As veral ’n jong predikant jaar na jaar in ’n deeltydse hoedanigheid in ’n gemeente bly werk, met die gepaardgaande laer besoldiging, begin die droom van predikant wees nie verdof nie? Vrouepredikante het die addisionele probleem dat hulle nie van hul mans kan verwag om alleen die huishouding te finansier en boonop agter hul vrouens aan te trek vir ’n beroep nie. Hoe word die predikante se roeping hierdeur geraak?
In Konteks berig ons al geruime tyd oor die nuwegenerasiepredikante en hul vindingryke planne om hul inkomste aan te vul. Ds Henk Labuschagne wat op ’n benoemingsbasis by Gemeente Noordelike Pretoria werk, het ’n tweede beroep as administratiewe klerk by ’n veterinêre hospitaal in Pretoria. Hy beplan ook om ’n graad in boekhouding te doen vir verdere opsies. Hy sê: As gevolg van die werk by die veearts kan ek nie altyd soveel tyd aan die gemeente bestee soos ek graag wil nie. Ek is die enigste predikant in die gemeente, wat beteken dat ek steeds al die pligte van ’n predikant moet nakom. Verpligtinge by die gemeente veroorsaak dat ek tyd moet afneem by die werk, wat beteken dat ek nie betaal word nie. Dit voel soms asof ek leef in twee wêrelde wat albei my tyd en aandag verg, en dit is moeilik om die twee te balanseer.
Prof Johan Buitendag, dekaan van die Fakulteit, het tydens die verwelkoming gesê dat die Eeufeeskomitee besluit het op die tema vir vanjaar se feesvieringe, naamlik Oopmaak van die hekke. Die tema is ook simbolies in die oop hekke voor die Teologiegebou verewig. ’n Stel van die oorspronklike houthekke wat jare gelede by die ingange van die Universiteit was, is gerestoureer en voor die Teologiegebou geplaas. Hierdie hekke is oop en mag nie weer toegemaak word nie. Daar is granietblokke voor die oop hekke geplaas sodat dit nie toegemaak kan word nie.
Die Dirk van der Hoffgebou en Barton Keep is verkoop. Die Kerkkantoor moet trek, maar waarheen? Wanneer? Die onsekerheid oor ’n nuwe bestemming en wat dit mag inhou, knaag aan elkeen by die Sinodale Dienssentrum.
Die Hervormde Kerk was na die mislukte kerkvereniging van 1885 en die Anglo-Boereoorlog (1899-1902) in ’n baie swak posisie. ’n Handjievol predikante moes die verarmde lidmate van die groeiende getal gemeentes oor ’n wye gebied bedien. Moeisame samewerking tussen gemeentes, beperkte vervoer- en kommunikasiemiddele en ’n gebrek aan finansiële hulpbronne het die Kerk se vermoë om sinodaal dienste te lewer, ernstig gestrem.
Die nadenke en gesprek oor kerkwees in die voetspore van Christus was en is ’n eerlike poging om getrou aan ons roeping altyd weer te hervorm na die eise van God se Woord. Die gesprek oor kerkwees en ’n lewe in die voetspore van Christus kan nooit ophou nie. Dit moet ’n lewenswyse wees.
Hierdie gesprek dring ’n mens tot kritiese selfondersoek. Dit gaan oor ons eie lewe voor die aangesig van God, maar ook die lewe van die Hervormde Kerk. Mense distansieer hulle van die kerk omdat hulle hulle nie kan vereenselwig met die onmin en die verskille in die kerk nie. Dit gaan oor die integriteit van die kerk. Daarom moet ons voortdurend vra: Hoe leef ons as Hervormde Kerk?