Dink maar aan die geskiedenis van die aartsvaders, die rigters en veral die profete. Male sonder tal hoor ons hulle sê: ‘So sê die Here’. Mense wat praat, maar eintlik God. Of dink maar aan die dissipels, die apostels (bv Paulus) en die vroeë kerkvaders: dit is hulle wat die evangelie van Jesus Christus aan die wêreld bekend gemaak het. Dit was mense wat gepraat het, maar eintlik God. En dieselfde kan ons ook van die Bybel sê: dit is die Woord van God, maar woorde in mensetaal.
Hoe geskok, broers en susters, is ‘n mens eintlik nie as jy dit weer raaksien nie: die Woord van God bedien hom met ons woorde, maak hom tuis in die wêreld deur ons woordeskat, word gehoor wanneer ons praat. Veral daar waar die woord met my gepraat het, en ek daarom nie ander kan as om daaroor te praat nie.
Baie interessant is die agtergrond van hierdie gebod. In die regswêreld van oud-Israel was dit die gebruik dat die oudstes van ‘n gesin of dorpie of gemeenskap alle regsake as regters gehanteer het. In hierdie regsake was ‘n geweldige hoë premie geplaas op die krag van die woorde van die getuies wat ingeroep is. Twee onafhanklike en ooreenstemmende getuies was byvoorbeeld nodig om ‘n saak vas te maak.
Presies dieselfde word in hierdie gebod van ons gevra. Dit vra terug na die waarheid van ons woorde, dit vra hoeveel van God se Woord is ons woorde gevind kan word. Dit vra eintlik na wie se mond ons praat: die waarheid of die leuen. Dit vra aan wie ons tong behoort, en dus eintlik in wie se diens ons mond en woorde staan: die wêreld en die leuen, of God en die waarheid.
Jakobus 3:6 sê nie verniet dat ons woorde ‘die hele lewe, van die geboorte af tot die dood toe’, aan die brand steek nie. Of, soos die Heidelbergse Kategismus dit stel: ‘ ons woorde word die duiwel se eie werke’.