'N atoll in die Republiek van Kiribati, 'n eiland nasie in die Suid-Stille Oseaan wat in gevaar is om te verdwyn as gevolg van klimaatsverandering. (Shutter)
Aangesien internasionale omgewingsamewerking stalletjies moet wees, moet ons vra watter gevolge klimaatsverandering op die staatskap van kwesbare lande sal hê. Dit is veral belangrik omdat soewereiniteit die belangrikste beginsel in internasionale betrekkinge is. Enige bedreiging vir 'n nasie se soewereiniteit kan ongekende repercussies vir wêreldwye bestuur hê.
'N Staat word deur die Montevideo-konvensie met vier spesifieke kriteria: 'n permanente bevolking, 'n gedefinieerde grondgebied, 'n regering en die vermoë om verhoudings met ander lande aan te gaan. Vandag kan hierdie toestande bedreig word deur die internasionale gemeenskap se onvermoë om te streef na sterk omgewingsoptrede.
Trouens, die Republiek van Kiribati verklaar in 2015 dat die gevolge van klimaatsverandering sy bestaan ​​as 'n nasie bedreig. Tesame met die Maldive, die Marshall Eilande, Tokelau en Tuvalu, is Kiribati veral kwesbaar vir die gevolge van klimaatsverandering omdat dit geheel en al uit laerliggende atlete bestaan.
Aangesien die land pleit vir internasionale en proaktiewe optrede rakende aardverwarming, is die gevolge van stygende see, sterwende korale en intensiewe natuurlike gevare die vermoë om te funksioneer, te benadeel.
Hoe klimaatsverandering die hele nasies beïnvloed
Atol nasies word gekenmerk deur sub-oppervlak varswaterreserwes wat is sensitief vir seevlak styging en droogte, om populasies in gevaar te stel ernstige watertekorte. Klimaatsverandering beïnvloed ook landbouproduksie, wat lei tot voedseltekorte en interne migrasies.
Op klein eilande sal bewegings binnekort gemeenskappe en individue vereis beweeg oor grense. Hierdie faktore kan 'n fundamentele kriteria van statehood bedreig soos omskryf in die Montevideo-konvensie: 'n permanente bevolking.
Die vorige president van Kiribati, Anote Tong, een keer gesê: "Ons eilande, ons huise, mag nie meer bewoonbaar wees nie - of selfs bestaan ​​nie - binne hierdie eeu." Dit dui aan dat die tweede kriteria vir staatskap, 'n gebied, bedreig word. Aangesien klimaatsverandering nie doeltreffend aangepak word nie en lande begin om die gevolge van erodeerde kuslyne te voel, het geleerdes begin om oplossings te oorweeg.
Onder hulle, die "Regering-in-ballingskap" meganisme is voorgestel. Hierdie instrument laat 'n regering buite sy gebied funksioneer, maar vereis die instandhouding van 'n bevolking. Dit het ook het 'n ander soewereine nasie nodig om 'n stuk grondgebied af te staan. Natuurlik blyk dit hoogs onwaarskynlik dat 'n staat vrywillig grond aan 'n nasie sou gee vir hervestiging of dat dit sy grondgebied sou verlaat.
'N Seevliegtuig word gesien oor die Maldive in die Indiese Oseaan, eilande wat ook die gevaar het om te verdwyn as gevolg van stygende seevlakke. (Shutter)
Uiteindelik sal hierdie meganisme nie waarskynlik 'n doeltreffende reaksie wees nie, aangesien klimaatsverandering die kragdinamika onder die nasies kompliseer.
In die geval van die verdwyning van 'n land, is dit onduidelik of dit sy soewereiniteit in die oë van die internasionale gemeenskap sal behou. Die Verenigde Nasies dui daarop dat dit onwaarskynlik is dat 'n staat eenvoudig sou ophou om te bestaan ​​as gevolg van wat dit die "vermoed van kontinuïteit. "Hierdie dubbelsinnigheid rondom die instandhouding van die staatskap van kwesbare nasies moet die internasionale gemeenskap uit sy onbevoegdheid op hierdie vrae skud.
Ongelukkig is die internasionale beginsel van soewereiniteit 'n tweesnydende swaard. Dit gee historiese emittors die absolute vryheid Reageer op klimaatsverandering deur nie-bindende ooreenkomste, en stel die aanneming van effektiewe verdrae uit. Maar die kwessie van stygende seevlakke en die bedreiging vir die staatskap van die Stille Oseaan-state moet kommer onder die verdedigers van soewereiniteit veroorsaak.
'N Koue politieke klimaat
Republikeine in die Verenigde State het byvoorbeeld altyd gewaag om die soewereiniteit van die VSA te verdedig deur verskillende vorme van retoriek en internasionale standpunte. In September 2018, President Donald Trump het gewaarsku die Verenigde Nasies dat hy nie een jaar daarna die soewereiniteit aan 'n "ongekose burokrasie" sou verloën nie trek die VSA uit die Parys-klimaatooreenkoms.
Trump het gesê: "verantwoordelike nasies moet teen bedreiging vir soewereiniteit verdedig" terwyl hy oor sy land se massiewe uitvoere van olie, gas en wat hy "skoon" steenkool noem, gesê het. En toe hy voortgaan om die deugde van fossielbrandstowwe en die beskerming van die Amerikaanse soewereiniteit teen wêreldwye bestuur te versterk, het Trump omgewingsvraagstukke verder uit die internasionale kollig gedruk.
Om die Amerikaanse vryheid van internasionale verpligtinge te verdedig, was hoog op die Trump-agenda en daarom blyk dit hoogs onwaarskynlik dat hy die sinkende soewereiniteit van die Stille Oseaan-lande sou verdedig in die konteks van versnelde omgewings krisisse en groeiende isolasie.
Laat ons egter nie net die VSA blameer vir die versuim om 'n onveranderlike beginsel van internasionale verhoudinge te beskerm nie.
'N onsekere toekoms
Die internasionale politieke gemeenskap produseer jaar na jaar nie-bindende en oninspireerde omgewingsooreenkomste wat min doen om die uitstoot van kweekhuisgasse te verminder. Die "Besoedelaar betaal" beginsel stel voor dat die koste van besoedeling in verhouding staan ​​tot die mate van verantwoordelikheid om dit te vervaardig.
Hierdie richtlijn het nie presies uitgewerk in internasionale onderhandel as die vraagstuk van verantwoordelikheid is nog steeds 'n kenmerk van debatte onder geïndustrialiseerde lande en ontwikkelende lande.
Die lot van die sinkende eilande vererger omdat die internasionale gemeenskap nie die klimaatsverandering effektief aanpak nie. Sonder konkrete optrede sal grensoverschrijdende klimaat migraties versnel as die hulpbronne krimp en gebiede word deur die stygende seevlakke uitgewis, mense uit hul huise druk en die staatskap in gevaar stel van die hele Stille Oseaan-lande.
Hulle is een van die kleinste emittors van kweekhuisgasse, en het egter die gevolge van klimaatsverandering oneweredig. Die situasie ontbloot die gebrek aan solidariteit en klimaatregtigheid in die globale gemeenskap.
Ongelukkig kan 'n gebrek aan aksie oor klimaatsverandering, tesame met Amerikaanse onwilligheid om omgewingsbesprekings aan te spreek, lei tot 'n ongekende vraag in die internasionale reg wat binnekort die hoofstroom volg: Wat doen ons presies as 'n land verdrink?
Sarah M. Munoz, Doktorale navorser in Staatsleer / Doktorale en Wetenskapspolitiek, Universiteit van Montreal
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Impakte > Wat gebeur wanneer 'n land verdrink?