Die storie van Xenofobie
Lank gelede in die dorpie Rus en Vrede,
was daar 'n man gebore met die naam Koning Herodus.
Herodus het in sy vrees van die onbekende,
al die Joodse seuntjies vermoor in hul ellende.
'n Paar jaar later
Sou Jesus skree :
Ek soek water!
Net daarna in die land Suid Afrika,
was daar 'n nasie verower met die naam Inkatha YeSizwe.
Dié het in sy vrees van die onbekende,
Al die uitheemse nasies
rusplek kom neem,
deur moord hul eie broers en susters vervreem.
Maak dood dit wat jou kwaal
Het hy gesê:
Klip en Staal.
Pannekoek weer op 'n Saterdag
Ek het nog nie uit my bed uitgeklim vandag nie, behalwe toe ek koffie gaan maak het en 'n stukkie koek bed toe gedra het.
Take, Oh, Take Those Lips Away- John Fletcher.
Laat ek verduidelik,
Buite my venster is die wêreld te rustig om nou te versteur. Die nat geure van die tuin verfris my deur die gaping in my venster; net hier waar ek lê, oorval dié reuk my neus deur die perfekte briesie.
Ek het begin om te leer vir die Zoeloe toets wat ek Maandag skryf. Maar ngoMvulo is nog vêr van vandag af. Die woorde wat ek moet ken, wil ook nie aan my brein vasklou soos ander gedagtes nie. Graag sal ek eerder gedigte neer skryf, liedjies uit my kop uit leer, iemand verf. Ongelukkig sal hierdie nie die wêreld verander nie, en nog minder my help in die toets.
So ek sit maar op my bed, oortuig dink ek, ek sal enige oomblik begin leer. Dit duur al vanaf 10 uur …. dit is nou 14:30.
Wat die eintlike probleem is, is die pannekoek weer wat so wel as waar op 'n Saterdag verskyn het. Die rustigheid van die wêreld laat my terugdink aan naweke in Grahamstad. Enige klein dorpie seker, maar veral Grahamstad.
Saterdae was gekenmerk met leë eetsale, nat dae wat enige avontuur wat dalk beplan was helemal vernietig en 'n dik heimwee wat laag hang in die koshuis gange. Inwoners het gestap deur verlate poelietjies water, iewers het 'n weeshond geblaf, studente het in kamers vergaan onder werk, maar eintlik net onwettig films op hulle rekenaars afgelaai.
Wat ek verkies het om te doen op hierdie dae was om my werk vinnig in die oggend klaar te maak, 'n boek of poësie te gryp en 'n koffie te gaan drink net buite die botaniese tuine. Selfs daar was dit stil. Al wie die koffiewinkel besoek het, was voormalige skrywers wat hulle verbeeldinge oefen deur boeke in hoeke te sit en lees terwyl hulle die koue verdoof met 'n oordoses kafeïen.
Dié koue is troosend- veel meer as die hitte van bloedige dae in die Oos Kaap. Die paradoksale temperatuur van 'n warm bed en 'n koue windjie is juis wat my vandag so herinner.
Nou verstaan ek Eliot.
Ek het nooit, in my eerstejaarsdae, vir God gevra om vir my 'n hart vir Grahamstad te gee nie. Eers toe hy my wense nakom en toelaat dat ek trek, het Hy my die werklike mooi gewys.