Augustus | 2017 | MaanKind
Ons hou tred met ontwikkeling! Regtig?
Dis darem verstommend wat ons met tegnologie kan doen, terwyl ons eie gedrag en emosies nog deur primitiewe dryfvere gemotiveer en gerig word.
Wetenskaplikes wat verantwoordelik is om satelliete om planete te laat wentel en data te interpreteer wat uit die ruimte teruggestuur word, programmeerders wat dit moontlik maak, drones wat in oorlogsituasies ingestuur word se tegnici en ingenieurs wat alles uitdink en bou – hulle almal gaan ook maar na werk huis toe en knor vir hulle familie, of word seksueel geprikkel deur die mede-wetenskaplike in die sexy wit oorjas.
Dit was vir my vanoggend verstommend om te besef hoeveel werk (en plesier so tussenin) ek op my foon kon doen terwyl ons ons oggendkoffie gedrink het. Die plesier so op die tegnologie het my laat dink, terwyl ek my Facebook se newsfeed bekyk. Dit is asof ons emosionele ontwikkeling en begripsvermoë nie tred hou met die versnelling op ander gebiede nie. Die tegnologie laat my kop duisel, die moontlikhede wat ons deesdae kan doen is soms bokant my begrip. Klein dingetjies, soos om 'n nota op Keep op my foon te maak en dit met 'n ander persoon te deel, en die nota kan dan op enige van die medewerkers se toestelle gelees of opdateer word.
Tog is ons eintlik maar taamlik primitief in die hantering van ons daaglikse lewe. Daar is steeds iets van die oermens in ons, grotman wil vir grotvrou oorrompel nadat hy 'n stuk halfgaar vleis verorber het, en grotvrou vee die assies om die vuur mooi skoon om grotman te behaag. Grotman word steeds verblind deur grotvrou se voorkoms (mooi blink hare, om beter te kan sleep, my kind…) en grotvrou span haar web vir die sterkste grotman wat weet waar om vleis te kry.
Ons neig om reg te wil wees, ons laat ons deur ons ego's regeer, ons soek sensasie, ons is gulsig en magsbehep; ons lek bloed waar daar wonde is. Selfs ons grootste koerante tap in op hierdie eienskappe. Dit klink net vir my effens ongebalanseerd dat daar so 'n reuse sprong was wat betref tegnologie in my leeftyd, maar die inherente aard van die mens bly maar primitief.
Jare gelede was daar 'n stadium wat almal 'geweet' het dat Atlantis 'n hoogsgesofistikeerde kultuur was wat betref tegnologie. Volgens Neale Donald Walsch was daar ook hierdie wanbalans.
I am saying that once before on your planet you had reached the heights – beyond the heights, really, – to which you now are slowly climbing. You had a civilization on Earth more advanced than the one now existing. And it destroyed itself. Not only did it destroy itself, it nearly destroyed everything else as well. It did this because it did not know how to deal with the very technologies it had developed. Its technological evolution was so far ahead of its spiritual evolution that it wound up making technology its God.
Deesdae voel alles of ons in 'n versnelde gleuf van tyd beland het, 'n soort glybaan wat ons eenvoudig meesleur, terwyl ons ekstreme weerstoestande ervaar en toekyk op die mees absurde gebeure, asof mens willoos is om iets te verander daaraan.
Maak vir die kinders swieties, dis gesond! Regtig! Nou nie álle swieties nie nè, net die soort soos hierdies wat ek maak. En as jy soet is, kan jy ook kry.
Vergeet van die duur pakkie Jerusalem Toffees by die 'gesondheidsafdeling' van supermarkte, dis bloot gedroogde dadels. Sny dadels in drie, terwyl die oond warm word tot 150 grade. Plaas stukkies op waspapier 'n entjie uit mekaar uit. Na 20 minute ruik die hele huis heerlik na molasses, skakel die oond af en laat dit in die oond afkoel. (Haal twee stukkies uit en laat vinnig in vrieskas afkoel 'om te proe of dit reg is'.) Hou in 'n bottel of lugdigte Tupperbak. Dit proe bietjie soos die oorspronklike geur Wilsontoffies.
Vir die van julle wat hou van salted caramel. Maak klapperolie effens sag, meng met dieselfde hoeveelheid grondboontjiebotter. Versoet met xylitol. Laat stol en sny in blokkies. Vries. Eet uit die vrieskas, dit verys glad nie, dit smaak glad nie na enige van die bestanddele nie, dis bloot heerlike romerige salted karamel en proe verbasend baie na fudge.
Om te huil op 'n lughawe
25 Vrydag Aug 2017
Daar is 'n sekere energie op 'n lughawe wat moeilik is om vas te vat, so 'n gevoel van antisipasie.
Dis maklik om te sien wie vlieg agter werk aan – die vroue is in streng donker pakkies geklee en hulle sleep klein oornag-tassies agter hulle aan, terwyl die sakemanne swaar aan hulle laptopsakke dra. Hulle stap vinnig en doelgerig, met 'n selfoon wat dikwels gebruik word.
Ons gaan gewoonlik vroeg en dan het ek genoeg tyd om stories te weef rondom die mense. Maar een goeie dag was ek sélf die spektakel, aan wie die mense hulle sit en vergaap, verstom of verwonder het.
Daar was 'n hele doenigheid aan die gang, 'n Klomp jong mense met baie blomme en 'n banner, waarop iets in 'n vreemde taal geskryf is, het lawaaierig rondgestaan. Die vreemde taal op die banner het Steve, of rugbyspelers of iets uitgeskakel.
Op 'n kol kon ek my nuuskierigheid nie beteuel nie, en wou gaan vra wat gaan aan. My man is altyd ordentlik, en keer my toe. Maar toe die klomp deur die venster sien dat hulle passasier inderdaad van die vliegtuig afgeklim en op pad was, kon mens sien iets gróót is besig om hier te gebeur. Iets half heiligs, want hulle het nou nie meer lawaai nie, maar in fluisterstemme begin praat.
Net daar besluit ek te hel met ordentlikheid, ignoreer my man, en loop die naaste kind by om te vra wat gaan aan. Dit was 'n storie wat ek nooit-ooit sou kon uitdink nie.
In Stellenbosch Universiteit se musiekdepartement was 'n baie talentvolle Russiese meisie, op 'n soort uitruilprogram, met 'n volle beurs. Haar ouers is arm, maar soos in tot-op-die-been arm boere, wat elke Vrydag dorp toe loop, want dan bel sy. Haar medestudente kollekteer dan genoeg geld, dat sy kan huis toe bel. So het hulle dan ook geld ingesamel, dat haar ouers kan kom kuier. Nou is die hele lot hier om haar ouers te verwelkom. Hulle het ook verblyf gereël. Teen hierdie tyd huil ek toe nou al heerlik saam, oor die pragtige blonde meisiekind, haar ouers wat vlieg oor die kontinente om te kom kuier, en die studente met die goeie harte.
'n Pragtige jong seun doen toe sy beste om hierdie tannie te troos, en ek tjank sy hemp nat oor hulle goeie harte, en daar begin ek sommer tjank oor my kind wat ver is. En ek kan nie ophou nie. My man weet toe nie of hy moet weghol, of my kom troos nie.
En toe gebeur dit. Twee krom swartgeklede ou mensies kom met verkreukelde gesigte deur die deure gestap. So 'n tannie met mans-sokkies en plat skoene. Arm. Baie arm, jy sién dit. Verweer deur die son en elemente. En die pragtige fyn blonde meisiekind hardloop in haar ma se arms in. En haar pa huil, die ma huil, en vee haar gesig en dié van die meisiekind met so 'n groot bruin mans-sakdoek af. En die studente huil, en toe huil ons almal lékker saam.
Posted by MaanKind in Dag-tot-dag, Kreatiewe Skryfwerk, Spirituele goed
Waarom vind 'n mens sekere mense se lewensverhale meer aangrypend as ander?
Vir solank ek kan onthou, was André P Brink die hoogste op my lys van gunstelingskrywers. Toe Nicolette saam met Die Ambassadeur oorsee gerinkink het, was ek maar self 'n blote kind en het glad nie Ingrid Jonker in verband gebring met die karakter Nicolette nie. Waarom sou ek? Dis tog 'n verhaal wat stelselmatig oor die dekades bekend geword het aan ons gewone lesers. In elkeen van sy boeke wat daar altyd iets universeel aan sy vroulike hoofkarakter, in so 'n mate dat ek my eenmaal lank gelede vererg het en gedink het Brink kyk eensydig na vroue, dat hy 'n illusie najaag en dat hy nooit die ideale vrou of vrouekarakter sou kry nie. Dit het eers later aan die lig gekom dat die vrouekarakters geskoei was op die beeld wat hy van Ingrid Jonker in sy kop gehad het. Eers by nabetragting kry ek die indruk dat hy sy karakters geskoei het op wat hy gehoop het Jonker sou kon wees.
Whether something really happens or not is not the issue, what is most important is the possibility and the faith in the chance of its potential happening. (KS)
The Fifth Mrs Brink is die memoir van skrywer, resensent en akademikus Karina Szczurek, Andre P Brink se vyfde vrou. Sy skryf oor haar lewe, haar liefdes, maar veral oor haar lewe met André Brink en hulle onvoorwaardelike liefde vir mekaar. Mens sou kon redeneer dat hy na vier mislukte huwelike genoeg ervaring gehad het om slaggate te vermy en so 'n sukses van sy vyfde huwelik maak. Daar was egter 'n baie besondere band tussen hulle, sedert hulle eerste ontmoeting.
His tired blue eyes lit up when he saw me. I thought, Not bad for a sixty-nine-year-old! And I stretched out my hand to shake his, introducing myself. There was an instant connection, a spark of recognition. Yes, love at first sight. (KS)
Daar is min mense wat werklik bevoorreg is om hierdie 'herkenning' te ervaar, daardie konneksie op alle vlakke, daardie sielsmaat aan wie jy met hart en siel en liggaam verknog is. Lyfliefde. Wanneer ons dit dus sien gebeur, gryp dit ons aan. Hierdie diep verbintenis was ook daar tussen Brink en Jonker, soos wat ons gelees het in Vlam in die sneeu. Hulle omstandighede , ouderdom em lewensrypheid het nie toegelaat dat hulle hulle lewe saam sou spandeer nie.
Dit is vir my opvallend hoeveel ooreenkoms daar is tussen die lewenspad wat Ingrid Jonker gestap het, en dié van Karina Szczurek. Beide van hulle het 'n intense liefde vir taal en die vermoë om kreatief daarmee te werk. Beide is ontheem as kinders, hulle moes geweldige verliese verwerk. Twee pragtige sterk vroue, intens maar tog weerloos.
As a child I had to learn to cope with constant loss. People around me were not dying, but I was losing them. Along with them my homes, schools and everything else that mattered. . . . I was that rare creature: a woman without regrets. There were many things I had not been proud of, but I was not ashamed of any of them, and I definitely did not regret anything.
Daar was ook ooreenkomste hoe hulle ander verhoudings hanteer het.
Fidelity and I do not have a particularly good record. I have passed through too many men's lives, unnoticed by their wives. Sex purely for physical satisfaction has always left me empty and saddened afterwards. (KS)
Hulle het dieselfde man intens liefgehad.
André read me even when I was silent. He saw all of me, and he still wanted me. He thought I was beautiful. . . . For ten years he saw me. This is not a light or obvious observation. Most people do not see you. Many look, some even stare, but few see you, even fewer know you. With André I had no doubt of being visible, the whole me, inside and out, most of the time. He witnessed and acknowledged me, and I felt recognised, fully reflected in his presence. Then he was no longer there. (KS)
Het Karina Szczurek in hierdie lewe voltooi wat Ingrid Jonker na gesmag het met haar hele wese? As jy aan reïnkarnasie glo, sou jy kon redeneer dat Ingrid Jonker hergebore is as Karina Szczurek. Daar is vir my ook fisieke ooreenkomste in hulle gelaatstrekke, mond, ken, gesigstruktuur en profiel.
All I really know is that there will never be a time without you, André. Our journey continues. May the skies be generous with light. (KS)
Kliek op die skakel om die e-boek by Amazon te bestel
The Fifth Mrs Brink: A Memoir
'n Meningsverskil oor die nodigheid van die woorde "Devoted Worship" in 'n groep waar almal dieselfde doel nastreef, het my laat dink. Ons almal betrokke streef dieselfde waardes na, waar ons optree in 'n gees van liefde, respek, kundigheid, eerlikheid, samewerking, toegewydheid en inisiatief. Vir my voel dit ons kan dit sonder die vaandel van Godsdiens doen. Ons moet dit dalk júís sonder die vaandel van Godsdiens doen, sodat ons verantwoordelikheid aanvaar vir ons eie denke en dade.
Waarom dink ons Suid-Afrikaners wette en reëls is bloot riglyne? Dwars en weerbarstig oor alles! In die VSA, die UK en in Europa is mense baie meer ingestel om wette (bv verkeersreëls) te gehoorsaam. Hulle doen dit net. Dis nie opsioneel nie. Is dit waarom hulle sisteme net eenvoudig beter werk as by ons? Dit geld ook vir belasting, onderhoud vir kinders, toegewydheid aan jou gesin en vir baie meer. Alles het opsioneel geword. Nee. Dis nie bevorderlik vir welsyn en samesyn en vrede nie. Hier het 'n mentaliteit ontstaan van as jy kan wegkom daarmee, doen jy dit.
Kan ons dit verander? Dalk as ons by onsself kan begin. By ons eie menswees en grense en respek en integriteit. Ons eie ingesteldheid. Die wete dat ons onsself in die oë moet kan kyk. As ons daarmee tevrede is, kan dit dien as voorbeeld vir ander. So kan dit uitkring in ons huise, in ons dorp en na almal wat ons raak.
"Wat is dit en wat wil jy daarmee maak?"
"Ek het nie die vaagste benul nie …"
Hierdie gesprek word dikwels in winkels herhaal. As ek iets vreemds sien, wil ek dit proe! MaanMan is mos nie 'n man van fiemies nie, en weet al ek het geen aanmoediging nodig nie.
Gister was geen uitsondering nie. 'n Tandartsbesoek is genoeg rede vir ons om sommer 'n draai deur Stanford te ry; en deur die Overberg se heuwels waar die Canola geel begin skyn, via Caledon terrug te ry Kleinmond toe. Wat is 'n dagrit nou as jy nie by plaastalle en kaasplase aandoen nie? Gister het 'n paar interessanthede opgelewer.
Gedroogde Suurvytjies: Ek wonder hoeveel ek kan eet voordat my spysverteringstelsel beswaar gaan maak… Die bakkie staan hier waar ek werk, gerieflik naby.
Jerusalem Artisjokke: Ek wonder wat gaan die lekkerste gaarmaakmetode wees – dalk gebraai in olyfolie met baie knoffel en bietjie peper? Of dit die lekkerste metode is weet ek nie, maar hierdie het só lekker gekom dat ek moreaand die ander helfte van die bakkie presies so gaan gaarmaak.
Vier gesteelde suurlemoene: Ek wonder of pluk op 'n plaas waarheen 'n restaurant jou verniet laat ry het, onregmatig is?
By die Jerusalem Artisjokke het ons met heel Reds vissies gehad, in botter en olyfolie gebraai en met suurlemoensap bedruip. Die velletjies was heerlik bros en die vis geurig. Daarby was net slaai nodig vir 'n heerlike ete.