Die Evac Cats | Troeteldiere Huishouding
Ter herinnering aan diegene wat weg is.
Amber, Callie, CeeCee, Majic Blou, Pearly, Rocky, Sport, Tinker Bell, Topaz, Wild, TJ, Orange Boy, Cowboy, en Big Orange
Die verhaal van die Evac-katte en hoe hulle hierheen gekom het.
Op pad na en van die werk ry ek verby 'n huis waar ek altyd 'n oog gehou het, net omdat daar altyd katte in die tuin was. Die huis sit redelik naby aan die pad en hoewel die pad nie swaar gereis word nie, ry mense te vinnig.
Eendag vroeg in April 2011 was dit duidelik dat die mense uit daardie huis beweeg het. Die volgende dag en die volgende dag was dit ook duidelik dat daar nog katte by die nou-leë huis was. Op die tweede dag, 6 April 2011, het ek opgehou om hulle te voed en dit is waar die verhaal van die Evac-katte vir my begin.
Daar was 28 katte wat by die huis agtergelaat is. Dit was vroeg in die lente, so elke vrou was in hitte of reeds swanger. Die mans was in konstante stryd. Te min kos, te veel roofdiere, paring, siekte en besering, en tyd vinnig uitloop. Ek kan nog die eerste keer wat ek gestop het, die eerste keer onthou. Ek het nog nooit so iets gesien nie en was amper oorweldig deur die groot behoefte wat ek voor my gesien het.
Dit was nie ware wilde katte nie, hoewel die meeste versigtig was en in verskillende grade teruggekeer het. Met wilde katte is ek gewoonlik vertroue in wat die beste kursus is om saam met hulle te neem. Hierdie katte was anders, maar ek het gegaan met wat ek weet.
My eerste prioriteit was nog altyd om die teel te stop en dringende wonde en siektes aan te spreek. Ek het egter nog nooit soveel katte probeer so vinnig soos wat hierdie krisis benodig het nie, en ek het nie gesien hoe ek finansieel kan bekostig om soveel katte te doen deur my gewone metodes (my beursie en my veearts) nie. Ongeag, ek het geweet dat ek moes begin, doen soveel as wat ek kon, so gou as wat ek kon, terwyl ek probeer om 'n langtermyn-oplossing op te stel. Wat die oplossing moontlik sou wees, het ek geen idee gehad nie, maar ek het geweet ek kan nie van hierdie katte weghardloop nie.
Voor die Evac-katte het my man en ek nog nooit buite katte op ons eiendom gehad nie weens die roofdiere en gevare hier en ons was heeltemal onvoorbereid om dit te doen toe ek die Evac-katte gekry het. Daar was geen ander onmiddellike kursus beskikbaar nie, behalwe om die katte terug te laat na hul bekende gebied by die leë huis.
As gevolg van my werkskedule kan ek net sekere katte op sekere dae intuteer sodat ek volgens my skedule kan val. Ek het 11 dae lank voorberei om TNR te begin. Ek het gedurende die week op pad na en van die werk gestop en drie keer elke Saterdag en Sondag om die katte te voed, die katte aan my gewoond te maak en gewoond te raak aan die draers en velle. Nog geen "te koop" teken en die huis bly vakant.
Gedurende hierdie vroeë dae het ons besluit dat ons op ons eiendom sou vrylê, aangesien ons gevoel het dat ons ten minste rudimentêre veiligheid kon bied. Ons het ook in 'n klein area (1/2 akker) begin bou en huise gebou.
My eerste vang was vyf katte die oggend van 20 April 2011. Sophie, Sport, Amber, Rocky, and Wild Thing. Ek het hulle na die kliniek geneem voordat hulle aan die werk gegaan het, hulle daarna na werk opgeneem en hulle huis toe geneem om in die draadhond kennels te herstel in die klein area wat aan die Katkasteel gekoppel is wat ek as 'n hospitaal gebruik.
Wildding het my 'n lekker hap gegee toe ek haar van die draer na die kennel oorgedra het. Tipies nie 'n groot probleem nie, ek was voor en byna gebyt. Maar wilde ding het nooit "reg" opgetree nie, was onheilspellend. Waarskynlik dom van my, maar ek was nog nooit bekommerd oor hondsdolheid nie, nie tot Wilding nie. Sy het my genoeg bekommerd gemaak sodat ek die volgende dag vir 9 dae van waarneming na my gewone veearts geneem het.
Rocky and Sport, die twee mans, is die aand op 21 April weer in die leë huis vrygelaat. Op pad na die werk op 22 April het ek Sport dood in die pad, getref deur 'n motor, voor die leë huis gevind. Daardie arme, lieflike seun. Hy was die mooiste en vriendelikste, liefste van almal. Natuurlik het ek so skuldig gevoel. Hoekom het ek hom nie net nog een dag beperk nie? Hoekom het ek hom nie vrygelaat op ons eiendom nie? Dit het my hart gebreek en my ernstig bevraagteken wat ek gedoen het. Rocky het tot laat Junie by die leë huis gebly toe ek hom weer betrap en hom na ons eiendom verskuif het. Rocky het hier vir 'n half jaar 'n gelukkige lewe geleef. Hy is laas gesien op 19 Januarie 2013.
Toe sport doodgemaak het, het ek geweet dat hulle uiteindelik almal verskuif moes word, dat daar nie plek was vir hulle om te gaan nie, sodat hulle by ons huis toe kom. Ons het begin om honde te bou, en ek het geduur, neutering, siekte en wonde behandel, vrygelaat en verhuis, soos ek kon.
Teen die tyd dat die volgende kliniekdag gekom het, 4 Mei, het ons 'n paar huise gebou en 'n "veilige plek" op ons eiendom gemaak. Ek het die oggend CeeCee, Lolo en Punkin (alle vroue) gevang. Hul spoeg en herwinning het glad verloop. CeeCee, omdat sy nie saam met die ander twee gekry het nie en omdat ons nie genoeg skuilings gehad het nie, is dit weer by die leë huis vrygelaat. Ek het die laaste keer CeeCee gesien op 23 Junie 2011. Lolo en Punkin is op ons eiendom vrygelaat en is vandag nog by my.
Op 6 Mei het ek Orange Boy dood by die leë huis gevind.
Een van die bure het gestop terwyl sy bestuur het, gevra wat ek gedoen het, en het my vertel dat die huis in afskerming was. Die buurman was nie simpatiek teenoor die katte om dit sag te stel nie. Die buurman se houding het my vrees vererger oor hoe die afskrikpersoneel die "katprobleem" sou oplos. Ek het afgryslike stories gehoor, wat gif- en teikenpraktyke insluit. Maar ek het nêrens anders hierdie katte nog nie. Hierdie situasie het my in stukke geskeur.Dit was 'n fortuin en eerlik, ek was 'n emosionele wrak van die bekommernis oor hierdie katte.
'N Paar dae later was die voormalige eienaar by die leë huis toe ek opgehou het. Hy het items van 'n buitegebou verwyder. Ek het 'n wettige besorgdheid gehad oor sy reaksie op my oortreding, en het hom so genader. Ons kort gesprek het geëindig met hom en het ingestem om my toe te laat om vir 'n rukkie voort te gaan om die katte te versorg. Daarbenewens het ek geleer dat die land nie teruggeneem is nie, net die stacaravan. Ek onthou hoe verlig ek gevoel het, en dink dat ek nie hoef te bekommer oor uitwissing nie. Ek het ook gevoel dat dit my minstens 'n paar ekstra weke gegee het om die katte daar buite te kry, maar die bure was nog steeds van groot belang.
Die volgende aand, 9 Mei, nadat ek die kos uitgesteek het, terwyl ek staan ​​terwyl ek die katte geëet het, het hulle skielik verstrooi, hardloop vir hul lewens. Voedings tyd het al hoe meer deur honde versteur. Hierdie keer, om te sien wat bang is vir die katte, het ek drie coyote op die bank bo my gevind, nie meer as 20 voet weg nie. Ek kan nie beskryf hoe bang ek was nie. Ek het nog nooit die coyote-benadering gehad nie, so naby dat ek daar staan. Coyotes het my ergste vyand geword.
Cowboy laas gesien op 9 Mei.
Op 11 Mei het ek Pookie en Topaz gevang. Albei is op 15 Mei op ons eiendom, Pookie op 14 Mei en Topaz op 15 Mei vrygestel. Pookie is nog steeds by my, maar ek het nog nooit Topaz gesien nie. In enige ander omstandighede sou ek haar langer beperk het. Ek is so jammer, mooi Topaz.
TJ laas gesien op 16 Mei
Volgende aanval was 25 Mei toe ek Callie, Cupcake en Hollywood gevang het. Swak Callie het nie van ander katte gehou nie, blykbaar is geboelie. Sy was so gelukkig toe sy hier vrygelaat is ná haar spoeg. Daar was net ses ander katte, sy het baie kos gehad, maar haar geluk was te gou oor. Ek het my klein Callie-dooie, buite die heining, op 12 Junie 2011 gevind. Gedood deur 'n groot hond. Cupcake het my 'n paar skrikwekkings gegee met haar verdwyning. Punkin het haar so gejaag sodat Cupcake vir amper 'n jaar iewers in die bos gewoon het, en kom 'n paar keer 'n dag om 'n hap te eet. Vreemd, Cupcake en Punkin is nou beste vriende. Hollywood het nooit gedoen nie en loop nog nie meer as 'n paar honderd meter van die honde af nie.
30 Mei 2011 - laaste waarneming van Big Orange by die leë huis.
Die volgende week, 1 Junie, het ek Pearly en Tinker Bell gevang. Soms, as ek met 'n draer gevang het en die kat baie naby aan die opening is, maar nie sal binnekom nie, sal ek gou die kat gryp, dit in die draer steek en die deur sluit voordat hulle weet wat hulle tref. Ek het dit met Pearly probeer, maar ek was net 'n bietjie te stadig en sy het my 'n nare klein byt gegee. Deur refleks het ek haar laat val toe sy my gebyt het en sy het net teruggegaan om te eet. So het ek haar weer gegryp en was die tweede keer suksesvol om haar in die karweier te kry. Pearly was so lekker. Sy het saggies en stadig beweeg. My sagte, slanke Pearly laas gesien September 13, 2011.
Baie van hulle het verskriklike tande en monde, gebreekte tande, gingivitis, stomatitis, en arm klein Tinker Bell het dit die ergste gehad. Haar tandvleis was so ontsteld en bloedig, net 'n gemors. Sy was klein, soos baie van hulle, ek vermoed sy was 4 maande oud toe ek haar die eerste keer gesien het, maar sy kon baie ouer en onderontwikkeld gewees het. Sy was so wantroue, 'n eensaam, en taai soos spykers. Op pad na die kliniek om haar gespringte Tinker Bell te kry, het haar in haar draer geprop. Die kliniek het die katte direk na hul draers teruggebring, sodat ek Tinker se draer wou kry, skoon gemaak en vars beddegoed daarin gesit. Nadat ek die agterplaas opgehef het om by die draers te kom, het ek haar draagdeur oopgemaak en Tinker Bell het uitgevlieg. Ek het haar letterlik gevang in midair. Verras, verbaas, sy het my gebyt. Dit het 'n slegte byt geword, want daar was geen plek vir my om dit skoon te maak nie. Beide Pearly en Tinker Bell is op 5 Junie op ons eiendom vrygelaat. Ek het 'n klein katvormige windklok in 'n blombeddings waarmee Tinker graag wou speel. Dis nog daar, Tinker se klokkie. Ek kan my nie voorstel hoekom nie, maar Tinker Bell wou graag dwaal. Ek het haar op 12 November 2011 laas gesien, op 'n heuwel oor die kreek.
Tinker & Rocky 11-04-11 Tinker Bell 6-26-11 Lolo, Pearlie & Sophie 6-30-11 Ontbyt Bar 06-11-11
8 Junie 2011 was Big Tom, HipHop, en Gizmo se beurte. Al drie het teruggekom van die neutering van boete en is op ons eiendom vrygelaat. Ek het al 'n rukkie probeer om HipHop te vang. Hy was een van die meer wilde katte en wou my nie naby hom laat kom nie. Hy het altyd 'n ernstige limp gehad en het dikwels 'n bloedmerk agter gelaat, maar ek kon nie hoekom nie. Toe ek hom uiteindelik betrap het, het ek gevind dat hy 'n voorklou gehad het wat diep in die onderkant van sy pad gegroei het. Terwyl hy besig was om te neuteer, het hulle die klou afgesny, maar dit het teruggekweek. In Desember 2011 moes hy 'n deel van sy voet amputeer. Terwyl Big Tom in die kennel was, het hy my nie een gegee nie, maar twee van die ergste byt wat ek ooit gekry het. Gizmo is my clown. Hy was so 'n slegte seun, sou nie ophou om die ander katte te terroriseer nie. Vir 'n rukkie het ek nie geweet wat ek met hom gaan doen nie. Hy is nou nogal 'n lieflike man. Al drie is nog by ons.
Op 15 Junie sien ek twee klein katjies wat deur die onkruid in 'n plastiese 8 "dreineringspyp skuur. Wat 'n skok! Ek het geen idee gehad het hulle bestaan ​​of wie hulle behoort het nie. Die dreineringspyp wat hulle huis toe gebring het, het bytpunte daarop gehad, waar die honde en / of koeote hulle probeer het. Daardie katjies was woes soos hulle kon wees, maar so wonderlik. Dit het 'n week geneem, maar ek het hulle uiteindelik gevang. Hulle moes ten minste 3 pond wees voordat die kliniek hulle sou neutraliseer sodat hulle 'n paar weke in die hospitaal moes bly. Het hulle nie aangemoedig nie!
Volgende het Magic Blue gekom.Hy was 'n wilde seun, ongeveer 10 maande oud, swart met pragtige blou oë. Mooi seun. Teen hierdie tyd was daar so min katte wat by die leë huis agtergelaat is dat dit vir die moeilikes was. Ek het hom uiteindelik op 22 Junie 2011 gevang. Hy is op 25 Junie op ons eiendom vrygelaat. Ongelukkig het ek hom nooit weer gesien nie. Ek is jammer, ek het jou nie leer ken nie, mooi seun.
Op 6 Julie 2011 het ek Simon gevang. Hy en die katjies het saam na die kliniek gegaan. Simon is op 10 Julie op ons eiendom vrygelaat. Die katjies het in die katkasteel ingegaan. Al drie woon hier nog by ons.
Op 13 Julie 2011 het ek die laaste van diegene wat nog in die leë huis, Cheeto Bandito en Amber, lewendig was. Hulle het nie meer naby die leë huis gewoon nie en dit het tot die punt gekom dat ek hulle selde gesien het, so dit het 'n rukkie geneem om hulle te vang. Maar uiteindelik het ek die laaste van hulle daar buite gehad. Amber was een van die eerste wat gesaai moes word, maar soos hulle altyd bymekaar was, het ek haar in die hospitaal by Cheeto gehou totdat hy gereed was om vrygelaat te word. Cheeto en Amber is op 26 Julie 2011 op ons eiendom vrygelaat. Shy Amber met die eteriese ligte groen oë is laas gesien op 26 Oktober 2011.
Ek het deur die herfs en winter by die leë huis gestop, net as daar meer katte was. Daar was nie.
In September 2011, toe Pearly verdwyn het, het Punkin, Gizmo en Lolo ook ontbreek. Die volgende dag het ons begin werk om die groot kennel te voltooi en 'n omtrek te kry. Ons het ongeveer 3 hektaar omhein met 5'-sweisdraad en die groot kennel voltooi, sodat hulle almal snags gesluit kon word. Gizmo en Lolo het twee dae later teruggekom en Punkin het 30 dae later teruggekom. Ek glo dat die heining en sluit hulle in die nag baie verby is om die oorblywende katte veilig en lewendig te hou. Sommige van die katte klim nog steeds bome en gaan gedurende die dag buite die heining, maar niks anders as beren en bobcats kan nou by hulle kom as hulle binne die heining is nie. Ons het ons bes gedoen. Dit het net nooit genoeg gelyk nie, so baie van hulle het in elk geval gesterf.
As jy dit so ver gemaak het, dankie vir jou tyd. Hierdie bladsy is ter herinnering aan diegene wat weg is. Hulle was almal pragtige katte wat 'n beter begin van die lewe verdien het.