Daar is min oor wat links en regs deesdae saamstem. Maar een ding is ongetwyfeld: dat nasionale regerings burgers moet beskerm teen die grootste bedreigings en risiko's wat hulle in die gesig staar. Alhoewel ons regering, waar ons ookal in die wêreld is, miskien nie almal van 'n pandemie kan red of mense en infrastruktuur teen 'n verwoestende kuberaanval kan beskerm nie, het hulle hierdie risiko's sekerlik deurdink en planne goed befonds en voldoende beoefen?
Ongelukkig is die antwoord op hierdie vraag 'n nadruklike nr.
Nie alle beleidsterreine is onderhewig aan hierdie uitdaging nie. Nasionale verdedigingsinstellings het byvoorbeeld dikwels die raamwerke en prosesse wat beleidsbesluite vir uiterste risiko's vergemaklik. Maar meer gereeld as nie, en oor meer kwessies as nie, kan regerings hulself nie indink hoe slegste scenario's kan ontstaan ​​nie - baie minder beplan daarvoor. Regerings het nog nooit daarin geslaag om noemenswaardige aandag af te lei van die hier en die toekoms na en onseker nie.
A onlangse verslag gepubliseer deur die Cambridge University Center for the Study of Existential Risk, argumenteer dat dit moet verander. As selfs net een katastrofiese risiko manifesteer - hetsy deur die natuur, ongeluk of opset - kan dit menslike veiligheid, welvaart en potensiaal benadeel op 'n skaal wat nog nooit tevore in die geskiedenis van die mensdom gesien is nie. Daar is konkrete trappe regerings kan dit aanpak, maar hulle word tans verwaarloos.
Die risiko's waarmee ons vandag te kampe het, is baie en uiteenlopend. Dit sluit in:
Wenkpunte in die omgewingstelsel as gevolg van klimaatsverandering of massa verlies aan biodiversiteit.
Kwaadwillige, of per ongeluk skadelike gebruik van kunsmatige intelligensie.
Kwaadwillige gebruik van of onbedoelde gevolge van gevorderde biotechnologieën.
'N Natuurlike of vervaardigde wêreldwye pandemie.
Opsetlike, verkeerde berekenings of per ongeluk gebruik van kern wapens.
Die 'Baker'-ontploffing, deel van Operation Crossroads, 'n Amerikaanse leër se kerntoets by Bikini Atoll, Mikronesië, op Julie 25, 1946. Wikimedia Commons
Elk van hierdie wêreldwye katastrofiese risiko's kan ongekende skade berokken. 'N Pandemie kan byvoorbeeld ons wêreld met 'n hiper-verbinding versnel en honderde miljoene mense - moontlik miljarde mense - bedreig. In hierdie geglobaliseerde wêreld van net-betyds aflewering en wêreldwye voorsieningskettings, is ons meer kwesbaar vir ontwrigting as ooit tevore. En die sekondêre gevolge van onstabiliteit, massa-migrasie en onrus kan vergelykend vernietigend wees. As een van hierdie gebeure plaasgevind het, sou ons 'n verminderde, angswekkende en gewonde wêreld aan ons nasate oordra.
Hoe het ons gekom om so treurig onvoorbereid te wees, en wat kan ons regerings, indien enigiets, doen om ons veiliger te maak?
'N Moderne probleem
Die hantering van katastrofiese risiko's op 'n wêreldwye skaal is 'n baie moderne probleem. Die risiko's self is die gevolg van moderne neigings in bevolking, inligting, politiek, oorlogvoering, tegnologie, klimaat en omgewingsbeskadiging.
Hierdie risiko's is 'n probleem vir regerings wat rondom tradisionele bedreigings bestaan. Verdedigingsmagte is gebou om te beskerm teen eksterne bedreigings, meestal buitelandse indringende magte. Binnelandse veiligheidsagentskappe het in die 20de eeu toenemend belangrik geword, aangesien bedreigings vir soewereiniteit en veiligheid - soos georganiseerde misdaad, huishoudelike terrorisme, ekstreme politieke ideologieë en gesofistikeerde spioenasie - toenemend van binne die landsgrense gekom het.
Ongelukkig is hierdie tradisionele bedreigings vandag nie meer die grootste kommer nie. Risiko's wat uit die domeine van tegnologie, omgewing, biologie en oorlogvoering voortspruit, val nie net in die wêreld se siening van die regering nie. In plaas daarvan is hulle uiteenlopend, wêreldwyd, kompleks en katastrofies.
Wêreldwyd en plaaslik. Maksim Shutov / Unsplash, EAT
Gevolglik is hierdie risiko's tans nie 'n prioriteit vir regerings nie. Individueel is dit baie onwaarskynlik. En sulke lae-waarskynlike hoë-impakgebeurtenisse is moeilik om 'n reaksie op te mobiliseer. Boonop beteken hul ongekende aard dat ons nog nie 'n skerp les geleer het in die behoefte om voor te berei vir hulle nie. Baie van die risiko's kan dekades duur voordat dit in stryd is met tipiese politieke tydskale.
Regerings, en die burokrasieë wat hulle ondersteun, is nie geposisioneer om te hanteer wat kom nie. Hulle het nie die regte aansporings of vaardighede om uiterste risiko's te bestuur nie, ten minste buite natuurrampe en militêre aanvalle. Hulle sit dikwels vas op ou probleme en sukkel om rats te wees vir die nuutste of opkomende. Risikobestuur as praktyk is nie die regering se sterk punt nie. En tegniese kundigheid, veral oor hierdie uitdagende probleemstelle, is geneig om buite die regering te woon.
Die grootste probleem is miskien die feit dat elke poging om hierdie risiko's aan te pak nie landswyd beperk word nie: dit sal almal in die wêreld - en inderdaad toekomstige geslagte - bevoordeel. As die voordele versprei word en die onmiddelike koste onmiddellik is, is dit aanloklik om te kus en hoop ander sal die traagheid opneem.
Ondanks hierdie uitdagende uitdagings, het regerings die vermoë en verantwoordelikheid om die nasionale gereedheid vir ekstreme gebeure te verhoog.
Die eerste stap is dat regerings hul eie begrip van die risiko's moet verbeter. Om 'n beter begrip van die uiterste risiko's te ontwikkel, is nie so eenvoudig soos om 'n beter analise of meer navorsing uit te voer nie. Dit vereis 'n geheel-van-die-regering-raamwerk met eksplisiete strategieë om die soorte risiko's wat ons in die gesig staar, te verstaan, asook die oorsake, impak, waarskynlikhede en tydskale daarvan.
Met hierdie plan kan regerings veiliger en voorspoediger toekoms vir hul burgers in kaart bring, selfs al kom die mees rampspoedige moontlikhede nooit voor nie.
Regerings moet verder kyk na moontlike termynkontrakte. FotoKina / Shutterstock.com
Regerings regoor die wêreld is reeds besig om hul begrip van risiko te verbeter. Die Verenigde Koninkryk is byvoorbeeld 'n wêreldleier in die toepassing van 'n gevaar nasionale risikobepalingsproses. Hierdie evaluering verseker dat regerings al die gevare verstaan ​​- natuurrampe, pandemies, kuberaanvalle, ruimteweer, infrastruktuur-ineenstorting - waarmee hul land te kampe het. Dit help plaaslike eerste responders om voor te berei op die mees skadelike scenario's.
Finland se Komitee vir die toekomsis intussen 'n voorbeeld van 'n parlementêre keurkomitee wat 'n dosis broodnodige langtermyndenke in die binnelandse beleid inspuit. Dit dien as 'n denkpatroon vir toekoms-, wetenskap- en tegnologiebeleid en bied advies oor die komende wetgewing wat 'n invloed op die toekoms van Finland het.
En dié van Singapoer Sentrum vir Strategiese Toekoms lei 'n horison-skandering, 'n stel metodes wat mense help om na te dink oor die toekoms en potensiële scenario's. Dit is nie 'n voorspelling nie. Dit is om na te dink oor wat om die draai kan kom, en die kennis te gebruik om beleid in te lig.
Maar hierdie aksies is min en ver tussenin.
Ons het 'n behoefte aan alle regerings om meer energie te gebruik om die risiko's te verstaan ​​en op daardie kennis te handel. Sommige lande het selfs groot veranderings aan hul politieke en ekonomiese stelsels nodig, 'n mate van verandering wat gewoonlik eers plaasvind na 'n ramp. Ons kan nie - en hoef nie - te wag vir hierdie strukturele veranderinge of vir 'n wêreldwye krisis nie. Vooruitstrekende leiers moet nou optree om die risiko's wat hul lande in die gesig staar, beter te verstaan.
Gabriel Recchia, navorsingsgenoot, Winton-sentrum vir risiko- en bewyse-kommunikasie, Universiteit van Cambridge en Haydn Belfield, navorsingsgenoot, sentrum vir die bestudering van eksistensiële risiko's, Universiteit van Cambridge
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Aanpassing en mitigasie > Waarom geen klimaatkrisis voldoende voorberei is op geen land nie