Ek kyk terug na my ander stories en besef die meeste heldinne is blond. Ek sit die boeke langs mekaar neer en bekyk die voorblaaie. Dit gaan sekerlik later vervelig word as elke liewe boek 'n blonde meisie op die voorblad het. Hierdie een moet dus 'n donkerkop wees. Dit bring my by die vraag of dit goed is om die held en heldin elke keer heeltemal verskillend te laat lyk, of kan dit goed werk as hul redelik eenders lyk?Mettertyd begin ek egter besef hierdie heldin wil nie 'n vurige donkerkop wees nie. Sy wil 'n warmbloedige rooikop wees (soos iemand wat ek werklik daar ontmoet het … nudge nudge wink wink …) Na 'n redelike stryd en prettige gesprek met die persoon gee ek die heldin met vreugde haar sin. Hoe maklik dit vir Lapa gaan wees om 'n mooi rooikop vir die voorblad te kry, weet ek nie. Maar dis anderdag se worries …
AFLEWERING 2: 18 September
Dis half tien op 'n Saterdagaand en ek het my doelwit vir die week bereik. 'n Dag laat, maar darem. En ek kan sweer dit het iets te doen met feit dat ek so gek was om my persoonlike stryde op die internet te begin uitsaai … 'n Mens het darem jou trots!
Van Maandag tot Woensdag het ek fluks gevorder. Behalwe dat ek soggens te lank gedraai het met allerhande noodsaaklike en minder noodsaaklike dinge wat gedoen moet word, en dan teen die middag eers pootuit voor die rekenaar beland het.
Verlede week se moord op 'n paar honderd woorde werp nou vrugte af. Daar is meer geleentheid om spanning te laat ontstaan as sy nie so dadelik weet wie hy is nie. Vir my word hy by die dag mooier en interessanter. En ons weet mos, as die held die skrywer se hart kan sag maak, dan is sy pad oop na die leser se hart toe.
Ek besef ek moet oppas dat dit nie storie word van die heldin en haar ma se issues met mekaar nie. Dit kan sekerlik 'n subtema wees, maar natuurlik moet dit nie die storie van die ontluikende liefde oorheers nie. Daar is ook die moontlikheid dat die heldin kan dink hy raak verlief op haar ma (wat maar so 'n stuk of vyftien jaar ouer is as hy), maar ek weet nie of dit corny sal klink nie.
As newekarakters duik daar gelukkig twee kollegas van haar op. En bring met hulle saam hul eie vreugdes en pyne en heelwat potensiaal vir konflik en misverstande wat die sentrale liefdesverhouding kan befoeter. Maar ai, ek is so bang vir misverstande – my seuns hou hoeka vol geen intelligente mens kan regtig so onnosel word as hy/sy verlief is nie. Asof hulle nou weet …
Goed, hulle het mekaar raakgeloop, daar is spanning en opwinding in die lug. Maar nou moet daar iets GEBEUR. Prof Hans praat van die spanningslyn as die ruggraat, en elke toneel moet VERBIND wees met daardie ruggraaat, maw dit moet funksioneel wees binne die ontwikkeling van die verhouding. Vir my is dit nogal 'n moeilike ding, want dit moenie 'n gebeurtenis wees wat die verhaal gaan oorheers nie, dit moet net die tweetjies 'n stappie of twee aanhelp. Maar dit moet ook nie onoortuigend wees nie …
Donderdag breek aan, die dag gaan verby en ek tik nie 'n enkele woord nie. Daar is eenvoudig te veel mense en dinge wat aandag nodig het. Hoe om prioriteite te bepaal? Hoe om aktiwiteite af te skaal sonder om myself van mense af te sny?
Vrydag kom en gaan – nie 'n enkele woord nie. Maar dink jy ek kan die blogs uitlos? Hoegenaamd nie! Maar dit maak nie saak nie, want dis gesprekke met kollegas wat net nie onder dieselfde dak as ek werk nie. Ek kry my kerk se koerantjie wat ek die afgelope agt jaar of so doen, op die nippertjie ingegee. En bevestig dat ek dit nog net tot Desember gaan doen. En probeer om nie skuldig te voel nie.
Saterdag kom en bring met hom saam die akademiese verslag wat ek Kleinboet belowe het om taalkundig te versorg. Gruwelik oninteressant en totaal bo my vuurmaakplek. Maar 'n moeder is mos geskape om te wil help, dus worstel ek dapper voort.
Sesuur op die Saterdagaand breek my oomblik aan. Almal is weg op ander sendings, ek sit Springsteen se Hyde Park DVD aan en begin oorlees. Dit neem 'n volle uur om weer in voeling met die storie te kom. En in my kop is daar nie juis inspirasie nie.
Maar soos altyd help dit om oor te lees en te begin redigeer. Een ding lei tot 'n ander en stadig, stadig begin die storie loop. Twee en 'n half uur later pryk daar meer as die beplande aantal woorde op my skerm. Die tweetjies is deeglik bewus van mekaar en daar is potensiaal vir 'n paar volgende tonele wat die temperature 'n bietjie kan opstoot.
En ek weet weer hoekom ek niks anders kan doen as skryf nie.
AFLEWERING 3 : 25 September
AFLEWERING 4: 3 Oktober
AFLEWERING 5: 11 Oktober
Dit het die afgelope week maar swaaaar gegaan. Ek het by my beoogde getal woorde (min of meer) gebly, maar die storie wou net nooit lekker op loop gaan nie.
Ons is nou oor die halfpadmerk, so 'n mens moet eerstens steeds bly waak teen daardie insinking wat so graag in die middel kom. Aan die anker kant moet jy ook begin seker maak jy sal binnekort kan begin drade bymekaar trek. Die einde van 'n romanse is sekerlik netso belangrik as die begin.
Ek het weer eens geval vir my manier om skielik 'n idee te kry en dit dan in die middel van die storie sommer net in te bring – daardie gevreesde dumping. Maar nou weet ek om daarvoor te pasop. Na diepe oordenking oor die naweek (en ek het myself met 'n yserhand weerhou daarvan om te skryf – liewer tyd aan lees bestee) het ek op drie aksies besluit:
Maak seker die bronne van interne konflik tussen die tweetjies is goed gemotiveer en word deur die loop van die storie stuk-stuk na vore gebring. En maak seker dis regtig geldige bronne, nie sommer net kleinigheidjies nie.
En gaan vang daardie karakter wat jy sommer hier in die middel ingebring het en laat haar/hom vroeër ook al een of twee keer vinnig verskyn of genoem word.
En derdens: Vat dit 'n bietjie kalmer. Dis nie REGTIG nodig dat die manuskrip oormore (by wyse van spreke!) moet klaar wees nie.
AFLEWERING 9 – 25 Nov. 2010:
AFLEWERING 10 – 3 Desember:
AFLEWERING 11 – 22 Desember:
10 comments on "Dagboek van 'n romanseskrywer"
September 28, 2010 @ 10:28 vm
Jy het mos 'n heerlike blog hier, Madelie! Dankie dat jy dit gedeel het by Boekemakranka.
September 28, 2010 @ 3:04 nm
Hallo, Maankind. Welkom hier by ons. Hoop dat meer van jou lede ons ook sal besoek.
Terug pieng: Dagboek van 'n romanseskrywer (vervolg) | Marile se blog
Januarie 13, 2011 @ 7:55 nm
Hi Madelie, pleks jy my na hierdie gesellige en insiggewende blog van jou verwys het toe ek jou vandag oor kosmaaktyd sms! Noudat ek die hele proses deur jou oe gesien het, voel ek soveel beter. Dankie! Dis 'n verligting om te hoor dat ek nie die enigste een is wat met uitstel-tegnieke, 'sagging' middels en 'n Afrikaanse woord vir 'commitment' sukkel nie!
Januarie 14, 2011 @ 7:59 vm
Marie-Louise, eintlik is hierdie dagboekskrywery Marile(Alta) Cloete se bydrae tot hierdie blog. Jammer ek het nie gister daaraan gedink om jou hierheen te verwys nie. Het gedink jy lees lankal gereëld wat hier aangaan. Het mos laaaankal vir jou die skakel gestuur. Hoop jou storie vorder flink.
Junie 14, 2013 @ 4:32 nm
Ek is nuut in skryfkuns en wil net se hierdie is die beste blog op net vir inligting oor hoe om te begin en deur te voer. Baie Dankie.
Junie 14, 2013 @ 6:05 nm
Ons sê vir jou ook baie dankie, Monica! En sterkte met jou eie skryfwerk!
Julie 20, 2013 @ 7:06 vm
Dankie vir die blog Madelie! Ek is nog 'n groentjie wat hard probeer en baie moet leer. Marie-Louise ek het jou by die UNW se Lente skryfskool ontmoet. verlede jaar. Sederdien verober ek jou boeke. Cornelia Greene
Julie 25, 2017 @ 12:22 nm
Madelie en Marile(Alta) Cloete, Baie dankie! Ek leer so baie. Ek het groot waardering vir julle werk en tyd wat julle afstaan om groentjies soos ek te help.
September 5, 2018 @ 2:56 nm
Om te skryf is nogal 'n eensame proses. Jou dagboek het my laat besef ons gaan maar almal min of meer deur dieselfde prosesse. Dit was in elk geval lekker om saam met jou deur die proses te gaan. [Daardie vermyding van GOS (g— op stoel) ten alle koste ken ek maar al te goed.]