenging as 'n terugkerende gety aandui.
Dit is die limiet in die ruimte: die tydsperk, waarna ons dit nie chronologies kan opspoor nie, is die goed gemerkte datum van 600 v.C. , die stigting van Massilia, nou Marseille, 'n Griekse kolonie op Galliese bodem Hierdie goed vasgestelde gebeurtenis is in 'n ander opsig belangrik, dat dit die Kelte in kontak gebring het met die Griekse ras, en hulle vroegtydig toegang tot die kunste en kultuur van die skrywers van die Europese beskawing. Daarom vertel Cæsar ons dat hy in die kamp van die Helvetiërs, en dus in die binneland van Gallië, kamprolle gevind het wat in Griekse karakters gebêre is, en dat die kennis van die Griekse alfabet vanuit Massilia versprei is as 'n middelpunt tot in die binnekant van ou Gallië. Daar is dus bewyse verkrygbaar aangaande die Keltiese ras ses eeue voordat die Germaanse ras, deur Cæsar en Tacitus, in onderskeie opsigte kom, en tien eeue voordat die geskiedenis baie te sê het oor die Angelsaksiese deel van die Germaanse ras. Boonop is dit iets om te weet onder die eerbewyse van u stamboom dat die Keltiese taal vroeër 'n geskrewe vorm as enige nie-klassieke toespraak aangeneem het. Kontinentaal Galliërs en wat die insulêr Kelte, ons mag die uitspraak aanvaar van John Hill Burton, wat, hoewel dit ver van Philo-Celtic was, die saak so stel:-"Die Iers (of Gaelies) was 'n taal wat nie net bereken is vir die openbare en huishoudelike gebruik van beskawing, maar dit het vroeër 'n literêre taal geword as enige van die Duitse tonge ". Vader Innes meen dus dat die 'briewe' en 'belydenis' van Sint Patrick 'die oudste geskrifte van inheems van die Britse Eilande wat nou oorbly ".
Die datum 600 v.C. is genoem as ons vroegste, maar ek kom nou by 'n ander, die mees opvallende datum in die antieke Galliese geskiedenis, die van 390 v.C. , wat die grootste uitbuiting in die antieke tye van die Galliese ras was, die verowering van Rome deur die Galliërs. Onder die verwarring en die vermeende figuur van die Romeinse historici, kan ons so baie onderskei dat die Romeinse Gemenebest nog nooit so naby aan uitsterwing was nie en dat dit nooit so 'n ontsaglike slag gekry het soos in die "Dies Alliensis" nie. Die Galliërs het as 'n stortvloed gekom en het skielik vertrek, nadat hulle meesters in Rome was, behalwe die hoofstad, totdat koors en pes hulle genoodsaak het om hul mag te verslap, en hulle het teruggetrek nadat hulle 'n losprys geëis het, skandelik vir die Romeinse herinnering, 'n verontwaardiging wat was verstom deur verskillende vervalsings. Maar dit kan gesê word. Was Cannae nie 'n swaarder slag as Allia nie? Nie so nie, vir die sterf Cannensis geen inval in die Urbs, Hannibal het nooit 'n voet in die heilige Pomoerium gehad nie: nóg Kartagoërs, Grieke of Samniete het ooit tot die Forum of enige ander vyand deurgedring nie, behalwe slegs die Gallië met sy kleimoer. Voordat daardie verskriklike wapen selfs die Romeinse gode moes uittree, het hulle vir 'n Etruskiese stad gaan skuil. Vestals en Augurs moes een keer, en slegs een keer, 'n heenkome soek: dit was voordat die Keltiese lawine van die Alpe afwaarts gedonder het. Vir enige oproer onder die Galliërs het die Romeine 'n spesiale naam gehad: - hulle noem dit 'n Tumultus en ons word vertel dat die Romeine gevoel het dat hulle altyd 'n spesiale onderneming byderhand het wanneer hulle met Galliërs te doen kry: in die woorde van Sallust - "Cum Gallis pro salute, non pro gloria certari" - dat 'n oorlog met die Galliërs bestaan ​​het, nie om eer nie. Daarom hoef ons nie te wonder dat die katastrofe van 390 vC diep in die Romeinse herinnering ingebrand is nie, soos blyk uit die huiwering oor die heropbou van die stad en deur die tydelike verlamming wat hulle laat dink het om by die verwoeste Veii in te klim.
In 'n paar minute van die historikus openbaar baie belangstelling oor hierdie gebeurtenis. Die skielikheid waarmee die Galliërs 'n belediging aan die brand gesteek het, die stramheid van hul optog, is opmerklik. "Flagrantes ira"sê Livy"cujus impotens est gens" -" Brandend van verontwaardiging, 'n passie wat hulle nasionaal nie kan weerhou nie. "Mag ons in hierdie klein aanraking geen vonk daarvan sien nie Esprit wat ons in onsself ken of waarvan ons weet dat dit die volmaakte temperament van die Skotte is? So met Buchanan, wie se "Scoti" behoorlik die Gaele is, word ons voorvaders as 'n ras gekenmerk "ad iram natura paullo propensiores".
Laat ons ook nie die wonderlike prentjie van hierdie toneel in die Virgiliaanse skild van Æneas vergeet nie.
Galli per dumos aderant arcemque huurder,
"Die Galliërs was byderhand besig om tussen die kwashout te marsjeer en het die kruin bereik wat beskut was deur die duisternis en die vriendelike genade van die skemer nag. Goud is hul hare en goudkleurig, hulle klere met gestreepte mantels glinster op hul skouers, hul melkwit nekke is gevleg met goud: elkeen swaai twee alpiene spies, sy liggaam word bewaak deur die lang ovaal van sy skild. " (Conington). 'N Baie Turner of Gainsborough in vers, stralend van kleur.
Virgatis lucent sagulis- Dit kan niks anders as die Tartan wees nie, en die hart word warm, selfs op 'n afstand van tweeduisend jaar. Buchanan moes dit erken het toe hy skryf oor die drag van die Skotse Hooglanders - "Veste gaudent varia ac maxime virgata' - ongetwyfeld 'n herinnering aan Virgilia.
Die volgende groot gebeurtenis in die geskiedenis van die Galliërs is waarna reeds verwys is — die uitbarsting wat uiteindelik in Galasië, in die hartjie van Klein -Asië, gevestig het. Ek verwys slegs na twee punte wat betrekking het op hierdie oostelike Galliërs: dat hulle ook geweldige krygers was, want Polybius (in II. 19) spreek nie net van die terreur wat deur die Galliërs geïnspireer is as 'n unieke ervaring nie, maar ons het 'n artistieke monument van 'n Galliese kryger wat altyd die Griekse idee van Galliese sterkte verteenwoordig. Dit is nou bekend dat die wonderlike en patetiese standbeeld bekend as die Dying Gladiator afkomstig is van Pergamus in Asië, en 'n Asiatiese Gallië verteenwoordig wat sy doodswond dra: die skeur of torquis om sy nek, 'n Keltiese versiering, merk hom as 'n Kelt, en daarom het Lord Byron 'n geringe fout gemaak toe hy sê: "Staan op, julle Gote, en moenie te gronde gaan nie. Dit moes in streng historiese akkuraatheid gewees het: "Staan op, Galliërs".
Saam met die dapperheid lyk dit asof hierdie oostelike Galliërs 'n volledige mate van impulsiwiteit van die westelike Kelt saamgedra het. dit lyk asof hulle ietwat van die Keltiese entoesiasme behou het, en het in gepaste uitbarstings op 'n baie onvergeetlike manier verskyn: in die teenwoordigheid van hierdie emosionele ras word die apostel self deur emosies gedompel soos hy nêrens anders voel of uitdruk nie. omdat hy so gou na valse leraars gewend is, praat hy van die emosie waarmee hulle hom ontvang het: hulle het hom ontvang, sê hy, as 'n engel van God, en in hul entoesiasme, "as dit moontlik was, sou hulle gepluk het uit hul eie oë en dit aan hom gegee ". Gebruik St. Paulus taal soos hierdie van enige ander ras? Het hy hom so uitgespreek oor ander mense? Ons voel in so 'n geval die pols van 'n eienaardige entoesiasme daar ware aanduiding van die C eltiese oorsprong van die Galasiese volk.
Ons het gesien hoe die Galliërs net die vlerke van die seëvierende Alexander geborsel het: ons weet almal hoe hulle onder die wa van Imperial Cæsar gekom het, maar ons is vergeetlik dat hulle in verbinding was met die derde groot vegter uit die oudheid, wie se naam alleen was kan hierby gekombineer word - die Puniese Hannibal Die Galliërs was grotendeels saam met die Kartagoërs, en dit was die heffings in Cisalpine Gallië wat die uitgeputte geledere van die Puniese leër versterk het. Weer die claymore, of, soos Livy dit noem, die gladius prælongus Gallorum, uitgeoefen cæsim magis quam punctim (met sny eerder as steek), het vreeslike diens gelewer aan die kant van Hannibal, nie sonder ramp vir hulself nie. By Cannæ, word ons vertel, moes hy die verlies van 4000 Galliërs betreur, twee derdes van die verlies waarmee hy sy wonderlikste oorwinning behaal het.Ongelukkig, vir sy uiteindelike sukses, het hy sy basis te ver van sy werfgrond in die Cisalpine -Gallië verskuif as hy meer op Gallië en minder op Magna Græcia en Kartago geleun het, aangesien sy basis van bedrywighede was, die kans is dat Rome nie sou gewees het nie die hoofstad van die antieke wêreld, en miskien dat u in plaas van Latyn nou Punies of Kelties sou bestudeer, as die klassieke taal in die skole van die Westerse Wêreld.
Tot dusver kom Strabo, en nou kom George Long se opmerking oor die sosiale toestand, skuld en armoede: -
"Cæsar verduidelik nie hoe die armer soort in die skuld gekom het nie, en ook nie hoe die grond verdeel is nie. Die rykes het ongetwyfeld groot stukke. Daar is geen bewyse dat die armes grond in volle besit het nie. Hulle was waarskynlik in die toestand van huurders wat hul huurgeld in natura betaal het, of gedeeltelik in geld en deels in natura, en hul skuld kan óf voortspruit uit agterstallige huurgeld óf uit lenings om hul behoeftes te bevredig. die markte sou in die dorpe wees. Wapens, landbouwerktuie en klere moet gekoop word met koring, beeste en varke. die winkelier en die "handelaar" wat die land deur gereis het met sy waentjie gelaai met die aanloklike drank wat hy nie kon weerstaan ​​nie (Diod., vers 26.) Die enorme lewensverspilling in die Galliese binnelandse rusies, hul buitelandse ekspedisies, en in hul oorloë wi die Romeine, is maklik verskaf. 'N Arm landbouvolk, met sulke robuuste vroue soos die Galli (Diod., Vers 32), is presies die mense om soldate te produseer. Onder so 'n volk word meer manlike kinders gebore as wat die land vereis: en diegene wat nie vir die ploeg, die graaf of die vee wil soek nie, is slegs geskik om die swaard te hanteer. "
Wat die Allobroges betref, was die stand van sake die volgende: dit onthul hoe dit met die Catiline -tragedie van 63 v.C. : -
"Hulle was oorweldig met skuld, sowel die staat as individue, 'n algemene klagte van die provinsiale onderdane van Rome. Die Romeine het swaar bydraes gelewer op die mense wat die meeste weerstand gelewer het, en gemeenskappe en individue het dit gevoel. Boonop het die Galliese kultivator dit lyk asof hy altyd in die skuld was.Hy het geld geleen by die Romeinse onderhandelaars teen 'n hoë koers, en sy winste sou skaars genoeg wees om die rente van die geld te betaal.Die winsgewende onderneming om skape en beeste te voed, was in die hande van die Romeine , wat waarskynlik die uitsluitlike gebruik van 'n groot deel van die weiveld gebruik het. Omdat die Allobroges 'n verowerde volk was, kan ons vermoed dat hul afvalgronde deur die Romeinse staat in beslag geneem is en bedek was met die kuddes van Romeine, wat betaal het om die Romeinse tesourie 'n geringe bedrag vir die reg op weiding. P. Quinctius, vir wie Cicero 'n toespraak gehou het, het 'n goeie onderneming in Gallia gehad as kuddemeester ("Pecuaria res satis ampla, 'pro P. Quinctio, c. 3). 'n Romein met die naam Umbrenus, wat 'n' onderhandelaar 'in Gallia was, het onderneem om die sameswering van Catiline aan die Allobroges oop te maak, en hy het hulle groot beloftes belowe as hulle nasie sou meedoen. Maar uit vrees of uit 'n ander oorsaak het die Allobroges die samesweerders aan die konsul Cicero verraai. Alhoewel hulle dit verdien het. Daar was tekens van opstand in Suid -Italië sowel as in Gallia, citerior en ulterior, en die onthullings van die ambassadeurs het Rome ten minste uit 'n burgeroorlog gered. " (Smith's Dict. Of Geo .: in Gallia.
Deur die bogenoemde te lees en dit te vergelyk met wat ons om ons hoor, voel ons asof die geskiedenis homself nou amper herhaal, en die wiel van die tyd om die sirkel draai, met dieselfde sosiale probleme en dilemmas wat na tweeduisend jaar terugkeer .
Maar ons moet haastig wees met die voleinding wat die Galliese ras in die ou tyd ingehaal het. Julius Cæsar verskyn, en die Kelt is opgeneem in die Ryk van Rome. Dit is aan elke skoolseun bekend hoe die vegter Gallië binnegekom het en die stam na die stam in een wrede, maar weerlose vordering verpletter het, behoort aan die tragedies van die antieke geskiedenis. Die genade van Caesar, waarvan ons baie hoor, bestaan ​​nie teenoor Galliërs nie: en die naam van Vercingetorix kan gekoppel word aan die van ons eie Wallace as die tipe van die dapper en onselfsugtige, maar noodlottige patriot. Tog was dit nie 'n maklike taak om die oorlogsugtige Galliërs hierdie vooraanstaande man van alle tye te onderwerp nie, aangesien een of ander styl hom, Julius Caesar, agt jaar geneem het om dit te doen, en dit bly sy grootste prestasie.
Daar is geen gebrek aan bewyse in sy eie bladsye oor die bekwaamheid van sy vyand nie, maar dit kan goed wees om een ​​of twee van sy getuienisse oor hul talente en vindingrykheid raak te sien. Op een plek komplimenteer hy hulle oor hulle sollertia of vindingryke vindingrykheid,
​ Singulari militum nostrorum virtuti consilia cujusque modi Gallorum occurrebant, ut est summæ genus sollertiæ atque ad omnia imitanda and efficienda quæ ab qttoque tradantur aptissimum. (B.G. vii. 22.) Verder het die Bituriges wat hom moeilik gemaak het tydens 'n beleg deur hul teenmyne, geleer dat dit kuns is as werkers in metaalmyne. Dit lyk asof hierdie interessante stam 'n taamlik hoog klinkende naam gedra het, asof die woord as bewus van hul slimheid 'konings van die skepping' [Bith (bestaan) en righ (koning)] beteken.
'N Ander belangrike feit wat Cæsar terloops genoem het, is die met betrekking tot die Yeneti, in wat ons nou ken as Bretagne. Hy noem dat hulle skepe laat vasmeer het, nie deur hennepkabels nie, maar deur ysterkettings (ferreis catenis), 'n uitvinding wat eers onlangs in die Britse seevaart bekendgestel is. Die kuns van metallurgie is klaarblyklik goed beoefen, en 'n sekere Gallië dra die naam van Gobannitio, wat in een of ander vorm anders kan wees as 'Gow', dit wil sê, 'n seun van Vulcan, of smid.
Maar die Galliërs, met al hul vaardigheid en dapperheid, moet swig. Onmiddellik daarna hoor ons egter van Cæsar self, wat die kwaliteit van die materiaal geken het en dit in sy leërs ingeroep het, en die Galliese legioene in Pharsalia vind 'n weemoed oor ten minste die helfte van hul Romeinse onderdrukkers. Hierdie gebruik van die Gallië laat 'n mens dink aan die inskrywing van die Highland -stamme deur Chatham in die generasie na Culloden, toe die staatsman 'n veld vir hul energie in die buiteland gevind het as die steunpilaar van die infanterie in die Britse leër.
Met Julius Cæsar en sy verowering, hou die kontinentale deel van die Keltiese ras dus op om 'n onafhanklike posisie te beklee. Dit word opgeneem in die Romeinse Ryk en volg die lotgevalle daarvan. Die insulêre Kelte word egter slegs gedeeltelik geabsorbeer, terwyl die ou Britte in die huidige Engeland vir 'n tyd lank geromaniseer is, en die Galliërs van Ierland en die Caledoniërs van Skotland nooit onder die Romeinse arend gekom het nie. Eersgenoemde is nooit deur die Romeine binnegeval nie, laasgenoemde is binnegedring, maar is uiteindelik alleen gelaat en het onbelemmerd gebly. Selfs in daardie tye is die inheemse waardigheid van die Keltiese ras waarneembaar en wat ook al die egtheid daarvan is, die toespraak van Galgacus tydens die slag van Mons Grampius is ideaal, indien nie letterlik nie, waar as die verontwaardigde uitbarsting van Caledoniese vuur, 'n "Brosnachadh Cath" aan die vooraand van 'n geveg. Dit lyk amper asof Tacitus 'n morele grootsheid gevoel het in die eenvoudige maniere en trotse sentimente van die Caledoniese Kelte, waarna hy tevergeefs onder sy eie ontaard landgenote gesoek het, en daar is in die antieke geskiedenis geen opvallender feit as die omstandighede waarmee Tacitus, met 'n oog van byna profetiese visie, kyk weg oor die Alpe uit Italië en die verwoeste nasies van die suide na die Keltiese en Germaanse rasse van die noorde as onder die growwe dop van barbaarse maniere, en te midde van die noordelike sneeu, die toekomstige hoop van die wêreld. Die Germania en Agricola van die historikus is dus van besondere belang in die ontwikkeling van die eeue, wat die oue uitloop en die weg voorberei vir leiding in die nuwe beskawing en, dus, vir jou, die Agricola, wat vertel van die dapper weerstand van die Caledoniërs, behoort 'n spesiale belangstelling te hê, aangesien dit 'n wonderlike literêre monument vorm vir die deugde en patriotisme van die Keltiese ras.
Tyd en ruimte in die latere lotgevalle van die Keltiese familie verbied ons om binne 'n minuut ingaan. Ons kan slegs kyk na een of twee van die mees prominente punte onder die vele aanloklike temas wat in 'n volledige opname sou verskyn. In die eerste plek kan ons die eienaardige Keltiese invloed noem wat versprei word uit die geheimsinnige lê van Ossian sowel as uit die Ierse melodieë van Tom Moore, 'n trotse patetiese melankolie waarvan die hele Europa die krag gehad het. Dit is die literêre eer van die Skoto-Iere of die familie van die Gael. Maar die invloed van die ander tak van die Keltiese voorraad, wat ons as die Walliesers ken, of, soos hulle hulself styl, Cymric, was nie minder belangrik nie, 'n ras wat lyk asof dit sy spraak en nasionaliteit die langste behou onder al die Keltiese mense. Die Walliesers klou steeds vas aan hul taal met 'n byna Joodse volharding. Die toespraak is 'n aambeeld wat baie hamers verslyt het; dit het drie verowerings oorleef - die Romein, die Saksiese, die Normandiese - en hulle kan aanspraak maak op 'n volgehoue ​​nasionale bestaan ​​tot in die Romeinse tyd van Cassivelaunus en Caractacus. Sal ons glo ons koningin Victoria? is slegs Victoria die Tweede by hulle, beweer hulle 'n ouer een, die Koningin van die Iceni, dieselfde van wie die digter vertel as
"Die Britse vegterskoningin
Bloeding van die Romeinse stawe. "
Boadicea (Gaelic Buaidh, oorwinning) is hul Victoria die Eerste, en ons huidige koningin is in Wallies, "Buddug jr Ail" m.a.w., Boadicea Altera of Secunda.
Dit was uit die legendes van hierdie mense dat die romanse van ridderlikheid voortduur, en al die verenigings wat om die Ridders van die Ronde Tafel vasklou. Dit was 'n fassinasie wat Wes -Europa in die rondte gemaak het, soos in die Spenser's Faery Queen, selfs die Saksiese genie, en hoewel Cervantes in Don Quichote die laaste asem daarvan weg geglimlag het, en ook die nasionale esprit van sy eie land, het die betowering sedertdien herleef in die legendes van Arthur onder die muise van Tennyson. Daardie legendes lok Milton, self ook van Walliese bloed aan moederskant, en vir 'n tyd was dit te betwyfel of die skrywer van "Comus" sou kies tussen Arthur en die aartsvader Adam as die held van sy bekronende gedig. En hier kan ons opmerk oor die Cymric -mense hoe veral die groot Saksiese dramaturg, wat grootgeword en floreer het aan die Walliese grens, hulle 'n sekere eerbiedige en eerbiedigste hulde gebring het. Hy het nie net twee van sy edelste toneelstukke gegrond op legendes van die antieke Britse tydperk nie - koning Lear, miskien die perfekste van (sy tragedies, en ook Cymbeline), maar hy het die Walliese karakter gegooi met die belangstelling van 'n ontdekker wat aanskou 'n besondere aar van sentiment en gevoel .. Shakspere het vir ons die sterk sowel as die swak punte van daardie karakter aangegryp-Dapperheid en sentiment-Dapperheid tot aan die rand van onwelvoeglikheid en hoë sentiment, wat die boeie van voetgangerslogika minag. laat ons ongetwyfeld lag oor die dapper Fluellen (wat slegs Llewellyn in 'n ander vorm is), en eindeloos was die vreugde oor die vasbeslote vasberadenheid van die soldaat om van Henry V. 'n ander Alexander die Grote te maak, of, soos hy hom noem, "Alexander the Pig" -redeneer van Macedonië tot Monmouth, want albei begin met 'n M, maar daarvoor het Shakspere 'n opregte respek vir die choleriese Fluellen, en alhoewel hy vreugde in sy woorde en sy uitspraak maak, komplimenteer hy hom met die mout h van die koning, wat hierdie woorde oor hom het -
'Al lyk dit 'n bietjie uit die mode,
Daar is baie sorg en dapperheid in hierdie Wallieser. "
Met watter fyn insig het ons eweneens die metgesel prentjie van die Walliese opperhoof, Owen Glendower, vir ons ingegooi. Hy kom voor ons as die slagoffer van sentiment, opgeblaas met tekens van sy eie geboorte, wat die skeppings van verbeelding uit die lugagtige saal van die digter in die domein van die werklike lewe invoer, in die tent van die kryger. Hoeveel betekenis lê daar in die lyn waarin Owen Glendower die hulpbronne op sy bevel vergroot -
"Ek kan geeste uit die dieptes noem" -
Daar spreek die verbeeldingryke en romantiese Wallieser.
"Maar sal hulle kom as jy hulle wel roep?"
vra die Percy in antwoord en bespot die pretensie.
In werklikheid vind Shakspere in die Keltiese gebied, hetsy uit Wallis of Skotland, sy gunsteling materiaal vir die donkerder vorme van die bonatuurlike en ons kan nie vergeet dat dit die Keltiese Macbeth is wat hy die sentrale figuur daarvan maak nie drama, waarin hy handel oor die onsigbare Powers of Evil-nog 'n getuienis van die affiniteit van die Keltiese verstand teenoor die nagkant van die natuur, teenoor die vreemde en die "onheilspellende" en die bonatuurlike.
Dit bring ons 'n woord te sê oor die tema van die godsdienstige sentiment van die Keltiese ras, hul aangebore eerbiedige gevoel, een van hul mees prominente en eerbare eienskappe. Net soos die romantiese sentiment wat ons pas oorweeg het, wat die Keltiese gedagtes na die raaisel van die natuur getrek het, is dit 'n plant gewortel en gegrond in dieselfde grond, gevoed deur die dou van dieselfde idealisme. Die bloeisels daarvan lyk in die ou en in die moderne tyd nie ongewoon soos dié van bygeloof nie, maar dit vorm 'n inherente en kenmerkende produk van die Keltiese gees. solank die gevoel onder sy en ander invloede op die werk kan oorleef, kan dit twyfelagtig wees, maar dat dit die hele tyd deur die Keltiese geskiedenis geleef het, is duidelik en seker. Rénan sê: -
"Die kenmerkende eienskap van die Bretonse ras in al sy geledere is idealisme, die strewe na 'n einde, moreel of intellektueel, dikwels verkeerd, maar altyd belangeloos."
Hierdie karakter gee hy in klein besonderhede, waarin hy wys hoe dit eenvoudigheid, onselfsugtigheid, vroomheid veroorsaak, hoe dit byna selfmoord uitgedoof het, sodat so 'n uitgang uit die lewe, net soos onder ons eie Keltiese ras, met afgryse en ander heilsaamheid teruggedoen word vrugte vind hy na hierdie bron. In werklikheid kan 'n mens amper bevestig dat die godsdienstige gevoel van die Kelte, sterk onder die Druïde, sterk onder die Christelike geloof, naas die Jood die intensste is wat Europa geken het. Dit is 'n unieke bevestiging van hierdie standpunt dat die groot historikus van die "verval en val" die Kelte en die Jode in hierdie verband in een kategorie verbind het. Volgens Gibbon is dit die enigste rasse wat 'n nasionale geloof gehad het waarteen die Romeine oorlog gevoer het, nie op politieke gronde nie, maar as 'n godsdienstige oortuiging. Die verowering van Jerusalem deur Titus en die uitwissing van die Druïde deur vuur en swaard uit die bosse van Anglesea, is dus parallelle gebeurtenisse aan die twee uiterstes van die Romeinse wêreld, en u sal die Agricola met meer belangstelling lees as u die bewyse onderskei verskaf oor die kenmerke van die Keltiese ras.
As ek hierdie verhewe tema verlaat, moet ek nou na 'n laer vlak daal, in die gebied van maniere, om 'n woord te sê oor 'n meer nederige en alledaagse kenmerk - beleefdheid van gedrag. Dit is 'n karaktertrek wat universeel aan u toegeken word - 'n beleefde beleefdheid, daar is sonder twyfel niks boos of vulgêrs aan die ware Kelt nie; daar is inteendeel 'n afkeer van alles wat beteken of bedoel. Daar word dikwels opgemerk, selfs deur die Engelsman, dat die Kelt die lug en die gees van 'n heer het, asof hy van goeie bloed in die wêreld se ekonomie gekom het. Een van sy name vir die Bose dui op die gemiddelde of basiese een (Muisies(sien Nicolson's Gaelic Sprebs), en ons kan maklik verstaan ​​hoe sir Walter Scott 'n aantrekkingskrag van aantrekkingskrag gevind het in die ridderlikheid van die Hooglande, waaruit skeppings soos die Lady of the Lake, of Waverley en Rob Roy gekom het. Byna 300 jaar gelede het hierdie adel van die Highland -mense in hul speletjies 'n ou digter uit die Elizabethaanse tyd getref, wat ons sy indrukke van 'n jagtog wat hy in die Brae van Mar gesien het, tot in die begin van die 17de eeu nagelaat het: -
"Deur heide, mos, 'mong paddas en moerasse en mis,
'Mongste kranse en dondergeslaan heuwels,
Hase, bokke, bokke, trokke word deur mans en honde gejaag,
Waar twee uur se jag vier vierherten doodmaak
Laeveld, u sport is laag, net soos u sitplek
Die Highland -speletjies en -gedagtes is hoog en wonderlik "
Dieselfde noot word hier geslaan as in—
"Engeland, u skoonheid is mak en huislik,
Aan iemand wat ver van die berge af rondgeswerf het. "⁠
Sodat dit as 't ware net weer weergegee word uit Byron's Lochnagar. In ooreenstemming met die karakter van die natuurskoon is die houding en houding van die mense dus. Onder sy somber, maar majestueuse heuwels, kan die Kelt steeds sê: Ged tha mi bochd, tha mi uasal, buidheachad do Dhia - "Alhoewel ek arm is, is ek respekvol, Goddank." En reisigers onder hulle wat die hele Europa gesien het, plaas die Highlander en die Ier hoog in natuurlike beleefdheid. John Wesley, wat albei kante van die Atlantiese Oseaan geken het, sê dat hy in die Ierse hutte as opregte hoflikheid gevind is, soos gevind kan word by St James's of die Louvre en Campbell, in sy Tales of the West Highlands, het die volgende, en veel meer as Ons kan dieselfde doel noem:
"Daar is min boere waaraan ek so baie dink, niks waarvan ek so goed hou nie. Scotch Highlanders het baie foute, maar hulle het die dapperheid van die natuur se eie here, die delikate natuurlike takt wat ontdek word, en die goeie smaak wat vermy, alles wat 'n gas sou seermaak of beledig. "
Die vyand sal ongetwyfeld sê: 'Baie maklik, hierdie beleefdheid van u by diegene wat sit en onaktief is, ons Sakse het nie tyd om die gevoelens, nog minder die vooroordele, van ons bure rondom ons in ag te neem in die wedloop en jaagtog van die moderne tyd nie lewe, is dit nie moontlik om die soewigheid te behou en die beleefdheid wat u toon, te voel nie. Festina lente is u leuse, wat vertaal kan word - 'Gaan aan, maar neem baie tyd', wat 'n verouderde maksimum is vir ons Saksers in hierdie Darwiniese vryhandels ystertydperk van die wêreld. "
En hierin lê ons vrees vir die toekoms van hierdie en ander deugde in die Keltiese ras, dat ons in hierdie hoëdruk-tydperk, wanneer ons onder mededingende wrywing alles van die tender, baie ook van die ideaal, sal verdwyn om te voel, nog minder om te studeer, iets soos beleefdheid.Ontspanning is noodsaaklik vir verfyning, en waar die ontspanning te vinde is in die opkomende geslag, wanneer die leuse van mans wat as leiers aangeneem word, 'Offer, meedoënlose opoffering en geen genade' is - dit lyk elke dag moeiliker om te onderskei .
Voordat ek afsluit, kan ek net verwys na een getuienis wat onlangs in 'n onverwagte kwartaal verskyn het, wat my hoop gee dat die potensiaal van die Keltiese element nog steeds kan voortbestaan, en ook die genie en sprankel wat dikwels met die Keltiese vuur gepaard gaan.  Dit is 'n stem uit die dekaan van Westminster in die hartjie van Saxondom, want Dean Stanley is die spreker, soos berig deur biskop Thirlwall. Die biskop vertel ons hoe die dekaan, in 'n half-jokulêre, maar steeds ernstige aar, beweer het dat hy Walliese bloed in sy are het.
'U het gehoor', skryf Thirlwall aan 'n vriend, 'wat Stanley gesê het oor sy semi-simmiese oorsprong. teorie is dat die verhouding tussen die twee groot afdelings van die mensdom-die Keltiese en nie-Keltiese-die van Mind to Matter is en dat wanneer die twee elemente in 'n individu gekombineer word, die enigste gebruik van die grosser is om as ballas te dien matig die dryfkrag van die meer geestelike. Alhoewel die teorie moontlik nie vir u bevestiging nodig was nie, kan u Stanley se spontane bekentenis noem vir die oortuiging van winters. " (Thirlwall se briewe aan 'n vriend, bl. 42.)
Dit is ongetwyfeld 'n hiperbool wat geneem moet word cum grano alhoewel daar 'n groot mate van waarheid in die stelling en opregtheid in die eksponent is. Maar sonder om so 'n voortreflike sterkte vir die Keltiese intellek en karakter te beweer, voel ons seker dat dit 'n kenmerkende differensie op sy eie, wat dit ons eerbetoon waardig maak, daarom waardig vir ons pogings om dit te bewaar, 'n eienaardige geur wat daaraan geheg word, 'n sprankelende, maar tere ou wêreldse vreemdheid wat die wêreld nie gewillig moet laat sterwe nie. Hierdie titelaktes en herinneringe aan u ras is geen gemene erfenis nie, en wanneer ons by die historiese herinneringe waarna ons verwys het, die poëtiese en literêre herinneringe wat vir ons bewaar is, bygevoeg word in die Walliese legendes van ridderskap rondom koning Arthur, en die Gaeliese legendes van Ossian wat om Fingal draai, as ons agterkom dat die pols van 'n nuwe poëtiese emosie twee keer in die eeue deur die Keltiese lier oor Europa gegaan het, dat Ossian sy betowering oor Goethe en Napoleon, die sterkste geeste van die verlede, gegooi het en dat die glans van die Cymric Arthur die grootste digter van die hede onderwerp het, voel u miskien 'n regverdige trots op die plek wat die Keltiese intellek in die literêre monumente van Europa moet inneem. In so 'n gedagte en in so 'n feit lê die regverdiging van u samelewing, en daarom moet u die aanmoediging wees waarmee u die oudhede en leerstellings van u ras moet bestudeer, en u kennis van die taal wat behou, moet behou en kweek. die sleutel tot hierdie inspirerende herinneringe.
Soveel van die Ierse kultuur, sowel in die huidige samelewing as in die verlede, is beïnvloed deur die eerste belangrike inwoners van die eiland en die Kelte. Hulle tradisies, aktiwiteite, taal en wette het duisende jare lank die lewenswyse in Ierland bepaal en vorm vandag nog die grondslag vir baie aspekte van die Ierse lewe. Ons landstaal is Gaelies, ons nasionale sportsoorte is deur die Kelte uitgevind, en ons musiekinstrumente kom ook daaruit. Behalwe dit alles, het hulle 'n ryk erfenis van kuns en mitologie agtergelaat wat nog steeds die rede is vir baie bespreking en analise deur historici. Die Kelte is selfs vandag inspirerende kunstenaars en vakmanne - baie van ons eie juweliersware by Claddagh Design is geïnspireer deur hul kunswerke en simbole.
Ongelukkig was die skryf van 'n ding wat die Kelte tot later in hul bestaan ​​nie perfek gemaak het nie. Alhoewel ons 'n magdom voorwerpe en ander bewyse van hul vroeë lewe en tyd in Ierland het, kan ons net raai hoe hulle lyk, totdat hulle dinge begin neerskryf het, eers in die vorm van Ogham -skrif wat op klippe en hout gesny is , en later in verligte manuskripte na die bekendstelling van die Christendom. Alhoewel dit beteken dat die Kelte nou oor die nodige vaardighede en toerusting beskik om oor die nageslag oor hulself te skryf, besluit hulle eerder om die Christendom te bestudeer en eindelose transkripsies van die bybel te maak (alhoewel ingewikkeld versierde transkripsies). Gelukkig is historici vandag 'n slim klomp en kon hulle baie inligting oor hierdie mistieke ou samelewing aflei uit die spore wat hulle agtergelaat het.
Ondanks die groot indruk op die land, was die Kelte nie die eerste inwoners wat aan die Ierse kus geland het nie. Die algemene konsensus onder kenners is dat die eerste inwoners oor die nou see tussen Skotland en wat nou Noord -Ierland is, oorgesteek het. Dit was in 6000 vC, so die klimaat en seevlak was destyds baie anders. Om 'n see oor te steek op 'n klein en basiese bootjie sou nie te moeilik gewees het nie! Hierdie mense het geleidelik van noord na suid hul weg geloop en 'n baie primitiewe leefwyse van jagter-versamelaars geleef. Mettertyd het hul vaardighede ontwikkel tot boerdery en landbou, en uiteindelik het die mense geleer hoe om metale te vorm en te werk, en verskillende instrumente geskep om die lewe makliker en doeltreffender vir hulself te maak.
Intussen het die Kelte in die sentrale Europese Alpe bekend geword en versprei oor die hele vasteland in alle rigtings vanaf Griekeland en Klein -Asië tot by ons kus. Die Grieke noem hulle 'Keltoi ' en die Romeine 'Galli ', dit is waar die name Kelties en Gaelies ontstaan ​​het. Terwyl hulle oor die hele vasteland versprei het, het hulle natuurlik hul musiek, kuns, gebruike en taal saamgebring. Hulle was selfs die eerstes wat Brittanje en Ierland 'n naam gegee het wat hulle albei eilande die 'Pretanic Islands ' genoem het, wat later verander het in 'Britain '.
Beskryf as lang, donker en groot krygers, en die verowering van die 'Pretaniese eilande ' verg min moeite vir die Kelte. Hulle het 'n duidelike voordeel bo die mense wat voor hulle gekom het, yster. Alhoewel die proses om metaal uit erts te onttrek min of meer dieselfde was, is yster 'n baie sterker en duursame metaal, sodat die arme jagterversamelaars nooit 'n kans gehad het nie! Hulle het omstreeks 500 vC begin aankom, eers direk vanaf die vasteland en weswaarts beweeg, en daarna uit die noorde suidwaarts. Binne 'n paar honderd jaar was hul kultuur uiters oorheersend, en alle tekens van Ierse Bronstydperk was werklik uitgewis. Die ystertydperk het begin. Daar is egter geen bewyse van 'n ware inval nie, en dit is ewe moontlik dat die Kelte geleidelik en natuurlik geassimileer is met die reeds bestaande samelewing.
Die Kelte was gevierde krygers, en hulle samelewing het dus nie juis rondom vrede en stilte gedraai nie! Die vele stamme en koninkryke het byna konstant onderling baklei, so baie van 'n Celt -lewe is bestee aan voorbereiding op of stryd in konflikte van verskillende skaal. Smede, druïdes en digters was die mees gewaardeerde lede van die samelewing vir die rolle wat hulle gespeel het in die oorlog, die smid vir die vervaardiging van wapens, die druïdes vir die maak van profesieë en die digters vir die maak van epiese verhale oor die oorwinningsgevegte. Saam met ander bekwame mense, soos beoordelaars, medici en vakmanne, het hulle bestaan ​​uit 'n groep wat bekend staan ​​as die 'Aos Dána '. Buiten hierdie was die hoogste moontlike rang 'n suksesvolle vegter, om voor die hand liggende redes.
Koninkryke staan ​​bekend as 'tuath ', elk met sy eie leier of koning. Daar was drie kategorieë konings rí tuaithe, die heerser van 'n enkele koninkryk, Ruirí, die koning van verskeie koninkryke, of Rí Ruirech, die koning van 'n provinsie. Op een slag was daar tussen 4 en 10 provinsies op die eiland. Individuele lede van 'n stam het hul dae lank op hul grond geboer en na hul diere omgesien (gewoonlik perde en osse). Gesinsverhoudinge was van die uiterste belang vir die Kelte, met elke afstammeling van 'n oupagrootjie wat gelyke status gehad het. Dieselfde geld vir die Rí -familie toe 'n koning sterf, al sy afstammelinge was in aanmerking om die troon te neem, sodat die vrymanne van die tuath moes stem.
Die Kelte het hul eie bestuurstelsel en wette bekend as Brehon -wet, wat verbasend uitgebreid en ingewikkeld was. Dit werk op die basiese beginsel dat elke persoon se identiteit gedefinieer is deur die koninkryk waarin hulle gewoon het. 'N Boer het geen wettige status buite sy of haar tuath nie en is deur die koning daaraan gebind. Grond was meer in besit van gesinne as individue, en die straf vir misdade was 'n boete van die vee van die gesin. Oorlog tussen koninkryke kom gereeld voor, maar nooit lank nie. Daar word gesê dat die Kelte so fel in die geveg was dat hulle eintlik kaal opgedaag het, met net 'n spies in hul hande! Elke oorlog was baie goed deurdag en noukeurig beplan, en slegs die ervare krygers moes aan die gewone mense deelneem, soos gewoonlik.
Keltiese huise en geboue
Die Kelte versprei vinnig oor die hele eiland Ierland en vestig hulle in stamme, gebiede en koninkryke. In die meeste gebiede was 'n sentrale vesting op 'n heuwel wat sterk versterk was, die middelpunt van die stam. Die fort is gebruik as 'n woning vir die plaaslike koning, of as toevlugsoord tydens oorlogstyd. Dit was wattle en daub strukture (gestolde modder versterk met hout, met grasdak bo -op as 'n dak), maar was omring deur 'n verdedigende klipmuur en soms 'n grag of 'n meer. Ander kleiner en minder goed verdedigde strukture is binne die algemene omgewing van die hoofvesting gebou, wat as algemene wonings vir die res van die stam gebruik is.
Daar word geglo dat sekere plekke regoor die land heilig is en baie belangrike magsentrums vir die Kelte was. Baie groter strukture is op hierdie terreine gebou en dit is gebruik vir belangrike politieke geleenthede, seremonies en vieringe. In plaas van klipmure is dit versterk met 'n reeks grondbanke, waarvan baie steeds op verskillende plekke in die land bestaan. Hierdie terreine bevat ook aangewese grafheuwels en omheinings, waar die groot hoofmanne van die streek begrawe is. Die Boyne -vallei, 'n streek byna in die doodse sentrum van Ierland, is waarskynlik die grootste voorbeeld in die land met wêreldbekende begraafplase soos Newgrange, Knowth en Dowth, alles afgesluit met die manjifieke Hill of Tara, waar die hoë koning van Daar word gesê dat Ierland woonagtig is.
Behalwe grafheuwels en politieke vestings, het die Kelte ook die landskap versier met gekerfde klippe van verskillende ontwerpe. Baie het tipiese Keltiese simbole soos spirale en knope ingesluit, en word vermoedelik 'n rol gespeel in rituele seremonies. Hulle het ook lang, slanke klippe gebruik om letters te skryf, en letters van 'n primitiewe alfabet genaamd Ogham op die rand van die klip te sny. Gewoonlik was dit die naam van 'n prominente hoofman wat op die klip gesny is, en dit is dikwels naby 'n begraafplaas gevind.
Keltiese tale en kuns
Verreweg die belangrikste bydrae wat die Kelte vandag tot die Ierse samelewing gelewer het, is die tale wat hulle gepraat het en die kuns wat hulle geskep het. Die Kelte het nie een enkele taal nie, of as hulle dit gedoen het, versprei dit baie vinnig in 'n hele reeks soortgelyke (maar terselfdertyd heel verskillende) tale. Daar is sekere ooreenkomste in klank en grammatika tussen Iers -Gaelies en Skotse Gaelies, en selfs tussen Breton (in Bretagne, Frankryk) en Iers, maar hulle het elkeen hul eie unieke eienskappe - 'n Ierse Kelt sou nooit kon verstaan ​​nie 'n Brittany Celt het gesê as hulle paaie kruis! Die Ierse taal wat ons vandag praat, verskil nie te veel van die Kelte nie, behalwe spellingveranderings en grammatikale veranderings.
Daar is geen twyfel dat die Kelte van alles mooi gehou het nie en baie moeite gedoen het om ingewikkelde versierde juweliersware, houtsnywerk op klippe en verskeie ander pragtige voorwerpe te vervaardig. Die meerderheid van hul kuns oorleef vandag in die vorm van edelmetale. Hulle het onder meer veral geniet van die vervaardiging van torke en versierde ringe van goud, silwer of brons wat om die nek gedra is, en 'n soortgelyke halfmaanvormige kraag en armbande. In hul kuns het hulle baie vaardig geword in die skep van ingewikkelde vlegpatrone en simmetriese knoopontwerpe. Spirale en triskeles was ook gereelde kenmerke van die Keltiese kuns.
Toe die Christendom aan Ierland bekendgestel word, het die Keltiese kultuur en die nuwe godsdiens ineengestrengel en met die toevoeging van skryf en papier het die Keltiese kuns 'n heel nuwe uitdrukkingsmedium gehad. Die natuurlike resultaat was verligte manuskripte, waarvan die oorgrote meerderheid transkripsies van die Bybel was, pragtig versier met tekeninge van diere, mense, monsters en engele wat almal opgeneem is in die tipiese vervlegde patrone en knoopontwerpe. Die mees uitsonderlike voorbeeld hiervan is die Book of Kells.
Wat het met die Kelte gebeur?
In Ierland het die Keltiese lewenswyse en tradisies ten minste baie sterk gebly tot in die 17de eeu toe Brittanje beheer oor die land begin kry het. As 'n eiland aan die westelike punt van 'n groot Europese vasteland, was handel en kulture nie so uitruilbaar soos op die vasteland nie. Toe die Romeinse Ryk na vore kom, het 'n groot deel van die Keltiese erfenis van Frankryk na Rome verlore gegaan. Die Romeine het Brittanje binnegeval en daarin geslaag om die grens met Skotland te bereik, waar hulle die muur van Hadrianus gebou het om die Kelte uit die noorde te hou. Hulle oorweeg dit om Ierland in te val weens die toegang wat dit hulle tot Frankryk sou gegee het, maar besluit dat dit meer moeite is as wat dit werd is. Om hierdie rede het Ierland steeds die tasbaarste Keltiese erfenis as enige ander Europese land. Gelukkig word hierdie nalatenskap vandag nog aan die lewe gehou sodat almal dit kan geniet.
Ons promiskue voorgeskiedenis
Wat is dit oor die aard van menslike seksualiteit wat feitlik alle beskawings deur die geskiedenis probeer het om soos die pikke te onderdruk? Waarom is seks so gereeld so 'n probleem as dit regtig * 'n plesier moet wees? Waarom sou u andersins toegewyde man eerder na pornografie masturbeer as om seks met u te hê? Waarom sou u normaalweg beskeie vrou fantaseer dat sy in opeenvolging deur die Brasiliaanse sokkerspan gegroepeer word? Waarom waag soveel gelukkige getroude mense alles wat hulle liefhet en koester om 'n verhouding te hê?
Dit is 'n paar van die groot vrae wat dr. Christopher Ryan, Ph.D. en Cacilda Jethá, M.D. -toespraak in hul nuwe boek, Sex at Dawn: The Prehistoric Origins of Modern Sexuality. Met uitlokkende verstand, maar tog 'n ernstige erns van doel, versamel hulle opgedateerde navorsing uit verskillende wetenskaplike dissiplines om 'n kant van onsself te openbaar wat wild, eng, opwindend, egalitêr en sonder twyfel nie-monogaam is.
Sex at Dawn gee ook aandag aan sommige van die klein vrae soos: Waarom is 'n man geneig om te stoot tydens omgang (om 'n mededinger se sperms te verdring deur aktiewe suiging)? Waarom is 'n vrou geneig om te kreun (om ander moontlike vennote te laat weet dat sy warm is)? Is daar 'n manier om ons nie-monogame seksuele drange en fantasieë as natuurlik en nuttig te verstaan ​​in plaas van pervers, immoreel of disfunksioneel? Ryan en Jethá sê ja.
Die bewyse is omvangryk, maar die onderdrukking daarvan is geweldig. So ... is ons gereed om sulke skandalige biologiese waarhede oor ons jagter/seksuele natuur te konfronteer? Aangesien Sex at Dawn onlangs die New York Times se topverkoperlys bereik het, lyk dit asof ons dit wel doen. Sommige van ons is ten minste, van Kate Dailey van Newsweek, wat die boek 'in die beste sin' 'n skandaal noem, tot die seksguru Dan Savage in Seattle, wat Sex at Dawn genoem het 'die belangrikste boek oor menslike seksualiteit' sedert die Kinsey -verslag. " Weereens, Australië se Sunrise on 7 het probeer om die boek te beskryf as 'n bedreiging vir die huwelik, moraliteit en alles wat die samelewing in die gedrang bring, wat, inaggenome die bron, slegs die onweerlegbare krag van sy boodskap bewys.
Ek het Sex at Dawn op Twitter ontdek-waar die kuberjagter/-versamelaars mekaar ontmoet en saam met mekaar twiets-danksy Bonobo Handshake-skrywer Vanessa Woods ('n vorige gas in The Dr. SUSAN BLOCK Show). Dit is gepas dat ons soen -neefs, die bonobos, my van Twitter -boom na boom na Sex at Dawn gelei het. Trouens, die bonobo's self, sowel as die Bonobo -weg van vrede deur plesier, bevat slegs die konsep van Ryan en Jethá oor 'n prehistoriese menslike voedergemeenskap waar 'vurige egalitarisme' eens geheers het, oorlog feitlik onbekend was, vaderskap was nie 'n probleem nie en besitlikheid was nie 'n probleem nie-wat is daar immers om te besit as jy altyd aan die gang is en U-sleepwaens nie uitgevind is nie?
Die meeste andersins evolusionêre sielkundiges, primatoloë en antropoloë, soos Dr. Helen Fisher, David Buss, Frans de Waal, Owen Lovejoy, Matt Ridley, Steven Pinker, Robert Wright en sulke noemenswaardige persone - kom met vaag, vaag of ingewikkelde maniere om ongewilde bewyse weg te verduidelik. Dit lyk asof hulle die vierkantige pen monogamie in die ronde gat van die mensdom probeer druk. Ryan en Jethá het 'n meer afgeronde term gekies om die essensie van menslike seksualiteit te kenmerk, soos beoefen deur ons prehistoriese stamvaders: promiskuïteit.
Dit is 'n gelaaide woord in die algemene taal, maar as Ryan en Jethá 'losbandig' sê, bedoel dit nie roekelose, onbesorgde, vrymoedige skelm nie. Hulle gee eerder die betekenis van sy Latynse wortel, "miscere", wat "meng" beteken, wat impliseer dat ons voorouers geniet het wat bioloog Alan F. Dickson "multi-male/multi-female paring systems" genoem het, wat voortdurende erotiese, omgee behels. verhoudings met 'n mengsel van geselekteerde lede van hul hegte stam. Ek verbeel my dat hierdie losbandigheid baie verskillende vorme kan aanneem, miskien kan een benadering op 'n gegewe tydstip romantiese romans met drie of vier vennote insluit, erotiese vel-tot-vel-ontmoetings met verskeie ander en elke Saterdagaand 'n orgie om die vuur. Klink dit vir jou na pret?
Dit het met my gebeur, en ek het Ryan gevra om 'n resensie-eksemplaar vir my te stuur ter voorbereiding van ons radioSUZY1-onderhoud wat gepas genoeg sou plaasvind by dagbreek in Barcelona, ​​waar hy en vrou/mede-outeur Jethá woon.Toe die tome van 400 bladsye by die Instituut kom, het ek dit verslind soos 'n honger boer wat pas op die Boom van Kennis gestruikel het, vol vrugte. Toe lees ek dit weer, stadig, en geniet die blaaie soos 'n likeur na ete. Sex at Dawn is 'n plesier om na te gaan, en nie net omdat dit op 'n welsprekende wyse die teorieë ondersteun wat ek al jare aanhang met berge versigtig saamgestelde bewyse (wat ek nou kan gebruik om vyande van plesier te stuit). Dit is 'n boek waarvan die tyd aangebreek het ... en met al die weergalmende twiets, opgewonde plasings en hartstogtelike reaksies (ek is nie die enigste een wat dit twee keer gelees het nie), blyk dit weer en weer te kom ...
Maar terug na die tesis van Ryan en Jethá: homo sapiens (dit is ons) het nie ontwikkel in monogame, Flintstonesque, kernfamilies nie, met of sonder die wit paalheinings, soos soveel mense, korporasies en instellings in die "Marital Industrial Complex" - van paartjies beraders vir kongreslede, godsdienspredikers vir wetenskaponderwysers - preek en onderrig. Ons ontwikkel eerder in 20-150 persone jagter-versamelaarsgroepe waarin niemand eiendom besit het nie (en ook nie veel nie), en normale volwassenes sou op 'n gegewe tydstip in verskeie seksuele verhoudings met verskillende groeplede betrokke gewees het. ons naaste lewende familie: algemene sjimpansees en bonobo's.
Waarom is die seksualiteit van ons voorouers ongeveer 100 000-200 000 jaar gelede so groot vir ons-selfs vir ons wat nie omgee vir die geskiedenis nie, laat staan ​​nog prehistorie? Omdat die menslike liggaam (natuurlik met die menslike brein in daardie liggaam) ontwikkel het onder hierdie prehistoriese toestande om in wese te wees wat dit vandag is: 'n hoogs sosiale, kommunikatiewe en baie sexy dier.
So, hoe het ons in beskaafde aantasting met monogamie vorendag gekom? Met bloed, sweet en baie trane. Na honderdduisende jare van nomadiese, promiskuus voer, sowat 10 000-12 000 jaar gelede, het 'n menslike rewolusie plaasgevind wat oor die hele aarde versprei het. Dit was 'n revolusie soos geen ander voor of sedert nie, alhoewel dit die menslike anatomie nie verander het nie, het dit 'n monumentale verandering in die menslike lewenswyse bevorder. Hierdie revolusie was die koms van die landbou.
Met die landbou kom 'n betreklik betroubare voedselbron waarvoor u nie hoef te jag of soek nie. U moes dit eenvoudig bewerk. Klink wonderlik, nè? Dit lyk asof dit die lewe baie makliker sal maak noudat u nie elke dag u middagete deur die bosse hoef te jaag nie. Dit is 'n goeie teorie. Die realiteit is dat boerdery die lewe glad nie makliker gemaak het nie, sê Ryan en Jethá. Inteendeel, die Groot Landbou-rewolusie het 'n baie meer veeleisende, onderdrukkende, eiendomsgerigte, hebsuggedrewe, afgunstige, brutale, stresvolle lewenstyl veroorsaak.
Dit het natuurlik ook beteken dat baie meer babas sou oorleef as in jagter-versamelaarsdae. Boerdery het vrugbaarheid verhoog en die kindersterftesyfer verlaag, wat bevolkingsontploffings veroorsaak het wat gelei het tot die skepping van groot stede en uitgebreide kulture. Tog het die gasheer van nuwe siektes wat deur die boerdery ontketen word, tesame met die minder gevarieerde voedingsdieet, die gesondheid van volwassenes eintlik versleg.
Boerdery het ook 'n behoefte aan 'n weermag genereer om 'u' eiendom te beskerm en/of u bure te beveg as u lus het om hul eiendom te neem. Dit het die administratiewe burokrasieë tot stand gebring om eiendomsbewuste wette te stel teen steel en egbreuk. En dit bevoordeel sekere aggressiewe individue (byna altyd mans) wat grond, hulpbronne en diere, insluitend hul mede -homo sapiens, in besit geneem het. Ja, die landbou -revolusie behels die makmaak van mense - 'n boer se slawe en huurarbeiders, sowel as sy "eie" kinders en sy "eie" vrou of vrouens - net soos sy ander mak diere.
Ek het dit al voorheen gesê en ek sal dit weer sê, hierdie keer terwyl ek op Ryan en Jethá se reuse berg van bewyse staan: Boerdery is die wortel van alle kwaad.
Of soos Sex at Dawn so welsprekend verduidelik: Die Bybel het dit agteruit gekry. Adam en Eva is nie uit die tuin uit die woestyn geskop as straf vir hul sondes nie. Hulle is in een geskop. Toe hulle van die Boom van Kennis geëet het en die raaisels van die landbou geleer het, is die mensdom uit die wildernis, die wilde oerwoude, woude, savanne en ongetemde kuslyne gevee en agter 'n neolitiese grassnyer neergesak in 'n tuin, oftewel The Family Farm.
Met die boerdery is die 'gesin' gebore, kompleet met die vader wat die beste weet en die moeder kaalvoet en swanger is, vermoedelik net die vader van die vader. Voor die landbou -revolusie was vaderskap nie 'n probleem nie. Aangesien prehistoriese menslike wyfies, soos bonobos, hul estrus versteek het, was die meganika van bevrugting 'n raaisel. Niemand kon seker wees wie se pa dit is nie, net soos geen sjimpansee -mannetjie weet wie se baba sy huidige gunsteling wyfie dra nie (dit is terloops hoe kinders uit die kindermoord ontsnap).
Ryan en Jethá teoretiseer dat ons prehistoriese voorouers moontlik geglo het dat dit verskeie mans se sperma geneem het om een ​​baba te maak (studies toon dat sommige voederstamme dit steeds glo). Dus het alle mans in 'n gegewe stam min of meer dieselfde vlak van verantwoordelikheid vir en verwantskap met al die kinders gevoel (ook soos bonobo's en algemene sjimpansees).
Sodra boere begin om plante te teel en mak diere te leer, en presies te leer hoe 'seks babas maak', het hulle hierdie kennis op hul eie seksuele verhoudings toegepas. Vaderskap het gegaan van 'n groot onbekende tot 'n groot probleem. Een van Ryan en Jethá se belangrikste punte hier is dat die manlike obsessie met vaderskap en die vroulike obsessie om 'n broodwinner te vind nie 'n aangebore menslike seksuele aard is nie. Hulle is nie so oud soos die mensdom nie. Dit is 'n reaksie op die moderne, post-neolitiese wêreld.
Met hierdie nuutgevonde kennis van vaderskap, het mans eienaarskap van "hul" vroue en kinders gekweek. Die elite het poligamie beoefen terwyl die meerderheid monogamie ontwikkel het om vaderskap te "waarborg". Op hierdie manier het u geweet dat u kinders 'joune' is, en u kan hulle dwing om op u plaas te werk en dan die plaas aan hulle oor te gee - die gelukkige klein bastards - sodat u 'n gevoel van onsterflikheid kan voel terwyl u te vroeg sterf, die slagoffer van siektes waaraan u voorvaders nog nooit gely het nie.
Met die Landbou -rewolusie is die natuurlike losbandigheid van 'vermenging' van liefhebbers omskep in die ernstige sonde van 'bedrog' of 'ontrou', waarvoor die straf - veral vir vroue - wissel van verstopping tot marteling tot openbare teregstelling.
So tugtig het dames geleer om hul begeerte saam met hul geliefdes weg te steek. En die beskawing het die idee ontwikkel dat menslike wyfies van nature 'kieskeurig' is en voorbehou is oor seks. Ryan en Jethá verwys na die adviesgodin Amy Alcon se te selfversekerde verklaring dat 'voorvaderlike vroue wat hul gene suksesvol op ons oorgedra het,' kieskeurig [was] om die vaders uit die babas te onkruid 'as 'n uitstekende voorbeeld van 'n swak ingeligte' sexpert ' "As hulle oor seks skryf, gaan hulle dit heeltemal af met illustrasies en onlangse studies uit 12 verskillende takke van die wetenskap.
Alhoewel u sou dink dat dit deur gesonde verstand sou struikel. As vroue inderdaad die "kieskeuriger", meer seksueel voorbehoude geslag van nature is, waarom sou mans dan in die geskiedenis so baie moeite gedoen het om die vroulike libido te beheer?
En is dit nie snaaks dat ons oor die algemeen nie aanvaar dat moederliefde tot een kind beperk moet word nie? Waarom glo ons dat seksuele liefde tot een geliefde beperk moet word?
Plesier, geweld en die nuwe promiskuïteit (baie soos die ou promiskuïteit)
Sex at Dawn bied geen splinternuwe bevindings of selfs nuwe idees aan nie. Dit is die manier waarop Ryan en Jethá ou en onlangse bevindings en idees bymekaarbring om hul tesis so waardevol en buitengewoon te ondersteun.
Ek was veral verheug om hulle verwysing na my gunsteling ontwikkelingsneuropsigoloog en mentor, dr. James Prescott, te lees, wie se historiese koerant uit 1975, "Body Pleasure and the Origins of Violence", getoon het dat die ontneming van aangename fisieke aanraking, veral tydens die baba en adolessente jare, lei mense tot geweld en oorlog in 49 kulture.
Ryan en Jethá haal ook The Lifestyle: Erotic Rites of Swingers aan, deur my ou vriend Terry Gould, met betrekking tot die Lugmagoffisiere en -vroue van die Tweede Wêreldoorlog wat die moderne swaai paartjies 'leefstyl' in die voorstedelike Amerika van die veertigerjare begin het met hul geheime 'sleutelklubs'. " (Gould bestee nog 'n hoofstuk in The Lifestyle daaraan om my en my Bonobo -bende vriende en geliefdes te volg tydens 'n 1996 -leefstylkonvensie terwyl ons fees hou en etiese hedonisme en die Bonobo -manier bespreek.)
Dieselfde jaar het Gould my voorgestel aan die konsep van die "spermoorloë" wat in die vrou se vagina aan die gang is (meer deeglik verduidelik in "Sperm Wars: Cuckolds, Hot Wives and Evolutionary Biology"). Dus, selfs al is vroue nie so 'kieskeurig' oor wie ons seks het nie, is ons voortplantingstelsel ten minste selektief. Dit wil sê, deur 'n reeks biologiese hindernisse en die verskynsel van spermoorloë, laat die vroulike geslagstelsel slegs die sterkste - of die beste geposisioneerde - sperm toe om die prys van die bevrugting van die eier te wen. Dit veronderstel natuurlik dat 'n vrou sperm van meer as een man in haar het - of, ten minste, dat sy anatomies daarvoor gebou is - wat reguit vloei in Ryan en Jethá se tese dat die menslike liggaam ontwikkel het om losbandigheid te beoefen.
En hulle weef dit alles saam - statistieke en studies oor alles van porno tot prairie voles, balle tot bukkake, vibrators tot vampiervlermuise, cuckolds tot cougars, Melanesian Wedding Orgies tot Victoriaanse moraliteit, onmiddellike begeerte tot blywende liefde - om hul idee te ondersteun (wat baie naby aan my idee) dat die menslike liggaam en die menslike gees en die algemene allesomvattende ding wat ons menslike gedrag noem, beide ons ware hoogs seksuele aard en ons baie promiskue prehistoriese verlede weerspieël-een wat blykbaar ook was 'n relatief vreedsame verlede, baie soos die Bonobo -weg van vrede deur plesier, dui daarop dat dit sou wees ...
Dit beteken nie dat ons almal in polyamorous huishoudings moet woon nie. Persoonlik hou ek daarvan om getroud te wees — met net een man. En die Sex at Dawn -skrywers, wat self al meer as 10 jaar getroud is, bepleit niks openlik nie, behalwe om ons gedagtes oop te maak vir die bewyse van ons aangebore losbandigheid en die manier waarop dit ons lewens beïnvloed.
Maar dit beteken nie dat ander nie Sex at Dawn sal gebruik om hul oop huwelike en polyamorous avonture te bekragtig nie.
Keltiese vroue het 'n wrede gevegsvermoë en word as gelyk beskou in seksuele vryhede
Keltiese vroue was destyds heersers en krygers en het dieselfde seksuele vryhede as mans, volgens 'n artikel op Care2.com.
In die ou Keltiese tyd is vroue saam met mans opgelei om te veg en wapens te gebruik, en hulle het leërs in die oorlog gelei.
Toe die Romeine die eiland Mona (nou Anglesey in Wallis) aanval, het die Keltiese vroue berig dat hulle sielkundige taktiek tydens die geveg gebruik het, soos om te skree, wild te dans en na hul gesigte te trek. Hulle het die Romeine bang gemaak en kon hulle tydelik weerhou.
Die Romeinse soldaat en historikus Ammianus Marcellinus het eenkeer gesê: ''n Hele groep buitelanders sal nie 'n enkele Kelt kan weerstaan ​​as hy sy vrou om hulp vra nie!'
Vroue was ook leiers. Boudicca was die vroulike leier van die Iceni, 'n Keltiese stam in Brittanje. In 'n daad van vrede het haar man Prasugatus ingestem om die Romeine 'n groot deel van sy besittings na sy dood te gee. Maar toe die Romeine kom haal, het hulle gruwelike dade uitgevoer teen die Keltiese stam. Boudicca is geslaan en haar dogters is verkrag.
In reaksie het Boudicca die plaaslike Keltiese stamme verenig en 'n opstand teen die Romeine gelei. Hulle het die Romeinse administratiewe sentrum van Londinium (Londen) gelykgemaak en twee ander Romeinse dorpe afgedank. Uiteindelik is hulle verslaan, maar Boudicca kon die gemeenskappe verenig en standpunt teen onreg uitspreek.
Keltiese vroue is ook toegelaat om opgevoed te word. Druïde was die intellektuele elite in die Keltiese samelewing, en mans en vroue is toegelaat om Druïde te word. Hulle is opgelei in geskiedenis, poësie, sterrekunde en Keltiese wet. Hulle het godsdiensseremonies gelei en was raadgewers vir konings en koninginne.
Vroue het ook seksuele vryheid gehad. Die antieke Keltiese kultuur was poligaam en poliandries, wat beteken dat mans en vroue verskeie eggenote kan hê. Vroue was ook vennote in die huwelik. Hulle is toegelaat om hul mans te kies en vrylik te skei en weer te trou.
*Oorspronklik gepubliseer in 2018, laas opgedateer in Desember 2020.
Welkom by Alles wat u wil weet oor The Kelte
Hallo daar! Ons is 'n moderne Noord -Europese stylstam genaamd Maers Khohias. Ons is hier van beide Noors en Kelties. Kom sit. Maak jouself warm by ons vuur !! Ons wil hê dat u tuis moet voel terwyl ons 'n deel van die gasvryheid van ons Keltiese stam deel. Kom. Neem deel aan ons sitkring, rond die sentrale ketel en eet iets in ons Keltiese ronde huis. As jy eers gevoed is, sit terug, ontspan, lees en luister na 'n paar van ons verhale. Hier vind u goeie inligting wat u terugneem in die tyd om die voorouers te ontmoet.
As u die geleentheid het om persoonlik deel te neem en ons kursusse by ons Victoria, BC -skool te volg, hoor u meer inligting oor die Kelte en die Vikings, nie hier gedeel nie, sowel as lewendige musiek. Ons hoor graag jou stories ook !!
Binnekort sal u dans, 'n paar goeie melk of ale deel en by die kamers spog en roosterbrood voeg. Ons Noord -Europese Kelte en Vikings wag vir jou.
Hou en gebeurtenis? Ons bied baie rekwisiete aan, sowel as uitstekende musikante en entertainers. Dit sal die versiersel wees vir u geleentheid in die Keltiese of Viking -middeleeuse styl. Benodig u 'n paar kostuums of krygsgoed? Ons sal u ook daar help. . Of miskien is u die leergierige tipe en wil u Keltiese ritueel, dans, musiek en oortuigings studeer, of wil u 'n geskenk hê. As dit so is, wil u miskien 'n kursus by ons Druid/Bard -skole volg. Sien hier.
Inligting oor die ou Kelte: Die Grieke het die Kelte omstreeks die sesde teëgekom
eeu vC en het hulle Keltoi genoem. Hierdie naam is afgelei van die Indo-Europese wortel
'kel, ' wat beteken 'hidden. ' Die Kelte was die verborge mense. Die term 'Kelt'
is van toepassing op enige van die Europese mense wat 'n Keltiese taal gepraat het. Die historiese
Kelte was 'n uiteenlopende groep stamgenootskappe in die Ystertydperk Europa.
Die Kelte het hul nalatenskap agtergelaat in Brittanje, Ierland, Spanje, Frankryk, suidelike
Duitsland en die Alpe, Boheme, Italië, die Balkan en selfs Sentraal -Turkye.
Grieke en Romeine beeld hulle uit as barbaars en daar is geen geskrewe tekste geskryf nie
deur die Kelte om hierdie beskuldiging te verdedig.
Argeologie het bewys dat hierdie mense nie die barbare was nie
word daarvan beskuldig dat hulle dit was, maar dat hul samelewing 'n beter samelewing was, veral op die gebied van
metaalbewerking. Baie van hul lande was goed bevolk en bewerk, besaai met
nedersettings en bymekaarkomplekke. Op hierdie plekke is daar dikwels forte en heiligdomme gevind.
Die Kelte was ryk en intelligent en het 'n deurslaggewende rol gespeel in die maak van
Tydlyn van Kelte: 500 vC: Kelte se eerste verskyning in die geskiedenis. Hulle het versprei oor 'n groot deel van die Alpe en gebiede in Frankryk,
en in dele van Spanje. Hierdie Kelte word verbind met die Halstatt -kultuur van die Europese Ystertydperk. Opgrawings het ryk onthul
grafte van die stamhoofde of koninklike klasse. Bewyse wat in hierdie grafte ontdek is, dui op handel met die klassieke Middellandse See.
400 vC: 'n Keltiese kultuur het in Oos -Frankryk na Bohemen ontstaan, vernoem na die argeologiese terrein La Tene in Switserland. Ryk grafte
is ook hier gevind. Kort na 400 vC vlam hierdie Kelte oor die Alpe, gryp en vestig hulle in die Po -vallei en ontslaan Rome in
ongeveer 390 vC. Die Romeine noem hulle 'n term wat later vir die Kelte in Frankryk gebruik is. Ander Kelte migreer deur die
Balkan, het Griekeland aangeval en moontlik Delphi in 279 vC afgedank. Die Grieke het hulle Keltoi of Galatae genoem. Sommige van hierdie Kelte het geskeur
oor die Hellespont en begin 'n koninkryk in die middel van Turkye (Galasië).
Vanaf die vyfde en vierde eeu vC het die Kelte noordwaarts na Frankryk en die Britse Eilande versprei. Versierde metaalwerk van die La
Tene -kultuur is in hierdie gebiede gevind. Maar onlangse bewyse toon dat die Kelte moontlik vroeër hierdie gebiede beset het
Teen die derde eeu vC strek die Kelte van Ierland tot Hongarye, met geïsoleerde stamme van Portugal tot Turkye. Maar gedurende die later
derde en tweede eeu vC, het die Keltiese lande onder druk van die Duitsers begin kom en onder die heerskappy van
Rome. In Turkye het die Romeine die mag van die Galasiërs verpletter. Hulle is in die 80's amper vernietig deur die koninkryk Pontus
V.C. Die grootste slag vir die Kelte was die verowering van Gallië in die 50's vC. Dit het die Britse Eilande verlaat. Claudius het die suidooste binnegeval
Brittanje in 43 na Christus en teen die vroeë 80's het die Romeine tot by die Hoogland van Skotland (Caledonië) verower. Die legioene was
nie in staat om die noorde te behou nie, wat 'n vrye gebied van Keltiese mense of ten minste mense wat gedeeltelik Kelties was, gebly het.
Dit lyk asof die Romeinse bewind die Keltiese kultuur uitgewis het. Nadat Rome in die vyfde eeu nC geval het, het die ou Keltiese lande onder Germaans geval
heers, is selfs die naam Gallië vervang deur Frankryk (afgelei van die Germaanse stam van die Franken).
Na die verskyning in Brittanje van die protos-Walliese en ander Britse koninkryke, was daar 'n herlewing in die Keltiese kultuur.
Ierland het 'n groot deel van sy Keltiese geskiedenis behou omdat dit nie soos die Britse Eilande geromaniseer is nie.
Die Keltiese herlewing in die vroeë Middeleeue is gestaak deur die verskyning van die Vikings aan die einde van die agtste eeu.
Die verhaal van die Kelte in die latere Middeleeue is 'n geleidelike opname en gedeeltelike assimilasie deur Frankryk.
Engeland en Skotland is formeel verenig in 1707. Die Gaelies sprekende gesinsgenootskap van Skotland se Highlands is vernietig nadat die
rebellie van 1745. Ierland is ook in 1801 by die Verenigde Koninkryk opgeneem.
'N Keltiese kultuur leef vandag op sommige van die Britse eilande en in Ierland voort.
Druïede: Volgens Caesar was die Druïde 'n hoogs georganiseerde broederskap tussen families, wat jaarliks ​​op die gebied van die Carnutes vergader het
Gallië om 'n Chief Druid toe te ken en te kies. Die woord 'Druid ' hou ongetwyfeld verband met die Keltiese term vir eikebome en bome en heilige bosse
het groot geword in die Keltiese godsdienstige lewe. Hulle bymekaarkomplekke was in heilige bosse genaamd 'Drunemeton ' of 'oak sanctuary. '
Hulle was nie vrome priesters wat hulle van geweld of seks onthou het nie. Dit is nie bekend of elke stam sy eie spesifieke groep Druïde gehad het nie, maar
later vertel Ierse verhale dat konings bedien is deur 'n persoonlike Druid.
Druïde het geglo in die reïnkarnasie van die siel en om 'n balans in die heelal te handhaaf. Om dit te doen, was dit soms nodig om op te offer
diere en selfs mense. Toe hulle 'n menslike offer moes bring, is die slagoffers (gewoonlik vegters van 'n vyandelike stam) doodgebrand in
'n rietmandjie wat aan 'n eikeboom gehang is. Die slagoffers moes vry wees van vrees om die Skepper te paai, sodat hulle gedroog en gewoonlik was
is dood aan rookinaseming. Dit was bekend dat die Picts in die noorde van Skotland hul slagoffers verdrink het. Toe die slagoffers sterf, sou die Druids sing,
prys hulle vir hul moed.
Druïde was bewakers van die stam se tradisies en het die stamwet toegepas. As bevoorregte lede van 'n geleerde klas was die Druïde vrygestel
van militêre diens en belasting. Hulle was betrokke by politiek en diplomasie en alhoewel die owerste of koning die stam regeer het, het die Druïde
het die laaste sê oor hierdie aangeleenthede gehad. Dit was die rede waarom die Romeine die Druïdiese sentrum op die gebied van die Carnutes en later aangeval het
die eiland Mona. Die Druïde belemmer Rome se vordering.
In sommige rekeninge is daar verskillende take wat met elke Druid verband hou. 'N Mens kan die Offeraar wees, een 'n geneser en 'n ander
musikaal vaardig (Bard).
Die Druïde het hul leerstellings aan beginner oorgedra vir inleiding tot die Druïdiese orde. Daar word van beginners verwag om 'n groot aantal te memoriseer
verse, wette, geskiedenis, towerformules en ander tradisies. Dit kan tot twintig jaar duur voordat 'n Druid sy of haar studies voltooi het.
Druïdes het gewoonlik 'n wit mantel aangetrek en 'n eikehoutstok gedra. Sommige rekeninge sê dat hulle hul voorkop van oor tot oor geskeer het. Daar was
'n geheimsinnige atmosfeer rondom die Druïde, en hulle is gerespekteer en moontlik selfs gevrees deur ander lede van die stam.
Heiligdomme wat deur Druids gebruik is, was dikwels naby die natuurkragte op heuwels of in grotte geleë. Sommiges was in heilige bosse, heilig
mere, poele en fonteine, sowel as formele godsdienstige tempels.
Nadat hulle voorbereidings getref het vir offerandes en 'n banket onder die bome, het hulle twee wit bulle daarheen gebring en 'n wit kleed, die priester,
(druid) bestyg die boom en sny die maretak met 'n goue sekel, en dit word deur 'n ander in 'n wit mantel ontvang. Hulle maak dan die slagoffers dood,
en bid dat die god hierdie gawe van sy voordeel sal gee aan diegene aan wie hy dit gegee het. Hulle glo dat die maretak, gedrink,