Die Eerste Wêreldoorlog het die landbou in Europa erg ontwrig. Dit het baat gevind by boere in Amerika wat nuwe masjiene soos die maaidorser kon gebruik om die produksie dramaties te verhoog. Tydens die oorlog kon Amerikaanse boere die voedsel wat oorskot was, na die behoeftes van die tuismark uitvoer.
Teen die 1920's het die Europese landbou herstel en Amerikaanse boere het dit moeiliker gevind om uitvoermarkte vir hul goedere te vind. Boere het voortgegaan om meer voedsel te produseer as wat verbruik kon word, en pryse het gevolglik begin daal. Die afname in landbouwins het daartoe gelei dat baie boere sukkel om die swaar verbande op hul plase te betaal. Teen die dertigerjare was baie Amerikaanse boere in ernstige finansiële probleme.
Toe Franklin D. Roosevelt as president verkies word, het hy die kongres gevra om die Wet op Aanpassing van die Landbou (1933) aan te neem. Die AAA het boere betaal om nie gewasse te verbou nie en nie suiwelprodukte soos melk en botter te produseer nie. Dit het hulle ook betaal om nie varke en lammers groot te maak nie. Die geld om die boere te betaal vir die vermindering van die produksie van ongeveer 30%, is verhoog deur belasting op maatskappye wat die plaasprodukte gekoop en tot voedsel en klere verwerk het.
Boere in die Midde-Wes het nog 'n ernstige probleem ondervind. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het boere koring verbou op grond wat normaalweg vir weiding van diere gebruik word. Hierdie intensiewe boerdery het die beskermende deklaag van plantegroei vernietig en die warm droë somers het die grond in stof begin verander. Sterk wind in 1934 het 'n oppervlakte van ongeveer 50 miljoen hektaar in 'n reuse stofbak verander.
Milo Reno, die hoof van Farmers 'Holiday Association en Floyd Olson, die goewerneur van Minnesota, het aangedring op verpligte produksiebeheer en prysbepaling, met 'n gewaarborgde produksiekoste. Henry Wallace het aangevoer dat dit teen die idee was, aangesien dit sou beteken dat 'n lisensie vir elke geploegde veld in die land gedoen word. Reno het gereageer deur 'n staking uit te roep. Volgens William E. Leuchtenburg: "Stakers gooi keroseen in room, breek kors en maak melkerye en kaasfabrieke dinamies."
As gevolg van konferensies van die afgelope paar dae, wat die kabinet omhels het, het lede van die plaasbestuur, saam met presidente Thompson, Tabor en Huff van die plaasorganisasies, besluit om die goewerneurs van die state wat die sterkste geraak word deur die droogte om ons volgende Donderdag in Washington te ontmoet om definitiewe planne vir die organisering van hulpverlening te oorweeg. Hierdie organisasie sal eers deur die state en deur hulle die provinsies, met wie die verskillende federale agentskappe kan saamwerk, onderneem word.
Ek het nou die voorlopige opname van die situasie vanaf 1 Augustus deur die Departement van Landbou. Dit toon dat die tekort aan veevoergewasse die ernstigste is in die suidooste van Missouri, noordelike Arkansas, suidelike Illinois, suidelike Indiana, suidelike Ohio, Kentucky, noordelike Wes -Virginia en noordelike Virginia, met plekke met minder afmetings in Montana, Kansas, Iowa en Nebraska - laasgenoemde drie state is die minste ernstig geraak. Ek sal die goewerneurs van die state vra om dit by te woon. Die voergewasse in sommige ander state word ook verminder, die uiteindelike vermindering hang af van reën gedurende die volgende twee weke. Dit kan ontwikkel dat ons die goewerneurs van een of twee ander state ook moet vra om dit by te woon. In elk geval, in die mees akute gebiede, moet ons nou die grondslag lê vir 'n effektiewe plaaslike en staatsorganisasie, met die doel om lyding te voorkom onder plaasgesinne wat nie ondersteuning het nie, en om meer diere te offer as wat nodig is.
In die sterk geaffekteerde gebied wat ek genoem het, is daar ongeveer 'n miljoen plaasgesinne met ongeveer 2 miljoen perde en muile, 6 miljoen beeste en 12 miljoen varke en skape. Dit verteenwoordig ongeveer 12% van die diere in die land. Dit is duidelik dat die individuele boere in die akute gebied anders geraak word. Hulle verliese loop van 'n paar persent tot by hul hele veevoer. Die werklike getalle wat in nood verkeer, sal dus minder wees as die bruto syfers.
Sekretaris Hyde het die provinsiale agente opdrag gegee om 'n verdere meer soekende en definitiewe verslag te maak oor die latere vordering van die droogte en die aard van die verligting wat in die verskillende provinsies nodig sal wees. Ons hoop dat ons hierdie inligting byderhand sal hê vir die vergadering van die goewerneurs.
Die situasie veroorsaak baie kommer, maar daar moet in gedagte gehou word dat die droogte baie veevoer beïnvloed, en die grootste deel van die direkte menslike voedselproduksie in die land is oorvloedig. Nietemin sal daar in die droogtegebiede groot gesukkel wees onder gesinne weens die verlies aan inkomste en die finansiële probleme wat hulle opgelê word om hul diere gedurende die winter te dra. Die Amerikaanse volk sorg met trots vir die noodsaaklikhede van hul landgenote in tye van spanning of probleme. Ons eerste plig is om ons lydende landgenote te verseker dat dit sal gebeur, dat hul moed en gees behoue ​​bly, en ons tweede plig is om 'n effektiewe organisasie te verseker vir die voltooiing daarvan.
Ons het die inligting ingedien wat deur staats- en nasionale opnames beveilig is oor droogtetoestande. Alhoewel die omvang van die skade nog nie bepaal kan word nie, is dit seker dat daar ten minste 250 provinsies is wat die ernstigste geraak word, waar 'n mate van verligting gebied moet word. Dit was die mening van die konferensie dat die las van effektiewe organisasie om die situasie in die winter in die ernstig geteisterde provinsies te hanteer hoofsaaklik op die provinsies en die state self berus, aangevul met sodanige samewerking en hulp wat nodig mag wees van die federale regering.
Die doel van so 'n verligting is: Om gesinne gedurende die winter by te staan ​​wat ontneem word van steun vir die mislukking van hul gewasse. Om onnodige opoffering van vee te voorkom. Beskerming vir openbare gesondheid.
Dit moet gedoen word deur: lening privaat of waar nodig met hulp van staats- of nasionale agentskappe te plaas. Rooi Kruis hulp. Indiensneming. Verlaagde spoorpryse vir voedsel, voer en vee na die noodgebiede. Hierdie verligting kan slegs regverdig en effektief bereik word by die eerste bepaling van die graafskappe waar sulke hulp benodig word, en tweedens na 'n akkurate bepaling van die behoeftes van elke gesin. Ten einde sodanige bepalings te maak en assistent te voorsien soos elke geval vereis, word ooreengekom oor die volgende organisasie:
1. Elke goewerneur wat van mening is dat daar 'n noodsituasie in die staat is, moet 'n droogtehulpkomitee onder die voorsitterskap van 'n vooraanstaande burger saamstel en 'n staatslandboubeampte, 'n leidende bankier, 'n verteenwoordiger van die Rooi Kruis, en spoorwegverteenwoordiger, en die boere en ander wat die situasie mag vereis. Hierdie komitee neem die algemene leiding oor verligtingsmaatreëls in die staat.
2. Die staatskomitee om die droogte -provinsies vas te stel waar georganiseerde hulp nodig is en 'n komitee in elke land te organiseer, ook onder voorsitterskap van 'n vooraanstaande burger, en die landbou -agent van die land, 'n leidende bankier, die leier van die Rooi Kruis in die land te omhels , boere en ander.
3. Die distrikskomitees sal individuele aansoeke om verligting ontvang en die behandelingsmetode aanbeveel, en die verskillende agentskappe wat daarby dien, koördineer deur middel van lenings, hulp van die Rooi Kruis, indiensneming, ens. Die staatskomitees, in samewerking met die landskomitees, om vas te stel watter provinsies nodig is buite die hulpbronne van die mense van die graafskap en in watter rigting, d.w.s. e. of lenings nodig is buite die vermoë van die plaaslike banke, of hulp van die Rooi Kruis buite die hulpbronne van die provinsiale hoofstuk; watter hoeveelhede voer of voedsel moet ingevoer word, ens. Die staatskomitee werk saam met nasionale agentskappe as hierdie vereistes die staatshulpbronne oorskry.
4. Die president sal 'n komitee saamstel wat bestaan ​​uit verteenwoordigers van die Departement van Landbou, die Federal Farm Board, die Federal Farm Loan Board, die Rooi Kruis, die American Railway Association, die Public Health Service. Hierdie komitee sal deur sy voorsitter nasionale aktiwiteite en nasionale ondersteuning aan die staats- en landskomitee koördineer.
5. Die metodes om krediet te verskaf buite die plaaslike of staatshulpbronne vir die aankoop van voer, saad, die vervoer van vee of die ondersteuning van gesinne gedurende die winter, word deur staatskomitees ontwikkel in samewerking met die Federale Plaasraad, die Federale Plaaslening Raad, die Intermediêre Kredietstelsel en ander federale agentskappe.
6. Die Rooi Kruis sal sy eie komitees in elke droogte -provinsie organiseer, waarvan die voorsitter lid is van die County Droogtehulpkomitee. Die Nasionale Rooi Kruis het 'n voorlopige toewysing van $ 5,000,000 gemaak totdat die totale behoefte bepaal is.
7. Die spoorweë het reeds mildelik die tariewe met 50% verminder op voedsel en voer na die droogte -provinsies en veebeweging na buite, na handelaars en persone wat geregtig is op verligting en so aangewys is deur die provinsiale agente of die komitees wat hierbo geskep is.
8. Die Departement van Landbou sal inligting bekom en versprei oor voedingsbronne en plekke waarheen vee gestuur kan word. Dit sal die moontlikhede ondersoek om staatswegtoewysings na droogtegebiede te bevorder om werk te verhoog.
9. In die deelstate Iowa, Nebraska, Kansas en ander met 'n oorskot voer, word aanbeveel dat 'n staatskomitee saamgestel word om saam te werk met die komitees in die state van oorskotvee.
Begin in die Carolinas en strek tot in New Mexico, is velde van ongesoekte katoen wat 'n stom verhaal vertel van meer katoen as wat genoeg verkoop kan word, selfs om die plukkoste te betaal. Wingerde met druiwe wat nog nie gepluk word nie, boorde van olyfbome wat vol vrot vrugte en lemoene hang, word teen die produksiekoste verkoop.
Graan is verbrand. Dit was goedkoper as steenkool. In Suid -Dakota het die graafhysbak koring as minus drie sent per skepel genoem. As jy 'n skep koring aan hulle wou verkoop, moes jy drie sent inbring. Ons het baie probleme op die snelweg gehad, mense was vasbeslote om produkte van die mark te weerhou - vee, room, botter, eiers, wat nie. As hulle die produkte sou stort, sou hulle die mark na 'n hoër vlak dwing. Die boere sou die snelweë beman en roomkanne is in slote leeggemaak en eiers word uitgestort. Hulle het die Trestie -brug verbrand, sodat die treine nie graan kon sleep nie.
Die New Deal was 'n ongemaklike koalisie. Gevegte het baie vroeg tussen twee faksies ontwikkel: een, wat die groot boere verteenwoordig, en die ander, die kleinboere. Die Agricultural Adjustment Administration (AAA) het tot stand gekom kort nadat ek in Washington aangekom het. Die doel daarvan was om plaaspryse, wat jammerlik laag was, te verhoog. Al die boere was in die moeilikheid, selfs die grotes.
Varkpryse het pas hel toe gegaan. Hulle was vier, vyf sent 'n pond? Die boere het honger gesterf. Daar is besluit om varkiesbome ('n dragtige vark) te slag. Die AAA het besluit om die boere te betaal om hulle en die varkies dood te maak. Baie van hulle het in kunsmis gegaan. Toe gaan daar 'n groot kreet uit die pers, veral die Chicago Tribune, oor Henry Wallace wat hierdie klein varke slag. Jy sou dink dit was kosbare babas.
U het 'n soortgelyke situasie met katoen gehad. Die pryse was tot vier sent per pond en die produksiekoste was waarskynlik tien. So is 'n program begin om katoen op te ploeg. 'N Derde van die oes, as ek onthou. Katoenpryse het tot tien sent gestyg, miskien elf.
Ek was op 'n reis van boerdery. Ek het in die eerste plek gaan kyk na toestande in die droogtestate; om te sien hoe effektief die federale en plaaslike owerhede sorg vir dringende probleme van verligting en ook hoe hulle moet saamwerk om die mense van hierdie land te verdedig teen die gevolge van toekomstige droogtes.
Ek het droogteverwoesting in nege state gesien.
Ek het gesels met gesinne wat hul koringoes verloor het, hul koringoes verloor het, hul vee verloor het, die water in hul put verloor het, hul tuin verloor het en tot die einde van die somer deurgekom het sonder 'n dollar kontanthulpbronne, sonder 'n winter voer of voedsel - voor 'n plantseisoen sonder saad om in die grond te sit.
Dit was die uiterste geval, maar daar is duisende en duisende gesinne op westelike plase wat dieselfde probleme deel.
Ek het beeste gesien wat vanweë 'n gebrek aan gras of 'n gebrek aan wintervoer genoodsaak was om alles behalwe hul teelmateriaal te verkoop en hulp nodig sal hê om dit selfs die komende winter te dra. Ek het gesien hoe vee lewendig bly net omdat daar lang afstand water in tenkwaens na hulle gebring is. Ek het ander plaasgesinne gesien wat nie alles verloor het nie, maar wat, omdat hulle slegs gedeeltelike oeste gemaak het, een of ander vorm van hulp moet kry as hulle volgende lente wil voortgaan.
Ek sal nooit die koringlande vergeet wat so deur hitte geblaas is dat dit nie geoes kan word nie. Ek sal veld na veld van mielies wat verwoes, oorloos en gestroop van blare is, nooit vergeet nie, vir wat die son agtergelaat het, het die sprinkane geneem. Ek het bruin weivelde gesien wat 'n koei nie op vyftig hektaar sou hou nie.
Tog sou ek u nie vir 'n minuut moes laat dink dat daar 'n permanente ramp in hierdie droogtegebiede is nie, of dat die prentjie wat ek gesien het, beteken dat hierdie gebiede ontvolk word. Geen gebarste aarde, geen briesende son, geen brandende wind, geen sprinkane nie, is 'n permanente pasmaat vir die ontembare Amerikaanse boere en veeboere en hul vroue en kinders wat deur desperate dae voortgegaan het, en ons inspireer met hul selfstandigheid, hul volharding en hul moed. Dit was hul vaders se taak om huise te maak; dit is hul taak om die huise te behou; dit is ons taak om hulle te help met hul stryd.
Na berig word, is die term 'stofskom' in die middel van die dertigerjare deur 'n verslaggewer geskep en verwys dit na die vlaktes van die weste van Kansas, die suidooste van Colorado, die panhandvatsels van Texas en Oklahoma en die noordooste van New Mexico. Teen die vroeë dertigerjare is die grasvlaktes van hierdie streek deur boere oorgeploeg en deur beeste en skape oorbewei. Die gevolglike gronderosie, gekombineer met 'n droogte van agt jaar wat in 1931 begin het, het 'n haglike situasie vir boere en boere geskep. Gewasse en besighede het misluk en 'n toenemende aantal stofstorms het mense en diere siek gemaak. Baie inwoners het uit die streek gevlug op soek na werk in ander state soos Kalifornië (soos in boeke uiteengesit, waaronder John Steinbeck s Die druiwe van toorn), en diegene wat agtergebly het, het gesukkel om hulself te onderhou.
The Dust Bowl - Geskiedenis
Ervaar die bewaringspogings om plase weer lewendig te maak
Die stormwind maai | Voorskou
The Dust Bowl was die ergste menslike ekologiese ramp in die Amerikaanse geskiedenis.
Eerste blik | 'N Storm kom
Sanora Babb keer tydens haar depressie terug na haar kinderhuis.
Sanora se terugkeer
Tex Pace het die panhandle na CA verlaat en as 'n lemoenplukker naby Visalia, CA gewerk
The Dust Bowl beskryf die ergste mensgemaakte ekologiese ramp in die Amerikaanse geskiedenis. Meer meer
The Dust Bowl beskryf die ergste mensgemaakte ekologiese ramp in die Amerikaanse geskiedenis, waarin die waansinnige koringboom van die Great Plough-Up, gevolg deur 'n dekade lange droogte gedurende die dertigerjare, die broodmandjie van die land byna weggevee het.
Befondsing word verskaf deur Bank of America, Corporation for Public Broadcasting, The Arthur Vining Davis Foundation, National Endowment for the Humanities, The Rockefeller Foundation, Wallace Genetic Foundation en lede van The Better Angels Society, waaronder die Dana A. Hamel Family Charitable Trust en Robert en Beverly Grappone.
Die Dust Bowl het sy naam gekry na Swart Sondag, 14 April 1935. Meer en meer stofstorms het in die jare voor die dag opgeblaas. In 1932 is 14 stofstorms op die Vlakte aangeteken. In 1933 was daar 38 storms. Teen 1934 word geraam dat 100 miljoen hektaar landbougrond die grootste deel van die bogrond in die wind verloor het. Teen April 1935 was daar weke van stofstorms, maar die wolk wat daardie Sondag op die horison verskyn het, was die ergste. Die wind was teen 60 km / h. Toe tref dit.
LeRoy Hankel onthou 'n wind wat so hard gewaai het dat 'n vragmotor 30 tot 40 voet in 'n straat afgewaai het.
Op 14 April 1935 het 'n 'swart stof' Robert E. Geiger, 'n verslaggewer van die Washington (DC) Evening Star, en fotograaf Harry G. Eisenhard ses myl van Boise City, Oklahoma. Geiger het die term geskep Stofbak toe hy dit in 'n daaropvolgende artikel gebruik vir die Lubbock (TX) Aandjoernaal. Die Dust Bowl omvat die hele Great Plains, wat strek van die suidweste van Kansas tot in die suidooste van Colorado, noordooste van New Mexico en die panhandvatsels van Oklahoma en Texas. Alhoewel Baca County die grootste deel van die stofkom ervaar het, het stofstorms tot in die noorde gekom Burlington in Kit Carson County en Julesburg in Sedgwick County. Die provinsies Las Animas en Prowers is veral swaar getref. Stof bedek paaie en maak dit onbegaanbaar, versmoor vee, vernietig gewasse en verwoes die lewensbestaan ​​van duisende oostelike Coloradans.
Tydens die Dust Bowl het Colorado se vlaktes ook aan sprinkaanbesmettings gely. Sprinkane het floreer in die uitgedroogde prairiegronde en het in 1934 die eerste keer op Colorado afgekom. In 1937 en 1938 het swerms insekte die son byna verduister terwyl hulle hele landerye gars, koring en lusern verteer het. Die federale regering het werknemers van die Burgerlike Bewaringskorps en die Grondbewaringsdiens (SCS) om die plae uit te roei deur dit te vergiftig. Alhoewel sommige gesinne volhard het, het baie inwoners dit onmoontlik gevind om hulself te onderhou, en uiteindelik migreer hulle na plekke soos Kalifornië en Oregon. Baca County het byvoorbeeld 4,363 inwoners gedurende die 1930's verloor.
Lesse uit die stofkom
Walter G. Moss is 'n professor emeritus in geskiedenis aan die Eastern Michigan University. Sy mees onlangse boek is "An Age of Progress ?: Clashing Twentieth-Century Global Forces" (2008), wat 'n hoofstuk aan die omgewing wy.
Masjinerie begrawe in stof naby Dallas, Noord -Dakota, in 1935. Krediet: USDA.
Vroeg in die twintigste eeu het die Amerikaanse filosoof George Santayana geskryf dat "diegene wat nie die verlede kan onthou nie, veroordeel word om dit te herhaal." 'N Ander aanhaling, soms toegeskryf aan Mark Twain, bied hierdie regstelling: "Die geskiedenis herhaal homself nie, maar dit rym wel." Hierdie twee aanhalings het by my opgekom toe ek na Ken Burns se kyk Die stofkom verlede week-hierdie vier-uur lange PBS-dokumentêr van die beroemdste filmdokumentêr van Amerika, is beskikbaar op sommige PBS-stasies of om aanlyn te kyk tot ten minste 4 Desember. Die vernietiging, persoonlike lyding en tragedies wat deur ons onlangse orkaan Sandy veroorsaak is van die 1930's se Dust Bowl, maar hulle was naby genoeg om ons daaraan te herinner dat ons 'n basiese historiese les op ons risiko geïgnoreer het: maak die omgewing sleg genoeg en dit sal u weer met wraak blaas.
Kort na die begin van Die stofkom, vertel die verteller Peter Coyote die erge droogte van die 1890's wat plaasgevind het in die Great Plains, wes van die Mississippirivier en oos van die Rocky Mountains. Die droogte dien as 'n voorafskaduwing van wat vier dekades later sou kom, maar was katastrofies genoeg op sy eie manier. Nadat gewetenlose ontwikkelaars en 'n dekade van voldoende reën setlaars aangemoedig het om gebiede soos die westelike derde van Kansas in te stort, waar die bevolking meer as verdriedubbel het tussen 1885 en 1887, het die droogte in 1887 toegeslaan en tot in die 1890's voortgeduur. Baie van die nuwelinge het koring geplant, wat die kort grasse vervang het wat genoeg dierelewe gevoed het om vroeër inheemse Amerikaners te onderhou. Maar die setlaars het geïgnoreer dat periodieke droogte 'een van die bepalende kenmerke' van die Groot Vlakte was. Toe die droogte in 1887 terugkeer, het die opbrengs van koring afgeneem, die honger het toegeneem en baie mense het die vlaktes verlaat.
Maar hierdie geskiedenisles van die laat negentiende eeu is onvoldoende aangeleer. In 1909 het die kongres die vergrote opstalwet aanvaar. Dit het openbare grond beskikbaar gestel wat minder geskik was vir die boerdery as die wat deur die Homestead Act van 1862 oopgemaak is. Kansas, Texas, New Mexico en Colorado. " Hierdie streek is deel van die 'Suidelike vlaktes', wat een van die kundige stemme van die program 'een van die gevaarlikste gebiede ter wêreld vir landbouproduksie' noem. Hy, die historikus van Kansas, Donald Worster, behoort dit te weet omdat hy geskryf het Dust Bowl: The Southern Plains in die 1930's (1979), wat genomineer is vir 'n Pulitzer -prys - meer onlangs het hy ook nog 'n uitstekende boek geskryf, 'N Passie vir die natuur: die lewe van John Muir (2008).
'N Kombinasie van goeie weer, beter boerdery tegnieke, wêreldwye koringvraag wat deur die Eerste Wêreldoorlog veroorsaak is, en verbeterde landboutegnologie het baie goeie jare vir die Great Plains -boere gebring van 1909 tot 1929. Maar in die proses het boere miljoene hektaar meer van die inboorlinge vernietig. grasse, wat die gebied meer vatbaar maak vir erosie by droogte, net soos in die dertigerjare.
Aan die einde van 1929 het die Groot Depressie begin en teen 1931 was die koringpryse ernstig besig om te onderdruk. Toe was die winter van 1931-32 en die lente van 1932 baie droog en stofstorms het toegeneem, maar in die middel van die dekade het nog erger gekom. Die ergste storm was op Swart Sondag, 14 April 1935, toe die ergste stofstorm in die geskiedenis plaasgevind het. Regoor Oklahoma, Texas en Kansas het hierdie storm soms gewoed teen 65 myl per uur en ongeveer tweehonderd myl breed. Die donkerte het so erg geword dat mense nie 'n paar meter voor hulself kon sien nie. Verskeie mense wat hierdie storm as kinders beleef het, herinner hulle aan hul ouderlinge wat gesê het "die einde van die wêreld kom."
Hierdie getuies van Swart Sondag en baie van die ander lyding van die Dust-Bowl-jare is nou ou mans en vroue, en Burns, soos in ander dokumentêre films, maak goed gebruik van hierdie gewone mense. Hy is 'n soort Studs Terkel van dokumentariërs. Sy mengsel waarin hulle kortliks hul verhale vertel, saam met foto's, videogrepe, musiek (bv. Dié van Woody Guthrie) en die woorde van kenners lyk amper reg. Benewens die historikus Worster, is twee ander wat op die Dust Bowl geskryf het, veral goed: joernalis Timothy Egan, wie se Die ergste tyd: die onvertelde verhaal van diegene wat die Great American Dust Bowl oorleef het (2006) het 'n National Book Award gewen, en historikus Pamela Riney-Kehrberg, skrywer van Gewortel in stof: oorlewing van droogte en depressie in die suidweste van Kansas (1994).
Die totale effek van hierdie vermenging van media en bronne help ons nie net nie verstaan die oorsake en gevolge van die Dust Bowl maar om voel die lyding van diegene wat daardeur gegaan het. Soos Carl Sandburg se groot lang gedig van 1936, Die mense, ja, waar hy noem "woestyne wat ooswaarts marsjeer met stofwoestyne uit gehuilde bakke," wek Burns se dokumentêr populistiese gevoelens in ons siel.
Maar dit help ons ook om te besef waarom so baie van die geteisterdes, soos een vrou sê, president Franklin Roosevelt as 'n redder 'beskou het. Die tweede twee uur lange gedeelte van die dokumentêr beskryf baie van die regeringsagentskappe wat deur Roosevelt op die been gebring is om die oorsake en ellende van Dust Bowl te ontdek en te verlig. Ons hoor nie net van pogings deur bekende New Deal-programme soos die Works Progress Administration (WPA) en Civilian Conservation Corps (CCC) nie, maar ook deur minder bekende organisasies soos die Soil Conservation Service, wie se hoof die voorsitter was van 'n Report of the Great Plains Komitee vir droogtegebied. Dit het tot die gevolgtrekking gekom dat "die basiese oorsaak van die huidige situasie op die Groot Vlakte 'n poging is om 'n landbousisteem aan die streek op te lê waarby die Vlaktes nie aangepas is nie" en "dit is veilig om te sê dat 80 persent [daarvan] nou is in 'n stadium van erosie. "
Direk nadat die verteller Coyote uit die verslag aangehaal het, sien en hoor ons president Roosevelt 'n Bismarck, ND -skare van agter in die trein toespreek tydens 'n droogteinspeksietoer van 1936. En terwyl hy praat, besef ons waarom so baie - en nie net in die vlaktes nie - hom as 'n redder beskou het. Soos die vrou wat hom 'n 'verlosser' genoem het, gesê het, 'het hy ons hoop gegee waar ons niks het nie.' In sy toespraak van Bismarck het hy ook gesê dat ons land ''n plan van samewerking met die natuur moet uitwerk in plaas van voort te gaan met wat ons in die verlede gedoen het - om die natuur te probeer verdedig'.
Maar 1937 bring geen rus in die hart van die Dust Bowl terwyl die vernietigende stofstorms voortduur nie. Daar word gesê dat een inwoner sê: "Die enigste verskil tussen die suidelike vlaktes en die Sahara -woestyn was dat baie verdomde dwase nie in die Sahara wou boer nie." In 1938 kom daar egter meer reënval en bied dit 'n bietjie hoop. Teen die einde van 1939, gedeeltelik danksy beter weer en grondpraktyke, het die geteisterde gebied tot ongeveer 20 persent van sy vorige grootte afgeneem.
Met die koms van die Tweede Wêreldoorlog aan die einde van 1939 in Europa, die verligting van die Groot Depressie en beter weer op die Groot Vlaktes, het die vraag na en produksie van die koring in die streek toegeneem. Teen die vroeë vyftigerjare, toe 'n droogte van twee jaar na die suidelike vlaktes terugkeer en stofstorms weer verskyn het, het 'n paar lesse wat tydens die Roosevelt-jare geleer is, die skade versag. Sommige boere gebruik steeds bewaringspraktyke wat deur Roosevelt aangemoedig is, en byna 4 miljoen hektaar grond wat die regering tydens die stofkom aangeskaf het en herstel is toe nasionale grasvelde die hoeveelhede grond wat wegwaai, verminder het.
Maar vandag, meer as 'n halwe eeu later, is die lesse wat ons het nie geleer uit die Dust Bowl -ervaring, roep om meer aandag. Soos historikus Worster aan die einde van die dokumentêr sê: 'Ek dink die Dust Bowl kan weer gebeur, maar nadruklik kan dit weer gebeur. Dit kan 'n kruipende Sahara word. " 'N Groot probleem, soos 'n ander van Burns se karakters opmerk, is die afhanklikheid van die streek van besproeiingswater uit die Ogallala -waterdraer. Oor hierdie reuse -waterbron wat strek van Suid -Dakota tot in die noorde van Texas, sê hy dat dit gemiddeld eens ongeveer 100 voet diep was, maar dat die mense in die streek meer as die helfte daarvan opgebruik het. Op die huidige gebruikstempo het die waterdraer slegs ongeveer twintig jaar water oor.
Kyk na Burns se Die stofkom so gou nadat hy na die dekking van die nasleep van die orkaan gekyk het, herinner Sandy aan talle parallelle: die verwoesting wat die natuur kan veroorsaak, die geweldige swaarkry en lyding wat dit kan oplewer, die hoop en hulp wat die federale regering kan bied, en, miskien die belangrikste, die behoefte om ons omgewing te respekteer. In 'n onlangse Tyd tydskrifartikel, "Sandy Ends the Silence", skryf Michael Grunwald "Hurricane Sandy - soos vanjaar se historiese hittegolwe, droogtes en veldbrande in die VSA, om nie eens te praat van 'n ongekende yssmelting in die Arktiese gebied nie - is die soort ding wat gebeur as jy die planeet met fossielbrandstowwe braai. " Hy hoop dat die orkaan meer Amerikaanse burgers kan oortuig van die erns van klimaatsverandering en aardverwarming, dat dit nie net abstrakte akademiese debatte is nie, maar wat tragiese gevolge kan hê vir miljoene werklike mense.
Drie dekades gelede in die eerste uitgawe van 'n mede-outeur van die boek oor die twintigste-eeuse wêreldgeskiedenis, het ek die eerste keer melding gemaak van die gevare van aardverwarming. Drie jaar gelede het ek 'n opstel oor skeptici oor aardverwarming geskryf, wat die politieke motivering van baie van hulle aandui. Vandag, soos Grunwald aandring en 'n onlangse verslag van die Wêreldbank aandui, ignoreer of verklein ons die klimaatverandering wat deur mense veroorsaak word, ten koste van ons.
Maar die lesse van die Dust Bowl en die orkaan Sandy gaan verder as die misbruik van grond en klimaatsverandering. Hulle spreek die breër vraag oor ons misbruik van ons omgewing en ons onvolhoubare lewenswyse. Die Verenigde State is nog lank nie alleen in hierdie misbruik nie, maar die verbruikerssamelewing wat ons geskep het, is die ergste oortreder. In sy klassieke uit 1973, Klein is mooi, Het E. F. Schumacher geskryf dat "die 5,6 persent van die wêreldbevolking wat in die Verenigde State woon, iets in die orde van veertig persent van die wêreld se primêre hulpbronne benodig om aan te hou". Teen die einde van die twintigste eeu gebruik die gemiddelde Amerikaanse burger nog steeds twee keer die energie wat 'n Europeër gedoen het en meer as 26 keer soveel as iemand uit Indië.
Teen die negentigerjare gebruik die wêreld as geheel twee keer soveel saaigrond, 9 keer soveel varswater en 16 keer soveel energie as in die 1890's. Om een ​​probleem op te los, het ons dikwels ander geskep. To create more crops, for example, we have irrigated more and used more pesticides. But now, as with the Ogallala aquifer, underground water supplies are diminishing rapidly and pesticides have contributed to pollution.
In sy Something New under the Sun: An Environmental History of the Twentieth-Century World (2001), J. R. McNeill wrote that "the human race, without intending anything of the sort, has undertaken a gigantic uncontrolled experiment on the earth. In time, I think, this will appear as the most important aspect of twentieth-century history." In another work, The Coming Anarchy (2000), Robert Kaplan declared that "it is time to understand 'the environment' for what it is: die national-security issue of the early twenty-first century."
Throughout the southern High Plains temperatures fell more than fifty degrees in only a few hours as winds as high as seventy miles an hour blew black soil from Canada and northern plains states. Total darkness lasted for forty minutes and was followed by three hours of partial darkness. The relative humidity decreased to less than 10 percent. As the nation had become aware of the dust storms, journalists such as Associated Press staff writer Robert Geiger were in Guymon writing a series of articles. In his April 15 release for the Washington, D.C., Aandster he wrote, "Three little words—achingly familiar on a Western farmer's tongue—rule life today in the dust bowl of the continent. If it rains."
Sayings and stories about Oklahoma weather, as well as Guthrie's songs and John Steinbeck's novel Die druiwe van toorn, helped perpetuate Oklahoma's Dust Bowl image. Some of the more critical statements included "Oklahoma has four seasons, often within the same week." Stories circulated that even with all the doors and windows closed the dust was so thick that a strong light bulb "looked like a cigarette burning and you couldn't see your hand before your face." One story claimed that a man's car was stalled by the sand when he opened the door, he shot ground squirrels overhead tunneling for air. The wind velocity was so wicked that one man said, "You can fasten a logchain to a fence post or tree, and if it isn't blowing straight out, it is a calm day." Some people said that farmers were advised not to rotate their crops, for the wind would do it for them. Folks referred to dust storms as "Oklahoma rain." Women would hold their pans up to a keyhole and let the wind and sand clean them. It was so dry for so long that frogs could not learn to swim and would drown when put in water. Some said, truthfully, that "the wind blew the farm away, but we didn't lose everything—we still got the mortgage."