MRI-skandering van die brein. MRIman
Dit is waarskynlik die grootste wetenskaplike uitdaging van ons tyd om te verduidelik hoe iets so ingewikkeld soos bewussyn uit 'n grys, jellieagtige weefsel in die kop kan ontstaan. Die brein is buitengewoon komplekse orrelwat bestaan ​​uit bykans 100 miljard selle - bekend as neurone - wat elk met 10,000 ander verbind is, met ongeveer tien triljoen senuweeverbindings.
Ons het 'n baie vordering om breinaktiwiteit te verstaan, en hoe dit bydra tot menslike gedrag. Maar wat niemand tot dusver daarin geslaag het om te verklaar nie, is hoe dit alles lei tot gevoelens, emosies en ervarings. Hoe kan die deurgang van elektriese en chemiese seine tussen neurone lei tot 'n gevoel van pyn of 'n rooi ervaring?
Daar is groeiende agterdog dat konvensionele wetenskaplike metodes hierdie vrae nooit sal kan beantwoord nie. Gelukkig is daar 'n alternatiewe benadering wat uiteindelik die raaisel kan knak.
Vir 'n groot deel van die 20de eeu was daar 'n groot taboe om die misterieuse innerlike wêreld van bewussyn te bevraagteken - dit is nie 'n gepaste onderwerp vir 'ernstige wetenskap' nie. Dinge het baie verander, en daar is nou 'n groot ooreenkoms dat die bewussynsprobleem 'n ernstige wetenskaplike probleem is. Baie bewussynsondersoekers onderskat die diepte van die uitdaging en glo dat ons net die fisiese strukture van die brein moet ondersoek om uit te vind hoe hulle bewussyn lewer.
Die bewussynsprobleem is egter radikaal anders as enige ander wetenskaplike probleem. Een rede is dat bewussyn nie waarneembaar is nie. U kan nie binne iemand se kop kyk en hul gevoelens en ervarings raaksien nie. As ons net van 'n derdepersoonsperspektief sou afneem wat ons kan waarneem, sou ons hoegenaamd geen gronde het om bewussyn te postuleer nie.
Natuurlik is wetenskaplikes gewoond daaraan om onwaarneembare dinge te hanteer. Elektrone is byvoorbeeld te klein om gesien te word. Maar wetenskaplikes postuleer onwaarneembare eenhede om te verduidelik wat ons waarneem, soos weerlig of dampspore in wolkkamers. Maar in die unieke geval van bewussyn, kan die saak wat verduidelik word, nie waargeneem word nie. Ons weet dat bewussyn nie bestaan ​​deur eksperimente nie, maar deur ons onmiddellike bewustheid van ons gevoelens en ervarings.
Net jy kan jou emosies ervaar. Olga Danylenko
So, hoe kan die wetenskap dit ooit verklaar? As ons met die gegewens van waarneming te doen het, kan ons eksperimente doen om te toets of dit wat ons waarneem, ooreenstem met wat die teorie voorspel. Maar as ons te doen het met die onwaarneembare bewussynsdata, breek hierdie metodologie af. Die beste wat wetenskaplikes kan doen, is om onwaarskynlike ervarings met waarneembare prosesse te korreleer mense se breine skandeer en vertrou op hul verslae rakende hul privaatbewuste ervarings.
Met hierdie metode kan ons byvoorbeeld vasstel dat die onsigbare gevoel van honger gekorreleer word met sigbare aktiwiteit in die hipotalamus van die brein. Maar die ophoping van sulke korrelasies kom nie neer op 'n bewussynsteorie nie. Wat ons uiteindelik wil hê, is om te verduidelik hoekom bewuste ervarings is gekorreleer met breinaktiwiteit. Waarom kom sulke aktiwiteite in die hipotalamus saam met 'n gevoel van honger?
In werklikheid moet ons nie verbaas wees dat ons standaard wetenskaplike metode sukkel om bewussyn te hanteer nie. Terwyl ek in my nuwe boek kyk, Galileo se fout: Grondslae vir 'n nuwe bewussynswetenskap, moderne wetenskap is eksplisiet ontwerp om bewussyn uit te sluit.
Voor die "vader van die moderne wetenskap" Galileo Galilei, wetenskaplikes het geglo dat die fisiese wêreld gevul was met eienskappe, soos kleure en reuke. Maar Galileo wou 'n suiwer kwantitatiewe wetenskap van die fisiese wêreld hê, en hy het daarom voorgestel dat hierdie eienskappe nie regtig in die fisiese wêreld was nie, maar in die bewussyn, wat volgens hom buite die domein van die wetenskap was.
Hierdie wêreldbeskouing vorm die agtergrond van die wetenskap tot vandag toe. En solank ons ​​daarin werk, is die beste wat ons kan doen om korrelasies tussen die kwantitatiewe breinprosesse wat ons kan sien en die kwalitatiewe ervarings wat ons nie kan doen nie, vas te stel, sonder om te verduidelik hoekom hulle saamwerk.
Mind is saak
Ek glo dat daar 'n weg vorentoe is, 'n benadering wat gewortel is in die werk uit die 1920's deur die filosoof Bertrand Russell en die wetenskaplike Arthur Eddington. Hulle beginpunt was dat fisiese wetenskap ons nie regtig sê wat materie is nie.
Dit mag vreemd lyk, maar dit blyk dat die fisika ons net daarvan kan vertel gedrag van materie. Materiaal het byvoorbeeld massa en lading, eienskappe wat geheel en al gekenmerk word in terme van gedrag - aantrekkingskrag, afstoting en weerstand teen versnelling. Fisika vertel niks van wat filosowe graag die "intrinsieke aard van materie" noem nie, hoe materie in sigself is nie.
Dit blyk dan dat daar 'n groot gat in ons wetenskaplike wêreldbeskouing is - die fisika laat ons heeltemal in die duister oor wat materie regtig is. Die voorstel van Russell en Eddington was om daardie gat met bewussyn te vul.
Die resultaat is 'n soort "panpsychism"- 'n antieke siening dat bewussyn 'n fundamentele en alomteenwoordige kenmerk van die fisiese wêreld is. Maar die 'Nuwe golf' van pansielisme ontbreek die mistieke konnotasies van vorige vorme van die siening. Daar is slegs materie - niks geestelik of bonatuurlik nie - maar materie kan vanuit twee perspektiewe beskryf word. Natuur- en Skeikunde beskryf materie "van buite" in terme van die gedrag, maar materie "van binne" bestaan ​​uit vorme van bewussyn.
Dit beteken daardie gedagte is materie, en dat selfs elementêre deeltjies ongelooflike basiese vorms van bewussyn vertoon. Oorweeg dit voordat u dit afskryf. bewussyn kan in kompleksiteit wissel. Ons het goeie rede om te dink dat die bewuste ervarings van 'n perd baie minder kompleks is as die van 'n mens, en dat die bewuste ervarings van 'n konyn minder gesofistikeerd is as dié van 'n perd. Namate organismes eenvoudiger word, kan daar 'n punt wees waarop die bewussyn skielik uitskakel - maar dit is ook moontlik dat dit net verdwyn, maar nooit heeltemal verdwyn nie, wat beteken dat selfs 'n elektron 'n klein bewussynselement het.
Wat panpsychism ons bied, is 'n eenvoudige, elegante manier om bewussyn in ons wetenskaplike wêreldbeskouing te integreer. Streng gesproke kan dit nie getoets word nie; die onwaarneembare aard van die bewussyn bring mee dat enige bewustheidsteorie wat slegs blote korrelasies oorskry, nie streng toetsbaar is nie. Maar ek glo dit kan geregverdig word deur 'n vorm van afleidings tot die beste verklaring: panpsychism is the eenvoudigste teorie van hoe bewussyn inpas by ons wetenskaplike verhaal.
Alhoewel ons huidige wetenskaplike benadering glad nie 'n teorie bied nie - slegs korrelasies, lei die tradisionele alternatief om te beweer dat bewussyn in die siel is, tot 'n onberispelike beeld van die natuur waarin gees en liggaam onderskei word. Panpsychism vermy albei hierdie uiterstes, en dit is waarom sommige van ons voorste neurowetenskaplikes nou is omhels dit as die beste raamwerk vir die bou van 'n wetenskap van bewussyn.
Ek is optimisties dat ons eendag 'n bewussynswetenskap sal hê, maar dit sal nie die wetenskap wees soos ons dit vandag ken nie. Niks minder as 'n rewolusie is nodig nie, en dit is reeds op pad.
Philip Goff, assistent-professor in filosofie, Durham Universiteit
Jy is hier: Tuis > Lewe > Wetenskap en Tegnologie > Soos ons weet, kan wetenskap nie bewussyn verklaar nie, maar 'n rewolusie kom