Daardie Dinsdag was ek op my knieë met die matborsel besig om die gryse se kamer skoon te maak. Die televisie in sy kamer was klankloos aan en dit was blote toeval dat ek omgedraai het om ’n ander hoek te borsel. Juis tóé speel die helse verskrikking af.
Duisende is dood en vermink. Gesinne is aan flarde geruk. Sedertdien kan ek nie ’n tyd onthou dat daar nie êrens in die wêreld ’n tweespalt of afmaaiing was nie. En dis nie net kulture en godsdienste en nasies wat mekaar haatdraend in die aarde in boor nie.
Dit herinner my aan die ware storie van ’n klompie rare ure van vrede midde-in die Eerste Wêreldoorlog.
En uit die donker klink vanuit ’n loopgraaf ’n Kersliedkoor op. Wanneer die lied eindig, eggo die vyandige loopgraaf met ’n ander Kerslied.