Die meeste van ons reageer met ambivalensie op hierdie vraag. Ons begeer kundige insette in demokratiese beraadslaging en besluitneming, maar nie soveel as om die bespreking te oorheers nie. Gevolglik word die meeste van ons versoek deur die soeke na 'n Goldilock-beginsel wat "net genoeg" kundigheid vestig.
Maar dit kan onduidelik wees of die dienaar of die vennootrol die beste kans bied om die Goldilock-beginsel te bereik. In ons populistiese tye word baie aangetrokke tot die dienaarsrol omdat dit beloof om 'n soort waterdigtige kompartementalisering tussen kundigheid en demokrasie te behou en sodoende die demokrasie van tegnokrasie te beskerm.
Maar ek stel voor dat net die vennootrol werklik werk om 'n bruikbare Goldilock-beginsel van "net genoeg" kundigheid te bereik.
Ons is ambivalent oor kundiges
Een rede waarom ons almal sukkel om te weet hoeveel is "net genoeg" kundigheid, is dat niemand van ons perfek is nie. Ons is geneig om te beweeg van afkeer na soortgelyke kundiges deur middel van die bewonderende tegniese vaardigheid, maar nie sosiale toepassing nie.
Oorweeg drie stories oor kundigheid in demokrasie wat hierdie ambivalensie illustreer: die wêreldwye kernbespreking, die Suid-Australiese Kernbrandstofsiklus se Royal Commission en die uitval van 'n storm-geïnduseerde swartwedstryd in Suid-Australië.
Die kern debat is so besmet deur tegnokratiese deskundige redenasie dat selfs klimaat wetenskaplikes is geneig om die voel-goeie kernpil te sluk.
Kernkenners bly voort om kernkrag te beweer, kan 'n goedkoop en maklike oplossing vir klimaatsverandering wees - maar ontken breër sosiale bekommernisse dat kernkrag 'n swak sosiale opbrengs op belegging.
Nietemin, die debat gaan voort, omdat pro-kern kundiges marginaliseer openbare besorgdheid, Kersie-kies hul data, ontbind die regte status van 'n sterwende kernbedryf en implisiet die demokratiese invloed van die burgers ondermyn.
Daarbenewens moet die gesukkelende kernbedryf sy kernafvalprobleem begrawe of totsiens hoop op politici of rekenmeesters wat op nuwe reaktore teken.
Terwyl die tegnologie en tegniek van diep geologiese beskikking is wonderlik vaardig en moontlik moedig in sy strewe, selfs die beste pogings (Kanada) is in 'n geskiedenis van die ondermyn van demokratiese bespreking.
Die Suid-Australiese Kernbrandstofsiklus Royal Commission van 2016 geërf dat dieselfde tegnokratiese gebuig. Die Kommissie se finale verslag aanbeveel om kernreaktore en afvalverwydering na te streef, aangesien die voormalige 'n laer-koolstof-metode vir elektrisiteitsopwekking kan bied en laasgenoemde eties gedoen kan word.
Onaangeraak deur die sosiale realiteit - oordrewe eise oor die kommersiële lewensvatbaarheid van kernkrag en onetiese praktyke In die afvalverwydering pogings - daar was tegnokrasie by die werk hier.
'N Paar ingenieurs- en ekonomiese hipoteses is aangevoer as 'n goeie grondslag om openbare bespreking te baseer, in vergelyking met goed gegronde openbare bedenkinge oor hoe kernaktore histories gedra het.
Maar soms wens ons dat die kenners meer gehoor sal word. Na 'n storm in Suid-Australië op September 28, het 2016 tot 'n staatswye verduistering gelei, konserwatiewe parlementariërs blameer windkrag vir die blackout en verskyn op die gebied van energiebeleid.
Die blackout het gesê dat dit 'n wekroep na die oënskynlike feit dat hernubare krag 'n onbetroubare vloek op energie sekuriteit is.
Ons weet nou dat dieselfde konserwatiewe parlementariërs gehad het is aangeraai deur die Australiese Elektrisiteitsmarkoperateur (AEMO) dat die probleem nie windkrag was nie.
Ten spyte van baie kenners wat die mite uitstort, is dat windkrag gelyk is aan blackouts, die kompleksiteit van die finale AEMO verslag is vasgevang in die wanvoorstelling van tegniese besonderhede in 'n konteks van politieke bok-afsterwe.
Australië se energiebeleid blykbaar ly aan 'n gebrek aan kundige gesonde verstand.
Wat ons in hierdie stories het, is niks nuuts nie. Plato het voorgestel dat ons komplekse dinge vir kundiges verlaat en Aristoteles het voorgestel dat ons hulle na die mense moet verlaat.
Daardie spanning het deurgegaan na debatte oor of kennis beroepe is bronne vir die gemeenskaplike goed of vir monopolie krag. Die meeste van ons verstaan ​​dit intuïtief kundiges kan gevaarlik wees as gevolg van dieselfde outonomie wat hul nut bewaar.
Die dienaarsrol vir kundiges
As kenners gevaarlik kan wees, het ons goeie redes om hul rol in demokrasie te beperk. Nie een van die redes is daarop gerus dat die wetenskap nie absolute sekerheid kan "ken" nie.
Die eerste rede is as gevolg van die bedreiging van die "Wetenskaplikmaking" van die politiek. Te veel deskundige insette kan die omvang van die demokratiese bespreking beperk, aangesien wetenskaplike analise en tegniese beplanning prominente is in die opstel van agendas en die bepaling van sosiale keuses.
Deur hierdie model word ons meganismes van politieke besluitneming blote agente van 'n wetenskaplike intelligentsia.
Die tweede rede is dat kundiges kan demokratiese beleefdheid in gevaar stel as gevolg van inligting asimmetrie. Kenners kan ander kundiges en nie-kenners oorreed. Maar nie-kenners sukkel om kundiges te oorreed, wat gewone burgers vatbaar maak om die verloorders te wees in die spel van wetenskaplike politiek.
Die derde rede is dat kundiges oneweredig definieer wat vir politieke doeleindes as werklikheid geld. Voorbeelde hiervan is die aard van gevare, die kapasiteit van masjiene, en die relevante konsensus oor 'n tegniese vraag waarop politieke bespreking gegrond kan wees. Hierdie deskundige invloed oor die "regte" is a bron van mag in demokrasieë, en alle mag moet aanspreeklik gehou word.
Op grond van sulke redes kan u tot die gevolgtrekking kom dat kundiges as afgevaardigdes. Dit is omdat iemand die kykers moet kyk, en kenners blyk te wees soos 'n mislukte instelling wat nodig het spaar van hulself deur aanspreeklik gehou te word vir demokraties vasgestelde doelwitte.
Die afkoms in populisme
Ongelukkig is dit net 'n kort sprong van daar na 'n meer radikale en populistiese posisie.
Die radikalisme berus op die insinuasie wat kundiges en burgers verteenwoordig pale van 'n spektrum van tegniese tot sosiokulturele beredenering. Kenners word geverf as beperk tot 'n abstrakte en onpersoonlike soort redenasie.
In teenstelling hiermee word gewone burgers uitgebeeld as in staat om veel meer gemeenskaplik sensitiewe redenasie - iets wat beter toegerus is om onsekerheid, die onverwagte en waarde-oordele te hanteer.
Kenners word dus behandel as 'n soort klas wat geneig is om enige kommunikatiewe uitruil waarin hulle betree, te besmet dogmatisme maak kenners soos 'n siekte van die liggaam politiek.
Hierdie radikale weergawe van die dienaarsrol vir kundiges plaas vinnig in populisme. As demokrasie oor populêre soewereiniteit en meerderheidsregering handel, en die "liberale" deel van die liberale demokrasie bestaan ​​uit addisionele bepalings vir onafhanklike instellings (soos die regbank en die vrye pers) en die beskerming van regte (of dit siviele, ekonomiese of kulturele) is, dan kan populisme beskou word as 'n uitdaging vir die pluralisme van liberale demokrasie.
populisme is anti-elitistiese, anti-pluralistiese en beroep op die algemene wil van die mense. Dit is ook 'n dungerigte ideologie Dit plaas hom in meer spesifieke beleidsvoorstelle.
Anti-pluralisme verwys hier na 'n sterk uitdaging vir die legitimiteit van onafhanklike instellings binne demokrasie. Populiste is versigtig om van die mense weg te dryf. Dus, hulle adviseer a waterdigte kompartementalisering tussen gesagstrukture en die mense, waarskynlik die mense veilig hou van daardie onvoorsiene en buite-aanraking-instellings.
As jy dink dat kundiges as gesamentlik 'n los gestruktureerde, onafhanklike instelling binne demokrasieë verteenwoordig, dan beveel ons 'n streng dienskneg aan om 'n skeiding tussen kundigheid as 'n instelling en demokrasie te behou as 'n forum vir burgeroorweging. Dus ondersteun die dienaarsrol die anti-pluralisme van populisme.
Ons kan dit op 'n onverwagte plek sien. Beide populiste en die bediening van kundiges is geneig om demokratiese optrede tot die oopstelling van kwessies te verminder.
Natuurlik is daar variasie in hoe marginalisering volgens elk van hierdie konsepte aangespreek word. Diegene wat 'n dienskneg vir kundiges bepleit, het 'n punt dat mag-asimmetrieë marginalisering van mense en kwessies kan genereer.
Soos sommige wys wys, gevestigde belange en beperkte verbeelding kan optree om kwessies te sluit wat hul ingewikkeldhede moet onthul en oopgemaak word vir bredere demokratiese ondersoek.
Maar demokrasie het 'n ander kant, waardeur dit kwessies doelbewus afsluit. Australië het onlangs die debat gesluit oor die vraag of dieselfde geslagte paartjies wettiglik kon trou, progressief stem "ja". Die retoriek van demokrasie soos wat dit alles oor "oopmaak" beteken, dui op die demokratiese waarde van die afsluiting van sommige dinge.
Vir elke asbes geval waar kundiges ondergeskatte risiko's, kan ons sake soos Rachel Carson se Silent Spring waar kenners risiko's openbaar.
Vir elke osoon-gat geval waarin kundiges die risiko vir openbare skade gemis het, kan ons vind tabak gevalle waarin kenners die risiko's openbaar gemaak het sonder enige politieke voordeel.
Vir elke kern geval In watter kenners blunder in demokratiese beraadslaging en versmoor burgerinsette, kan ons dit vind klimaat verander gevalle In watter kundiges het ons 'n goeie weergawe van hoekom ons moet optree, maar die burgers word vasgevang deur middel van politiese filibustering.
Die vennootrol vir kundiges
Konsepte van 'n dienaarrol vir kundiges dreig om in populisme te verval - as kenners as 'n aansteeklike klas behandel word, en / of die populistiese anti-pluralisme implisiet herhaal word, en as 'n vermindering van demokrasie net 'oopmaak' vir die rit.
As ons kundiges as vennote in demokrasie moet behandel, moet ons natuurlik vermy om in tegnokrasie te verval. Dit kan bereik word deur die waarskuwings van die dienaarmodel in stand te hou.
Die risiko's van die politisering van die politiek en die onbuigsaamheid wat in die inligting-asimmetrie tussen kundiges en burgers inhou, moet altyd in gedagte gehou word.
Maar 'n vennootrol vir kundiges verskil in vier belangrike maniere van 'n dienaarsrol vir kundiges.
Een, 'n vennootrol vir kundiges, weerspreek eksplisiet die insinuasie dat kundiges 'n dogmatiese klas is wat met 'n siekte verband hou met die kommunikatiewe en beraadslagende vermoëns van die liggaamspolitiek. Versuim om daardie insinuasie te weerstaan, is die pad na populisme.
Twee kenners as vennote verbind ons om te dink deur die positiewe funksies wat kundigheid in demokrasie speel. Soos sommige politieke teoretici en sosiale ontleders van die wetenskap het aangevoer, kundigheid is instrumenteel nuttig in 'n ingewikkelde, komplekse wêreld. Dit informeer beraadslaging en bemagtig kollektiewe wil sodra dit saamgepers het tot 'n politiek-aktiewe graad.
Kundigheid is ook nuttig as 'n negatiewe krag wat in staat is om as 'n kompeterende instelling op te tree tot staats-, korporatiewe of burgerlike (hoofsaaklike) pogings om dwangoptrede of passiewe handeling te doen. In elke geval word kundigheid beskou as 'n spesiale geval van die verskillende funksionele rolle instellings wat in liberale demokrasieë speel.
Drie, vennoot-konsepte van kundigheid ontken uitdruklik dat gesag verhoudings verhandel teen burger outonomie. Dienskonflikte van die rol van kundigheid, veral as hulle radikaliseer word en in die anti-pluralisme van die populistiese politiek gly, sukkel om die afwegingsaanname te laat vaar. Besparende burgers word implisiet geïdentifiseer met marginaliserende kundiges.
Daarteenoor neem vennote rolle vir kundigheid 'n ander in model van gesag verhoudings. Kenners word gereeld geregverdig deur die betwisting en kritiek waarop hulle onderwerp word - en binne 'n algemene institusionele konteks van die konstante moontlikheid van ondersoek en uitdaging.
Burgers marginaliseer nie kundiges wanneer hulle hul inligting en raad betwis en kritiseer nie. Meer as wat kundiges die burgers marginaliseer, vra hulle om inligting of advies te aanvaar in 'n konteks van moontlike ondersoek en uitdaging. Beide maak gebruik van mekaar in die meervoudige instellings van liberale demokrasie.
Ten vierde, terwyl die dienaarsrol vir kundiges uiters bekommerd is oor die manier waarop gesagsverhoudinge die outonomie van burgers kan beïnvloed (en dus hoop op 'n soort waterdigte kompartementalisering tussen kundiges en burgers), aanvaar die vennootmodel 'n selfversekerde houding.
'N Vennootrol vir kundiges in demokrasie verdra 'n lekkasie oor funksionele domeine. Die lekkasie werk beide maniere, met kundiges wat burgers en burgers beïnvloed, wat kenners beïnvloed, wat ruimte bied vir wedersydse oorreding op 'n manier wat die diensmaagdrol sukkel om te doen.
Die vennootrol vir kundiges in demokrasie is dus die enigste lewensvatbare kandidaat wat die basis vorm vir 'n Goldilock-beginsel van "net genoeg" kundigheid.
Darrin Durant, Dosent in Wetenskap en Tegnologie Studies, Universiteit van Melbourne
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Die rol van kundigheid en kennis in demokrasie