Is Agility 'n goeie aktiwiteit vir u hond? - Hondeopleiding
Is Agility 'n goeie aktiwiteit vir u hond?
Alle behendigheidsorganisasies gebruik 'n soort spronge in honde-ratsheid.
Agility van die hond is 'n sportsoort waarin 'n bestuurder 'n vasgestelde tyd gegee word om 'n hond van die leiband deur 'n hindernisbaan te lei.
Die sport was oorspronklik losweg geskoei op ruitersportstadionskompetisies en het sy eie bykomende struikelblokke ontwikkel, stelsels en prestasie-ideale behaal.
Agility het in 1979 sy debuut as vermaak vir toeskouers op die Crufts Dog Show; dit het sedertdien die snelgroeiendste hondsport in Engeland, Wes-Europa en Noord-Amerika geword. Toeskouers gaan vandag voort om vasgevang te word na die entoesiasme van die hond en hanteerder in hul atletiekwedloop teen die klok.
In die Verenigde State is daar verskeie nasionale organisasies vir behendigheid wat toetse of proewe wat deur plaaslike honde-opleidingsklubs gehou word, straf. Proewe wat gebaseer is op die oorspronklike internasionale reëls en spesifikasies, vereis dat die honde die hoogste beweeglikheid het, wat spoed en fisieke vermoë betref om die hindernisse uit te voer.
Daar is ook huishoudelike variëteite van die sportsoort wat minder werklike ratsheid vereis (deur laer spronghoogtes en kleiner hindernisse te gebruik) van die hond en meer fokus op die hanteringsaspekte van die spel.
Daar is verskillende struikelblokke vir al die verskillende organisasies:
Band- of hoepelprong
Verskeie soorte spronge
Die struikelblokke wat in behendigheid gebruik word, is ontwerp met die oog op veiligheid en toeskouers. Al die spronge het maklik verplaasbare tralies, sodat die hond geen besering moet opdoen as hy verkeerd beoordeel en 'n springbalk afneem nie.
Alle hindernisse wat die hond fisies moet afskaal, het 'kontak'-sones op die toerusting; die kontaksones handhaaf veilige opleidingstegnieke, aangesien hanteerders weet dat daar foute by honde is, tensy een of meer voete in die kontaksones is wanneer hulle hierdie kontakhindernisse op- of afklim. Alle oppervlaktes vir kontakapparatuur word gerou vir goeie vastrap in droë en nat weer.
In die kompetisie word die struikelblokke in verskillende kursusse opgestel, altyd uniek van proef tot proef, wat vlakke van uitdagings bied wat toepaslik is vir die klas- en ervaringsvlak van die honde wat meeding. Die hanteerder moet hul hond deur die baan lei in die volgorde wat deur die beoordelaar vooraf bepaal is.
Op die intreevlak van kompetisies bevat kursusse min komplikasies en is dit meer 'n toets om te bewys dat die hond die toerusting bekwaam binne 'n redelike tyd kan uitvoer. Namate die hond en hanteerder hul vlakke na agtereenvolgende hoër vlakke verdien, neem die kursusse toe in kompleksiteit en begin dit tydsberekening en koördinering tussen die hanteerder en die hond neem om die kursus binne die 'Standaardkursustyd' (SCT) te voltooi. die regter.
Die reëls is redelik eenvoudig; hanteerders mag 'n onbeperkte aantal opdragte of seine aan hul honde gee, maar mag nie aan die toerusting of die hond raak nie. Honde word 'fouteer' weens optrede soos om 'n springbalk af te neem, as hulle nie een of meer voete in die veiligheids- of kontakgebied plaas as hulle opkomende of afwaartse kontaktoerusting neem nie, hindernisse buite volgorde neem, verby hardloop of stop voor die volgende hindernis uitgevoer moet word. Tydstraf word ook beoordeel teen honde wat die SCT oorskry.
Honde kompeteer slegs teen honde van soortgelyke hoogte by die skof binne 'n vaste aantal springhoogte-afdelings. Die aantal hoogteindelings en die variëteite van hondehoogtes wat aan 'n hoogteverdeling toegeken word (en dus die moeilikheidsfaktor) verskil aansienlik van organisasie tot organisasie. Ongeag die organisasie, die hond met die minste aantal foute en die vinnigste tyd wen die klas- of hoogte-afdeling.
Agility-proewe is oop vir alle honde, beide rasegte en gemengde rasse.
Honde van medium bouvorm wat afkomstig is van rasse en / of telinglyne wat hul oorspronklike werksvermoë behou het, is geneig om die suksesvolste in behendigheidskompetisies te wees. Niemand oorheers egter behendigheidsproewe nie net nie, maar ook uitmuntende individue van byna elke ras kan goed presteer in plaaslike en nasionale byeenkomste.
Vanweë die atletiekvereistes van die sport, word honde wat van nature minder beweeglik is om aan die fisiese struktuur van hul ras te voldoen, slegs selde gesien of suksesvol in die vorm van die sport wat aan internasionale reëls voldoen (USDAA en AAC). Hierdie honde kan egter suksesvol wees by huishoudelike vorms wat minder werklike fisieke behendigheid benodig (AKC, UKC en NADAC). Dit is hoofsaaklik van toepassing op die groter, reuse rasse en tot 'n mate die kortbeen, langrug rasse.
Honde moet minstens 6 (UKC) of 12 (AKC) maande oud wees om deel te neem aan proewe wat onder die plaaslike heerskappy gehou word, en minstens agtien maande oud wees om deel te neem aan proewe wat onder internasionale reëls gehou word (USDAA, AAC en NADAC).
Alhoewel behendigheidsopleiding die beste met 'n jong volwasse hond begin word, kan 'n mate van behendigheidsopleiding geskik wees vir jong hondjies; dit sluit in tonnelwerk, spring laer as die elmbooghoogte en basiese beheeropleiding. Kontakapparatuurwerk (bv. A-rame, hondewandelings en wisselsae) moet vertraag word en / of baie laag gehou word totdat die hondjie die nodige fisiese koördinasie ontwikkel het om 'n plank wat bo die grond hang, te beding.
Ernstige spring- en weefwerk moet heeltemal uitgestel word totdat die hondjie baie ouer is. Vanweë die langtermyn negatiewe impak van spring en buig op onvolwasse groeiende bene, word eienaars aangeraai om hul ras deeglik na te vors en eers van hierdie soort intensiewe rats opleiding te begin as die hond verby die ouderdom is waarop die 'groeiplate' bekend is. om gewoonlik vir daardie ras te sluit. 'N Baie onakkurate riglyn vir die sluiting van die groeiplaat by gemengde rasse is 9 - 12 maande vir honde onder 50 pond en 10-14 maande vir honde ouer as 50 pond.
Die meeste honde is in staat om deel te neem en is goed in ratsheid totdat hulle 8-10 jaar oud word. Eienaars moet dan geleidelik hul opleiding afskaal en meeding tot hindernishoogtes en klasse wat meer geskik is vir hul 'veterane' as hulle op daardie stadium wil voortgaan.
Sommige basiese gehoorsaamheidsopleiding is nodig voordat u met ratsopleiding begin. Die hond moet ten minste kan sit, gaan sit, dadelik kom as hy van die leiband af geroep word, 'n kort tydjie kan hou, beheer oor ander honde kan behou en die hantering deur vreemdelinge kan aanvaar. Hakwerk buite die leiband is 'n groot pluspunt, maar nie nodig nie. Daarbenewens het 'n afrigter / hanteerder wat hul hond van kleintyd af aangemoedig het om te gaan haal, 'n duidelike opleidingsvoordeel bo iemand wat nie het nie.
Aanvanklike ratswerk begin deur die honde bekend te stel aan lae en / of kleiner weergawes van die hindernisse. Die hoogte en / of lengte van die toerusting word stadig oor verskeie oefensessies uitgebrei tot hul volledige kompetisievorms. Honde benodig in hierdie stadium van opleiding fisiese 'spotting' soortgelyk aan gimnastiekoefening terwyl hulle die nodige vaardigheid en vertroue op die hindernisse ontwikkel. Daar word gewoonlik vinnig met leibande ontslae geraak omdat dit op die hond en / of toerusting verstrengel kan raak.
Tegnieke of krae wat van enige aard fisiese regstellings toepas, moet nie gebruik word nie; hulle is ontwrigtend om balans en fisiese koördinasie te handhaaf (en kan dus tot beserings lei) en sal die hond se geleentheid vertraag om fisies en geestelik selfversekerd te raak in sy vermoë om veilig oor die toerusting te onderhandel. Fisiese hantering en opsporingstegnieke word dikwels aangevul met voorwerpe vir kos, lofprysing en haal / sleep, wat die hond lok en beloon om die toerusting uit te voer.
Sodra die basiese hinderniswerk geleer is, gaan die hond in die volgende fase van opleiding. Gedurende hierdie tyd werk die hanteerder om die hond geleidelik tot hoër spronge en hindernishoogtes te kondisioneer, en om 'n werkende 'bevelwoordeskat' te ontwikkel van beide verbale en liggaamsseine wat nodig is om die hond van die leiband af te lei om 'n behendigheidskursus.
'N Goed opgeleide behendigheidshond leer om onmiddellik te reageer op opdragte wat hom beveel om spesifieke hindernisse uit te voer (wanneer hindernisse direk langs mekaar geplaas word) asook opdragte wat veroorsaak dat hy vinniger / stadiger hardloop, links / regs draai en wegbeweeg van / nader aan sy hanteerder. Op die hoogste vlakke van behendigheidskompetisie is dit moontlik om honde te sien wat in staat is om hierdie opdragte en maneuvers onmiddellik en akkuraat uit te voer, selfs al werk hulle op volle vaart enkele meters van hul (baie stadiger) hanteerders af.
Nie elke hond moet behendig wees nie en kan beseer raak of 'n bestaande toestand vererger as die eienaar nie vooraf keur voordat hy die fase van intensiewe opleiding binnegaan nie. Die voorafondersoek moet minstens bestaan ​​uit heup-, elmboog- en oogkontroles.
Veeartse moet ingelig word wat vir die hond beplan word, en die hond moet radiografies geneem word vir hip- en elmboogdysplasie. Die eienaar moet hul planne vir ratsheid heroorweeg as die hond iets minder as 'billik' kry. Onbelemmerde visie is ook van kritieke belang.
Aangesien behendigheid 'n redelik nuwe tipe hondekompetisie is, is dit nie ongewoon dat 'n veearts nie bewus is van die vereistes vir ratsheid nie. In hierdie geval is dit baie nuttig vir die eienaar om 'n kort video (2-3 minute lank) beskikbaar te stel van 'n hond wat die toerusting uitvoer; dit sal die veearts 'n idee gee van die fisiese vereistes wat nodig is vir die sport.
Beide die eienaar en die veearts moet besonder sensitief wees vir die gewig van die hond. Wat 'n goeie gesonde gewig is vir 'n troeteldierhond met normale aktiwiteitsverwagtinge, kan te swaar wees vir behendigheid en kompetisie. Swak prestasie of beserings, wat spierstamme en ander sagteweefselbeserings kan insluit, is byna altyd die gevolg van die 'naweekatletesindroom' - dit wil sê die hond is oorgewig en / of nie behoorlik gekondisioneer nie.
Deurlopende kondisionering, los van die toerustingopleiding, is van kardinale belang om die behendigheid van die hond hoog en beseringsvry te hou. Gewigsdraende oefening is die geskikste; loop byvoorbeeld afgewissel met kort naellope, sowel die hond as die hanteerder. Langafstand, laag tot op die grond bal- en / of frisbee, is veral nuttig om die kardiovaskulêre en / of spiervermoë van die hond op te bou. Swem kan ook voordelig wees vir die verbetering van kardiovaskulêre en spiervermoë.
Die ratsstruikelblokke wat die meeste kondisionering benodig (veral vir internasionale styl-behendigheid), is die spronge. Om 'n hond veilig te kan inspan in die hoeveelheid spring wat nodig is vir beide oefening en kompetisie, moet die hond nie net die regte kardiovaskulêre en spierstruktuur besit nie, maar ook die nodige skeletstruktuur hê. Skeletbehandeling word met verloop van tyd stadig uitgevoer deur minstens 6-9 maande opleiding op lae spronghoogtes deur te bring; dit verminder die botsing van die bene en veroorsaak dat die bene wat stadig groei, verdik en die sterkte ontwikkel wat op die regte punte nodig is om die impak van landing na spring te weerstaan.
Hierdie maande van verspring-opleiding is 'n goeie tyd vir 'n hanteerder om te werk aan die ontwikkeling van die hond se bevelwoordeskat. Sodra hierdie kondisioneringsperiode voltooi is, kan die spronge stelselmatig in die oefening verhoog word totdat die hond se volle spronghoogte bereik is en die werklike kompetisie oorweeg kan word.
Daar is ook deurlopende fisiese instandhouding van die hond nodig om beserings te voorkom, hetsy tydens oefening of kompetisie. In die besonder moet spykers te alle tye teruggesny word, sodat hulle nie die toerusting vang of die hond se trekkrag belemmer nie.
Daar moet 'n mate van opoffering in die voorkoms van honde aanvaar word by rasse wat baie hare oor of rondom die oë het; hierdie hare moet afgewerk of teruggebind word om nie die visie van die hond te belemmer nie.